PROLOGUE

Disclaimer:

this story fiction name, characters, business, events, places,incidents are produced by the author’s imagination or dreams, any resemblance to the actual persons or events are purely confidencial.

this story might contain mature scene, strong language, imaginative facts that may affect sensitive readers, please i remind you this is a FANTACY STORY everything here is not real so please read this at your own risk.

This story are purely unedited and have lots of error please if you have encaounters typo’s language error please bear with me, will try my best to fix it in any moment.

---

“Mama, basahan niyo po ako ulit ng story na iyon”, sambit ng munting batang babae.

Tumawa ang ina into, at tumabi sa kanya sa kama, “Hindi ka pa ba nagsasawa d’yan anak? Halos yan na lang ang lagi kong kinukwento sayo tuwing gabi,” Sambit nito sa anak, bago ginawaran ng isang matamis na halik sa kanyang.

“Gusto ko pong ulit-ulitin ma, sige na po, please!” pagpupumilit nito sa ina. “Oo na ito na babasahin na,” nakangiting sambit ng ina at sinimulan ng buklatin ang pahina ng librong babasahin.

“The Sorrow Princess,” pagsisimula nito sa pagbabasa, ang batang babae ay tila’y excited na sumiksik sa ina, at sinilip ang mag litrato sa libro at handang makinig sa kanyang ina.

“In the great kingdom of Morgayne there was a powerful king that rule’s the whole kingdom so well, he was the fearless king among all, and he protected his kingdom with all his heart. He was the Alpha among all kings. He had a lovely goddess face queen named.”

“Queen Lilac!!!” masiglang sambit ng batang babae, tila’y inunahan ang kanyang ina sa pagbikas ng pangalan nito.

“Tama si Queen Lilac Emerald Morgayne the wife of King Damon Morgayne, their kingdom was a superior kingdom because of the King Damon’s bravery, no one dare’s to lay their hand on the royal blood but one of them tried to betrayed the king by seducing Queen Lilac while the king is away. The king’s royal guard Bastian Cyprian is madly in love with queen Lilac and through his gestures the Queen fell for it even though her heart belongs to the king, One day the king caught them in the castle and punishes the queen by locking her in the castle for her whole life and Bastian was under torture by the king, The king has to continue a great image on the kingdom so he hides what happens and resumes his life but he becomes heartless to the queen.”

“Tapos ma, tapos po? Tuloy mo po ma,” excited na sambit ng batang babae.

“Oo sandali haha, the queen got pregnant with her first child, and when the king heard about it, he quickly ordered that as soon as the queen gives birth to that child, the child should be thrown away from the Emerald Castle, away from the queen, so that may queen suffer more. The princess Liatris Morgayne live in the emerald castle, and grow up their by the care of the castle’s royal servant named Fairy elf Alva, a hundred years old fairy elf. The princess grows up without seeing her parents’ faces, so as she turns 18, she seeks the urge and eagerness to see her parents, she secretly goes to Morgayne kingdom to see the king.”

“Ayan na!!!” masigasig na sambit nito at inaalog alog ang braso ng kanyang ina, natawa na lang ang ina at tinuloy ang pagbabasa.

“Princess Liatris bumps into the king, and as the king recognizes her, the flame inside of him quickly built up, all the betrayals run all over his nerves and anger eats his heart, he tried to kill the princess on the spot but queen Lilac quickly showed up crying and shows too much longing for the princess but the king was heartless and throw queen away and tried to kill the princess using his sword but the royal servant block it and got hit on his chest. The princess was so shocked and stiff in her place but the royal servant gazed at her and shout “Run!!! Run away princess! Run!!!” when the princess raised her head and glanced at the king, his red eyes scared her so much and she does as the servant says, she runs as fast as she can away from the kingdom and end up in the dark forest of Helious kingdom.“

“Helious was the great enemy of Morgayne’s and when the prince of Helious meets her at the forest, she wasn’t able to introduce herself as a Morgayne. She introduce herself as Liatris Emerald from Emeralds Castle, Prince Caius Heliodor invited her to live in the castle with him and show a different kind of affection for her, he was in love with the princess, and he arrange marriage with the princess of Ruby kingdom, Princess Liatris and Prince Caius fall into each other and decided to get married but on the day of the wedding, King Damon showed up and reveal the true identity of the princess.”

“Ihh!!!” reaksyon ng batang babae, halatang alam na alam nito ang mangyayari pero nanatili ang pagningning sa kanyang mag mata.

“Prince Caius feels betrayed and his anger was enough to kill the princess in front of King Damon, thinking that it will hurt the king and surrender against the fight but he was wrong King Damon took advantage of his hurt feelings and rule the kingdom of Helious by killing Prince Caius and he died with Princess Liatris. Their love was so deep that they also bring it until their death. The end.”

“Wow! ang ganda talaga ng story na ’yan ma, it’s my favorite!!” masayang sambit ng bata.

“Bakit ito ang gusto mo Light anak, eh hindi happy ending ito?” tanong ng ina.

“Gusto ko ito ma dahil ito din ang paborito mo po diba?”

“Ganun ba? Ganun mo ba kamahal si mama at lahat ng gusto ko, gusto mo rin kahit hindi dapat ito yung taste ng batang gaya mo?” nakangiting sambit ng ina.

“Opo ma, I love you so much 100x!!!” sigaw nito at niyakap ang ina.

Tumawa ang ina nito ay niyakap siya pabalik “Mahal na mahal ka ’din ni mama Kaylight, anak ko.”

---

“Ma!!!” I shouted, at hinagal na hingal akong umupo saking kama.

It was a dream?

Napanaginipan ko nanaman si mama, napatupi ako ng aking tuhod at yumuko dito. Gumising nanaman ako sa katotohanan na wala na ang lahat sakin. Pagod na pagod na ako ayoko na dito, gusto ko nang sumama kay mama.

“Ma pagod na po ako,” I whisper and tears escape from my swollen eyes.

“HOY KAYLIGHT GUMISING KANA DYAN YONG BAYAD MO SA BAHAY HINAHANAP NA NG MAY ARI!!! WALA KA TALAGANG KWENTA TUMAYO KANA DYAN AT MAGTRABAHO!!! KUNG GUSTO MO PANG MANATILI SAYO ITONG BAHAY NG MAMA MONG PATAY NA!!!” sigaw ng aking tyahin mula sa labas ng aking silid, ito nanaman tayo.

Tinakpan ko ang aking tenga ng sobrang higpit, at pumikit na lang ng sobrang diin. Pagod na ako ayaw kona!! Ayaw ko na dito! Ma kunin mo na ako ma!

“TAMA NA!!!” I shouted and throw the pillow somewhere, inabot ko ang side table ng aking kama at binuksan ang drawer nito. Kinuha ko mula doon ang garapon ng sleeping peels at binuksan ito, binuhos ko ito saking kamay at ininom ito ng sabay sabay kasama ng madaming tubig na natatapon na saking damit.

Kasabay nito ay ang aking walang katapusan na pagluha. Ma sorry, please kunin mo na ako pagod na pagod na po ako. Sobrang sakit na ma. My heart shouted it all, after I drink those peels I quickly feel dizzy, my site suddenly blurry and I feel so sleepy.

This will be the end of all my sufferings, Ma sasama napo ako sainyo, wait for me. I close my eyes and rest peacefully. Hoping when I open my eyes I’ll see my Mother.

“Gising na anak, anak gising na,” I hear a voice. “Mahal na prinsesa gising na umaga na” si mama? Unti-unti kong minulat ang aking mata, at matinding liwanag ang sumalubong sakin at kasabay don nakaramdam ako ng malabot na paghaplos saking braso.

Si Mama? Nasa langit na ka!  “Ma,” I utters, hanggang sa unti-unti naring lumilinaw ang aking paningin. Teka? Bakit hindi ito…? Ano ito? Asan ako? When I gaze at the one who’s talking, she’s??? sino siya?

Napaupo ako sa malaking kama na aking hinihigaan at nalilitong tinignan ang babaeng kaharap ko ngayon. Bakit ganon ang tenga nito? Matulis ang taas nito at mukha siyang elf––

Elf? Hindi maaari… “Princess Liatris may problema ba? Masama ba ng iyong naging panaginip?” tanong nito sakin, teka sa akin? Princess Liatris? Ako?

“Sino ako?” I utter.

“Ikaw si Princess Liatris Morgayne”

Hindi maaari!!!

---

Author:

Hi I’m back, with my first ever new genre and sana majustify ko itong genreng pinasok ko hahaha. Guy’s I’m new to this so please don’t judge me if I’m not good at this. I’m trying my best here. Thank you and WELCOME TO YESTERDAY’S AFTERGLOW MY FANTASY ROMANCE STORY.

First Afterglow

AFTERGLOW 

       

means:

The pleasant remembrance of the past experience, glory, etc.

---

“Ok, class dismisses,” as my calculus prof said those words, I quickly wrap my things up and prepare to go outside of this room.

“Hey Kay nagmamadali ka nanam—,” I didn’t let her finish her words, I just glance at her and urge a fake assurance smile. “May trabaho pa ako mauna na ako,” I said in a bored tone and stand up.

“Teka hindi ka ba sasama mamaya sa acquaintance party, gosh, Kay maglilimang taon na tayong magkaklase ni hindi man lang kita nakasama sa isang party dito sa university,” my classmate, Nikki complained, umiling iling nalang ako at inayos ang aking uniporme.

“Mas kailangan kong kumita ng pera kesa sa magsayang nang pera hindi ako mayaman gaya mo sige na mauna na ako, bye,” I said and turn my back on her.

“Hey, text me if you need something, I mean kaibigan mo naman na ako diba?” nahihiyang sambit nito kaya natigilan ako at napangiti ng peke. I also urge a fake chuckled and “Wala akong oras para sa kaibigan,” I whisper and leave her hanging.

Hanggang ngayon hindi ko na kilala ang sarili ko, Gaya ng sinabi ni Nikki kanina hindi ako sumasama sa mga kung ano mang aktibidad dito sa university sa simula palang dahil, unang dahilan ay may sakit si mama noong 1st and 2nd year ako kaya mas tinuon ko ang sarili ko sa pagbabanday sakanya sa hospital. Pero ngayon wala na si mama at wala narin akong kailangan puntahan sa hospital pweding pwedi na ako sumama sa mga ganyang event, but I choose not to.

Back then I was a surtified friendly person, because emy mom rasie me well but as he passed away, parang dinala niya rin paalis ang totoong Kaylight na kilala ng lahat, I’ve change a lot and I become introvert person.

Mas lumala lang ako dahil simula ng mawala si mama, nagsimula narin akong lumayo sa ibang tao. Mas pinipili kong mag-isa and I’m to numb to feel different emotion within other people so I push people around me away, Hindi ko kailangan ng kahit na sino yan ang tumatak sa isip ko sa paglisan ng aking ina.

Pakiramdam ko ako lang at ang sarili ko ang dapat kong pagtuonan ng oras, kailangan kong kumita ng pera para manatili sakin ang bahay na pinundar ng aking ina. Ito nalang ang tanging tumatakbo saking isipan kaya nagtratrabaho ako ngayon ng maigi.

“Nandito na po ako,” I said as I enter the small fast-food chain here near at my university, I work here as a waitress and full time dishwasher. Tumango ang may ari nito at hinayaan na akong tumuloy sa loob para makapagpalit ng damit.

Matapos kong suotin ang itim na t-shirt at black slacks pati na rin ang apron, mabilis akong tumuloy sa kusina kung saan may nakatambak na hugasin. Wala na akong sinayang na oras at nagtrabaho na. since then I become this kind of person, I only focus on things that I can earn money wala ng iba.

“Hoy, Kaylight ano ba yang mukha mo parang pader dito sobrang plain,” narinig kong sambit ng aking katrabaho na si Gino, kagaya ko isa din itong working student pero kahit na pareho kami ng estado sa buhay, hindi ko sinayang ang oras ko makipagkaibigan pa sakanya dahil mas kailangan kong kumita ng pera.

Hindi ko ito pinansin, hanggang sa mismong siya na ang tumigil sa pangungulit sakin, “Ano ba yan ang boring mo talaga kausap, Kaylight!” singhal nito at lumabas na sa kusina.

Wala lang sa akin ang kanyang sinabi at nagpatuloy ako sa paghuhugas, halos isa’t kalahati na akong naghuhugas ng mga hugasin dito ng bumalik ulit si Gino dala ang mga panibagong hugasin.

“Oh ito pa, madaming costumer kaya hindi kita matutulungan maghugas ah,” sambit nito at nilapag sa tabi ko ang mga pinggan na marurumi.

I nodded at him and grab one of the plate but I didn’t notice that under that plate, may matalim na kutsilyo na nakatutok sakin, huli na bago ko ito maiwasan kaya nasugatan na ang aking kamay, nahiwa ang ibabang bahagi ng aking hinlalake, mabilis tumagas ang dugo mula doon.

Kaya nagpanic si Gino sa harap ko, samtalang ako’y nanatiling walang emosyon na pinagmamasdan ang aking sugatang kamay, bakit wala akong maramdaman? I ask myself, tanging pagtibok lang ng palapulsuhan ko ang aking nararamdaman at bukod pa don ay wala na akong nararamdaman.

May malaking sugat ako nagyon pero wala akong maramdaman.

“PUTEK KAY SANDALI ANG LALIM NG SUGAT!!! TARA TARA GAMUTIN NATIN,” he tried to reach my arms but my flexes quickly reacts to it and step backward.

“Kaya ko na ito,” walang ganang sambit ko at tinalikuran ito, tumuloy ako sa stuff room at hinugasan ito sa c.r. Taimtim koi tong pinagmamasdan habang kasabay ng pagdaloy ng tubig ay pagtagas ng mapulang dugo mula doon.

Tama si Gino malalim nga ang naging hiwa, pero siguro swerte na ako dahil wala ni isa akong maramdamng sakit, masyado na ata akong manhid para dito. Pag tapos kong gamutin ang sugat bumalik ulit ako sa trabaho ko na parang walang nangyari.

“Oh ito na sweldo niyo, Gino ito sayo.. Kaylight ito sayo iha,” inabot ni manager grace ang aming mga sweldo, nang makuha kona ito nagtungo ako agad sa stuff room at nagbihis, kailangan ko pang tumuloy sa susunod kong trabaho.

“Mauna na po ako,” I said and leave the place, tumakbo akong sumakay sa jeep pero sa kasamaang palad ay wala ng pwesto kaya sumabit na lang ako. Medyo malapit lang naman dito ang convenience store na pinagtratrabahuhan ko kaya ok na yong sabit ako sa jeep.

“Manong para! ito bayad” I said and handed my payment to the other passengers and jump out of the jeep. Tumakbo ako papunta sa convenience store at sakto kakaout lang ng kashif ko.

“Uwi na ako, ikaw na bahala dito,” I nodded and fix my hair.

Ang oras at 10 pm na ng gabi, at duty ko ngayon dito sa convience store na ito, hanggang mamayang 5 am ako dito, bale ang oras ng klase ko ay 7 am to 3pm then 3:30 pm to 9:30 pm naman ang trabaho ko sa fast-food chain na iyon. Tahimik at iilan lang ang pumupunta dito sa convenience store pagpatak ng alas dose ng gabi kaya nagkakaoras akong maggawa ng aking mga paper works sa university, mga assignment at research papers ay dito kona din ginagawa.

Pagalas tres naman ng madaling araw, kailangan konang magdispose ng mga expired na pagkain, pero imbes na itapon ay tinatabi at kinakain ko nalang ito kesa sa bibili pa ako ng pagkain ko.

“Good morning Kaylight, sige na magbihis ka na ako na bahala dito,” hindi ko namalayan alasingko na pala kaya andito na si Jadieal ay papalit sakin dito. Tumango at tumayo ako, kinuha kona din ang bag ko at nagpaalam sakanya.

Alasingko pa lang ng madaling araw kaya medyo madilim pa at pasikat palang ang haring araw, paglabas ko ng convenience store kinuha ko ay aking wallet at sinilip ang aking hawak na pera, 5k lang ito at sakto na ito sa pambayad ko sa bahay ngayong buwan kaya kumapa ako sa bulsa ng bag ko kung may barya pa ba akong na itabi. Ngunit dadalawang piso lang ang nahanap ko.

Hindi kona pweding bawasan ang pera na ito, “Mukhang maglalakad ka ulit Kaylight,” I whisper and took a deep breath bago binulsa ang nilalamig kong kamay kasama ang wallet ko at nagsimula nang maglakad pauwi.

Mga dalawang kilometro ang layo nito sa bahay pero kaya ko namang lakarin. Habang naglalakad ako pauwi ay hindi inaasahang nabuhusan ako ng maduming tubig mula sa isang bahay, saktong pagtapat ko sa bakuran nila ay ang paghagis ng tubig ng kasambahay sa labasan kaya ako ang nabuhusan at basang basa na ako ngayon. I just stiff and look at the water dripping on my body.

“Nako, pasensya na iha hindi kita nakita, nako basang basa ka na,” lalapitan sana ako nito, at lalabas ng gate ng bahay pero mabilis akong umiling at “Ok lang po ako,” I said and run.

Kahit na malamig at basang basa na ako hindi ko ininda ang pangangatog ng aking tuhod at nagpatuloy sa pagtakbo pauwi ng bahay. Hindi nagtagal ay nakarating din ako sa bahay at pumasok sa loob, gaya ng nakasanayan isang madalim na sala ang sasalubong sakin. Walang nakatira dito sa bahay na ito kundi ako lang at wala akong kasama dito.

Nagpalit ako ng damit pangtulog at tinabi ang wallet sa ilalim ng aking kama, Matutulog muna ako kahit sandali lang bago pumasok mamayang 7.

“Matutulog lang ako saglit,” I whisper, kasi pakiramdam ko kailangan ko pang magpaalam sa sarili ko para magpahinga ng saglit, dahil mismong ako ay tutol sa salitang pahinga, dahil kailangan ko pa ng malaking pera para sa bahay na ito.

ring

Naalimpungatan ako ng tumunog na ang alarm ng cellphone ko at sinubukan kong imulat ang aking mag mata pero tila’y mabigat ang talukap nito at ang bigat ng aking katawan bigla. Hindi pa ata maganda ang pakiramdam ko ngayong araw.

Pero kailangan kong pumasok at kumita ng pera….

“KAYLIGHT, NASAAN KA NA NANDYAN KA BA SA LOOB?! KAILANGAN KO NA KUNIN BAYAD NG BAHAY PARA MABIGAY KONA KAY MISS MENDOZA!! ANO BA PAGHIHINTAYIN MO PA BA AKO DITO!! IKAW NA NGA TINUTULUNGAN UMAABUSO KA PANG BATA KA!!!” narinig ko ang sigaw ng aking tyahin na si Auntie Lora kaya pinilit kong tumayo mula sa kama, at kahit na umiikot ang paningin ko ay inabot ko ang pera sa wallet at binuksan ang pinto.

“Auntie ito po 5k yan bale 30k nalang po ang kulang ko kay Miss Mendoza, salamat po at kayo na ang humaharap sakanya dahil wala po akong oras,” inuubo ubo ako habang sinasabi iyon sa kanya.

“OO, PASALAMAT KA TALAGA AT MAY MUWANG PA AKO SAYO, WALA KASING KWENTA YANG NANAY MO PATI KAYAMANAN NIYA SINAMA NIYA PA SA HUKAY NIYA!! IKAW BA SIGURADO KANG HINDI MO ALAM KUNG ASAN ANG PERA NG NANAY?” I feel a sudden wrath in my chest as I hear what she called my mom, but I choose to calm myself and answer her politely.

“Wala po akong alam Auntie, pasensya na po, saka wag ka pong magalala kahit walang iniwang pera si mama dito para sa bahay, babayaran ko po ito sa sarili kong pera, kung may wala na po kayong kailangan mauna na po ako at may pasok pa ako, maliligo papo ako,” I said.

“KAGAYA KA NG NANAY MO WALANG KWENTA, ANO BA NAMANG BUHAY ITO MAGKARON KA BA NAMAN NG WALANG KWENTANG KAMAGANAK!!!” rinig kong sambit ni Auntie sa paglisan niya ng bahay.

Hindi ko nalang ito pinansin at tumuloy na sa pagaayos at paghahanda sa pagpasok, gaya ng daily routine ko pumasok at nag-aral ng mabuti, tumuloy sa fast-food pagkatapos ng klase at sumunod sa convenience store. Buong araw ay hindi maganda ang pakiramdam ko pero hindi koi to pinansin, kahit na ang sugat ko sa kamay ay nakalimutan kong gamutin.

Paguwi ko sa bahay, bumagsak ako sa harap ng pintuan at nanghihinang ginapang ang daan papasok ng aking silid, kailangan ko magpahinga muna kahit sandali lang hindi pweding mas lumalala ang sinat na ito.

Magpapahinga lang ako saglit lang.

“Kaylight anak ito na ang baon mo, kumain ka ng marami sa school anak ah!!” si mama.

Tumatakbo ako papalapit sakanya at pinigyan siya ng mahigpit na yakap sakanyang hita, “Thank you mommy,” I chuckled and grab my lunch box from her.

“Wag makulit sa school ah baby, habang wala si mommy wag na wag kang iiyak ok?” mahinhin na sambit ni mama at tinignan ako saking mag mata.

“Opo mommy, kahit wala na si mommy sa tabi ni Kaylight hindi iiyak si Kaylight,” I cheerfully said and hugged my mom.

“I love you Kaylight, mahal na mahal ka ni mommy, oh sige na andyan na yong school bus mo go go go move,” natatawang sambit ni mama at tinulak na ako palabas ng bahay. I run to the school bus and before going inside I glance at her and wave so big.

“Bye mommy, I love you!!!” I shouted.

“Wag iiyak ok!!” sigaw ni mommy bago ako tuluyang tumuloy sa loob bus, sa pagsakay ko dito sumilip ako sa bintana at tinanaw si mama, she was waving at me and smiling so bright.

I wave back and smile at her, but her feature suddenly started to fade… “Mommy!!!” I shouted. 

Unti-unting nawawala si mama… she’s fading, 

“MOMMY!!! MOMMY!!! WHERE ARE YOU GOING? MOMMY NO!!!” I panic in the bus window and started to cry.

“MOMMY DON’T LEAVE ME!!!!”

“MA!” hinihingal kong sambit at umupo sa aking kama, pawis na pawis ako at puno ng luha ang aking mukha, naninikip din ang aking dibdib.

Tuluyang dumaloy ang luha saking mga mata at hindi ko napigilang hampasin ang aking kama, “Ma!!!” I shouted and tried to stop crying, sabi ni mama hindi ako iiyak….

“Hindi ako iiyak, hindi ako iiyak, hindi ako iiyak,” paulit ulit kong sambit at pinupunasan ang aking mukha, kahit na naninikip ang aking dibdib, pinilit kong tumigil sa pagiyak at tumayo sa kama. Hinarap ko ang salamin at tinignan ang aking sarili.

I’m so pale and numb, I feel nothing but longing for her, “Ma, I miss you so much,” I whisper and wipe the last tear that escapes.

---

Author:

Sorry sa error’s and typo’s.

SECOND AFTERGLOW

Tulala akong naglalakad papasok ng university, hindi alintana ang tindi ng sikat ng araw, mainit oo pero wala akong pakielam. Kailangan ko pumasok may exam kami at hindi man lang ako nakapagreview. “Kay!!!” I rose my head and check who was calling me from the back and as I look at it, it was Nikki running towards my place.

I gaze at her while she runs and until she’ already in front of me, I just remain staring at her, habang siya ay hingal na hingal na nakatayo sa harap ko.

“Buti na abutan kita tara sabay na tayo maglakad, btw nagreview ka ba?” we both started walking and I put my hands on my pocket and emotionless walk with her. Umiling lang din ako sa tanong niya bilang sagot.

“What? Bakit hindi ka nagreview? Alam mo ba na mahaba at mahirap daw ang exam kay Mr. Venzon sabi sa kabilang course,” tuloy tuloy na pagbabalita nito, pero mas pinili ko nalang makinig kesa sa sumagot, wala ako sa mood magsalita.

“Hoy? May kausap ba ako? Alam mo kung hindi lang kita talaga kilala iisipin ko pipe ka gosh, Kaylight pwedi ka namang magsalita sakin wag kana mahina ano kaba tagal na nating magkakilala oh. I mean I’ve been trying my best here para maging friends tayo kahit na ang hirap mo kausapin dahil tahimik ka lang lagi,” I stop walking and that made her stop too.

Nagtatanong niya akong tinignan at tila’y nagtataka siya kung bakit ako tumigil, I shook my head and just look at the floor before I talk, “Kung nahihirapan kang kausapin ako, bakit hindi mo nalang ako lubayan. Hindi ko naman kailangan ng kausap” I said it straight.

She stiff and look so shocked about it when I gaze at her, but she urge an awkward smile and tried to convince me that I misunderstood what she say, “Oh my that’s not what I mean Kay, sorry hindi ganon ang ibig kong sabihin, akala ko kasi friends na tayo kaya naging careless na ako sa pagsasalita ko I didn’t mean to offend you sorry—–,” I cut her.

“Hindi ko kailangan ng kaibigan kaya pwedi ba tigilan mo na ang pagkausap sa akin,” I said and walk pass through her, I leave her their dumbfounded. I don’t want to be harsh on anybody, but I can’t control my self. I just want to be alone and I don’t want anyone getting involve in mebecause, gaya ng nangyayari kay Nikki, nahihirapan lang siyang pakisamahan ako.

Because I’m nothing but a big mess to anyone, ayaw kong makaabala sa kahit na sino. Mas ok na ako lang magisa at wala nang iba. I’m fine with this…

Pagdating ko sa classroom lumipat ako ng upuan, at hindi na doon sa tabi ni Nikki na madalas kong pinupwestuhan mas pinili ko ang upuan sa pinakalikod, sa sulok ng silid na ito. I sat there and put on my head set. Nilabas kona rin ang text book ko at nagbasa ng mga maaring lalabas sa exam.

I was reading when I notice Nikki come inside the room; her eyes were red and so as her nose, when our eyes met mabilis niya itong iniwas at umupo sa pinakaharap malayo sakin. I know that she cried but I can’t do anything about it, tapos na nagbitaw na ako ng masakit na salita.

I cannot take things back when they have already been done.

Mas pinili ko nalang bumalik sa pagbabasa hanggang sa dumating na si Mr. Venzon ang Physics prof namin, Nagsimula ang test at gaya ng dati, nakasagot naman ako kahit walang review.

Pagtapos ng lahat pinasa na ito kay Mr. Vnezon at habang chinecheckan niya ito, may kanya kanyang gawain ang mga studyante, sinuot ko nalang ulit ang earphones ko at tumanaw sa bintana, pinagmasdan ang payapang kalangitan.

“Nakikita mo ba ako ngayon ma?” I whisper and close my eyes, hinayaang humampas ang hangin saking mukha.

Mga ilang saglit lang sumigaw na si Mr. Venzon kaya tinanggal kona ang earphones ko at nanahimik na din ang mga kaklase ko. “Ok tapos kona checkan ang mga papers nyo. At gaya ng inaasahan marami nanaman ang bumagsak!! Hindi ba kayo natututo! Ano kontento nalang talaga kayo sat res ano!!!”

Nanahimik ng parang mga asong napagalitan ang mga kaklase ko, habang patuloy na nagsasalita si Mr. Venzon sa harap. “Lilima lang ang nakapasa sa exam natin ngayon,” he said and separate papers into two.

Binitawan nito ang kabila at binasa ang isa, “Ang mga nakapasa lang ay si Miss Bernardo, Cruz, Del Santos, Victor, Merrow, Kaylight ikaw lang ang nakaperfect ng exam,” halos lahat ng kaklase ko ay limingon sa pwesto ko at hindi makapaniwala akong tinignan. I just shook my head and silent to Mr. Venzon next words.

Nagpatuloy siya sa pagsasalita at pagsuway sa mga kaklase ko hanggang sa matapos ang oras niya, Tuloy tuloy ang klase ko buong araw at pagtapos nito, tumuloy na rin ako sa fast-food. Nagtrabaho ako ng mabuti at pagtapos doon sa convenience store naman ako dumiretso.

Butong gabi, iilan lang ang mga costumer na dumadaan dito sa store, kaya nagbasa basa nalang ako. Hindi naman mahirap ang exam kanina kaya hindi ko maintindihan kung bakit marami parin ang bumagsak, pero wala na akong pakielam doon hindi kona dapat pa iniisip iyon.

“Miss ito,” tumayo ako agad ng may costumer na sa harapan ko. Isang maskuladong lalake at bumili ito ng mga beer, I quickly patch everything and pack it on a paper bag but he speak so I stop, “Miss kulang papalayan isa pang bote ng san mig,” he said, tinitigan ko lang siya at hinintay na kumuha ng sinasabi niyang kulang pero hindi siya umalis sa harap ko.

“Ahm, sir?” I utter and give him a questioning look.

“Pwedi bang ikaw na ang kumuha, total trabaho mo naman iyon eh!” nagulat ako ng parang galit niya itong sinabi, kaya sinunod ko nalang ang sinabi niya I walk out of the counter and get the one that he said.

Pagbalik ko pinatch kona ito at sinabi ang presyon, binayadan niya naman ito. “Sir your changes,” I said and handed him a 20 pesos. Sukli niya ito.

“Hindi na sayo na lang tip ko,” he said and leave the store, I glance at the 20 pesos for a moment and grab my bag from the side, and I get my wallet at binuksan ito.

My eyes widened and quickly panic, asan na ang pera ko? Bakit walang laman ang wallet ko? Binuksan ko ang bag ko ng maigi at hinalungkat ito, pero ni piso ay wala akong nakita. Dahil doon kinutuban na ako kaya pinindot ko agad ang screen ng CCTV dito sa store.

Binalik ko kanina ’don sa oras na iniwan ko yong counter, and fuck yeah my guts were right, magnanakaw ang lalakeng iyon, pinakita dito sa CCTV na pag alis ko ay sinubukan nitong buksan ang counter pero nakalock ito kaya ang bag ko nalang ang inabot nito at kinuha ang pera sa wallet ko.

Wala siyang tinira. Napatulala nalang ako at pabagsak na umupo, that’s my allowance for the whole month and for the next month pano na ako nito? I felt so weak and hopeless right now, kakasweldo ko lang kahapon at binigay ko ito lahat kay Auntie para pambayad ng bahay saan pa ako kukuha ng pera nito?

Lumipas ang oras at hindi ko namalayan na off kona pala, at dumating na ang kapalit ko. Wala sa sarili akong umalis ng store at naglakad pauwi gaya kahapon. Kung kahapon wala lang akong barya ngayon wala talaga akong pera kundi bente nalang.

Habang naglalakad tumunog ang tyan ko dahil sa gutom, oo nga pala nakalimutan kong maghapunan kagabi kaya hanggang ngayon walang laman ang tyan ko. Binuksan ko ang bag ko at kinuha ang isang pakete ng tinapay at binasa ang expiration nito, nagexpired na ito nongnakaraang araw pero pwedi na ito.

Kumakain ako habang naglalakad at lumulutang nalang ang aking isapan, hindi kona kasi alam kung pano ako nito sa darating na mga araw.

Pagdating ko sa tapat ng bahay nagulat ako ng nasa harapan ng pinto ko si Miss Mendoza, tumakbo ako at nilapitan siya. “Ma’am bakit po kayo andito?” I ask.

“Kukunin kona sana ang bayad mo sa tatlong buwan na lumipas Kaylight iha,” mahinhin nasambit nito, pero ano daw? Bayad ko sa tatlong buwan na nakalipas?

“Po?”

“Iha tatlong buwan kanang walang inaabot na bayad sa akin, nong una ok lang dahil naiintindihan pa kita pero tatlong buwan na iha wala na akong mabayad ng tuition ng anak ko nito.”

“Teka sandali lang po, kakabayad ko lang po kahapon para sa buwan na ito Ma’am,” nalilito kong sambit. Inabot ko kay Auntie ang bayad ko kahapon at hindi ako nagkulang sa pagbabayad ng bahay bakit ganon?

“Nako, wala naman akong natatanggap iha, kausapin moa ng tyahin mo simula nong September hindi na siya nagabot ng mga bayad mo sa akin kaya ako na ang nagkusang puntahan ka.” ano?

Hindi ko maintindihan, “Pero nagbabayad po talaga ako ma’am” I said. “Ganito nalang Kaylight babalik ako dito next week kailangan next week buo na ang bayad mo sa tatlong buwan ah sige mauna na ako” she said and leave.

