Disclaimer

DISCLAIMER / AUTHOR’S NOTE

This is a mature story . If you’re not comfortable with this kind of content, you may choose to stop reading. Otherwise, feel free to continue to the next chapter.

All rights reserved.

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means—including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods—without prior written permission from the author, except for brief quotations used in reviews or other non-commercial purposes permitted by copyright law.

No plagiarism allowed.

This is a work of fiction.

Names, characters, places, events, and incidents are products of the author’s imagination. Any resemblance to actual persons—living or dead—or real events is purely coincidental.

Plagiarism is a crime.

Please do not copy any part of this book. If you notice similarities with other stories, it may be purely coincidental.

Author’s Note:

This story may contain typos and grammatical errors. I am not a professional writer—just an aspiring one. Kaya sana, manage your expectations.

Also, I’m not very confident in English, so the story may be written in Taglish . Pasensya na rin in advance for any mistakes.

Between the Threads

DESIRE SERIES

#1 Against the Soft Pull

#2 Between the Threads (Gray & Mavis Story)

#3 Static & Silence

#4 Through the Outline

Stay tuned for more…

Desire Series #2

Mavis Lim isn’t just a mere passerby in his life. He never wanted to look at another side of his life—especially when it came to love. But what if a single night of mistake changed everything?

That night, he met Gray, a man who had no interest in love, just like him. Yet from the moment they crossed paths, they felt an unfamiliar sensation—something neither of them could explain. A feeling that would slowly change his life and give him the courage to let himself love.

Follow the story of Mavis and Gray as they gradually fall for each other, learn more about who they truly are, and build a connection that changes their lives forever.

Desire 1

Desire 1: Rhythm

Mavis Point of View

"Huh? May bagong coach?" 

"Sinong bagong coach?"

"Teacher sa PE?"

"Hoy I heard it! Hot daw 'yan!"

Yan ang naririnig ko pagpasok ko sa campus. Ano bang meron at kailangan nilang pagtsismisan pati 'yun? Nabibingi na ako. Kanina pa sila nag-uusap dito sa tabi ko sa bench malapit sa field. Napabuntong-hininga ako.

"Huy! Si Mavis pala 'tong katabi natin!"

"Whaaa!" 

"Papicture ba tayo?!"

Tumingin ako sa malayo. Papalapit na si Evan, kilalang hot nerdy ng Harvey Campus. He's kind of person na mukhang innocent dahil sa eye glass na suot nito at sa kulot niyang buhok na kulay gold. Nakasuot siya madalas ng jacket at pants habng tamang masid lang sa paligid. Mukhang introvert din dahil kaya ka niyang hindi kausapin lalo kung may libro na siyang hawak But he's not that innocent. May sungay 'yan sa ulo kapag may babae na siyang natitipuhan. Marunong mambola kaya maraming nafa-fall.

"Evan!" tawag ko sa kaniya. Tinignan niya ako at ang mga babaeng katabi ko saka siya napailing.

"Kanina pa kita hinahanap. Let's go!" aniya bago ako tumayo at lumapit sa kaniya ng patakbo. Narinig ko pa ang pagkadismaya ng mga ito.

I’m sorry, I’m not comfortable.

“Why are you such an anti-woman? Bro, ikaw na ’yan oh? You’re handsome. But you’re wasting it. Iniiwasan mo lahat ng chicks na lumalapit sa’yo,” sabi ni Evan habang nakangisi sa akin sabay ayos ng eye glass niya.

“I’m not interested to them. Hindi ako comfortable sa mga atensyon nila,” sabi ko sabay bagsak ng balikat ko. I feel tired right now. “Anong oras na pala? Hindi pa ba mag-uumpisa ang try out?”

“Nah, Its 3 PM. What time ba ’yung practice?” Tanong niya.

“3:30 PM. I just wanna go home,” reklamo ko. Naka apat na subjects kasi kami ngayong araw at lahat ng ’yun may pop quiz. Kaya sirang-sira ang utak ko. Hindi pa naman ako nakikinig sa ibang lectures dahil nakakaboring.

Nah, who am I kidding? Nagpuyat ka, Mavis—inumaga na kayo sa party kagabi.

“It’s just 30 minutes, dude. Gusto mo ba munang pumunta sa cafeteria? Nandoon ata sila Stark at Jojin,” yaya niya na halatang nababanas na rin dahil sa kakareklamo ko. Kanina pa nila ako naririnig, sa room palang at alam kong naririndi na sila sa boses ko.

I like to complain. I’m always yapping everything.

“Sounds good,” sabi ko na lang.

“At least, hindi lang ako ang makakarinig ng boses mo,” sarkastikong sabi niya na ikinatawa ko ng mahina. He chuckled but I know, he’s cursing me.

“What about the new coach? Alam mo ba kung sino?” Tanong ko habang naglalakad.

He looked at me and shrugged his shoulders. “I don’t know about that. What about it?”

“Narinig ko lang.” Napabuntong-hininga ako at pinunasan ang pawis sa noo ko. “It seems like he’s popular.”

“Got it…” aniya. Napansin ko na nagtitipa na agad siya sa cellphone. Napakunot ang noo ko at tinignan ’yun.

“One of your girls?” Tanong ko uli.

“Nah, source. Oh she didn’t know either. Let’s just find out. Baka alam nina Jojin,” si Evan. Pagdating namin sa cafeteria ay napansin namin sina Stark at Jojin na may mga katabing babae. Sinusubuan sila nito ng pagkain. I rolled my eyes. These two are the worst womanizers. Minsan wala pang isang araw kung magpalit. Daig na ang scammers sa pambobola ng mga babae.

“Mavis! Evan!” Tawag ni Davis na galing kung saan. Bahagyang nakaangat ang shirt nito kaya kitang-kita ang abs nito. Nagtitilian ang mga nadadaanan niya kaya kinindatan niya ang mga iyon at kinawayan.

Isa pa ’to eh. Malalagot na naman kay Tita Shine kapag nag-uwi ng babae sa condo niya.

“Wow, cranky!” tukso ni Davis ng makita ako. I rolled my eyes again.

“He’s tired. Saan ka na naman ba galing?” sabat ni Evan. Tinapik siya sa balikat ni Davis.

“Iw!!” daing ni Evan dahil ramdam niyang pawis si Davis. “You smell like a basketball court. Can you take a shower?”

“Arte! Parang hindi pinapawisan ah?” Ani Davis at tinapik niya uli si Evan para inisin lang ito.

Biglang may lumapit kay Stark na babae. Napahinto ito at dahan-dahang tinignan iyon. Oh, a show.

“Gago ka! Akala ko ba may sakit ka?!” sigaw ng babae.

“Georgina, babe—” Naputol ang sasabihin ni Stark ng sampalin siya nito. Matunog pa iyon kaya napangiwi kami.

Aw…

“Babe! Wait—” Hindi na naman niya naituloy ang sasabihin dahil tumayo na ang babaeng katabi niya at sinampal din siya. Nakita ko ang pamumula ng pisngi nito.

Deserved!

“Jojin, babaero ka rin?” Tanong ng babae kay Jojin. Napakamot na lang siya ng buhok. Kinginang lalaking ’to.

“No, look. I’m a good boy—hey!” ani Jojin.

“Bahala ka! Womanizer! Sana maputol ’yang ano mo!” sigaw ng babae bago siya layasan.

Tinawanan siya nina Davis at Stark. Sinuklay ko na lang ang buhok ko at tinignan ang oras sa cellphone ko. 3:05? Wow, napakabagal. Inaantok na talaga ako.

“Ang lagkit mo, Davis! Ano ba ’yan?” reklamo ni Stark pero niyakap lang siya ni Davis.

“May try out na ba?” tanong ko. Tinignan ako ni Davis.

“I think pwede na. Ano? Tara?” yaya nito.

“Tryout, ano? Tara?” Panggagaya ni Jojin sa nauusong meme na kinatawa nila. Bumili na lang kami ng tubig sa cafeteria bago umalis doon.

“Hoy, Davis. Ano ’tong nababalitaan kong umalis na raw si Coach Mizuki?” Ani Stark. Napansin ko si Evan na tahimik habang nagta-type siya sa cellphone niya.

Kung naghahanap kayo ng iba’t-iba ng pambababae, nasa circle ko sila. Tuturuan nila kayo kung paano.

“Oo, umalis. Ikakasal na raw kasi,” ani Davis. “Sayang nga eh. Siya pa naman ang dahilan kaya ako nagtry out. Kaos wala na pala siya.”

“Jerk! Nagtry out ka agad ng wala kami?” biro ni Jojin sa kaniya.

“Si Coach Mizuki lang habol ko eh. Akala ko nandoon pa siya. Wala na pala,” ani Davis. Parang nalungkot pa ata ang gago. Nagpout pa kaya binato siya nina Jojin ng malilit na papel mula sa bulsa nila.

“Oh natanggap ka naman?” Tanong ko.

“Aba! Malamang!” proud niyang sabi. “Malas nga eh, natanggap ako pero wala naman ’yung pakay ko.”

“Tigilan mo na nga si Coach Mizuki. Naki-creepyhan na ’yun sayo,” pambabara ko.

“Itong mukhang ’to? Creepy? Girls are thankful kapag sinusundan ko sila,” aniya sabay kagat ng ibabang labi.

“Ah, si yabang. Payakap nga,” ani Jojin. “Sa leeg.”

Pagdating namin sa gymnasium ay may mga nakapila na roon. Kinuha ko sa bag ko ang jersey. Nakita ako ng isa sa mga PE teachers na si Sir Joseph, siya ang tumitingin at nag oobserve sa mga may potential na players.

“Lim!” tawag nito. Kaagad naman akong lumapit sa bench nila.

“Yes, Sir?”

“Mabuti naman at magta-try out ka uli! Maupo ka nga rito,” sabi niya na agad ko namang ginawa. Inakbayan niya ako. “Paano kung sabihin ko sa’yo na gagawin kitang team captain?”

Napakunot ang noo ko. “Hindi ba dapat—”

“Ayaw mo ba? Sayang naman. Marami ang nagagalingan sa’yo. Manang-mana ka sa tatay mo na si Eros,” sabi niya.

“Pero, sayang naman ’yung mga magtatry out, Sir,” tanggi ko. Tinignan niya ako sa mga mata at tila may hinuhuli.

“Sige na. Mukhang mahihirapan kami sa pagpili eh. Wala pa kasi ’yung new hired na coach,” aniya.

Napabuntong-hininga ako. “Sige, Sir. Pero kung papalitan ako nung new hired na coach, wala na po akong magagawa.”

“Hindi ’yan. Magaling ka kasi eh. Sayang lang at three pointers ka kasi last year. Ikaw pa naman pambato ko. Ah basta, ikaw ang team captain ko ah? Hindi mo na kailangan maglaro. Mukhang wala kang tulog eh,” aniya. Napakusot ako sa mga mata ko.

“Really?” Pagtataka ko.

“Sige na, balik ka bukas ah! Kung hindi, kakaladkarin kita mula sa room mo hanggang dito,” sabi nito bago ako itaboy gamit ang scoreboard. Bumalik naman ako kina Davis. Nakapila na sina Evan at nakajersey na rin.

“Wow, special treatment pre ah? Crush ka ata ni Sir Jo,” ani Jojin.

“Galingan niyo kasi,” sabi ko. Malakas nila akong tinapik sa balikat.

“Lamig lang ’yan. Mag Lola Remedios ka!” Ani Stark. Biglang sumipol si Sir Jo.

“Hoy! Ang ingay niyo!” saway niya.

“Una na ako. See you later…or not,” Pagpapaalam ko. Bago ako lumabas ay may nakasalubong akong isang lalaki. Nakasuot siya ng varsity jacket. May sony headphones sa leeg at may white t-shirt. Nagkatinginan kami at nakita ko ang matalas at malamig niyang mga mata.

Iniwasan ko agad iyon dahil sa kakaibang pakiramdam. “Weird,” bulong ko.

Paglabas ko ay agad kong tinungo ang parking lot. Pinindot ko ang key fobs kaya tumunog ang kotse ko. Pagbukas ko ay pabagsak akong naupo sa driver seat sabay hagis ng gamit ko sa passenger seat.

Ughh! Finally! Makakauwi na rin!

Pagdating ko sa tapat ng condo ko ay swinipe ko na ang key card ko.

“Welcome, Mavis!” Bati ng AI sa akin ng kusa iyong bumukas. Once na makita ko ang kwarto ko ay agad akong tumakbo paloob at ibinagsak ang katawan ko sa kama. I just closed my eyes and fell into the darkness.

PAGKADILAT ko’y nakita ko na lamang na sobrang dim sa kwarto. Nakabukas na ang lamp shades sa lamesa ko na nasa tabi ng kama ko. Kinusot ko ang mata ko.

“You have missed a call with you Mama,” saad ng AI.

“Open the curtain,” utos kos rito sa medyo paos na boses. Bumukas naman ang mga iyon kaya nakita ko ang malaking window glass na kung saan kita ko rin ang kabilang condo units at ang ibaba. Nasa 9th floor ako nagsstay. I yawned. Oh fudge, tumawag pala si Mama.

Agad kong kinuha ang cellphone ko at nakita nga ang notifications about dito. I call him back at agad naman itong sinagot.

Sinalubong ako ng mga nakangiting mukha nila Wayne and Dwayne, ang kambal kong kapatid. I smiled at them. “Where’s mama?”

“Shhh!” Ani Dwayne, ang hyper sa kanila sabay hagikgik. Nagulat na lang ako ng may humila sa kanila. Si Mama iyon na napapahilot na lang sa sintido niya.

“Kinuha niyo na naman ang cellphone ko,” sabi niya sa kambal. “Pick up your toys!”

“Why did you call me, Ma?” Tanong ko.

“Aba, ikaw ’tong tumawag eh. Ba’t ako ang tinatanong mo?” Sabi niya. Pero agad na lumambot ang ekspresyon sa mukha. “Napindot lang siguro ng mga kapatid mo. Alam mo namang hinahanap ka nila lagi.”

“Hmm…” Tanging nasabi ko.

“Puyat na puyat ah? Nagbar ka na naman ba?” tanong ni Mama. I heard Papa on the background, watching basketball dahil nasigaw ito.

“Fvck!!” sigaw niya pa.

“Eros!” saway ni Mama sabay pinandilatan ito.

“Sorry, babe,” sabi nito sa malambing na boses. Napailing na lang ako.

“Well?” ani Mama.

“Ah, sorry Ma. May gagawin pa pala ako—”

“Nakita ko sa story ni Davis. Sinend ni Tita Shine mo. Sinasabi ko lang sa’yo ha? Kapag ikaw bumagsak dahil diyan, babawiin talaga naming ’yang condo,” banta niya. Napalunok ako ng laway. Oh, hell no. Kapag nangyari ’yun, bantay-sarado na naman ako.

“Yeah yeah yeah. Birthday lang ni Jojin kaya kami nagpunta roon,” sabi ko na lamang.

“Tell him to wear a condom,” habol ni Papa.

Ayan na naman sila.

“Oh siya, sige na. Hindi ka namin pagbabawalan sa mga gimik mo, pero hindi ibig sabihin nu’n, pababayaan mo na ang pag-aaral mo. Prioritize your study,” paalala ni Mama.

“Fine. Love you Mom, Dad!” sabi ko bago patayin ang tawag. Biglang lumitaw ang notification ng group chat namin. Napairap ako sa group name. Kingina, ang lilibog!

[Salsa*eros]

Jojin: Gimik? @Stark @Mavis @Evan

Davis: Hard pass! Muntik na ’kong magrounded dahil sa kagabi.

Stark: Hindi ka naman inaalok sumama. Hindi ka naman mini-mention.

Davis: G*go!

Evan:

Typing…

Jojin: Ano? May party raw si Helen.

Mavis: Who tf is Helen?

Jojin: Helen, my girlfriend! ’Yung taga DLSU?

Evan:

Typing…

Mavis: Is she new?

Stark: What about tomorrow? Can’t go right now. I need to do something.

Evan: Sent a photo.

Nawindang kami dahil biglang nagsend si Evan ng mirror selfie habang pinapakita nito abs. Agad naman niyang dinelete iyon.

Evan: Oh, shoot!

Jojin: Wow, papi! Padila!

Stark: Sarap!

Davis: Malaki na ba ’yan?

Davis: Sent a photo.

Nagsend din si Davis habang pinapakita ang bisceps at 6 pack abs niya.

Stark: Lakas ah!

Stark: Sent a photo.

Gumaya na rin sina Jojin at Stark. Nasapo ko ang noo ko.

Mavis: Stop sending it. Walang girls dito.

Jojin: Witwiw. Send ka na rin Mavis!

Ibinato ko ang cellphone sa kama at lumabas na. Binuksan ko ang ref at kumuha ng tubig. Nasa kalagitnaan ako ng pag-inom ko nang marinig ko ang halos sunod-sunod na tunog ng messenger ringtone.

Fvck!

