Kabanata 1: Ang Paglaki

Sa muling pagbuhos ng tubig mula sa rusted na poso sa dulo ng eskinita, naramdaman ko ang malamig na patak na dumaloy mula sa aking leeg pababa sa aking dibdib. Nakatitig ako sa maliit at basag na salamin na nakasabit sa dingding na yero ng tindahan ni Aling Bebang, habang pilit na iniiwasan ang tingin ng mga kapitbahay na naglalakad sa aming makipot na kalsada. Bawat guhit ng aking mukha—ang matangos na ilong, mahahabang pilikmata, at maputlang balat na tila hindi tinatablan ng alikabok ng Sitio Pag-asa—ay parang alien sa gitna ng magaspang na kapaligiran. Hinawakan ko ang aking manipis na pulso habang inayos ang bagsak ng aking ma-tsokolateng buhok upang matakpan ang aking mga mata. Sa bawat taon na lumilipas, unti-unting pumapalit ang panginginig ng aking kalamnan sa dating kapayakan ng aking pagkabata, lalo na tuwing nararamdaman ko ang mabibigat na yabag ng mga lalaking nagpalaki sa akin.

“Mael, dalhin mo nga itong timba sa talyer bago ka pumunta kay Papa Jun mo,” sigaw ng isang kapitbahay habang abala sa pag-aayos ng kaniyang sampayan.

“Opo, papunta na po,” mahina kong tugon habang mabilis na iniyuko ang aking ulo upang hindi na magtagal ang kaniyang titig.

Nanginginig ang aking malambot na mga kamay habang binubuhat ang mabigat na plastic na timba, ramdam ang bawat bakat ng malamig na hawakan sa aking porselana-tulad na balat. Bawat hakbang ko sa madulas na putikan ng eskinita ay nakakakuha ng tahimik na atensyon mula sa mga tambay sa kanto na mabilis namang umiiwas kapag dumadaan ang sinoman sa aking tatlong ama-amahan. Sa kabila ng aking pagiging mahiyain at matatakutin, may lihim na init na gumagapang sa aking dibdib sa tuwing naiisip ko ang kakaibang paraan ng pagprotekta nila sa akin. Ang malalapad na balikat ni Papa Jun, ang ugat-ugat na braso ni Tatay Mario, at ang amoy ng grasa at pawis ni Tito Rico ay patuloy na nag-iiwan ng malalim na marka sa aking kamalayan. Alam kong hindi na lang simpleng pasasalamat ang nararamdaman ko kapag nakikita ko silang nakatitig sa akin mula sa malayo.

“Akin na ‘yan, baka mapatid ka pa sa tsinelas mo,” biglang boses ni Tatay Mario mula sa aking likuran habang mabilis niyang inagaw ang timba sa aking kamay.

“S-salamat po, Tatay,” pabulong kong sagot habang pumupula ang aking mga pisngi sa biglaang pagdikit ng kaniyang mainit at magaspang na balat sa aking braso.

Inangat niya ang kaniyang mukha na basa ng pawis mula sa pagkakarpintero, at ang kaniyang madilim na mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa aking mukha patungo sa aking manipis na sando. Ang kaniyang malaking palad ay saglit na pumatong sa aking balikat, isang hawak na sobrang bigat at tagal kumpara sa karaniwang tapik ng isang magulang. Naramdaman ko ang amoy ng usok ng sigarilyo at pinagpawisang kahoy na bumabalot sa kaniya, dahilan upang mapaatras ako nang isang hakbang habang pilit na itinutulak ang aking curtain bangs sa likod ng tainga. Sa kabila ng takot sa kaniyang laki at tigas, may kakaibang kuryente na lumabas sa aking likod na nagpapatayo ng balahibo sa aking leeg. Tumingin siya sa akin nang walang kukurap-kurap bago ibinaba ang timba sa gilid ng kaniyang gawaan.

“Pumasok ka na sa loob at magpalit ka ng damit, mainit ang araw at masyadong manipis ‘yang suot mo,” madiin niyang utos habang hindi kumakalas ang kaniyang tingin sa aking baywang.

“Opo, pupuntahan ko rin po kasi si Papa Jun sa kapilya,” mabilis kong dagdag habang nakatitig sa kaniyang malalaking sapatos.

Naglakad ako pabalik sa masikip na daanan patungo sa bahay ni Papa Jun, kung saan ang amoy ng luma at tuyong kahoy ay nakakahalo sa amoy ng ginagawang kalsada. Bawat haligi ng Sitio Pag-asa ay tila nakatitig din sa akin, na parang bawat kapitbahay ay nakakaalam sa lihim na pagnanasa na dahan-dahang lumalaki sa pagitan ko at ng mga lalaking nagpakain sa akin. Sa tuwing nakikita ko ang aking sariling repleksyon sa mga bintana, nakikita ko ang isang binatang walang laban, maliit at patpatin sa gitna ng mga higanteng pumapalibot sa kaniya. Ngunit sa ilalim ng aking pagiging mahiyain, may nag-iinit na pagnanais na subukan kung hanggang saan aabot ang kani-kanilang mga tingin. Ang takot at sabik ay magkasabay na sumasayaw sa aking dibdib sa bawat pagkakataong nadidikit ang kani-kanilang mga katawan sa akin.

“Mael, halika rito sa lilim,” tawag naman ni Tito Rico mula sa kaniyang talyer habang nagpupunas ng maitim na grasa sa kaniyang dibdib.

“May ipinagagawa po si Tatay Mario, Tito,” humihingal kong pakiusap habang humihinto sa tapat ng kaniyang nakatirik na motor.

Lumapit siya sa akin nang walang pantaas na damit, ipinapakita ang matitigas na muscle sa kaniyang tiyan at dibdib na nagniningning sa pawis under the sun. Inabot niya ang aking baba gamit ang dalawang daliri na may mantsa ng langis, inangat ang aking mukha upang direktang matitigan ang aking mga mata. Ang kaniyang kulot na buhok na nakatali sa bandana ay bahagyang bumabagsak sa kaniyang noo habang ang kaniyang mainit na hininga ay dumadampi sa aking labi. Naramdaman ko ang pamumula ng aking buong mukha at ang mabilis na pagtibok ng aking puso sa kaniyang napakalapit na distansya. Sa ginawa niyang iyon, lalong naging malinaw na ang tingin nila sa akin ay hindi na sa batang pinapakain ng komunidad.

“Ang ganda mo talagang bata ka, lalong lumalabas kapag namumula ka sa init,” nakangiti niyang bulong habang inililipat ang daliri sa aking leeg.

” T-tito… nakatingin po ang mga tao,” pautal-utal kong suway habang pilit na humahakbang pabalik.

“Hayaan mo silang tumingin, wala namang pwedeng humawak sa ‘yo rito kundi kami lang,” mabilis niyang ganti habang dahan-dahang ibinababa ang kaniyang kamay sa aking balikat.

Binitawan niya rin ako nang makitang lumalabas si Papa Jun mula sa opisina ng barangay sa kabilang kanto. Ang matipuno at may kalakihang katawan ni Papa Jun ay nagpapadilim sa hapon habang mabilis siyang naglalakad patungo sa aming kinaroroonan. Ang kaniyang salt-and-pepper na buhok ay maayos na nakasuklay pabalik, ngunit ang kaniyang mga mata ay pabalik-balik sa akin at kay Tito Rico. Sa tatlo, si Papa Jun ang may pinakamalaking autoridad, ang taong nagbabayad ng aking tuition at nagbibigay ng aking pagkain sa pang-araw-araw. Sa kaniyang paglapit, tila naglaho ang ingay ng buong Sitio Pag-asa, at ang natira lamang ay ang kaniyang mabigat na presencia na tulad ng isang pader na humaharang sa aking paligid.

“Rico, marami ka pang aayusin doon sa traysikel, pabayaan mo muna si Mael,” malamig na pahayag ni Papa Jun habang itinutulak ako nang bahagya sa kaniyang likuran.

“Nag-uusap lang kami ng bata, Jun, huwag kang masyadong mainit,” seryosong sagot ni Tito Rico habang itinataas ang kaniyang mga kamay.

“Akin ang bakasyon ng bata ngayong linggo, alam niyo ‘yan ni Mario,” giit ni Papa Jun habang hinawakan nang mahigpit ang aking pulso upang hilahin ako palayo.

Ang kaniyang malaki at mainit na palad ay halos bumalot sa buong ibabang bahagi ng aking braso, ramdam ko ang kaniyang matigas na balat sa aking porselanang balat. Habang naglalakad kami patungo sa kaniyang bahay, napatingin ako sa kaniyang malapad na likod at sa kaniyang malalaking balikat na tila kayang gumuho ng kahit anong humarang. Ang kaniyang hawak sa akin ay puno ng pagmamay-ari na nagpapakaba at nagpapakilig sa aking buong katawan. Bawat hatak niya sa akin sa gitna ng makipot na eskinita ay paalala kung kanino ako nakatali sa mga oras na ito. Hindi ako makaimik habang sumusunod sa kaniyang malalaking hakbang, nakatitig lamang sa kaniyang maayos na gupit habang humihigpit ang kaniyang kapit sa akin.

“Papa Jun, masakit po ang hawak niyo,” mahina kong daing habang sumusulyap sa kaniyang mukha.

“Pasensya ka na, Mael, ayaw ko lang na kung sino-sino ang humahawak sa ‘yo sa kalsada,” sagot niya nang hindi tumitingin sa akin ngunit pinaluwag bahagya ang kaniyang kamay.

Inakay niya ako paitaas sa hagdanan ng kaniyang bahay, kung saan ang amoy ng lumang muebles at binalot na kasangkapan ay nagbibigay ng kakaibang katahimikan. Walang tao sa loob dahil nasa probinsya ang kaniyang pamilya, kaya’t ang bawat yabag ng aming mga paa sa sahig na kahoy ay gumagawa ng malakas na echo. Inilapag ko ang aking maliit na bag sa gilid ng mesa habang si Papa Jun ay dahan-dahang isinarado ang pintong kahoy at inilock ito mula sa loob. Ang dilim na dulot ng nakasarang bintana ay mabilis na lumamon sa silid, na tanging ang patak ng araw mula sa mga siwang ng yero ang nagbibigay ng kaunting liwanag. Humarap siya sa akin, ang kaniyang malapad na dibdib ay tumataas at bumababa sa bawat malalim niyang paghinga.

“Magpahinga ka na muna doon sa silid, ihahanda ko lang ang hapunan natin,” wika niya habang ang kaniyang tingin ay nakatutok pa rin sa aking mamulang labi.

“S-salamat po, Papa Jun, tutulong na lang po ako mamaya,” sagot ko habang mabilis na tumatakbo ang aking tingin sa sementadong sahig.

“Ako na ang bahala sa ‘yo, Mael, tulad ng lagi kong ginagawa mula noong maliit ka pa,” pabulong niyang sabi habang humahakbang nang lalong malapit sa akin.

Ibinaba ko ang aking ulo habang ibinabagsak ang aking curtain bangs upang matakpan ang aking mukha sa kaniyang sunod-sunod na titig. Ang mainit na hangin sa loob ng bahay ay tila napapuno ng hindi masabing pagnanasa at paghahangad na nagmumula sa kaniya at sumasagot sa akin. Naramdaman ko ang muling pagdikit ng kaniyang katawan sa aking bahagyang balikat habang dumadaan siya patungo sa kusina, isang tahimik na paalala ng kaniyang kalakhan kumpara sa aking maliit na anyo. Napakapit ako sa gilid ng mesa, sinusubukang pakalmahin ang mabilis na tibok ng aking puso habang nakikinig sa kaniyang mga kilos. Alam kong ang pagiging “Anak ng Bayan” ay may kapalit na hindi ko na maiiwasan pa.

Umayos ako ng tayo at dahan-dahang naglakad patungo sa maliit na kuwarto sa dulo ng palapag, kung saan nakalatag ang simpleng banig at dalawang unan. Umupo ako sa gilid at pinagmasdan ang aking sariling mga binti na manipis at makinis, malayo sa matitigas at mababalahibong binti ng mga lalaking nakapalibot sa akin. Ang bawat ingay mula sa labas ng Sitio Pag-asa—ang videoke, ang tahol ng aso, at ang sigaw ng mga bata—ay tila nagiging napakalayo habang nakatitig ako sa nakasara kong pinto. Lihim kong hinawakan ang aking dibdib kung saan mararamdaman ang walang patid na kaba at atraksyon. Haharapin ko ang gabing ito na kasama ang pinakamalaking ama sa aking buhay, nang may bukas na kamalayan sa kung ano ang kaniyang tunay na kagustuhan.

Kabanata 2: Bagong Titig

Matindi ang tanghaling-tapat sa Sitio Pag-asa, kung saan ang singaw ng init mula sa mga yerong bubong ay sumasabay sa amoy ng natutuyong kanal sa kanto. Nakatayo ako sa makipot na balkonahe ng gawaan ni Tatay Mario habang hawak ang isang basong malamig na tubig, bahagyang nakatago sa gilid ng pader upang palamigin ang aking sarili. Dahil sa matinding lagkit ng hangin, tinanggal ko ang aking maluwag na pantaas at isinabit ito sa lumang pako sa aking tabi. Ang aking maputlang balat ay pinaliligiran ng pawis na dahan-dahan na gumagapang pababa sa aking baywang, nag-iiwan ng nagniningning na bakas sa ilalim ng matirik na araw. Sa pamamagitan ng aking ma-tsokolateng curtain bangs na nakatatakip sa aking noo, nasilayan ko si Tatay Mario na abala sa pagbaon ng pako sa isang malaking tabling molave.

“Tatay, inumin niyo po muna ito bago niyo ituloy ‘yan,” mahina kong tawag habang dahan-dahang humahakbang palabas mula sa lilim.

Ibinaba niya ang kaniyang mabigat na martilyo at dahan-dahang humarap sa akin habang pinupunasan ng kaniyang braso ang basang noo. Ang kaniyang matitigas na balikat at ang makapal na musculature ng kaniyang dibdib ay nagniningning sa pawis, habang ang kaniyang bagsak at maikling buhok ay nagtatapon ng patak ng tubig sa kaniyang pangangatawan. Sa halip na kunin agad ang baso mula sa aking porselanang mga kamay, natigil ang kaniyang galaw nang tumama ang kaniyang paningin sa aking telang pantaas na wala na sa aking balikat. Ang kaniyang mga mata ay dahan-dahang bumaba mula sa aking mamulang pisngi patungo sa malambot na kurba ng aking payat na dibdib at maliit na baywang. Naramdaman ko ang pagbalot ng init sa aking buong katawan habang ang kaniyang titig ay nag-iiwan ng hindi maipaliwanag na bigat sa bawat pulgada ng aking balat.

“Salamat, Mael,” paos niyang sagot habang inaaabot ang baso, ngunit ang kaniyang magaspang at ugat-ugat na daliri ay sadyang kumapit nang matagal sa aking mga kamay.

“A-alisin ko na rin po ‘yung mga natirang pako rito,” pautal kong wika habang mabilis na iniiwas ang aking mga mata patungo sa sementadong sahig.

“Huwag ka nang masyadong kumilos, pawisan ka na at baka matuyuan ka pa sa likod,” madiin niyang payo habang ang kaniyang libreng palad ay lumapat sa gitna ng aking payat na likod upang gabayan ako pabalik sa lilim.

Ang kaniyang malaking palad ay napakamainit, at ang bawat bahagyang paggalaw ng kaniyang magaspang na balat laban sa aking makinis na likod ay nagdulot ng matinding kuryente na nagpataas sa balahibo sa aking leeg. Nakatayo kami nang napakalapit sa isa’t isa sa gitna ng masikip na estruktura, at ang amoy ng usok ng sigarilyo at pinagpawisang kahoy na nagmumula sa kaniya ay tuluyang bumalot sa aking pang-amoy. Tumingala ako nang bahagya upang sumulyap sa kaniya, at nakita ko ang kaniyang panga na nakakuyom habang patuloy siyang nakatitig sa aking nanginginig na mga labi. Sa kabila ng pagkahilo sa kaniyang laki kumpara sa aking maliit na anyo, may patagong sabik na gumapang sa aking dibdib sa tuwing nararamdaman kong hindi niya maihiwalay ang kaniyang katawan sa akin. Napalunok ako habang pilit na itinutulak ang aking buhok sa likod ng tainga upang hindi niya mapansin ang mabilis na pagtibok ng aking leeg.