Tatlong buwan? Pero nagbayad na ako. Nakatulala lang ako at napaupo nalang sa harap ng pintuan ng bahay, bakit ganito? Bakit ganito ang nangyayari sa buhay ko? I rested my head to the top of my knees and just close my eyes.

“HOY, KALYLIGHT ANONG GINAWA MO DYAN SA TAPAT NG PINTO!!!” I rose my head as I heard Auntie’s voice nasa gate palang siya ang lakas na ng boses niya.

Walang emosyon ko siyang tiningnan at tumayo, binuksan ko ang bahay at tumuloy sa loob, ganon din ang gianwa niya sumunod siya sakin dito sa loob.

“ANO BA NAMAN ITO ANG AGA AGA PALANG ANG INIT NA SA LABAS, SIYA NGA PALA KAYLIGHT NA-IABOT KONA KAY MISS MENDOZA YONG BAYAD MO SABI NIYA SALAMAT DAW NEXT MONTH DAW AGAHAN MO PA DAW ANG BAYAD DAHIL KAILANGANIN NIYA DAW,” nakayuko lang akong nakatayo sa harap[ niya habang siya’y umupo sa sofa ng living room.

I don’t know but I was to blank right now, and I don’t feel anything kahit na dapat magalit ako ngayon sa mga sinasabing kasinungalingan ni Auntie. But I’m too numb and tired…

I raise my head and stare at her, “Auntie dumating dito si Miss Mendoza kanina lang,” I said, bakas sa mukha nito ang pagkagulat at parang tinakasan ito ng dugo sa mukha at biglang namutla ang kanyang labi.

“Sabi niya hindi daw ho ako bayad ng tatlong buwan,” pagpapatuloy ko, I don’t feel anything I just see things black and gray.

“A-ano… ahm… NAKO EWAN KO DYAN SA MISS MENDOZA NA YAN SINUNGALING SIYA NAGBAYAD NA AKO SAKANYA, ANO TATLONG BUWAN BINABAYADAN KO SIYA AH INAABOT KO ANG MGA BAYAD MO SAKANYA AGAD AGAD, BAKA NAMAN INUUTAKAN KA LANG NON TANGA TANGA KA KASI GAYA NG NANAY MO EH!” now she’s mad, but I just stare at her.

“OH BAKIT GANYAN KA MAKATINGIN!?! PINAGBIBINTANGAN MO BA AKO AH! ABA IKAW NA NGA ANG NAKIKIUSAP AT NAKIKISUYO GANYAN KA PA WALA KA TALAGANG KWENTA GAYA NG NANAY MO,” she’s now shouting in anger.

“ANO BAT HINDI KA NAGSASALITA!!! HINDI KO KINUHA ANG PERA MO PAKAIN KO PASAYO IYON EH!!!” she said and grab a phone on her pocket, nangtignan ko ito napansin kong bago ito at mukhang kakabili lang dahil may warranty sticker pa sa likod nito.

At mukhang mamahalin ito. “Bago ho cellphone niyo?” I said out of nowhere.

“OO, BAKIT BINILI ITO NG ANAK KO!!!” pero walang trabaho si Reveca panong binili ito sakanya? Bakit huli na siya hindi pa siya umamin.

“Auntie pwedi nyo naman pong sabihin yong totoo wag na po kayong magsinungali––,” Isang malakas na sampal ang inabot ko bago ko pa tapusin ang sasabihin ko.

“ANG KAPAL NG MUKHA MONG PAGBINTANGAN AKO HINDI KO KINUHA NAG PERA MO!! PUNYETA KA PAGKATAPOS KITANG TULUNGAN NONG NAWALA YONG NANAY MO GANYAN IGAGANTI MO SAKIN PABIGAT KA NA NGA SAKIN TAPOS GANYAN PA LAMUNIN MO PA ANG PERA MO EH!!! WAG NA WAG KANANG HEHENGI NG TULONG SAKIN KAGAYA KA NG NANAY MO WALANG SILBI, MGA WALANG KWENTA SA MUNDO DAPAT SUMAMA KA NALANG SA NANAY MO AT NG WALA AKONG PROLEMA NA GANITO!!!” she push me and leave the house.

Naiwan akong nakalupasay dito sa loob ng bahay at may namumulang pisngi, Now I can feel the numbness of my cheeks, pumipintig pa ito sa sobrang lakas ng pagkakasapal.

I look around the house and see the big picture frame of my mom on the wall, kung kanina wala akong nararamdaman na kahit ano pero ngayon biglang bumuhos ang iba-ibang emosyon na matagal konang pinipigilan.

All the pain, wrath, numbness, hopelessness, longing, tiredness lahat lumapas at tumulo na ng tuluyan ang aking mga luha. Nanghihinang umiyak ako dito sa sahig at pinagmasdan ang litrato ng aking ina. “MAAAAAAA!!!!!” I shouted and punch my chest because of too much pain in it.

“MAMAAAAAAA!!!!” I cried out loud, pagod na ako!! Nanghihinang tumayo ako at nagtungo saking kwarto, humiga ako sa kama at pumikit habang lumuluha, pagod na ako, ma. That runs to my mind the whole time hanggang sa hindi kona namalayan na nakatulog na pala ako.

“Wow! ang ganda talaga ng story na yan ma, it’s my favorite!!” masayang sambit ng bata.

“Bakit ito ang gusto mo Light anak eh hindi happy ending ito?” tanong ng ina.

“Gusto ko ito ma dahil ito din ang paborito mo po diba?”

“ganon ba? Ganon mo ba kamahal si mama at lahat ng gusto ko gusto mo rin kahit hindi dapat ito yong taste ng batang gaya mo?” nakangiting sambit ng ina.

“Opo ma I love you so much 100x!!!” sigaw nito at niyakap ang ina.

Tumawa ang ina nito ay niyakap siya pabalik “Mahal na mahal ka din ni mama Kaylight anak ko.”

“MA!!!” I shouted, at hinagal na hingal akong umupo saking kama.

It was a dream?

Napanaginipan ko nanaman si mama, napatupi ako ng aking tuhod at yumuko dito. Gumising nanaman ako sa katotohanan na wala na ang lahat sakin. Pagod na pagod na ako ayoko na dito, gusto ko nang sumama kay mama.

“Ma pagod na po ako,” I whisper and tears escape from my swollen eyes.

“HOY KAYLIGHT GUMISING KANA DYAN YONG BAYAD MO SA BAHAY HINAHANAP NA NG MAY ARI!!! WALA KA TALAGANG KWENTA TUMAYO KANA DYAN AT MAGTRABAHO!!! KUNG GUSTO MO PANG MANATILI SAYO ITONG BAHAY NG MAMA MONG PATAY NA!!!” sigaw ni Auntie mula sa labas? Akala ko ba hindi na siya babalik pa dito? After what she did last night bakit parang wala lang sa kanya ang lahat? Kinuha niya ang mga perang pinaghirapan ko.

Tinakpan ko ang aking tenga ng sobrang higpit, at pumikit na lang ng sobrang diin. Pagod na ako ayaw ko na! Ayaw kona dito! Ma kunin mona ako ma!

“TAMA NA!!!” I shouted and throw the pillow somewhere, inabot ko ang side table ng aking kama at binuksan ang drawer nito. Kinuha ko mula doon ang garapon ng sleeping peels at binuksan ito, binuhos ko ito saking kamay at ininom ito ng sabay sabay kasama ng madaming tubig na natatapon na saking damit.

Kasabay nito ay ang aking walang katapusan na pagluha. Ma sorry, please kunin mo na ako pagod na pagod na po ako, sobrang sakit na ma. My heart shouted it all, after I drink those peels I quickly feel dizzy, my site suddenly blurry and I feel so sleepy.

This will be the end of all my sufferings, Ma sasama na po ako sa inyo, wait for me.

I close my eyes and rest peacefully… Hoping when I open my eyes I’ll see my Mother.

---

Author: sorry for the ERROR’S PLEASE DO BEAR WITH ME… LOVE LOVE

THIRD AFTERGLOW

“THE SORROW PRINCESS.”

“In the great kingdom of Morgayne there was a powerful king that ruled the whole kingdom so well, he was the fearless king among all, and he protected his kingdom with all his heart. He was the Alpha among all kings. He had a lovely goddess face queen named Queen Lilac Emerald Morgayne the wife of King Damon Morgayne, their kingdom was a superior kingdom because of the King Damon’s bravery, no one dared’s to lay their hand on the royal blood but one of them tried to betrayed the king by seducing Queen Lilac while the king is away. The king’s royal guard Bastian Cyprian is madly in love with queen Lilac and through his gestures, the Queen fell for it even though her heart belongs to the king, One day the king caught them in the castle and punishes the queen by locking her in the castle for her whole life and Bastian was under torture by the king, The king has to continue a great image on the kingdom so he hides what happen and resume his life but he becomes heartless to the queen.”

“The queen got pregnant by her first child and when the king heard about it, he quickly ordered that as soon as the queen gives birth to that child, the child should be thrown away to Emerald Castle away from the queen to let the queen suffer more. The princess Liatris Morgayne lives in the emerald castle and grows up in the care of the castle’s royal servant named Fairy elf Alva, a hundred years old fairy elves. The princess grows up without seeing her parent’s faces so when she turns 18 she had the urge and eagerness to see her parents, so she secretly goes to Morgayne kingdom to see the king.”

“Princess Liatris bumps into the king and as the king recognizes her, the flame inside of him quickly built and all the betrayals run all over his nerves and anger eats his heart, he tried to kill the princess on the spot but the queen Lilac quickly showed up crying and shows too much longing for the princess but the king was heartless and throw queen away and tried to kill the princess using his sword but the royal servant block it and got hit on his chest. The princess was so shocked and stiff in her place but the royal servant gazed at her and shout “RUN!!! RUN AWAY PRINCESS!!! RUN!!!!” when the princess raised her head and glanced at the king, his red eyes scared her so much and she does as the servant says, she runs as fast as she can away from the kingdom and end up in the dark forest of Helious kingdom.“

“Helious was the great enemy of Morgayne’s and when the prince of Helious meets her in the forest, she wasn’t able to introduce herself as a Morgayne. She introduce herself as Liatris Emerald from Emeralds Castle, Prince Caius Heliodor invited her to live in the castle with him and show a different kind of affection for her, he was in love with the princess and he bails arrange her marriage with the princess of Ruby kingdom, Princess Liatris and Prince Caius fall into each other and decided to get married but on the day of the wedding, King Damon showed up and reveal the true identity of the princess.”

“Prince Caius feels betrayed and his anger was enough to kill the princess in front of King Damon, thinking that it will hurt the king and surrender against the fight but he was wrong King Damon took advantage of his hurt feelings and rule the kingdom of Helious by killing Prince Caius and he died with Princess Liatris. Their love was so deep that they also bring it until their death. The end”

That story again, why do I keep hearing that story?

I just want to rest. This will be the end of all my sufferings, Ma sasama na po ako sa inyo, wait for me. I close my eyes and rest peacefully… Hoping when I open my eyes I’ll see my Mother.  “Gising na anak, anak gising na,” I hear a voice.

“Mahal na prinsesa gising na umaga na,” si mama? Unti-unti kong minulat ang aking mata, at matinding liwanag ang sumalubong sakin at kasabay don nakaramdam ako ng malabot na paghaplos saking braso.

Si Mama? Nasa langit na ko!

“Ma,” I utters, hanggang sa unti-unti naring lumilinaw ang aking paningin. Teka?

Bakit hindi ito…? Ano ito? Asan ako? My eyes roam around the bright light wide room, everything look so bright and shiny. Umikot ang paningin ko sa buong paligid at isang malaking bintana ang nasa kaliwa ko, sa itaas naman ay kisameng puno ng painting ng mga angel. Everything I see here are sparkling, mga kagamitang may mga dyamante, gintong pinto, and the rome theme was all rose gold.

Teka ganito bas a langit??? When I gaze at the one who’s talking, she’s??? sino siya? Asan si mama? Napaupo ako sa malaking kama na aking hinihigaan at nalilitong tinignan ang babaeng kaharap ko ngayon. Bakit ganon ang tenga nito? Matulis ang taas nito at mukha siyang elf––

Elf? Hindi maaari, kagaya nong sa story…

“Princess Liatris may problema ba? Masama ba ng iyong naging panaginip?” tanong nito sakin, teka sakin?

Princess Liatris? Ako?

“Sino ako?” I utter. And wait for her to answer. Please wag mong sabihing tama ang hinala ko.

“Ikaw si Princess Liatris Morgayne.”

Hindi maaari!!!

Pagkatapos niyang sabihin iyon mabilis kong sinampal ng sobrang lakas ang aking sarili, “Aray!” I groan and felt the numbness og my cheeks. Ang lakas non…

Wait? Malakas? Naramdaman ko? Hindi pwedi panaginip lang ito. Kinurot kurot at sinuntok suntok ko ang aking braso at hita, pero agad din akong pinigilan ng babaeng ito. “Mahal na prinsesa anong ginagawa nyo? Bakit nyo sinasaktan ang sarili nyo? Tama na ho!” she tired to catch my wrist and stop me. Hindi! Hindi!

Panaginip lang ito, hindi ito totoo…nagpumiglas ako sa pagkakahawak niya at nagtalukbong, matutulog ulit ako panaginip lang ito.

Pinikit ko ng sobrang diin ang aking mga mata, “Mahal na prinsesa?” I still hear her voice, hindi panaginip lang ito. I cover my ears either and crumble inside that comforter. Panaginip, panaginip, panaginip.

Mga ilang minuto lang nakalipas, nang wala na akong marinig na kahit anong ingay unti-unti konang minulat ang aking mga mata, madilim ang sumalubong sakin dahil nakatalukbong ako. Nasa kwarto kona ako.

I remove the cover off myself and— “Ahhh!!!!!!” I shouted when someone pull the comforter away from me at iilang babaeng nakasuot ng itim na uniforme ang bumuhat sakin paalis ng kama na iyon.

What!!! Nandito pa ’rin ako? Hindi pwedi panaginip lang ito!!!! “AHHH BITAWAN NIYO AKO!!!!” I shouted, pero parang wala silang naririnig at dinala nila ako sa isang pinto dito na ginto. Nakasunod yong babae kanina na parang Elf…

“Mahal na prinsesa kung ito nanaman po ang panibago nyong paraan para magrebelde hindi ho kami magpapadala dito, kailangan niyong mag ayos at magaral sa silid aklatan mamaya,” seryosong sambit nito, at ang pustura niya ay mukhang nakakatakot na prof.

Pinasok nila ako sa isang kulay bughaw na silid at may isang malaking bathtub sa gitna nito, nang ibaba nila ako kulang nalang tumalon ako sa gulat ng simula nila akong hubadan, when I look at my clothes, why am I wearing a slick pink night gown? Hindi ako nagsusuot ng ganito.

“ANONG GINAWA NIYO!!!” I said and tried to stop them from undressing me, but they won’t stop hinawakan pa nong dalawa ang magkabila kong kamay para pigilan ako sa paggalaw.

“Mahal na prinsesa wag ho kayong malikot, baka masaktan ho kayo sa ginawa niyo” sambit nang isa na pilit hinihila pababa ang strap ng suot ko. “TEKA BAKIT NYO KO HINUHUBARAN.”

They all look confuse by my question and look at the elf lady. “Mahal na prinsesa Liatris bakit ho ganyan kayo umakto? Araw araw naman itong ginawa sainyo” malumanay na sambit nito at nginitian ako.

Dahil litong lito ako sa mga pinagsasabi niya umikot ang tingin ko sa paligid at natigilan sa isang bagay na nakita ko.

I stiffed and it feels like all of my blood run out of my body.

I blink my eyes tries and wipe it up using my arms pero kahit anong gawin ko ganon parin ang nakikita ko sa malaking salamin dito sa silid na ito. Napinapakita ang repleksyon ko bilang ibang tao.

Kulay abo at mahabang buhok, mapulang mga labi at pisngi, nakakasilaw na kulay ng balat at napakagandang kulay ng mata. It’s like a ash pink color of the eyes. Baling kinitang katawan na may magagandang kamay at daliri. Sinubukan kong igalaw ang aking kamay at ganon din ang ginawa ng babaeng nakikita ko sa salamin.

Wag mong sabihin repleksyon koi to? Hindi ako ito? Kulay itim at maikli lang aking buhok, asul ang kulay ng aking mga mata panong naging ako ito?

Ang babaeng nakikita ko ngayon sa salamin ay kamukha nong prinsesa sa story ni mama.

Kamukha ba? Hindi siya ito mismo…

At hindi pweding ako ang tinutukoy nilang prinsesa at ako itong nasa repleksyon ng salamin?

“HINDI!!!”

“Mahal na prinsesa may problema po ba?” tanong nong Lady Elf.

“SINO AKO? BAKIT AKO ANDITO? HINDI AKO ITO!!!” I started to panic and feel nervous.

This can’t be happening. Hindi ito totoo.. “Ikaw si Prinsesa Liatris haha, nako mahal na prinsesa kung dinadaan mo ko sa ganyan para makatakas ka nanaman hindi na ako madadala sa mga ganyan mo nagyon, paliguan niyo na ang prinsesa at ayusan para sa oras ng kanyang pagbabasa, maghihintay ako sa silid aklatan.” Sambit nito at umalis na dito sa kwartong ito.

“TEKAAAA SANDALI!!!!” I shouted when they continue undressing me, and this time they didn’t let me go. Hinubaran na nila ako ng tuluyan at dinala sa bathtub dito sa gitna, pinaliguan nila ako inayusan ng walang kalaban laban. Kahit anong pilit kong pagpupumiglas ay wala lang sa kanila.

“Aray!!!” I shouted, nangsikipan nito ang paghila sa damit na piansuot nila sakin, masyado itong mahigpit pakiramdam ko mababali na ang bewang ko sa ginagawa nila.

They put accessories on my wrist and neck, ears pati ang buhok ko inayusan nila, they were all the one who dress me even my underwear sila ang nagpasuot, at dahil wala naman akong laban hindi na lang ako umimik, napaisip nalang ako ng mabuti at hindi parin ako makapaniwala na totoo ito hanggang ngayon.

Pero baka panaginip lang ito na parang totoo.

Hindi pweding nasa loob ako ng storying iyon bilang si Prinsesa Liatris hindi pwedi, that’s impossible and ridiculous.

Pero pano kung totoo ang lahat ng ito? Pano ako napasok sa loob ng storyang ito?

Panong napunta ako sa katawan ng sorrow princess na si Princess Liatris Morgayne?

Paano?

FOURTH AFTERGLOW

“Mabuti andyan kana Mahal na Prinsesa hali na sa loob” pagkatapos nila akong bihisan dinala nila ako sa labas ng silid na ito at naglakad kami sa napakalawak na hallway kung saan may redcarpet sa buong hallway. At ang buong paligid ay napapaligiran ng dyamanteng kulay berde.

Halos kuminang narin ang aking mata sa sobrang kitab ng mga ito at napakaganda ng buong paligid.

Binuksan nong Lady Elf ang malaking pinto at bumungad sakin ang napakalaging silid na puno ng mga libro.

“Wow” I whisper and can’t help to raise my head dahil haggang sa taas nito ay puno ng libro. I always dream to see this kind of paradise.

I love books so much…

And this is a freaking big paradise for a book worm like me…

Pinaupo nila ako sa nagiisang silya dito sa gitna ng silid aklatan at may malaking round table dito. When I sat down my eyes were still mezmarise by so many books at hindi ko namalayang lumabas na pala ang mga babaeng nakauniforme ng itim.

Nakita ko nalang yong Lady Elf na naglalakad palapit sakin, my heart skip beat seeing what she’s carrying.

“Mahal na prinsesa ito ang mga kailangan niyong basahin ngayong araw, alam kong hindi ka mahilig sa mga libro pero sana basahin mo it—–” hindi kona hinintay pang tapusin ng Lady Elf ang kanyang sasabihin ng bigla ko nalang hinila sakanya ang mga librong dala niya.

I can’t help myself to feel excited to these books. Ngayon lang ako nakahawak ng ganito kagagandang aklat, parang lahat ng librong ito ay kumikinag at nagnining ning saking mga mata ngayon.

“Babasahin ko ang lahat ng ito” nakalimutan ko lahat ng iniisip ko kanina at tinuon nalang ang buong atensyon sa mga librong ito saking harapan.

“Mahal na Prinsesa tama ba ang narinig ko? Magbabasa ka?” hindi makapaniwalang sambit nito sakin. I nodded at her and open the books.

Pero halos tumalon palabas ang puso ko sa pagbuklat nito, pagbukas ko ng unang pahina may biglang lumitaw na liwanag dito sa libro at nagsimulang gumalaw ang mga nasa litrato sa loob nito.

The ballet dancer move and dance, “Oh my” I utter and can’t believe on what I’m seeing now.

I turn the next page and it produced music and the picture continue moving.

“Mahal na Prinsesa?” natigil ako sa pagkamangha sa libro ng tawagin nito ang atensyon ko.

“Bakit?”

“Nababasa ka?” hindi makapaniwalang sambit.

“Oo napakaganda ng librong ito” I know that my eyes were shining right now, and it’s because of this books. Excited kong binuklat ang ibang libro at gaya ng inaasahan ko gumagalaw din ang mga litrato nito.

This is a lovely freaking dream….

“kung ganon maiwan na kita mahal na prinsesa babalik ako at paghahandugan ka ng iyong makakain, mauna muna ho ako” she said and bow her head on me before she leave, stop and satre at her with shcokness ito ang unang pagkakataon na may nagbow sakin?

Kung totoo ngang nasa story ako at maaring panandalian lang ito mas mabuti pang enjoyin kona ang mga librong ito.

Masaya kong binuklat ang mag ito at nagsimulang mag basa, sobrang tahimik at malamig dito kaya sobrang sarap sa pakiramdam na magbasa. I’ve always dreamed of this kind of atmosphere back then and now it’s happening.

“Hindi ka dugong bughaw” someone said and I felt someone snip on my nape.

I quickly react and stand up and face who’s behind me and, “AHHH––” I was cut out when a hand cover my mouth and pinch me on the table.

My eyes widened when I realize at it is a man, who’s in front of me.

His wearing a full black matte clothes and his skin were so white, and his hair were a bit messy that covers the half of his face already.

All I can see is his lips, they were so pale, and I he open it a little I can see fangs on the side.

Oh god please don’t tell me his a vampire?

I mean if I’m inside the story of the sorrow princess ibig sabihin may posibilidad na may vampire nga dito….

“HMMM!!!’ i make noise underneath his hands.

“shhh, wag ka ngang maingay!” he haze and remove the cover of my mouth.

Nalalaki ang aking mga mata ng pilit akong sumisiksik sa lamesa. Papatayin ba ako nito?

Lord naman mamatay nalang nga po ako binigyan niyo pa ako ng ganitong karanasan, gusto ko lang naman pong makasama ang mama ko.

“Hindi ka taga dito” it wasn’t a question, it’s a firm statement from him, and he took a step close to me.

“w-wag mo akong papatayin please” I said and try my very best to push my self away from him, as he kill the distance between us.

Hinila nito ang aking palapulsuhan at nilapit ito sa kanyang mukha. He smells my wrist and….

“ANO BA!!!” I shout and pull my arms back.

Why does he need to lick my wrist? Parang tumayo lahat ng balahibo ko sa katawan dahil sa ginawa niya.

“Tama ako hindi ka taga dito!” he said and leans closer to my face.

“Teka vampire ka ba please wag mo akong kaka––” I stop and gasp when his face were so close to me and he lift his hair up using his right hands.

His eyes…..

They were like cats eyes, pero ang kakaiba pa dito ay kulay dilaw ang left side of his eyes then the other side where blue. Magkaiba ang kulay nito pero bakit sobrang ganda….

I felt like I saw the most beautiful eyes on the world because if his eyes, he lick his lower lip that made access for me to see his fangs, ngayon ko lang narealize na hindi ito mukang pangil nang bampira kundi para itong pangil ng isang pusa, maliit lang at hindi matulis.

“Taong pusa ka ba?” I said out of nowhere, not minding out distance now.

I want to know what he is?

“I’m a Nekos” (Nekos means;half cat and half human).

WHAT?

“You’re a half human and cat?” I utter and stare at his beautiful eyes.

“yeah” he said and seat on the table beside me. tinaas nito ang kanyang paa sa table at umupo ng parang pusa.

He stare at me and lick his lips, “Sino ka?” he ask.

“Princess Liatris?” nagdadalawang isip kong sambit.

“Sinungaling” he said and ……

He lean forward and lick the side of my lips…. Kaagad ko siyang tinulak palayo at pinunasan ang aking mukha gamit ang aking braso.

“ANO BA BASTOS!!!” I said and glared at him.

“Mortal ka, galing sa sa totoong buhay hindi ba” seryoso nitong sambit at tumayo sa lamesa.

“Pano mo nalaman?” I ask.

“I can see it, after I’ve taste your lips… Tao ka galing sa totoong buhay, ginusto mong magpakamatay pero sa kasamaang palad dito ka napunta” his voice was too lazy as it sounds and he lay down on the table and gaze at the high ceiling.

“Alam mo?”

“Alam ko ang lahat” he said and play with the pen in the table.

Teka baka alam niya kung bakit ako andito…

“Alam mo ba kung bakit ako andito bilang si Prinsesa Liatris?“I ask and wait for his answer.

“Hindi ko alam” bumagsak ang panga ko sa sagot niya, akala ko baa lam niya?

“akala ko ba alam moa ng lahat?!”

He seat and glance at me, his raise his right hands and pull his clothes up and showing his wrist with a tattoo of the word live.

“Live?” I read it.

“Evil” he said at binaligtad ito upang makita ang evil imbes na live. Anong ibig sabihin non?

“I’m a nekos, and I was raise by the demons and I know all but this situation wasn’t in my line” ano daw?

“Pano pala ako makakaalis dito?”

“Want me to find out?” he said and tinapunan ako ng mapungay na mata.

I nodded.

He agreed and crawled towards me, “TEKA BAKIT KA LIMALAPIT” I said and step backward, but it was too late he grab my hands and pull me so hard.

Nahila niya ako palapit sa kanya at naramdaman ko nalang ang labi niya sa dibdib ko, he lick the part where our hearts are located.

I close my eyes I felt his lips on it, maya maya lang ay lumayo na siya at kinamot ang ulo naparang pusa.

“You want to go out of this story?” he ask and gaze at me.

“Oo pano ako makakalabas dito? Pano ako makakaalis?” pursigidokong sambit.

“Kailangan mong ibahin ang katapusan ng storying ito upang makalabas ka dito” he said and bite the pen.

Anong ibig niyang sabihin?

“Hindi ko maintindihan”

“Kailangan mong baguhin ang katapusan ng storying ito, alam mo ang storya nito at siguradong alam moa ng mangyayari sa dulo nito”

Napaisip ako bago tumango, “oo”

“Alam nating mamatay si Princess Liatris at Prince Caius hindi ba, which is ikaw si Prinsesa Liatris kung hindi mababago ang storya mamatay ka din at hindi makakaalis sa storying ito”

“ANO?!”

“Ayon sa nabasa ko sayo, nakatakda kang baguhin ang katapusan ng storying ito at hindi mo dapat hahayaang mamatay si Prinsipe Caius, pag nagawa mo iyon makakaalis ka sa storying ito”

“Bakit ko naman gagawin iyon!!! Hindi kona problema kung mamatay ba siya oh hindi”

“Nakadugtong ang puso mo kay prinsesa Liatris, nakatakda kang iligtas ang prinsipe mula sa kamay ng hari at kailangan mo itong gawin para makalabas ka dito at isa pa para kay prinsesa Liatris.” He said.

“ano naman kinalaman ko sa kanila, tyaka bakit ko tutulungan si prince Caius diba siya ang pumatay kay Princess Liatris sa dulo, kung ililigtas ko siya papatayin niya parin ako”

“Ayon ang kailangan mong pigilan ang mapatay ng prinsipe at mamatay ang prinsipe, kailangan mong mapanatiling buhay ang prinsipe alang alang kay prinsesa Liatris at sa buong kaharian ng Helious” now he looks so serious.

“pero hindi ko maintindihan bakit ganito?” I said and turn around him and try to think clear.

“Gawin mo para sa sarili mo at para kay prinsesa Liatris, wala ka din naman choice kundi gawin ito para makaalis dito” he said from my back.

“wala na bang ibang paraan par—” teka asan na iyon? Pagharap ko wala na siya sa lamesa at sa buong paligid.

“ASAN KANA?” I shout.

“Save prince Caius’s life”

I heard his voice but I don’t see him around.

“Teka hindi pa ako tapos mag tanong!! Anong panaglan mo pano kita makakausap muli?!” I said.

“Hibiscus”

he said bago lumusan ang kakaibang hangin dito sa loob ng silid, ibig sabihin wala na siya.

“Hibiscus?” ayon baa ng panaglan niya? Totoo kaya ang kanyang mag sinabi?

Bakit ko kailangan tulungan si prinsesa Liatris? Magkadugtong ang aming puso? Anong ibig sabihin non?

Natapos ang araw na ito, at angbasa lang ako ng libro buong maghapon at ngayon hinahanda na nila ako sa pagtulog sa pamamagitan ng pamamalit ng damit para sakin. Sila ang kumikilos ng para lahat sakin.

Humiga na ako sa napakalawak na kama na ito at pumasok yong Lady Elf. “Ito ang iyong gatas mahal na prinsesa, matulog ka ng mahimbing, maiwan na kita” she said before she give me a kiss on my forehead and leave the room.

Pakiramdam ko parang si mama lang ang humalik sakin. I close my eyes and rest…

“Mahal na prinsesa Liatris wag kanang tumakbo baka madapa ka!!!” that voice? Parang boses nong Lady Elf yon ah, teka asan ako? Garden ba ito?

I took a few steps and keep hearing her voice calling and stopping someone to run.

Maya maya lang may tumaktakbong babae sa harap ko at saka naman lumitaw si Lady Elf pagkatapso nito, “Mahal na prinsesa please lang bumalik na tayo sa castle” pagod na sambit nito.

Mukhang pagod na siya sa kakahabol sa babaeng iton, ang tinutukoy niya bang prinsesa ay si prinsesa Liatris? When I look at the other side biglang nagiba ang lugar at nawala si Lady Elf sa harap ko.

Asan ako?

Isa ba itong gasibo? Bakit madilim na sa paligid? Gabi na? napatingin ako sa napakagandang buwan sa itaas at may mga bulaklak na umiilaw sa paligid.

“Mama” I heard a voice. Umiiyak ito kaya napatingin ako sa paligid at may nakita akong babeng nakaupo sa gilid ng gasibo.

Si Prinsesa Liatris ba ito?

When she raised her heard and wipe her tear, I confirmed that it’s her… umiiyak siya magisa dito…

Maya maya lang may dumating at mabilis siyang nilapitan “mahal na prinsesa” it’s the Lady elf.

“Fairy Alva” the princess yarn and run to her and hugged her so tight. Umiyak ang prinsesa sa balikat nito at sinabi. “Bakit malayo ako sa aking ina at ama? Gusto kona silang makita at makasama” malungkot na sambit ng prinsesa.

Bakas sa mukha ni lady Elf na tinawag na fairy Alva ng prinsesa, ang awa sa prinsesa kaya niyakap niya ito lalo at hinimas himas ang likod.

I remember that the story tells that the princess was separated by the queen ever since she gave birth to her because it’s the kings order. Kaya siguro ganito nalang kalungkot ang prinsesa.

Like me she’s longing for a parent…

Nakaramdam ako ng lungkot saking dibdib, Mama.

“Makikita mo rin ang reyna sa tamang panahon mahal na prinsesa pangako iyan” Fairy Alva said .

“Totoo bayan? Makikita ko din sila?” biglang nagkaroon ng pag-asa ang mukha ng prinsesa at sumigla ito.

She looks so beautiful with her ash hair and rose eyes. Kung titignan mo ito alam mona kaagad na masayahin itong tao pero sa loob loob niya gaya ko kulang at nawawala ang malaking bahagi ng buhay namin.

“Makikita ko din ang Rayna at makakasama sila sa isang kaharian at magaasawa ako ng makisig na prinsesa at mamumuhay ako ng masaya Fairy Alva” that caught me when the princess quickly light up and msile so bright like everything is going to be ok.