Nauubo akong lumapit at sinilip. Nakita ko na inadd pala nila ako sa isang GC. May mga babae na rito. Kasama rin ang mga naging ka-teammates namin last year sa basketball.

Jojin: Send na @Mavis

Rose: Oh, andito na pala si Mavis. Wow!

Daniela: @Mavis let me see it, please?

Napailing ako.

Mavis: No.

Biglang may nag pop up na message request. Si Daniela. Dati pa niya ako kinukulit. Nirereto sa akin nila Stark dahil bagay raw kami. Maganda at sexy siya, I’ll admit that. But, I can’t stand kung paano niya tignan. Ewan ko rin kung bakit.

Daniela: Hi, Mavis. Please accept me na huhu.

Mavis: Oh, yeah sorry. Puno na kasi ang fb account ko.

Nagta-type pa siya pero inexit ko na agad ang conversation namin. Napansin ko agad ang iba pang message request. Napansin ko agad ang isang message request na nagpakunot ng noo ko. May mga lalaki rin namang nagd-dm. Pero kakaiba ang isang ’to.

“Zoren Jackson?” Tanong ko sa sarili. Familiar ang pangalan niya pero hindi ko alam kung saan ko siya narinig.

Daniela: What about tom? Join us ha? Birthday ko and may party bukas. Sagot ko ang drinks. Pupunta ang original na black wolves. I’ll wait for you.

Napabuntong-hininga ako at muling humiga.

SUMIGAW si Davis. “Shoot!”

I rolled my eyes on him. I know, Idiot. Kaagad kong itinaas ang bola para ishott mula sa gilid habang bantay-bantay ako ni Roby, ang isa sa mga new player. Sinubukan niyang talunin iyon pero I already calculated it. I throw it with a slight angle on his position at nilagyan ng 50% force. Para kahit tamaan niya ay magdidiretso pa rin ito at may chance na magshoot.

Pumito si Sir Joseph. Wla pa rin daw kasi ’yung bagong coach kaya siya muna. I’m wondering kung nasaan ba ’yang bagong coach at tila nagpapa importante pa ata?

“Time’s up!” sabi nito kaya nagsilapitan kami. Biglang lumapit si Daniela na may dalang gatorade habang nakangiti ito.

“Oh, ang daya! Paano naman kami, Dan?” naiinggit na tanong ni Stark sa kaniya.

“Edi humingi kayo sa mga babae niyo. Kay Mavis lang ’yan,” sabi niya sabay irap pa. Kinuha ko na lang iyon dahil nakalimutan kong bumili kanina.

“So, I’m expecting na pupunta ka mamaya, ok? I only need your presence,” aniya sabay simpleng hinawakan ang pawis kong braso.

“Let’s see,” tipid kong sabi bago kinuha ang duffle bag ko. Sumabay na rin sila sa akin para maligo. Napansin ko naman ang isa ring baguhan. I didn’t know his name. Pero he is familiar. Siya ’yung nasalubong ko kahapon. Naroroon na naman ang titig niya sa akin. Iniwasan ko na lang ng tapikin ako sa dibdib ni Davis.

“Kanina ka pa tinitignan niyan ni Zoren,” sabi niya sabay akbay sa akin at nilakad ako papunta sa bathroom para maligo.

“Who?” tanong ko. Itinaas niya ang dalawang kilay sabay ngisi.

“Zoren Jackson. The Russian guy. Accountancy ’yan kaya hindi pamilyar sa’yo,” sabi niya bago maghubad at tanging boxer lang ang itinira.

“What’s with him? Nag-message request kasi siya sa akin last month,” sabi ko bago i-on ang shower. Ganoon din ang ginawa nil Stark na nakikinig sa akin.

“Anong sabi niya?” Usisa ni Stark sabay lagay ng sabon sa katawan.

“I don’t know. I didn’t open his message,” sabi ko. Napansin kong pumasok ito bago ako tignan. Wow, really? Anong meron at tinitignan niya ako?

“I heard, he’s bi,” ani Evan. Tumaas ang kilay ko. Wala siyang pakielam kung marinig siya nito.

“So?”

“Maybe he’s interested in you?” balik na sagot ni Evan.

“Why not try him? Ayaw mo naman kay Daniela eh?” sabi ni Jojin.

“Ayaw ko sa relationship,” sabi ko na ikinatawa nila.

“Your father’s name is Eros tapos ikaw, parang pinagsukluban ng pagmamahal sa katawan!” Tukso sa akin ni Stark. Binato ko siya ng shampoo bottle na ikinatawa niya.

“I’m not just interested in relationships. Unlike my father, nagmahal noong 18 siya,” sabi ko na lang.

Napatingin sila sa akin. Oh, yeah. They always suspecting kung ano nga ba ang gender ko. Kung straight ba ako o bisexual. I’m not sure. I’m still suffering, wondering who I really am.

Matapos iyon ay naiwan ako sa shower because I’m conscious about my body. Minsan nga kulang pa ang isang oras ng pagligo ko. Nagko-complain lang sila sa akin dahil sa laki ng water bill ko.

“Hey, you’re Mavis, right?” tanong ng isang boses. Napalingon ako, ’yung Zoren. Tila ang layo ng expectation ko sa boses niya. Deep at bumagay sa katawan niya. He’s too chunky at medyo malaki nga ata sa akin. Kung makkikita lang siguro siya ng babae ay talagang kikiligin. Bumagay din sa kaniya ang basang buhok. Mukha nga siyang russian dahil sa tulis ng titig niya. Asul din ang mga mata. Napansin ko na binasa niya ang ibabang labi niya.

Woah, chill Mavis. Akala ko ba hindi ka interesado?

“Yeah, why?” tanong ko bago muling humarap sa wall.

“Nothing, I’m just wondering if we can be friends? I know your Father,” sabi niya.

Natigilan ako. Oh? Is that the reason kung bakit niya ako minessage? Kung bakit niya ako tinitignan kanina pa.

“Ah, sure. But, don’t expect me to be a good friend,” sabi ko. Narinig ko ang mahina niyang pagtawa.

“That’s fine. Ikaw lang naman ang kakilala ko rito. Walang nakikipagkaibigan sa akin since the beginning of my journey here,” aniya. Natigilan akong muli.

“Why?”

Pumwesto siya sa pinagliguan ni Stark at binuksan ang shower.

“I don’t know. I didn’t ask them. Probably, because of my tattoo here,” sabi niya sabay pakita ng braso niya. Isa ’yung ulo ng tigre habang may apoy sa paligid.

It looks like a symbol of a gang?

“Ah. Tattoo is an art. Maybe, they’re just stereotyping you,” sabi ko.

“Probably…” sabi niya. Nahuli ko siyang nakatitig sa akin.

Nakarinig kami bigla ng mga hakbang. Paglingon ko’y sina Davis.

“What—” ngumisi ang loko kaya sinamaan ko siya ng tingin. “By the way, nandiyan na pala ’yung bagong coach. Gusto tayong makilala!”

Itutuloy…

Desire 2

Desire 2: Overlook

Mavis Point of View

Tinuro ni Davis ang bandang bench kung nasaan si Sir Joseph at ang isang lalaki na may katangkaran. May fit white t-shirt. Nakasumbrero pa na kulay pula at khaki pants. Tinanggal niya ’yun kaya napansin ko ang bro flow hairstyle niyang buhok. May piercing eyes siya na napakalamig tumingin. Matangos din ang ilong at may mapulang labi—gwapo siya pero nakakatakot. I felt his weird vibes towards me. Mukhang strikto siya base sa pagtayo niya. Nakatupi kasi ang dalawang braso niya. Kitang-kita tuloy na nag-gym siya dahil sa laki ng braso and biceps nito.  

"Ohhhh, scary," ani Davis habang sinasarhan ang bottle ng mineral water na ininuman niya.

"He's not," pagtanggi ko. Nagtama ang paningin namin. I can see his brown and cold eyes. Seriously, anong meron sa mga tao at dalawang boses na ako nakakakita ng mga cold eyes na 'yan.

He didn't smile at me. Napatingin sa akin si Sir Jo.

"Ah eh, Gray, eto pala ang team captain ng Black Wolves. Pasensiya na at katatapos lang ng laro nila kanina. Akala ko kasi hindi ka darating," ani Sir Jo. Napakamot pa siya sa batok.

So, his name is Gray?

Tumikhim ang lalaki at inalis ang titig sa akin. "That's fine. I can watch it tomorrow. Don't forget to go here in the afternoon," aniya sa malamig na boses. I could hear the  seriousness at kung gaano siya kastrikto mula pa lang sa pananalita niya.

"Ah sige. Itour na lang kita sa iba pang lugar dito pati sa faculty," sabi nito. 

Hindi ko na siya pinagtuunan ng pansin. Napapailing na lang ako.

"Bakit ngayon lang ba siya?" Tanong ko.

Inakbayan ako bigla ni Stark. "I heard na galing siya sa italy. I think it is related to business? Narinig ko lang. Mukahng galante di'ba? Coach na, businessman pa."

"Mukha kamong strict! Hindi ata natin makakasundo eh," ani Davis. Inuman niya pa ang hawak na tubigan pero nakalimutan niyang may takip pa ito. Natawa ang grupo sa kaniya at pinaghahampas pa siya dahil sa kalutangan.

"What are you going to do after this?" Tanong ni Zoren na nasa tabi ko pala habang nakasabit ang duffle bag sa kannag balikat niya.

"Home," tipid kong sabi. Napatango siya sabay titig ng diretso sa mga mata ko.

"Oh ok, see yah tomorrow?" paalam niya. Napansin ko na tila may gusto pa siyang sabihin pero umalis na lang siya. Pinanood ko na lang itong umalis at lumakad palabas ng gymnasium.

"What's with him? Inintertain mo agad?" tanong ni Jojin habang sinusundan ang tingin ko.

"Nilapitan ako eh. Kakilala raw ni Papa kaya kinausap ko na," sabi ko sa kaniya.

"Time to go home," sabi ko sabay tingin sa orasan.

Bigla akong hinawakan sa jersey ni Jojin. "Nakakalimutan mo na ata. May party mamaya!"

"Ah, oo nga pala," sabi ko.

"Sounds like hindi ka sisipot ah?" suhol ni Stark habang nakapameywang sa akin. I smirked at them.

"Hindi ko alam. Wala talaga ako sa mood, guys. Inaantok ako," sabi ko bago maglakad din palabas.

"Hoy! Gago! Sumipot ka!" sigaw pa ni Davis pero nagmiddle finger lang ako sa kanila bago sumakay sa kotse ko na nasa parking lot. Pagdating ko sa condo ay agad akong napaupo sa kama. Tumunog naman ang cellphone ko dahil automatic na nagconnect iyon sa wifi router.

"You have an incoming call from your group chat Salsal*ro," sabi ng AI. Kinuha ko iyon at agad na sinagot ang group call. Pagsagot ko sumalubong sa akin si Davis habang kasama sina Jojin. Si Stark naman ay nakasolo at nasa ibang lugar ata. Nagulat din ako na nandoon si Daniela na nakasuot ng black corset top at denim skirt. Nakatali rin ang buhay niya.. Itinaas niya ito at nakijoin pa sina Rose at Asia, mga kaibigan din niya. Inadd nila sa group chat si Daniela?

"Where are you guys?" malambing na tanong ni Daniella. Napansin ko ang cleavage niya na pinapakita niya sa camera. Naghiyawan ang tatlong manyak.

"On the way na. Yang crush mo Dan hindi pupunta. Kulitin mo nga," Ani Jojin. Napabuntong-hininga ako ng mapanuso si Daniela sa akin.

"Please, Mavis? Come here and let's have some fun!" ani Daniela.

"I can't. My body hurts after that game," daing ko kahit hindi naman totoo.

Nakita ko ang tila pagkunot ng noo ng babae, pero agad na nawala at nanlaki ng bahagya ang mga mata. "How about puntahan kita diyan and let's have some fun tonight? I'll bring our own drinks."

"Yun oh!!" sigaw nila Davis.

"Payag na 'yan!" ani Stark.

I licked my lower lips para basain iyon. Ugh! That's even worse. Hindi ko hilig mag imbita  ng mga bisita at bwisita sa condo ko. Dahil minsan bumibisita sina Mama at Papa ng random. Ayokong maabutan nila ang kalat ko. I can hear my Mama's voice already, scolding me and telling me na babawasan ang allowance ko.

Sinuklay ko ang buhok gamit ang kamay ko. "Fine, I'll go with you. Pupunta na ako."

"Yes!! I'll wait for you, Mavis!" ani Daniela bago magleft sa call.

"Bilisan mo na mokong. Kami mismo hihila sayo paalis diyan," banta ni Stark bago umalis. Sumunod na ako at inilapag ang cellphone ko.

Stark: @Ethan picked me here at my house. Pinahiram ko kasi kay Dad ’yung car ko.

Evan: Sent a sticker.

Stark: Ano ’yang sticker? Is that a yes or no?

Evan: Sent a sticker.

Stark: Darn! Pick me up. I-full tank ko ’yang kotse mo.

Evan: asdfghjkl

Bahagya akong natawa sa interaction nila. Tumayo na ako at nagshower agad. Naghanda na rin ako ng susuotin. Isang dark button-down shirt with dark-wash fitted jeans at converse shoes. Kinuha ko ang wallet at cellphone ko bago umalis.

Daniella sent the location of the club kaya agad akong nagdrive papunta roon. Pagpasok ko ay medyo marami-rami na ang tao. May mga bakanteng lamesa pa. Inikot ko ang mata ko pero walang bakas ng mga hay*p kong kaibigan.

"Sir, VIP?" tanong bigla ng isang bouncer sa akin. Tumango. "Dito, Sir."

Hinatid niya ako sa isang hallway kung saan may itim na pintuan sa dulo. Hinawakan nito ang knob at binuksan. Nakita ko ang malaking space sa loob. Disco lights at ang mga makukulay na alak. May iba't-ibang lamesa doon at couch para sa iba ibang group. Agad na naghiyawan sina Stark ng makita ako.

"Yonnn pumunta!! Our captain ball!" ani Stark at inabutan agad ako ng baso at alak. Nagsayawan sila dahil nagsimula na ang music. Naroroon pala ang buong team, newbie at seniors.

I caught the scent of the pink liquid. It looked innocent enough, but it smelled off, like there was something hidden in the mix. 

“Drink! Drink!” sigaw ni Davis t ng iba pa. Pinaggitnaan nila ako. I smirked at them. Bago ko pa maidikit ang labi ko sa baso ay may dahan-dahan nang humawak sa polo ko. Dahan-dahan na inaalis ang butones.

“Woah woah woah!” ani Davis. I looked up and saw Daniela. Her eyes were dark and full of a look that was trying to pull me in. She was seducing me without saying a word. Against my better judgment, I drink it straight.

The moment I tasted the pink drink, everything changed.

A sudden, sharp heat started to rise from deep inside me. It spread through my chest and down to my legs, making my whole body feel heavy and warm. My heart started to pound against my ribs like a trapped animal, faster and harder with every second.

Then, my skin began to crawl. It was a strange, electric feeling, like a thousand tiny sparks were dancing under my surface. I felt a violent shiver run down my spine, making my breath hitch.

Fvck!

I could feel my control slipping away. My mind was getting cloudy, replaced by a raw, primal energy. I was going to be wild. I could feel it in my blood. I knew then, they definitely put something in this drink. They had drugged me, and now my body was no longer my own.

Hinawakan ko sa bewang si Daniella habang gumigiling siya. I can see his breast, giggling. I bit my lower lips. “Take it again, baby!” Sigaw ni Jojin bago lagyan ang baso ko. Ewan ko kung bakit ako ang pinagitnaan nila. Tang*na, I hate being the center of their attention.

Daniella touched my chest. May sinasabi siya pero dahil sa malakas na tugtog ay hindi ko ’yun naiintindihan. I reached out and grabbed Daniela’s jaw, pulling her face close to mine. She didn’t look scared; instead, she just smirked at me, her eyes filled with a dark victory. Around us, the crowd started to cheer and scream even louder. Their voices sounded far away, like I was underwater.

The drug was taking over. I felt like a slave to my own desire, my body acting on its own. I could feel myself getting hard, the heat pooling low in my belly. Daniela felt it, too. She reached down, her hand finding the shape of me through my clothes. She began to stroke me, moving her hand up and down in a slow, steady rhythm that made my head spin.

I squeezed my eyes shut, trying to fight the fog in my mind. But as the pleasure rose, so did the sickness. I felt incredibly tipsy, the room tilting back and forth. A sharp, bitter taste filled the back of my throat—the lingering flavor of that pink drink. My stomach twisted. I wanted to throw up.

Daniela leaned in, her lips inches from mine, ready to claim the kiss she thought she had won. But just before our lips touched, I found a tiny spark of strength. I pushed her away. It wasn’t a hard shove, but it was enough to stop her.

I saw the shock flash across her face, her smirk disappearing for a split second.

“What the heck?” gulat na sabi ni Daniella. “Where are you going?”

“Sorry!” sabi ko na lang habang nakataas ang dalawa kong kamay. Nagpatuloy sila sa pagsayaw. May umagaw na rin kay Daniella na ibang lalaki.