“Mario! Nasaan na ‘yung tornilyo para sa pinto?” sigaw ni Tito Rico mula sa kabilang dulo ng talyer habang naglalakad patungo sa aming kinaroroonan.

Huminto si Tito Rico nang makita kaming dalawa na halos walang pagitan sa ilalim ng mababang bubong. Ang kaniyang kulot na buhok na nakatali sa isang basahang bandana ay bahagyang basa ng langis, at ang kaniyang lean-muscular na dibdib ay nakalabas dahil sa nakabukas niyang kamisa. Ang kaniyang kayumangging balat ay nagniningning sa langis at grasa, na lalong nagpapalitaw sa matitigas na hubog ng kaniyang tiyan at braso. Mabilis niyang pinalipas ang kaniyang tingin mula kay Tatay Mario patungo sa aking walang damit na itaas, at ang kaniyang mga mata ay mabilis na nag-dilim habang pinalilipas ang tingin sa aking porselanang balat. Naglakad siya nang mabilis patungo sa aming puwesto, na tila walang pakialam sa init o sa mga kapitbahay na pabalik-balik sa eskinita.

“Bakit nakatayo ka riyan nang walang damit, Mael? Masyadong mainit sa labas para maglakad-lakad ka nang ganyan,” paitaas na tanong ni Tito Rico habang dahan-dahang humihinto sa aking kabilang tabi.

“N-nagliligpit lang po ako ng mga gamit, Tito,” mahina kong tugon habang ibinababa ang aking mga kamay upang takpan ang aking tiyan.

“Akina ‘yang damit mo, ako na ang magsasabit doon sa mas malalim na lilim para hindi madumihan ng alikabok,” paanyaya niya habang pilit na humahakbang nang lalong malapit sa akin.

Inabot niya ang aking damit mula sa pako, ngunit sa halip na ilayo ito, inilapit niya ang kaniyang mukha sa aking leeg habang isinusuot ang tela sa aking ulo. Ang amoy ng langis ng makina, grasa, at ang matapang na amoy ng kaniyang balat ay lumutang sa aking paligid, habang ang kaniyang matigas na dibdib ay bahagyang dumidikit sa aking balikat. Ang kaniyang mga daliri ay dahan-dahang gumapang sa aking leeg patungo sa aking mga balikat upang ayusin ang bagsak ng tela, isang marahang haplos na nagpadaloy ng init hanggang sa aking baywang. Nakatitig si Tatay Mario sa bawat galaw ng mga kamay ni Tito Rico sa aking katawan, at ang kaniyang mukha ay nagdilim habang mas pinalapad ang kaniyang tayo sa aming tapat. Ang tensyon sa pagitan ng dalawang matatipunong lalaki ay tuluyang pumatay sa ingay ng paligid, na parang kaming tatlo lamang ang umiiral sa masikip na bahaging iyon ng Sitio Pag-asa.

“Rico, ibigay mo na ‘yung tornilyo at ako na ang magpapatuloy sa ginagawa rito,” malamig na utos ni Tatay Mario habang dahan-dahang pinalalayo si Tito Rico gamit ang kaniyang malaking balikat.

“Huwag ka namang magmadali, Mario, tinutulungan ko lang ang bata,” nakangising sagot ni Tito Rico ngunit ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatutok sa aking mukha.

“Hindi na niya kailangan ng tulong mo, ako ang kasama niya ngayong hapon,” ganti ni Tatay Mario habang humahakbang sa gitna ko at ni Tito Rico.

Napatingin ako sa kanilang dalawa habang ang aking puso ay patuloy sa mabilis na pagtibok sa gitna ng kani-kanilang pagtatagpo. Ang kakaibang paraan ng kanilang pagtingin—ang mabigat, gutom, at may halong pagmamay-ari na titig—ay hindi na tulad ng sa mga amang nag-aalaga ng musmos. Lihim kong iniyuko ang aking ulo habang namumula ang aking buong mukha, ngunit sa ilalim ng aking hiya ay naroroon ang kakaibang kasiyahan na makitang nag-aagawan sila sa aking atensyon. Ang pagiging maliit at mahiyain ko sa gitna ng kanilang malalaking katawan at magagaspang na balat ay nagbigay sa akin ng lakas na hintayin kung hanggang saan aabot ang kani-kanilang mga tingin. Naramdaman ko ang muling pagdikit ng braso ni Tatay Mario sa aking balikat habang patuloy silang nagpasisikatan ng salita ni Tito Rico.

“Mael, pumasok ka muna sa loob ng talyer at kumuha ka ng panibagong pako,” biglang utos ni Papa Jun na katatapos lang maglakad patungo sa aming gawaan.

“O-opo, Papa Jun,” mabilis kong sagot habang sumusulyap sa kaniyang seryosong mukha.

Inayos ni Papa Jun ang kaniyang salt-and-pepper na buhok habang ang kaniyang maayos na gupit ay nakatapat sa sikat ng araw, at ang kaniyang napakalapad na dibdib ay lalong nagmukhang malaki sa kaniyang suot na polo. Ang kaniyang matatag na mga mata ay pabalik-balik sa akin, kay Tatay Mario, at kay Tito Rico, na tila binabasa ang bawat bakat ng pawis at tensyon sa aming mga balat. Habang tumatawid ako sa kaniyang tapat upang pumasok sa pinto, huminto siya at inabot ang aking ibabang bahagi ng braso gamit ang kaniyang napakalaking palad. Ang kaniyang hawak ay hindi masyadong mahigpit ngunit may sapat na diin upang pigilan ako sa aking paglalakad, habang ang kaniyang mainit na hininga ay dumampi sa dulo ng aking tainga.

“Bakit napakasikip ng ginagalawan niyo rito? Pumunta ka na sa loob para hindi ka naiinitan,” pabulong niyang utos habang ang kaniyang ibabang labi ay bahagyang kumikilos malapit sa aking pisngi.

“Opo, papasok na po ako,” pautal kong wika habang hindi makatingin nang diretso sa kaniyang malalalim na mata.

Dahan-dahan niyang binitawan ang aking pulso, ngunit bago ako tuluyang makalayo, ang kaniyang daliri ay gumuhit nang mabilis sa aking palad—isang mabilis at lihim na haplos na nagpapanic sa aking dibdib. Pumasok ako sa loob ng madilim na talyer kung saan ang amoy ng luma at tuyong kahoy, langis, at semento ay naghahalo sa hangin. Napasandal ako sa pader na kahoy habang pilit na pinapakalma ang aking paghinga, habang ang tunog ng kanilang tatlong boses mula sa labas ay patuloy na nagtatagpo sa gitna ng init. Hinawakan ko ang aking pisngi na napakainit pa rin mula sa kani-kanilang mga titig, ramdam ang bawat marka ng kanilang tingin sa aking porselanang balat. Alam kong wala nang balikan ang paraan ng pagtingin nila sa akin, at ang dating tahimik kong buhay sa Sitio Pag-asa ay tuluyan nang pinalitan ng isang nag-iinit na laro.

Tumingin ako sa labas sa pamamagitan ng maliit na siwang ng pintuan, kung saan nakikita ko silang tatlo na nakatayo pa rin sa ilalim ng matirik na araw. Ang bawat isa sa kanila—ang higanteng si Papa Jun, ang maskuladong si Tatay Mario, at ang magaspang na si Tito Rico—ay may kani-kaniyang paraan ng pagpapakita ng kanilang paghahangad sa aking maliit na katawan. Nakatitig sila sa pintuan kung saan ako pumasok, na parang naghihintay sa muli kong paglabas upang makuha ang kani-kanilang pagkakataon. Hinawakan ko ang aking manipis na baywang at muling inayos ang aking curtain bangs habang lumalalim ang kaba at sabik sa aking loob. Sa gitna ng masikip na slum area, ang aking ganda ay nagiging isang mabilis na apoy na unti-unting lumalamon sa mga lalaking nagpalaki sa akin.

Kabanata 3: Ang Serbedor

Umuuga ang lumang mesang gawa sa pine wood at yero sa tuwing ibinababag ng tatlong matatandang lalaki ang kani-kanilang baso sa gitna ng makipot na kalsada ng Sitio Pag-asa. Ang maalat na amoy ng tuyo at pinaghalong pawis ng gabi ay sumasama sa nangingibabaw na usok ng murang sigarilyo na nanggagaling sa labi ni Papa Jun. Nakaupo si Papa Jun sa gitna ng dalawang mahabang bangko, nakabukaka ang matitipuno at mabalahibo niyang mga binti habang ang kaniyang malapad na dibdib ay halos pumutok sa sikip ng kaniyang kumupas na polo. Nakatitig siya sa akin habang dahan-dahan kong inilalapag ang panibagong malamig na bote ng beer sa kaniyang harapan, ang kaniyang matitigas na linya sa mukha ay lumalambot sa tuwing nagtatama ang aming mga mata.

“Ibuhos mo pa ‘yang laman ng bote, Mael, siguraduhin mong puno ang baso ko bago ka umupo,” utos ni Papa Jun habang ang kaniyang dambuhalang palad ay sadyang sumasagi sa aking manipis na baywang.

Naramdaman ko ang marahang pagpisil ng kaniyang magaspang na mga daliri sa aking balat, dahilan upang mabilis na umakyat ang init mula sa aking leeg papunta sa aking mga pisngi.

“Opo, Papa Jun, hinay-hinay lang po baka bigla kayong malasing nang maaga,” mahina kong sagot habang yumuyuko at pinahihintulutang bumagsak ang aking bagsak na curtain bangs upang itago ang namumula kong mukha.

Sa kabilang gilid ng mesa, narinig ko ang mabigat na pagbuntong-hininga ni Tatay Mario habang inilalapag ang kaniyang mga bisig na puno ng malalaking umbok ng ugat at mantsa ng alikabok mula sa karpinterya. Ang kaniyang kayumangging balat ay kumikintab sa pawis sa ilalim ng kulay-dilaw na ilaw ng poste, at ang kaniyang matitigas na anggulo ng panga ay mas lalong nagiging matalim habang nakatitig sa kamay ni Papa Jun na nasa aking baywang. Kinuha niya ang kaniyang baso, mabilis na ininom ang laman nito sa isang lagok lamang, at pabalibag na inilapag uli iyon sa ibabaw ng mesa.

“Akin na ‘yang bote, Mael, huwag mong paghintayin nang matagal ang mas nakakatanda sa iyo,” seryosong wika ni Tatay Mario habang inaabot ang aking pulso upang kargahin ang bote patungo sa kaniyang baso.

“Dahan-dahan lang, Mario, hindi naman tumatakbo ang inuman natin para magmadali ka diyan,” singit ni Tito Rico habang tumatawa nang pilya mula sa dulo ng bangko.

Naka-sando lang si Tito Rico, at ang kaniyang lean-muscular na dibdib at baradong abs ay kitang-kita habang nakasandal siya nang pahuway. May nakatali na basahang bandana sa kaniyang kulot na buhok, at ang kaniyang matatalim na mata ay nakatitig sa akin nang may kasamang kakaibang ngiti na lalong nagpapatabil ng aking paghinga.

“Mael, halika rito sa tabi ko kapag natapos ka nang magbuhos sa dalawang matanda, mas masayang kausap ang katulad kong bata pa,” dagdag pa ni Tito Rico habang itinuturo ang bakanteng espasyo sa kaniyang tabi at kumikindat sa akin.

“Sino ang tinatawag mong matanda, Rico? Mag-ayos ka ng pananalita mo bago ko ibuhos sa mukha mo ‘yang iniinom mo,” asik ni Papa Jun habang lalong hinihigpitan ang hawak sa aking baywang upang hindi ako makagalaw palabas sa kaniyang tabi.

“Hayaan mo siya, Jun, sadyang kulang lang sa disiplina ang mekanikong ‘yan,” malamig na sabi ni Tatay Mario habang ang kaniyang magaspang na kamay ay dumudulas mula sa aking pulso pataas sa aking makinis at mabilis magmarkang braso.

Nakatayo ako sa gitna nilang tatlo, ang aking maliit at petikong katawan ay halos malunod sa laki ng kanilang mga kaanyuan at sa matinding masculine energy na nagmumula sa kanilang paligid. Ang amoy ng langis mula kay Tito Rico, ang usok at kahoy kay Tatay Mario, at ang matapang na amoy ng tabako kay Papa Jun ay naghahalo sa hangin, na lalong nagpapalito sa aking isip. Ramdam ko ang bawat paghaplos at pagpiga ng kanilang mga palad sa aking balat, ngunit sa halip na umalis o magreklamo, lihim kong inirerespeto at gustung-gusto ang kakaibang atensyon na ibinibigay nila sa akin.

“Mael, kumuha ka pa ng panibagong pulutan sa loob, baka nauubusan na tayo,” muling utos ni Papa Jun habang itinutulak ako nang bahagya ngunit hindi pa rin inaalis ang titig sa aking namumulang leeg.

“Opo, saglit lang po, kukunin ko lang sa kusina,” dali-dali kong sagot habang mabilis na tumatalikod at naglalakad patungo sa pinto ng barong-barong.

Habang naglalakad ako sa makipot na pinto, naramdaman ko ang sabay-sabay na pagbaon ng kanilang mga titig sa hugis ng aking balakang at manipis na baywang mula sa aking likuran. Naririnig ko ang mahinang bulungan at ang patuloy na paligsahan ng kanilang mga boses sa mesa habang inaayos ko ang pinggan sa loob ng kusina. Ang aking porselana at maputlang balat ay tuluyan nang pinalilibutan ng init, at ang mabilis na tibok ng aking dibdib ay hindi na nagmula sa takot kundi sa pananabik sa kung ano ang pwedeng mangyari ngayong gabi.

Inilapag ko ang maliit na pinggan ng mani at inihaw na laman-loob sa gitna ng mesa, kung saan agad na pinalibutan ng tatlong dambuhalang kamay ang pinggan.

“Umupo ka na rito sa tabi ko, Mael, masyado kang patayo-tayo,” pabulong na wika ni Tito Rico habang mabilis na hinahatak ang aking kamay upang paupuin ako sa kaniyang gilid.

“Rico, sinabi nang huwag mong marahasin ang bata,” banta ni Tatay Mario habang nakatingin nang matalim sa mga daliri ni Tito Rico na nakahawak sa aking manipis na pulso.

“Nagsasalita ang hindi nagmamadali, bakit hindi mo kaya bitawan ‘yang braso niya, Mario?” balik-tanong ni Tito Rico habang patuloy sa pag-ngiti nang pilya at idinidikit ang kaniyang mainit at pawisang balikat sa aking braso.

Napatingin ako sa ibaba habang ang dalawang matatag na lalaki ay patuloy na nagpapalitan ng mabibigat na salita dahil sa akin. Ang pawis mula sa aking noo ay dahan-dahang pumapatak sa aking mga labi, at ang maalat na lasa nito ay lalong nagpapatuyo sa aking throat. Si Papa Jun naman ay tahimik lamang na nakatingin sa aming tatlo habang muling nagpapasindi ng panibagong sigarilyo. Ang usok mula sa kaniyang labi ay dahan-dahang lumilipad sa aking mukha, na tila isang lambong na nagtatago sa aking hiya at nagpapakita ng aking tahimik na pagsuko.

“Tumigil kayong dalawa, walang mag-aaway sa harapan ni Mael,” pinal na utos ni Papa Jun habang ibinababa ang kaniyang dalawang palad sa mesa na lumikha ng malakas na tunog.

“Pasensya na, Papa Jun, gustuhin ko lang namang makasigurado na maayos ang lagay ng bata,” mahinang tugon ni Tito Rico habang dahan-dahang binibitawan ang aking pulso ngunit nananatiling nakatitig sa akin.

“Alam nating lahat kung bakit tayo nandito ngayong gabi, kaya huwag na kayong magkunwari,” malamig at seryosong dagdag ni Tatay Mario habang iniiwas ang kaniyang tingin at muling tumatagay mula sa kaniyang baso.