Ang mga ngiting iyan gusto kong makita yan at ayaw kong masira, hindi ko hahayaang mangyari ang takbo ng story ngayon Princess Liatris tutulunagn kita abutin ang pangarap na pinangarap ko rin.

I’ll help you princess….

.

.

.

.

.

I open my eyes and it was a dream… a dream that make me want to change the story all along…

“Mahal na prinsesa” pumasok si Fairy Alva kasama ang mag iabang taga paglingkod.

This time I am Princess Liatris and I will change the real story of the Sorrow princess….

I smiled and ..

“Fairy Alva!”

 

---

Author:

sorry for the errors, i lost my reading glass kaya medyo hirap makita mga sinusulat ko… please do bare with me love you all.

FIFTH AFTERGLOW

Napagdesisyonan kong gawin ang misyon na ito, dahil wala rin naman akong magagawa kung hindi ko ito susundin, I will be stuck here forever or die here at the end. Kailangan kong gumawa ng paraan para maiba ang storya. Para na ’rin kay prinsesa Liatris.

I don’t want her to have that kind of ending again this time, ngayon gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para mabago at makamit ang panibagong katapusan ng storying ito.

Bata palang ako lagi na itong kinukwento ni mama sakin, naging paborito ko ito noon dahil akala ko ok ang ganitong storya, dahil mas natutuwa ako sa mga plot twist nito at hindi masyadong binibigyan ng pansin ang love story at buhay ni Prinsesa Liatris, ngayon ako na ang nasa kinatatayuan niya at kailanagan kong ibahin ang storya. Paano ko ito gagawin?

Kahit gusto ko man itong gawin, napapaisip ako ngayon kung pano ko ito magagawa magisa?

“You’re so dumb, Kaylight!!!” I whisper and slightly punch my thighs underneath this pink gown. Andito ako muli sa silid aklatan dahil sinubukan kong maghanap ng libro na pweding pumatungkol sa mga kaharian. Pero ni isa wala akong makita.

Napaupo ako sa sahig at pinagmasdan ang sandamakmak na libro sa tabi ko. “Anong gagawin ko hindi ko alam?” I mumbled and crawl to reach a new book to scan, but while crawling biglang may tumapak sa kamay ko kaya napasigaw ako “Ahh!!!”

“Ouch!” I said when he let go of my hands, namula ito dahil sa suot niyang sapatos. “Anong ginagawa mo?” malalim ang boses niyang sambit at nakapamulsang pinagmasdan ako, habang iniinda ko parin ang pagkakatapak niya sa kamay ko.

“Ikaw! Anong ginawa mo bakit mo tinapakan ang kamay ko hindi mo ba nakita iyon!!!” naiinis kong sambit at tumayo para mapantayan ko ang kanyang tingin.

He smirk and seat on the floor instead, “Ano ba kakatayo ko lang tapos uupo ka!!!” I nag and seat again, para tuloy akong nagmukhang tanga non dahil tumayo tapos uupo din ulit. I hate him!

“Anong binabasa mo?” seryoso niyang sambit at tinignan ako gamit ang magagandang kulay ng kanyang mga mata.

Bumalik ako sa aking katinuan dahil sa tanong niya, I lose my poise out there when he stamp on my hands. Bumalik ang itsura ko sa pagiging seryoso at sinagot ang kanyang tanong. “ I’m doing it“ I said and open the book. “Huh?” he said.

“Ang sabi ko gagawin kona ang misyon ko, iibahin ko ang storya at tutulungan ang prinsesa iligtas ang prinsipe” pursigido kong sambit kaya napatitig siya sakin bago inabot ang isang libro para gawing unan sa kanyang paghiga.

“Mabuti naman,” he hissed and covers his eyes using his arms. “Pero hindi ko alam kung pano ko iyon gagawin” I said and shook my head, I mean I really mean it gusto kong matulungan at ibahin ang katapusan nito pero tao ako at hindi ako taga dito sa storying ito. Wala akong alam dito.

“Ang kailangan mo lang naman gawin ay pigilang mamatay ang prinsipe hanggang sa huli,”

“Paano nga?”

“Hindi ko ’rin alam, bakit hindi ka magisip wala bang mga utak ang mag mortal?” tinatamad niyang sambit. “Anong sabi mo?” I ask, I also frowned my brows at him.

He removes his arms and stares at me, “wala bang utak ang mga mortal?” seryoso niyang sambit na parang wala siyang kaalam-alam na iniinsulto niya na ako ngayon. The nerve of this cat guy!!!

“Meron kaming utak no! anong tingin mo sa akin, bobo,” I don’t know but I’m not like this rowdy person pero when it’s him, I feel like his always hitting the nerve and it gets me really irritated. My eyes were flaming already but when he laughs at me, I get confused, is he pulling jokes on me, or he’s just pissing me off!!

“Edi maganda, mabuti nang alam kong may utak ka,” He said while still trying to stop from laughing. Sumimangot nalang ako at nagpatuloy sa pagbabasa.

“Paano ko pipigilan ang ending nito?” I mumbled and check every inch of this book pages. “May na isip ako”

“Ahhh!!!” napasigaw ako ng bigla siyang bumulong saking tenga, panong napunta siya sa likuran ko samantalang nasa harapan ko lang siya kanina. Tumayo ako at lumayo agad sakin, pakiramdam ko tumayo lahat ng balahibo ko ng maramdaman ko ang paghinga niya sa batok ko.

“Bakit mo ginawa yon!!” I said. “May naisip kasi ako,” he casually said and smile at me. “Ano iyon?” tanong ko, he lick his lip before he speak again, “Nagsimula ang lahat ng gulo ng magkaharapan si Prinsesa Liatris at Haring Damon hindi ba.”

Tumango ako ng maalala ang parte ng storying iyon. “At para sa kaalaman mo mamayang gabi nakatakdang mangyari iyon tatakas ang prinsesa mamayang gabi at pupunta sa kaharian ng Morgayne para masilayan ang hari. Pero dahil ikaw ang prinsesa Liatris ngayon ang kailangan mo lang gawin ay wag umalis mamayang gabi at hindi na mababago na ang buong storya kakailanganin mo nalang maghintay na makasal ang prinsipe Caius sa prinsesa ng Ruby. Hindi mas madaling paraan iyon para sayo.”

May point siya, tama nagsimula lang naman ang lahat dahil sa paghaharap ng hari at ng prinsesa kung hindi pupunta ang prinsesa sa kaharian ng morgayne walang mangyayaring patayan. Tama iyon lang ang kailangan kong gawin.

“Oo nga ang galing mo Hibiscus pano——,” nasaan na ’yon??? I look around at gaya ng kahapon nawala nanaman ito ng parang bula. “Hindi man lang marunong magpaalam,” I whisper and go back to reading some books.

“Mahal na prinsesa oras na ho sa pagtulog niyo,” nagulat ako ng paglingon ko sa bintana ay madalim na sa labas, ibig bang sabihin nito nagbasa lang ako buong araw?

“Gabi na po pala hindi ko namalayan,” I said and stand up, pinagpag ko ang aking damit at hinarap si Fairy Alva.

Nalaman kong si Fairy Alva pala ang tinutukoy sa story na totong nagmamahal sa mga dugong Emerald, she’s a hundred years old already pero dahil half fairy at Elf siya hindi tumatanda ang kanyang itsura at ang katawan nito. Siya ang nagpalaki sa reyna Lilac at nagyon siya rin ang nagaaruga sa prinsesa Liatris.

She’s the loyal servant na tinutukoy sa storya.

“Nakakapanibago mahal na prinsesa, nong nakaraang araw lang ho ay hindi kayo mapilit magbasa ng kahit na sino pero ngayon kayo mismo ang kusang nagpapakalunod sa mga libro.” Namamanghang sambit nito.

Masyado kasi akong natutuwa sa mga libro, nakalimutan kong hindi pala ako si Kaylight dito ako ang prinsesa at hindi mahilig magbasa ang prinsesa. “Ngayon lang siguro ito,” pagpapalusot ko nalang at sumunod na sakanya papaunta sa aking silid.

Hindi ko kinain ang hinanda nilang pagkain, mas pinili ko nalang uminom ng gatas dahil sa totoong buhay ay hindi naman talaga ako kumakain ng hapunan simula nong mawala si mama.

“Magpahinga ka ng mabuti mahal na prinsesa,” fairy Alva said before leaving the room. Naiwan akong magisa sa napakalaking silid na ito, kung saan nakapatay na ang ilaw at tanging liwanag nalang ng buwan ang nagsisilbing liwanag dito.

I was just thinking in a moment when I saw a shadow on the window, nakaramdam ako ng takot pero ng makiat ko ang paglitaw ng tenga nito at buntot na parang pusa narealize kona agad kung sino ito. Tumayo at binuksan ko ang bintana, tama ako “Anong ginagawa mo dito?” I ask him.

He licks his hands like a real cat before staring at me. “Ang nakatadhana ay nakatakdang mangayari, kaya gawin moa ng lahat ng iyong makakaya para pigilan ito,” malalim ang mag saliatng kanyang binitawan kaya hindi ko agad ito maintindihan. Anong ibig niyang sabihin?

“Anong ibig mong sabih—–,” he cut me out and talk.

“Ang storyang ito ay may kapangyarihan at ang ibig kong sabihin ay kung ano ang nakasulat dito, yon ang nakatakdang mangyari kaya hindi magiging madali para sayo ang pagbagohin ito. Gawin mo ang lahat ng makakaya mo dahil ang salitang matagal ng nakaukit ay mahirap ng baguhin.” Seryoso niyang sambit.

“Ang ibig mo bang sabihin may tyansang pigilan ako sa mga plano ko ng mismong storyang ito?”

“Oo kaya mag ingat at gawin mo ang lahat ng makakaya mo ngayong gabi para pigilan ang nakatakda,” he said. I remain stiff and I just stared at him. “Magingat ka ngayong gabi,” he said before he jump and disappear.

Nanatili parin akong nakatayo sa harap ng bintana at nakatitig sa maliwanag na buwan, “Ang matagal ng nakaukit ay mahirap nang baguhin,” I murmur what Hibiscus said a while ago.

Kung ganon kailangan kong magisip ng paraan para mabago ang magaganap nagyong gabi, sinarado at nilock ko ng mabuti ang bintana at sumilip sa labas ng silid, saktong may dumaan na tagapaglingkod kaya tinawag ko ito.

“Mahal na prinsesa bakit gising pa ho kayo?” nakayuko nitong tanong sakin, I held her chin and smiel at her. “Pwedi ba akong makahinge ng pabor sayo?” I ask, she look shock but she nodded. “Maari mo bang ikandado ang pinto na ito pagpasok ko dito, siguraduhin mong hindi ko ito mabubuksan mula sa loob” I said.

“Mahal na prinsesa bak––,” pilit nitong pagpigil sa akin,  “Shhh, sige na gawin mo nalang parang awa mona buksan mo nalang ito bukas ng umaga magiging ok lang ako sa loob” pagmamakaawa ko sakanya, at mukha namang gumana ang technic na iyon dahil mabilis siyang tumango at kumuha ang kandado.

I smile at her bago pumasok sa loob ng kwarto at hinayaan siyang ilock ito mula sa labas. “Tapos na ho mahal na prinsesa sigurado ho bang magigi——,” I cut her.

“Maraming salamat wag kang magalala matutulog na ako” I said and went near to the bed, kumuha ’rin ako ng panali mula sa kurtina at tinali ang aking kamay sa head board ng kama na ito.

Siniguro ko na mahigpit ito ay mahihirapan akong kumawala dito. Nang matapos kana iyon nakahinga na ako ng maayos at “Hindi ako pupunta sa Kaharian ng Morgayne at babaguhin ko ang storyang ito,” I said before I close my eyes.

Bukas paggising ko ng umaga ok na ang lahat, at magbabago na ang lahat ng kaganapan dito sa loob ng storyang ito.

Teka nasan ako? Panaginip ba ito? Bakit tumatakbo ang prinsesa!!! 

“Mahal na prinsesa Liatris wag!!!!!” mabilis na tumakbo ang prinsesa sa madilim na gubat at walang tigil na tinahak ang daan papunta sa kaharian ng Morgayne.

Hindi na siya naabutan ni Fairy Alva, hindi ko alam pero hindi nawawala sa paningin ko ang prinsesa kung asan siya kusa akong andon at pinapanuod siya sa bawat kilos niya. Panaginip lang ba ito?

Mabilis at malalaki ang bawat hakbang nabinibitawan nito, kitang kita ang excitement sa mukha nito at ang kasabikan na masilayan ang ama at ang ina.

Alam kong matagal nang ninanais ng prinsesa mangyari ito at ngayong nasa ikalabing walong kaarawan niya na, napagdesisyonan niya na bago sumapit ang alasdose at maging nasa legal na edad na ito, gusto niyang masilayan ang kanyang mga magulang. Iyon ang nabasa ko sa storya.

Tila’y hindi ito napapagod sa pagtakbo ang prinsesa Liatris, hanggang sa makarating kami sa isang kulay pulang kaharian, tila’y nanlamig ako habang pinagmamasdana ng napakalaking kaharian na ito kasama ang prinsesa sa tabi ko.

Nang tignan ko siya mukhang masaya siyang masilayan ito, samtalang ako ay halos mangatog habang pinagmamasdan ang madugong kulay nito, hindi kasi ito mukhang tipical na kulay pula lang dahil parang pagtinignan mo ito kakaiba sa pakiramdam, tila ba’y kinakausap ka nito na mapanganib ang pagtangakang pagpasok dito.

“Mahal na prinsesa,” I called her when she started walking to the castle.

Pero parang hindi niya ako naririnig….

Mahal na prinsesa hindi tama ang pagpunta dito, bumalik kana parang awa mona. Bumibilis ang pagtibok ng puso ko habang pumapasok na sa loo bang prinsesa at ako.

Pagpasok nagikot-ikot ang prinsesa at natutuwang tinitignan ang mga malalaking larawan sa pader. She was jumping and running while smiling around pero natigilan ako ng mabangga siya sa lalakeng nasa ilalim ng dilim.

Hindi maari!!! 

Ang mga pulang mata na iyon, hindi pwedi! ayaw kong makita ito, panaginip lang ito. 

Pumikit ako at gumising mula sa panaginip na iyon .

I gasp, then I open my eyes, napatingin din ako sa aking kamay na wala nang tali ngayon at ang kapaligiran. “Morgayne Castle,” I whisper, bakit andito ako? Akala ko ba panaginip lang iyon? Asan na ang prinsesa? Umikot ang paningin ko pero pagdako ng aking tingin sa malaking bintana nakita ko ang aking repleksyon bilang si Prinsesa Liatris.

Hindi maari!! Pano ako napunta dito. Kinulong at tinali ko ang aking sarili sa silid na iyon. Bakas pa sa palapulsuhan ko ang bakat ng tali na ginamit ko, mukha itong sapilitan na tinanggal dahil may konting sugat dito.

Paanong? Hindi ako pweding magtagal dito, kailangan ko nang umalis hindi ako pweding makita ng hari…. I step backward, and I was ready to turn my back when I bump into someone at the back. Umihip ang napakalakas na hangin kahit nakasarado ang malalaking bintana dito, nakaramdam ako ng matinding prisensya sa likuran ko. At bumilis ang tibok ng puso ko gaya ng pagbilis nito kanina sa panaginip na iyon.

Mabagal kong inikot ang aking paningin at ang madugo at pulang mata na iyon ang sumalubong sa akin. Napasinghap ako.

“Sino ka?” parang dumagundong ang buong mundo ko sa sobrang lalim at nakakatakot ang boses niya, lumayo ako sakanya at hinarap siya. He step out of the darkness and the light from the moon touch his mystic face, ang abo nitong buhok ay inihip ng hangin kaya mas lumitaw ang pula nitong mata, na nakakatindig balahibo tumitig.

Ito na baa ng katapusan ko?

“K-king D-Damon.” 

---

Author:  guys sorry po talaga sa mga typo’s & errors, i kinda lost my reading glasses kaya medyo malabo ang aking paningin. please do bare with me. love u!

SIXTH AFTERGLOW

“K-ing D-Damon,” I whisper and tried to gasp some air to breathe.

Ang pula niyang mata ay naglakbay sa buong mukha at katawan ko, tila bay kinikilala nito ang buo kong pagkatao at ang kaluluwa ko. Sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko hindi ko magawang magsalita pa at gumalaw.

Nakita kong nagtagis ang kanyang panga ng tumigil ang tigin niya sa suot kong kwintas, when I look at it too simbulo ito ng dugo ng emerald, hindi kaya nakilala na ako ng hari?

Hindi ito maari! I tried to step away but his voice surround the whole place when he speak, “Ikaw ang prinsesa hindi ba,” nanginig na ako ng tuluyan dahil dama ko sa boses niya ang galit na namumuo sa kanya. His eyes where flaming and blazing with too much anger right now.

“Lapastangan!!! Sino ang nagsabi sayong magpakita saking harapan ngayon!” his voice, it feels like it will send me to hell in any moment now. Mabilis niyang tinahak ang distansya saming dalawa at kaagad na inabot ang aking leeg. “Ack..” dahil sa paghablot niya sa akin ay nasakal ako at nahirapang huminga.

Dama ko sa kanyang kamay ang namumuot na galit at kitang kita sa mata nito ang pagkamuhi sa mukhang ito.

Naiintindihan ko ang galit ng hari dahil sa kwento, ang totoong ama ng prinsesa Liatris ay si Bastian kaya puno ng galit at bighati ang hari sa prinsesa, siguro ngayong nakikita niya ang mukha ng prinsesa nasasaktan at naaalala nito ang kalapastanganan na ginawa ng rayne at ni Bastian.

Pero kahit na ganon, hindi ko parin maiwasang matakot sakanya at masaktan sa higpit ng kanyang pagkakasakal sakin ngayon.

“M-mahal n-na H-ari,” I tried to speak but it was so hard; I close my eyes, and a vision of the princess popped into my mind. It’s her in this same situation, sinasakal siya ng hari at kahit na puno ng pagkagulat ang mukha nito ngumiti parin siya sa hari, kahit nahihirapan na ito huminga inabot nito ang kamay ng hari.

“P-Papa,” nakangiti nitong sambit. Pero lalo lang nagalit ang hari at hinagis siya sa sahig—–, “Aray!!!” napamulat ako agad ng maramdaman ko na lang ang sarili kong tumama sa pader, at nakalupasay na sa sahig.

Teka? Yung vision nangyayari ang lahat at wala akong magawa, paano ko ito pipigilan? Hindi ko ’rin naman magawang magsalita dahil hindi ko alam kung ano ang pwedi kong sabihin, napaatras ako agad ng magsimulang lumapit ang hari sa aking pwesto.

His red eyes were shining through the dark lights, dahilan kung bakit mas natatakot ako sakanya. Siniksik ko ang aking sarili sa pader pero nagulat ako ng hilain niya ako patayo gamit ang aking damit.

“Dugo ng tyardor ay hindi kailan man matatanggap sa aking kaharian!” his voice was so firm and filled with anger. “Papa ako ang prinsesa, anak niyo po ako,” naririnig ko ang boses ng prinsesa saking isip at alam kong imiiyak ito, hindi ko maintindihan kung bakit biglang sumikip ang aking dibdib at tila’y gusto ko nalang lumuha.

I felt my cheeks get wet and I’m in tears right now, teka bakit? Nasasaktan ako? Ang sakit sa puso ng sinabi ng hari. Ito baa ng sinasabi ni Hibiscus na magkadugtong kami ng puso ng prinsesa kaya naririnig at nararamdaman ko ngayon ang mag ito.

“Hindi ko papalampasin ang kalapastanganan na ito, matagal na kitang binigyan ng tyansang mabuhay kahit dala dala mo ang dugo ng mga traydor, ikaw mismo ang nagdala sa iyong sarili saking harapan. Kung ganon naiisip kong buong puso mong tatanggapin ang aking handog na parusa,” mas humihigpit ang hawak ng hari sa damit ko at nararamdaman kong unti-unti narin akong umaangat mula sa sahig dahil sa kanyang pagkakahawak sa akin.

Hindi ko alam kung anong gagawin ko, I feel so scared that I can’t move anymore.

I close my eyes and saw the princess crying in front of the king, her eyes were filled with longing and pain while she’s been held by the king. “P-papa,” she utters and cries.

“Hindi ka kailan man naging parte ng dugo ako, isa kang bunga ng kasinungalingan, katraydoran at isa kang malaking kasalanan ng Reyna. Anak ka ng isang taksil na tagapaglingkod!!!!” with that, again the king throw the princess on the floor.

“Ahh!” I groan and quickly held my elbow, tumama ito sa sahig ng ako’y pabalibag na binitawan ng hari. Gaya ng ginawa nito sa prinsesa. Kung ano man ang pinapakita sakin ay iyon ang nagyayari sakin ngayon.

The king turn his back on me and walk fast to somewhere, sinubukan kong tumayo at dahang dahan ko iyon ginawa habang umalis ang hari. Tatakas ako, hindi pweding matuloy ang nakatakda…

As I take my first step natigilan din ako agad ng maramdaman ko ang isang matulis na bagay ang nakatutok saking leeg ngayon, panong biglang andito na nag hari sa harapan ko ngayon nihindi ko man lang ito namalayan.

Isang kuya pulang espada ang nakatutok sakin ngayon at alam kong isang mali galaw ko lang ay maaring katapusan kona.

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko ngayon pero isa lang ang nasa isip ko ngayon….

Ano man oras ay——

“Wag!!!!”

Ang Reyna Lilac, tumatakbo ito papalapit sakin at puno ng galos ang kanyang mukha at katawan, isang puting bistida ang suot nito, at lumuluha itong nakatingin sakin. Gaya ng nasa story! Hindi pweding mamatay ang Reyna.

“WAG MO SIYANG SASAKTAN MAHAL NA HARI PARANG AWA MO NA,” she pulled the kings arms away from me and kneel in front of him, cried her heart out.

“Wag ang anak ko mahal na hari, parang awa mona wag siya ako na lang,” I stiffed and tears escape again in my eyes, and this time I know that it was not just Princess Liatris feelings, akin din ito. “Mama,” I whisper and I saw my mom’s face on the queen as she tear up in front of us.

I remember my mom, I kneel and held the queen’s arms. This time hindi na si mama ang nakita ko ang mismong Reyna na, when our eyes met mabilis niya akong hinila at ginawaran ng sobrang higpit na yakap.

Napapikit nalang ako at dinama ang yapos ng isang ina. Mama ko. Nagulat nalang ako ng bigla siyang nalayo sakin, at nang imulat ko ang aking mata nakita ko nalang ang Reyna sa kamay ng hari. The king was gripping on face so hard.

Hindi ko alam ang gagawin ko, tanging panghihina nalang aking nararamdaman ngayon. Ganito ba ang nararamdaman ng prinsesa ngayon? Siguro mas nasasaktan siya.

“Panoorin mo kung paano ko papatayin ang nagsisilbing pag-asa sa buhay mo,” mapanagnib na sambit ng hari sa Reyna at nalipat ang tingin sa akin. “Wag Damon, wag ang anak ko! Wag ang anak natin parang awa mona anak mo siya” napatingin ako sa Reyna ng sabihin niya ito.

Anong ibig niyang sabihin? Anak ni Bastian ang Prinsesa hindi ba. “Anong sabi mo!!!” naalarma ako ng mas humigpit ang hawak ng hari sa reyna at mukhang nasasaktan na ang reyna, her wounds in her lips started to bleed.

“Anak mo ang prinsesa Damon, dugo siya ng Morgayne. Hindi ako kailan man nagsinungaling sa pagibig ko sayo nahulog man ako kay Bastian sa mga panahong iyon hindi ako nagtaksil at bumigay sa kanya, anak na’tin ang prinsesa Damon. Anak mo siya!!!”

My heart skip beat and my eyes widened, hindi ito nakasulat sa storya… totoong anak ng hari ang prinsesa?

“SATINGIN MO MANINIWALA AKO SA KATULAD MONG TAKSIL!!!! HINDI!!!!”

“Ahhhh!” I shouted when the king throws the queen away, and she fainted, nawalan na ito ng malay ng tumama ito sa pader. Kitang kita ko ang pagtulo ng dugo mula sa ulo ng reyna. Hindi!

I was covered with fear and I can’t do anything right now. Anong gagawin ko?

Naiyak nalang ako nang makitang papalapit sakin ang hari at hinahanda ang kanyang kulay pulang espada, na naglalarawan ng dugo.

“W-wag” I utter and step backward. “Dugo man o hindi nakatakda kang mamatay sa aking kamay” he said and raise his sword.

Hindi ako makagalaw at tila’y nastock nalang ako sa kinatatayuan ko, I close my eyes so hard and tremble so much.

Is this my end——

“IKAW!!!” narinig ko ang sigaw ng hari at pagmulat ko isang lalake ang sumangga ng espada ng hari para sakin.

“MAHAL NA HARI WAG ANG PRINSESA!!! ANAK MO SIYA!” sigaw nito sa hari at nilabanan ang hari sa pamamagitan ng kanyang espada.

Siya si B-Bastian. “Hindi ko anak ang prinsesa mahal na hari hindi kailan man nagtaksil ang Reyna Lilac sainyo, ako ang may kasalanan ng lahat mahal ko ang reyna at ako ang gumawa ng lahat ng ito. Pero paniwalaan moa ng Reyna hari wag mong patayin ang sarili mong anak!!!” Sambit ni Bastian habang patuloy na nakikipaglaban sa hari.

The kings aura became darker and he was surrounded by black shadow right now, “Hindi ako kailan man maniniwala sa kahit na sino!!” galit na sambit ng hari, at natamaan nito ang braso ni Bastian at agad itong nasugatan. “Mahal na hari maawa ka sa prinsesa!!!” Bastian shouted.

“Hindi ko siya anak!!!” bigla akong napaiyak ng sobrang lakas at napaluhod sa sinabi ng hari, ito ba nag pakiramdam n Prinsesa Liatris? Sobrang sakit….

“MAMATAY SIYA SA AKING KAMAY, AT LAHAT KAYO AY MAGDUDUSA SA KANYANG PAGKAWALA!!!!” sigaw ng hari at nanakuha siya ng tyempo para matamaan si Bastian.

I gasp when the king buried his sword on Bastian’s stomach, mabilis na dumaloy ang dugo mula doon at napaluho si Bastian sa harap ng hari. “Ackkkk,” he made that sound when the king pulled the sword and stabs it again.

My whole body is trembling so much… “Mahal na hari wag ang prinsesa p-parang a-awa m-mo n-na a-anak m-mo s-iya”

“Ahh!!!” I shouted and shockingly cover my face, naramdaman ko ang pagtalsik ng dugo saking kamay ng walang hamas nitong sinaksak sa dibdib si Bastian.

Mabilis akong tumayo ng marinig ko ang kanyang mga hakbang papalapit sakin, pero huli na ako dahil nasa harapan kona siya ngayon at pinunasan niya ang kanyang espada gamit ang sariling kamay, inaalis nito ang dugo dito at sinabi. “Anak man kita hindi magbabago ang isip kong patayin ka, ang pagkamatay moa ng magsisilbing habang buhay na parusa ng Reyna.”

Balak niyang patayin ang prinsesa kahit alam niyang anak niya ito para lang maging parusa ito ng reyna? Ganito ba kalala ang gusto ng hari para lang makabawi sa sakit na ginawa ng Reyna sa kanya?

Ito na ba ang katapusan ko? Patawad mahal na prinsesa mukhang hindi ko matutupad ang aking pangako, ang baguhin ang storya at iligtas ang pinakamamahal mong prinsipe.

Itinaas ng hari ang kanyang espada at handa na akong patayin gamit ito ng biglang may tumulak sakin at ito ang sumalo ng saksak ng hari.

“Mama!!!” I shouted when I saw the blood run out of the queens mouth and she stare at the king, bakas ang pagkagulat sa mukha ng hari at tila natigilan siya sa nangyari.

“Mahal kita Damon, Mahal na mahal” the queen whispers before she glance at me and shouted, “TAKBO! UMALIS KANA DITO ANAK TAKBO!!! TAKBO!!!!!” pinipilit niyang sumigaw kahit bakas na ang paghihirap sakanya ngayon.

My mom’s face pop up through the queen’s face that making me stiff and tear up, this is like how my mom died.

“Ma! Ma! Anong nangyayari ma! Doc!!!!!!” nanginginig na inaalog ko si mama ng siya’y magsimulang magbuga ng dugo at mawalan ng malay.

“MA!!!! MA!!!! OY MA!!!!” mabilis akong nilayo ng doctor kay mama sa pagdating nito at nagkakagulo sila sa loob habang ako’y pilit ni lalayo kay mama.

“MAMA!!! DOC ANG MAMA KO PO!!! MA!!!” so much blood on her face right now and she’s not moving anymore. Her eyes open a little and they met mine, mom urge a weak smile at me and mouthed I love you before she closed her eyes.

And that machine loud sound surrounds the whole room, the doctor pumps her chest and tries to revive her, “Ma,” I almost whisper.

“Time of death 11:59 PM, December 1, 2017 Saturday,” ang mga salitang iyon ang tumapos sa lahat, ang pumatay ng liwanag saking buhay.

Everything went black and white and my tears stop flowing I just stare at her body….“Ma.”

“TABKO NA!!!! TAKBO!” I went back to my senses and I panic to the point that I turn my back and run just like what the queen said. tumakbo ako malayo sakanila.

Nang nasadulo na ako ng hallway ng kaharian, lumingon ako muli sa hari at Reyna, the king slowly remove the sword from the queen and kneel with her and rest her on her lap.

Natigilan ako ng makita ang paghaplos ng hari sa mukha ng reyna at inabot ng reyna ang kamay ng hari, “Mahal ko, mananatili ako sa tabi mo” the queen said before she closed her eyes and leave.

“HINDI!!!!” the king shouted. I just watch the king shout and tears escape from his eyes. He loves the queen.

“Ano pa baa ng ginagawa mo tumakbo kana!!!” Nagulat ako ng biglang may humila sakin palabas ng kaharian at mabilis kaming tumakbo palayo dito.

“Hibiscus,” I utter when I realize it’s him. “Sabi ko na mangyayari ito,” he hissed, and continue pulling me away here.

Kahit na malayo na kami sa kaharian, hindi mawala saking isipan ang pagluha ng hari kanina, Mahal nito ang reyna I know it, I can see it. Bakit wala ito sa storya? Bakit hindi sinabi kung gano katotoo ang pagibig ng hari at reyna, the king was just covered with anger but I know that he loves the queen.

Ito ba ang nasaksihan ng prinsesa? Kasi kung ito nga “Bakit ka umiiyak!” Hibiscus asks. I cry and feel all the pain in my chest.

This is just a story why does it hurt me a lot right now? “Ang sakit,” I utter and we both stop in a dark forest.

“Hindi na’tin napigilan ang nakatakda, nagyon nakita mo na kung paano tumakbo ang storya kaya ngayon mas kailangan monang magingat at pagisipan ng mabuti ang lahat, ito ang susunod na kabanata gawin moa ng lahat ng iyong makakaya” he said and transform into a white cat and disappear.

“Hibiscus!” nawala na siya, iniwan niya ako sa kalagitnaan ng kawalan.

Nasaan ako? Nakarinig ako ng kaluskos mula sa madalim na parte ng mga puno kaya kinain agad ako ng matinding takot, palapit ito ng palapit sakin at ng lumabas na ito mula sa dilim––, “Ahh!!!” I shouted and I suddenly felt weak and dizzy kaya napapikit nalang ako at hinintay na bumagsak pero may humawak saking bewang pero hindi kona nagawa pang buksan ang aking mata.

I just heard something…

“Sino ka? Bakit nasa gubat ka sa kalagitnaan ng gabi?” it was a man’s voice.

“Prinsipe Caius!!!”

someone shouted, but I felt so weak and completely rest.

---

Author: typo’s and errors are expected guys don’t be shock!

SEVENTH AFTERGLOW

“Kaylight, anak halika na dito luto na ang paburito mong empanada,“Dinig ko ang sigaw ni mama mula sa kusina, kaya mula dito sa aking silid ay mabilis kong tinakbo ang daan palabas at nagtungo sa kusina kung asan si mama.

I can’t help but to giggle and run fast as I can, It’s my all-time favorite ang empanada ni mama. 

“MA!!!!“I shouted as I enter the kitchen, nakasuot si mama ang simpleng pambahay at na kangiting inaayos ang empanada sa breakfast table.