I couldn’t stand up anymore. I stumbled back and sank onto the couch, letting my head fall against the cushions. My heart was racing, my skin was burning. Parang may nagsasabi sa akin na kailangan kong i-release ito.

What the fvck was in that drink?

“Weak!” tukso ni Evan bago ako tinabihan.

Hindi ko siya pinansin pero niyugyog niya ako. “C’mon! Stand up!”

“Gago. May nilagay ata sila sa pink alcohol na ’yun eh,” sabi ko bago siya mahinang pinalo sa dibdib. Napansin ko ang pagbukas ng pintuan at pumasok ang pamilyar na mukha roon.

Ahh, the Russian boy.

“Zoren?” Tawag ko. I smiled at him.

“Sorry, I’m late,” sabi nito sabay tabi sa akin. I felt his hand touch my finger. Para akong napaso roon at lalong naging dahilan para tumigas lalo ang tarugo ko.

Tumayo si Evan. “I’ll get you a water,” sabi nito.

“What happened to you?” Tanong naman ni Zoren. Tinignan ko siya. I can see him, bit his lower lips while looking at me.

“Someone pranked me using the alcohol,” sagot ko at itinuro ang pink na bottle.

“Is that a warning?” sarkastikong tanong niya. Napangisi ako. Mukhang ako lang ata ang tinamaan ah? I have a feeling Chloe planned all of this. That girl’s crazy.

Napansin ko na tinignan niya ako. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin.

Oh no. I hate her.

“Lalabas lang ako,” sabi ko kay Zoren.

“Can I go with you?” Tanong pa nito pero hindi ko siya sinagot. Tumayo rin siya at sasabay na sana sa akin.

“Yo! Mavis! Where are you going?” tanong ni Evan na bumalik habang may tubig na dala. Kinuha ko ’yun at ininom.

“Pahangin lang. Kayo na bahala kay Zoren,” sabi ko. Nakita ko na nilapitan pa siya ng iba naming kaibigan at pilit na pinapainom.

“Welcome to the club!” Ani Stark sa kaniya. Ininom niya ang sinasabi kong pink na alcohol. Tinignan niya pa ako at tila may kung ano sa mga iyon na hindi ko mabasa.

Ako na agad ang umiwas.

Nang makita ko ang nakasimangot na si Daniella ay umalis na ako agad. Sumalubong sa akin ang mga nagsasayawan sa dance floor habang may DJ na nagpapatugtog. Lumingon ako sa paligid. Nahanap ko ang hagdan patungo sa 2nd floor. Pagpunta ko roon ay napansin ko ang iba pang costumers. Nahagip ng mga mata ko ang sign board. May nakalagay roon na nagtuturo ng rooftop.

Finally, makakapagpahangin na ako.

Kung hindi ko lang siguro nila hinaluan ang inumin ko, hindi ako mawawalan ng gana eh.

Papunta sa rooftop ay nadaan akong apat na lalaki. Nag uusap ng seryoso. Hindi ko na sana sila papansin pero nahagip ko bigla ang pamilyar na mukha. Yung bagong coach?

Ano nga ba ang pangalan niya? Ah, nevermind.

Nagtama ang tingin namin. Tila parang may nagconnect sa amin kaya hindi ko naialis sa mga mata niya ang mata ko habang may hawak itong baso sa kamay.

Sa pagkakataong iyon, hindi malamig na mata ang nakita ko. Ewan, he looks mysterious to me. O baka hindi ko lang talaga siya kilala pa.

Noong malalampasan ko na sila ay saka ko pa lang naialis ang tingin ko. Shoot, baka naman mapagalitan niya ang buong Black Wolves kapag nalaman niyang nandito kami?

Ganoon kasi ang previous coach namin. Halos strikto at priority ang basketball team. Saka lang siya nagpapainom at hinahayaan ang sa mga gusto kapag maganda ang performance namin sa practice o di kaya’y sa actual na laban.

Nahanap ko ang pintuan ng rooftop. May mga nakita ako roon na ilang tao. Lumingon ako at inikot ang mata. Napansin ko ang dulong bahagi. May dalawang upuan doon at isang maliit na round table. Naupo ako roon.

Saka ko lang narealized, ugh! Wala man lang akong nadalang kahit na ano. Psshh.

Bigla kong naisip na itext si Evan para mautusan ko.

Pero may naglapag ng baso sa lamesa na siyang ikinaangat ng tingin ko.

Si Coach? Nakasuot ito ng floral printed polo t-shirt. Pero nakabukas ang butones sa itaas kaya medyo kita ang chiseled chest nito. Napalunok ako habang nakakaramdam ng kung ano sa katawan ko dahil doon.

“You’re the captain ball,” He said in a low voice and undeniably attractive. He lifted his glass and took a slow sip, his gaze locked on mine the entire time.

Papagalitan niya na ba ako?

“Yes, Coach,” I said in a serious tone. Ngumiti siya na ikinataka ko. Napakaseryoso niya kanina. Halos isipin naming stricto siya, pero ngayon? Ngumingiti siya sa harap ko na para bang close na kami?

“Nice, your name is Mavis?” tanong nito bago iusog ang baso na para sa akin. Tinignan ko pa ito ng ilang minuto. Nag-aalangan kung tatanggapin o hindi.

“You look tipsy. You had fun there?” Tanong niya. “C’mon, hindi ka naman malalasing sa isang baso.”

Halata sa mukha ko? Now, mas napapaisip ako kung ano ba talaga ang pinainom nila sa akin?

“Nah, just…not in the mood,” sabi ko. Kinuha ko ang baso at tinikman iyon, o hennessy? Rich guy nga. “Mukha po ba?”

Bumaba ang tingin niya sa akin. “No reason…”

Bumaba ang tingin ko sa sarili ko. Saka ko lang narealized. Oh shoot! Dahan-dahan kong sinasarhan ’yun.

“I think that’s the best view of you. Makakakuha ka ng iuuwi mo mamaya,” dagdag niya na ikinataka ko. Tinignan ko siya habang naku-curious sa sinabi nito.

“I’m not into that,” sabi ko pa. Naagaw ang atensyon ko nang dilaan nya ang ibabang labi.

Hot…

“You’re not in a relationship? What about fuck buddy?” sabi niya. Mas natigilan ako. There’s an effect on the way he said it.

“Not…interested,” sabi ko sabay yuko at uminom muli. Sumandal siya at sumilay ang ngisi sa labi niya.

“You’re a pretty boy. I’m sure you’ve fucked many girls?” tanong niya muli. Medyo nakaramdam ako ng inis sa kaniya. Tumingin ako sa baba, sa mesa.

“I have no experience with girls,” sagot ko. Sinusubukan kong h’wag magsungit sa kaniya dahil baka makaapekto iyon sa magiging laro ko sa team. I just play with the glass by rubbing it on the table.

Umangat ang makapal niyang kilay at tila nagulat sa narinig. “Oh, virgin?”

Tsk! Really? He’s going to talk to me about that stuff?

I shrugged my shoulders. “Yeah?”

Mahina siyang natawa. “Or, you’re into guys?”

Natahimik ako. What the fuck is his problem?! Hindi ba siya kinakabahan sa pinagsasabi niya. I rolled my eyes na ikinatawa na naman niya.

Right, iisipin niya talagang I’m into boys just because I rolled my eyes?

“No. Hindi ibig sabihin na wala akong sex experience sa girls, ay bading na ako?” sagot ko sa sarkastikong tono. This man is really pushing me to my limit.

“Chill, you’re starting to ignite the fire,” aniya na ikinataka ko lalo. Sinalinan niya ang baso niya at baso ko kahit may kakaunting laman pa ang akin. “Do you want to try it?”

“Try what?” tanong ko pabalik. Tinignan niya ng malagkit. Para akong abnormal na tila natuod dahil doon. Binaba ko ang tingin sa labi niya. Parang nabuhayan ang ari ko. Parang nawawala ako sa sarili. Parng gusto kong halikan ang…red lips niya?

“I think you answered your own question,” aniya. Nakapagat ako sa lower lips ko at ginalaw ang kaliwang binti.

“Ayoko nga? Mamaya mabuntis ko pa. I’m not ready for anything, ok?” sabi ko pero ang isip at puso ko ay parang hinihila ng kuryosidad.

Damn it…

“Sino bang nagsabing sa babae?” Aniya. Napalunok ako. Naramdaman ko na nagpawis ang koo kaya pinunasan ko iyon.

“Are you comfortable talking your shit to me?” Tanong ko. Akala ko maiinis siya sa akin dahil sa paraan ng pagtatanong ko. Pero mas lumawak lang ang ngisi niya.

Humangin ng bahagya kaya medyo nagulo ang suot niya at nagpakita ang nipple nito sa kanang bahagi.

Para akong pinukpok sa dibdib dahil naapekto ’yun sa akin. Mas lalo akong nalubog sa kalibugan. Fvck, sa kaniya pa?

“Yes. Besides, tayo lang naman ang nakakarinig at nag-uusap right here…right now,” sabi nito. Nailang ako. Pero ko hinayaang lumabas iyon. “So? Are you up? Or not?”

Nagkibit-balikat ako at inubos ang laman ng baso ko. “Guess what? I’m not comfortable.”

Inilipag ko ang iniinom ko at umalis na roon. Fvck it! Narito ako para magpahingin! But someone ruined it! 

Bumaba ako mula sa fire exit kung saan diretso na iyon sa parking lot. Malayo rito ang pinarahan ko. 

"Hey wait!" aniya. Sinundan niya pala ako. Hindi ko siya nilingon.

"I said sorry," sabi niya pa. Napapikit ako at hinarap na  siya sa pagkakataong 'yun. Ipinikit ko ang mga mata ko ng sandali.

"Yeah, I heard you. Now, back off," sabi ko. Napasandal pa ako sa isa sa mga sasakyan. Nalasahan ko ang pait sa lalamunan ko, and I think it will make me throw up. I hate Chloe!

Lumapit pa si Gray. Napansin niya siguro ang pagsama ng mukha ko.

"Are you ok?" tanong nito. I'll push him para hindi ako masuka. Pero nawalan ako ng lakas at nasukahan ko na ang damit niya.

Oh, hell no...

"O-oh..." reaksyon nito. Agad kong pinunasan ang bibig ko at hinubad ang suot ko. 

"S-sorry," sabi ko. Binigay ko ang damit ko sa kaniya pamunas.Wala kasi akong dalang handkerchief o bimpo.

"It's fine," aniya at itinulak ng mahina ang kamay ko. Tanda na tinatanggihan niya 'yun. "I have an extra shirt in my car."

Nagpunta kami sa kabilang parking lot at nakita ang pagmamay-ari nitong BMW. Naghubad siya ng mabilisan kaya nakita ko ang kabuuan ng upper part ng katawan niya. May tattoo siya ng tila pusong may kadena sa kanang dibdib. Hindi siya moreno, hindi rin ganoon kaputi, na bumagay naman sa kaniya. Mas nasabik ata ako, lalo na kung ibababa niya rin ang pants niya.. 

Fvck! What’s happening to me?

Why I feel like na tatanggapin ko ang alok ni Gray?

"Done staring?" Tanong niya, Doon lang ako natauhan. Matagal na pala akong nakatitig sa abs at biceps niya.

“W-what did you just say?” ang nagmamaang-maangan kong tanong. Hawak

Tinignan niya lang ako atsaka dahan-dahan akong isinandal sa pintuan ng sasakyan nito. Hindi ko mapigilang mapatingin at pagmasdan din ang pulang labi nito. Parang tinatawag ako nito.Ewan, para akong nawalan ng sariling buhay dahil kusa na lang gumalaw ang ulo ko para mas lapitan siya at abutin.

 I kissed him.

Itutuloy…

Desire 3

Desire 3: Seduce

Mavis Point of View

I kissed him habang occupied ang isip ko ng halo-halong mga tanong sa ginagawa ko.

Should I kiss him?

No, fvck. That’s your fvcking coach and teacher…But, it’s tempting…his lips, body and his fvcking touch are seducing me.

I guess, wala namang masama ’di ba?

He kissed me back. Tumugon ang labi niya sa akin. His lips were impossibly soft, a teasing pressure that made my head swim. Eros didn’t just kiss me; he took charge, capturing my lower lip between his and sucking on it with a slow, deliberate hunger. The sensation was electric. I felt the strength drain out of my legs, my knees turning to jelly as I leaned my weight into him.

Then, I felt the wet, warm slide of his tongue. He traced the line of my lip, and as our mouths opened to each other, I tasted it, the sharp, oaky burn of the Hennessy we had been sharing earlier. The heat of the cognac mixed with his taste was a dangerous combination, hitting me harder than any drink ever could.

I felt his hands move, and they weren’t shy. He gripped my waist firmly, his fingers digging into my sides before sliding lower, tracing the curve of my hips. His palms moved down until they reached my bottom, his grip tightening as he pulled me flush against him.

This fvcking guy is an expert. I can say na madadala niya ng ilang rounds sa kama ang mga babae.

But, he chose me tonight…and I’m that person na madadala niya ng ilang rounds.

He held me there, possessive and firm, forcing our bodies to mold together until there wasn’t a single inch of air left between us. I was completely caught in his spell, my hands tangling in his hair as I surrendered to the way he was claiming me.

Ano na ang kusang pumutol sa halik namin. Nakita ko pa ang string na nakakabit sa mga labi namin. I lick it and look at him.

I can saw through his eyes na nadala siya. Hindi niya ako binibitawan. Mas lalong tumitigas ang ari ko dahil maglapat ang bulges namin. Tila sinasadya nga niya lahat ng ito.

“So, you are interested…aren’t you?” bulong niya sa erotic na boses.

All I can feel right now is the eagerness of that fvcking alcohol. Para bang may parasite sa utak ko na siyang may kontrol na sa akin.

“You will keep this as a secret, right?” Tanong ko sabay ngisi. Instead, he smiled at me and opened his fvcking back door. I don’t know kung bakit hindi ako natatakot na may makakita sa amin. I just want to release my heat on him since he’s interested in giving me the ‘experience’.

Dahan-dahan niyang inunbuckle ang belt niya habang nakatitig ako sa katawan niya at nakahiga sa pagitan ng mga hita niya. Nakalabas din ang mga paa ko dahil hinayaan naming hindi nakasara ang pintuan. Hindi naman ako baguhan sa mga ganito. I’m not that innocent. Nakanood na ako ng porn noon, mapa-gay or straight. Besides, minsan nahuli ko na rin sina Mama at Papa na gumagawa ng milagro sa mismong kwarto ko noon.

Napailing ako na lang ako kapag naaalala ko ’yun. Papa was super proud at that time. Nag-away kasi sila ng ilang buwan kaya hindi rin siya nakatikim ng matagal na panahon.

“Who’s the bottom?” Tanong ko sa kaniya.

“Sino bang nakahiga sa atin?” balik nito. Gusto ko mang tumutol pero he kissed me again habang hawak niya ako sa batok.

I can feel na nakangisi siya dahil hindi na ako nanlaban pa.

Gray bit my lower lip gently, a small sting of pleasure that made me gasp. Before I could even breathe, he pushed his tongue inside, flicking it against mine in a slow, teasing rhythm. The contact sent a violent shiver through my entire body, starting at my spine and racing all the way down to my toes.

I reached out blindly, my hands grabbing onto his muscular arms just to stay upright. I felt like I was drowning, slowly sinking deeper and deeper into everything he was doing to me. I couldn’t fight it; I didn’t want to. I was completely under his spell.

Gray didn’t stop there. He pulled back just enough to trail his tongue down my chin, moving lower until he reached the sensitive skin of my neck. I closed my eyes tight, losing myself in the heat of his mouth. I could feel him sucking at my skin, leaving deep, burning hickeys along my jawline and down toward my collarbone.

“Happy?” bulong niya. Hindi ako sumagot.

Hell… The feeling was electric. It was ticklish and intense at the same time, but the raw heat burning inside me was starting to dominate everything else. The “sickness” from the drink was still there, but the desire Gray was waking up in me was much stronger.

“C’mon, moan. I wanna hear your lovely voice,” sabi niya muli. Napataas ang kilay ko. Ayaw kong sundin siya pero trinaydor ako ng katawan at bibig ko.

“S-shit…”

I arched my neck, giving him more room, my breath coming in short, jagged sobs. Every time his lips pressed against my skin, it felt like he was marking me, claiming me as his own. I was completely at his mercy, and the fire in my blood was only getting hotter.

Gray’s focus shifted lower, his breath hot against my chest before he finally went down on my nipples. He didn’t just touch them; he flicked his tongue against the sensitive peaks, playing with them like they were his own personal fidget toy. The sensation was sharp and electric, making my breath hitch in a jagged rhythm.

I forced my heavy eyelids open, trying to catch a glimpse of him. Gray was looking right back at me, his eyes dark and intense. He was watching my every reaction like a maniac or a stalker, tracking every gasp, every shiver, and every twitch of my body with a terrifying level of focus.