Yumuko ako nang lalong malalim, ramdam ang matinding tensyon na bumabalot sa aming apat sa gitna ng masikip na eskinita ng Sitio Pag-asa. Ang ingay ng videoke mula sa malalyong kapitbahay at ang paminsan-minsang tahol ng aso ay tuluyan nang nagiging malabong ingay sa aking pandinig. Tanging ang mabibigat na paghinga ng tatlong lalaki at ang init ng kani-kanilang mga katawan na nakapalibot sa akin ang nananatiling malinaw at buhay sa aking kamalayan.

“Mael, uminom ka muna ng kaunti para lumuwag ‘yang pakiramdam mo,” alok ni Papa Jun habang iniaabot sa akin ang kaniyang sariling baso na may kalahating laman pa ng alak.

Inabot ko ang baso gamit ang aking dalawang nanginginig na kamay, dahilan upang magtama ang aming mga daliri sa ibabaw ng malamig na babasagin.

“Salamat po, Papa Jun,” mahina kong sambit bago idinikit ang aking mga labi sa gilid ng baso kung saan kumapit ang lasa ng kaniyang sigarilyo.

Ininom ko ang alak sa isang mabilis na paglunok, at ang gumagapang na init sa aking lalamunan ay agad na kumalat sa aking buong dibdib at tiyan. Napapikit ako habang ang lakas ng alak ay lalong nagpapalambot sa aking kaunting natitirang pag-aalinlangan at pagpapasensya.

“Iyan ang batang Palaban,” natutuwang komento ni Tito Rico habang marahang itinutulak ang kaniyang mga daliri sa aking kulot at bagsak na buhok upang hawiin ito mula sa aking mukha.

“Mael, kapag natapos ang inuman na ito, siguraduhin mong nakalinis ang mesa bago ka pumasok sa loob,” habilin ni Tatay Mario habang ang kaniyang matitigas na mata ay nagpapakita ng kakaibang kalinga at pag-aalala sa aking kalagayan.

Nakatitig lamang ako sa kanilang tatlo habang ang gabi ay dahan-dahang lumalalim at ang mga bote sa mesa ay unti-unting nababawasan. Ang bawat pahayag, bawat pasimpleng paghaplos sa aking likod, at ang bawat malalim na titig ay nagpapatunay na hindi na ako ang musmos na kaniyang inaalagaan noon. Ako na ang serbedor ng kanilang mga pagnanasa ngayong gabi, bukas ang puso at katawan sa anumang kapalaran na ibibigay nila sa akin sa mga susunod na oras.

Kabanata 4: Nakatoka kay Papa Jun

Naiwan ang amoy ng usok ng sigarilyo at matapang na alak sa ibabaw ng pine wood na mesa habang unti-unting lumalayo ang mga mabibigat na yabag nina Tatay Mario at Tito Rico sa makipot na eskinita. Kumakalansing ang dalawang basag na bote sa aking manipis na kamay habang pilit kong inililipat ang mga ito sa plastic na tray, naririnig ang mahinang lagaslas ng natuyong alak sa ilalim. Ang gabing iyon sa Sitio Pag-asa ay tuluyan nang pinalibutan ng katahimikan, bukod sa paminsan-minsang huni ng mga kuliglig sa tabing-ilog at ang mahinang ugong ng lumang bentilador sa loob ng bahay ni Papa Jun. Ramdam ko ang pamumula ng aking porselanang balat mula sa huling tagay na ininom ko sa baso ng matanda, habang ang aking mga mata ay patuloy na nanginginig sa tuwing natatamaan ng dilaw na ilaw ng lampara. Dahan-dahan kong iniyuko ang aking ulo, dahilan upang bumagsak ang aking curtain bangs sa aking kilay habang hinihintay ang bawat kilos ng liders ng aming komunidad sa aking likuran.

“Mael, iwan mo na muna ‘yang mga bote diyan sa labas at pumasok ka na sa loob,” utos ni Papa Jun habang idinidikit ang kaniyang dambuhalang palad sa hamba ng pinto at pinapanood ang bawat galaw ko.

“Opo, Papa Jun, itatabi ko lang po itong plastic na upuan para hindi makabalikid sa daan bukas,” mahina kong sagot habang pilit na iniiwas ang aking paningin sa kaniyang malapad na dibdib na kumikintab pa sa pawis.

Dahan-dahan siyang tumagilid upang bigyan ako ng daan, at sa aking pagpasok sa makipot na pinto ay sadyang sumagi ang aking maliit na balakang sa kaniyang matigas na tiyan.

Inilagay ko ang mga baso sa gilid ng maliit na lababo kung saan dumadaloy ang malamig na tubig mula sa plastic na tubong nakakabit sa pader na yero. Ang amoy ng amag, lumang semento, at amoy-lalaking pawis na nagmumula sa kaniyang bahay ay agad na kumapit sa aking lalamunan, na lalong nagpalakas sa mabilis na pagtibok ng aking dibdib. Ang asawa at anak ni Papa Jun ay nasa bakasyon sa probinsya para sa isang linggo, kaya ang buong barong-barong ay napakalawak at napakatahimik para sa aming dalawa lamang. Napalunok ako nang malalim habang pinupunasan ang aking basang mga daliri sa gilid ng aking maikling shorts, ramdam ang matinding init na nagmumula sa mga hakbang ng matanda na lumalapit mula sa aking likuran.

“Nailagay mo na ba ang trangka ng pinto sa munting sala, Mael?” tanong ni Papa Jun habang ang kaniyang malalim na boses ay lumilikha ng bahagyang alituntunin sa aking tainga.

“O-opo, Papa Jun, naikabit ko na po bago ako pumasok dito sa kusina,” pabulong kong tugon habang ang aking manipis na pulso ay nanginginig sa ibabaw ng lababo.

Isang mabigat na palad ang biglang humawak sa aking kanang balikat, ang magaspang at may kalyong mga daliri nito ay marahang piniga ang aking makinis na balat.

Napapikit ako nang mariin sa biglaang diin ng kaniyang hawak, habang ang init ng kaniyang malaking katawan ay tuluyan nang pumalibot sa aking likod. Dahan-dahan niyang inikot ang aking petikong katawan upang iharap ako sa kaniya, ang kaniyang silver fox na mukha ay nakatingin sa akin nang may matinding awtoridad at lihim na pagnanasa. Ang kaniyang matigas na panga at salt-and-pepper na buhok na nakasuklay gamit ang pomada ay lalong nagpapakita ng kaniyang pagiging dominante sa aking harapan. Hinawakan ng kaniyang kabilang kamay ang aking baba, itinataas ito nang bahagya upang mapilitan akong tumitig sa kaniyang malalalim at makakapal na kilay.

“Mabilis mamula ang pisngi mo kapag ako na ang nakatitig sa iyo, Mael,” pabulong na wika ni Papa Jun habang ang kaniyang thumb ay marahang humahaplos sa aking mapupulang labi.

“M-mainit po kasi ang alak na ipinainom niyo sa akin kanina sa labas,” kaba kong paliwanag habang ang aking mahahabang pilikmata ay mabilis na yumuyukod sa hiya.

“Hindi lang ang alak ang nagpapainit sa iyo ngayong gabi, alam natin pareho ‘yan,” sagot niya habang ang kaniyang kabilang kamay ay dahan-dahang bumababa sa aking manipis na baywang.

Ipinatong niya ang kaniyang dalawang dambuhalang palad sa magkabilang gilid ng aking balakang, dahan-dahang inilalapit ang aking katawan sa kaniyang matigas at matipuno na binti. Naramdaman ko ang kaniyang mabigat na paghinga na dumadampi sa aking leeg, na may amoy ng murang sigarilyo at matapang na beer na lalong nagpapalito sa aking isip. Ang aking porselanang balat ay agad na nagmarka ng pamumula sa bawat bahagi kung saan kumakapit ang kaniyang magagaspang na daliri. Wala akong maipuntang lakas upang itulak siya malayo, dahil ang lihim kong paghanga sa kaniya na matagal kong itinago ay tuluyan nang nagpaparalisa sa aking buong pagkatao.

“Papa Jun… baka may makakita sa atin mula sa patlang ng yero sa labas,” pabulong kong alinlangan habang ang aking mga kamay ay kusang humahawak sa kaniyang malapad na balikat.

“Walang makakakita sa atin dito, Mael, ako ang humahawak sa buong lugar na ito,” malamig ngunit punong-puno ng lambing na pahayag ng matanda habang inilalapit ang kaniyang bibig sa aking tainga.

Hinalikan niya ang gilid ng aking panga pababa sa aking sensitive na leeg, na nagdulot ng matinding kislap ng kuryente sa aking buong gulugod.

Napadaing ako nang mahina habang ang aking mga daliri ay nagbaon sa kumupas na tela ng kaniyang polo, ramdam ang matitigas na muscle sa kaniyang likod. Ang kaniyang mainit na bibig ay nag-iiwan ng basang marka sa aking maputlang balat, na agad na nagkukulay-rosas sa bawat pagsupsop ng kaniyang mga labi. Dahan-dahan niyang inilipat ang kaniyang mga kamay mula sa aking baywang papunta sa ibaba ng aking manipis na sando, idinidikit ang kaniyang magaspang na palad sa aking makinis na tiyan. Ang kaniyang mga kalyo ay lumilikha ng nakakakilabot ngunit nakakahumaling na pakiramdam habang paitaas niyang hinahaplos ang aking maliit na dibdib.

“Napakalambot ng katawan mo, parang hindi lumaki sa dumi ng eskinita,” pabulong na komento ni Papa Jun habang ang kaniyang mga daliri ay humahawak sa aking namumulang n*pples sa ilalim ng sando.

“P-papa Jun… ahh,” mahina kong daing habang pilit kong iniyuyuko ang aking mukha sa kaniyang leeg upang itago ang ingay ng aking paghinga.

“Huwag mong itago ang boses mo sa akin, gusto kong marinig ang bawat hininga mo,” utos niya habang marahas na pinipiga ang aking maliit na dibdib.

Inilipat niya ang kaniyang palad sa aking likod at walang kahirap-hirap na inangat ang aking petikong katawan mula sa sementadong sahig ng kusina. Napakapit ako nang mahigpit sa kaniyang leeg, itinatalipusko ang aking manipis na mga binti sa kaniyang malapad at matitigas na balakang upang hindi ako mahulog. Dahan-dahan siyang naglakad patungo sa kaniyang silid sa dulo ng bahay, kung saan ang tanging ilaw ay nagmumula sa buwan na tumatagos sa maliit na bintana. Ang amoy ng kaniyang silid—pinaghalong pomada, gawaing-kahoy, at luma ngunit malinis na kumot—ay agad na yumakap sa aming dalawa habang pabalibag niyang isinarado ang pinto gamit ang kaniyang paa.

Inilapag niya ako sa ibabaw ng kaniyang malawak at matigas na kama, kung saan ang lumang kutson ay humuhuni sa ilalim ng aking timbang.

Nakatitig si Papa Jun sa akin habang dahan-dahan niyang binubuksan ang mga pindutan ng kaniyang kumupas na polo, ipinapakita ang napakalapad niyang dibdib na puno ng ubaning balahibo at matitigas na muscle plate. Ang kaniyang dad-bod muscle na pinalakas ng matagal na pamumuno at mabigat na trabaho ay mas lalong nagpapakita ng kaniyang kakaibang laki kumpara sa aking maliit na kaanyuan. Yumuko siya sa ibabaw ko, inilalagay ang kaniyang dalawang dambuhalang braso sa magkabilang gilid ng aking ulo upang ikulong ako sa kaniyang ilalim. Ramdam ko ang matinding bigat ng kaniyang presence habang ang kaniyang matitigas na mata ay dahan-dahang gumagapang mula sa aking curtain bangs pababa sa aking manipis na baywang.

“Sigurado ka ba na gusto mo ito, Mael?” tanong niya habang ang kaniyang ibu-ibong palad ay nakapatong sa aking nanginginig na tuhod.

“M-matagal ko na pong gustong makalapit sa inyo, Papa Jun,” pabulong kong pag-amin habang paitaas kong iniaabot ang aking kamay upang hawakan ang kaniyang magaspang na panga.

“Kung ganun, huwag ka nang aatras kapag sinimulan ko na ang pagtuturo sa iyo,” malamig at seryosong sagot ng matanda habang dahan-dahang itinataas ang aking sando patungo sa aking ulo.

Inalis niya ang aking damit at inihagis iyon sa sahig ng silid, dahilan upang tuluyang maiwan ang aking porselanang dibdib na walang anumang takip sa harap ng kaniyang mga mata. Ang malamig na hangin mula sa lumang bentilador ay dumiin sa aking balat, ngunit agad itong napalitan ng matinding init nang muling idikit ni Papa Jun ang kaniyang mabalahibong dibdib sa akin. Napapikit ako nang mariin habang ang kaniyang bigat ay dahan-dahang pumapatong sa aking katawan, nararamdaman ang matigas na hugis ng kaniyang pagkalalaki sa ilalim ng kaniyang pantalon na nakadiin sa aking hita. Ang bawat paghinga namin ay lumilikha ng iisang ritmo sa loob ng madilim na silid, isang paalala na sa gabing ito, ang mahiyaing “Anak ng Bayan” ay tuluyan nang pumasok sa mundo ng kaniyang pinakamatandang ama-amahan.

Kabanata 5: Ang Unang Gabay

Nakatitig si Papa Jun sa aking porselanang dibdib na mabilis ang pagtaas at pagbaba sa ibabaw ng matigas na kutson. Ang malamig na hangin mula sa lumang bentilador sa sulok ay humahampas sa aking namumulang balat, ngunit ang init na bumabalot sa aming dalawa ay lalong nagpapatuyo sa aking lalamunan. Dahan-dahang umupo ang matanda sa gilid ng kama, ang kaniyang dambuhalang katawan ay lumilikha ng malalim na baon sa lumang foam habang maingay na humuhuni ang mga rehas na bakal sa ilalim. Inabot ng kaniyang dalawang magagaspang na kamay ang kaniyang sinturon, at sa isang mabilis na pagkalabit ay binuksan niya ang kaniyang pantalon upang tuluyan ibaba ito sa kaniyang mga tuhod. Inilantad nito ang kaniyang malaking pagkalalaki na puno ng malalaking ugat at nag-iinit na sa matinding pagnanasa.

“Lumuhod ka rito sa harap ko, Mael,” maotoridad niyang utos habang itinuturo ang espasyo sa pagitan ng kaniyang dalawang matitipuno at mabalahibong hita.

“P-papa Jun… hindi ko po alam kung paano…” pabulong kong tugon habang ang aking mga daliri ay nanginginig sa ibabaw ng kumot.

“Tuturuan kita, kaya bumaba ka rito at sundin mo ako,” malamig ngunit punong-puno ng lambing na dagdag ng matanda habang dahan-dahang hinahawakan ang likod ng aking leeg.

Dahan-dahan kong itinukod ang aking mga siko upang bumangon at lumuhod sa pagitan ng kaniyang mga binti, ramdam ang matinding init na nagmumula sa kaniyang balat. Ang amoy ng kaniyang pomada, tabako, at amoy-lalaking pawis ay agad na sumakop sa aking ilong habang ang aking mukha ay tapat na tapat sa kaniyang nag-iinit na t*te. Iniyuko ko ang aking ulo dahilan upang bumagsak ang aking curtain bangs sa aking mga mata, habang ang aking mga pisngi at tainga ay tuluyang pinalilibutan ng matinding pamumula. Inilagay ni Papa Jun ang kaniyang dalawang malalapad na palad sa magkabilang gilid ng aking ulo, marahang pinipiga ang aking bagsak na buhok habang dahan-dahan niyang inilalapit ang kaniyang sarili sa aking mukha.

“Tumingin ka sa akin, Mael,” utos niya habang inilalapat ang ulo ng kaniyang pagkalalaki sa aking ibabang labi.

“O-opo…” mahina kong wika habang itinataas ang aking mga mata na napapalibutan ng mahahabang pilikmata upang tumitig sa kaniyang silver fox na mukha.

“Buksan mo ang bibig mo at tanggapin mo ako sa loob,” pabulong niyang bilin habang marahang itinutulak ang kaniyang sarili sa aking mga labi.