Mabilis akong umupo dito at agad sinungaban ang empanadang gawa ni mama, “Ow ow ow!!!” sambit ko at nagpalipat lipat ang empanada saking palad dahil ito’y mainit at bagong luto palamang.

I heard my mom laughs at me and she grab the empanada from me and let me eat it using the fork, “Mainit pa ito Light wag kang nagmamadali haha,” inabot ito sa akin ni mama at hinayaan akong hipan ito.

“Excited na kasi ako ma ito ang paborito ko sa lahat!!!” masiglang sambit ko at kumain na.

Pinapanuod lang ako ni mamang kumain at nakangiting pinupunasan ang aking pisngi na puno ng paint. 

“Masarap ba?” sambit nito. 

“SOBRA PO MAMA!!!” sambit ko kahit puno pa ang aking bibig ng empanada.

“Oh sige, kumain ka muna mamaya ka na magsalita, ok,” she said and turn her back to arrange the utensils on the sink. Habang ginagawa iyon ni mama bumaba ako mula sa pagkakaupo sa breakfast table at nagtungo sa sala kasama ang plato ng empanada.

Binuksan ko ang Tv at nanuod muna habang kumakain, I was really enjoying the food when I heard something in the kitchen.

“Ma?” I said, dahan dahan kong binaba ang plato sa mini table dito sa sala at nagtungo sa kusina.

Pagdating ko doon wala si mama, ang tanging nakita kona lang ay basag na baso sa sahig. “Ma?” I started to get nervous, hanggang sa makaramdam ako ng malakas na hangin na nanggagaling sa nakaawang na pinto papuntang garden.

“Ma? Saan ka ma?” I utter and went to the garden door. 

Isang matinding liwanag ang sumalubong sakin sa pagbukas ko ng pinto at ng unti-unti akong nakaadjust sa liwanag nito. Naaninag ko si mama na nakayo sa gitna ng garden at sa likod nito ang matinding liwanag.

“Ma?” 

She was standing their wearing a white beautiful dress; she’s pale and smiling at me. “Ma?” sinubukan kong humakbang papalapit sakanya pero nakaradam ako ng paninigas ang aking mga binti na tila hindi ko ito magalaw.

Hindi ako makagalaw, I panic and gaze at my mom. “Ma hindi po ako makagalaw ma!” I said and look at her, but she just smiles at me and waved.

“Magingat ka lagi anak, wag kang susuko sa kahit anong pagsubok anak ko andito lang ang mama nakagabay sayo, kakayanin mo ang lahat ng ito anak,” sa sinabi ni mama bigla akong namulat sa katotohanan.

Agad akong kinain ng takot ng magsimulang maglakad si mama papunta sa liwanag.“MA WAG MA!! WAG MO PO AKONG IWAN MA!!!” Hindi ako makagalaw kahit anong pilit ko. 

Papalapit na ng papalapit si mama sa liwanag, “MAAAA MAMA KO WAG MO KONG IWAN MAAA!!!!” tears started to run on my face.

“Ma miss na miss na kita ma wag mona po akong iwan ma!!! Ma isama mo nalang po ako ma! Ma!!!!” kahit akong sigaw ko ay parang walang naririnig si mama.

She was near to the light and it’s killing me so much, “Ma wag mo kong iwan ma!!!” I shouted with all my lungs out. I can’t freaking move!!! 

She turn her head and glance at me for a moment and smile again, that’s the genuine smile she’d ever show to me. natigilan ako at pinagmasdan nalang siya.

“Wag kang susuko anak ko,” she whisper but I can clearly hear it before she goes to the light!!

“Ma!!!!” iminulat ko ang aking mata at hinihingal na umupo. Panaginip? Panaginip lang iyon, Mama miss na miss na kita ma.

Bakit mo ko iniwan? Hindi ko napigilan ang aking sarili at tuluyang umiyak ng pagkalakas lakas at niyakap ang aking mga tuhod.

“Nako, himinahon ka iha,” agad tumaas ang aking ulo ng may magsalita sa tabi ko. An old lady wearing a fair maids clothes, gaya ng mga nakikita kong suot ng mga maids sa mga Disney movies. Teka? Nasaan ako? Hindi ito ang silid ng prinsesa Liatris? Asan si Fairy Alva?

Biglang pumasok sa isip ko lahat ng nangyari kagabi, ang pagpatay ng hari kay Bastian at sa mahal na Reyna. Nihindi ko ito napigilan, hindi ko man lang naisalba ang buhay ng Reyna. Pero hanggang ngayon hindi parin mawala saking isipan ang katotohanan. Totoong anak ng Hari ang prinsesa pero bakit hindi ito nabanggit sa storya?

Nalaman kaya ito ng prinsesa noon? Ano kaya ang naramdaman niya pagkatapos ng lahat ng iyon? Pano niya pa nagawang ngumiti sa harap ng hari sa mga oras na iyon kung alam niya nang nais siyang patayin ng sarili niyang ama? Bumigat ang pakiradam ko ng maisip ang lahat ng iyon, pakiramdam ko tinutusok ang aking puso.

“Masama ho pa ang iyong naging panaginip iha?” nabalik ako sa saking katinuan ng magtanong ulit siya. I slowly nodded and look around. Ang buong silid ay napapalibutan ng mga symbolo ng lion at haring araw.

At may nakita akong nakaukit na pangalan sa isa sa mga symbol, medyo malayo ito saking pwesto kaya kinailangan ko pang titigan ito ng mabuti upang mabasa. “He… Li…ous…” ???

“Prinsipe Caius,” biglang kong narinig ang pangalan na iyon, tama narinig koi yon kagabi bago ako mawalan ng malay.

Teka ang kabanatang ito ay ang pagtungtong ng Prinsesa sa kaharian ng kalaban, sa lugar kung saan makikilala niya ang Prinsipe na mamahalin niya ng sobra.

“Helious kingdom!!!” sambit ko at tila nanlalaki ang aking mata na hinarap ang matandang babae. She smiled and nodded lightly. “Nasa kaharian kayo ng Helious,” magalang niyang sambit.

Hindi maari! Diba ang plano ay layuan ang prinsipe at hindi niya makilala si prinsesa Liatris upang matuloy ang nakatakda nitong kasal sa ibang prinsesa.

“Paano ako napunta dito!!?” I ask. “Dinala ho kayo ng Prinsipe dito kagabi, ayon dito natagpuan ho kayong nanghihina sa kalagitnaan ng gubat.” Siya? Ang prinsipe ang sumalo sakin kagabi?

“G-ganun po ba,” wala akong ibang masabi, pano na ito nakita na pala ako ng prinsipe. “Magagahan na muna kayo ay mukhang wala pa kayong kain, ikukuha ko ho kayo ng makakain sa labas” she bow her head before she leave and close the door.

Everything is ruined! Paano na ang plano!!! Napasabunot ako saking buhok at pabalibag na humiga ulit dito sa malawak na higaan. I cover my eyes using my arms and try to figure these things up.

Wala na akong ibang maisip na plano. Pano na ako nito? Nasaan na ba kasi yong Hibiscus na iyon? Iniwan niya ako gabi sa kalagitnaan ng gubat! Ang sama sama niya.

“Nakakainis ka Hibiscus!” I hissed. “Bakit naman?” halos tumalon ako saking hiniigaan ng marinig ko ang boses niya, when I open my eyes parang mas tamang hindi ko nalang ito binuksan dahil sumalubong sakin ang matipuno nitong dibdib. His above me for god sake.

“Ahh!!!” I shouted and kick him away. He just go with the flow, tinanggap nito ang sipa ko at humiga sa aking tabi. Umupo ako at lumayo sakanya. “Bakit nandito ka!!??” I raise my voice so he can sense that I’m angry.

“Tawag mo ko eh,” casual na sambit nito at dinilaan ang kanyang kamay na parang pusa. Well pusa naman talaga siya ano bang sinasabi mo Kaylight. “BAKIT BIGLA BIGLA KA NALANG LUMILITAW AT NAGLALAHO AH!! MULTO KA BA!!!” naiinis kong sambit at pinato siya ng isang unan. Walang kahirap hirap niya itong sinalo at ginawang unan at humiga ng komportable dito sa kama na ito.

“Balita na sa buong kaharian ang pagkamatay ng Reyna, walang sino man ang nangahas na magtanong kung anong kinamay nito. Dahil dama sa buong kaharian ang bighati ng Hari. Lahat ng tao sa kaharian ng Morgayne ay nakasuot ng itim upang damayan ang hari.” Pagbabalita nito habang nakapikit at tila’y nagpapahinga.

Nakaramdam ako ng kirot sa aking puso ng malaman ang pagkamatay ng Reyna, dama ko ang sakit saking dibdib kahit na hindi ito ang tunay kong ina. I tear up and quickly wipe it when Hibiscus glances at me.

“Hindi ko man lang napigilan ang nakatakda kagabi, wala akong kwenta,” I whisper and shook my head. Naramdaman ko na lang ang kamay ni Hibiscus saking ulo at dahan dahan niyang hinihimas ang aking buhok. “Hindi mo kasalanan iyon, hindi kasalanan ng prinsesa ang lahat,” he calmly said and smile at me with that assurance presence.

“Paano na ako ngayon? Pano ko pa pipigilan ang nakatakda kung nakita na ako ng prinsipe” I said. “Kailangan mong malaman ang pinagmulan ng lahat” napatingin ako sakanya ng magsalita siya. “Anong ibig mong sabihin?”

“Upang mabago ang story kailangan mong malaman ang simula nito, malay mo mula doon makaisip ka ng tamang paraan para maiayos ang lahat at wala nang magsakripisyo pa ng kanilang buhay.”

“Paano? Diba ang simula ng storya ay ang pagtraydor ni Bastian sa hari?” I ask.

May kinuha si Hibiscus sa kanyang bulsa at umupo siya saking harapan, nang ipakita niya ito sakin. Isa itong piraso ng petals ng patay na rosas. “Ano yan?”

“Saksihan mo ang pinagmulan ng pag-ibig na sumira sa hari at Reyna, nagtitiwala ako sayong malalaman mo ang kasagutan sa tanong mo at tutulungan ang prinsesa isalba ang lahat,” seryoso niyang sambit at bigla nalang nagliwanag ang petals ng patay na rosas.

“Teka ano yan Hibis——,” hindi kona natuloy ang aking sasabihin ng kinain na ako ng malaking liwanag. Pagmulat ko ng aking mga mata ay natagpuan ko nalang aking sarili na nakatayo sa harap ng isang napakagandang hardin.

“Prinsesa Lilac wag kang tumakbo baka madapa ka!!!” boses ng isang babae, I step and try to find where it came from but I stop when I saw the queen Lilac giggling behind the big tree. Mukhang dalaga at bata pa siya dito, napakaganda niya at ang ngiti niya. Parang isa sa pinakamagandang ngiti na nakita ko sa buong buhay ko.

She giggled and bring out a lots of flower from her pocket and take a sniff on it, napakaganda niya… “Prinsesa,” natigilan ako ng may narinig akong bumulong mula sa kabilang gilid ko. When I look at it.

It’s a boy, his hiding behind the big brunch of flower and gazing at Queen Lilac. Teka? Parang kilala ko ito? Hindi ito isang prinsipe dahil hindi siya nakasuot ng para sa mga dugong bughaw. His just wearing a simple clothes.

“Bastian?” I whisper and realize that’s it’s really him. Binata pa siya at hindi pa naglilingkod sa hari. Sa pagkakatanda ko ay mas bata si Bastian sa Reyna, kaya pala mukha siyang bata ngayon kesa sa Reyna.

He was just watching Queen Lilac and admiring her from a far. Matagal na palang may pagtingin si Bastian sa Reyna. Pinanood ko siyang inaayos ang tumpok ng bulaklak sakanyang kamay.

Sa tingin ko nais niya itong ibigay sa Reyna, when he was about to get out of the brunches isang malakas na ingay ng kabayo ang pumukaw sa atensyon niya at ng Reyna. Isang napakagandang karwahe nakulay pula.

Huminto ito sa tapat si Queen Lilac at bumukas ito, isang napakakisig na binate ang lumabas mula doon. Ang kulay abo nitong buhok ay kumikitab sa ilalim ng araw at ang angking puti nito ay nagliliwanag lalo.

Ang mapulang mata na iyon, “King Damon,” sambit ng Reyna dito at masigla itong sinalubong, ngunit seryoso lang ang mukha ng hari.

King na ang tawag sa kanya? Ibig sabihin sa murang edad ay binigyan na agad ang hari ng mabigat na responsibilidad.

Inabot ni Queen Lilac ang tumpok bulaklak sa hari at binigyan ito ng napakagandang ngiti, bakas sa mukha ng Reyna ang pag-ibig para sa hari. Pero paglingon ko kay Bastian isang maluha luha na mata ang nakita ko at nasaksihan ko ang pagbitaw niya sa mga bulaklak na nais ibigay sa Reyna.

I was about to look back to queen Lilac and king Damon ng biglang lumiwanag ulit at napunta ako sa ibang lugar. Teka asan ako?

Para akong nanlamig ng makita ang buong paligid, puno ng dugo at mga katawan ng tao. Nasaan ako?

“Mahal na Hari,” I heard someone say, and when I look at it. It’s a royal servant of king Damon. Nakatingin siya sa isang pintuan na pnaglabasan ng hari. May dugo sa mukha ni Hari at may sugat ito sa braso, ano ba ito? i ask on my mind. Asan ba ako?

“Ito ang digmaang naganap bago magsimula ang buong storya” nagulat ako ng biglang lumitaw ang isang pusang puti saking tabi. “Hibiscus?” siya ba ito? When the cat look at me I saw that Blue and yellow eyes so I know that it’s him.

“Ito ang kaganapan bago magsimula ang storya sa libro, ang digmaan laban sa Faious Kingdom, nagdesisyon mag tulungan ang magkaaway na kaharian. Ang Morgayne at Helious upang matalo ang Faious na ninanais sakupin ang dalwang kaharian. Alam ni King Damon at King Cairo na hindi nila kayang labanan ito mag-isa kaya nagsanibpwersa sila kahit na matagal nang magkatungali ang kanilang kaharian.” I stare at him for a moment before I look back at King Damon, his covered with blood but his walking straight away that door. Walang emosyon sa mukha nito.

“KING CAIRO!!!!!” malakas na sigaw ang ginawad ng isang tauhan na nakakulay green, tumakbo siya sa loob ng pinaglabasan ng hari. Ganon din ang ginawa ko.

Pagpasok ko sa loob dalawang nakalupasay na lalake ang narito. “King Cairo!” the man held the other king with the black hair. So I assume that it’s king Cairo. Patay na siya at may saksak sa dibdib. Gaya nong isang hari na sa palagay ko ay ang haring Faious.

I look back and saw King Damon just standing there and looking at the moon. Maya maya lang nagliwanag ulit ay napunta kami sa loob ng kaharian ng Morgayne. Isa itong silid aklatan.

“Ayon sa mga balita namatay si King Cairo sa pakikipaglaban sa hari ng Faious at si King Damon naman ang pumatay sa Hari ng Faious,” sambit ni Hibiscus saking tabi at tumungtong sa lamesa dito.

“Si king Cairo at King Damon—–,” hindi niya ako pinatapos magsalita. “Matalik silang magkaibigan sa kabila ng alitan sa kanilang mga ama, na dinala ng kanya kanyang kaharian.” He said and lick on his tale. “Magkaibigan sila?”

“Magkababata, magkaibigan, magbestfriend”

“Hanggang ngayong hari na sila?” hindi makapaniwala kong sambit, pano nila napagpapatuloy ang kanilang pagkakaibigan sa kabila ng away sa kanilang mag pinamumunuan. Hibiscus just nodded and I got shock when the door suddenly open and it’s the Queen, followed by Bastian.

“Lubayan mona ako Bastian mahal ko ang hari at kahit kailan hinding hindi ko siya iiwanan!” the queen said. “Pero hindi ka mahal ng Hari, mahal na Reyna” Bakas sa mukha ni Bastian ang pag-aalala sa reyna. “Wala akong pakielam kung hindi niya ako mahal, mananatili ako sa tabi niya ano man ang mangyari!!”

“Ako na lang ang mahalin mo mahal na reyna ako na lang,” inabot ni Bastian ang kamay ng reyna at hinila ito papalapit sakanya. He push the queen through the wall and force to kiss her, I gasp and cover my mouth because of shock, good thing I was invisible to this place.

Kasabay non ay ang pagbukas ng pinto ng aklatan. Ang hari! The kings eyes were in pain. “Halika na,” Hibiscus pulled my hands and the light suddenly surrounds me. Pagmulat ko ng aking mga mata nasa silid na ito ulit ako pero wala na si Hibiscus, asan nanaman nagpunta iyon.

Pero lahat ng pinakita niya sa akin ay tila naging isang puzzle saking isipan. Hindi kaya ang tunay na istorya ng buhay ni King Damon ang sulusyon upang mabago ko ang storya. Bakit pagkatapos ng digmaan na iyon namuo ang galit ng Helious at Demon ng matindi. Sinisi ba ng Helious kay King Damon ang pagkamatay ni King Cairo?

“Kailangan kong alamin ang lahat baka sakaling mahanap ko ang tamang sulusyon pagnalaman ko na ang lahat… Tama kailangan kong alamin ang totoong storya nit—–,”

Hindi ko napatapos ang sasabihin ko ng bumukas ang pinto ng silid at isang matipuno at napakagwapong lalake ang pumasok dito sa loob kasama ang matandang babae kanina. “Mabuti at gising ka na,” nakangiti nitong sambit at umupo saking tabi dito sa kama, kaya napalayo ako ng konti.

“Natagpuan kita kagabi sa kalagitnaan ng gubat at ikaw ay nanghihina na, hindi na ako nagkaroon ng tyansang makilala ka kagabi. Kaya ngayong nalaman kong gising kana mabilis akong nagtungo dito upang masilayan ka, maari ko bang malaman ang iyong panaglan?” his eyes were so mesmerizing.

Hindi niya pweding malaman na isa akong Morgayne, isip ano baa ng ginawa ni Prinsesa Liatris sa kabanata na ito?

Ah!! “Ako si Liatris galing sa kaharian ng Emerald,” pagpapakilala ko.

Isang napakakinang na ngiti ang pinakita ng prinsipe bago inabot ang aking kamay at sinabi, “Ikinagagalak kong makilala ka Prinsesa Liatris ang Emerald,” pagkatapos non ay gianwaran niya ako ng isang malambot na halik sa kamay.

The story said that princess Liatris fall in love with the prince that made the prince fall too, so I need to avoid that situation and make the prince marry the princess of Ruby kingdom.

“Nais mo bang ihatid na kita sainyong kaharian?” tanong nito. Hindi pwedi, andito ang sagot sa mga tanong ko hindi ako pweding umalis dito.

“Ako ay naglayas sa aming kaharian dahil sa sapilitang kasal na nais nila para sakin, parang awa mona mahal na prinsipe hayaan mo muna akong manatili dito”I need to stay here.

The prince stare at me and I notice that I was too close to him, so I quickly move away and still try to beg him using my eyes. He stare at me and urge a genuine smile,

“Ikaliligaya kong manatili ka rito Prinsesa.”

EIGHT AFTERGLOW

“Ikaliligaya kong manatili ka rito, Prinsesa.” Hindi ko alam ang isasagot ko sa prinsipe kaya sa halip na sumagot at nginitian ko nalamang ito, his touch gives too much shivers on my whole system. I don’t know what is it but, I feel nervous about it.

I mean hindi ako dapat maatouch sa prinsipe, dahil alam kong nakatakdang mahulog ang prinsesa sa prinsipe, pero ngayong ako ang nasa katawan ng prinsesa hindi ko hahayaang mangyari iyon. Kailangan maikasal si prince Caius sa ibang prinsesa upang hindi ito mapaslang ng hari.

That’s the plan Kaylight so please focus. “Kung ganon, hali na’t tayo’y mag-agahan sa labas” nakangiti nitong sambit at dahan dahang inabot ang aking kamay. Inalalayan ako nito palabas ng silid hanggang sa makarating kami sa isang malawak na hapagkainan.

My hands wrapped around his arms and I want to take them back but his presence made me not too. My heart is beating naturally so I guess I’m in the safe zone. I won’t fall for the prince.

Ginabayan ako nito sa pag-upo at inayos ang aking upuan pagkatapos, after that he seated in front of me, with his bright and handsome smile. I just look at him for a moment then focus on the paintings behind him.

It’s a painting of the Helious Blood, ang haring Cairo, si Prince Caius nong bata pa siya at isang napakagandang babae sa kanilang tabi siya ba si——, natigilan ako ng bumukas ang isang pinto dito sa silid at lumabas mula doon ang isang maladyosang babae, nakasuot siya ang itim na gown, her appereance were so dark, because of the skeleton accessories but her presence shows too much weakness.

Bakas sa mukha nito ang lungkot, siya ba si….. “Mahal na Reyna,” tumayo si Prince Caius at binati ang babae kaya tumayo din ako agad at yumuko.

“Nais kong malaman ang pangalan ng ating bisita” her voice were so blank but so beautiful. “Galing siya sa kaharian ng Emerald mahal na Reyna, nais kong manatili siya dito sa ating kaharian at nasa ilalim siya ng pangangalaga ko kaya wala kang dapat ikabahala,” bakit kung pagsalita ng prinsipe sobrang pormal sa kanyang ina.

Napatingin ako sa painting at sa reyna, iisa lang ito. Siya si Reyna—– ,“Ako si Reyna Mirela, ikinagagalak kong makilala ka iha” she walk in front of me and urge a small smile at me. inabot niya ang kanyang kamay kaya aligaga koi tong inabot at nakipagkamay sakanya.

“Mahal na Reyna,” iyon nalang ang nasabi ko at nagbow lang sakanya. “Ano ang iyong pangalan,” mahinhin ang boses nito at napakasarap sa pandinig. “Ka—Liatris po,” magkakamali pa eh!

“Liatris napakagandang pangalan bagay na bagay sa iyo, halina’t magsiupo na kayo at saluhan kami sa agahan,” she turns her back and seat on the middle of the table , atsaka inalok ang mga tagapaglikod na saluhan kami sa pagkain.

They all nodded and sat down, nagsimula kaming kumain at napakatahimik lang ng lahat, tanging ingay ng mga kutsara at tinidor lang ang iyong maririnig. I feel so awkward lalo na nararadaman ko pa ang mga sulyap ng hari sa akin. Hindi pwedi ito, kailangan ko gumawa ng bagay na aayawan ng hari sa kagaya ko.

Kumuha ako ng napakalaging piraso ng manok at nilagay ito sa aking plato, pati natin ng madaming ubas at keso. Siniguro ko na magmumukhang tambak ng pagkain ang plato ko. Sa ganitong paraan matuturn off ang hari sakin at makikita na wala akong manners.

“Iha napakarami naman niyan? Kaya mo bang ubusin yan?” I took a big bite on the chicken that made them all gasp. Habang may laman ang bibig ko ngumiti ako ng pagkalaki-laki para magmukhang kadiri, “jhgsdegugbfnsdcjstgauig(Pasensya na po gutom lang)” I’m sure hindi nila naiintindihan ang sinasabi ko.

“Lunukin mo muna ang iyong kinakain bago ka magsalita iha,” sambit ng Reyna at mukhang nagaalala saking mga ginagawa. Kahit na puno pa ang bibig ko patuloy parin ako sa pagsubo ng pagkain.

Kahit na hindi rin ako sanay na kumain ng ganto karami pinilit ko parin, para sa plano kaya mo ito Kaylight. Habang patuloy sa pagsubo, hindi kona kinaya dahil puno na ang bibig ko kaya medyo nabulunan na ako at mabilis kong nilunok ang lahat ng nasa bibig ko para hindi mabuga ito, wala iyon sa plano ko.

Halos umubo ubo na ako sa mabilisang paglunok at mukhang lahat sila ay nagaalala na sakin pero I sign that I’m fine and just let me be, I saw the prince was just staring at hindi maipaliwanag ang mukha nito.

I know it, this is a great idea to make the dislike me, “Tubig iha uminom ka ng tubig kung maari” sambit ng Reyna at inabutan ako ng tagapaglingkod ng isang baso ng tubig.

I drink it carelessly and some of the water are dripping on my clothes but I didn’t bother. Maya maya lang nong ok na ako ngumiti ako sa reyna at kitang kita parin sa mukha niya ang pagkagulat sa mga inasal ko.

When I look at the prince his still staring at me, tama yan Prince Caius, hindi ako si prinsesa Liatris kaya hindi ka dapat mahulog sakin.

I was in my thoughts when the king suddenly burst out laughing. This time kami naman ang nagulat sakanya. He’s laughing so hard but he’s still so handsome bakit ganun? His blue eyes were shining while his laughing. Nakatingin lang din ang Reyna sakanya at halatang gulat din ito ngayon. Para bang ngayon niya lang nakiatng tumawa ng prinsipe.

Tawa ng tawa ang prinsipe kay nanahimk lang kaming lahat at pinanuod siya. My heart beats so fast as I continue hearing those voice. Parang musika saking pandinig. Nang medyo nahimas mahasan na ng prinsipe uminom ito ng tubig at inayos ang kanyang buhok, bago tumingin sakin ng diretso. There’s happiness on his eyes.

“Nakakatuwa ka Prinsesa Liatris ikaw palang ang nakita kong babae na ganyan,” his eyes says the same, his too expressive and that makes me melt. No, hindi pwedi Kaylight!!! I quickly avoided his gaze and continue eating, narinig ko nalang na tumawa ng konti ang reyna bago nagpatuloy sa pagkain.

Pagkatapos ng umagahan na iyon inaya ako ng prinsipe na iikot sa buong kaharian pero ako’y tumanggi at mas pinili ko nalang pumunta sa kanilang silid aklatan. Ang akala ko dahil sa desisyon ko malalayo ako sa prinsipe pero mali ako.

Hinamahan niya ako sa silid aklatan, at nakipagkwentuhan sa aking tungkol sa mga binasa niyang libro. The prince is also like me a book worm person kaya hindi ko din naman napigilang makipagkwentuhan sakanya.

I mean kwentuhan lang naman iyon, wala nang iba pa.

“Ito Prinsesa nais kong basahin mo ito, isa ito sa pinakamagandang libro dito sa silid na ito,” inabutan niya ako ng isang napakagandang libro at hinayaan akong magbasa. I was enjoying the book when I felt him staring at me so I look at him.

But it’s funny cuz he avoided being caught by covering his face with the book like he’s reading it.

I chuckled and crawl to him, and fix his book. Napaghahalataan siya dahil baligtad ang kanyang pagkakahawak sa libro. “Pabaligtad ka palang magbasa mahal na prinsipe?” I joke at him but he just rub his head and smile at me.

Hindi ko maipaliwanag pero iba talaga ang kanyang mga tingin, his eyes were too pure and to expressive, to the point na tignan mo lang siya sakanyang mga mata alam mo na agad ang nararamdaman nito. But, I feel something pis behind those expressive smile, gaya ng mahal na reyna may ganon silang prisensya na nararamdaman ko.

It’s like a presence of burden.

I didn’t notice that I was staring at him too much kaya binalik niya ito sa akin, he stared back…

Lalayo na sana ako at uupo pabalik pero hinila nito ang aking kamay at tinignan ako ng mabuti. “Prince Caius?” I utter. Sobrang lapit, my heart is beating so fast and my hands were freezing. Those eyes were so mesmerizing.

“Matagal konang pinapangarap na ngumiti at tumawa muli, pero hindi ko magawa, nabuhay ako sa dilim ng pagkamatay ng aking ama. But you suddenly came and do these unpredictable things. Tinitignan mo ko naparabang gusto mong alamin ang totoo kong nararamdaman,” biglang nagiba ang prinsipe, kung kanina sobrang light and jolly niya ngayon ibang-iba ito.

“Matagal ko nang hinihintay ang ganyang tingin,” he said and suddenly tear up, lumuluha siya!!! “Prince Caius––,” naputol ang aking sasabihin.

“I’ve always wanted to have someone who will look over me when my father died but the Queen needed me by her side, so I choose to be a strong kid and make everyone believe that I’m ok but I’m in pain,” with that bigla niya akong niyakap at dumantay sa aking balikat.

I’m still on the state of shock but I rub his back and understands what he feels, gaya ko nawalan din siya at sa mga oras na iyon mas kinailangan naming itago ang aming tunay na nararamdaman para hindi kaawaan ng tao.

Hugging him, makes me feel comforted kahit na ako dapat ang nagcocomfort sa kanya. Dahil dito parang nagkaroon ako ng sudden urge na wag bitawan ang prinsipe dahil alam ko kung ano ang pinagdadaanan niya ngayon.

“Mahal na Prinsipe naiintindihan ko ka—–,” hindi ko natapos ang sasabihin ko ng bigla nalang niyang abutin ang aking mga pisngie at ginawaran ako ng isang halik sa labi.

My eyes widened and I stiff at the moment. Parang tumigil ang mundo ko at ang pagtibok sa puso ko, may butterflies din akong nararamdaman sa stomach ko.

What is this? Why did he kiss me?

Naramdaman kong natigilan din siya at ng imulat niya ang kanyang mga mata, he immediately move away from me and shook his head. “Ipagpatawad moa ng aking kapusukan mahal na prinsesa,” and with that bigla nalang siyang tumakbo palabas, i even see his face turn red.

What did just happen??? Napahawak ako sa aking dibdib at narealize ko na ngayon palang ako nakahinga ulit. My heart won’t stop beating so fast. Hindi pwedi Kaylight!!!!

Matapos ang pangyayari na iyon nanatili nalang ako sa silid aklatan buong maghapon at hindi na binalak lumabas pa, hindi ko kasi alam kung pano haharapin ang prinsipe.

Pero hindi mawala sa isip ko ang luha nito, it was filled with pain and sadness, gaya ko alam kong mahal na mahal nito ang kanyang ama.

Sadyang mapaglaro ang tabhana ay kinuha sila samin ng ganong kadali.

“Mama” I whisper and look at the window. Madalim na sa labasan, bakit lagi akong inaabot ng gabi sa silid aklatan.

I was about to cry again when I heard someone from the outside of the window. Tumayo at nilapitan koi to ng buksan ko ang bintana nakita ko ang naglalakad na si Reyna Mirela papunta sa fountain ng kaharian.

She was carrying a piece of black rose. From here I can hear her sobbing, she’s crying. Ang kulay itim nitong gown ay nagniningnig sa ilamin ng liwanag ng buwan, kaya hindi ko mapigilan mamangha kahit na lumuluha ito napaganda niya parin.

Umupo ito sa edge ng fountain at tumanaw sa langit. She was letting her tears flows down. I feel pain on my chest seeing too much pain in her face. Parang bumibigat ang aking pakiramdam dahil sa nakikita ko.

I guess the queen is also longing for the king. Maya maya lang nagulat ako ng halikan ng reyna ang itim na rosas at iniwan ito sa fountain. Umalis na siya pagkataos non. Kumikinang ang itim na rosas.

“Napakaganda” I whisper and stare at that rose. But it suddenly flows by the wind at nilipad ito sa aking harapan.

Inabot ko ito at pinagmasdan, nagyon lang ako nakakita ng itim na rosas at napakaganda nito. The lips of the queen were inprinted on one of the petals because of her lipstick. Nanghawakan ko ito bigla akong nagkaroon ng hiwa saking daliri at nagbago ang kapaligiran.

“Teka nasaan ako?” I whisper, nasa isa akong malawak na lugar na puno ng damo at may isang malaking puno dito sa malapit. Napakalakas din ng ihip ng hangin. “CAIROOOO SANDALI!!!!”

“CAIRO, DAMON HINTAYIN NYO AKO!!” Mga boses ng bata iyon ah, I look around and saw three kids running around the hill, two boys and one girl. Nanglapitan ko ito ng konti halos lumuwa ang aking mag mata ng marealize kung sino ang mga ito.

Ang Haring Cairo at Damon ang dalawang batang lalake, at ang napakagandang batang babae ay si Queen Mirela. They were playing along the hill. “Tagutaguan tayo Mirela ikaw ang taya ah,” masiglang sambit ni King Cairo, agad naman tumango ang reyna at tumalikod sa puno.

Nagsimula nang tumakbo ang dalwang hari, they were giggling while seeking somewhere to hide. Nangpapalapit na sila sakin kinabahan ako dahil baka makita nila ako pero nagulat ako ng tagusan lang nila ako.