It was overwhelming. Honestly, if I didn’t know who he was, I probably would have mistaken him for some kind of creep, the kind of guy who would just use you for a one-night stand and then vanish into the night without a word.

Well, wala naman nang mangyayari sa susunod. We’re just doing this for some stupid reason, and for fun.

But I did know him. And that made the way he was looking at me even more dangerous. He wasn’t just taking what he wanted; he was observing how he was breaking me down, piece by piece. His gaze was possessive, almost hungry, and it made the heat inside me flare up until I couldn’t think straight.

I reached out, my fingers digging into his hair, half-wanting to pull him away and half-wanting to pull him closer. My body was betraying me, turning into putty under his hands, and Gray seemed to love every second of my struggle.

Gray moved even lower, his lips finding the soft, sensitive skin of my lower stomach. He showered the area with small, lingering kisses, his breath hot against me. He didn’t miss a single spot, teasing my belly button before his tongue traced the thin line of hair that led down toward the waistband of my pants.

I felt the metallic click of my belt as he unbuckled it with practiced ease. With one steady motion, he pulled down my pants along with my boxers, exposing me completely to the cool air and his hungry gaze.

“I thought—-Ugh!”

The moment his hand wrapped around me, a loud groan started to tear from my throat, but Gray was faster. He leaned up and captured my mouth with his, blocking my cry with a deep, forceful kiss.

I was trapped. I moaned directly into his mouth, the sound muffled and vibrating between our lips as he began to jerk me. His grip was firm and his rhythm was perfect, moving his hand up and down in a way that made my vision blur.

Every stroke was a wave of pure electricity. I tried to move, to catch my breath, but he kept me pinned down with the weight of his body and the intensity of that kiss. I was completely undone, lost in the sensation of his hand working on me while our tongues danced in a messy, desperate struggle. The heat inside me was finally reaching its breaking point.

“Oh–oh ugh!” I moaned. He licked the tip of my member. Napakapit ako sa kaniya. Medyo binilisan niya ang pagtaas-baba.

I can feel the pre-cum. Kanina pa ako horny kaya pakiramdam ko’y sasabog na ako anytime.

“Release on me,” utos niya.

“T-that—Ugh! C*mming!” sabi ko bago sumabog sa pantog, tyan at sa kamay niya. May tumama rin sa kaniyang dibdib. Napansin ko ang ngisi niya.

Kinuha niya ang mga lumabas sa akin at napansin na nira-rub iyon sa kaniya.

The tension in the room shifted, turning heavy and thick. My heart hammered against my ribs, not just from the drug anymore, but from the sheer intensity of what was about to happen.

Gray positioned himself between my thighs, his presence large and overpowering. He looked down at me with those dark, tracking eyes, and then he spoke.

“Open wide,” he commanded.

His voice wasn’t loud, but it had a weight to it—a gravelly, dominant edge that made my body obey before my mind could even protest. I felt a surge of fear, but I did exactly what he told me. I spread my legs for him, feeling completely exposed under his gaze.

Does he want me to be submissive? The thought flashed through my mind, sending a different kind of shiver down my spine. Fvck.

I could have fought him, or at least tried to, but the way he looked at me, like I was the only thing in his world worth conquering, made my resistance melt away. I decided to let go. I told myself it was just this one time, a single night where I didn’t have to be in control. I closed my eyes and let out a shaky breath, surrendering to whatever Gray had planned for me next.

The intensity reached a breaking point as Gray finally pushed himself inside me.

“Ouch!” I gasped, a sharp cry tearing from my throat as I felt the full length of him stretching me open. The pain was sudden and raw, making my body tense up instinctively against the mattress.

But Gray didn’t pull back. Instead, he moved over me, his heavy frame pinning me down as he watched my face with a dark, satisfied expression. I could see that fvcking smirk on his handsome face—he knew exactly what he was doing to me.

“You will enjoy it later,” he whispered, his voice a low, teasing rumble that vibrated through my chest.

“N-no, please! Ugh, no!” I groaned, shaking my head as I tried to process the sensation. My mind was screaming for him to slow down, but Gray had other plans. He leaned down and swiped his tongue across my nipple, sucking it into his mouth and swirling his tongue against the tip.

“Do you want me to stop?” tanong niya. I can’t recognize kung concerned ba siya or…what.

The effect was instant. My body betrayed me; the sharp sting of the intrusion began to tangle with a sudden, electric wave of pleasure. I was caught in a brutal tug-of-war between pain and ecstasy. I thrashed my head from side to side, unable to find a place to rest as the sensations overwhelmed my senses.

“You’re fvcking big! Gray, please stop—ugh!”

“Stop?”

I tried to push against his shoulders, but my hands had no strength left. Every time he moved, every time he licked or bit at my skin, the “stop” in my mind turned into a desperate moan. I was wide open, completely at his mercy, and the heat in the room seemed to double as he prepared to take me even further.

“Just say yes or no…I’ll stop this,” aniya pero patuloy ang mabagal na paggalaw. I hate this guy! He’s teasing me.

The atmosphere in the car was thick with heat and the scent of expensive leather and sweat. I felt a bruise to my ego, a sharp sting of pride that made me bite back my words. Instead of arguing, I let out a long, broken moan that signaled my total surrender.

Gray didn’t miss a beat. He shifted his weight, bracing himself as he continued his steady, rhythmic movements. The entire car was shaking now, the suspension creaking under the force of his drive. I could sense that we weren’t as hidden as I hoped; the thought that someone might see us through the darkened glass sent a jolt of pure electricity through my spine.

Fvck. I didn’t know what was pushing me anymore—the drug, the drink, or just the raw, dangerous thrill of being caught. Is this what it feels like to be adventurous? To be right on the edge of a scandal and not wanting to pull back?

Gray slowed down just for a second, hovering over me with a look of pure, dark satisfaction.

“Now, do you want me to stop?” he asked.

His voice was a low, seductive purr, designed to tease the answer out of me. I looked up into his eyes and saw it—the raw, unbridled desire he had for me. It was consuming. I bit my lip hard, my heart hammering against my ribs, until the words finally broke free.

“D-don’t… don’t stop!”

The moment the words left my mouth, Gray’s smirk widened. He didn’t need to be told twice. He surged forward again, harder and faster, claiming me with a renewed intensity that made the world outside the car windows completely disappear.

The car was rocking violently now, the rhythmic thud of the tires against the pavement matching the frantic beat of my heart. Gray didn’t hesitate. The moment I told him not to stop, his entire demeanor shifted from teasing to predatory.

He gripped my hips with bruising force, his fingers digging into my skin to anchor me as he began to increase the pace. The steady rhythm from before was gone, replaced by a fast, relentless drive that knocked the breath right out of me. Every thrust was deeper and more powerful than the last, hitting me with a force that made my entire body vibrate.

“Gray—!” I choked out, my voice breaking.

He didn’t answer with words. He just leaned down, his sweat dripping onto my chest, and drove into me even faster. The sound of our skin hitting was loud in the cramped space of the car, mixing with the heavy, jagged gasps we were both drawing in. I felt like I was being swept away by a tidal wave. My vision was swimming, reduced to nothing but the sight of his dark hair and the intense, focused look in his eyes as he worked to come to a finish.

The friction was creating a heat that felt like it would set the upholstery on fire. I couldn’t think, I couldn’t speak—I could only hold on to his shoulders for dear life as he took us both right to the edge of the cliff.

NAGISING ako mula sa sikat ng araw sa mukha ko. Yes, A fucking sunlight on my face. I hate that. That’s why nakasarado ang mga kurtina ko kapag umaga.

“Close the curtain,” sabi ko. Pero wala akong narinig na respond.

“Hey, close the curtain,” sabi ko uli. I opened my eyes and this time, mas sumakit ang ulo ko. This is fvcking…ridiculous. Sobrang ibang-iba ang itsura ng kwartong kinalalagyan ko.

Was I in a hotel? Nagbook ba ako? I can’t remember. Para akong binagsakan ng bato dahil sa memory loss na nararamdaman ko ngayon.

Inilibot ko ang paningin ko. White and pastel green ang tema ng kwarto. White bedsheet, pastel green curtains, green walls, closet, table at white pillow case. Iyon lang nag ha-highlight sa loob bukod sa mga gamit na naroroon.

Wala akong katabi.

Thank God. Wala akong kasama.

Wait…hindi ko matandaan ang nangyari…

Bumukas bigla ang pintuan at pumasok ang isang lalaki. He smiled at me. His gaze traveled over every inch of my body. Nakasuot siya ng butler suit. May dala siyang tray.

“Good Morning, Sir Mavis,” sabi niya sa formal na boses. Inilapag niya ang tray sa tabi ko. “Here’s your food, Bananas Foster Belgian Pancake.”

Ayaw ko sana siyang pansinin pero tumunog ang sikmura ko. Paano nila nalaman ang kahinaan ko?

“Where am I?” Tanong ko sa kaniya.

“In Master Gray’s house,” sagot ng butler.

Natigilan ako sa pagsubo. Parang kutsilyo na pumasok sa utak ko ang sinabi niya para maprocess ko.

Wait, what?

“Gray…as in the coach of Black Wolves?” tanong ko. I didn’t know his full name. Pero paano ako napunta rito.

“Yes, Mr. Mavis,” aniya. And he knows my name? What the hell is happening?

“How did I end up here?” Tanong ko muli. Tumikhim siya.

“I think you should ask Master Gray about that,” aniya. Tumango ako.

“At nasaan siya?” sabi ko na lang. Nilibot ko ang paningin ko. I found my phone at nakita ang maraming missed calls from our group chat, whatsapp at sa mismong phone call. Oh no…

I also look at my clock. “9:05 AM?!”

“I think he’s already at school,” sabi ng butler. Napatayo ako agad kahit hindi pa ubos ang pancake. Napansin ko agad na boxer lang ang suot ko.

Where’s my clothes?!

“Your clothes is here,” saad ng butler sabay bigay sa akin. Nakatiklop iyon. Agad kong kinuha ito at isinuot. I’m fvcking late now in my class. May quiz pa ako later!

“Aalis na ako! Thanks for the food!” sabi ko sabay kuha sa wallet ko at susi. Hindi ko na pinansin ang itsura ng bahay pero malaki iyon, mukhang mansyon. Pagdating ko sa labas ay nakita ko ang kotse ko. Agad akong umalis rito habang sinesearch ang location ng condo.

“Hindi na talaga ako iinom!” Sabi ko sa sarili ko. Mabuti na lang at hindi pa ganoon ka-traffic. Pagdating ko sa condo ay saka ako nag-ayos. Sinusumpa ko ang sarili ko sa salamin. Ayaw ko nang ma-late dahil may deduction ’yon sa grades. Ugh!

Ang pinaka kakaiba sa lahat ay hindi ko alam kung anong nangyari kagabi. It’s a mystery for me and I hate that.

Pagdating ko sa school ay halos pinagbabato ako nila Stark ng papel. Mabuti at wala ang prof namin ngayon.

“Hindi ka macontact!” Ani Stark sabay gulo ng buhok ko.

“Kung saan-saan ka nagpunta! Daya mo!” dagdag ni Jojin habang tumatawa. “You hurt Daniella.”

Hindi ko sila pinansin. Paano ko siya sinaktan?

“Saan ka ba nagpunta?” Ani Evan sabay akbay sa akin. Napatakip ako ng tenga. Lalong sumasakit ang ulo ko sa mga boses nila!

“Ohhh, hindi ka nga nalasing pero may hangover? Nagsolo ka! Madaya!” ani Stark. Sinamaan ko siya ng tingin.

“Nagsolo nga ba? He’s with another girl!” si Jojin

“Obviously! Kaya nawala agad eh. Ano? Kumusta 1st experience?” Si Stark na nakangisi pa.

“I went home. Tumawag si Mama eh,” pagdadahilan ko na lang. I can’t connect the dots here. Kung ano nga ba ang nangyari. Ang huli ko lang naaalala ay nagpunta ako sa loob na para sa VIP.

“Dude! That’s Chloe! She’s sexy and pretty! Matalino pa! 3in1! Saan ka pa?” Pangungulit ni Davis.

“Gustong-gusto ka nu’n! Obsessed! Hindi nga ’yun nang eentertain ng iba eh. Kahit ako ni-reject dahil hinihintay ka raw niya,” dagdag ni Jojin.

Napailing ako. “I don’t like her.”

Napailing din sila. Nakakunot ang noo ni Jojin sa akin.

“Why don’t you just try? Malay mo magustuhan mo talaga? Mukhang handa namang mag-adjust si Dan sa’yo,” alok ni Davis.

“C’mon, let’s not force Mavis. Baka hindi lang talaga siya interesado. Let’s wait for him,” sabi ni Evan. Natahimik naman sila dahil doon. Kapag sumeseryoso pa naman ’to si Evan, lahat kami nawawalan ng sasabihin. Parang nang iintimidate kasi ang boses niya.

But, thank God. Natauhan din sila dahil sa kaniya.

Tinapik ko ang balikat ni Evan. “Thanks for speaking up.”

Nagpaalam na lang ako sa kanila na pupunta na lang muna sa cafeteria. Nagugutom ako. Sayang ’yung pancake kanina.

Pumila ako sa counter habang napapaisip pa rin kung paano ako napunta sa bahay ni Gray.

Si Coach Gray na hindi ko pa kilala…

Arghhh!

“I called you many times. Umuwi ka ba kagabi?” pagtawag ni Zoren na sumulpot bigla sa tabi ko. Inilagay niya ang kamay sa braso ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko.

“Ah oo. Ikaw ba?” sabi ko. He smiled at me.

“No, hinintay kita. I also joined them. Your friend Davis added me in your gc. What’s the name of that? Salsa—”

Pinutol ko na siya. “Don’t mind the name. Mga loko-loko lang talaga sila.”

Nilibot ko na lang ang tingin ko at napansin si Gray, nakatitig sa akin na tila binabasa ako habang nakaupo siya. Malamig ang mga mata nito at tila may malalim na iniisip.

Itutuloy…

Desire 4

Desire 4: Crazy

Mavis Point of View

Bakit ganiyan siya makatingin? Dahil ba natulog ako sa kanila? Pero wala akong pakielam. As long as hindi ko matandaan ang nangyari. 

Sumulpot naman sina Jojin sa likod ko at pinalo ang pwetan ko. Napadaing ako bigla ng maramdaman ang kirot mula sa mismong hole nito. Parang may napunit sa akin. Ouch—grrr!

"Fuck!" pasigaw na daing ko. Napahawak ako roon kaya naagaw ko ang atensyon ng ibang students sa loob. Miski ang mga staff ng cafeteria ay napatingin sa akin. Nag-init ang mukha ko. Loko 'to sila ah?!

Natawa sina Stark at saka nag apiran. “What was that?” tanong ni Stark sa akin.

Kaagad namang tumingin si Zoren sa akin ng may pag-aalala ang mga mata.

"What?" Tanong niya. "Where does it hurt?"

"Tell me when it hurts my baby..." Pagkanta ni Davis habang nakatitig sa akin. Pinagpapalo ko ang likod nila.

Mga tarantado 'to sila. Pero bakit masakit ang bottom ko? Medyo kinapa ko pa iyon ng pasimple. Na-confirm ko na masakit nga. Parang may something na pumasok sa akin.

Natigilan ako.

Wtf…

“Hey, where does it hurt?” Pag-ulit ni Zoren. Napatigil din ang iba kong kasama. Mukhang nakita nila na sincere ang daing ko. Napailing ako.

Bakit kanina hindi ko siya nararamdaman?

O baka dahil sa adrenaline rush? Lol! I don't know. Because the real question here is...bakit nasakit? I'm aware and familiar with this kind of pain. Eto 'yung nararamdaman ng mga bottom kapag nakipag s*x sila.

So...nakipagsex ako kagabi?

Tapos nagising ako sa bahay ni Coach Gray?

Napailing ako. Para akong nawalan ng gana.

"Ah, punta muna ako ng restroom," sabi ko. 

"Hoy teka—akala ko ba nagugutom ka?" sabi ni Davis. Hindi ko siya pinansin. Iniwasan ko rin si Gray na nakatingin pa rin sa akin. Nag jog ako paalis sa cafeteria at agad na naghilamos pagdating ko sink ng male restroom.

Ugh! Paano nangyari 'yun? Napatingin ako salamin. C'mon, idiot. Think!

Napaisip ako. Iisa lang naman ang paraan para maconfirm ko 'to. Dapat ko siyang makausap. But, we're not even close? 

Or...naiilang lang talaga ako. Fvck, of course you're! Stupid! Napabuntong hininga ako.

"You don't remember?" Tanong ng isang boses na umalingawngaw sa loob ng restroom. Napatingin ako sa pinanggalingan nito.

Si Coach Gray—-wait!

"You," lakas loob kong sagot sa kaniya. "W-what happened last night?"

He crossed his arms over his chest and smirked at me. Nag-iba rin ang way ng pagtingin niya. Hindi ko alam kung matatawa siya o hindi. "You didn't remember?"