Dahan-dahan kong ibinuka ang aking bibig at pinagkasya ang kaniyang matigas na t*te sa aking mainit at basang loob. Nabalot ng matinding pagkasikip ang aking lalamunan sa unang baon pa lamang, dahilan upang mapahawak ang aking manipis na mga kamay sa kaniyang mabalahibong hita upang humingi ng suporta. Ang kaniyang magagaspang na kalyo sa kamay ay patuloy na humahawak sa aking buhok, habang itinuturo niya ang tamang pag-indayog ng aking ulo paitaas at pababa. Bawat pagsupsop ko sa kaniyang init ay lumilikha ng mahinang ingay ng pagbasag ng aming laway, na lalong nagpapatindi sa mabigat na paghinga ng lider ng aming komunidad sa aking ibabaw.

“Ayan… ganyan nga, Mael… napakagaling mo,” pabulong na papuri ni Papa Jun habang napapapikit ang kaniyang mga mata at umaangat ang kaniyang dibdib.

“Mmm… ahh…” mahina kong daing sa gitna ng aking pagsubo habang dahan-dahang nasasanay ang aking dila sa kaniyang lasa at laki.

“Isubo mo pa nang mas malalim, iabot mo sa dulo,” utos niya habang marahang inilalapat ang kaniyang balakang patungo sa aking mukha.

Nanginginig ang aking buong katawan sa bawat pagtulak ng kaniyang init sa loob ng aking bibig, ramdam ang matitigas na ugat na pumipintig sa aking dila. Ang pawis sa aking noo ay pumapatak sa kaniyang mga hita, samantalang ang kaniyang dambuhalang mga kamay ay hindi bumibitaw sa paggabay sa aking ulo. Sa gitna ng aking patuloy na paglingkod sa kaniya, naramdaman ko ang marahang pagpisil ng kaniyang daliri sa aking porselanang pisngi, isang signipiko ng kaniyang kasiyahan sa aking pagsunod. Ang dating mahiyaing binatang tinitingnan lang ng komunidad ay tuluyan nang nakaluhod at nagbibigay ng ligaya sa pinakakinaalalang lalaki sa Sitio Pag-asa.

“Tama na muna ‘yan, baka tuluyan akong maglabas sa bibig mo,” pabulong na pigil ni Papa Jun habang dahan-dahang inilalayo ang kaniyang sarili mula sa aking mga labi.

Isang manipis na laway ang kumabit mula sa kaniyang dulo papunta sa aking mapupulang labi habang napatungo ako at mabilis na humihinga.

Inabot niya ang aking dalawang braso at walang kahirap-hirap na inangat ang aking maliit na katawan paitaas upang muling ihiga sa ibabaw ng kama. Ipinagkalat niya ang aking dalawang payat na binti, dahilan upang tuluyan nang maiwan na walang takip ang aking pinakamaselang bahagi sa gitna ng malamig na ilaw ng buwan. Tinitigan ng matanda ang aking porselanang balat na may mga bakas pa ng pamumula mula sa kaniyang marahas na paghawak kanina sa kusina. Kinuha niya ang isang maliit na bote ng langis mula sa tabi ng kaniyang higaan at ibinuhos ang ilang patak nito sa kaniyang dambuhalang kanang kamay.

“Medyo masakit ito sa simula, Mael, kaya magrelax ka lang,” paalala ni Papa Jun habang pinagkikiskis ang kaniyang mga palad upang mainitan ang langis.

“S-sige po, Papa Jun… magtitiwala po ako sa inyo,” sagot ko habang pilit kong inilalapat ang aking likod sa malamig na kumot.

Inilagay niya ang kaniyang basang daliri sa pasukan ng aking masikip na daanan, at sa isang marahang pagpindot ay dahan-dahan itong pumasok sa loob. Napasinghap ako nang malakas at mabilis na napakapit sa kaniyang makapal na braso nang maramdaman ang matinding kirot at pag-unat ng aking balat. Ang kaniyang magaspang na daliri ay dahan-dahang gumagalaw paitaas at pabalik, nagpapasok ng dulas upang buksan ang aking hindi pa kailanman nagagalaw na katawan. Ang kaniyang kabilang kamay ay dahan-dahang humahaplos sa aking tiyan at dibdib upang bawasan ang panginginig ng aking mga kalamnan sa gitna ng paninibago.

“Huminga ka nang malalim, huwag mong ititigas ang balakang mo,” pabulong niyang utos habang isinusunod ang kaniyang ikalawang daliri sa loob.

“Aww… Papa Jun! M-masikip po…” daing ko habang ang aking mga mata ay nagsisimulang tubuan ng basang luha sa matinding sensasyon.

“Alam ko, Mael, napakasikip mo pa… pero kailangan natin itong ihanda para hindi ka masyadong masaktan mamaya,” malambing niyang sagot habang inilalapit ang kaniyang mukha upang halikan ang aking noo.

Ang mainit na labi ng matanda sa aking noo at ang kaniyang mabait na pananalita ay dahan-dahang nagpapakalma sa aking nagwawalang dibdib. Ipinagpatuloy niya ang paggalaw ng kaniyang dalawang daliri sa loob ko, binabago ang anggulo at lalim ng kaniyang pagbaon upang mahanap ang tamang lagusan. Ang maingay na tunog ng dulas at ng kaniyang magagaspang na kamay sa aking makinis na balat ay umuukit sa katahimikan ng madilim na silid. Ang bawat pagtulak ng kaniyang daliri ay nagdudulot na ng panibagong uri ng init na nagmumula sa aking puson pababa sa aking mga hita, na tuluyang nagpapakalimot sa paunang sakit na aking naramdaman.

“Ayan… lumalambot na ang loob mo,” pansin ni Papa Jun habang idinadagdag ang kaniyang ikatlong daliri sa aking maselang bahagi.

“Mmm… ahh… Papa Jun…” mahina kong usal habang pilit kong itinataas ang aking balakang upang sumabay sa ritmo ng kaniyang kamay.

“Ganyan nga, Mael, tanggapin mo lang ang mga daliri ko,” tugon niya habang mas mabilis na ngayong pumapasok at lumalabas ang kaniyang kamay.

Napapikit ako nang mariin habang ang aking mga daliri ay nagbabaon sa matigas na muscles ng kaniyang braso, ramdam ang matinding pagnanasa na unti-unting lumalamon sa aming dalawa. Ang aking porselanang balat ay basang-basa na ng pawis habang ang aking mga binti ay kusang bumubuka nang mas malawak upang bigyan siya ng mas magandang anggulo. Ang matanda ay patuloy sa paghahanda sa akin nang may matinding pasensya at pag-iingat, ngunit ang matigas na hugis ng kaniyang t*te na nakadiin sa aking hita ay nagpapatunay na ready na siyang tuluyan akong angkinin.

“Handa ka na, Mael… kailangan ko nang pumasok sa iyo,” pabulong at seryosong pahayag ni Papa Jun habang dahan-dahan niyang inilalabas ang kaniyang mga daliri mula sa aking loob.

“Papa Jun… pakiusap… huwag niyo po akong bibitawan,” pakiusap ko habang nakatitig sa kaniyang malalalim na mata at hinihintay ang kaniyang susunod na kilos.

Iniaangat niya ang aking dalawang manipis na binti at dahan-dahang ipinatong ang mga ito sa kaniyang malalapad at matatag na balikat. Sa bagong posisyong ito, ang aking masikip at inihandang daanan ay tuluyang nakatapat sa ulo ng kaniyang malaking pagkalalaki na may basang dulas ng langis. Iniyuko ni Papa Jun ang kaniyang dambuhalang katawan sa ibabaw ko, inilalagay ang kaniyang dalawang kamay sa aking baywang upang hawakan ako nang mahigpit at pigilan ang aking pag-atras. Ang aming mga paghinga ay nagtatagpo sa gitna ng masikip na espasyo, habang ang buong Sitio Pag-asa sa labas ay patuloy na natutulog nang walang kaalam-alam sa pambihirang eksenang nagaganap sa loob ng silid ng lider-komunidad.

Kabanata 6: Ang Pagtatagpo at Pagsubok

Nakatapat ang aking masikip at inihandang daanan saulo ng kaniyang malaking pagkalalaki habang nakataas ang aking dalawang payat na binti sa kaniyang malalapad at matatag na balikat. Ang amoy ng langis sa aking balat at ang pawis mula sa kaniyang mabalahibong dibdib ay naghahalo sa hangin, na lalong nagpapatindi sa init sa loob ng silid. Dahan-dahang iniyuko ni Papa Jun ang kaniyang dambuhalang katawan sa ibabaw ko, inilalagay ang kaniyang dalawang kamay sa aking baywang upang hawakan ako nang mahigpit at pigilan ang anumang pag-atras. Ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa aking mga labi habang inilalapat niya ang dulo ng kaniyang nag-iinit na t*te sa aking pasukan, nararamdaman ang mabilis na pag-vibrate ng aking mga kalamnan. Ipinagkalat pa niya nang kaunti ang aking mga hita upang mas lumuwag ang lagusan, bago siya dahan-dahang nagbaba ng kaniyang timbang paitaas.

“Huminga ka nang malalim, Mael, itutulak ko na nang dahan-dahan,” pabulong na bilin ni Papa Jun habang ang kaniyang malalim na boses ay pumupuno sa aking tainga.

“P-papa Jun… dahan-dahan lang po…” pakiusap ko habang ang aking mga daliri ay marahas na nagbabaon sa lumang unan sa ilalim ng aking ulo.

Iniumpisa niyang itulak ang kaniyang sarili sa loob ko, ngunit sa unang baon pa lamang ng kaniyang malaking ulo ay mabilis na napaatras ang aking balakang sa matinding sikip.

Isang matalas na daing ang biglang lumabas sa aking mga labi habang ang aking porselanang balat ay agad na pinalilibutan ng malamig na pawis sa matinding stretch. Napapikit ako nang mariin habang ang aking buong katawan ay tuluyang tumigas, na tila pumapalag ang aking hindi pa kailanman nagagalaw na daanan sa laki ng kaniyang pagkalalaki. Ang kaniyang magagaspang na palad ay higit na humigpit sa aking balakang upang hindi ako tuluyang makalayo sa kaniyang itinutulak na init. Naramdaman ko ang pagbaon ng kaniyang kalyo sa aking makinis na balat, na nag-iiwan ng mga pulang marka habang ang aking hininga ay nagiging mabilis at patinga-tinga.

“Aww! Papa Jun! M-masakit po… hihinto po muna tayo…” pagmamakaawa ko habang ang aking mga mata ay pumupuno ng basang luha na dumadaloy sa aking mga pisngi.

“Shh… huwag kang gumalaw, ihihinto ko muna,” mabilis na sagot ni Papa Jun habang mabilis na itinigil ang kaniyang pagtulak at pinaluwag ang hawak sa aking baywang.

Yumuko siya nang lalong mababa at inilapat ang kaniyang warm at may balbas na labi sa aking noo, nag-iiwan ng marahang halik upang patahanin ang aking pagkabigla.

Ipinatong niya ang kaniyang dambuhalang dibdib sa aking manipis na katawan, hinahayaan akong maramdaman ang mabigat at pantay niyang tibok ng puso upang bawasan ang aking takot. Ang kaniyang magaspang na kamay ay dahan-dahang umakyat mula sa aking balakang papunta sa aking mukha, marahang pinupunasan ang mga luha sa aking mga pisngi gamit ang kaniyang thumb. Hinawi niya ang aking wet na curtain bangs mula sa aking kilay, habang ang kaniyang malalalim na mata ay nakatitig sa akin nang may matinding pasensya at pag-aalaga. Dahan-dahang nag-relax ang aking mga kalamnan sa ilalim ng kaniyang mabigat na presence, at ang matinding kirot sa aking pasukan ay dahan-dahang napalitan ng malamig na pamamanhid.

“Kaya mo ba, Mael? Kung masakit talaga, papatigil ko na ito,” malambing niyang tanong habang ang kaniyang hininga ay dumadampi sa aking namumulang tainga.

“K-kaya ko po, Papa Jun… magpapatuloy po tayo, basta dahan-dahan lang po,” pabulong kong tugon habang dahan-dahan kong itinataas ang aking mga kamay upang yakapin ang kaniyang leeg.

Hinalikan niya uli ang aking mga labi, isang mabilis ngunit basang halik na nagpalasa sa akin ng kaniyang sigarilyo at beer.

Nang makiramdam si Papa Jun na lumuwag na ang paitaas kong balakang, muli niyang inayos ang kaniyang hawak sa aking mga hita na nakapatong pa rin sa kaniyang mga balikat. Sa pagkakataong ito, dahan-dahan at paitaas niyang ipinagpatuloy ang pagtulak ng kaniyang t*te sa loob ng aking masikip na katawan. Bawat sentimetro ng kaniyang pagpasok ay nagdudulot ng matinding pakiramdam ng pagkabuo at pagka-punong-puno, dahilan upang muli akong mapasinghap nang malakas sa kaniyang tainga. Ang aking porselanang balat ay lalong namula habang ang kaniyang malaking pagkalalaki ay tuluyan ibinabaon ang sarili hanggang sa maipit ang kaniyang mga balahibo sa aking balakang.

“Mmm… ahh… Papa Jun! N-pumasok na po ba ang lahat?” usal ko habang pilit kong itinutulak ang aking dibdib sa kaniyang ibabaw.

“Nasa loob na ako, Mael… napakasikip at napakainit ng loob mo,” pabulong niyang sagot habang ang kaniyang boses ay nanginginig na rin sa matinding sarap.

Inumpisa ng matanda ang dahan-dahang paggalaw pabalik at paitaas, nagpapasok at naglalabas nang may dahan-dahang ritmo upang sanayin ang aking sensitive na balat. Ang maingay na tunog ng langis at ang pagtatama ng aming mga pawisang balat ay umaalingawngaw sa loob ng maliit na silid. Bawat pagbaon ng kaniyang t*te sa aking loob ay pumupukaw sa isang bago at hindi maipaliwanag na sensasyon sa aking puson, na tuluyang nagpapakalimot sa paunang sakit na aking naramdaman. Ang aking mga daliri ay higit na nagbaon sa kaniyang mabalahibong likod, ramdam ang paggalaw ng kaniyang matitigas na muscle plate sa bawat pagtulak.

“Ayan… ganyan nga, sumabay ka sa akin,” utos ni Papa Jun habang mabilis na inilalagay ang kaniyang mga palad sa ilalim ng aking balakang upang iangat ako nang bahagya.

“P-papa Jun… ahh… parang may kakaiba po akong nararamdaman sa loob…” gulat kong daing habang napapadilat ang aking mga mata sa matinding sensasyon.

“Iyan ang sarap, Mael… tanggapin mo lang ang bawat baon ko,” pabulong niyang sagot habang mas pinalalalim pa ang kaniyang pagtulak.

Inilagay niya ang kaniyang dalawang dambuhalang braso sa magkabilang gilid ng aking ulo upang suportahan ang kaniyang timbang habang ang kaniyang balakang ay patuloy sa mabilis at tuluy-tuloy na pag-sulong. Ang bawat pagtama ng kaniyang matigas na tiyan sa aking balakang ay lumilikha ng malamig na kuryente na gumagapang mula sa aking binti papunta sa aking ulo. Ang aking maikling daing ay tuluyan nang napalitan ng mga mahihinang hums at desperadong paghinga habang ang aking katawan ay kusang sumusunod sa bawat utos ng kaniyang ritmo. Ang mahiyaing binatang minsan ay natatakot sa mga lalaki sa komunidad ay tuluyan nang nawawala sa ilalim ng kapangyarihan ng kaniyang pinakamatandang ama-amahan.

“Napakasarap mo, Mael… hindi ako nagkamali sa paghihintay sa iyo,” pabulong na pahayag ni Papa Jun habang bumibilis ang kaniyang paghinga at lumalalim ang kaniyang mga baon.

“Papa Jun… ahh! Mas mabilis pa po… huwag niyo po ititigil…” pakiusap ko habang ang aking mga kamay ay humahawak sa kaniyang pomadang buhok.