“Hindi nila ako nakikita?” I whisper. Nagtago sila sa isang malaking tumpok ng mga damo at umupo, I wen tot them and heard them talking, “Cairo gusto ko si Mirela,” sambit ni King Damon dito.

King Cairo smiles at him and taps his shoulder “Susuportahan kita Damon,” what? King Damon likes queen Mirela back then? “Pero alam kong gusto mo rin siya hindi ba?” king Damon said.

Tumango si King Cairo at, “Oo pero kahit anong mangyari ang desisyon parin ay nasakanya kaya hintayin nalang natin dumating siya sa tamang edad at hayaan siyang magdesisyon” wow king Cairo, at this such a young age ganyan kana mag salita.

Well I can see king Cairo’s presence to the Prince, pareho silang ugali at pagkatao.

“Sa tamang edad,” king Damon whisper. “Huli kayo!!!” nagulat sila, I mean pati ako ng biglang sumulpot si Queen Mirela sa gilid. Tapos isang malakas nahangin nananman ang umuhip at nag-iba ang paligid? San naman ito ngayon? Kaharian ito ah?

“Damon si Cairo ang gusto ko, patawad pero hindi ko masusuklian ang pag-ibig na iyong binibigay,” it’s Queen Mirela, dalaga na ito at tumatakbo siya palayo sa nakaluhod na si King Damon. Did she reject him?

When I look back at King Damon, he was in tears and he suddenly burst out of anger and throw everything away. His face was filled with anger. Ang aura ng hari nung una ko siyang nakaharap sa kaharian ay lumitaw ngayon, biglang naging madilim ang presensya nito at nakayukong naglakad palabas ng kaharian.

Umikot ang paligid at dinala ako sa panibagong lugae, sa hardin ng isang kaharian. May kasalang nagaganap. Si King Cairo at Queen Mirela, it’s their wedding day. Lahat ay nagsasaya para sa kanila pero may nakaagaw ng atensyon ko mula sa likod ng mga malalaking puno.

Si King Damon, taimtim na nakatanaw mula doon, his wearing his black and red suit. His expression showa pain and anger ng magsisimula nang tumulo ang luha ng hari, may dumating sa likod niya at hinila siya paharap dito.

Tinakpan nito ang mga mata ni King Damon at hinyaang dumatay ito sakanyang balikat. It’s Queen Lilac, umiyak sa kanyang kamay ang hari at siya naman ay painagpatuloy ang pagtakip sa mata ng hari.

She was in pain too but she’s choosing to save the king from this pain kahit na siya mismo ay nasasaktan para sa hari.

Napaluha ako ng madama ko ang tunay na pagmamahal ng Reyna sa hari. “wala ka nang makikita na maaring makasakit sayo hangga’t andito ako, handa akong laging takpan ang iyong mata wag ka lang masaktan Mahal na Hari,” nakita ko ang munting luha na lumabas sa mata ni Queen Lilac pagkatapos niyang sabihin iyon.

“Prinsesa Liatris,” minulat ko ang aking mata ng may tumawag sakin, andito na ulit ako sa silid aklatan pero pagtingin ko sa aking kamay tanging itim na abo ng rosas nalang ang nakita ko.

“Oras na po para magpahinga kayo,” sambit ng taga paglingkod at inalalayan ako sa paglabas mula sa silid na ito. That vision makes me realize the true feelings behind the kings and queens.

“Magpahinga na ho kayo dahil bukas nais ng prinsipe na ipasyal kayo sa kaharian,” I nodded at her even though I feel awkward when she mention the prince. Pag-alis niya sa dito sa kwarto, pinikit ko na ’rin ang aking mga mata at natulog na.

“Kaylight anak mag-ingat ka palagi.”

“Kaylight anak mahal na mahal ka ng mama.”

“Kaylight, aalis na si mama.”

“Wag mong papabayaan ang iyong sarili.”

“Mahal na mahal ka ng mama.”

The princess was struggling in her sleep so I reach for her face and wish that it could make her feel better. She held my hand and hold on to it tightly.

Tears escape from her eyes and she mumbled “Mama.”

I wipe those tears and kiss her forehead. 

“I’ve been waiting for you, for a long time,”

I whisper.

NINTH AFTERGLOW

“Kaylight anak gising na,”  Wait that voice, mama? Naririnig ko ang boses ni mama pero wala akong makita,everything was so dark and i don’t see anything I also can’t move.

I felt my tears flow on my cheeks and the cold breeze of wind touch my bare skin.  “Gising na anak” Ma?

With that i open my eyes only to realize that it’s another dream, lagi nalang ganito. I look around and all a see is a wide room and an open window. Don nanggagaling ang ang malamig na simoy ng hangin. Pasikat na ang haring araw.

“Hay,” I hissed, and lay down again, I covered my eyes using my arms, nagmuni muni ako ng biglang may humawak sa paa ko. “Ah––,” hindi ko natapos ang sasabihin ko ng biglang tinakpan ang bibig ko pagka upo ko. “Hmm!!!” nagpumiglas ako at inalis ang kamay nito saking labi. “Aga-aga magiingay ka,” he said and seat beside me.

“Bakit kasi ganyan ka lagi sumusulpot, alam mo hindi ako mapapatay dito sa storyang ito dahil sa saksak kundi dahil sa ataki sa puso kakagulat mo!!!” tinignan ko siya ng masama, pero parang wala lang sakanya at komportableng komportable siya sa pagkakaupo dito.

“Anong plano mo?” he asks and ignoring what I said.

I rolled my eyes and took a deep breath, “Hindi ko pa alam, magulo ang lahat pero isa lang ang nasaisip ko ngayon,” I saw him glance at me, “Ano?” he ask.

“Basta isa lang ang naiisip ko ngayon, yon ay ang iwasan ang prinsipe, at wag mahulog dito kailangan niyang mahulog sa prinsesa ng Ruby kesa kay prinsesa Liatrisupang walang magaganap na kasalan, at nang sa ganong paraan hindi pupunta dito sa kaharian ng Helious si King Damon. Mamumuhay ang prinsipe ng masaya kasama ang prinsesa ng Ruby,” I said and continue thinking about it.

“Sa tingin mo ba mahuhulog ang prinsipe sakanya?” he ask. “Bakit naman hindi, natututunan ang pag-ibig, tutulungan ko silang magkatuluyan.” Pursigido kong sambit at tumayo na sa kama.

I was about to fix my hair ng may biglang kumatok, “Mahal na prinsesa Liatris, ako ito si Caius nais kong malaman kung ika’y gising na?” nanlaki ang mahal ako at gulat na gulat ang pagkatao ko.

Patay! Andito pa si Hibiscus, agad kong hinila ito patayo sa kama at dinala sa isang malaking aparador dito sa silid. “Teka bakit?” he ask. “Shhh manahimik ka na lang d’yan!” I said before I close the door and fix myself a little.

Dinaluhan ko ang pintuan at dahan dahan itong binuksan, gaya ng inaasahan ang matipunong prinsipe ang sumalubong sa akin.

I sudden realize what’s our stage now, after what happen yesterday shocksss nakalimutan ko, agad akong yumuko at naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso.

Hey, stop that heart!!!

“Magandang umaga mahal na prinsesa, nais kong gisingin ka para ipaalala sayo na ipapasyal kita sa buong kaharian ngayong araw,” bakit parang wala lang sakanya ang mga nangyari kahapon, parang hindi siya nagwalk out kahapon ah.

Do I need to just act normal here?

Tama, just act normal! “AH HINDI AY ESTE OO, MAHAL NA PRINSIPE ANO MAGHUHUBAD–– AY MAGPAPALIT PALA! MAGBIBIHIS LANG AKO KUNG IYONG IPAGKAKALUOB.” I saw how he bites his lips and control his laughter on me.

Shocks Kaylight! Sabi ,act NORMAL, hindi ABNORMAL!!

This is so embarrassing! “Ako’y mahihinatay sa tanggapan, ako ay mauuna na mahal na prinsesa,” nakangiti nitong sambit. Napamake face ako ng konti, dahil parang wala nanamang pain sa kanyang mag mata ngayon, samantalang kagabi umiyak pa siya diba?

Naguguluhan kong sinara ang pinto at bumalik sa kama, I seated there and think of something. Suddenly I realize, I just put Hibiscus on the big closet, mabilis akong tumayo at binuksan ito pero wala na siya dito at tanging mga damit lang ang andito. “Umalis na siya agad?” I mumbled and just take a shower.

Pagkatapos noon ay tumuloy na akos sa sinabi ng prinsipe, sabay kaming nag-agahan ng hindi kasama ang Reyna dahil masama ang pakiramdam nito.

This is not ging with the plan on avoiding the prince, pero wala na akong magagawa pa dito. Alangan namang tanggihan ko ang alok ng prinsipe baka palayasin na ako dito at hindi ko na tuluyang mabago ang takbo ng storya.

Nagtungo kami sa labas ng kaharian, kung saan makakasalamuha namin ang mga residente ng helious, lahat sila ay approachable at parang kaibigan lang kung makipag-usap sa prinsipe. Whiel were walking prince Caius never stop greeting everyone and I remain silent and just watching him.

His a simple prince, he loves his people and I can see that he will be a great king someday, kaya magpupursige ako at magtatagumpay ako sa misyon na ito.

Mamumuhay ka ng mapayapa at masaya kasama ang iyong kaharian. I promise that.

“Prinsesa Liatris???” I get back to my senses when I realize that the prince is already staring at me back. Napasobra ata ang pagtitig ko sakanya.

Dahil don yumuko ako at nauna na maglakad, the whole walk was filled with his stories. About sa mga adventure na nais nitong marating at narating na.

I just listen to him the whole time but I never find any of his stories boring, nag enjoy pa nga ako at tumatawa pa sa kanya. Hanggang sa mapadaan kami sa tindahan ng bulaklak, “Mahal na prinsipe, baka nais nyong bumili ng mga bulaklak. Bagong pitas at magaganda pa ito,” sambit ng matandang tindera sa mahal na prinsipe.

Ngumiti agad ang hari at inabot ang bulaklak na iyon, he smiel and smell the flowers, para siyang bata na bangong bango sa bulaklak kung makikita mo lang siya nagyon. His face express to much feelings.

Hindi kona talaga magets ang nangyayri, “Ito ho,” nagulat ako ng abutan niya ng limang ginto ang matanda. Yong binigay niay ay parang yong ten pesos sa totoong buhay na pure gold lang.

Halos lumuwa ang mata ko sa sobrang kinang at totoo nito, this is my first time seeing one of those. “Maraming maraming salamat mahal na prinsipe makakatulong ito ng malaki sa amin,” masiglang sambit ng tinder at yumakap sa sa hari.

After that, the lady get back to her work and prince Caius went beside me and handed me the bucket of flowers, “Nagagalak ka sa mga bulaklak at rosas prinsesa?” he ask while were walking.

I nodded and take a sniff on it, gusto ko ang mga bulaklak pero mas gusto ko ito pag dry na kaya dati nongbata ako mahilig akong nagiipit ng bulaklak sa mga libro sa bahay.

“Gusto ko ang mga ito pag natutuyo na at nilalagay ko sila sa mga libro mahal na prin—–,” nagulat ako ng biglang tumakbo kung saan si Prince Caius kaya hindi ko natapos ang sasabihin ko.

Tumakbo siya papalapit sa isang tindahan, I guess is a food treats stall, dahil base sa kulay nito mukhang matatamis ang paninda nila. The prince was talking to the man out there with a wide smile and excitement all over his face. Naglakad ako papalapit sakanya at tinignan kung ano ang mag paninda dito.

Wow! Nakakamangha ang iba’t-ibang uri ng mgatatamis na pagkain, pati ang mga kulay nito ay buhay na buhay sa paningin ng mga tao.

“Mahal na prinsipe akala ko matatagalan ka pa bago ka muli dadalaw dito sa bayan, pero hindi ako makapaniwala halos nong nakaraang araw lang andito ka at nagyon andito ka ulit anong meron?” the man talks to the prince casually like it’s his friend and it’s not some royal blood.

Tumawa ang prinsipe sa sambit nito at nalipat ang tingin ng lalake sakin, he bow down his head and “Mahal na prinsesa ng Ruby,” what?

“Hindi siya ang prinsesa ng ruby Gaston siya si Prinsesa Liatris ng Emereld castle.” sambit ng prinispe. “Ipagpatawad mo sana ang aking pagkakamali mahal na prin—,” I stop him from bowing and just smile at him and show him that I’m fine with it.

“Nais kong bumili ng surbetes at ang matamis na tinapay na puno ng nag mansanas” sambit ng prinsipe at agad namang tumango ang lalake at pumasok sa loob. The prince smile at me and “Magugustuhan mo ang surbetes na ito lalo na nag tinapay sinisigurado koi yon sayo mahal na prinsesa” nagagalak na sambit ng prinsipe.

Those smile! It makes my heart beats so fast. Maya-maya lang ay lumabas na ang tinder na may dalang malalaking surbetes at isang supot ng tinapay. “Sana ay maligayahan kayo sa aking munting handog,” magalang na sambit nito at nginitian ako bago namin nilisan ang lugar na iyon.

“Mahal na prinsesa” the prince handed me the cone of ice-cream and when I’d taste it parang nagkulay bahaghari ang paligid dahil sa kakaibang sarap na dala nito.

May lasa ng strawberry at rasp berry dito, kakaiba ang lasa pero napakasarap.

Focus na focus ako sa pagintindi sa lasa nito ng biglang tumawa ang prinsipe. “Bakit?” tanong ko. “Nakakatuwa ang iyong reaksyon prinsesa Liatris para kang bata” natatwang sambit nito.

Ako mukhang bata??? “Ako mukhang bata?” I utter an dmade him laugh louder.

Nakaisip ako ng isang bagay kaya “Ah ganun ah,” I said and tip the ice cream on the point of his nose that made him stop for a moment.

“Hahahha,” I laugh at his face right now. He stare at me for a seconds and before that nagulat nalang ako ng dumampi ang napakalamig na surbetes saking pisngi. Bumawi siya!

“Ikaw!!!” I said and he started to run, hinabol ko siya at nagpunasan kami ng surbetes dito sa isang malawak na lugar.

Napuno ng tawanan, kwentuhan at kulitan ang hapon namin dito sa kaharian, hanggang sa pagbalik namin sa castle patuloy parin ang tawanan namin.

The atmosphere when I’m with him was so calming and I felt no pain anywhere, walang-wala.

My heart feels safe when I’m with him.

“Hahhaha nakakatawa ang iyong kwinuwento tungkol sa kuneho ng taga paglingkod Prinsipe Cai––,”

“Caius!!!” biglang may tumawag sakanya habang nalalakad kami papalapit sa pinto ng kaharian, it was a lovely beautiful girl running towards us. Nakangiti at humahampas sa hangin ang kanyang malagintong buhok. Isa itong prinsesa hindi ba?

“Prinsesa Zephyrine Ruby” prince Caius whispered before the princess hugged him in front of me. Ruby? Parang sumampal bigla sakin ang katotohanan, ano bang inaakala mo sa giangawa mo Kaylight!! Ang misyon mo kinalimutan mo!!!

I felt a sudden burden on my chest so I bow my head and “Mauna na ho ako sa loob mahal na prinsipe,” I said and quickly walk away from them.

“Prinsesa Liatris,” I heard the prince called me but I didn’t bother to look back. Oras nila ito ng prinsesa ng Ruby ito ang nasa plano kaya dapat hayaan ko sila.

Pero habang naglalakad papasok ng kaharian I felt heavy thing on my chest that made me feel suffocated for a moment. Ano ba itong nararamdaman mo Kaylight!! Hindi ito maari kailangan makasal ng prinsipe sa prinsesa at tapusin moa ng misyon mo.

Ililigtas moa ng prinsipe at hindi ka mahuhulog sa kanya.

“Hindi ako mahuhulog sa prinsipe,”

I whisper and enter the castle and close it.

TENTH AFTERGLOW

Ilang linggo na ang nakalipas at wala parin akong nalalaman na maaring makatulong sakin sa pagbago ng storya, ilang linggo naring hindi nagpapakita sakin si Hibiscus.

Nanatili parin ako dito sa Helious at maayos naman ang pagtanggap sakin ng mga tao. I’ve been with the prinse for some sort of time, pag inaaya niya akong maglibot sa bayan at pag may nais itong ipakita sakin.

Gaya ngayon andito kami ngayon sa silid aklatan upang ipakita sakin ang librong tungkol sa mga hari, the time I spent with him was enjoyable kahit na minsan nakatulala lang kami or nagbabasa lang, I find it comfortable.

“Ito!!” napalingon ako sakanya ng sumigaw siya at tumalon mula sa hagdan para ipakita sakin ang librong kinuha niya sa mataas na bahagi ng shelf. Kulay ginto ito at may korona na nakaukit sa cover nito.

Kung titignan mo ito parang napakasagrado ng librong ito. “Pumapatungkol saan ito mahal na prinsipe?” I ask. He smile and seat beside me here at the table.

“Tungkol ito sa mga pagbuo ng mga kaharian, andyan ang storya ng mga ninuno ng bawat kaharian, kusang nailalagay dyan sa librong iyan ang bawat pagtatagumpay ng bawat pinuno ng mga kaharian” kusang nailalagay???

Nang buklatin ko ito, pagkamangha ang agad aking naramdaman dahil blanko lang ang libro at iisang salita an gang meron pero pagsinimulan mona itong basahin kusang lumalabas ang mga susunod na nakasulat na para bang may nagsusulat dito.

I took a snap on every pages but one catches my attention, isang pahina na may larawan ng dalawang tao. Isang babae at lalake. Ayon sa libro isang dalawang dugong bughaw ang nakatakdang umibig sa isat-isa at ipaglalaban ang bawat isa ngunit isang malaking trahedya ang nangyari sa araw ng kanilang kasal.

Teka…

Sa sumunod na pahina, lumaki ang aking mata ng makita ang larawan na nakalagay dito.

I glance at the prince but his too busy on reading too, kaya hindi nito napansin ang reaksyon ko.

Teka si King Cairo ito at si Queen Mirela, sila ang tinutukoy ng libro anong ibigsabihin nito, nagkaroon ba ng gulo sa kanilang kasal?

Pero sa pagkakaalam ko wala naman nangyari noon, pinakita ito saking panaginip.

Nilipat ko sa susunod na pahina at binasa ito, ayon dito ang tunay nap ag ibig ay nagdulot ng bighati sa puso ng ibang tao, ito ang magsisilbing panganib para sa susunod na henerasyon. Bighati ng isang hari ang nakatakdang sumira sa totoong pagibig.

Pumasok sa isip ko si King Damon, hindi kaya siya ang tinuutukoy dito?

Nangmakaramdam ako ng takot saking buong katawan nilipat kona ang pahina sa malayo na parte, alam kona pinakikita lang nang librong ito ang nakatakdang mangyari kay Prinsipe Caius at kay Prinsesa Liatris pero dahil andito na ako hindi ko hahayaang mangyari ang nakatakda pipigilan at isasalba ko ang buhay ng prinsipe at ng buong kaharian ng Helious at Morgayne.

Pagbalik ng tingin ko sa prinsipe, itong payapa ng natutulog sa lamesa, nakadantay ang libro sakanyang mukha kaya dahan dahan koi tong inalis. Ang bilis niya namang makatulog.

Nangmailagay ko sa tabi niay ang librong binabasa niay hindi ko mapigilang ayusin ang nagulo niyang buhok, pero ako’y nagulat ng hulihin nito ang aking kamay ay nilagay sa tabi ng kanyang mukha.

Teka gising ba siya?

“M-mahal na pr-rinsipe—”

“Hmm” he just groans and continues his nap with my hands on his face, hindi niya ito binitawan. My heart felt strange and my whole body shivers on his touch.

When I stare at him, I can’t help but to admit that he had the most handsome face I’ve ever see. He was the ideal man for me when I was I child. Siya ang pinapangarap ko noon tuwing binabasa ito ni mama sakin pero alam kong fictional lang siya kaya binaliwala ko nalang.

Pero ngayon hindi ako makapaniwala na ang lalaking hinahangaan ko sa isang libro ay hawak ang aking kamay at mapayapang natutulog sa aking harapan.

I admire him back then because of his love for the princess Liatris, ayon sa story sabi doon ay tuna yang pagiibigan nilang dalawa, buong buo ang pagmamahal ni prinsesa Liatris sakanya. Their love was the ideal type of love but they end up like Romeo and Juliet, they both die in the end.

But not this time, “I won’t let you die prince Caius, I promise that” I whisper at him and just continue reading.

Napunta ako sa medyo dulo na pahina, at natanaw ko ang larawan ni King Damon kaya binasa ko agad ito. impormation ito tungkol sakanya at ang katangian niya lamang bilang magiting na Hari ng Morgayne at wala ng iba pa. I was about to put it on the next page, when I felt a double page back at it, para itong nakadikit sa naunang pahina.

Ano ito? may nagdikit ba nito? Pinilit ko itong tanggalin sa pagkakadikit at mabuti naman ay hindi man lang ito na punit sa paghila ko. Ang laman nito ay larawan ni King Damon at Queen Lilac sa kanilang kasal. Kitang kita ang kasayahan sa mukha ni Queen Lilac, at sa tingin ko dalaga pa lang siya dito samantalang ang hari ang seryoso lamang walang emosyon sa kanyang mukha at mata.

May nakasulat sa litrato pero medyo malabo, ano ito. halos sumingkit na ang aking mata sa pagpilit itong mabasa.

“ang pagibig na huli na” iyon ang nakasulat dito.

“ay” I utters when the page suddenly move on its own lumipat ito sa ibang pahian ng napakabilis, at nang tumigil ito sa larawan ni Queen Lilac ito tumigil kasama ang kanyang pamilya.

May usok na lumabas mula sa libro at biglang nagbago ang paligid, asan na ang prinsipe? Asan ako?

Umikot ang paningin ko sa buong paligid at bigla akong kinain ng takot ng marealize ko kung asan ako, ito ang kaharian ng Morgayne. Isang malakas na ingay ng kabayo ang pumalibot saking pandinig at pagharap ko sa likod.

“AHHHHH!!!” I shouted and mabilis na tumakbo papunta sakin ang karwahe, hinihintay ko nalang na tamaan ako dahil nakapikit na ako pero wala hanggang sa nawala na ang ingay ng kabayo.

Pagmulat ko ng aking mata nakalagpas na ito, teka tinagusan ba ako nito? Tumagos ang karwahe sakin.

Kaylight pangitain ito kaya hindi ka mabubuhay dito bilang totoong tao, walang nakakakita sayo! Naalala ko nga pala yon.

I look around and the fear is still in me, para kasi akong natroma sa nangayri nong gabing iyon. Ang pagkamatay ni Bastian at Queen Lilac.

Pumasok ako sa loob ng kaharian at nagtungo sa itaas, napunta ako sa isang napakalawak na silid na puno ng espada at ginto.

Bumilis ang tibok ng puso ko ng makita ang larawang nakapinta sa pader, napakalaki nito at ang madugong mga mata na iyon ang nakakaagaw ng pansin sa painting.

Isa itong larawan ng hari.

Taimtim lang akong nakatitig sa larawan ng hari, at napahawak ako sa kulay abo kong buhok, kagayang kagaya ito ng buhok ng hari. At napalingon ako sa salamin nakita ko ang sarili ko bilang si princess Liatris.

“panong nagduda ang hari na tunay niyang anak si prinsesa Liatris kung lahat ng katangian nito ay namana niya, ang kulay ng buhok at mata nila ay parehas na parehas—–” tagil ang aking pagbulong ng bilang bumukas ang pinto ng silid, napakalakas nito.

I stiffed when the king enters the room field with black aura and anger, “Mahal na hari patawarin mo ko, maniwala ka sakin anak natin ito. anak mo ito” sumunod si Queen Lilac na nakasuot ng sira sirang puting dress, may dugo sa kanyang labi at mga sugat sa kanyang braso ang reyna.

Nagulat ako ng lumuhod ito sa harap ng hari at pinaghahalikan ang paa nito, I covered my mouth and felt a heavy pain on my chest seeing the queen did that.

She was begging too much, puno ng luha ang kanyang mukha at hindi inaalintana ang madilim na tingin ng hari. “Maniwala ka anak natin ito Damon, anak natin ito” paulit-ulit na sambit ng Reyna.

Hindi ko alam pero naluluha akong pagmasdan ang Reyna, buntis ito dahil may baby bump sa kanyang tyan. Maliit pa ito pero kitang kita na dahil sa manipit nitong damit.

Ang sakit sa puso na makita ang kaawa awing kalagayan ng Reyna, “Damon anak––”

“TUMIGIL KA!!!” napakalakas ng sigaw ng hari at tinulak nito ang Reyna palayo sa kanyang paa.

Pero hindi nagpaawat ang Reyna at gumapang ulit papalapit sa hari. “Damon maniwala ka anak natin ito, walang nangyari samin ni Bastian parang awa mona paniwalaan mo naman ako”

“Satingin mo maniniwala pa ako sa mababang babaeng kagaya mo, traydor ka! Sinungaling dinaan mo ko sap eke mong pagkatao pero ang totoo isa kanga song kating kati maghanap ng kakagatin, Taklis! Sakin mo ipapaako ang bunga ng kasalanan mo! Pwes hindi mangyayari iyon” nakakatakot ang hari, punong puno ng galit ang bawat salita na binibitawan nito.

Umiyak ng napakalakas ang Reyna at dama ko ang sakit niya, “Damon maniwala ka ikaw lang ang mahal ko––”

I gasp when the king slap the queen so hard that made her lay on the floor. Napakalakas non pero nanghihinang umupo parin ang reyna at lumuluhang tinignan ang hari.

I stop when I see a glips of pity on the king’s eyes pero bigla din itong nawala at napalitan ng galit.

“Pagsisisihan moa ng ginawa mo sakin” the king said and turns his back to the queen, tumayo siya sa harap ng malaking bintana at uminom ng wine. Samantalang ang prinsesa ay patuloy parin sa pag-iyak.

Maya maya lang biglang napainda ang reyna, “AHH!!” I looked at her and theirs a water on her legs. Oh please no!

“D-amon” he calle dteh king but the king don’t bother to look.

Lumapit ako sakanya at tinangka siyang tulungan tumayo pero hindi ko siya mahawakan tumaatgos lamang ang kamay ko sakanya.

“AHHHHH!!! TULONG!!!! MANGANGANAK NA AKO DAMON TULONG” paglingon ko sa hari, parang wala itong naririnig.

I don’t know what to do the queen is in big pain, “TULONG!!!!” she shouted and continue crying.

Maya maya lang ay may tumatakbong tagapaglikod papasok sa dito sa silid at “Mahal na reyna!” she shouted and help the queen up.

Dinala ito sa labas at sa panibagong silid, nagmamadaling pumasok ang isang matandang babae dala ang kagamitan sa pagpapaanak, the Queen is giving birth to the princess.

“AGHHHH!!!!” kitang kita na hirap ang reyna niwala mang tumutulong o gumagabay sa kanyang tabi. She was crying so hard.

After so many push, lumabas na din ang prinsesa. Princess Liatris…

“Malusog na babae ang iyong anak mahal na reyna anong ipapangalan mo sakanya?” tanong nong matandang taga pagpaanak.

Ngumiti ang Reyna ng mahawakan ang prinsesa at hinalikan ito bago nagsalita, “Liatris,Prinsesa Liatris ang pangalan ng ana—–” hindi na tapos ng reyna ang kanyang sasabihin ng biglang pumasok ang mga nakaitim na babae lima sila.

Gulat ang reyna at napahawak ng napakahigpit sa prinsesa, “Mahal na reyna amin na ho ang bata” one of the m wen tot her and grab the princess away from the queen.

“Wag!!1 wag ang anak ko parang awa nyo na” sinubukan ng reyna kunin ang prinsesa ngunit hinawakan siya ng tatlong tagapaglikod, pinipigilan nila ito.

“WAGGGGGG!!! ANG ANAK KO! WAG ANG ANAK KO PARANG AWA NIYO NA!!! WAG WAG WAG!!!! “ Halos magwala na ang reyna sa kamay ng mga tagapaglingkod.

I can’t help but to cry at this situation, punong puno ng sakit ang pangyayaring ito…. nakakaawa ang reyna. Napakalakas ng kanyang pagiyak at pagluha. “Wag parang awa niyo anak ko!!!!” she beg at every one of them but no one listen to her. Nilabas na nila ang prinsesa sa silid at nagsisigaw ang reyna at lumuha ng lumuha.

“Ang anak ko wag niyo siyang ilayo sakin parang awa niyo na!!!” the queen beg and beg until she lose her strength and she fainted, lose her conscious with painful tears on her face.

“Anak ko” she whispers before she completely closes her eyes.

I was crying staring at her, kahit sa pikit niya bakas ang sakit sa kanyang mukha, maya maya lang pagtingin ko sa pinto ng silid na ito andon ang hari at taimtim na nakatingin sa Reyna bago umalis ng blanko ang mukha.

Pagtapos ay biglang umikot ang paligid at lumitaw ang iba ibang pangitain.

“Damon mahal na mahal kita hindi ako mawawala sa tabi mo,” its queen Lilac.

“Mahal na hari, ako’y nagagalak saiyong karangalan susuportahan kita sa bawat hakbang na iyong gagawin”

“Damon mahal na mahal kita”

“Damon ako nalang ang mahalin mo”

“Mahal na hari, nais mo bang kumain kasabay ako” masiglang sambit ng reyna.

“Hindi” king Damon.

I don’t know but this is too much pain for the poor queen, she just loved the king too much but she end up like this.

“Prinsesa Liatris gising” I hurriedly open my eyes and seat, puno ng pagaalala na mukha ni prince Caius ang sumalubong sakin.

Pagtanaw ko sa bintana madilim na sa labas, gabi na ba?

Nagulat ako ng hawakan ni Prince Caius ang magkabila kong pisngi at pinunasan ang luha ko, “Bakit ka lumuluha sa iyong pagtulog mahal na prinsesa” he gently ask and wipe my tears out.

Napatitig ako sa kanyang mukha at biglang tumibok ng napakabilis ang aking puso.

“Masama ba ang iyong panaginip mahal na prinsesa?” his voice is melting me, it’s filled with too much care and love.

Umiling ako ng konti pero nanatili parin ang aking mata sakanya, we were both staring at each other. Unit-unti siyang lumapit sakin at napunta ang kanyang tingin saking labi at hindi ko alam pero ganon din ang aking ginawa.

I let him go near me, and kill the distance between us.

I can feel his breath through my skin. I close my eyes….

“Mahal na prinsipe andyan ho ba kayo” napamulat ako at agad siyang tinulak palayo. What the fuck are you doing Kaylight!!!

Hindi ikaw si prinsesa Liatris at ang misyon mo!!!

Tumayo ako at tumakbo palayo sa kanya at tumuloy sa pinto pagbukas ko nito ay sumalubong sakin ang isang taga paglikod at ang Prinsesa Zephyrine. Simpleng ngiti ang binigay nito sakin kaya ganon din ang aking ginawa bago yumuko at nilisan ang lugar na iyon.

While walking I keep on hurting myself by giving it a little pinch in the legs, “Mali Kaylight! Maling Mali”

My heart is beating so fast right now and I hate it.

“anong mali?”

“ahy!” I almost jump when someone talk, it’s Hibiscus standing on the terrace. “Ikaw! Bakit ngayon ka lang ulit nagpakita!!!” I said.

“Wala naging busy lang bakit” he casually said and lick his lips.

I just rolled my eyes on him and continue walking, “Sandali may kailangan kang gawin” he said beside me.

“Ano naman iyon?” I ask.

“pumunta ka sa hardin ng kaharian at pitasin moa ng kulay asul na rosas doon, nagiisa lang iyon kaya mabilis mong makikita”

“Ngayon na?” I said and glance at the window malalim na ang gabi ah.

“Oo ngayon” he said and raise his hands, and in just a glips andito na kami sa hardin.

“ayon oh” he pointed the beautiful blue rose. Wala akong nagawa kundi sundin ang kanyang sinabi at nialpitan ito.

“Patasin mo” he ordered.

Tinignan ko ang rosas at kumikinang ito, nang ito ay pitasin ko bigla akong nasugat sa tangkay nito at biglang nagliwanag. Napunta ako….

Dito parin sa hardin pero paglingon ko sa likod ko wala na si Hibiscus.

Pangitain nanaman ba ito?

I stop thinking when I witness something that made me gasp of disbelief…

Oh no this can’t be happening!