"Obvious ba? Kung naaalala ko, edi sana hindi ako n-nagtatanong," sabi ko sabay iwas ng tingin sa kaniya.

He bit his lower lips. "Let's not talk here. C'mon," yaya niya sa akin bago tumingin sa paligid.

Kumunot ang noo ko. "Ayoko nga! Just tell me and I'll leave."

Pinanliitan niya ako ng mga mata. “Do you want to know or not?”

"G-gusto!" napairap ako. "Could you just...tell me. Get to the point."

Umiling siya. "Not here. Kung gusto mo talaga, you'll come with me. Sa labas ng campus," sabi niya sabay alis na. Kita mo 'yun? Ugh! Gusto ko mang hindi siya sundan pero my mind is killing me to know the answer!

Padabog ko siyang sinundan palabas ng campus, dumiretso kami sa isang gate kung saan papunta iyon sa gilid ng harvey, sa may eskinita. Naabutan ko siyang nakasandal sa pader habang sinisindihan ang yosi niya.

Smoker? Did I kiss a smoker? 

Buntong-hininga ko siyang nilapitan habang tinitignan niya ako mula ulo hanggang paa. Nakasuot siya ng gray na t-shirt at denim pants. He gives off pervert vibes.

Too much judgement? Sorry! I'm just frustrated. Sino ba kasing hindi?

"Well?" sabi ko.

"Chill. You're so sassy huh? Hindi bagay sa pretty face mong 'yan," aniya sabay ngisi na naman.

"Tell me," sabi ko.

Bumuga siya ng usok. Mabagal at tila pinaglalaruan niya pa bago ibaba ang yosi. "You kissed me."

Napataas ang kilay ko. What a nice start. "What?"

"I mean, I saw you walking papunta sa rooftop. Not sure kung magpapahangin ka or you're seeing someone. You are messed up. Nakabukas ang damit mo," aniya.

"I can't remember," sabi ko. 

"Hindi mo matandaan kasi you're under the influence of drugs," aniya na ikinanliit ng mata ko.

"W-what do you mean?"

"Methamphetamine. That sh*t makes you horny. Alam mo ba kung sinong nagpainom sa'yo?" tanong niya na ikinakaba ko.

"Who? Did I...mention someone?"

Umiling siya. "I'm asking you too. At that moment, I went to your table and brought my drink. Kung hindi ka lang siguro nakadamit for men, I will think of you as woman or...gay," aniya.

Mukhang nag-init ang ulo ko. Tinignan ko siya ng matalim. "Kaya mo ako inuwi sa inyo?"

Tumawa siya ng mahina at muling hinithit ang yosi. "No, honey. I will admit na I'm tipsy at that time. Seeing you makes me turn on. Pero noong tumanggi ka after suggesting na dapat mo maexperience ang 'Adult life', I stopped and you walked away from me. I'm about to say sorry kasi I know, I crossed the line and I thought of you as one of my players...and that's when you kissed me."

Natigilan ako. Oh fvcking hell...Gusto kong magpalamon sa lupa. 

"You seduced me. We both lost our control. That's when we fucked in my car..."

Nag-init ang pisngi ko. Nagsisisi ako na lumapit pa ako sa kaniya. Argh!! "T-then?"

"Oh, ah you keep dragging me na iuwi kita. You want another round. Ayoko na sana...but, your pretty face keeps seducing me. Tinawagan ko ang isa sa mga drivers ko and he drive your car in my place since you're too high. Hindi mo ako masagot kung saan ang place mo," aniya.

Napahilamos ako ng mukha. Oh, I'm fucked...right now. 

“Don’t worry. You fell asleep last night. Pagkatapos kitang ilagay sa kama ko,” aniya sabay hithit uli ng sigarilyo. “Walang 2nd round na nangyari.”

Doon ako nakahinga ng maluwag. Pero tang…ina mo, Mavis. Tinanggihan mo si Daniella pero eto ka at nakipag one night stand sa coach mo. SA COACH MO.

“Look, don’t feel guilty. May naglagay sa drinks mo ng drugs. That’s why ganoon ang naging kilos mo. Be thankful because you end up with me, hindi ’yung naglagay ng drugs,” aniya na akala mo ikina-cool ang nangyari.

Inirapan ko siya. “You’re my coach. Anong iisipin ng iba kapag nalaman nila?”

Hinarap niya ako at ibinaba ang yosi sa lupa bago apakan iyon. Nilabas niya ang spray at ini-spray-an ang bibig, sumunod naman ang damit niya.

“You’re so hot when you roll your eyes like that.,” aniya. He licked his lower lips. “In both ways.”

Gusto ko siyang suntukin ng mga oras na ’yon. Hindi ba siya nag-aalala? Anong akala niya, hindi siya malalagot sa dean?

“Don’t worry ’bout that. Wala namang makakaalam eh. Unless, magkwento ka sa mga friends mo…and doon sa boyfriend mo?” aniya.

“Boyfriend?” Takang tanong ko. I gritted my teeth. Ugh! He’s getting on my nerves!

“Oh, Zorren Jackson. Siya ’yun diba?” Aniya sabay tingin sa relo.

’He’s not my boyfriend. And isa pa, please lang. Keep this secret and let’s have a civil treatment. Treat me as your player and I’ll treat you as my coach. That’s all,“ sabi ko sabay lakas paalis. Hindi ko na siya nilingon.

He’s scary and serious outside, but he’s an idiot and a creep inside. Malas ko na siya pa ang nakakuha ng virginity ko. Kung Bi man ako or straight, it doesn’t matter. Isang taong hindi ko naman kakilala ang nakasama ko kagabi.

Ugh…ang tanga mo, Mavis.

Matapos ang 2 na subject ay naiwan ako sa library. I needed to finish the project na ipapasa this week. Hindi ko lang namalayan ang oras. Agad kong nilog-out ang computer ng lib.

I texted Davis. Mga bwisit nasaan na sila? 3 pm na. Sa pikon ko, hindi ko na sila hinintay pa at nagpunta na ako sa gymnasium. Pagdating ko roon, nagulat na lang ako sa nadatnan.

“Stand up straight!” Utos ni Gray. Oh, so kaya pala ako hindi macontact? Napatingin sila sa akin at tanging takot na mga mata lang ang nakita ko sa mga iyon. Tumingin din si Gray sa akin at naroroon ang medyo inis niyang mga mata.

“You’re late,” aniya.

“Yeah, sorry coach,” sabi ko sabay lapag ng duffle bag ko sa gilid.

“Now, give me 20 push ups. Now!” utos niya na ikinagulat ko. Oh, now he will act like that? Fair enough. Hindi naman kami magkakilala ng ganoon para paboran niya ako.

Nag-umpisa na ako. Dahil uminom ako ng tubig ay agad akong napawisan. Mga 10 push up ay hinihingal ako. Para akong nanlalambot. Lumuhod siya sa tabi ko.

“You’re panting…like the last night. I like that. Keep going,” aniya. Gusto ko siyang titigan ng matalim pero hindi ko magawa.

’You’re the captain, and yet you’re late?“ pahabol niya pagtayo. Narinig ko ang mahina at pagpigil ng tawa nila Davis. Natapos akong hiningal pa rin at tila nabuhayan ng dugo.

“What’s funny? Gabriel?” ani Gray kay Davis. “5 laps. Sa buong court.”

Kamot ulo itong tumakbo na siyang ikinangiti ko.

“Now, I want to see your games. Don’t laugh at me, don’t consider this as your playground. This is your stage. Now, consider your other team as your opponent. I wanna see your potential. Kung deserving ba talaga kayo sa team na ’to,” ani Gray sabay tingin sa akin. Sumilay ang maliit na ngisi sa labi niya kaya inirapan ko lang siya.

PAGKATAPOS ng 2 games, 0-2 ang games. Panalo ang grupo ko kasama si Evan and Zorren. Inakbayan ako ni Zorren dahil mukhang nakakasundo na niya ang iba pang team mates.

“Nice play, Captian,” aniya sabay pisil sa braso ko.

“You too. I’m glad na nag try out ka,” sabi ko. Tila nawala lahat ng iniisip ko at ang sama ng pakiramdam dahil sa nangyari.

“Deserving maging captain ball. Aw pero mahina sa inuman?” ani Stark. Pinandilatan ko lang siya ng mapansing lumapit sa amin si Gray. Nakatitig ito sa akin at sa braso ni Zorren na wala atang balak na humiwalay. Kaya naman agad akong yumuko para kunwari ay aayusin ko ang sintas ng sapatos.

“Nice, game. Lim. For the team na natalo. Do your best and don’t disappoint me next time. You may shower,” sabi nito. Pag-angat ko ay papalayo na siya at palabas na ng gym.

Finally…

“Ang sakit nu’n gago,” daing ni Jojin.

“He’s so harsh. Pansin ko nga parang pinag-iinitan niya si Mavis eh. Kanina pa niya pinapanood. Mabuti na lang at pinanalo ko kayo,” mayabang na sabi ni Davis.

“Yabang! Sabi ko ipasa mo sa’kin!” ani Stark sa kaniya. “Napahiya tuloy tayo.”

“Hayaan nyo na. Pwede naman tayong mag practice ng wala siya eh. Outside games?” Sabi ko habang naghuhubad na para maligo sa shower.

“Meron palang nagyayaya. Kabilang school. Sa thursday ano g? Mukhang inaangasan tayo eh,” ani Jojin.

“Bet?” tanong ko.

“Oo, inalok ko eh. 10k,” sabi ko sa kaniya. Minsan masama rin talaga sumama dito kay Jojin. Dinadaan sa mga pustahan. Palibhasa may six figure sa atm. Hindi na alam kung anong pagkakagastusan niya.

“Ah, did you read my text last night?” tanong ni Zorren sa akin. Tinignan ko siya.

“Sorry, hindi pa pala. Ano ba ’yun?”

“Let’s hangout tomorrow? Wala naman ang parents ko sa bahay,” alok niya. Kumunot ang noo ko pero tumango na lang ako.

“Ah sure—”

“Sama naman kami!” Biglang sabat ni Stark. “Isama ko rin pala si Racquel.”

Tumango naman si Zorren at ngumiti. “Sure. Wala namang tao sa bahay bukas eh.”

“Talaga? Yes!” Ani Stark. ’Oh, guys! Niyayaya tayo ni Zorren oh? Hangout sa bahay nila!“

Nasapo ko ang noo ko. Ang kapal ipagsabi sa iba ah? “Sorry, ang daldal talaga niyan.”

“It’s fine. The more, the merrier,” sabi niya atsaka siya inakbayan ni Stark. Nagpatugtog sila sa loob ng shower room kaya nagsasayaw na ang mga ito. Mga parang naasinan na uod. Kita ko namang mabilis na nakihalubilo si Zorren at nag-eenjoy siya kasama sila.

Paglabas namin ay nagkaniya-kaniya na kami. Sasakay na sana ako ng tumunog bigla ang cellphone ko. Isang text message mula sa unknown number.

[5:28 PM]

0976200…

“Jealous :(”

Napakunot ang noo ko. Who tf is this? Wala akong pinagbibigyan ng cellphone number ko kung hindi ang family ko lang at ang tropa. Si Zorren siguro ay nakuha kina Evan kagabi.

[5:29 PM]

Mavis:

Who are you???

Ibinaba ko na iyon ay sumakay na sa kotse. Pagkasara ko ay muling tumunog ang cellphone ko. Napabuntong-hininga ako. I’m too lazy kapag chat or text kaya naiinis ako pag mabilis magreply ang kausap ko.

[5:29 PM]

0976200…

“Secret. Just go with the flow.”

Loko ’to ah? Hindi ako nakikipagbiruan kapag hindi ko kilala. Kaya nag-isip ako kung re-replyan ko pa siya after ng another message niya.

[5:30 PM]

Mavis

“Is that you, Daniella? If this is you I’ll talk to you tomorrow about last night. I have to go home.”

Pinaandar ko na ang sasakyan matapos 'yun Pero hindi pa ata ako nakakalayo nang magreply uli ito. Tinignan ko agad 'yun ng mabilisan.

[5:30 PM]

0976200…

“Who’s Daniella? Nakakaselos.”

Hindi ko na siya nireplyan. Bahala siya. I'm single kaya sino namang magseselos? I don't have anyone on my life kaya please sana tigilan na niya ako. Matagal na akong nabi-biktima ng mga mysterious messages. Minsan pa ay dahil binigay sa kanila nila Davis. Kung hindi ko lang main number ito ay nagpalit na ako ng sim card eh.

Pagdating ko sa condo ay agad akong humiga. Too lazy to make my own dinner. Napabuntong-hininga na lang ako habang nakatitig sa kisame ko. That's when my phone got another message. Pagtingin ko pa lang ay napairap na ako.

[5:45 PM]

0976200…

Are you with your lover rn?

Napangisi ako. Bago pa man ako mainis ay pinindot ko na iyon para matawagan. Isang ring pa lang ay sumagot na ito. Pero walang boses na lumalabas.

"How did you get my number?" Tanong ko habang pigil na mainis. Pero walang sumagot sa kabilang linya. Prank call? I'm tired of this sh*t. Last month lang ay nakakatanggap ako ng mga ganito. Napabuntong-hininga ako. Not this again!

“Hello, I’m asking you. How did you get my number?” tanong ko uli. Napakamot ako sa ulo ko. “I will end this kapag hindi ka nagsalita.”

Maya-maya pa ay nakakarinig ako ng paghingal. Tila ba tumatakbo or something? Hindi kaya sina Davis 'to at balak na pumunta sa condo ko? "Oh you fvcking pervert. Answer me!"

"More talk please? I'm c*mming baby Mavis," aniya. Nanlamig ang katawan ko. Oh, shit. Siya?! No no no! How did he get my number?!

"How did you get my number?!" tanong ko kay Gray nga pasigaw. Hindi siya kaagad nakasagot. Ilang segundo pa ay nasundan iyon ng ungol at tila paghingal. Napapikit ako at inilayo ang cellphone sa tenga ko. "Pervert!"

"Am I? You kissed me, Mavis. You're the one who wake me up," aniya habang bahagyang hinihingal. 

"Argh! Please lang Gray, don't push my button!" sabi ko.

"You pressed my button. Why wouldn't I do the same?"

Narinig ko na naman ang pagtawa niya nakakapikon, pero ang lakas ng dating dahil erotic na boses nito. Eh ano naman ngayon? He's annoying! "What's funny?!"

"You. You're so snappy and cute at the same time," sabi niya na inirapan ko. Maaga ata akong tatanda sa kaniya eh!

"Tigilan mo ako, creep!"

"This creep made you roll your eyes and moan," balik na sabi niya. 

"Hindi ba awkward sa'yo ang ginagawa mo? Player mo ako." Sabi ko. Binuksan ko ang 75 flat screen TV na nakasabit sa wall. Replay ng NBA Basketball ang sumalubong sa akin.

"No, besides...nasa labas naman tayo ng gym and school. Hindi rin naman ako nagpakita ng favoritism kanina. I punished you as a regular coach...anyway, anong sasabihin mo sa akin? I have a lot of time for you," aniya.

Ah, so kung nasa labas kami ng school eh iba na ang relationship namin? Fine. "You old fuck. Why did you ask me that? Ikaw 'tong nagt-text sa akin."

"But you called me," aniya. "C'mon, say it. I'll listen. You have my full attention."

“Ikaw ’tong nagreached out. Ibig sabihin, ikaw ang may kailangan,” pambabara ko. Tumayo ako at kinuha ang laptop ko sa study table.

“Yes, but I didn’t call you, right? I just texted to deliver my message, so you don’t need to reply to that. You were the one who called me, so please state your message or question. I’m open-minded, don’t worry.”

Natahimik ako. Woah, now? Ako talaga ang nababaliktad? Ako? Ikaw na matabal ang bibig, Mavis? C’mon, that creep is nobody! H’wag kang papatalo!

Tumikhim ako. "About that jealousy, what makes you say that huh?"

"Ugh! Don't mind that. A little jealous won't kill me," aniya sa mayabang na tono.

"A little?! From the first place, what right do you have to be jealous? I'm not into relationships...and for your information, we don't have a label. Hindi mangyayari 'yan," sabi ko. Narinig ko siyang naubo at dumadaing.

Nagsearch ako sa google about coach and player relationship. Napabuntong-hininga ako. Pwede naman pala...wait, why did I search it? Sinarhan ko agad ang laptop ko.

D*mn it!

"Ouch," he whispered, his voice vibrating deep in his throat. "That mouth of yours can make a deadly bullet, huh?"	"Stop! I'm just stating the fact, Sir," sabi ko pa. I licked my lips dahil nanunuyo. Napalunok ako ng marinig ang pagbuntong-hininga niya.

"I'm grateful that you're not in a relationship now. Akala ko maaagaw kita kay Zorren," aniya na tila nanunukso. This pervert is pushing my limits. "So, hindi ba dapat ako magselos sa kung paano ka niya akbayan? Especially when he pinched your arm?"