“Maghahanda ka, dahil mas lalaliman ko pa ito,” sagot ng matanda habang dahan-dahang iniiwas ang kaniyang tingin upang tumitig sa aming nagtatagpong mga katawan.

Iniaangat pa niya nang mas mataas ang aking mga binti sa kaniyang mga balikat, na nagbibigay sa kaniya ng mas malalim at mas direktang anggulo sa aking masikip na daanan. Ang bawat pagtulak ng kaniyang nag-iinit na t*te ay umaabot na sa pinakamalalim na bahagi ng aking loob, na nagdudulot ng halo-halong paninibago at matinding kasiyahan sa aking buong pagkatao. Ang aking porselanang balat ay basang-basa na ng pawis habang ang mga pulang marka mula sa kaniyang marahas na paghawak ay kumakalat na sa aking mga hita at baywang. Sa gitna ng madilim na silid sa Sitio Pag-asa, ang matinding pagsubok ng aming unang pagtatagpo ay tuluyan nang naging isang matamis na pagsuko.

“Papa Jun! Ayan po… ahh! Diyan po…” sigaw ko nang mahina nang matamaan ng kaniyang dulo ang isang napakasensitibong bahagi sa aking loob.

“Nakita ko rin ang punto mo, Mael,” pabulong niyang wika habang ang kaniyang mukha ay napapangiti nang bahagya sa aking reaksyon.

Pinanatili niya ang kaniyang paggalaw sa anggulong iyon, paulit-ulit na itinutulak ang kaniyang sarili sa parehong lugar na nagdudulot ng panginginig sa aking mga daliri sa paa. Napatingin ako sa kisame ng silid kung saan ang liwanag ng buwan ay lumilikha ng mga bayani at shadow ng aming mga katawan na nag-iisang kumagalaw sa ibabaw ng kama. Ang amoy ng kaniyang pawis, ang maingay na tunog ng humuhuning kutson, at ang init na pumupuno sa aming pagitan ay nagpapatunay na wala nang balikan ang aming ginawang hakbang ngayong gabi.

“Papa Jun… hindi ko na po kaya… parang may lalabas sa akin…” kaba kong pahayag habang ang aking sariling pagkalalaki ay nag-uumpisa na ring magbasa at umangat nang kusa.

“Huwag mong pigilan, Mael… sabay nating haharapin ‘yan,” bilin ng matanda habang mas pinalalakas ang kaniyang mga braso upang hawakan ako sa aking mga hita.

Dahan-dahan niyang inikot ang kaniyang balakang sa bawat pagbaon, na lalong nagpapasikip sa pakiramdam ng kaniyang t*te sa loob ng aking basang daanan. Ang aking boses ay nagiging paos na sa patuloy na pagtawag sa kaniyang pangalan, habang ang kaniyang silver fox na mukha ay nakatingin sa akin nang may matinding pagnanasa at pagmamay-ari. Ang buong komunidad sa labas ay nananatiling walang kaalam-alam na ang kanilang paboritong “Anak ng Bayan” ay tuluyan nang tinuturuan at inaangkin ng lider na kaniyang pinakakinaalala at iginagalang.

Kabanata 7: Ang Pagtatapos

Nakatitig ako sa kumot habang pilit na umaangkop ang aking katawan sa bawat pagbaon ng matanda sa aking loob. Dahan-dahan niyang inibaba ang aking dalawang binti mula sa kaniyang matatag na balikat, ngunit bago ako tuluyang makahinga nang maluwag, inabot ng kaniyang dambuhalang mga palad ang aking magkabilang balakang.

Sa isang mabilis at maawtoridad na kilos, inikot niya ang aking maliit at petikong katawan upang padapaing ihiga sa kama. Napasubsob ang aking mukha sa malambot at medyo mamasa-masang unan habang nakataas ang aking balakang sa kaniyang harapan. Ang malamig na hangin mula sa bentilador ay dumiin sa aking pawisang likod, ngunit agad itong napalitan ng matinding init nang muling idikit ni Papa Jun ang kaniyang malapad at mabalahibong dibdib sa aking likuran.

Aaminin ko sa pagbabago ng posisyon ay nawala ang pakiramdam na tila may lalabas sa aking katawan. Ngunit hindi ko na inisip pa ito dahil ayaw kong matapos agad ang sarap na nararamdaman ko.

“Sumubsob ka sa unan, Mael, at kumapit ka nang mabuti,” pabulong na utos ni Papa Jun habang ang kaniyang mainit na hininga ay umaagaw sa aking tainga.

“P-papa Jun… ganito po ba?” mahina kong tanong habang ang aking dalawang nanginginig na kamay ay marahas na pumuwesto sa dalawang dulo ng kama.

“Ayan, ganyan nga… mas malalim ito kumpara kanina,” bilin niya habang inilalapat ang dulo ng kaniyang nag-iinit na t*te sa aking pasukan mula sa aking likuran.

Dahan-dahan niyang itinulak ang kaniyang buong timbang paitaas, at sa bagong anggulong ito, agad na bumabaon ang kaniyang buong pagkalalaki sa pinakamalalim na bahagi ng aking loob. Napaunat ang aking leeg dahilan upang humawi ang aking curtain bangs at lumabas ang matinding pamumula sa aking porselanang mukha at leeg. Ang bawat pagtulak ng kaniyang balakang ay nagdudulot ng maingay na pagkalog ng lumang frame ng kama at ang paglinaw ng tunog ng aming pawisang mga balat na nagtatama. Naramdaman ko ang pagbaon ng kaniyang mga kalyo sa aking balakang, nag-iiwan ng mga pulang marka habang itinuturo niya sa akin kung paano igagalaw ang aking baywang upang sumabay sa kaniyang ritmo.

“Mmm… ahh! Papa Jun… napakalalim po!” sigaw ko nang mahina habang ang aking mga daliri ay nagbabaon sa tela ng unan.

“Kayanin mo, Mael… napakagaling mong sumabay sa akin,” pabulong na papuri ng matanda habang mas binibilisan ang kaniyang pagbaon at paghatak.

“Ahh… a-ang sarap po… huwag niyo pong ititigil,” pakiusap ko habang pilit kong itinutulak ang aking balakang pabalik sa kaniyang bawat pag-sulong.

Inilagay ni Papa Jun ang kaniyang dalawang dambuhalang kamay sa aking payat na baywang, hinahawakan ako nang napakahigpit upang kontrolin ang bawat galaw ng aking katawan. Ang kaniyang matitigas na muscle sa dibdib at tiyan ay paulit-ulit na humahampas sa aking likod, nagpapadaloy ng matinding kuryente sa buong kahabaan ng aking gulugod. Ang amoy ng kaniyang pomada, tabako, at ang matapang na amoy ng kaniyang pawis ay tuluyan nang pumatay sa anumang naiwang malamig na hangin sa loob ng maliit na silid. Bawat pag-sulong ng kaniyang t*te ay lumilikha ng mabilis na pagtibok sa aking puson, na nagpapadaloy ng basang init sa aking sariling pagkalalaki na nakakuskos sa kumot.

“Papa Jun… Ito na po talaga, parang lalabas na po ang sa akin!” gulat kong daing habang ang aking mga hita ay nag-uumpisang manginig nang kontrolado. Muli kong naramdaman ang pagbuhos mula sa aking katawan.

“Sabay tayo, Mael… huwag mong pipigilan. Pasensya ka na at hindi ka agad nakapagpalabas kanina, mas gusto ko kasi na maramdaman pa ang lalim mo kaya iniba ko ang posisyon,” madiin na bilin ni Papa Jun habang mas lalong pinalalalim at pinalalakas ang kaniyang bawat pagbaon mula sa aking likuran.

Inabot ng kaniyang kanang kamay ang aking nanginginig na leeg, dahan-dahang hinahawakan ang aking porselanang balat upang iangat nang bahagya ang aking ulo mula sa unan. Hinalikan niya ang gilid ng aking panga pababa sa aking balikat, nag-iiwan ng basang marka habang ang kaniyang balakang ay tuloy-tuloy sa marahas at mabilis nitong paggalaw. Ang maingay na tunog ng aming pagtatagpo at ang aming magkasamang desperadong paghinga ay umuukit sa katahimikan ng Sitio Pag-asa. Ang mahiyaing binatang minsan ay natatakot sa mga lalaki sa komunidad ay tuluyan nang nawala sa matinding ligaya at kompletong pagsuko sa mga bisig ng lider ng komunidad.

“Ayan na… Mael… ibubuhos ko na!” asik ni Papa Jun habang ang kaniyang buong katawan ay tumitigas sa ibabaw ko.

“Papa Jun! Ahhh!” sigaw ko sa gitna ng silid habang ang aking buong katawan ay nilalamon ng matinding panginginig.

Sa huling malalim at marahas na pagbaon ng kaniyang t*te sa aking pinakagitna, naramdaman ko ang mabilis na pagputok ng kaniyang mainit at dambuhalang likido sa loob ng aking masikip na daanan. Kasabay nito, ang aking sariling pagkalalaki ay nagpakawala ng serye ng basang marka sa ibabaw ng kumot habang pilit kong itinutulak ang aking balakang sa kaniyang hita. Napasandal ang kaniyang malapad na dibdib sa aking likod habang pareho kaming humihinga nang napakabigat sa gitna ng madilim na silid. Ang kaniyang mainit na likido ay tuluyang pumupuno sa aking loob, nag-iiwan ng malalim, malamig, at hindi malilimutang marka sa aking buong pagkatao.

“Napakasarap mo, Mael… napakagaling mong bata. Hindi ko inaasahan na sa unang pagkakataon ay kinaya mo ang dalawang posisyon, at ikaw pa mismo ang humihingi ng mas higit pa,” pabulong na wika ni Papa Jun habang marahang humahalik sa aking basang balikat.

“P-papa Jun… salamat po…” mahina kong tugon habang ang aking mga mata ay pilit na pumipikit sa matinding pagod at kasiyahan.

Dahan-dahan niyang inilabas ang kaniyang pagkalalaki mula sa aking loob, dahilan upang mapasinghap ako nang bahagya sa biglaang pagluwag ng aking daanan.

Isang mainit at basang sensasyon ang dahan-dahang dumaloy palabas mula sa aking pasukan pababa sa aking mga hita, isang patunay ng kaniyang kompletong pag-angkin sa akin ngayong gabi. Humiga si Papa Jun sa aking tabi at walang kahirap-hirap na inangat ang aking petikong katawan upang ipatong ang aking ulo sa kaniyang matipuno at mabalahibong dibdib.

Ipinagkalat niya ang kaniyang dambuhalang braso sa aking baywang, ikinukulong ako sa kaniyang tabi habang ang kaniyang mga daliri ay marahang humahaplos sa aking bagsak na buhok. Ibinaba ko ang aking mukha sa kaniyang leeg, inaamoy ang kaniyang matapang na amoy habang ang kaniyang mabigat na paghinga ay dahan-dahang nagiging pantay at payapa.

“Matulog ka na, Mael, ako ang bahala sa iyo bukas,” malambing na bilin ng matanda habang marahang pinipiga ang aking baywang.

“Opo, Papa Jun… mauulit pa po ba ito?” pabulong kong sagot habang ipinaiipit ang aking mga binti sa kaniyang malalaking hita. Hindi siya sumagot. Siguro dahil sa hina ng aking tanong ay hindi na nakasagot si Papa Jun. Pero hindi iyon ang importante. Ang mahalaga sa gabing ito ay nakuha ko na ang gusto ko at naibsan na ang pagnanasang matagal na ring namumuo sa loob ko.

Nakatitig ako sa madilim na kisame ng silid habang ang liwanag ng buwan ay dahan-dahang nawawala sa mga siwang ng yero. Ramdam ko ang kaunting hapdi sa aking ibabang bahagi at ang panlalambot ng aking mga binti, ngunit ang pananabik at ligaya sa aking dibdib ay mas nangingibabaw kaysa sa anumang takot. Ang unang gabi ng aking pagpapakawala sa mga bisig ni Papa Jun ay natapos na, ngunit alam kong ito pa lamang ang unang pahina ng isang panibago at masalimuot na kwento sa Sitio Pag-asa. Ipinikit ko ang aking mga mata sa ilalim ng kaniyang mabigat na braso, natutulog nang may buong kamalayan na bukas, ang tatlong ama ng komunidad ay may panibagong paraan ng pagtingin sa akin.

Kabanata 8: Umagang May Marka

Sumisilip ang patinga-tingang liwanag ng maagang umaga sa mga siwang ng rusted na yerong dingding ng silid. Ang malamig na simoy ng hangin mula sa dalampasigan ng Sitio Pag-asa ay nagdadala ng amoy ng maalat na patak ng dagat, tuyong alikabok, at pausok na gatong mula sa mga kapitbahay na nagluluto na ng almusal. Sa ibabaw ng lumang kutson, dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata, naramdaman ang mabigat at matigas na braso ni Papa Jun na nakakawit pa rin sa aking manipis na baywang. Ang kaniyang dambuhalang katawan ay nakasandal sa aking likuran, at ang pantay ngunit malalim niyang hininga ay yumayanig sa aking porselanang balat. Dahan-dahan kong iniyuko ang aking ulo habang bumabagsak ang aking ma-tsokolateng curtain bangs sa aking namumulang pisngi, nag-iiwan ng maliit na harang sa pagitan ko at ng nag-iagaw na liwanag sa silid.

Pilit kong iginalaw ang aking mga binti upang bumangon, ngunit agad na pumutok ang matinding hapdi at panlalambot sa aking ibabang bahagi pababa sa aking mga hita.

“Ugh…” mahina kong daing habang mabilis na pumatong ang aking dalawang nanginginig na kamay sa aking tiyan.

Bahagyang kumilos ang matanda sa aking tabi, dahan-dahang idinidilat ang kaniyang malalalim at may linya na mga mata habang pinalalalim ang kapit ng kaniyang dambuhalang palad sa aking porselanang baywang. Ang kaniyang silver fox na mukha ay malapit na malapit sa aking tainga, at ang kaniyang salt-and-pepper na buhok ay bahagyang gulo mula sa magdamag na pagkahiga. Tinitigan niya ang aking nanginginig na labi at ang mabilis na pagtaas ng aking dibdib bago pinaluwag ang kaniyang hawak upang hintaying makaayos ako ng upo. Ang amoy ng kaniyang pomada, matapang na amoy-lalaking pawis, at tuyong tabako ay nakakabit pa rin sa blanket at sa aking buong balat.

“Gising ka na pala, Mael, masakit pa ba ang katawan mo?” pabulong na tanong ni Papa Jun habang itinutukod ang kaniyang matipuno at mabalahibong siko sa kama.

“M-medyo kumakirot pa po sa ibaba, Papa Jun,” mahina kong sagot habang iniiwas ang aking paningin sa kaniyang malapad na dibdib na puno ng ubaning balahibo.

“Normal lang ‘yan sa unang pagkakataon, dahan-dahan ka lang kung babangon ka,” payo ng matanda habang ang kaniyang dambuhalang kamay ay marahang humahaplos sa aking payat na balikat.

Inabot ko ang aking kumupas na sando at dahan-dahan itong isinuot sa aking ulo, kasabay ng pagsusuot ng isang maluwag na jacket na may mataas na leeg upang siguraduhing selyado at tago ang anumang bakat ng kaniyang marahas na pagsupsop kagabi. Sa aking pagtaas ng braso, naramdaman ko ang mga kapansin-pansing marka sa aking leeg at balikat—mga pulang markang inukit ng kaniyang mga labi sa gitna ng kadiliman. Idinikit ko ang aking mga daliri sa ibabaw ng tela, nararamdaman ang matinding init na naiiwan sa bawat porsyon kung saan kumapit ang kaniyang bibig. Ang aking maputla at porselanang balat ay madaling magmarka, kaya’t ang mga mapupulang bakat ay mukhang mga permanenteng selyo na kailangang-kailangang maitago mula sa mata ng buong Sitio Pag-asa.

“Papa Jun… kailangan ko pong itago itong mga marka sa leeg ko, baka makita nina Tatay Mario at ng iba pa sa eskinita,” alinlangan kong wika habang isinasaayos ang mataas na kwelyo ng aking suot upang takpan ang gilid ng aking panga.