No!

ELEVENTH AFTERGLOW

Tiningnan ko ang rosas at kumikinang ito, nang ito ay pitasin ko bigla akong nasugat sa tangkay nito at biglang nagliwanag. Napunta ako, dito pa ’rin sa hardin pero paglingon ko sa likod ko wala na si Hibiscus. Pangitain nanaman ba ito?

“Hibiscus,” I utter and look around, nagbabakasakaling andito lang siya. Pero wala, when I look at my finger the wound faded and healed already, teka ano pa itong pangitain na ito bakit parang masama ang pakiradam ko dito.

Maya maya lang nakarinig ako ng mahinang bulungan kaya sinundan ko kung saan ito nanggagaling, dinala ako nito sa dulo ng hardin kung saan gubat na at ilog na ang makikita. I roam around the place and notice someone behind the tree branches.

Lumapit ako at tinignan kung sino ito. Ang prinsesa? Nakaupo siya sa likod ng malaking puno at may hawak hawak na kwintas, teka kwintas ito ni Queen Lilac? Pano niya ito nakuha? Sa pagkakaalala ko ito ang suot na kwintas ng Reyna nong araw ng kasal nila ni King Damon, isa itong malaking kwintas na may disenyong puting rosas at may dyamanteng nakasabit dito.

When my gaze went up to the princess face, I felt melted seeing her in tears. Maybe she’s longing for her mother right now. Gaya ko wala na rin siyang ina at natuklasan pa naming dalawa kung pano kunin ang aming ina ng kamatayan.

Bumigat ang pakiradam ko at pinanuod lang siyang lumuha, maya maya hindi ko napansin ay pati ako ay lumuluha narin. I quickly wipe it, but it won’t stop patuloy ang aking pagluha at ang paglitaw ng imahe ni mama saking isipan.

Miss na miss na kita mama. “Mama,” I glance at the princess when she utters a word and kisses the necklace with tears on her face. After kissing the necklace mas lumakas ang iyak ng prinsesa, tumayo at kumuha ng bato ito. “Ahhhh!!!!!” she shouted and throws the rock into the river.

Kung kanina ay puro lang sakit ang pinapakita niyang emosyon sa kanyang mukha, pero ngayon may halo ito ng galit at bighati. “Ahh!!!!!!” napatuloy ang paghagis niya ng mga bato at palakas ng palakas ang kanyang sigaw.

I don’t know what too react right now, but all I know I’m in pain too like her. Dama ko ang sakit na kanyang nararadaman to the point na hindi kona alam iexpress kung gano kasakit dahil sobra na.

My life ended when my mom died, nawalan na ako paraan para patuloy mabuhay. Buhay man ako pisikal pero patay at durog na durog na ako sa loob. Losing the one that filled your life in peace was the most painful thing in the world, she was my world, she was my dream, she was the life, and she was everything for me. My mom was the love in me.

Ang pangarap ko lang naman noon ay gumaling si mama at makauwi na kami sa bahay, kakain kami ng maraming pagkain na luto niya, maglalaro ng badminton sa labasan, magbabasa ng libro ng magkasama pero pinagkait ito sakin at tuluyan siyang kinuha sakin.

Kinuha siya sa akin. “Ahhh!!!” princess Liatris keep shouting and crying. I can’t take it anymore, “Ahh!!!! Ma!!!!” I shouted too and burst out of crying.

The pain was over flowing, “Ahh!!!!!!” we both shouted and weakly seat on the grass with too much pain on our chest. “MAMA, MAMA!!!” sabay naming bulong at napayuko nalang ako sa tabi ng prinsesa, medyo nahihirapan akong huminga dahil sa sobrang pag-iyak at alam kong ganon ’rin siya. I can hear her.

Mga ilang saglit lang ay naradaman ko ang pagtigil ng prinsesa at pagtayo niya saking tabi. When I rose my head and glance at her. Natigilan ako ng biglang nagiba ang kanyang aura.

It became darker and she wear the necklace confidently and fearlessly, biglang nagiba ang dating ng prinsesa kaya dahan dahan akong tumayo at nanatiling nakatigtig sakanya. She was staring at the lake and her eyes where both blank and just like the king Damon it was so emotionless.

I got shock when she urge a dangerous smirk, nagtayuan ang aking mga balahibo sa kanyang nakakatakot na ngiti kasabay non ay ang malakas na paghampas ng hangin na galing sa ilog. Madilim at ang liwanag ng buwan ang tumatama sa kanyang mukha, hindi ko alam kung ako lang ba iyon pero nakita ko sa mukha ng prinsesa ang mukha ng hari sa paraan ng pagngiti nito.

Nakakatakot, palakas ng palakas ang hangin at may mga pulang dahoon ang umihip papunta sakanya at pinalibutan siya nito, napaatras ako at nanatiling nakatitig sa kanya. Binalot ang prinsesa ng mga pulang dahoon, “Prinsesa Liatris!” I utter.

Sumunod ang napakalakas na paghampas ng hangin at dahil sa osbrang lakas non ay tumalsik ako sa malaking puno at napaupo sa damuhan. Ang malakas na hangin na iyon ay ang nagtanggal ng mga dahon sa prinsesa, my eyes widened when her clothes changer and her full appearance become different.

Ang kaninang kulay bughaw na suot nito ay nagiba at naging kulay ng rosas, pulang pula ito at ang kwintas kanina ng reyna ay naging kulay pulang tali na nakatali sakanyang leeg. Pati ang buhok niyang nakaayos gamit ang gintong panali ay nagbago, nakalugay nalang ito ngayon at humahagaspas dahil sa lakas ng hangin.

Dahil sa nakalugay nalang ito at tinatamaan ng sinag ng buwan, para itong kumikinang sa sobrang ganda. Ibang iba ang dating ng prinsesa ngayon, habang pinagmamasdan ko siya ay magkaluskos na nanggagaling sa likod kaya napalingon ako doon.

“Ah!” biglang bumalik ang tingin ko sa prinsesa ng makita ang dugo sa kanyang braso, san galing iyon?

Maya maya lang ay may lumabas mula sa pinagmumulan ng ingay kanina, “Sino ka?” I stiff when I saw Prince Caius, teka ito ba ang oras na napadpad palang ang prinsesa sa gubat ng Helious. I look around and realize that this is where I end up when I run away from the Morgayne kingdom.

Ganito ba ang totoong nagyari dito? Saan galing ang sugat ng prinsesa? Agad agad na dinaluhan ni Prince Caius si Princess Liatris at kasama ang mga tauhan niya. Held her arms and help her stand. Nakaramdam ako ng kirot saking dibdib pero hinampas ko kaagad ito gamit ang kaliwang kamay, wag ngayon!

Nagsimula ulit lumuha ang prinsesa at yumakap sa prinsipe, “Tulungan mo ko may gusting pumatay sakin parang awa mo na,” What?! Sobrang higpit ng yakap ng prinsesa sa kanya at nanginginig itong lumuluha sa balikat niya, teka naguguluhan ako? Bukod sa Hari sino pa ang gusting pumatay sa prinsesa na tinutukoy niya?

Naguguluhan ako! “Wag kang mag-alala proprotektahan ka namin,” sambit ng prinsipe at binuhat ang prinsesa na parang bagong kasal. Mabilis niya itong dinala sa kaharian. Naguguluhan akong tumayo dito sa aking pwesto at tumingin sa paligid, sino ang tinutukoy ng prinsesa?

Wala naman ng ibang tao dito, nangtignan ko ang pwesto kanina ng prinsesa nakakita ako ng maliit na patalim sa damuhan at may bahid ito ng dugo. Sa prinsesa ang dugong iyon? San ito galing? Panong sa isang segundong paglingon ko ay nagkaroon na ng ganong sugat ang prinsesa?

“Ano ang totoong nangyayari?” I whisper and walk to the Helious Castle, pero sa paglakad ko lumitaw ng maliwanag na lagusan at dinala ako nito sa pinto ng silid aklatan ng kaharian.

Tumagos ako sa pinto at natagpuan ang prinsesa at prinsipe na magkasamang nagbabasa sa loob, the prince was laughing with the princess and her arms are already treated, may bandage sa kanyang kaliwang braso.

I walk near them, “Mahal na prinsesa Liatris, ako’y napapaibig sa iyong angking kagandahan at sa iyong busilak na puso,” I stiff hearing those, ito ba ang time na nagconfess ang prinsipe sa prinsesa.

Why does it hurt a bit on my chest, what’s wrong with you Kaylight!!! Binaliwala ko ang aking nararamdaman at patuloy silang pinanuod. The princess smile charmingly and held the prince hands.

“Gusto rin kita mahal na prinsipe, noong unang kita ko palamang sayo ay napatibok muna ang munti kong puso, hayaan mo akong ihandog sayo ang aking pagmamahal bilang kapalit ng pagpapanatili mo sakin sa iyong kaharian” sambit ng prinsesa, ngumiti si Prince Caius at hinawakan ang mukha ng prinsesa.

“Wala akong ninanais na kapalit ng iyong pananatili dito sa aming kaharian prinsesa,” he said and stared at the princess like what he use to stare at me when we are in the library too.

I stiffed and realize a thing, his stare was filled with love and emotions, at ganito rin siya tumingin saking nong mga nagdaang araw, ibig bang sabihin nito ay nahulog din sa katangian ko ang prinsipe?

Kaylight tumigil ka hindi ito ang tamang panahon para sa mga ganong bagay, paalala ko saking sarili. Ang misyon ang dapat unahin! “Mahal kita, Caius,” I gasp when the princess suddenly pull the prince for a kiss, hindi ko alam pero napapikit ako agad doon.

May nasa loob ko na ayaw masaksihan ang bagay na iyon, I open my eyes and luckily they were an inch apart already. The prince was staring at the princess with so intimate emotions. Humigpit ang aking paghawak sa aking damit habang pinapanuod ang mga nangyayari. Nanlalamig ang aking kamay at sobrang bilis ng pagtibok ng aking puso..

“Mahal na mahal din kita Liatris,” sambit ng prinsipe at hinalikan ulit ang prinsesa, I immediately turn around and close my eyes so hard. Bakit ako nagkakaganito? Nahihirapan ako huminga sa bigat ng sa aking dibdib.

Naimulat ko nalang ang aking mata ng may kumatok mula sa pinto ng silid at tinawag ang prinsipe mula doon.

“Mauna muna ako sandali mahal na prinsesa, babalik ako mahal ko,” I heard Prince Caius whisper to the princess at nanglumagpas na siya don lang ako nakahinga ng maayos. Ang bigat ng aking nararamdaman, bakit ganito? I feel in pain with an unknown reason.

Humarap ako sa prinsesa at natagpuan na nakangiti ito ng kakaiba, she was smirking like she win on something.

Pinagmasdan ko lang siya saglit, napatayo ako ng maayos ng galawin niya ang kanyang sugat sa braso at tinaggal ang benda nito. Bumungad sakin ang malalim na sugat niya pero I get confuse when she grab something on her pocket, it was a little bottle of violet water on it. Hindi ko alam kung anong klase ng tubig iyon.

Binuhos niya ito sa kanyang sugat at bigla itong gumaling ng sobrang bilis, pero mas nagulat ako ng ibalik niya ang benda nito at ngumiti muli. She glances at the window and the whole time she was just staring at the sunset.

Pagsapit ng dilim nakarinig kami ng ingay sa labasan, mabilis akong nagtungo doon at kasunod ko naman ang prinsesa, naabutan namin si Princess Zephyrine na nakaluhod sa harap ni Prince Caius, lumuluha at nagmamakaawa.

“Mahal na prinsipe parang awa mona tuna yang aking pagibig saiyon, pero bakit mo nanaising hindi ituloy an gating kasal,” she was crying so loud and when you look at prince Caius nanatili lang itong nakatitig sa prinsesa.

“Hindi ikaw ang mahal ko Prinsesa Zephyrine kaya hindi ko itutuloy ang nakatakda nating kasal, may iba akong mahal at siya ang nais kong pakasalan,” the prince firmly said.

“Mahal kita Caius mahal na mahal ako nalang parang awa mona hindi kita iiwan ano mang mangyari” those words reminds me of how queen Lilac beg to king Damon’s love. Yumuko si prince Caius at tinanggal sa kanyang paa ang prinsesa at ititnayo ito sa harapan niya, “Zephyrine kung mahal mo ko hahayaan mo akong maging masaya patawad hindi ko matatanggap ang iyong inaalok na pag-ibig,” sambit ng prinsipe at nilagpasan ang prinsesa.

Nangmawala na sa paligid ang prisipe napaluhod at hinang-hina napaupo sa sahig si Princess Zephyrine, lumuluha ito at nakita kong nilapitan siya ni Princess Liatris.

Princess Liatris stared at her for a moment bago niya ito nilagpasan at pumasok sa isang silid, kahit awang-awa ako sa prinsesa mas pinili ko paring sundan si Prinsesa Liatris sa loob ng silid. Naabutan ko itong tumatawa sa loob na parang masamang tao, I don’t understand anything right now.

“Tama yan mahulog ka sa ’kin Caius, ikaw ang tanging paraan para makapaghiganti ako sa hari. Ako mismo ang sisira sa kanya pag ako ang naging reyna ng kaharian na ito. lahat ng kanyang ginawa ay pagsisihan niya!” nagulat ako sa sinabi ng prinsesa. Anong ibig sabihin nito?

“Pagbabayaran moa ng pagpatay saking ina! Ako ang sisira sayo, ang iyong mismong dugo ang sisira sayo maghintay ka lang,” patuloy na sambit ng prinsesa at punong puno ng bighati ang bawat salita nito.

Napahawak ako saking dibdib ng unting-unting marealize ang lahat!

Ang sugat na iyon? Sinadya ba iyon ng prinsesa? Maya maya lang lumabas sa aking isipan ang princess sa oras na iyon, kinuha nito ang patalim mula sakanya hita at sinugatan ang sarili.

Ang lahat ng ito ay plano ng prinsesa, nais niyang maghiganti at gamitin ang prinsipe. At higit sa lahat. Hindi mahal ng prinsesa ang prinsipe!?!

Hindi makapaniwalang napaluha ako, ngayon alam kona ang katotohanan, sa storya kaya walang hamak na pinaslang ng prinsipe ang prinsesa dahil nalaman niyang ginamit lang siya nito. Iyon ang totoo.

Mali lahat ng aking akala, nais maghigante ng prinsesa para sa pagkamatay ng kanyang ina, ay handa siyang paibigin ang prinsipe para lang makuha ang trono ng reyna.

I saw the princess laugh and say “AKO ANG TATAPOS SAYO MAHAL NA HARI,” she said.

I stop thinking when I witness something that made me gasp of disbelief… Oh no this can’t be happening! No! All of this is unbelievable. Napaluha ako sa aking mga natuklasan at biglang lumiwanag at nakita ko nalang ang sarili kong bumalik sa hardin at nasa harapan kona si Hibiscus.

Naluluha ko siyang tinitigan at pilit pinipigilan ang aking luha, “Iyon ang katotohanan kaya alam kong pagtapos nito ay alam mona pano baguhin ang nakatakdang kahahatungan ng lahat ng ito,” seryoso nitong sambit.

I burst out of crying and nodded to him. Tumango tango ako sa kanya at patuloy ang pagluha ko. The truth was painful, Prince Caius loved princess Liatris so bad and pure but he was just un instrument to the princess for her own revenge.

Feeling ko lahat ng sakit nanaramdaman ni Prince Caius sa mga ora sna iyon ay aking nararamdaman ngayon, nasasaktan akong ganon ang kahahantungan niya. Hindi ako papayag na mangyari iyon, hindi! Hindi! Hindi!

“Saan ka pupunta,” rinig kong sambit ni Hibiscus, nakita ko ang sarili ko na tumatakbo ng mabilis papunta sa loob ng karian at dumiretso sa silid ng prinsipe.

I open the door so hard that make the prince shock, “Prinsesa Liatris?” he utter and confusedly look at me.

Mas naiyak ako ng makita ang kanyang mukha, hindi ako papayag na masasaktan at luluha ang mga bughaw na matang iyan Caius, hindi ako papayag! I cry, and ran to him.

“Prinsesa Liatris anong prob––,” I kissed him with tears continue flowing from my eyes.

I felt him stiffed, but I filled with mix emotion right now, pero isa lang ang nasa isip ko ngayon. Proprotektahan ko ang prinsipe sa lahat ng aking makakaya dahil, “Mahal kita mahal na prinsipe.” 

*** 

Author: hello readers! i just wanted to request, that would you leave a comment about the story. thank you!

TWELVE AFTERGLOW

“Mahal kita mahal, na prinsipe,” I whisper and close my eyes, I lean my forehead to his and rest for a moment.

I can feel his warm breath into my bear skin, mabilis ang tibok ng aking puso habang nanatili sa kanyang bisig. Nais kong pigilan ang lahat ng damdamin pero ako mismo ay kusang sumusuko dito. Alam ko sa sarili ko na nahulog ako sa prinsipe pero hindi kami pwedi para sa isat-isa.

“Liatris,” I open my eyes as he calls my name using his gentle voice. “Mahal din kita,” I stiffed and step backward through what he said. Lahat ng katotohanan ay biglang sumampal sakin, at ang kaninang tapang ko na ipakita ang aking nararamdaman ay biglang nawala.

Hindi makapaniwala ko siyang tinignan at nagsimula kong maramdaman ang panlalamig ng aking mga kamay, mali ito! ano bang ginawa mo Kaylight!! “Patawad mahal na hari,” I said and quickly bow my head and run away. What have I done??

Tumakbo ako sa aking silid at kinulong ang aking sarili, lahat ng pangitain kanina ang nagpush na ilabas ko ang aking totoong nararamdaman at ngayon ay nagsisimula na akong pagsisihan ang aking kamalian.

Kailangan kong protektahan ang prinsipe, at hindi para mahalin siya. I rested on the back of the door and sat on the floor, with my knees weakens. Sobrang bilis parin ng tibok ng aking puso at patuloy ang pagreply ng paghalik ko sa prinsipe kanina saking isipan.

Ano ba naman ang ginawa mo Kaylight! Ang misyon mo ay mahulog ang prinsipe sa prinsesa ng Ruby hindi sayo. Napayuko at yumakap ako saking mga binti at pinipilit mag-isip ng tamang paraan upang hindi mangyari ang nakatakda.

“Prisesa Liatris naryan ka ba? Nais kong masilayan ang iyong mukha,” napatiwid ako ng upo dahil sa narinig kong boses ng prisipe mula sa labas ng pinto. I cover my mouth and just control myself.

“Liatris, nabigla ba kita? Alam kong hindi tama ang aking kapusukan pero nagsasabi ako ng totoo gaya mo ako ay napaibig na ako sayong busilak na kalooban,” nanlaki ang aking mata ng marealize ko ang déjà vu na ito. Ang huli niyang sinabi ay iyon din ang sinabi niya sa prinsesa Liatris.

“Ano ’man ang iyong dahilan kung bakit ka tumakbo ay nais kong intindihin, magkita nalang tayo bukas ng umaga sa silid aklatan maghihintay ako” maya maya lang ay narinig ko ang mga yabang ng hakbang ng prinsipe palayo dito sa tapat ng aking pinto.

The tears started to flow again like it was unstoppable, ngayong naupo ako sa tapat ng pinto napatingin na lang ako sa bintana na katapat nito at sa mga bitwing nagnining-ning sa kalangitan.

“Ma andyan ka ba?” I whisper. “Ma kung nakikita mo ako tulungan mo po ako hindi kona alam ang aking gagawin,” nagbabakasakali na sagutin ako ng aking ina, pero hindi dahil wala na si mama.

Tumayo at nagtungo na ako sa kama at pilit pinatahan ang aking sarili, ang bigat saking dibdib ay medyo nawala narin dahil medyo kumalma na ako. Humiga at napatitig nalang ako sa kisame ng silid na puno ng paintings, kailangan ko ipagpatuloy ang misyon na ito at hindi dapat ako magpadala aking nararamdaman para sa prinsipe.

Mas kailangan niya ng proteksyon ko kesa sap ag-ibig ko, at tyaka ang mukha ni Prinsesa Liatris ay hindi mawala saking isipan, nakita ko sakanya ang pagkatao ng Haring Damon.

Puno ng bighati at galit ang nararamdaman ng prinsesa kaya ninanais nitong maghigante.

“Babaguhin ko ang lahat pangako iyon ma” I whisper before I close my eyes and take asleep.

“Kaylight, anak,” mama? 

I open my eyes and see my mom seating beside my bed, nandito siya!

Mabilis akong umupo at niyakap ang aking ina, agad akong lumuha ng makamtan siya saking mga kamay. Sobrang namiss ko ito. “Mama, mama ko sobrang miss na miss kita” I said while keep tightening my grip on her.

It feels like I don’t want to let go of her anymore, dahil may guts saking isipan na sa oras na binitawan ko siya ay bigla nalang siyang mawawala.

“Anak bakit ka umiiyak?” natatwang tanong ni mama sakin.

“Mama miss na miss kita dito kana lang wag mona po akong iwan ma,” all the pain bring back to my chest again, hindi kona alam kung anong uunahin kong sabihin sakanya.

“Sabihin mo sakin ang problema mo anak makikinig ang mama,” malambing na sambit ni mama habang hinahagod ang aking likod, unti-unti akong pinapatahan pero ayaw parin talagang tumigil ng aking luha.

“Mama hindi ko na alam ang gagawin ko bakit ako andito sa loob ng storya, lahat ng ito ay hindi ko maintindihan ang gusto ko lang naman ay makasama ka mama,” I said.

“Hindi mo kailangan naisin na makasama ako anak dahil hindi naman ako nawala sayo,” lumayo ako ng konti kay mama at tinignan siya sa mata. I didn’t let go of her waist, I’m too afraid to lose her again.

She chuckled and “Andito palagi ang mama hindi siya nawawala dito” she said while pointing at my chest.

“Hindi mawawala sa puso ng isang anak ang kanyang ina kaya mananatili ako sayong tabi at hinding hindi kita iiwan tandaan mo yan, andito ang mama ok,” this time my tears are making my site blurry, she’s smiling at me like before. 

Sa bawat pagturo niya saking dibdibd ay pakiramdam ko lahat ng tinik na nakatusok dito ay isa-isang natatangal.

“Malakas ka Kaylight, kakayanin moa nglahat ng ito. naniniwala ang mama sa iyong mga kakayahan kaya wag kang mawalan ng pag-asa malalampasan mo ito lahat dahil kasama mo ako ano man ang mangyari, through your worst and success mama will always be proud of you” she lean close to me and give a kiss on my cheeks. 

Sa pagdampi ng kanyang labi saking pisngi ay kasabay non ay ang paglisan niya bilang mga putting bulaklak.

Her hands that I hold so tight turn into white petals of roses. “Ma,” I whisper.  Nagising ako ng may mga tuyong luha saking mga mata, namamagang mga mata. Nagtungo ako sa banyo at nagayos ng aking sarili mas pinili kong manatili sa aking silid buong maghapon kesa sa daluhan ang prinsipe sa silid aklatan.

Kailangan kong mag-isip ng maayos na paraan at plano para maisagawa ng tama ang pagbabago ng kapalaran ng mga tao dito sa loob ng storya.

Sinantabi ko muna ang aking nararamdaman sa prinsipe, pero kahit nag anon hindi ko parin mapigilan na sumabit ito saking isipan. Walang maitutulong an gaming pag-iibigan sa pagbabago ng storya.

knock knock

May kumakatok at paglingon ko ay ang pagdungaw ng isang tagapaglingkod dito saking silid.

“Mahal na prinsesa nais ipaalam ng prinsipe na hinihintay ka pa ’rin ho niya sa silid aklatan, iyon lang ho,” umalis na siya pagkatapos non. Napadungaw ako sa bintana nang makita na maghahapon na, simula kaninang umaga pa siya naghihintay roon kung ganon?

Napatayo ako bigla at walang pagaalinlangan na puntahan siya sa silid aklatan, hindi ko mapigilan ang aking damdamin. I don’t want to hurt him.

Pagbukas ko ng pinto ay naabutan ko siyang nakaupong nagbabasa ng libro sa tabi ng bookshelf, when he sees me, Caius hurriedly stand up and stare straight at me. “Liatris,” he utters.

Mabilis siyang lumapit sakin at hinagkan ang aking mga kamay, “Kanina pa kita hinihintay akala ko ay ayaw mo akong makita, I was scared that you get mad at me, I don’t want you to get mad at me please” bakas ang takot at pagaalala sa kanyang mukha kaya lumabot nalang din ang aking puso para sakanya.

“Patawad, hindi ko gustong isipin mo iyon ako ang mapangahas na pumasok sa iyong silid at walang hamas na hinalikan ka, ako dapat ang natatahot ngayon” I bow my head but he quickly held my chin and raise it up.

“Wala kang maling ginawa Liatris,” he said and looks at me in the eyes. “Totoo baa ng iyong sinabi kagabi?” tanong niya at unti-unting nilalapit ang mukha sa akin.

I was so captivated by his alluring blue eyes that I didn’t notice myself nodding at his question. He urge a smile because of my actions and kiss me, his lips were so soft and heavenly as it touches my lips.bHindi ko namalayan na gumaganti na ako sa kanyang mga matatamis na halik, his hands move to my cheeks and held me gently, guiding me with our kisses.

Unti-unti narin akong napahawak sakanyang balikan ng palalim na ng palalim ang kanyang mga halik, “I love you,” he whisper between our kisses.

“I love you too,” ang bilis ng tibok ng aking puso, at tila’y nagsasaya ang loob nito ngayon.

Being with him was the secured place I’ve ever stayed off, kahit na sa unang pagkikita palang namin ay ganito na nag aking nararamdaman. He was my safe zone, even though his life has the most dangerous ending I still feel safe in his arms.

Ako na mismo ang bumitaw saming halik ng maubusan na ako ng hininga, hinihingal kaming dalawa pagkatapos nito, we both rested our forehead with each other.

And keep our eyes lock. “Totoo at buo ang aking pag-ibig para sayo Liatris” his words were so pure and true. I can see it in his eyes.

“Ganon din ako Caius mahal kita,” I said and hugged him, I don’t wanna end this moment anymore, but I know to myself that this is not right.

“Handa akong bitawan ang kasal na nakatakda para sayo Liatris, ikaw ang nais kong pakasalan. Bukas na bukas kakausapin ko si Prinsesa Zehyrine para ikansela ang nakatakdang kasalan––,”

“Wag!” bumitaw ako sakanya at tinignan siya ng mabuti, he look so confuse by my reaction.

“Anong ibig mong sabihin Liatris?” naguguluhan niyang sambit.

“WAG MONG ITITIGIL ANG KASAL!” “Ano? Pero bakit?” he asks. I avoided his gaze and “SIYA ANG NARARAPAT SAYO.”

“Paano mo nasabi na siya ang para saking kung ang puso ko ay nasayo?” his voice started to sound annoyed.

His words make me want to claim him all by myself, but I can’t and won’t. “Hindi tayo para sa isat-isa Caius oo mahal kita, mahal mo ko paro hindi ibigsabihin non ay tayo na ang para sa isat-isa! Si princess Zephyrine ang nararapat sayo at sakanya ka liligaya!” sa kanya ka mabubuhay ng mapayapa bilang hari.

“Anong kahibangan ito Liatris pagkatapos mong sabihin sakin na mahal mo, itutulak mo ko sa iba.”

“Hindi mo maiintindihan Caius,” I said.

“Anong hindi ko maiintindihan Liatris? Bakit ayaw mong itigil ko ang kasal? Hindi ba’t mahal mo ko pero nanaisin mong mapunta ako sa iba?”

“Basta magtiwala ka nalang sa mga sinasabi ko Caius, kailangan mong magpakasal kay Prinsesa Zephyrine siya ang babaeng nararapat sayo, mamahalin ka niya ng totoo,”

“At ikaw hindi?! Ano ba ito Liatris laro lang baa ng lahat para sayo? Mahal kita, mahal mo ko pero bakit hindi pweding maging tayo? Ikaw ang gusto kong makasama habang buhay,” he tried to reach for my face but I avoided it and move away.

“Mahal kita Caius pero hindi sapat iyon para makasama kita habang buhay,” naiisip ko palang na isang araw ay lilisanin ko rin itong mundong ito sobrang sakit na, hindi ko kayang iwan si Caius.

“ano? Hindi na kita maintindihan Liatris. Ano ba talaga ang gusto mo? Bakit kailangan kong magpakasal sa iba bakit hindi sayo? Mahal na mahal kita Liatr—–,”

“KUNG MAHAL MO KO SUSUNDIN MO ANG SASABIHIN KO, KUNG MAHAL MO KO MAGTITIWALA KA SA MGA SINASABI KO AT KUNG MAHAL MO KO HAHAYAAN MO KONG MAGING MASAYA!” I shouted at him.

“Magiging masaya ka ba kung nagpakasal ako kay Zephyrine?” hindi Caius hinding hindi!!! I bow my head and slowly nodded and “Oo magiging masaya ako,” that words crash me from the inside.

It was the opposite of my feelings Caius.

Nakita ko ang paglaho ang emosyon sa kanyang mga mata at gianwaran niya ako ng sarkastikong tawa, “Hindi ko alam kung pinaglalaruan mo lamang ako, pero gaya ng sabi mo kung mahal kita gagawin ko ang gusto mo, magtitiwala ako sa mga salita at sinasabi mo at higit sa lahat gagawin ko ang ikasasaya mo, kung ang ikasasaya mo ay ang makita akong ikasal sakanya gagawin ko,” with those words, he walk pass through me.

He stop when he opens the door, nakatalikod parin siya sakin ng siya’y magsalita “Mas mabuti siguro kung lalayuan na natin ang isat-isa dahil ayaw kong magisip ng iba ang aking mapapangasawa. Mauna na ako prinsesa Liatris,” his voice was so cold.

Pagsarado ng pinto ay ang pagbagsak ko sa sahig at ang pagbagsak ang aking mga luha, pinaghahampas ko ang aking dibdib upang pigilan ang sakit na aking nararamdaman.

“TUMIGIL KA!!! TAMA LANG ANG IYONG GINAWA!! BAKIT KA NASASAKTAN NG GANITO!! TUMIGIL KA! TUMIGIL KA!!” The whole room was surrounded by my snobs and shout.

Hindi ko alintana ang sakit ng paghampas ko saking dibdib, dahil sa loob nito ay mas grabe ang sakit. I guess fairytales wasn’t really a happy story.

“Tahan na,” napaangat ako ng tingin ng marinig ko ang boses ni Hibiscus saking harapan. “Hi-hibis-hibiscus,” I called his name and he kneel and hugged me instead.

“Shhhhh…” he rubs his hands on my back. “Sobrang sakit nito oh,” I pointed to my chest where my heart is.

Tinignan niya ito at muli akong niyakap. “Maiintindihan niya ang lahat ng ito sa tamang panahon, para sa kaligtasan niya ang iyong ginagawa, be brave and do the right thing, you have greater problem to face and you have to stand and defeat it,” Hibiscus words are calming me up.

Tama siya oo masakit ito pero kailangan ko itong gawin dahil para ito sa kaligtasan niya at ng buong kaharian, ako ang magsisilibing tanging pag-asa ng Helious kingdom at kailangan koi tong harapin.

I wipe my tears and Hibiscus helps me too. Nilabas niya ang kanyang tenga at buntot habang pinupunasan ang luha ko. He make face at me and that make me smile a little.

“Wag kanang umiyak dyan papanget ka,” biro niya at tinulungan akong tumayo. “Ang sakit nandyan lang ’yan pero ang tabko ng storya ay mabilis kumilos kaya wag mo muna isipin ang sakit saka na yan pagtapos ng lahat,” he said and cheer me up.

I nodded and he clicks his hands tapos biglang nasa silid kona kami agad. “Magpahinga kana dahil sa susunod na araw na gaganapin ang kasalan” I smile at him and sta on the edge of the bed.

“Bakit naman ako maghahanda kung hindi naman na ako ang papakasalan ng hari, tuloy ang plano ko hindi ako ang papakasalan ng prinsipe kaya hindi malalaman ni king Damon na andito ako at walang magaganap na patayan,”

“May punto ka, ah basta magpahinga kana masyadong madaming luha ang iyong nilabas sa araw na ito, kailangan mong bumawi, ako’y aalis na mag-ingat ka palagi,” he said and turn into a white cath, he jump at the window and despaired.