Napaisip tuloy ako habang hawak-hawak ang baba ko. He's just a touchy and clingy guy? Sobrang layo sa itsura niya na mukhang bad boy and bully.

"You got quiet, huh? Are you thinking about me? Hindi pa ba enough na kausap kita?" Tanong niya. Naputol tuloy ang thoughts ko.

"Please, stop talking to me. Stay within your boundary. I'm not interested to you—"

Naputol ang sasabihin ko ng may marinig ako mula sa background. Parang boses ng ibang tao.

"I won't stop. After what we did? You're a remarkable person, Mavis. You're the only one who did that to me," sabi niya sa medyo malalim at smooth na boses.

Fvck...I was stunned to speak.

"But we agreed to keep this a secret—"

"Yes, but I never said we were going to forget what happened."

Pinatay ko bigla ang tawag. Ano ba 'tong napasok ko?

[6:00 PM]

0976200…

“I know your place. I’ll visit you sometimes. Have a goodnight baby ;3”

I gritted my teeth. Oh, I'm so fvck up.

Itutuloy…

Desire 5

Desire 5: Obsessed

Gray’s Point of View

I flashed a polite, practiced smile at the flight attendants as I stepped off the private deck. Even without looking back, I could hear them whispering and giggling behind me, charmed by the brief interaction. I reached up, pulling my shades off my face and tucking them into my pocket, letting out a long, deep breath. The Italian air was behind me now, but the victory of the trip still felt fresh.

I didn’t bother looking back. I kept my stride long and confident, my two bodyguards following closely behind. They were experts at this, dressed in high-end, tailored suits; they blended in perfectly with the elite crowd. To anyone watching, they looked like wealthy business associates or high-level executives rather than men trained to kill. It was a necessary performance; we had a mission to protect, and staying “normal” was our best weapon.

My mind drifted back to the last few days in Italy. It had been an exhausting but successful trip. I had handled my business with precision, finally signing a major deal with one of the most powerful companies in Europe. That contract was worth more than most people would see in a lifetime.

Ugh… how fortunate, I thought, a small, private smirk playing on my lips.

Habang naglalakad ako palabas ng airport, ramdam ko ang bigat ng tagumpay na ’to. Everything is falling into place. Pero kahit gaano pa kalaki ang perang kinita ko sa Italy, alam kong hindi pa tapos ang trabaho. The mission was finished, at kailangan kong manatiling alerto.

Pagkalabas ko sa airport ay agad akong sumakay sa BMW ko. Kasunod ko ang iba pang kotse na sinakyan ng dalawa kong bodyguard. Convoy na lang para maiwasang masundan ng masasamang loob.

I was just about to close my eyes when a notification suddenly rang from my phone. I know this one. I could feel their evil auras.

[4 PM]

Warren:

“Are you already in the Philippines?”

I’m right. Smirks spread on my lips once I read his message.

[4 PM]

Gray:

“Yeah, what do you want?”

Warren:

“Sungit. Let’s go to Flame bar tonight. 6 PM.”

Napangiti ako. I loved it. Another bottle, another pampaalis ng stress. I scrolled up and found the email from Harvey. Oh shoot, I have to get there for my part time job. 

"Let's hurry," utos ko sa driver ko. Agad niyang iniliko ang kotse at nagsimula siyang magpahurot ng kotse. I look at the window. Wala na akong makitang sasakyan o kung anuman dahil sa bilis namin. 

After 25 minutes, nakauwi ako sa mansion. Sinalubong ako ni Marshall, ang butler ko. Kinuha niya ang brief case sa akin.

"Let me carry it, Master," sabi niya sa seryosong boses. I smiled at him and massaged my hand. Whew, finally. 

"Thank you, Marshall. I appreciate it," I said. He took his bow before he opened the door. I look around the mansion, wala namang nag-iba. Ganoon pa rin naman, walang nagbago at walang nadagdag.

"Any news? Mail? Message? Update?" Tanong ko kay Marshall. Inilipag niya ang case sa kwarto ko habang inaalis ko ang necktie sa leeg ko. I looked at myself in the mirror and observed my whole face.

"I got some mail for you, Master," aniya sabay sa akin. Nang makita ko kung kanino nanggaling 'yun ay agad kong tinapon sa trash can na malapit sa akin. I took a sigh and didn't think about it.

Paghubad ko ng polo at pants ay agad akong nagpunta sa closet ko at binuksan ang pintuan na may sign "Club/Bar/Party". I took some white t-shirts na fit sa akin, khaki pants and my red cap. I also took a floral printed polo t-shirt. 

"If someone looks for me, ask them why," I told him, my voice firm and serious. "If it is not important, tell them I already left. I don't want to waste my time."

I paused for a second, making sure he understood my orders perfectly.

“But Marshall, you already know what to do if it is about our business, call me.”

Marshall nodded with respect. “Understood, Boss. I’ll handle them. No one gets through without a good reason.”

I went to Harvey. Napatingin ako sa kung gaano ito kalaki. Napatingin sa akin ang ibang mga estudyante. I didn’t waste my time on their bullsh*ts at agad kong tinungo ang gymnasium. Naabutan ko ang isang middle age na instructor. Nakacream ito na polo-shirt habang may whistle na nakasabit sa kaniya. Tinitignan niya ang card board habang kausap ang mga players na bagong ligo.

Oh, they’re already finished? Sadly, I didn’t have a chance to see their playstyle.

“Excuse me, I’m Gray Vesque. The new coach of Black Wolves,” ang direct to the point kong sabi. Agad na napatahimik ang mga players at ang instructor. Tila natauhan naman sila. I looked down at the pin of the instructor. ‘Joseph Narcisso’ ang name niya, PE Teacher.

“Oh, andito ka na pala. Sir Joseph pero Sir Jo na lang,” sabi niya sabay tawa na tila nahihiya. Kumunot ang noo niya sa mga players na nanahimik. “Ano pang hinihintay niyo? Batiin niyo!”

They greeted me. I bet some of them are newbies.

“A-ah oy Gabriel. Tawagin nyo ang captain niyo!” utos niya sa matangkad at gwapong player. Tumakbo ito paalis.

“I’m so sorry for being late. My flight was delayed,” Sabi ko.

“Ayos lang! Pwede ka namang bumawi bukas. Malayo pa naman ang university games,” sabi ni Sir Joseph.

I saw the other two players. The first one was a boy with striking blue eyes—he looked like a foreigner. Then, I saw the other one. He had a face so pretty it didn’t seem real.

I bit my lip when our eyes met. He made me feel stunned for a second. It was unbelievable; I had never seen anyone look like that before. He had the most beautiful, dreamy eyes. They looked heavy and soft, framed by long, thick eyelashes that made his gaze look almost sleepy, yet incredibly deep. Those killer eyes were intense. He didn’t just look at me; he looked through me. The way he kept his eyes locked on mine felt so personal and bold that it sent a rush through my whole body. It was a look so powerful and full of heat that it felt like he was pleasuring me with just a stare.

As I watched him, he blinked slowly and licked his lips. Oh shoot , those red lips. I felt a surge of heat inside me. Ugh, I can’t take this anymore. I can imagine, kung magiging babae siya, ganoon pa rin, still pretty.

Gray, please calm down.

“Ah eh, Gray, eto pala ang team captain ng Black Wolves. Pasensiya na at katatapos lang ng laro nila kanina. Akala ko kasi hindi ka darating,” kamot ulo na sinabi ni Sir Joseph.

Tumikhim ako. “That’s fine. I can watch it tomorrow. Don’t forget to go here in the afternoon,” Sabi ko sa kanila. They look worried about me. I secretly smirked and glanced at the pretty boy’s face for a second. What is his name again?

“Ah sige. Itour na lang kita sa iba pang lugar dito pati sa faculty,” sabi nito. Umalis na kami at pumasok sa isang pintuan.

The cabinets, benches, and extra balls for basketball and volleyball greeted me as I stepped inside. I could smell the boy’s scent, a familiar mix of laundry detergent, sweat, and that distinct, rubbery smell of sports equipment hanging in the air.

“Locker ng mga boys, andiyan na halos lahat ng kailangan nila. Nandoon naman sa dulong bahagi ’yung shower room ng players. Sabay-sabay sila diyan kaya h’wag kang magugulat kung makakarinig ka ng mga kalokohan at ingay,” sabi ni Sir Joseph. I looked at him and put my smile on my lips.

“I used to be a player in high school and college, so I can relate to the chaos that comes with it, especially among boys,” saad ko na tinanguhan niya. Paglabas namin ay wala na ang mga players.

“Tara, sa faculty naman tayo,” aniya. Naglakad kami ng sabay palabas ng gym. Sa hallway, may mga college students pa rin at napapatingin sa akin. I don’t know why, but maybe I’m just too good for this place.

“Ah, Gray. Mukhang natatakot sa’yo ang black wolves ah?” Biglang sabi ni Sir Joseph. Naputol ang thoughts ko at tinignan siya. “Sana, hindi sila matrauma sa treatment mo. Pero, tama ’yan. Minsan kasi magulo talaga sila. Lalo na ’yung mga 3rd and 2nd year players. Yung captain ball lang siguro ang makakasundo mo dahil seryoso ’yun kapag basketball ang usapan.”

I nodded at him

“What was his name again?” Tanong ko. Sir Jo’s forehead creased, and I raised both my eyebrows at him. “I mean, his full name.”

“Ahhh Mavis Lim! Oo, ’yan nga. Anak ng dati ring player ng Black Wolves. Kilala mo ba si Eros Lim?” Tanong niya pabalik.

I just nod my head.

Matapos iyon ay inihatid na lamang niya ako sa gate.

“Gray, 7 AM ang pasok mo bukas. Gusto namin makita kung papaano mo tuturuan ang mga players. Also, your PE class. Alam mo naman na kung anong section ang tuturuan mo, hindi ba?” Paalala niya.

I simply nod. “Noted, Sir,”

I started the car and glanced at the dashboard. The clock showed 5:40 PM. I had exactly 20 minutes before the hangout. What was the name of the bar again? Right, Flame Bar.

Once I arrived and got to the room, I quickly pulled off my T-shirt and changed into a floral polo. I intentionally left the top two buttons open, keeping it loose and relaxed. As I walked into the venue, I could feel people turning their heads to look at me. I caught a few of their eyes as I scanned the room.

Suddenly, I felt something light hit my head. I knew it was a piece of tissue just by how light it felt. I looked up toward the second floor and saw Warren. He was leaning over the railing in a dark blue polo, holding a glass in his hand.

“Up here, idiot,” he called out with a smirk. I took a sigh and jogged. Pagdating ko roon ay kumpleto na sila.

Warren, Chase, and Heaux. These bastards have been my stupid best friends since we’re on elementary school.

They’re my business partners too, my most trusted people when it comes to these things. Si Chase na computer god and genius, mahahalata mo ’yun sa salamin na suot niya at sa wavy top hair niya. Of course, here’s Warren. He’s an expert when it comes to business talking, finance, and talking his way around people, especially women. Mahilig siyang mambola at mag-manipulate. Most of the people who fall for him are mature women, those in their 30s, even 40s.

And then there’s Heaux, the son of rage.

Mahilig siya sa gulo, sa mga pustahan, at kaya niyang makipag-argue sa’yo 24/7. He’s both a lawyer and a business owner. He can be serious at times, which is why people often call him “lolo.” He doesn’t believe in the saying that you should never hurt women, children, or the elderly. For him, respect is everything. The moment you disrespect him, you’re done, either by his words… or sometimes, something more physical.

I sat beside Warren and got the Hennessy bottle. Hindi pa ’yun nagagalaw. Binuksan ko’yun. I can hear the pop sound at isinalin na sa old fashioned glass ko.

“What’s with the outfit, Man? Sinasadya mo bang mag-uwi ng babae mamaya?” Puna ni Chase habang inuunti ang alak niya. He look back at the other table kung nasaan ang group of girls na kanina pa ata nakatitig sa amin at pinag-uusapan kami.

“No, I just love this kind of outfit. Nagsasawa na ata ako sa kaka suit at necktie,” sabi ko na ikinatawa nila. Kung literal na may lumalabas na pera sa mga tawa namin, baka bumabaha sa na pwesto namin.

I glanced at the girl. She was already looking, eyes locked on mine before trailing down to my chest. I lifted my glass, unbothered, and took a sip. A second later, she did the same, a faint smile forming on her strawberry-colored lips.

“Ohhh, who’s that?” Ani Warren ng mapansin ang babae. Ngumingisi pa ang gago.

“Don’t know. Lapitan mo at ng makilala mo,” sabi ko sabay bahagyang napairap sa kaniya. Pinagkaskas niya ang palad. His grin became wider bago tumayo at lumapit dito,

“About the deal. Did they sign your contract?” Tanong ni Heaux sabay kagat sa cherry na hawak niya.

“They did. I don’t know if they read it,” sagot ko. Siya kasi ang gumawa nu’n and I’m really sure na hindi nga nila maiintindihan ang ibang nakalagay roon. Napangisi ako.

“Oh, mine is booming. I just created a dating app. Look at this,” pinakita ni Chase ang cellphone niya at ang graph na unti-unting tumataas ang rating.

“What kind of dating app is that? Coz, I’m pretty sure na hindi ’yan basta-basta,” tanong naman ni Heaux na tila may nabubuong ideya.

“It’s an exclusive app—one you have to pay for. The higher you pay, the better your chances of being matched with the person you want. It all depends on how much you top up. Did you get it?In just one day, I made… what, around 175k,” paliwanag niya.

I nodded.

“You know what’s interesting? Most of the politicians, and even our enemies are here. Funny, isn’t it? I’m milking every single one of them.” dagdag niya pa.

Napailing si Heaux. “Chill, Mr. Chase. May inaayos pa akong gusot at atraso mo. Ayokong humawak ng 7 cases in 1 month.”

Natawa si Chase. “They will not know. Kapag nagkabaliktaran, I’ll take down this app.”

I leaned back in my chair and let out a quiet sigh. I was about to take another sip, but my glass was already empty. Napaangat ako at inabot ang bote. Lalagyan ko na sana iyon ng may umagaw ng atensyon ko.

I looked at him, and he did the same. Oh, shit…

My heart pounded against my chest the moment I saw the captain of the Black Wolves again. One look at his face told me he was tipsy, his eyes were heavy and a bit unfocused. I couldn’t help but notice his chest, his perfectly chiseled chest.

Oh, have mercy on me.

I slowly licked my lower lip and slightly raised my eyebrows, giving him a look. He didn’t react. He just stood there, staring at me as if he were trying to read my mind. I smirked at him, feeling my body start to get warm. Ugh, someone stop me.

When he finally walked past me and headed straight for the rooftop, an idea popped into my head. I knew exactly what I was going to do.

I stood up. Bumalik naman si Warren habang dala-dala ang babae na nakatitig pa rin sa akin. I nodded at her.

“Where are you going?” tanong ni Warren habang nakaangat ang mga balikat. Nakaakbay siya sa babae at hinihimas ang braso nito.

“I need some air,” sabi ko sabay kuha sa hennessy at dalawang old fashioned glass. ’I’ll bring this.“

“Make sure you wear a condom,” pahabol ni Warren. I simply rolled my eyes at him sabay iling. Pagdating ko sa rooftop, I found him…sitting alone. Mukhang bothered siya at kinuha agad ang cellphone. Nilapag ko ang baso sa harap niya.

He looked up. Nakita ko na bahagya siyang nagulat. His ears became red na bumagay agad kong nakita dahil sa lantern light na malapit sa amin. Ugh! So cute.

Napapangiti na lang ako habang inaalala ang interaction namin. I looked at him while he’s sleeping. Napagod ang katawan niya after 1 round. I didn’t know his address. Wala akong oras kanina na alamin ang details about sa kaniya. Hindi kasi sumasagot si Chase.

He stirred on the bed, wrapping his arms around a pillow like a child. A soft smile escaped me. He didn’t even try to be cute, yet he was. His boyfriend was lucky, he got to kiss those sweet, kissable lips.

Kapag naalala ko ’yung gabing ’yun, nami-miss ko agad siya. He’s remarkable. Pakiramdam ko, kulang ang ginawa namin. My heart is on fire, and my mind is completely occupied by his beautiful face and body. I hate this feeling. It’s frustrating because I’m not with him, and I can’t even get close because he’s so busy hanging out with his friends.

I kept watching them from a distance, especially Zorren. That guy really irritates me, he seriously doesn’t know what a boundary is, always sticking too close and acting like he owns the space. Just as I was about to look away in annoyance, I felt a vibration in my hand.

My phone screen lit up, and my heart skipped a beat when I saw the notification. He texted me.

[3:58 PM]

Mavilabidabs:

“I’m going to ask a question, answer me honestly.”

I smiled at his text. Para niya akong binibitin. Earlier, I messaged him about his breakfast, but he just replied with a middle finger emoji.

[3:59 PM]

Gray:

“Sure, hon. Ask anything, I’ll answer it.”

Mavis:

“Stop calling me hon! And did you wear a condom that night?”