“Ayusin mo nang mabuti ang damit mo, huwag mong hahayaang lumabas ‘yan habang nandito ka pa sa labas,” seryosong bilin ni Papa Jun habang tuluyang umuupo sa gilid ng kama at isinusuot ang kaniyang pantalon.

Tumayo ang matanda at naglakad patungo sa maliit na mesa sa gilid upang kumuha ng baso ng tubig mula sa plastic na jug. Ang kaniyang matayog na kaanyuan at ang matigas niyang balikat ay muling nagpaalala sa akin ng kaniyang malaking kapangyarihan sa buong komunidad. Humarap siya sa akin at inabot ang baso, dahilan upang magtama ang aming mga kamay sa ibabaw ng malamig na babasagin. Ininom ko ang tubig nang mabilis, nararamdaman ang pagdaloy ng malamig na likido na nagpapagising sa aking pagod na katawan habang nakatitig si Papa Jun sa bawat paggalaw ng aking lalamunan.

“Maghilamos ka na sa kusina bago ka lumabas ng bahay, siguraduhin mong walang makakahalata sa kilos mo,” habilin niya habang inilalapat ang kaniyang matitigas na daliri sa aking basang labi upang punasan ang tulo ng tubig.

“Opo, aayusin ko po ang kilos ko bago ako umuwi o lumabas,” sagot ko habang dahan-dahang bumababa mula sa mataas na higaan.

Nang lumapat ang aking mga paa sa malamig na sementadong sahig, halos maifold ang aking mga tuhod sa biglaang panlalambot ng aking mga binti. Mabilis na pumutok ang kuryente ng hapdi sa aking pinakagitna, dahilan upang napakapit ako sa hamba ng pinto habang napaatras nang bahagya. Narinig ko ang mahinang paghinga ni Papa Jun mula sa aking likuran, at agad niyang inabot ang aking baywang gamit ang kaniyang dambuhalang braso upang hindi ako tuluyang matumba. Ang kaniyang mainit na dadaanan ay muling nagdikit sa aking likod, na nagpaalala sa akin sa marahas na pagbaon ng kaniyang t*te sa aking loob kagabi.

“Sabi ko sa ‘yo dahan-dahan lang, huwag mong igla ang katawan mo,” pabulong niyang paalala habang inaalayan ako patungo sa kusina.

“S-salamat po, Papa Jun, kaya ko na po maglakad,” pautal kong wika habang pilit kong itinutuwid ang aking tayo sa kabila ng panlalambot.

Nakarating ako sa maliit na lababo ng kusina kung saan bukas ang siwang ng bintanang yero patungo sa eskinita. Iniyuko ko ang aking mukha sa ilalim ng gripo, binubuhos ang malamig na tubig sa aking mga pisngi upang mawala ang natitirang pawis at ang lagkit ng aming nagdaang gabi. Sa aking pag-angat ng ulo, nasilayan ko ang aking repleksyon sa basag na salamin na nakasabit sa gilid ng pader. Ang aking mga mata ay may bahagyang pamamaga mula sa pag-iyak at pagdaing kagabi, habang ang aking natural na mapupulang labi ay may kaunting sugat mula sa kaniyang mabilis at marahas na pagsupsop. Inayos ko uli ang aking basang curtain bangs at itinaas pa nang lalo ang kwelyo ng aking jacket, siguradong walang kahit anong Pulang marka ang nakalitaw mula sa aking leeg.

Bago ako tuluyang umalis sa kusina, lumapit uli si Papa Jun at hinawakan nang marahan ang aking balikat mula sa likuran.

“Mag-iingat tayo sa mga susunod na pagkakataon, Mael, mas magiging maingat ako sa paghawak sa ‘yo para walang makapansin kahit kanino,” pabulong na paniniguro ni Papa Jun habang itinutulak nang bahagya ang aking buhok pabalik sa aking tainga.

“Opo, Papa Jun… mas mabuting walang makakaalam kahit sinoman,” mahina kong tugon habang napatungo at dahan-dahang tumatango sa kaniyang habilin.

Yumakap ang kaniyang dambuhalang braso sa aking maliit na katawan para sa isang huling mahigpit na pigil bago ako dahan-dahang lumakad palabas ng kaniyang pintuan. Sa aking paghakbang sa sementadong kalsada ng Sitio Pag-asa, nakasalubong ko ang ilang kapitbahay na abala sa kani-kanilang umaga, ngunit walang sinoman sa kanila ang nakapansin sa lihim na nakatago sa ilalim ng aking maluwag na jacket at mataas na kwelyo. Nakahinga ako nang maluwag habang dahan-dahang naglalakad pabalik sa aking tinutuluyan, pinipilit na gawing pantay at normal ang bawat bantas ng aking mga hakbang sa kabila ng kaunting hapdi sa aking ibaba.

Alam kong bilang na lamang ang mga araw at oras na makakasama ko si Papa Jun nang ganito katahimik at katago. Sa mga susunod na araw, matatapos na ang aking toka sa kaniyang bahay at lilipat na ako upang mamalagi naman sa ilalim ng bubong at pangangalaga ni Tatay Mario. Habang hawak ko ang kwelyo ng aking jacket sa gitna ng papasikat na araw, naramdaman ko ang muling pagmabilis ng tibok ng aking dibdib sa pananabik at kaba sa panibagong matang mag-aabang at magbabantay sa bawat kilos ng aking katawan.

Kabanata 9: Ang Paglipat sa Tahanan ng Karpintero

Bitbit ko ang isang kumupas na bag na naglalaman ng aking kakaunting damit habang dahan-dahang humahakbang sa makipot na eskinita patungo sa bahay ni Tatay Mario. Lumipas na ang ilang araw mula noong huling gabi ko sa silid ni Papa Jun, at ang mga mapupulang bakat at marka sa aking porselanang balat ay tuluyan nang naglaho at nagbalik sa kaniyang natural na kaputian. Ang malamig na simoy ng hangin sa Sitio Pag-asa ay nagdadala ng amoy ng pinausukang gatong, basing semento, at tuyong alikabok mula sa mga ginagawang barong-barong sa gilid ng kalsada. Hinawi ko ang aking ma-tsokolateng curtain bangs na patuloy na bumabagsak sa aking kilay habang inililipat ang hawak sa bag, nararamdaman ang bahagyang panginginig ng aking manipis na pulso sa kaba. Sa bawat paghakbang ko, pilit kong ginagawang pantay ang aking lakad upang walang sinoman sa mga kapitbahay na nakatambay sa labas ang makahalata sa paninibago ng aking katawan.

“Magandang hapon po, Tatay Mario,” mahina kong bati habang dahan-dahang humihinto sa pintuan ng kaniyang maliit ngunit matatag na tirahan.

“Mael, pumasok ka na at ilapag mo ‘yang gamit mo diyan sa gilid ng sala,” mabilis niyang tugon habang hindi man lamang itinataas ang kaniyang tingin mula sa ginagawang pintuan.

“Opo, salamat po sa pagpapatuloy sa akin dito sa inyo,” pabulong kong sagot habang inilalapag ang aking bag sa ibabaw ng lumang papag.

Inilibot ko ang aking mga mata sa buong paligid ng kaniyang sala na pinalilibutan ng mababang kisame at mga pader na gawa sa makakapal na plywood at lumang semento. Ang amoy ng pinagtabasang kahoy, amag, at tuyong pintura ay agad na pumuno sa aking ilong, na lalong nagpalakas sa mabilis na pagtibok ng aking dibdib sa gitna ng katahimikan. Sa sulok ng silid ay nakatumpok ang kaniyang mga kagamitan sa karpinterya—mga martilyo, liyabe, at lagari na nakalagay sa isang lumang kahot na lalagyan. Dahil narito ang kaniyang pamilya kapag gabi, inayos ko ang aking mga gamit sa tabi ng maliit na papag kung saan ako nakatakdang matulog, ramdam ang matinding pagkakaisa at proteksyon na ibinibigay ng kaniyang tahanan.

Dahan-dahan kong inayos ang aking kumupas na t-shirt at ipinatong ang aking dalawang nanginginig na kamay sa ibabaw ng papag upang subukan ang tibay nito. Bumagsak ang ilang hibla ng aking buhok sa aking mga mata habang pilit kong iniiwas ang aking paningin sa matipuno at heavy-built na katawan ng matanda na ilang hakbang lamang ang layo mula sa akin. Ang kaniyang kayumangging-lupa na balat ay nangingintab sa pawis habang ang kaniyang makakapal na braso ay puno ng umbok ng mga ugat sa bawat pagtaas ng kaniyang martilyo. Ang kaniyang amoy—pinaghalong usok ng tabako, pawis ng manu-manong pagtatrabaho, at sariwang kahoy—ay pumapalibot sa buong sala at dumiin sa aking lalamunan. Pinalalabas ng kaniyang rugged na mukha at manipis na stubble sa panga ang isang uri ng matinding masculine energy na nagdudulot ng pamumula sa aking mga pisngi.

“Diyan ka muna sa papag sa sala matutulog habang nandito ang mag-ina ko, Mael,” pahayag ni Tatay Mario habang itinutukod ang kaniyang malaking palad sa hamba ng pinto.

“Opo, Tatay Mario, maayos na maayos na po sa akin dito sa papag,” mabilis kong tugon habang dahan-dahang tumatayo at iniaangat ang aking mukha upang tumitig sa kaniya.

“Mabuti kung ganun, siguraduhin mo lang na hindi ka haharang-harang kapag naglalakad sila sa gabi,” madiin ngunit may lambing niyang dagdag habang ang kaniyang matatalim na mata ay gumagapang sa aking leeg.

Sumagi ang kaniyang dambuhalang balikat sa aking payat na braso nang lumakad siya patungo sa lababo upang maghugas ng kaniyang mga kamay na may mantsa ng tisa at alikabok. Ang matinding init ng kaniyang katawan ay agad na dumampi sa aking porselanang balat, dahilan upang mapasinghap ako nang bahagya sa biglaang panginginig ng aking mga binti. Tinitigan ko ang kaniyang malalapad na chest plates na kumikilos sa ilalim ng kaniyang basang sando habang dumeretso ang tubig mula sa rusty na gripo patungo sa kaniyang mga kalyo. Isang lihim na tensyon ang mabilis na nabuo sa pagitan naming dalawa sa loob ng masikip na espasyo, isang uri ng malamig na kuryente na gumagapang mula sa aking balakang paitaas sa aking leeg. Dahan-dahan kong iniyuko ang aking ulo sa hiya habang naririnig ang mahinang lagaslas ng tubig sa lababo.

Inabot ko ang isang malinis na basahan sa gilid ng mesa at pilit na inabala ang aking sarili sa pagpupunas ng alikabok sa mga kahoy na upuan sa sala. Sa bawat pagyuko ko, naramdaman ko ang mabigat at malalim na titig ng karpintero mula sa kaniyang kinaroroonan, na tila sinusuri ang bawat galaw ng aking maliit at petikong katawan. Ang aking maputlang balat ay madaling magmarka sa kahit anong init, kaya’t ang simpleng kamalayan sa kaniyang titig ay sapat na upang magpadaloy ng matinding pamumula mula sa aking mga pisngi hanggang sa aking mga tainga. Ang kaniyang matigas na panga ay bahagyang nagkuyom habang pinapanood ang pagbagsak ng aking curtain bangs sa aking mga mata sa tuwing nagpupunas ako ng mesa.

“Ako na ang magpapatuloy diyan sa pagpupunas, Mael, magpahinga ka na muna sa papag,” utos ni Tatay Mario habang dahan-dahang lumalapit sa aking likuran.

“Kaya ko na po ito, Tatay Mario, gusto ko lang po makatulong dito sa bahay niyo,” pabulong kong sagot habang ang aking mga daliri ay higit na humigpit sa basahan.

“Sinabi nang magpahinga ka na, sundin mo ang sinasabi ko sa ‘yo,” madiin niyang bilin habang inilalapat ang kaniyang magaspang na palad sa ibabaw ng aking kamay.

Napatigil ang aking paghinga nang maramdaman ang matitigas na kalyo ng kaniyang mga daliri na pumipigil sa aking bawat kilos sa ibabaw ng kahoy na mesa. Ang kaniyang dambuhalang katawan ay halos nakasandal sa aking likod, at ang mainit niyang hininga na may amoy ng kape at usok ay pumapalibot sa aking namumulang tainga. Naramdaman ko ang matigas na ibaba ng kaniyang dibdib na sumasagi sa aking manipis na balikat, na nagdulot ng mabilis na pagtaas at pagbaba ng aking sariling dibdib sa matinding kaba. Dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang kamay mula sa akin, ngunit ang init at presensya na kaniyang inintwan sa aking balat ay patuloy na nagpapadaloy ng matinding pagnanasa sa aking buong pagkatao.

“S-sige po, Tatay Mario, uupo na po ako muna sa papag,” pautal kong wika habang mabilis na humahakbang pabalik sa aking higaan.

“Maghahanda rin ako ng hapunan natin bago makauwi ang mag-ina ko mula sa palengke,” sagot niya habang inilalagay ang kaniyang mga kagamitan sa ilalim ng papag.

“Tutulong na po ako sa pagluluto kapag handa na ang mga sangkap,” dagdag ko habang dahan-dahang inilalapat ang aking likod sa malamig na pader ng sala.

Umupo ako sa gilid ng lumang papag at inilagay ang aking dalawang nanginginig na kamay sa aking mga tuhod habang pinapanood si Tatay Mario na naglalakad patungo sa maliit na kusina. Ang bawat hakbang ng kaniyang mabibigat na paa sa sementadong sahig ay lumilikha ng bahagyang pag-uga sa mga gamit sa loob ng bahay. Ang kaniyang maikling maitim na buhok na may kaunting alikabok ng kahoy ay kumikintab sa ilalim ng mahinang ilaw ng lampara na nakasabit sa kisame. Napalunok ako nang malalim habang iniiwas ang aking mga mata, nararamdaman ang paninibago at pananabik sa mga susunod na araw na aking gugugulin sa ilalim ng kaniyang tahimik ngunit nakatatakot na pangangalaga.

Nang sumapit ang gabi, dumating ang kaniyang asawa at anak mula sa palengke, na nagdala ng ingay at buhay sa loob ng maliit na tirahan. Tahimik akong kumain sa sulok ng mesa, halos hindi itinataas ang aking mukha upang iiwas ang aking sarili sa anumang pansin mula sa kaniyang pamilya. Nahuli ko ang ilang mabilis na titig ni Tatay Mario mula sa kaniyang kinaroroonan sa dulo ng mesa, mga titig na may kasamang lihim na paalala at babala para sa aming dalawa. Ang kaniyang rugged na mukha ay nanatiling seryoso at walang ipinapakitang emosyon habang nakikipag-usap sa kaniyang asawa tungkol sa kaniyang kinita sa gawaan ngayong araw.

“Mael, siguraduhin mong nakatabi nang maayos ‘yang mga gamit mo para hindi matapakan bukas ng umaga,” paalala ng asawa ni Tatay Mario habang nagliligpit ng mga plato sa lababo.

“Opo, Tita, itatabi ko po nang maayos dito sa ilalim ng papag,” magalang kong sagot habang dahan-dahang tumatayo mula sa upuan.

“Hayaan mo na ‘yang bata, ako na ang mag-aayos ng mga gagamitin niya bukas,” singit ni Tatay Mario habang inilalapag ang kaniyang baso ng tubig sa mesa.

Humakbang si Tatay Mario patungo sa aking pwesto sa sala at maingat na inilagay ang isang lumang kumot at unan sa ibabaw ng aking papag. Sa kaniyang pagyuko upang iayos ang tela, muling sumagi ang kaniyang malalapad na chest plates sa aking balikat, na nagdulot ng panibagong matinding pamumula sa aking mga pisngi. Ang kaniyang mabalahibong braso ay bahagyang pumisil sa aking baywang sa loob ng isang mabilis na segundo—isang patagong kilos na hindi napansin ng kaniyang pamilya sa kusina. Napapikit ako nang mariin sa bilis ng kaniyang ginawa habang ang aking puso ay patuloy sa marahas na pagpukpok sa loob ng aking manipis na dibdib.