Humiga na ako sa kama at “Tama ang iyong ginawa Kaylight lahat ng ito ay para sa prinsipe,” but tears escape from my eyes again as I close it.

“Mahal kita, Caius.”

THIRTEENTH AFTERGLOW

Kinabukasan ay hindi ako agad lumabas sa aking silid, mas pinili ko nalang na magpahinga ulit doon, pakiramdam ko kasi ay nawalan ako ng enerhiya sa lahat ng nangyari kahapon.

At hindi ’rin ako handing makita ang prinsipe ngayon sa lagay ko na ito, namamaga ulit ang aking mata at hindi maialis ang lunkot sa aking mga mata kahit anong pilit ko sa harap ng salamin.

Nakahiga lang ako sa kama ng mga ilang oras, ng mapagdesisyonan kong maligo, I set the bath tub and took a rest on it. Nakakakalma ang ambiance dito sa loob ng paliguan, sa tingin ko mananatili muna ako dito hanggang sa maging ok na ang aking pakiramdam.

I close my eye and take a nap. “Ikaw!” may narinig akong boses, nang buksan ko ang aking mga mata madilim ang buong paligid at nakatayo lang ako dito ng walang saplot.

“Ikaw ang babago ng storya?” ang boses na iyon? I look around by I see nothing but darkness. “Ikaw,” mag umilaw na maliit sa aking harapan kulay pula ito. Ang mga yabag nito papalapit ay palaks ng palakas saking pandinig at nakakatindig balahibo ito. “Ikaw nga.”

Lumabas ang nagmamayari ng boses na iyon mula sa dilim at, “Prinsesa Liatris?!” nakatayo siya sa aking harapan gamit ang nakakatakot niyang aura at ang mapanganib niyang ngisi sa labi.

When I look at my hair it was black, ibig sabihin ako ito mismo at hindi bilang si Prinsesa Liatris, nasa harapan ko siya ngayon at gaya ko wala din siyang suot na kung ano. Only her pale skin was visible in the dark. “Ikaw ang babago sa kapalaran hindi ba,” sambit niya.

“Ikaw ang nakatuklas ng mga pangyayari bago pa ito mangyari, sabihin mo pano mo babaguhin ang lahat ng ito kung ganyan ka kahina,” ang mga binibitawan niyang salita ay nakakatakot.

“Prinsesa Liatris,” wala akong masagot sa kanya ngayon. I feel so nervous and blank out. Kaharap ko ngayon ang prinsesa.

“Tinangka kong gamitin ang prinsipe upang makaganti saking ama dahil sa kanyang pagpaslang saking ina, nais ko lang naman masilayan ang aking mga magulang nong gabing iyon masama ba iyon?” she ask me but I just bow my head, I feel sorry to her cause I know what she feels and what she witness.

“Lumaki ako ng hindi man lang nahahawakan ng aking ina, nabuhay ako sa pagaakalang tinago lang nila ako sa emeralds Castle para protektahan sa mga kalaban ng ama kong hari. Ang akala ko ganon niya ako kamahal upang tiising malayo ako sakanya pero mali ako, siya mismo ang gustong pumatay sakin dahil sa maling pag-aakala. Araw unang beses kong nasilayan ang aking ina ay yon din pala ang huli dahil pinatay siya ng hari.” Puno ng galit ang bawat salitang binibitawan ng prinsesa.

“Ayaw niyang paniwalaan na anak at dugo niya ako mas pinili niya paring pagtangkaan ang aking buhay pagkatapos ng lahat, ngayon wala na ang aking ina, oras na siguro para ilabas ang totoong ako,” she smirk and one tear fell from her eyes. “Prinsesa––,”

“Dugo niya ang nananalantay sakin kaya hindi impossibleng parehas kami ng ugali hindi ba, ama at anak,” nagsimulang lumapit sakin ang prinsesa, hindi ko alam pero tila may nagsasabi sakin na lumayo ako saVkanya kaya napaatras ko.

Pero patuloy parin siya sa paglapit sakin gamit ng kanyang nakakatakot na ngiti. “Gusto ko rin baguhin ang katapusan ng storya gaya mo,” I lose space to step back, itim na pader na ang nasa aking likod. I’m trapped. “Mahal na prinsesa” I utter.

“Nais kong patayin ang hari sa huli ako mismo ang papatay sa kanya!” lumakas ang boses niya at bigla niya akong sinakal.

“Prinsesa!”

“Ibalik mo sa akin ang aking katawan at ako na ang bahalang tatapos ng lahat, mamatayin ko ang hari at ang prinsipe at ako ang mamumuno ng dalawang makapangyarihang kaharian!!!” her eyes were flaming with madness at humihigpit na rin ang kanyang pagkakasakal sa akin.

Nahihirapan na ako huminga. “AKIN NA ANG KATAWAN KO!!! AKO ANG TATAPOS NG STORYANG ITO HINDI IKAW!!! IBALIK MO SAKIN ANG KATAWAN KO AT MAGLAHO KA NA SA MUNDONG ITO!!!!”

Nasasakal na ako, I tried to push her pero masyadong nanghihina ang aking katawan sa pagkawalan ng tamang hangin sa katawan.

“AKIN NA!!! IBALIK MO NA!!!!”

“AKIN NA!!!”

“Kaylight?”

Nahihirapan na talaga ako huminga at nanghihina na ako ng sobra, para akong mamatay. “Kaylight?” I hear Hibiscus voice.

“AKIN NA ANG KATAWAN KO!! AKIN NA!!!” mas humihigpit mas nahihirapan ako humnga, unti-unti na ng bumibigay ang talukap ng aking mga mata pero pilit koi tong nilalabanan, hindi ako maaring mamatay dito ng hindi tapos ang misyon ko, kung hindi tuluyan na akong maglalaho sa dalawang mundo.

“T-tulong,” I manage to say kahit hirap na hirap na ako. “AKIN NA!!!!”

“Kaylight? Kaylight?”

Hindi kona kaya ipipikit kona ang aking mga mata, hindi ko na kaya,“KAYLIGHT!!!” Hibiscus? Nakita ko ang sarili ko na inahon ni Hibiscus mula sa bath tub, hinabol ko ang aking paghinga, mabilis akong binalutan ni Hibiscus ng twalya at inalis ako sa loob ng bathtub.

“ANO BANG GINAGAWA MO!! MAGPAPAKAMATAY KA BA!!!” he shouted. “Si princess Liatris,” natigilan si Hibiscus sa sinabi ko, at napahawak naman ako saking leeg.

Bakit dama ko parin ang bakas ng kanyang kamay saking leeg. “ANO ITO,” Hibicus touch the a of my neck, at nakaramdam ako ng sakit doon. “Aray!”

He looks at me and think for a moment. “Nag pakita sayo ang prinsesa?” he seriously ask. Nakarmadam ako ng takot pero tumango ako. “Siya baa ng may gawa nito?” I nodded. “Ano ang kanyang sinabi?”

“Gusto niyang bumalik sa kanyang katawan at patayin ang hari at prinsipe,” I said.

Agad may kinuha si Hibiscus sakanyang bulsa at isa itong langis at pinahid niya ito saking leeg. “Napakasakit talaga sa ulo ng babaeng iyon,” sa pagpahid niya ng langis saking leeg ay ang pagkawala ng sakit nito.

“Anong ibig mong sabihin?” I ask. “She was with me, the place you saw was my house, I live in illusions I lock the princess there for you to change the story in the right place dahil alam kong kahit anong pilit kong paintindi sa prinsesa ang lahat hindi niya babaguhin ang storya gaya ng nais ko. Ikaw ang tanging pagasa ng lahat, pagnagawa mong iligtas ang prinsipe makakalaya na nag prinsesa sa galit na bumabalot sa kanya.”

The princess was with him all this time? “Ito suotin mo upang hindi na makagawa ng paraan si Liatris na makausap ka muli, wag mona alalahanin ang prinsesa nasa mabuti siyang kamay” he showed me his hands and smile.

“Isipin mo ang misyon mo bukas na nag kasalan,” pagkatapos niyang sabihin iyon ay sinuot niya na sakin ang kwintas na may emerald heart pendant at naglaho na siya.

Ang misyon, ano man mangyari mababago ang lahat at hindi mamatay ang prinsipe. Lumabas na ako sa banyo at nagbihsi upang lumanghap ng sariwang hangin sa terrace.

Sariwang hangin ang sumalubong sakin sap ag labas ko sa terrace, the sun was about to say goodbye, tinignan ko ang aking kamay at may mga kulubot kulubot ito dahil sa pagkakababad ko sa tubig kanina. Actually buong katawan ko pala ay meron nito.

I close my eyes and feel the breeze of the fresh sir when I heard a genuine laugh somewhere, nang tumingin ako sa baba tila’y parang may tumusok sakin dibdib.

Ang prinsesa Zephyrine at Prinsipe Caius, masayang nagpipinta sa hardin ng kaharian. Puno ng pintura nag mukha ng prinsesa at nagtatawanan sila ng prinsipe dahil doon.

Princess Zephyrine was so pure and loved, and I’m sure that she can love the prince much better than me, tama ang desisyon ko at ito ang magliligtas sa lahat kaya wala akong karapatan na masaktan ngayon. Maya maya nagtungo ang tanaw ng prinsipe saking pwesto at nang magtama an gaming mga mata ay parang tumigil ang pagtibok ng aking puso.

“Caius,” I whisper but he quickly avoided my gaze and laugh along with the princess again.

Tama na ito Kaylight, ito ang nararapat! Tumalikod na ako at muling pumasok sa loob ng silid, kahit maaga pa ay natulog na lang ulit ako. Ayaw ko nang damdamin pa ang sakit ng pag ibig. Kinabukasan lahat ay busy sa preperesyon ng kasal mamaya lamang, ako ay nagsuot ng simpleng kulay rose gold na gown at nag ayos lamang ng simple.

naghintay at nagbasa lang ako dito sa loob ng silid hanggang sa dumating na ang tamang oras ng kasal sa hardin ng kaharian. Pagbaba ko ay nakasalubong ko ang mahal na Reyna kaya I bow at her and greeted her. “Mahal na Reyna,” I said.

“Prinsesa Liatris, halina’t tayo’y magsabay na sa pagpunta sa hardin dahil ano mang oras ay magsisimula na ang kasal ng mahal na prinsipe,” she held my hands at sabay kaming naglakad papunta sa hardin.

“Mahal moa ng prinsipe hindi ba?” natigilan ako sa sinabi ng reyna habang kami ay naglalakad. “Mahal na reyna?”

“Kitang kita sa mata moa ng katotohanan,” nakangiti niyang sambit at hinawakan ang aking kaliwang pisngi.

She smile and “Ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa pagsasama minsan ito ay tungkol sa pagsasaksripisyo ng isang tao para sa kanyang minamahal, naiintindihan ko ang iyong nararamdaman at kung ano man ang dahilan mo sa hindi paglaba ng iyong nararamdaman ikaw ay aking sinusuportahan,” hindi ko alam pero agad akong naluha sa sinabi ng Reyna at agad niya naman itong pinunasan.

“Wag ka nang umiyak magsisimula na nag kasal mahuhuli na tayo,” she said and we both went to the venue, and the ceremony begins.

Umupo lang ako sa tabi ng Reyna at pinanood ang pagpasok ng prinsipe suot ang kanyang napakagandang suit. Kasunod naman non ay ang pagpasok ng prinsesa Zephyrine.

Napakaganda niya, nagnining-ning kanyang kulay gintong buhok sa sinag ng araw at ang simple niyang kulay puti na gown ay ang lalong nagpahiglight sa kanyang mukha at angking kagandahan.

She was the right for a true prince, Caius deserves her not me. I bitterly smile and continue watching. The ceremony begins and the whoel time I was just in pain watching the man I love marry some else.

But it’s for the best Kaylight!!! It for the best—– “Hindi ata ako naimbitahan sa kasalang ito!” lahat kami ay nagtinginan sa nagsalitang iyon…

HINDI MAAARI! “

King Damon.“ 

---

Author: sorry sa mga nahihiwalay na letter sa mga words for example [  a ming, i to] english automatic kasi itong sinusulatan ko kaya nagkakaron ng ganitong instances please do understand and bear with me ok. i’ll do editing after this stroy. thank you!

FOURTEENTH AFTERGLOW

“King Damon.” Nanindig ang aking balahibo ng makita muli ang Hari, he was standing at the end of the aisle wearing his high praise crown, and a lot of soldiers on his back.

Hindi ko maigalaw ang aking buong katawan ngayon, nidaliri ko ay hindi ko maigalaw. Masyado akong naninigas saking kinatatayuan ngayon. Buong akala ay magiging ok na ang lahat dahil hindi nalaman ng hari na andito ako pero bakit bumating siya sa kasalang ito gaya ng nakasulat sa storya.

Anong balak niya? “Damon,” I glance at the queen as she called king Damon, that makes me panic because I was beside her and the king might see me, I was about to hide but it was too late his red eyes met mine and a sudden shock expression shows on his face.

Pero agad din iyong napalitan ng mapanganib na ngiti, he stare at me before looking at the queen. “Ano ang iyong pinunta rito Damon?” Tanong ni Queen Mirela sakanya.

My hands trembled as the king laugh devilishly and gaze at me again, “At first, I was just sad that I wasn’t invited to my friends son’s wedding but now that I see something, I think I have to get whats mine, matagal kona kasing hinahanap ang bagay na iyon ay andito lang pala sa puder niyo,” hindi ko alam pero kinakain ako ng sobrang takot ngayon, hindi ko alam kung anong pweding mangyari pero isa lang ang alam ko kailangan kong protektahan ang prinsipe.

“Anong ibig mong sabihin?” Queen Mirela ask him, and everyone in here was so confuse through what the kings said.

Nanginginig na napahawak ako sa kamay ni Queen Mirela, hindi ko mapigilang matakot kahit anong pilit ko. Alam kong ako ang tinutukoy ng Hari, ako ang bagay na matagal niya nang hinahanap. I saw how queen Mirela glance at my shaking hands up to my face, “Liatris?” she utters.

Everyone looks at me this time at pati ang prinsipe ay nasa akin ang atensyon, “Liatris namumutla ka,” sambit ni Princess Zephyrine, at nang tangkang lapitan ako ni Caius nagsalita si King Damon. “Mukhang wala kayong kaalam alam sa paligid niyo,” he said with a dark smirk on his face.

Napatigil si Caius sa paglapit sa akin at tinignan si King Damon. “Anong nais mo King Damon, wala akong natatandaan na bagay na pagaari mo dito sa aking kaharian,” sambit ni Queen Mirela sa pormal na paraan.

“Hindi mahusay ang iyong pandama Mirela, gaya parin ng dati, Manhid!” may diin ang huling salita ng hari, he took a step closer to the middle of the isle and that makes me more scared.

Meron akong sudden urge that I felt scared to die this time, alam ko kung saan patungo ang storyang ito kaya mas lalo akong natatakot dahil wala pa man ay nakikita ko na ang susunod na mangyayari.

I need to save everyone, they need to be saved or else everyone will die Kaylight. Wag kang matakot! Pilit kong pagpapaalala saking isipan.

“Ano ba talaga ang iyong nais iparating sayong mga salita Damon diretsohin mona ako at ibibigay ko ang tinutukoy mong gamit upang lisanin mo ng mapayapa an gaming kaharian,” buong tapang na sambit ng Reyna.

“Kung ganon ibigay mo sakin ang babaeng iyan,” King Damon said and pointed at me, I stiffed and felt arms around my waist “Hindi!” it’s Prince Caius.

His grip on me was so tight like he doesn’t want to let go of me anymore.

“Ano?” sambit ni Queen Mirela. Alam kona ang susunod na mangyayari kaya napayuko nalang ako at dahan dahang tinatanggal ang kamay ni Caius saking bewang.

“Ang babaeng yan sino siya sa inyong pagkakakilala?” tanong ng hari.

Nang mabitawan na ako ni Caius nagulat naman ako ng hawakan ako ni Queen Mirela, “Siya si prinsesa Liatris ng Emerald Castle, kaya panong siya ay iyong pag-aari?” matapang na sambit ng reyna sa hari.

Nagsimula na akong makaramdam ng sakit at konsesya dahil wala silang alam sa katotohanan, “Siya ay akin dugo Mirela, kaya panong hindi siya magiging aking pagmamayari. Anak ko siya,” lahat ng tao dito ay tila nagulat sa sinabi ng hari at naramdaman ko din ang biglaang pagbitaw ni Queen Mirela saking kamay at hindi makapaniwala akong tinignan.

“I-ikaw?” she utters. I look around and everyone is staring at me pati ang prinsipe. Naluha na ako ng tuluyan at lumuhod sa harap ni Caius.“Patawarin mo ko,” I said and bow my head.

Ito na ang oras ang pagpatay ng prinsipe kay prinsesa Liatris at ito din ang mangyayari sakin.

“Anong ibigsabihin nito” I heard Caius said and look at the king.

Tumawa si King Damon at sinabi, “Anak ko ang babaeng iyan at matagal ko na siyang hinahanap andito lang pala sa iyong puder Heliodor, at mukhang nagsinungaling siya tungkol sa kanyang totoong pagkatao, kinahihiya mo ba ako bilang iyong ama Prinsesa Liatris?” I shake to hard hearing him calling the princess name.

This was a terror movement of all.

“Nagsinungaling ka” rinig kong sambit ni Caius sakin, “Tumayo ka!” he ordered, kaya sinunod koi to at buong lakas siyang hinarap. Pero mali ako wala akong lakas harapin siya, mas lalo lamang akong naluha sa harapan niya.

“Patawarin mo ko” ito nalang ang aking masabi sa oras na ito.

“Nagsinungaling ka sa lahat, pinaniwala mo kaming Emerald ka” madiin at mapanganib ang mga binibitawan niyang salita.

I know he’s mad at me, “Patawarin mo ko,” I whisper.

“Tama naman ang kanyang sinabi Heliodor, isa siyang Emerald dahil anak siya ng prinsesa ng emerald ang aking asawa si Lilac pero nalimutan ata niyang banggitin na may dugo ng Morgayne ang na nanalantay sa kanya.” Sambit ni King Damon at hindi mapigilan ang malademonyo niyang ngiti.

Tinignan ko sa kanyang mga mata si Caius at ng makita ko ang galit doon ay napayuko nalang ako at sinabi, “Patawarin niyo po akong lahat, wala akong balak na masama saking pagsisingungaling pero tatanggapin ko ang inyong galit ng buong puso at sasama hari upang matuloy na ang seremonyang ito, Patawad Queen Mirela,” I bow my head to the queen and turn my back on the prince, started to walk through King Damon’s place.

Bawat hakbang ay sobrang bigat para sakin at sobrang sakit, kung hindi man natuloy ang aking plano. Mas maganda nalang sigurong tanggapin ko ang pagpatay sakin ni King Damon at magmakaawa sakanya na lubayan ang kaharian ng Helious upang maligtas ang buhay ng prinsipe, at mamuhay ito ng mapayapa kasama si Princess Zephyrine.

I was three-step ahead of the King when Prince Caius speak, “Hindi! Dito ka lang!” napalingon kaming lahat sa kanya, his facing the floor so I can’t see his expression right now.

Everyone is looking at him and waiting for his next move, pero nagulat ako ng mabilis siyang tumingin sakin na puno ng galit ang mukha at dali daling naglakad papalapit sakin habang dinudukot ang kanyang espada.

His gonna kill me. “AHHHHH!” sumigaw siya ng siyang malapit na sakin, hinada kona ang aking sarili at napapikit nalamang ako. Kung ito na ang katapusan ako ibig sabihin ay hindi ako nagtagumpay at maglalaho nalang sa dalawang mundo na parang bula.

Ipinik ko ang aking mga mata , Ma I failed, I said inside my mind and accept my faith.

“Hindi ako papayag na kunin mo siya,” nagulat ako ng marinig ang boses ni Caius saking harapan at ng imulat ko ang aking mga mata ay nakatutok ang espada sa Hari at hindi sakin.

“Hahaha, anong ibig mong sabihin munting prinsipe?” sambit ni King Damon.

“HINDI AKO PAPAYAG NA KUNIN MO SIYA, MAHAL KO SIYA AT MANANATILI SIYA SAKING PUDER ANO MAN ANG MANGYARI,” I heard gasp from the Queen and Princess Zephyrine dahil sa sinabi ng prinsipe.

Napatitig nalamang ako sakanya sa mga puntong iyon at hindi makapaniwala sakanyang sinabi. “MAHAL KITA LIATRIS AT WALA AKONG PAKIELAM SA IYONG TUNAY NA PAGKATAO, GINAWA KO ITO PARA SAYO AT NGAYON HINDI AKO PAPAYAG NA MALAYO KA SAKIN!!! HINDI AKO PAPAYAG!”

My heart skip beat for a moment and tears over flow to my eyes as I hear those words from him. “Caius mahal din ki—–,” hindi ko natapos ang aking sasabihin ng hilain ako ni King Damon sa kanyang tabi.

“Nakakaantig naman ang inyong pagmamahalan ngutin hindi ako papayag na mapasayo ang anak ko, siya na lang ang natitira saking dugo at gagawin ko siyang kagaya ko, malakas, matapang na mamumuno hindi kagaya ng iyong ama!!!”

Umigting ang panga ni Caius sa hindi kaaya ayang sambit ni King Damon, dinamay nito ang kanyang ama.

“MAHINA SI CAIRO, MALAMBOT ANG PUSO AT HINDI KAYANG IPAGLABAN ANG KANYANG KAHARIAN KAYA WALANG HAMAS SIYANG NAMATAY SA DIGMAAN NA IYON. NAPAKAHINA KAGAYA MO,” panlalait nito sa prinsipe.

Humihigpit din ang kanyang paghawak saking kamay kaya napapainda ako ng kanti. “HINDI MAHINA ANG AMA KO!!!” galit na sigaw ni Caius at nanatili ang tingin saking kamay na nagsisimula ng magsugat.

“SATINGIN MO SA LAGAY MO NAYAN AY MAPROPROTEKTAHAN AT MAAALAGAAN MO ANG KAHARIAN NA ITO HELIODOR? MAHINA KA GAYA NG IYONG AMA KAYA BAKIT HINDI MO NALANG IHANDOG SAKIN ANG PANGANGALAGA NG KAHARIAN NA ITO IPAPANGAKO KO MAGIGING MAUNLAD ANG KAHA—–,”

“HINDI AKO PAPAYAG WALA KANG NI ISANG BAGAY NA MAKUKUHA DITO!!! AT HIGIT SA LAHAT HINDI MAHINA ANG AKING AMAAAAAAAAAA!!!!!” prince Caius angrily run towards the king beside me and pointed the his sword to him.

Handa na niya itong saksaking ng bigla akong hilain paharap ni king Damon at––

My eyes widened and I suddenly lose a proper breathing. Nagtama an gaming mga mata ni Prince Caius at tila’y tinakasan siya ng kaluluwa ng makita ako sa harapan niya.

Nakadama ako ng matinding pamimindig saking dibdib at ng unti-unti ko itong tignan malakas na pag-agos ng dugo ang sumalubong sa akin.

“H-hindi,” Prince Caius said in front of me.

Nakabaon ang kanyang espada saking dibdib at unti-unti na akong naghihina sa harapan niya, naramdaman ko saking likod si King Damon.

“Nakikita mo ba ang eksanang ito Haliodor, ganitong ganito ang nang yari sa digmaan na iyon. Ang iyong ama at si prinsesa Liatris ay parehas ng kinahantungan,” mahinang sambit ni King Damon kay Prince Caius.

Anong ibig niyang sabihin?

FIFTEENTH AFTERGLOW

Bumibigat na ang talukap ng aking mata kaya hindi ko maiwasang mapapikit, at sa sandaling iyon nakaramdam ako ng malakas na hangin at pagmulat ko ay nasa isang madilim na lugar na ako.

Nang tignan ko ang aking dibdib may dugo parin dito pero wala akong maramdaman na sakit. I look around and immediately cover my mouth ng makita na napapalibutan ako ng mga patay na katawan dito sa loob ng silid na ito.

Puno ng dugo ang paligid at tanging liwanag lang ng buwan ang nagsisilbing ilaw dito sa silid na ito. ito ang mga mandirigma ng Morgayne at Helious, lahat sila ay walang buhay.

Ito ba ang panahon ng digmaan na tinutukoy ni King Damon?

“Napakasama mo!!!” nakarinig ako ng boses mula sa isang nakaawang na pinto kaya mabilis ko itong pinuntahan at pumasok doon. Nandito sa loob si King Damon at King Cairo kasama ang hari ng kanilang kinakalabang kaharian.

King Damon and King Cairo is standing with each other while the other king was standing in front of them, “HAHAHAHA hindi ba’y napakatalino ko, nahulog kayo saking patibong at ngayon ay wala na kayong kawal na magliligtas sa inyo, ito na ang katapusan niyo,” malademonyong sambit ng isang Hari.

King Damon was filled with dark aura at si King Cairo naman ay hindi maiwasang magalit at sumigaw “NAPAKASAMA MO WALA KANG AWA PATI SARILI MONG KAWAL AY HINAYAAN MONG MAMATAY PARA LANG SA SARILI MONG TAGUMPAY!!!!”

“Hahahaha marami rami pa naman akong pamalit sa kanila kaya wag kanang magalit Cairo, isa pa hahayaan naman kitang bumalik sayong kaharian kung ipapaubaya mo sakin ang pagpatay sa kaibigan mo,” he wanted to kill King Damon only? “Hindi ako papayag!!!” Sigaw ni king Cairo samantalang taimtim lang na nakatitig si King Damon sa kalaban.

“HAHAHAHA HINDI MO BA NAIISIP ANG IYONG MAHAL NA REYNA CAIRO HINDI BA’T MALAPIT NA NIYANG IPANGANAK ANG IYONG PANGALAWANG ANAK, HINDI KA BA NATATAKOT NA HINDI MONA SILA MAKIKITA MULI!!!” that was a big threat.

Bakas sa mukha ni King Cairo ay takot ng banggitin nito ang kanyang magiina, ang ibig sabihin ay pinagbubuntis ni Queen Mirela ang kanilang anak pero asan na ito wala naman akong nakitang kapatid ng prinsipe.

Gasp! Hindi kaya nakunan ang reyna?

“KUNG AKO SAYO AY LILISANIN MONA ANG LUGAR AN ITO AT IIWAN ANG LALAKENG YAN SAKING KAMAY KAPALIT NON AY ANG PAYAPA MONG BUHAY KASAMA ANG IYONG PAMILYA HINDI BA,” nangtignan ko si King Damon nagaalala siyang tinignan si King Cairo, habang hawak hawak ang kanyang sugat sa balikat na patuloy sa pagdugo.

Naghihina na si King Damon, tinignan din siya ni King Cairo at halos maluha ako ng makita ang pagtango ni King Cairo sa deal ng kalaban. Tatalikuran niya si King Damon?! Nang maglalakad na paalis si King Cairo hinawakan ni King Damon ang kanyang kamay at ito ang unang pagkakataon na makakita ako ng takot sa mata ng Hari.

“Wag mo kong iwan Cairo labanan natin ito ng magkasama, hindi ko pa nasasabi kay Lilac na mahal ko siya hindi pa ako handang mamatay, labanan natin ito ng magkasama,” did King Damon just beg?

Yumuko si king Cairo at sinabi, “Hindi ko rin kayang mawala sakin ang magina ko Damon patawad,” umagos ang luha saking mata ng mapuno ako ng awa kay King Damon ngayon. Anong ibig sabihin ng lahat ng ito?

“Cairo,” king Damon tears up and shook his head with pain. “WALA KA NANG KAWALA NGAYON DAMON!!!” Ang kalaban ay kinuha ang tyansa na iyon para sugudin si King Damon pero gaya ng nangyari sakin.

King Damon pulls king Cairo as a shield at ito ang nasaksak ng isang hari. Nakayuko parin si King Damon at mabilis na dumukot ng isang patalim at sinaksak sa batok ng kalaban.

When he rose his head nagbago na ang kanyang itsura, nagbabaga ng galit ang kanyang mga mata at tila parang sinaniban ito ng demonyo ngayon. Nangmatumba ang kalaban na hari at doon ko mas nakita ang kalagayan ni King Cairo ngyaon, ang espada ay nakasaksak sa kanyang dibdib at nasalikuran niya si King Damon.

“Mahina ka Cairo, ang nais ko lang naman ay labanan natin ito ng magkasama dahil gusto ko pang masilayan ang ating pagbalik sa kanya-kanya nating kaharian pero mahina ka handa kang tyardorin ako para lang sa iyong sarili.” Bulong ni King Damon kay King Cairo.

“Gusto ko pang ipagtapat ang aking nararamdaman kay Lilac Cairo kaya na gawa ko ito, nais ko rin maranasan magkaroon ng masayang pamilya,” sambit ng hari. “Patawad Damon,” sambit ni king Cairo bago tuluyang mawalan ng buhay.

Hindi ko mapigilang makaramdam ng matinding sakit sa katotohanan na ito, King Damon just wanted to be happy with Queen Lilac because he realize that he love her but he got betrayed by his own friend,after this he went home to his kingdom witnessing the betrayal of his royal guard and the queen, by misunderstanding the queen he totally got ruined. Hinayaan niyang mamatay ang kaibigan upang makaumuwi sa kanyang reyna pero iyon ang kanyang inabutan. He has to save his life kaya niya nagawa iyon kay king Cairo but he was all ruined.

Binitawan na ni King Damon ang katawan ni King Cairo at nakayukong naglakad palabas ng silid na iyon. He was in pain but it was covered by his madness.

Nasasaktan ako para sa hari, maya maya lang ay nakaramdam ako ng matinding kirot saking dumudugong dibdib kaya napapikit ako at sa aking pagmulat ay nasa harapan ko ang lumuluhang si prince Caius.

He was crying so hard in front of me, “Liatris,” puno ng pagsisisi ang kanyang boses kaya mas pinili kong hagkan ang kanyang pisngi at ngitian ito.

“M-Mahal K-kita Caius,” nahihirapan kong sambit, ngayon alam kona ang lahat at alam ko na rin ang dapat kong gawin para iligtas ang lahat.

“Mahal kita Caius,” I whisper again and held his hand kung saan nakahawak ito sa kanyang espada.

“King Damon,” I called him, at naramdaman ko namang nakikinig siya sa aking likod. “Patawan kung pakiramdam mo ay lahat ng tao na iyong mahal ay trinaydor ka, patawad kung ganito ang iyong nararamdaman sa matagal na panahon oras na para ikaw ay maging masaya,” I geunely said and I felt him stiffed so I grab that chance to do my plan.

Hinigpitan ko ang hawak ko sa kamay ni Caius at tila’y naguguluhan ito saking ginagawa kaya nginitian kona lang siya at hinalikan sa huling pagkakataon, kasabay non ay ang pagdiin ko ang espada saking dibdib upang tumago iyon hanggang kay King Damon.

“Ah” narinig ko ang paginda ni King damon sa pagsaksak sa kanyang dibdib.

Agad namang lumayo sa halik ko si Caius at napabitaw sa espada. “LIATRIS!!!!!” I smile and feel weakens, mamatay man ako sa mundong ito ay kapalit naman non ay ang pagtagumpay ko sa pagligtas sa buhay ng prinsipe.

“Kaylight,” I whisper before King Damon and I fell to the floor.

“L-Lilac,” rinig kong bulong ni King Damon saking likod bago ito nawalan ng buhay, I smile and close my eyes, magsasama na kayo ni Queen Lilac ngayon King Damon at sa oras na ito ay magiging maligaya kana ng totoo.

This is the end of my mission I guess. “LIATRIS!!!!!” I slowly calm self-hearing him call me by the princess’s name. Hanggang dito na lang mahal kong prinsipe. Hanggang dito na lang and tears escape before I completely rest myself.

This is goodbye. 

*** 

Author: ERRORS ARE ON PROCESS OF FIXING PLEASE DO UNDERSTAND AND BEAR WITH ME…

SIXTEENTH AFTERGLOW

Isang batang lalake ang tahimik na nakaupo sa ilalim ng isang malaking puno, kung saan taimtim nitong tinatanaw ang bughaw na kalangitan.

Mapayapa ito at tila’y napakagandang tanawin para sa kanya. 

Ang lakas ng simoy ng hangin ang humahampas sa kanyang mukha at malugod niyang tinatangap. Naipikit niya ang kanyang mga mata sa sandaling oras at pinakiramdaman ang paligid.