I bit my lips. Shoot, I forgot to wear it at that time. I took a sigh and called him. Nakailang ring iyon bago niya i-end ang call. Natawa ako. Ayan ang gusto ko, pa-hard to get. I called him again and again until he picked up. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya.

“What do you want?” Tanong niya sa naiinis na tono ng boses.

“Where are you?” Tanong ko pabalik.

“Ano ngang gusto mo? Nakakaistorbo ka,” banat niya. His mouth is a—fvcking a riffle. Ibinaba niya ang tawag. He thought he could escape me. I open my app made by Chase, kung saan pwede mong malocate ang number ng isang tao na tumawag sa phone mo or tinawagan mo.

Gotcha! I found him. Nasa gym siya. Although, mamaya pa ang practice namin ay nandoon siya. I hope hindi ko siya maabutan doon kasama ang mga friends niya—especially Zorren.

Pagdating ko roon, naabutan ko siyang nagfi-free throw mag-isa. I walked towards him and hold his waist habang nakatalikod siya. Bigla niyang nabitawan ang bola at agad na hinawakan ang kamay sabay harap sa akin.

His brows furrowed, and his eyes turned sharp in an instant . So sassy. “Gray?!”

“I found you,” sabi ko. Lumingon siya sa buong paligid.

He gritted his teeth. “Baka makita nila tayo!”

“Nope, they’re still busy. Lumabas din ang mga kaibigan di’ba?” sagot ko. I hold his cheeks pero iniwasan niya ’yun.

“Answer my question, may condom ka ba nung time na ’yun?” tanong niya uli. “And please, nasa loob pa rin tayo ng school. So, hold your horses!”

“Ah, I forgot to wear condom that night—”

Nanlaki ang mata niya. “A-ano?! Bakit hindi ka nagsuot?!”

I held his hand, pero iniwas niya iyon. I looked down at his lips. Para akong mawawalan ng control sa sarili ko. He bit it. Sh*t. I want to bite it with my own lips.

“Chill, hon. You’re fine,” sagot ko habang kalmado pa rin. Tila naman namula ang pisngi niya habang magkasalubong pa rin ang mga kilay nito.

“At paano ka nakakasiguro?” Aniya. “Baka mamaya nakipagsex ka pa sa iba bago ako! Madamay pa ako sa sakit mo.”

“Ikaw lang naman ang nakasex ko,” paninigurado ko sa kaniya. Mukhang seryoso talaga siya ngayon dahil mabigat ang paghinga nito.

“Paano ako maniniwala? Paano kita paniniwalaan?” tanong niya sabay naglakad-lakad habang nakapameywang. Kinuha ko ang cellphone ko and I opened it using my fingerprint bago ibigay sa kaniya.

He stared at me, his eyes filled with confusion, before taking it from my hand. “What’s this?”

“Look and find something on my phone. Para maniwala kang wala akong ibang nakakasama. Look at the contact, facebook account, messenger—look everywhere. I swear, I’m telling the truth,” Paliwanag ko. Kinalikot niya iyon ng ilang saglit bago ibalik sa akin.

“Wala pa rin akong tiwala. Kapag talagang nalaman kong nahawa ako sa’yo, ako mismo ang papatay sa’yo,” banta niya sabay shoot ng bola na malapit sa kaniya.

Pumasok ’yun.

I wrapped my hands around his waist and pulled him close to me. I could smell his scent—he smelled so good, like a mix of clean soap and something warm that belonged only to him.

The heat from his body was pressing against mine, and for a moment, I couldn’t think about anything else. I leaned in, my voice low and steady as I looked him in the eyes.

“I would love that,” I said, letting the words linger between us.

Itinulak niya ako ng bahagya at tinitigan ng matalim. “Tumigil ka nga, Gray!”

I chuckled. “Fine, if you want, let’s do it again… but this time, with a condom?”

The air between us felt heavy and charged. I waited for his reaction, my hands still firm on his waist, making sure he knew I wasn’t joking.

Pero agad niya rin akong sinuntok ng mahina sa dibdib.

Itutuloy…

Desire 6

Desire 6: Jealous

Mavis Point of View

Nakakainis na Gray 'to. Nakakabanas 'yung mga pinagsasabi sa akin eh. Hindi man lang ako tigilan. I managed to escape noong matapos ang practice ng buong team namin dahil lumabas siya kaya si Sir Jo na naman ang nagbantay sa amin. I immediately took the water bottle to Davis's hand. Whew!

"Thank you ha," sarkastikong sabi niya sa akin.

"Welcome," sagot ko na ikinailing niya. I look everywhere, ba't nawawala si Gray?

Aishhh, why am I even looking for him? Idiot Mavis, idiot.

“5-10 na naman?” Hiyaw ni Davis kina Jojin.

"You bastard! That was just luck!" Ani Stark sabay buhos sa kaniya ng kaunting tubig na natira sa bote niya. Grabeng biruan 'to. Buti walang nagsusuntukan sa amin.

"Where's Coach Gray?" Tanong ni Zoren. He looked at me and smiled.

"Hinahanap niyo pa ba 'yun? Mamaya kung ano na naman ang sabihin tungkol sa play natin?" Ani Jojin. Natahimik kaming lahat sa narinig.

"Oh? Bakit? Totoo naman eh. Bakit hindi kaya siya 'yung maglaro? At nang makita natin?" dagdag niya pa. Napakagat na lang si Davis sa labi. Nagkibit-balikat si Jojin. "Ang tahimik niyo naman! Bakit ba—"

Gusto kong matawa, not in the reaction of Jojin, kung hindi kay Gray. I don't know why. He looks scary, but I find it...ridiculous. Because of his dark aura, my teammates seemed to turn into meek sheep. But me? I looked at him and raised an eyebrow.

He looked at me with his serious and sharp eyes. But I didn't react.

"You're dead, bro," ani Evan sabay naiiling sa kaniya.

"What did you just say?" Tanong niya sa madiin at seryosong boses. Tila natuod si Jojin at nanginig sa kinatatayuan.

"A-ah Coach! W-wala po—"

"Then, let's play tomorrow. My team vs. Mavis team," alok niya. "What do you think?"

Napawi ang ngiti ko. Seryoso siya? Wala akong tiwala s apinagsasabi niya eh. I feel something off in his words. 

"S-sure! Sure! Di'ba guys! Sure!" Nahihiyang sagot ni Jojin. Napilitan namang magsipalak-pakan at tumango-tango ang buong black wolves maliban sa akin.

Mga siraulo 'to sila.

Teka nga, Mavis...are you scared? Lol, this is your chance na patunayan sa Gray na 'yan ang sarili mo. Bakit hindi ka makipag bet sa kaniya?

"Mavis!" Sigaw ng kung sino. Lahat kami napatingin doon—si Daniella habang dala-dala ang mga kaibigan niya. May dala itong pagkain tulad ng cupcakes at gatorade.

"Wow, pahinga Dan—" natigilan si Davis ng paluin nito ang kamay niya.

"This is for Mavis!" aniya sabay lapit sa akin. Naghiyawan sila, pero mas naghighlight ang tingin ni Zorren at Gray—na matalim ang titig sa akin. I bet he wants to kill me now.

Go on, you fvcker.

Ngumiti si Daniella. “I miss you, Mav. Here’s your food.”

Tinignan ko siya sa mga mata. I sense something on her. Inabot ko ang pagkain at ngumiti ng tipid sa kaniya. Hinawakan ako nito sa balikat, na hinayaan ko lang. "Thanks."

Namula si Daniella. "I'll go shower. See you later," pagpapaalam ko. Tinignan ko ng saglit si Gray na nag-iwas ng tingin pero kita ko na magkasalubong ang kilay niya.

"Sabay na tayo!" Pahabol ni Davis, nagsisunuran naman na sila habang nakangiti pa rin si Daniella. May sinigaw pa ito pero hindi ko na siya narinig. Inilagay ko na sa locker ang pagkain na binigay niya.

"Haba ng hair mo bro! Hindi ka niya tinigilan kahit nilayasan mo nung birthday!" Ani Stark.

"Nireject nga nu'n si Paul, yung engineering? Damn you, Mavis! How to be you?!" Dagdag ni Jojin.

Hindi ko pinapansin ang mga sinasabi nila. Occupied ang utak ko dahil sa naiisip. Gray was jealous and I think mas maganda nga ata na ganito. Naeenjoy ko ang reaksyon niya.

Napangisi ako.

I feel like titigilan niya ako once na mapailalim ko siya sa pagseselos. 

Pfftt.

Matapos nilang maligo lahat ay nagpaiwan ako. Naurong naman ang hangout namin dahil may mga activities kaming kailangan matapos ngayong gabi. I'm drained of their energies. Sobrang gulo nila kaya mas maganda atang solo ako ngayon.

Ipinikit ko ang sarili ko at napakanta na lang ng pabulong.

"You're pouring your heart out, I'm acting like I knew. You held me so down, So down I never grew, oh—"

Bigla kong narinig ang pagsara ng pintuan. I opened my eyes dahil sa gulat. My heart was beating rapidly nang mamatay ang ilaw.

Damn it!

"Hey! May tao pa!" Sigaw ko. "Open the fvcking light!"

Agad kong pinatay ang shower at nilakad ng dahan-dahan ang papunta sa pintuan. Darn! Nasa locker ko ang cellphone ko kaya wala man lang akong ilaw. Nararamdaman ko pa ang malamig na tiles. I look everywhere and force myself to have a night vision. Ugh! Malaman ko lang kung sinong gumawa niyan malilintikan sa akin!

"Damn you!' mura ko pa. Mapansin akong silver na bagay. Mukhang doorknob! I immediately held it.

Pero, hindi iyon ang inaasahan ko. That sensation sent a sharp wave of shivers running down my spine. The hair on my arms stood up instantly, and I felt a sudden jolt of electricity that made me pull my hands away before I could even think.

I stood there for a second, trying to catch my breath as my heart raced. The feeling was still lingering on my skin, and I couldn’t shake it off. That specific texture, it was so familiar to me.

Bumukas ang ilaw at nakita ko na sa harap ko si Gray na nakasandal sa pintuan. Nakabukas ang pants niya at nakalabas ang kahabaan. Bakal ang nasa gitna ng belt niya. Narealized ko kung anong nahawakan ko.

"Fvck you!" Mura ko.

"I enjoy it," sabi niya sabay ngisi sa akin. Dahan-dahan siyang lumalapit sa akin habang ako naman, napapaatras. I know, may gagawin na naman siyang hindi maganda!

"W-what?! L-lumabas ka nga!" utos ko pero hindi maalis ang tingin ko sa tarugo niya at sa mata niyang tila nakikiusap.

"No! Wala naman tayong pag-uusapan eh!" Sagot ko. Naramdaman ko ang malamig na pader sa likod ko.

"Meron. Yung kanina. Why did you accept those gifts?" Tanong niya na tila nagtatampo. Napangiwi ako. 

"Don't use that voice. Hindi bagay sa'yo," sabi ko sabay tingin sa ibang direksyon. 

Hinawakan niya bigla ang balikat ko. Bigla akong napaso roon. Habang ang puso ko'y tumibok na naman ng mabilis. "You did that on purpose, didn't you?"

"Ano?"

"You made me jealous on purpose, Hon," aniya. Gusto kong alisin ang kamay niya pero he keeps rubbing it. Naramdaman ko ang matigas niyang kahabaan sa kahabaan ko. Napakagat ako sa ibabang labi. "And, that's not funny."

Inilapit ni Gray ang labi niya sa tenga ko kaya mas lalong dumikit ang ari niya. 

Shit . “You smiled at her. Hinayaan mo pang hawakan ka niya sa balikat. Do you like her?”

Napalunok ako. 

Control yourself, Mavis. Don’t let yourself fall into his trap.

“Y-yes! I-i like her,” sabi ko sabay lagay ng kamay ko sa dibdib niya para itulak siya. But his body is bigger than mine. Para akong tumutulak ng bato o pader.

Bigla niyang dinilaan ang earlobe ko at bahagyang kinagat 'yun. 

Ohhh shoot..

"You fvcking liar. You didn't like her," bulong niya sabay halik sa gilid ng tenga ko, pababa sa leeg. I closed my eyes.

"S-stop! G-go away, Gray!" pagtanggi ko. But my body is betraying me. He kept kissing my body. Gusto ko siyang sipain sa itlog niya pero nanghihina ako. I don't know how he does it pero I swear, I can't move my legs. Daig ko pa ang tumakbo ng ilang oras sa panghihina.

"You said the same thing last time. You want me to stop...but you're saying something else entirely. You're confusing me, hon. You're a terrible liar," sunod niyang sabi. Biglang may kumatok, dahilan para tumigil siya at mapaharap doon. Naitulak ko siya ng mahina.

"You've got to be kidding me!" Pagalit na bulong niya sa akin. I looked at him.

"Hide!" utos ko.

"Where?" aniya habang tumitingin sa paligid.

Napairap ako. "Sa brief ko, Gray! Subukan mo?"

Padabog na nagtago siya sa likod ng pintuan ng shower bago ko buksan iyon. Sumalubong sa akin si Zorren na nagkakamot ng batok niya.

"A-ah Zorren? Bro, what are you doing here?" Tanong ko.

"You're still here. I mean—sorry, I hope hindi kita naiistorbo but could you please give me a ride? Everyone's left. I forgot na hindi ko pala dala ang kotse ko," sabi niya.

Nakikita ko sa peripheral vision ko si Gray na nakatitig ng masama sa akin.

"Sure, but can you wait for me outside?" utos ko. Biglang nagliwanag ang mukha ni Zorren atsaka ngumiti.

"Thanks! You're the best, cap!" Aniya sabay alis. Sinarhan ko naman agad ang pintuan.

"Damn him! Lagi na lang epal!" Bulong ni Gray.

Napangisi ako at agad na nagtapis ng damit bago hubarin ang boxer ko. "Why?"

He looked at me with irritation in his eyes. "Do you like him?"

Umiling ako. Hinawakan naman niya ang braso ko at hinila ako palapit sa kaniya. "Fine, akala mo mapapasuko mo ako sa selos na 'yan? You don't know me, Mavis...I love challenges, especially dangerous one.

Hindi ko alam kung matatakot ako sa kaniya o tatawanan siya. Ilang minuto kaming nagkatitigan bago siya ngumisi at hawakan ako sa baba.

"Let's have a bet for tomorrow's game. If my team wins, we continue our business. But,  If your team wins... you can still make me jealous every day. But don't get too comfortable, I'll still keep dragging you into my arms," aniya.

Kumunot ang noo ko sa sobrang gulo ng sinabi niya. "Teka, hindi ata 'yan fair—"

He gave me a smack kiss bago siya tuluyang lumabas. 

Gray!!!

Pagbihis ko at paglabas ko ng gym ay nakita ko si Zorren na naghihintay pa rin sa akin. Nag-angat siya ng dalawang kilay at ngumiti.

"Sorry for keeping you waiting, bro," sabi ko. 

"Ayos lang. I can wait for you anytime," aniya. Tinignan ko siya bago siya sumakay sa passenger seat. "Nice car, Mavis. I'll give you money for gas once na makauwi ako. I forgot my wallet kasi."

"Thanks and no thanks," sabi ko sa kaniya. "You don't have to do that. You're my friend."

Mas lalong lumawak ang ngiti niya. "You're the best, Mav. By the way, if you don't mind asking you this but, gusto ka ba ni Daniella?"

Tumingin ako sa dinadaanan ko. "Nah, I'm not interested in her."

"Oh, yeah right...kaya ba umalis ka rin sa party nung birthday niya?"

I chuckled softly and cleared my throat "Honestly, yes. I went home right away after that. Not comfortable with her. I don't know why."

"I understand you. Why don't you just tell her that she has nothing to gain from being with you?" Suhestyon nito. I shrugged my shoulders. 

"Yeah, I'm about to do that. Pero, I doubt that idea at the same time. Alam ko hindi siya natanggap ng rejections eh. Baka mas lalo niya akong guluhin," sagot ko na ikinatango niya.

Painahinto niya ako sa isang subdivision. "Thank you so much, Mav. Don't forget tomorrow, ok?"

Kinindatan niya pa ako bago siya bumaba. Pinanood ko siyang makalayo sa sasakyan ko. I'm wondering about his actions. Masyado lang ba siyang clingy and sweet?

But his eyes say otherwise.

NASAPO ko ang noo ko habang naglalaro kami. Magaling si Gray, buhat na buhat niya ang team niya laban sa amin. 9-6 ang score at lamang sila. Isa na lang at sila na ang panalo. Kung mangyayari man 'yun dehado ako kay Gray. Pakiramdam ko, may sarili siyang paraan. Kung mananalo naman kami, maiiwasan ko siya kahit papaano. Pero andito pa rin siya. Napapikit na lang ako at napabuntong-hininga.

Kanina pa rin niya ako inuutakan. It pisses me off.

"Jun! Bantayan mo!" Utos ko sa point guard. Pero ipinasa lang ng kabila ang bola kay Gray. Binantayan siya ni Francis.

Lumipat siya ng pwesto kaya napunta siya sa akin. I looked at his eyes. Nginisian niya ako habang dinidribble niya ang bola.