“Matulog ka na nang maaga, marami tayong aayusin dito sa bahay bukas kapag umalis sila,” pabulong na bilin ni Tatay Mario habang ang kaniyang boses ay lumilikha ng bahagyang alituntunin sa aking tainga.

“O-opo, Tatay Mario, magpapatay na rin po ako ng ilaw dito sa sala,” pabulong kong tugon habang mabilis na iniiwas ang aking mukha sa kaniyang kalapitan.

“Good night, Mael, mag-ingat ka sa pagtulog diyan,” dagdag niya bago dahan-dahang tumatalikod patungo sa kaniyang sariling silid sa dulo ng bahay.

Pinatay ko ang maliit na ilaw sa sala at dahan-dahang nahiga sa ibabaw ng matigas na papag, binabalot ang aking katawan ng lumang kumot na ipinagkaloob ng matanda. Ang amoy ng kaniyang pawis, kahoy, at matapang na usok ay nakakabit pa rin sa tela ng unan, na lalong nagpapanatili sa akin na gising sa gitna ng kadiliman. Nakatitig ako sa mga siwang ng kisame kung saan tumatagos ang mahinang liwanag ng buwan mula sa labas ng Sitio Pag-asa. Ang kaunting hapdi at panlalambot sa aking katawan mula sa aking nakaraang karanasan ay tuluyan nang napalitan ng matinding kaba at pananabik sa kung ano ang pwedeng mangyari bukas kapag naiwan kaming dalawa lamang sa tahimik na bahay.

Kabanata 10: Ang Mapangahas na Tanong

Humahalimuyak sa hangin ang amoy ng pinagtabasang kahoy at amag habang dumadampi ang maagang sikat ng araw sa mga siwang ng dingding. Narinig ko ang huling lagutok ng pinto sa labas, hudyat na tuluyan nang nakasakay sa tricycle ang asawa at anak ni Tatay Mario patungo sa palengke at sa kanilang ruta. Sa gitna ng biglaang katahimikan ng bahay, nanatili akong nakatayo sa tabi ng lumang papag habang iniisip ang pagkakataong dumating. Inayos ko ang aking kumupas na sando, nararamdaman ang mabilis na pagtaas ng aking dibdib habang bumabagsak ang aking ma-tsokolateng curtain bangs upang takpan ang aking nanginginig na mata. Dahan-dahan akong humakbang patungo sa gilid ng sala kung saan abala ang karpintero sa pag-aayos ng isang sirang pinto, dala ang pananabik na matagal nang pumupuno sa aking isip.

Nakatayo si Tatay Mario sa ibabaw ng sementadong sahig, nakahubad ang pantaas na na damit dahilan upang maibilad ang kaniyang napakamaskulado at heavy-built na katawan. Ang kaniyang kayumangging-lupa na balat ay nangingintab sa pawis habang ang kaniyang malalapad na chest plates at makakapal na braso ay puno ng umbok ng mga ugat sa bawat pagpako niya. Ang amoy ng kaniyang balat—pinaghalong tuyong usok ng gatong, pawis ng manu-manong pagtatrabaho, at alikabok ng semento—ay pumuno sa aking ilong. Napaunlak ako ng tingin sa kaniyang rugged na mukha na may manipis na stubble sa panga, habang ang kaniyang matitigas na muscle plate sa tiyan ay kumikilos sa kaniyang bawat paghinga.

“Tatay Mario, gusto niyo po ba ng tulong diyan sa hawakan ng pinto?” mahina kong alok habang dahan-dahang lumalapit sa kaniyang gilid.

“Hawakan mo itong gilid ng plywood, Mael, para hindi yumugyog habang itinutulak ko ang barena,” sagot niya nang hindi itinataas ang kaniyang matalim na tingin mula sa kahoy.

“Opo, hahawakan ko po nang mahigpit dito sa ibaba,” mabilis kong tugon habang inilalapat ang aking porselanang palad sa ibabaw ng magaspang na hardwood.

Idinikit ko ang aking katawan sa gilid ng pintuan, ramdam ang matinding init na nagmumula sa kaniyang katawan kahit may kaunting agwat pa sa aming pagitan. Ang kaniyang maikling maitim na buhok na may pahiwatig ng alikabok ay nagpapakita ng kaniyang pagiging tunay na lalaki. Sa bawat pagbaon ng kaniyang turnilyo sa kahoy, nagtatama ang aming mga balikat, na nagdudulot ng kuryente na gumagapang patungo sa aking mga daliri sa paa. Ang aking porselanang balat ay mabilis na namula sa init ng kaniyang presensya, habang ang aking mga mata ay pilit na bumabagsak sa kaniyang mabalahibong dibdib.

Dahan-dahan kong inilipat ang aking hawak sa kahoy, at sa isang pambihirang pagkakataon ng pangahas, inihinto ko ang aking pagkilos upang tumitig sa kaniyang matigas na panga.

“Tatay Mario… may gusto lang po akong itanong sa inyo,” pabulong kong panimula habang ang aking mga daliri ay marahang dumidikit sa gilid ng pako.

“Ano ‘yun, Mael? Magsalita ka lang habang tinatapos ko ito,” tugon ng karpintero habang patuloy sa madiing pag-ikot ng kaniyang kamay.

“Paano po ba maglambing ang isang may-edad na mag-asawa kapag sila lang dalawa ang naiwan sa bahay?” mapangahas kong tanong habang ang matinding pamumula ay agad na dumadaloy mula sa aking mga pisngi patungo sa aking mga tainga.

Mabilis na napatigil ang kamay ni Tatay Mario sa kaniyang ginagawa, at ang tunog ng kaniyang kagamitan ay napalitan ng mabigat na katahimikan sa loob ng sala. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang hawak na barena sa semento, bago itinayo ang kaniyang dambuhalang katawan upang humarap nang buo sa aking kinaroroonan. Ang kaniyang matatalim na mata ay nakatitig nang diretso sa aking mga malalenteng mata na napapalibutan ng mahahabang pilikmata. Naramdaman ko ang pagkawala ng lakas sa aking mga tuhod sa matinding tensyon na umusbong sa aming pagitan, ngunit hindi ako gumalaw mula sa aking tayo.

“Saan mo naman natutunan ang ganiyang uri ng katanungan, Mael?” seryoso at malamig niyang tanong habang ang kaniyang panga ay bahagyang nagkuyom.

“N-nais ko lang po talagang malaman… dahil wala naman po akong nakikitang gumagawa niyon sa akin,” pautal kong pagsisinungaling habang mas lalo kong iniyuko ang aking ulo sa hiya.

“Hindi simpleng bagay ang itinatanong mo, bata ka,” bilin niya habang ang kaniyang mabigat na boses ay nagpapatakbo ng lamig sa aking leeg.

Bago pa man ako makahingi ng paumanhin, humakbang nang napakalapit si Tatay Mario patungo sa aking likuran, hanggang sa ang kaniyang dambuhalang dibdib ay tuluyan nang dumikit sa aking likod. Napasinghap ako nang malakas nang maramdaman ang matigas at mabalahibong chest plate na nagpapadama ng kaniyang mabilis at pantay na tibok ng puso. Ang kaniyang dalawang makakapal na braso na puno ng vascularity ay dahan-dahang lumibot mula sa aking likod patungo sa aking harapan. Ipinatong niya ang kaniyang magagaspang at may kalyong mga palad sa ibabaw ng aking payat na balikat, nag-iiwan ng mabigat at matinding pressure na nagpapanatili sa akin sa kaniyang piling.

“Kapag ang isang mature na lalaki ay naglalambing, Mael, hindi iyon tulad ng sa mga bata,” pabulong na pahayag ni Tatay Mario habang ang kaniyang may balbas na pisngi ay dumidikit sa gilid ng aking tainga.

“T-tatay Mario…” mahina kong daing habang ang aking mga kamay ay kusang humahawak sa kaniyang mga braso upang humingi ng suporta.

“Gusto mo talagang ipakita ko sa ‘yo kung paano?” madiin niyang usisa habang ang kaniyang amoy ng usok at pawis ay tuluyang bumabalot sa aking ilong.

“O-opo… ipakita niyo po sa akin…” pabulong kong tugon habang itinutulak ko ang aking balakang pabalik sa kaniyang ibaba.

Dahan-dahang gumalaw ang kaniyang mga palad mula sa aking balikat pababa sa aking manipis na dibdib, pinararamdam sa akin ang matitigas na kalyo ng kaniyang mga daliri sa ibabaw ng manipis kong sando. Ang kaniyang mainit at mabigat na paghinga ay gumagapang sa aking leeg, na nagdudulot ng matinding panginginig sa buong kahabaan ng aking gulugod. Ipinatong niya ang kaniyang buong timbang sa aking likuran, ikinukulong ang aking petikong katawan sa pagitan ng kaniyang matitigas na muscles at ng pader ng sala. Napaunat ang aking leeg nang maramdaman ang marahang pagdikit ng kaniyang labas na balbas sa aking makinis na balat, nag-iiwan ng kaunting hapdi at matinding pagnanasa.

“Ang tunay na lalaki, Mael, hawak niya nang buo ang kaniyang minamahal… walang nakakalabas,” pabulong na paliwanag ni Tatay Mario habang ang kaniyang kamay ay Pumipisil nang madiin sa aking baywang.

“Ahh… Tatay Mario… ang init po ng mga kamay niyo…” usal ko habang pilit kong ipinapaloob ang aking sarili sa kaniyang matapang na yakap.

“Dahil ito ang totoong kalinga ng isang karpintero, hindi ito madali ngunit matatag,” sagot niya habang itinutulak ang kaniyang balakang nang bahagya sa aking puwit.

Naramdaman ko ang matigas na hugis sa ibaba ng kaniyang pantalon na dumiin sa aking porselanang balakang, isang malinaw na patunay na ang kaniyang pagtuturo ay tuluyan nang pinalitan ng sarili niyang matinding init. Ang aking curtain bangs ay tuluyan nabasa ng pawis habang ang aking mga mata ay napapapikit sa bawat marahang pagpisil ng kaniyang malaking palad sa aking tiyan at balakang. Ang maingay na tunog ng aming mabibigat na paghinga ay nag-iisang umuukit sa katahimikan ng bahay habang ang araw sa labas ay patuloy na umaakyat. Ang mahiyaing binatang nagtanong lamang ay tuluyan nang nakakulong sa bisig ng karpinterong hindi na pwedeng umurong sa kaniyang nasimulan.

“Ito rin ba ang ginagawa niyo kapag gabi?” gulat kong tanong habang ang aking ulo ay napapasandal sa kaniyang malapad na balikat.

“Higit pa rito, Mael, kapag ang pagnanasa na ang nagpapatapat sa katawan,” pabulong na sagot ng matanda habang dahan-dahang inikot ang aking katawan upang humarap sa kaniya.

“Tatay Mario… huwag niyo po akong bibitawan…” pakiusap ko habang itinataas ko ang aking tingin sa kaniyang rugged na mukha.

Inabot ng kaniyang may kalyong thumb ang aking porselanang pisngi, marahang hinahaplos ang aking namumulang balat habang ang kaniyang kabilang kamay ay nananatiling nakatali sa aking baywang. Ang kaniyang mga mata ay puno ng matinding pagmamay-ari at pananabik na matagal niyang itinago sa ilalim ng kaniyang tahimik at magaspang na kaanyuan. Naramdaman ko ang pagbaon ng kaniyang mga daliri sa aking balat, nag-iiwan ng panibagong Init habang inilalapit niya ang kaniyang mukha sa aking mga labi. Sa gitna ng sala na amoy pinagtabasang kahoy at usok, ang simpleng tanong ay tuluyan nang nagbukas ng pinto patungo sa isang masalimuot at hindi mapigilang pagtatagpo.

Kabanata 11: Sa Pagitan ng Pagtuturo at Pagnanasa

Nakatayo kami sa gitna ng maliit at may kababaang sala habang ang amoy ng pinagtabasang hardwood at tuyong usok ng gatong ay dumiin sa aking lalamunan. Ang init na dumadaloy mula sa dambuhala at heavy-built na katawan ni Tatay Mario ay tuluyang pumawi sa malamig na simoy ng hangin na pumapasok sa mga siwang ng lumang plywood. Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang dalawang makakapal na braso na puno ng mga umbok ng ugat, hinahawakan ang aking dalawang payat na balikat upang iharap ako sa kaniya. Iniyuko ko ang aking ulo dahilan upang bumagsak ang aking ma-tsokolateng curtain bangs sa aking mga mata, ngunit agad na pumutok ang matinding pamumula sa aking porselanang mga pisngi hanggang sa aking tainga. Ang kaniyang kayumangging-lupa na balat ay nangingintab sa pawis, habang ang kaniyang matitigas na chest plates ay umaangat at bumababa sa bawat mabigat niyang paghinga.

“Tumingin ka sa akin, Mael,” mahina at may lalim niyang utos habang ang kaniyang mga mata ay nakatitig sa aking nanginginig na labi.

“T-tatay Mario… hindi po ako marunong sa mga ganitong bagay,” pabulong kong tugon habang ang aking mga kamay ay dahan-dahang dumiin sa kaniyang mabalahibong tiyan.

“Tuturuan kita kung paano ang tunay na paglalambing ng isang may-edad na lalaki,” sagot niya habang inilalapat ang kaniyang magagaspang at may kalyong daliri sa ibabang bahagi ng aking chin.

Inangat ng karpintero ang aking mukha nang walang pasabi, pinipilit ang aking mga malalenteng mata na tumitig sa kaniyang rugged na kaanyuan at sa manipis na stubble sa kaniyang panga. Iniyuko niya ang kaniyang ulo at marahang inilapat ang kaniyang mainit at bahagyang may balbas na mga labi sa gilid ng aking panga pababa sa aking sensitive na leeg. Isang matalas na panginginig ang agad na gumagapang sa kahabaan ng aking gulugod nang maramdaman ang kuskos ng kaniyang balbas sa aking makinis at porselanang balat. Ang kaniyang amoy—pinaghalong alikabok ng semento, kapok, at amoy-lalaking pawis—ay tuluyang sumakop sa aking pang-amoy habang napapasinghap ako sa bawat marahang paghalik niya sa aking balat. Napaunat ang aking leeg at napapikit ako nang mariin habang ang kaniyang dambuhalang palad ay dahan-dahang pumipisil sa aking baywang.

“Mmm… Tatay Mario… napakatigas po ng mga kamay niyo,” daing ko nang mahina habang ang aking mga daliri ay nagbabaon sa kaniyang matigas na balakang.

“Mula ito sa matagal na paghahawak ng martilyo at kahoy, Mael, pero sadyang para sa ‘yo ito,” pabulong niyang wika sa aking tainga bago marahang kinagat ang aking malambot na tainga.

“Napakainit po ng hininga niyo… parang kumakapal ang dibdib ko,” pautal kong sagot habang ipinapatong ko ang aking dalawang palad sa kaniyang malapad at mabalahibong dibdib.

Naramdaman ko ang mabilis at matatag na tibok ng kaniyang puso sa ilalim ng aking manipis na mga kamay habang pinararamdam niya sa akin ang matigas na hugis ng kaniyang muscle plates. Dahan-dahang inilipat ng matanda ang kaniyang kanang kamay patungo sa likod ng aking ulo, marahang pinipiga ang aking malambot na buhok upang panatilihing nakatingala ang aking mukha sa kaniya. Inilapit niya muli ang kaniyang bibig at sa pagkakataong ito ay buong madiing inilapat ang kaniyang basang labi sa aking mapupulang labi sa isang mabilis at matinding halik. Lasang-lasa ko ang pait ng kaniyang usok at ang alat ng kaniyang pawis habang ang kaniyang dila ay marahang pumapasok sa aking bibig upang galugarin ang aking basang loob. Lumikha iyon ng mahinang tunog ng pagbasag ng laway na umaalingawngaw sa tahimik na sala.

“Ayan… ganyan sumagot sa halik ng isang matandang lalaki,” pabulong na papuri ni Tatay Mario habang dahan-dahang inilalayo ang kaniyang labi ngunit nananatiling nakadikit ang kaniyang noo sa akin.