He opens his eyes when he heard some footsteps near him, sinalubong siya ng nakangiting batang babae na papalapit sa kanya, umupo ang batang lalake at hinintay lumapit ang batang babae.

The little girl is giggling while seating beside him, “Mahal na prinsipe Damon bakit ka nandito?” sambit ng batang babae. 

The boy gaze at her with a blank face and look away, nagsimula nang tumayo ang munting prinsipe at handa ng lisanin ang lugar ng pigilan ito ng batang babae sa pamamaraan ng paghila sa damit nito.

“Saan ka pupunta mahal na prinsipe?” tanong ng batang babae. 

The little prince just stared at her for a moment then next to her hands, agad napabitaw ang batang babae ng mapansin ang tingin ng prinsipe.

“Hehe pagpaumanhin mo ang aking kapusukan mahal na prinsipe nais ko lang pong malaman kung saan kayo pupunta,” magalang na sambit ng batang babae at yumuko.

“Sino ka?’ the cold voice of the prince surrounds her ears with melody, mabilis ang tibok ng puso ng batang babae at hinarap ang prinsipe.

The little girl stand politely filled with grace and foist, “Mahal na prinsipe ako ho si Lilac Emerald” nahihiyang sambit ng bata, at hindi mapigilan ang pamumula ng pisngi dahil nagtama ang kanilang mga mata ng munting prinsipe.

“Prinsesa ka?” malamig na sambit ng prinsipe.

The little girl nodded and smile at him, but the little prince seems like his not interested to her kaya iniwan niya ito magisa sa ilalim ng puno. 

The little princess still smiles at him even though his too far away from him, “My prince,” sambit ng bata.

After so many years passed by, it’s the princess 18 birthday, and all she wish is to visit Morgayne kingdom on the day of her birthday. At ngayon kasalukuyan siyang naglalakad sa hardin ng kaharian. Hinahangaan ang mga namumulaklak na rosas at iba pang uri ng bulaklak.

Hindi maiwasan ng prinsesa na kiligin sa idea na masisiliayan niya ulit si Damon, sa tagal ng panahon na hindi sila nagkita. 

She got so excited to the point that she run already and forget about the princess ethics. But she suddenly stops when she heard someone behind those bushes. dahan dahan niya itong nilapitan at sumilip.

“Sino ang iyong pinipili Mirela?” nakita niya ang prinsipe Damon na may kasamang dalawang dugong buhaw, ang prinsesa ng Castadine at ang prinsipe ng Helious .

“Bakit sila nandito,” bulong nito at nagpatuloy sa pakikinig. 

“Damon patawarin mo ako pero mahal ko si Cairo at hindi iyon magbabago,” sambit ng prinsesa at hinila ang prinsipe ng helious at iniwang nagiisa si Prince Damon.

The prince look so stunned and he didn’t even move a muscle. Nanatili ang tingin nito sa lugar ng pinaglisanan ng dalawa. Nakita ng munting prinsesa ang bakas ng sakit sa mata ng prinsipe kaya agad niya itong dinaluhan at pinunasan ang luha ng walang paalam.

“Damon,” she utters and stare at him, the prince got shock by her presence so he quickly push her away and avoid her gaze, Hiding his tears from her.

“Hindi mo na kailangan itago sakin yan mahal na prinsipe naiintindihan ki—–,” 

“Wala kang alam!” biglang sambit ng prinsipe at iniwan siya sa hardin.

Gulat na nakatayo lang siya doon ng mga ilang Segundo bago siya nakabalik sa kanyang pagiisip. Mabilis niya itong hinabol pero mabilis ito maglakad kaya sumigaw ang prinsesa.

“Prince Damon kaarawan ko ngayon ako ay disiotso na ngayon araw nais kong ayain kang lumabas dahil ito ang hiniling ko saking kaarawan hali ka samahan mo akong mamasyal sa kaharia—–,”

“I don’t waste my time to trash like you,” balik na sigaw ng prinsipe bago pumasok sa loob ng palasyo.

The princess did not process well what the prince said but she just rests her shoulders and shook her head. “Satingin ko hindi matutupad ang aking hiling ngayon,” sambit nito.

Malungkot ang kanyang mukha at hindi maiwasang mang hinayang sa kanyang hiling, hindi siya nais makasama ng prinsipe ngayon but she raise her head and glance at the palace window. “Kung ano man ang nakakasakit sayo ngayon hinihiling ko na mawala iyon at mapalitan ng kasiyahan, hanggang sa muli Prinsipe Damon.” She urge a smiel and leave the castle.

Makalipas ang isang taon na balitaan at naimbitahan siya sa nakatakdang kasalan ni Prinsesa Mirela at Prince Cairo. Agad sumapit sa isipan ng prinsesa si prinsipe Damon. Nabalot siya ng pagaalala sa lalake dahil alam niyang may pagtingin ito sa prinsesa ng Castadin at ngayon ay ikakasal ito sa kanyang Kaibigan.

Dali daling naghanda ang prinsesa at dumalo sa kasalan, nakita niya sa malayo ang nakamasid na si prince Damon, nilapitan at pilit pinagaan niay ang loob nito sa pamamagitan ng pagtatapat ng kanyang pagmamahal sa prinsipe.

After that day, everything happens unexpectedly but she just saw her self-wearing her wedding gown and currently walking in the isle where King Damon is standing at the end.

She’s marrying the man she love, but sadly this was an arranged marriage so there is a small pick of pain in her chest because she badly know na napilitan lang si Damon na pakasalan siya.

The wedding went peacefully, the night after the wedding wasn’t really for married couple dahil hindi kailan man ninais ng Hari na makasama siya sa isang silid. Araw araw niyang pinapakita ang pagmamahal sa prinsipe at pagintindi rito.

Ngunit ang mga mata at puso ng hari ay nakatanaw sa babaeng malayo niyang makapiling, masakit man ito para sa prinsesa pero tinanggap niya ito at wala paring tigil sa pagpapakita ng pagmamahal sa hari. 

She loved him with of her selfless heart, lahat na ay binigay niya dito at hindi kailan man siya mapapagod paghandugan ito.

Hanggang sa dumating ang oras na unti-unti nang lumalambot ng hari sakanya at nakakasama niya na ito sa isang silid, at ng gabi bago ang araw ng digmaan ay nakapiling niya ito sa mainit na gabi na puno ng pagmamahal.

She held the kings face gently and control her tears “Mag-iingat ka Damon maghihintay ako sa iyong pagbabalik,” she was so afraid to lose him but the king have to face a battle for his kingdom at alam niyang hindi niya mapipigilan ito.

The prince stared at her and nodded before he leave the castle and face the battle field. 

After the battle Bastian the kings loyal guard came into the picture and ruin her life with the king, the king was eaten by too much anger that he doesn’t want to hear any explanation from the queen and they end up so broken.

Nalayo ang anak niya sa kanya dahil ito ang nais iparusa ng hari sakanya, they live a sorrowful life and the day that they met their daughter it was her last day in life. She was accidently stab by the king because she protected her daughter.

“Bakit mo ginawa yon?” bulong ng hari habang hagkan siya nito sa kanyang mag kamay. 

She smiled at him and reaches for his face “Mahal kita mahal na m-mahal.” 

The king let go one tear before the queen completely leave, “Mahal din kita Lilac” bulong ng hari at napuno ng pagsisisi at bighati, kaya itinuon niya ang sarili sa pagtagumpay sa mga laban upang malimutan ang sakit dala ng paglisan ng babaeng kanyang minamahal.

She was too late to realize how much he love her.

The whole time he seek for the princess and end up seeing her in Helious, nilamon ng galit ang hari ng malaman at matuklasan iyon dahil pakiramdam niya lahat ay kinukuha sakanya ni Cairo pati ang sarili niyang anakl kaya hindi napigilan magdilim ang kanyang paningin at hinayaang kontrolin ng halimaw sa kanyang loob.

He let her child stab by the prince just to protect himself, but end up getting killed by her own daughter too. 

They both died. 

The king slowly opens his eyes and witness a very beautiful garden filled with white roses, nilibot niya ang kanyang tingin sa paligid at isang bagay ang nagpatigil sa kanya sa paggalaw.

Isang bagay na una niyang nasilayan bago ang mismong may suot nito. 

That ring, it’s the queens ring. Nang tumaas ang kanyang tingin sa nagmamaiari nito nanghina at napalihod siya ng magtama ang kanilang mga mata.

Bumagsak lahat ng luha ng hari at napayuko nalang dahil puno siya ng pagsisisi.

Isang malambot na kamay ang humawak sakanyang kamay at sinalubong siya ng napakagandang ngiti. “Kasalanan ko ang lahat,” bulong ng hari at patuloy sa pagluha. 

The queen smile at him and wipe his tears just like the old times, “It wasn’t your fault you are just in too much pain and now its time for you to rest and completely free yourself”

“Ako ang sumira sa lahat, wala akong kwent––,”

“You are the bravest king I ever met and you are the night in shining armor of a weak queen like me, ang tagal kitang hinintay mahal ko,” with that the king burst out of crying and hugged her.

“Magsasama na tayo dito sa walang hanggang buhay ng masaya at Malaya hindi mona kailangan magtago sa likod ng iyong kapa mahal ko Malaya kana” the queen remove the kings crown and kiss him.

Sa paglisan ng korona sa ulo ng hari ay ang paglisan din ng lahat ng masamang pangyayari sa hari.

“Lilac hindi ko pa nasasabi sayo ang mga katagang ito, hindi ko akalain na kailangan pang humantong sa kamatayan para lang magkaroon ako ng tyansang makapiling ka,” tila’y iba ang hari, ang kaninang blanko nitong puso ay napuno na ng iba ibang emosyon at pagmamahal.

“Mahal kita, Lilac,” sambit ng hari.

The queen giggle like the old times and say “Mahal din kita Damon, mahal na mahal” she said and kiss him. Kasabay ng matamis na halik na iyon ay ang pagbukas ng pinto ng liwanag.

Tumayo na ang reyna at inalok ang kamay sa hari, “Sasamahan mo ba ako sa bagong kabanata ng buhay?” masayang sambit nito.

The king urge a bright smile and say “Bagong kabanata kasama ka mahal ko,” they both smile and started to walk through the light and face a new chapter in life.

SEVENTEENTH AFTERGLOW

“LIATRIS!!!!!”

“Kaylight,” I whisper before King Damon and I fell to the floor.

“L-Lilac,” rinig kong bulong ni King Damon saking likod bago ito nawalan ng buhay, I smile and close my eyes, magsasama na kayo ni Queen Lilac ngayon King Damon at sa oras na ito ay magiging maligaya kana ng totoo. 

This is the end of my mission I guess.

“LIATRIS!!!!!”

Hanggang dito nalang mahal kong prinsipe. Hanggang dito nalang and tears escape before I completely rest myself. This is goodbye.

“CAIUS!!!” I shouted and immediately sat on my bed, catching some air cause it was hard for me to breathe. I was filled with tears that I just want to cry and cry.

But then I realize I’m alive?! Agad kong minulat ang aking mga mata at tinignan ang paligid halos mawalan ako ng hininga dahil sa gulat, andito na ako sa aking silid kung asan walang bahid ng gulo at maayos ang lahat.

Dumako ang aking mata sa sahig kung saan ko naaalalang kinalat ko ang mga unan at kumot ko, that day when I decided to kill myself is December 1 and when I glance at the calendar it’s December 1, 2020. Hindi makapaniwalang napalingon ako sa saide table at hinanap sa loob nito ang sleeping pills na ginamit ko.

When I open it, I clearly saw the sleeping pills untouched and completely covered, halatang hindi ito nagalaw. I was anxious about everything and my tears are still flowing so hard. It was hard for me to breath, anong ibig sabihin ng lahat ng ito?

Ano ang nangyari—–, “HOY KAYLIGHT GUMISING KANA DYAN YONG BAYAD MO SA BAHAY HINAHANAP NA NG MAY ARI!!! WALA KA TALAGANG KWENTA TUMAYO KANA DYAN AT MAGTRABAHO!!! KUNG GUSTO MO PANG MANATILI SAYO ITONG BAHAY NG MAMA MONG PATAY NA!!!” nanlaki ang aking mata ng marinig ko ang aking tyahin sa labas ng aking pinto.

I completely remember this situation; it was a déjà vu, hindi makapaniwalang naglakad ako papunta sa pinto at dahan dahan itong binuksan, sinalubong ako ng nakasimangot na mukha ni Auntie pero mas lalo akong naiyak ng masilayan siya.

Totoo na ito? Did I get back to life? Or was it just a dream? Agad kong niyakap si Auntie at nagpatuloy sa pagluha. “HOY, ANONG PROBLEMA MO BAKIT KA UMIIYAK?” gulat na sambit nito at pilit akong kinakalabit pero mas humigpit lamang ang yakap ko sakanya.

“Auntie,” I utter and cry harder. I’m feeling too much pain in my chest and I don’t really know the main reason of this but I just want someone beside me for a moment. “Ano ang nangyari?!” mas lumambot na nag boses ni Auntie at tinignan ako sa mukha sa pamamaraan ng dahang dahang pagtulak sakin.

When our eyes met I burst out and weakens, napaluhod ako sa kanyang harapan at sinabi. “Auntie, auntie ang hirap na po. Nahihrapan na po ako pero hindi po ako susuko. Auntie wala na akong mama please tanggapin niyo po akong kapamilya Auntie please Auntie kailangan ko po kayo Auntie ang sakit po dito oh,“I pointed my chest and look at her. Lahat ng sakit sa pagkawala ni mama ay nagsilabasan.

Matagal kong kinimkim ang lahat ng ito at hindi ko ito kailan man pinakita sa kanila pero ngayon hindi ko na kaya kailangan ko sila. Kailangan ko ng pamilya.

“Auntie,, ituring niyo na ho akong pamilya,” I beg and shook my head.nI felt so numb and my tears won’t stop. Naramdaman ko nalang ang pagluhod ni Auntie saking harapan at ng itaas ko ang aking ulo I saw her crying too.

“A-auntie?” I utter. Niyakap niya ako at dahan dahang hinagod ang aking likod gaya ng ginagawa ni mama nong ako’y bata pa. “Akala ko wala kang pakielam sa pagkamatay ni Ate kaya galit nag alit ako sayo, akala ko ok lang sayo na nawala ang ate kaya pinagbabayad kita gamit sa maling paraan. Nihindi ka man lang lumuha sa araw ng burol ng ate kaya mas lalo akong napuno ng galit sayo hindi kita tinanggap bilang pamilya dahil akala ko ikaw mismo ay hindi pamilya ang turing samin. Nagbitaw ako ng masasakit na salita dahil gusto kong masaktan ka at alalahanin ang ate ko. Pero hindi ko alam na ganito kana pala nasasaktan, pinabayaan kita kasi mismong ako ay hindi ko kayang tanggapin na wala na ang ate tuwing nakikita kita ikaw ang sinisisi ko sa pagkawala niya. Patawad naging makasarili ako at pinabayaan kita sa oras na kailangan mo ng kalinga ng isang pamilya,” mas lalo akong naiyak sa sinabi ni Auntie.

“Aunite,” I hugged her and cry like a baby on her chest. Lahat ng sakit ay nababalutan ng yapos ng isang pamilya na matagal ko nang tinatanggi na kailangan ko.

“Patawad Kaylight patawarin mo ang Auntie,” she repeats it again and again and I nodded at her. I didn’t build any anger on her ever since because I know to myself that I can’t ever get angry with the people I needed and long with. After that moment, gumaan ng konti ang aking pakiramdam at inalok ako ni Auntie na magtungo sa kanyang bahay pero mas pinili ko magpaiwan dito at sa pagalis niya at nanatili akong nakaupo sa sala ng bahay.

I was surrounded by the loudest silent of the house, sobrang tahimik na pakiramdam ko ay nabibingi na ako sa sobrang katahimikan. Nakatulala lang ako dito ng bigla kong marinig saking isispan ang mga boses na iyon.

“Liatris.”

“Mahal kita Liatris.”

“LAITRIS!!!”

I got back to my sense and suddenly utter a word. “Caius?” Mabilis akong tumayo mula sa pagkakaupo at dali-daling nagtungo sa loob ng aking silid. “Ang story,” I said and quickly went on the floor to find that box that I put it in.

Tinignan ko sa ilalim ng kama ang box na iyon at natanaw ko ito sa dulo ng kama, I struggled on getting it but when I laid a hands on it mabilis ko rin itong nahila palabas sa ilalim ng kama. Pinagpag at inalis ko ang alikabok sa kahon na ito, binuksan at nilabas lahat ng laman nito, nakita ko sa pinakailalim ang librong The Sorrow Princess.

Binuklat ko ito at tiningnan kung may pagbabago sa storya ngunit halos na tapos kona ang storya ay hindi naman nabago kahit isang letra dito. Pero tumigil ang aking tingin sa litrato ng prinsipe.

I touch it gently and stare at him. “Caius,” one tear fell. Napaupo ako at sumandal sa side table and look at the ceiling “Hindi totoo ang lahat? Isang panaginip,” I whisper and raise the book up. Pero agad akong napapikit ng may mahulog na sobra mula doon at tumama saking mukha.

I let go of the story book and saw a little rose pink envelop on my lap. Nang ito ay aking abutin at tignan ang nakasulat sa sobre nakita ko ang aking pangalan at sulat kamay ito ni mama. When I open it isang papel ang una kong kinuha, binuklat ko ito at pakiramdam ko binagsakan ako ng malaking bato saking dibdib dahil sa papel na ito. Sulat ito ni mama.

Dear Kaylight Anak,

Kamusta kana anak? Sa tingin ko sa mga oras na binabasa mo to’ ay wala na si mama, malamang nilisan na ni mama ang piling ni Kaylight. Patawarin mo si mama kung hindi mo siya makakasama hanggang dulo ah. Sa mga oras na ito satingin ko dalagang dalaga kana, siguro sobrang ganda mo lalo anak. Gusto ko pa sana makita ka sa mga oras na iyon anak pero hindi na kaya ni mama. Sinulat ko ito ngayon habang bumibili ka ng pagkain sa baba ng hospital. At iipit ko ito sa paborito nating libro dahil alam ko hindi mona ito babasahin sa oras ng burol ni mama. Pero alam ko sa tamang panahon ay babasahin mo ulit ito ay makikita mo itong sulat ko. Nahihirapan na si mama kaya sinusulat ko na ito alam kong malakas ka at mahaharap mo ang buhay ng wala si mama. Proud na proud ako sayo anak wala nang mas hihigit sa saya ni mama tuwing nakakasama kita. Ikaw ang buhay ni mama at hinding hindi magbabago iyon. Gagabayan kita kahit san ka magpunta at ililigtas kita sa lahat ng maaring panganib sa aking paglisan masisiguro ni mama na hindi naman ako titigil tignan at panuodin ka mula sa taas kung saan walang katapusan ang buhay. Tandaan mo hindi ka papabayaan ni mama ililigtas kita sa kahit ano wala man ako sa tabi mo. Magiging ok ka at masaya pangako ’yan anak ko.

Mahal na mahal kita, sa sobrang ito iiwan ko ang tyekeng ito para sa iyong future, hindi ka papabayaan ni mama hinanda ko na ang lahat para sayo anak ko ayaw ni mama na luluha ka muli.

Gamitin moa ng pera na ito sa iyong mga nais at pangarap gawin anak, gawin moa ng ikaliligaya mo at abutin ang iyong mga pangarap sasamahan ka ni mama sa lahat. Hanggang dito nalang anak dahil naririnig nakiat mula sa labas kinakausap mo nanaman si doc, para kang matanda kung magsalita haha mamimiss ka ni mama… sobrang mamimiss mahal na mahal ka ni mama tandaan mo yan.

I love you KAYLIGHT BABY KO,

PAALAM, ANAK KO.

Kinuha ko pa ang isang laman ng sobra at dalawang tyeke ito, dalawang tyeke na may malang tig-dalawang milyon. Ito ang pera ni mama, ito yong iniupon niya nong bata pa ako.

“M-Ma, m-mam, M-Mama ko, mama ko,  MAMA KOOOO, MAMA!!!!!!” I felt so numb but happy reading this letter. After 3 years of pain, my mom was just hiding here in this wonderful book, I suddenly feel alive again. My heart is alive again.

“Mama I love you ma, miss kona po kayo kakayanin ni Kaylight ang buhay panagko yan ma aabutin ko ang lahat ng pangarap ko at makikita mo po ang aking tangumpay.” I said and hugged her letter.

Everything was a way to lead me back to this book and find my mom, “Thank you,” I whisper and hugged the book.

Thank you…

EPILOGUE

3 years passed by, “P.light sobrang fan niyo po ako, nabasa kona po lahat ng series ng Caius Series at sobrang ganda po hindi po ako titigil sa pagbabasa ng mga story niyo po,” she was widely smiling at me while handing me her book copy for my signature.

“Thank you so much sobrang nakakatuwa na nagugustuhan niyo ang stories ko,” I answered back and give her a hand before the next fan move.

“Hi po P.Light, I’m a fan po talaga ng Li’Mon couple and Mi’ro sobrang ganda po ng story nila hindi po ako nakamove on ng one month for that story sobrang galing niyo po talaga,” her eyes shows what she said and it was filled with love, that’s what I’ve want to see when other read the story.

After a sign many books for the fan natapos ako ng alasingko at kasalukuyan akong naglalakad kasama nag kaibigan kong si Nikki. “Sobrang taas ng sales ng libro mo this month as in doble pa ito kumpara sa last month income natin. Madami talagang nadala sa story na ginawa mo kila Damon at Lilac as in damang dama rin kasi siya pagbinasa,” “Bakit binasa mo na?” I ask while we are walking towards my car.

“Oo naman binabasa ko stories mo, actually I like Damon and Lilac story but I’m still Loyal to Cairo and MIrela’s love grabe kasi relate. Ano bang ginawa mo at parang damang dama moa ng story na iyon base ba yon sa true story?” I chuckled at her question and went inside the car with her.

“I wasn’t real but in my heart they will always be true and unforgettable,” I said and start the engine. It’s been so long since that day happen and makes me realize that everything was a dream but it feels so real to me until now so I write a story about it and it boom out in the industry and now I’m completely chasing my dream to be a writer.

“May ganun hahaha, basta ang ganda ng mga story, btw ano nga pala ang next storyline mo for this coming year?” she asks while fixing her seat belt.

Napatingin ako sa sunset bago ngumiti at sinagot ang kanyang tanong.

“Balak kong gawin ay ang story ni Hibiscus at Liatris,” I can’t help but to feel genuine happiness on this names. I don’t know but even though it’s not real I want them to leave in my books, kahit sa libro ko na lang at they will never be forgotten.

“Wow kakaiba ang name ah pero nakakaexcite, tingnan mo ito oh,” she showed me her phone screen but I can’t see what’s inside properly dahil nagdradrive ako.

“Nagaaway na naman mga fans mo sa ibig sabihin ng P daw sa penname mo hahahaha ang dali dali lang eh Princess lang eh hahahha nako ang dami na kasing fans tapos yan tuloy kanya kanyang opinion about sa name mo yong iba para dabi para daw style yon yong parang sa Thailand yong mga paggalang ganurn, yong Pkhrup hahahha thailanders,” natawa nalang din ako sa mga pinagsasabi niya at nagpatuloy sa pagfocus sa pagdradrive.

Hanggang sa makarating na kami sa condominium na tinitirahan ni Nikki, i smirk when I park the car in front of the condo building seeing someone waiting there.

“Ehem, pasintabi naman sa single,” I joked and she open the door for Gino to see me inside. “Thank you sa paghatid sa Girlfriend ko Light bawi ako next time Jollibee hahaha,” biro nito at kinuha ang bag ni Nikki.

“Sira hahaha sige mauna na ako,” I said and drive my way home. I still live in our house alone but every weekend I visit Auntie’s house and spend time with my cousins and nieces and nephews. My life was great after all what happens and now I’m giving all my best on my passion and career.

Gaya ng pangako ko kay mama tinutupad ko ang panagrap ko at ginamit ang pera sa furture ko. I use the money to renovate and upgrade our house, some of them went to small business for investing and I make fond for an orphanage.

I help woman with breast cancer and kids on the orphanage. I share my blessing because that’s what my mom teaches me. Paguwi ko sa bahay agad akong nagpalit ng pangbahay at nanuod ng tv habang naghahanda ng hapunan, I live alone but I never felt so alone I live in my wonderful imagination at night, and that’s the time I write my stories.

After I eat, I start writing again but in the middle of the writing session icrave for ice cream kaya nagbihis ako para bumili ng ice cream sa malapit na convenience store, sa kabilang kanto lang naman. I wear a mask and hat dahil gabi na at mahamog.

“Miss isang almond cream ice cream and isang mangnum,” I said and handed her the money. “160 po lahat ma’am,” nakangiti nitong sambit, gaya ko dati she’s a working student and just like me she looks so sad and depress, sa tingin ko may problema din siya.

I handed her 1 thousand pesos and when she was about to give me the change I avoided it and smile at her, “Keep it and use it for your study, stay strong malalagpasan mo rin ang lahat ng ito.”

Bigla siyang naluha kaya lalo ko siyang nginitian at inabot ang kanyang mukha “Ok lang umiyak kahit minsan maniwal aka malalagpasan mo ito at magiging masaya ka someday,” I said. “Thank you po, Ma’am,” she said and I nodded before I leave the store.

Iniwan ko siya doon na nagpupunas ng luha, I glance at her for the last time and whisper. “You can do it,” I whisper. Kakayanin niya ang lahat gaya ko at magiging masaya at free siya someday and I know it. Napatingin ako sa madilim na kalangitan at kasabay non ang pagihip ng matinding hangin at ang pagkitang ng mga bituwin sa langit.

“Ma, hi,” I whisper to the stars. I know you’re watching me and I miss you. Nagpatuloy na ako sa paglalakad ng may ngiti saking mga labi. Life is better with love and freedom within you and you wil——

“Ow!” nagulat ako sa pagsigaw ng nakabangga ko pero natigilan ako ng makita ang kanyang mukha.

I gasp and say “Hibiscus?” It’s him siya ito hindi ba, “What?” tanong nito at kinunutan ako ng noo. Kaylight wake up you’re in the real life not in the imagination baka kamukha niya lang.

“I’m not Hibiticus or what miss my name is Neko” sambit nito, Neko? Sounds familiar. In japan it mean cat right? Is this an insane coincident?

“Sorry I mistaken you for someone I use to know,” pagpapalusot ko at nginitian siya.

“Really?” he said. I nodded and i stiffed when he smirk, “Btw I just move here in this place with my family so I’m new to this sorry for my sudden reaction it wasn’t good,” magalang na sambit nito.

Umiling ako at ngumit “Hindi ok lang, welcome pala, I’m Kaylight.” He really looks like Hibiscus but his not him.

“I with my b—––” hindi niya natapos ang sasabihin niya ng may humawak sa kanyang balikat.

“Kanina pa kita hinahanap kala ko nawala ka na,” nabitawan ko ang hawak kong ice cream at napatitig nalang sa kanya. The sound of the ice cream catches their attention and they both look at me.

No way! Ngumiti ito sa Akin at umayos ang tayo, “Sorry if my brother bothers you miss by any chance may I know your name?” sambit nito.

That voice, my heart. “K-Kaylight,” I’m shuttering.

My body is trembling with disbelief right now. “Kaylight.” malambing nitong sambit at ngumiti lalo. No, don’t tell me it’s a coincident again…. No!

“Hi, I’m Caius.”

The end.

19TH AFTERGLOW CHARACTERS

PRINCESS LIATRIS MORGAYNE

  ![](https://img.wattpad.com/798cc9613552f5710d501fc92bf2796ffaae3f37/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6b55356e4e6166347a55666566673d3d2d3935323935333536322e313633346139343731356166636633393839393330313030343032362e6a7067)

PRINCE CAIUS HELIODOR

  ![](https://img.wattpad.com/91e17e725a98ed0d82ab238e0b7af9324904ebf7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f5a462d64697233717450385753413d3d2d3935323935333536322e313633346139363038326138663830353939353931363032393839322e6a7067)

KING DAMON MORGAYNE

  ![](https://img.wattpad.com/8a76232fa99365e0fc20b7b7d5b5db86b5157b5e/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f69546376337846784137575a4e413d3d2d3935323935333536322e313633346139363638633530333330313238393031323735343138372e6a7067)

QUEEN LILAC EMERALD MORGAYNE

  ![](https://img.wattpad.com/2c0afdbbeda15516e82f62f9bf2031cd913723d7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f766d4f374b6d75547775675266413d3d2d3935323935333536322e313633346139373063323631396365373736383430363834323839352e6a7067)

KING CAIRO HELIODOR

  ![](https://img.wattpad.com/61040ddc626b8daf68f2dad0a18fc87d1018aac7/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f664666704544344343707a784a413d3d2d3935323935333536322e313633346139376136643831333632383531393034393133303838322e6a7067)

QUEEN MIRELA CASTADINE HELIODOR

  ![](https://img.wattpad.com/04a4e4b9f8d93bc8b63bb35db325ca3ff48ac459/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6b7439596164536d6d49783535673d3d2d3935323935333536322e313633346139383336366533353630653635353533363437313235302e6a7067)

LOYAL GUARD BASTIAN CYPRIAN

  ![](https://img.wattpad.com/470dbe83d1b45d2d6088566dd2e7b87e48b3cbeb/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f7745334b314d6e30527a6f4665673d3d2d3935323935333536322e313633346139386566303535396662393235383732393531343735382e6a7067)

PRINCESS ZEPHYRINE RUBY

  ![](https://img.wattpad.com/118251b51f87609d1fa033df986f6a1fdc7ebb6d/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f546b5a383968715973796e6a49413d3d2d3935323935333536322e313633346139396332376538323065343634333430353436333037302e6a7067)

HIBISCUS SORCHA

  ![](https://img.wattpad.com/c805130440d551f0f3914319298a0fdde6ee3e41/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f3744443654734b776866725952413d3d2d3935323935333536322e313633346139613331336234306430653336313839333232323436372e6a7067)

FAIRY ELF ALVA

  ![](https://img.wattpad.com/bdaabd14fb1387501c4b9221116705519bbc5947/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f616e47644f6561623934337850413d3d2d3935323935333536322e313633346139613934376332316530353836393630343438353035372e6a7067)

GINO AND NIKKI

  ![](https://img.wattpad.com/e8794d6c1937377b803de882be6e8c153ef0e5f2/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6954325f4433416a353148375f773d3d2d3935323935333536322e313633346139643234336464316264613533333933363031323632312e706e67)

AUNTIE

  ![](https://img.wattpad.com/7786a5637d08e97da09dd389ed59e5c4a6d72086/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f6e4b35534c2d65434557464643673d3d2d3935323935333536322e313633346139653334623833303936653832313438393734343135362e6a7067)

LAUDRE MERROW(mother)

  ![](https://img.wattpad.com/442b8e364b7bfacd285a04495bf00acfa9c53775/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f5053686b63355558646b614757773d3d2d3935323935333536322e313633346139656465363363613065303839363638323531373931302e6a7067)

KAYLIGHT MERROW

  ![](https://img.wattpad.com/2051d7a9627ba00380857e58e779d0fb7429d4ae/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f75754b5a6642694d537a4b7243673d3d2d3935323935333536322e313633346139663237656234333962633638333833353535363431322e6a7067)

20TH EXTRA

THANK YOU FOR READING MY STORIES AND I APPRECIATE THE KINDNESS OF UNDERSTANDING MY ERRORS.

PLEASE TRY TO READ SOME OF MY OTHER STORIES: 

OVERLY CRUEL

EPHEMERAL LOVE

CNTRL S SERIES:

RUIN MY LIFE

GOD HAS HEARD

CRYSTAL IN THE SEA

AND 

THE DELICATE PREGNANT VIRGIN

they are all completed so check it out on my bio!

THANK YOU!!!!

PLEASE READ!!!

Hello,

New Readers and Old Babidawns, I’m here to sincerely apologize for ruining your expectation for this story, alam kong sobrang daming errors, typos, grammatical errors, wrong spellings sa story na ito. Hindi po kasi inaasahan na madaming magbabasa nito ngayon kaya hindi ko muna inabala ang pageedit ng mga stories ko. Alam kong mahirap magbasa ng mga story na maraming error, please just let me finish my on-going story and I promise to fix all of my errors to all my stories. Please don’t expect too much, I’m just starting to grow in this flatform. Please bear with me and I’m really sorry.

-Dawnvellichor