“A-ang lalim po… parang nawawalan ako ng hininga,” hingal kong pahayag habang ang aking mga mata ay napapalibutan ng mahahabang pilikmata na may kaunting hamog ng luha.

“Hindi pa tayo nagsisimula, Mael, marami ka pang kailangang matutunan sa kalinga ko,” malamig ngunit punong-puno ng pagnanasa niyang dagdag habang ibinababa ang kaniyang kamay sa aking sando.

Dahan-dahan niyang inangat ang ibabang bahagi ng aking kumupas na sando patungo sa aking dibdib, ibinibilad ang aking porselana at payat na katawan sa malamig na hangin ng sala. Agad na dumiin ang kaniyang dalawang dambuhalang palad sa aking magkabilang ribcage, nag-iiwan ng mga pulang marka sa aking maputlang balat dahil sa matinding press ng kaniyang mga kalyo. Pinalibutan niya ang aking n*pples gamit ang kaniyang magagaspang na hintuturo, marahang pino-piga at inikot ang mga ito dahilan upang mapatalon ang aking balakang sa biglaang paninibago ng sensasyon. Isang maikling sigaw ng gulat at sarap ang kumawala sa aking lalamunan habang ang aking mga kamay ay bumababa sa kaniyang makakapal na braso upang humawak nang mahigpit.

“Tatay Mario! M-masakit po na masarap… huwag niyo pong pigain nang masyadong madiin!” pakiusap ko habang ang aking dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa sa kaniyang harapan.

“Kailangan mong masanay sa magaspang kong kamay, bata ka,” sagot ng karpintero habang pinalalalim pa ang pagpisil sa aking n*pples gamit ang kaniyang thumb at hintuturo.

“Ahh… Tatay Mario… nanginginig po ang mga binti ko,” pabulong kong daing habang pilit kong itinutulak ang aking sarili sa kaniyang matigas na tiyan.

Ibinaba ni Tatay Mario ang kaniyang ulo at inilapat ang kaniyang mainit na bibig sa aking n*pples, marahang sinusupsop at kinakagat ang mga ito habang ang kaniyang balbas ay patuloy na kumukuskos sa aking dibdib. Ang bawat paghatak ng kaniyang bibig sa aking sensitive na bahagi ay nagdudulot ng matinding panginginig sa aking porselanang balat, dahilan upang ang aking mga daliri ay magbaon sa kaniyang mabalahibong likod. Ang maingay na tunog ng kaniyang pagsupsop at ang kaniyang mabigat na paghinga ay lalong nagpapatindi sa pananabik na pumupuno sa aking puson. Napatingala ako sa mababang kisame ng sala habang nararamdaman ang pagdaloy ng mainit na kuryente mula sa aking dibdib patungo sa aking ibaba.

“Ganyan nga, Mael… ibigay mo sa akin ang buong reaksyon mo,” madiin na utos ng matanda habang inililipat ang kaniyang bibig sa kabilang bahagi ng aking dibdib.

“Mmm… ahh… Tatay Mario… parang nawawala na po ako sa sarili ko,” tugon ko habang ang aking mga tuhod ay tuluyan nang nanlalambot sa kaniyang ibabaw.

“Hawak kita, hindi kita hahayaang matumba,” pabulong niyang paniniguro habang mabilis na ipinapaloob ang kaniyang kanang braso sa aking baywang upang iangat ako.

Dahan-dahan niyang inilipat ang kaniyang kabilang dambuhalang palad patungo sa ibaba ng aking maikling shorts, pumapasok sa loob ng tela upang marahang pisilin ang aking malambot na p
wet. Ang lamig ng kaniyang may kalyong mga daliri na sumasagi sa aking nag-iinit na balat ay nagdulot ng malakas na paghinga mula sa aking mga labi. Sunod ay pinagkiskis niya ang kaniyang mga daliri sa pagitan ng aking mga hita, hinihilot ito papunta sa aking butas nang may madiin at maingat na ritmo na tila nag-aayos ng isang mahalagang kasangkapan. Ang aking sariling pagkalalaki ay tuluyan nang nagbasa at dumiin sa ibaba ng kaniyang pantalon, maliit kumpara sa matinding tigas at laki ng kaniyang sariling t
te na nakatago sa kaniyang shorts.

“Napakalambot ng balat mo, Mael… napakasarap mong hawakan sa ganitong paraan,” pabulong na pag-amin ng karpintero habang ang kaniyang mga daliri ay patuloy sa pagpisil sa aking katawan.

“Tatay Mario… may nararamdaman na po akong matigas mula sa inyo…” mahina kong sagot habang ipinapatong ko ang aking mukha sa kaniyang pawisang leeg.

“Gusto mo bang ituloy natin ito sa ibabaw ng papag? Para matutunan mo kung para saan ang tigas na tinutukoy mo,” tanong niya habang ang kaniyang boses ay nanginginig na rin sa matinding pagnanasa.

“Opo… ihiga niyo na po ako sa papag, Tatay Mario,” pakiusap ko habang itinuturo ko ang higaan kong nakaayos sa sala gamit ang aking nanginginig na kamay.

Inangat ni Tatay Mario ang aking maliit na katawan nang walang kahirap-hirap gamit ang kaniyang dalawang makakapal na braso, na tila nagbubuhat lamang ng isang magaan na tabla ng kahoy. Inihiga niya ako nang dahan-dahan sa ibabaw ng matigas at kumupas na papag sa sala, dahilan upang gumawa ng mahinang ingay ang mga lumang kahoy nito sa ilalim ng aking likod. Bumagsak muli ang aking curtain bangs sa aking namumulang mukha habang ipinagkakalat ko ang aking dalawang payat na binti sa kaniyang harapan. Lumuhod ang dambuhalang karpintero sa pagitan ng aking mga hita, ang kaniyang rugged na mukha ay nakatitig sa akin nang may matinding pagmamay-ari habang binubuksan ang kaniyang sariling sinturon.

“Sikreto lang natin ang gagawin natin, Mael… sa akin ka lang ngayong umaga,” madiin na bilin ni Tatay Mario habang itinutulak ang kaniyang pantalon pababa.

“Inyo na po ako, Tatay Mario… gawin niyo na po ang gusto niyo sa akin,” pabulong kong tugon habang ang aking porselanang balat ay tuluyan nang nangangatog sa matinding pananabik at init.

Inilagay ng matanda ang kaniyang magagaspang na palad sa aking magkabilang lutang na tulang-balakang, madiing pinipiga ang aking balat habang inilalapit ang kaniyang malaking pagkalalaki sa aking lagusan. Ang maingay na paghinga ng aming mga dibdib at ang amoy ng pinagtabasang kahoy na pumupuno sa sala ay naging saksi sa tuluyang pagbagsak ng kaniyang pagtitimpi. Ang mahiyaing binatang naghahanap lamang ng kalinga ay tuluyan nang nakabukas ang katawan sa ibabaw ng papag, handang tanggapin ang mabigat at matigas na pag-angkin ng karpiterong nagpalaki sa kaniya.

Kabanata 12: Ang Unang Pagpasok sa Umaga

Nakalapat ang aking likod sa ibabaw ng matigas at kumupas na papag habang ang maingay na huni ng bentilador ay nagdadala ng amoy ng pinagtabasang hardwood at alikabok ng semento. Nakaluhod si Tatay Mario sa pagitan ng aking dalawang payat na hita, habang ang kaniyang heavy-built at napakamaskuladong katawan ay nakatagilid upang hawakan ang ibabang bahagi ng kaniyang pantaas na suot. Sa isang mabilis na pagtaas ng kaniyang braso, hubad niyang maikakalat ang kaniyang kayumangging-lupa na balat na nangingintab sa pawis at puno ng makakapal na balahibo sa dibdib. Ibinaba niya ang kaniyang maikling pantalon pababa sa kaniyang mga tuhod, inilalantad ang kaniyang malaking pagkalalaki na pumipintig sa matinding init. Ang kaniyang rugged na mukha at ang matitigas na anggulo ng kaniyang panga ay nakatitig sa akin nang may matinding pagnanasa habang dahan-dahan siyang nagbababa ng kaniyang malaking timbang sa aking ibabaw.

“Itaas mo ang dalawa mong binti, Mael,” mahina at madiin niyang utos habang inilalapat ang kaniyang magagaspang na palad sa ilalim ng aking mga tuhod.

“T-tatay Mario… pilitin niyo pong maging dahan-dahan lang,” pabulong kong pakiusap habang ang aking mga daliri ay marahas na pumipisil sa gilid ng lumang papag.

“Huwag kang matakot, hawak kita nang mabuti,” tugon ng karpintero habang pinalalapad ang pagbuka ng aking mga hita upang buksan ang aking masikip na pasukan.

Inangat ko nang bahagya ang aking balakang habang bumabagsak ang aking ma-tsokolateng curtain bangs sa aking namumulang pisngi at mata. Ang kaniyang dambuhalang braso na puno ng mga umbok ng ugat ay yumakap sa ilalim ng aking balakang upang itaas ako sa tamang anggulo. Inilapat ng matanda ang dulo ng kaniyang nag-iinit na t*te sa pinto ng aking lagusan, nararamdaman ang mabilis na panginginig ng aking mga kalamnan sa malamig na hangin ng sala. Ang amoy ng kaniyang balat—pinaghalong tuyong usok ng gatong, pawis ng manu-manong pagtatrabaho, at kapok—ay pumuno sa aking lalamunan habang napapasinghap ako sa bawat marahang pagpindot ng kaniyang ulo sa aking balat.

“Huminga ka nang malalim sa ilong at huwag mong ititigas ang katawan mo,” pabulong na bilin ni Tatay Mario habang ang kaniyang matatalim na mata ay nakatitig sa aking mga labi.

“Opo… handa na po ako… pumasok na po kayo,” tugon ko habang ang aking porselanang balat ayagad na namumula sa matinding kaba.

“Dahan-dahan lang ito, bata ka,” dagdag niya habang sinisimulang itulak ang kaniyang buong timbang paitaas.

Sa unang baon pa lamang ng kaniyang malaking pagkalalaki, isang matalas na hapdi at sikip ang agad na kumalat mula sa aking puson patungo sa aking mga binti. Napaatras nang bahagya ang aking balakang dahilan upang gumawa ng malakas na lagutok ang lumang papag sa ilalim ng aming mga katawan. Ipinatong ni Tatay Mario ang kaniyang dambuhalang chest plates sa aking manipis na dibdib, pinapaloob ang aking petikong katawan sa ilalim ng kaniyang mabigat at matatag na proteksyon. Ang kaniyang manipis na stubble sa panga ay marahang kumuskos sa aking porselanang leeg habang hinihintay niyang kumalma ang panginginig ng aking lagusan.

“Aww! Tatay Mario… m-masikip po!” napasigaw kong daing habang ang aking mga daliri ay nagbabaon sa kaniyang mabalahibong likod.

“Shh… huwag kang sisigaw, baka may makarinig sa labas ng eskinita,” pabulong na paalala ng karpintero habang inilalapat ang kaniyang labi sa aking tainga.

“Opo… pasensya na po… pilitin ko pong tiisin,” pautal kong sagot habang ipinapatong ko ang aking mukha sa kaniyang pawisang balikat.

Pinanatili ng matanda ang kaniyang posisyon nang walang anumang galaw habang ang kaniyang dalawang dambuhalang palad ay dahan-dahang pumipisil sa aking baywang upang bigyan ako ng oras na makabagay. Ang kaniyang mabilis at pantay na tibok ng puso ay tumatama sa aking dibdib, na nagdudulot ng malamig na kuryente sa kahabaan ng aking gulugod. Sa bawat segundo ng kaniyang pananatili sa loob ko, ang matinding hapdi ay dahan-dahang napalitan ng isang malalim, mainit, at hindi maipaliwanag na pakiramdam ng pagkabuo. Dahan-dahan kong pinaluwag ang aking kapit sa kaniyang likod at huminga nang malalim upang ipakita sa kaniya na maaari na siyang magpatuloy sa kaniyang pag-sulong.

“Mael… itutulak ko pa nang mas malalim,” pahayag ni Tatay Mario habang itinutukod ang kaniyang mga siko sa tabi ng aking ulo.

“Sige po… baon niyo na po ang lahat…” pabulong kong pahintulot habang ang aking mga pilikmata ay nanginginig sa basang hamog ng luha.

“Napakagaling mong tumanggap, bata ka,” papuri ng matanda habang mabuong itinitis ang kaniyang balakang patungo sa aking ilalim.

Sa isang madiin at tuluy-tuloy na pagtulak mula sa kaniyang harapan, tuluyang ibinaon ng karpintero ang buong haba ng kaniyang t*te sa pinakamalalim na bahagi ng aking loob. Napaunat ang aking leeg at napadilat ang aking mga mata sa matinding sensasyon ng pagkapuno na gumagapang sa aking buong pagkatao. Ang kaniyang mga balahibo sa ibaba ay kumapit sa aking porselanang hita habang ang kaniyang dalawang kamay ay mabilis na humawak nang mahigpit sa aking magkabilang baywang upang pigilan ang anumang paggalaw ko. Ang maingay na tunog ng aming pinaghalong paghinga ay umaalingawngaw sa maliit na sala habang ang araw sa labas ng mga siwang ng plywood ay lalong umiinit.

“Mmm… Tatay Mario! N-nasa loob na po ba ang lahat?” hingal kong tanong habang ang aking mga binti ay kusang yumayakap sa kaniyang balakang.

“Nasa loob na ako, Mael… napakasikip at napakainit ng daanan mo,” tugon ng matanda habang ang kaniyang boses ay nanginginig sa matinding sarap.

“Parang… parang kumakapal po ang pakiramdam sa puson ko,” usal ko habang pilit kong itinutulak ang aking dibdib sa kaniyang harapan.

Sinimulan ni Tatay Mario ang marahang paggalaw ng kaniyang balakang pabalik-balik, nagpapasok at naglalabas nang may mabigat at maingat na ritmo na tila nagtatabla ng kahoy. Bawat pagbaon ng kaniyang matigas na pagkalalaki sa aking loob ay lumilikha ng mahinang tunog ng dulas na nagpapasikip sa pakiramdam sa aming pagitan. Ang kaniyang magagaspang na kalyo ay pumipisil sa aking makinis na balat, nag-iiwan ng mga pulang marka sa aking baywang na lalong nagpapatindi sa aking pananabik. Ang mahiyaing binatang minsan ay natatakot sa kaniyang mga ama-amahan ay tuluyan nang napasuko sa mabigat na galaw ng karpiterong nagmamay-ari sa kaniya ngayong umaga.

“Ganyan nga, Mael… sumabay ka sa bawat pagtulak ko,” utos ng matanda habang pinalalalim pa ang kaniyang mga baon.

“Ahh! Tatay Mario… ang lalim po ng inaabot niyo sa loob!” sigaw ko nang mahina habang napapapikit ako sa matinding ligaya.

“Para sa ‘yo lang ito, Mael… tanggapin mo ang buong kalinga ko,” pabulong niyang sagot habang mas binibilisan ang kaniyang pagbaon.

Inilagay ng matanda ang kaniyang kanang kamay sa likod ng aking leeg upang iangat ang aking ulo at marahang halikan ang aking mga labi sa gitna ng kaniyang tuluy-tuloy na paggalaw. Lasang-lasa ko ang alat ng kaniyang pawis at ang pait ng usok habang ang kaniyang dila ay nakikipaglaro sa aking bibig sa parehong ritmo ng kaniyang balakang. Ang aming mga pawisang balat ay patuloy na nagtatama, nagdudulot ng maingay na tunog ng pagdikit na umaalingawngaw sa buong bahay. Ang aking sariling pagkalalaki ay tuluyan nang nagbasa nang husto sa ibabaw ng aking tiyan, habang ang kaniyang dambuhalang katawan ay patuloy sa pag-angkin sa aking katawan sa ibabaw ng papag.

“Tatay Mario… huwag niyo po ititigil… napakasarap po,” pakiusap ko habang ang aking mga daliri ay humahawak sa kaniyang maikling buhok.

“Hindi ko ititigil, Mael… ibibigay ko sa ‘yo ang lahat ng gusto mo,” madiin na pangako ng karpintero habang mas lalo niyang itinutulak ang kaniyang buong timbang sa aking ibabaw.