"Are you ready for your price?" Tanong niya.

"Baka price mo? Unfair," bulong ko rin. Sinubukan niya akong iwasan pero hinarangan ko siya. Kaya naman mabilis siyang humarap at tumalon para i-shoot ang bola. Kaya naman tumalon ako para harangan 'yun.

While we were in the air, he quickly adjusted his position to make the shot. The point guard didn't manage to block him in time, so he slipped through and scored. I didn't realize my landing was off, and I hit the ground on my butt first. Shit!

A sharp pain shot through me. Fudge! Not now!	"Mavis!" sabay na tawag ni Gray at Zorren. I closed my eyes. Napakasama ng pagkabagsak ko. Arghh! Pakiramdam ko, may nabali sa likod ko.

"A-anong nararamdaman mo? Kaya mong tumayo." nag-aalalang tanong ni Gray. Umiling ako. "Jackson! Call an ambulance!

"Right! Wait for me, Mavis!" aniya sabay takbo papunta sa locker. Nakita ko rin ang iba kong team mates na tila kinakabahan. I simple nodded at them kahit iba ang sinasabi ng mukha ko.

"Ugh! Sorry," bulong ni Gray. Hindi ko alam ang ititgon ko. Pagdating ng ambulance ay dahan-dahan nila akong inalalayan. Masakit. I think something broke inside of me. Mabuti na lang at malapit lang ang hospital.

"Ako na ang sasama sa kaniya. Please, mag-ayos na kayo at wait for me," sabi ni Gray na tila natataranta. Pagsakay naming dalawa sa ambulance ay hinawakan niya ang kamay ko. I could feel his hand shaking.

Parang ibang Gray ang nasa tabi ko ngayon.

Pagdating namin sa hospital ay agad akong inexamine ng doktor. Ini-scan nila ang likod ko at chineck up pa ng doctor. May pain killer din silang pinainom para mawala ang sakit.

"I'll be back once lumabas na ang result ni Mr. Lim. You can wait me here," paalam nito. Nakahiga ako habang tinitignan ang paligid. Naiilang ako sa titig na ipinupukol niya.

"S-sorry, hon," sabi niya. Napansin ko ang sincerity sa mga mata niya. Pero iniwasan ko iyon agad. 

"This is your fault," sabi ko sabay irap sa kaniya.

"Right...right. Sorry. I know that, hon," sabi niya pa. Napabuntong-hininga ako.

"Stop calling me that. Lalo ata akong nasasaktan eh. We're not couple," sabi ko na ikinayuko niya.

Itinaas niya ang dalawang kamay habang palakad-lakad ito sa tabi ko. "Ok ok, sorry. Once the results come out, and if they're bad... I'm screwed. I won't be able to forgive myself. I'll resign, and I'll fix this. I'll take care of everything, especially your therapy expenses."

Napataas ang kilay ko. "Ang OA mo naman."

Nagkatinginan kami. Ewan ko, natatawa talaga ako sa kaniya. He bit his lower lips at ginulo ang buhok.

"H'wag kang OA. Nangyari na eh," sabi ko uli. Napabuntong-hininga siya uli.

"Are you hungry? I can buy anything you want," alok niya. 

"Ano ba? Are you deaf? Kumalma ka. Ok lang nga ako," sabi ko uli. 

"Fine, sorry."

Dumating bigla ang doctor habang may hawak na papel. Tumingin siya sa akin at kay Gray. "Mr. Lim, nabugbog lang ang likod and the upper part of your legs. You can feel sharp pain in your coccyx or your tailbone. Since, you're a player. I think you need to rest for 2-3 weeks. May kasama rin itong Muscle spasm kaya hindi ka talaga makakalaro. Magre-reseta na lang ako ng pain killer sa'yo."

I licked my lips. Pakiramdam ko nanunuyo ang lalamunan ko. 

"Ok, thanks, Doc. Pwede na ba siyang makauwi o he needs to stay here?" tanong naman ni Gray.

"He can go home. Yung bill na lang para madischarge na siya," sabi nito. 

"I'll be back," sabi nito na ikinatango ko na lang.

This is ridiculous. 3 weeks na lang at university games na. What am I supposed to do? Hindi ko naman pwede iwanan ang team. I hate this!

Dahil wala namang maghahatid sa akin, hinatid ako ni Gray gamit ang kotse ko. Dinala niya ang gamit ko sa akin. Siya rin ang nag-alalay sa akin papunta sa condo ko. Malayo ang unit ko sa elevator kaya medyo nag-aalangan akong maglakad.

"Kaya mo pa ba?" Tanong niya. I looked at him with my sharp eyes.

"Kaya ko," sabi ko.

"You're injured, yet you still sassy," sabi niya. "Kaya mo pa ba?"	

"Bakit? Ano bang gagawin mo kapag sinabi kong hindi?" Hamon ko. Bigla niya akong binuhat na parang bagong kasal. Mabuti na lang at walang tao sa hallway.

"Hey!" saway ko sa kaniya pero hindi niya ako pinansin pa. I could feel how big and strong he was just by the way his arms brushed against me. Even though he had just come from the game, the scent of his perfume was still there, mixing with the heat of his body. I have to admit, he smelled amazing.

He didn’t say anything at first. He just looked down at me with those concerned eyes, searching my face as if he were trying to make sure I was okay.

Naglakad kami hanggang sa matapat sa unit ko. I got my key card and swiped it. Binati kami ng AI at sumalubong sa kaniya ang magulo kong unit.

“Couch?” tipid niyang tanong pero itinuro ko ang kwarto. He lowered me onto the bed slowly. With his strength, I didn’t feel any pain because he turned me to my side first before gently laying me on my back.

He took a sigh.

“Open the curtain,” sabi ko. Kumunot ang noo niya.

“Do you want me to open—”

Naputol ang sasabihin niya sa akin nang bumukas ang kurtina. Hindi ko nakita ang surpresa sa mga mata niya. Mayaman nga pala siya.

“Nice, AI huh. You’re a lazy kid,” aniya bago dahan-dahang pinulot ang iba kong kalat.

“Stop cleaning up,” I said, my voice cutting through the quiet of the room. Pero hindi siya nakinig. Matapos niyang maligpit ang mga nakakalat ay naupo siya sa tabi ko.

Tumaas ang kilay ko. “Ano pang ginagawa mo rito?”

“Binabantayan ka,’ sabi niya at tinignan ako sa mga mata. Napansin kong bumaba ang tingin niya sa mukha ko.

Napailing ako. “Kaya ko nga. Isa pa, kung hinihintay mo ’yung price mo…I’ll give it to you. Pero hindi ngayon. Kita mo naman ’yung nangyari sa akin. Awa na lang talaga.”

Hindi siya umimik ng ilang saglit at bahagyang lumapit pa sa akin. “Forget about that bet. It’s not important to me anymore.”

“Then, alis na,” sabi ko bago buksan ang cellphone ko. Sunod-sunod na notification ang narecieve ko.

“I won’t. Doctor told me na kailangan ng titingin sa’yo. Baka hindi mo makayanan ang pain. Kailangan mo pa naman uminom sa tamang oras,” sabi niya.

Hindi ko alam kung magtitiwala ako sa sinabi niya o hindi.

“Guilty ka ba?” tanong ko uli.

“Yes. That’s why I’m here. I won’t leave…unless, gumaling ka,” sabi niya. Napangisi ako sa kaniya.

“Paano kung 1-2 weeks?”

“I can stay that long… or do you want me here forever?”

Binato ko siya ng unan. “Shut up. Hindi porket ganito ako eh magsstay ka na rito. Pwede ka na umalis mamaya o bukas.”

"No, unless maging ok ka," pangungulit niya. Inilagay niya ang kamay sa braso ko pero binawi ko 'yun.

"Hindi ka ba natatakot sa sasabihin nila pag nalaman nila na nandito ka? Gray, please. Stop this. Stop being obsessed with me. Stop being weird," sabi ko bago ibinalik ang tingin sa cellphone ko. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya.

"Is it my fault na naattract ako sa'yo? You're a pretty boy. Kahit sino siguro na hindi ka kilala magagandahan sa'yo," aniya.

"I'm not a girl, Gray. Libog lang 'yan."

'So what? It doesn't matter. Si Mavis ang gusto ko, at nag iisa ka lang," aniya na ikinangiwi ko.

“Eww,” sabi ko na ikinailing niya pa. “I don’t think na gusto mo ako. You’re just confused dahil ako lang ang naka s*x mo.”

"Do you think sa s*x lang nakukuha 'yan? Because if yes, edi sana ka-fubu mo lang ako. But, no," sagot niya.

Naubo ako. Fvck, I can't take this guy. "As if, naman na papayag ako?"

"Bakit? Ayaw mo a sa older than you? I'm only 20 years old," sabi niya na ikinaseryoso ko. He pouted his lips, trying to convince me. I rolled my eyes.

"Hindi ako naniniwala sa sinabi mo. I always believe na hindi ganiyan kabilis magkagusto ang isang tao, lalo na sa mga taong wala kang deep connection."

"Ok then, let's have a deep connection para malaman mo," sabi niya na ikinatigil ko.

Itutuloy…

Desire 7

Desire 7: Deep

Mavis Point of View

"Deep? Connection? Malabo 'yan," sabi ko na lang sa kaniya at sinubukang tumagilid ng higa. I was thankful for the numbness; it kept the pain away. I felt the bed move as he slowly lay down. I turned to look at him, but he was just lying there, staring at the ceiling.

Inunan niya ang kamay sa kaniyang ulo. Napansin ko ang biceps niya, fitted iyon sa manggas ng t-shirt niya.

"Do you want this?" Tanong niya bigla na ikinatalikod ko agad. Napansin niyang nakatitig pala ako sa kaniya ng matagal. Hindi ko siya sinagot. Gumalaw ang kama at naramdaman nko ang kamay niya sa bewang ko. He rubs his thumb on my skin.

"You may ask for it, if you wish," bulong niya sa tenga ko. Sinubukan ko siyang itaboy pero nare-relax ako sa ginagawa niya.

"Tigilan mo ako," sagot ko sa kaniya. At sinubukang harangan ng unan ang likuran ko. Narinig ko na lang ang mahina niyang pagtawa...at ang sikmura ko.

"What do you want? I'll cook," sabi nito. 

"Kapag sinabi kong kahit anong pasta? Lulutuin mo?" hamon ko. Tumayo siya at humarap sa akin. Umupo pa ito sa space na meron ako. Our hands barely brushed against each other. 

"Yes, I will. Yun ba ang gusto mo?" He said in a husky voice.

Tinignan ko ang mga mata niya na pilit akong binabasa. Parang tumatagos iyon sa kaluluwa ko. Kinindatan niya ako saka ngumiti. Seriously? Hindi ba siya napapagod kakangiti sa akin? 

"I bet hindi mo magagawa agad 'yan in 30 minutes," sabi ko pa ng nakangisi. "Kapag lumampas ng 30 minutes, hindi mo na ako sasamahan dito."

Ngumisi rin siya, tila hindi natatakot sa akin. I can sense his dangerous aura again, katulad noong may sinabi si Jojin tungkol sa kaniya at hinamon ito.

"Give me a moment," aniya bago ako bigyan ng mabilis na halik sa aking pisngi.

"Eww!" daing ko sabay punas doon. 

"Haha! You'll get used to it," nanunuksong sabi niya bago lumabas para magkalikot sa maliit kong kitchen. Nakikita ko siyang naghahanap sa mga cabinet at sa refrigerator ko.

"Where's the pasta, hon?" Tanong niya. Napairap ako,

"Use your eyes, not your mouth," sabi ko pa nonchalantly habang nags-scroll down.

"Right, right...," pagtugon niya na ikinangiti ko. Lol, tiklop si gago. Nakita niya ang apron at isinuot iyon. Nahanap niya ang pasta at ibang ingredients.

"Narinig ko siyang nagsimula nang magluto. Pasimple ko siyang pinicturan. Doon ko napansin ang feature and posture. Ang sexy niyang tingnan, V shape katulad kina Evan and Stark. Matngkad din ito at mukhang matikas din.

And yet, he had sex with me…

Sinayang niya lang ang sarili niya. Marami pa sigurong magkakagusto sa kaniyang babae. Wait—why I’m thinking about him.

“Oh shoot!” narinig kong sabi niya. “Do you have butter?!”

“Ewan? Wala na ata—”

“Ok, I will run to the grocery! Call me if you need help!” aniya bago kunin ang cellphone niya sa lamesa. Napakunot ang noo ko.

“Your time is still running,” banta ko. He just looked at me and smiled.

“Don’t worry, I’m aware,” sabi niya bago lumabas. I licked my lips and napailing na lang. Bigla namang nagring ang cellphone ko.

“Incoming call from Daniella,” saad ng AI. Napatingin ako roon, why is she calling me? Pinindot ko ko ang green button. Agad na nagpakita ang mukha niya na nag-aalala habang nasa likod niya ang iba niyang friends. She’s wearing her red smocked maxi dress.

“Mavis?! How are you?” Tanong niya kaagad.

“I’m fine. I’m still alive,” sabi ko sabay ngumiti ng tipid. Narinig ko ang pagbuntong hininga niya.

“I heard what happened earlier. Evan told me everything. Are you home now? Who brought you back?”

I bit my lower lips. “Alone. Ako lang mag-isa. Kaya ko naman eh?”

Kumunot ang noo niya. “But the nurse said may kasama ka raw na lalaki. Who’s that? Cousin? Another friend?”

Napalunok ako. “So, pinuntahan niyo ang hospital kanina?”

“Of course! We’re all really worried about you,” sabi nito. She bit the tip of her index finger. “Your coach also gets your duffle bag and other stuff. Hindi ba siya ang naghatid sa’yo?”

I took a sigh. “Don’t worry about that. I’m ok.”

“Well? Anong sabi ng doctor? You’ll still be able to play, won’t you?” Tanong niya.

“Yup, I just need to rest,” sabi ko na lang sabay tihaya. Nakita ko ang pagngiti niya at ang pagtili ng mga kaibigan niya.

“By the way, are you free this weekend? I’m thinking na baka makajoin ka sa amin? I mean, me and my girls. May ibang boys din pala. I can still invite your friends too para mas comfortable ka?” Paanyaya niya.

I look at the ceiling. “Ahmmm, I’ll think about it. Baka umuwi ako kina Mama.”

She pouted her pink lips and then smiled. “Alright, chat me once makapagdecide ka na, ok? Don’t worry, I’ll not force you to drink. Bawi na lang din nung birthday ko coz you left early—”

Biglang namatay ang call kaya kumunot ang noo ko. Napaangat ang tingin ko—hindi pala namatay, pinatay. Tss…

“I was only gone for a moment, and you’re already talking to someone else?” ani Gray. I could hear the annoyance in his voice.

“What the— why did you do that?” Tanong ko pabalik. Bumalik siya sa kusina para magpatuloy sa pagluluto.

“You didn’t like that girl, bakit mo pa siya inientertain?”

“Ano namang pakielam mo? She called me and asked about my injury. She’s just concerned about me,” pagpapaliwanag ko. Hindi siya sumagot. Ang hirap makipagtalo sa kaniya. Wala namang kami para maging ganito siya. Ngapasalamat na lang ako dahil hindi na siya nagsalita pa.

Biglang lumabas ang chat ng group chat namin.

[Salsal*ros]

Davis: @Mavis anong nangyari sa’yo?

Jojin: Wala na ’yan hahaha!

Evan: Not funny, Jin.

Nagtype ako agad. Hindi ko pa pala sila naa-update.

Mavis: Buhay pa ako. Bakit? Balak nyo ba akong palitan?

Stark: Lol, dude. Magpagaling ka agad. Hindi namin nakausap si Coach Gray kanina. Mukhang nagi-guilty sa nangyari eh.

Mavis: Yaan niyo siya.

Jojin: Edi nakawheel chair ka bukas?

Mavis: Ah, nope. Hindi naman kailangan eh. I just need to take my medicine and take a rest for 2-3 weeks.

Evan: What?

Kinapa ko ang likod ko. Medyo bawas naman na ang pain sa likod ko. Umeepekto ang pinainom ni Doc kanina.

Davis: @Mav! Hindi pa ba alam nila Tita and Tito?

Mavis: Don’t you dare to tell them about this. Baka mapauwi ako niyan nila ng wala sa oras.

Davis: Ahmmm…

Nasapo ko ang noo ko. Alam ko na agad kung anong dapat sasabihin ni Davis sa akin. Napakdaldal talaga niya eh. Bigla namang sumulpot ang isang message request at notification ng facebook app ko. Pagtingin ko, friend request ni Zorren. Inaccept ko agad siya at nakita ang chat niya.

Zorren: Thank God, you’re ok. We’re so worried about you. Sorry, hindi kita agad na-chat. I just finished my tasks so I can chat with you after.

Natutop ang bibig ko dahil sa nabasa.

Mavis: Don’t worry, hindi mo naman kailangan mag-sorry.

Zorren: How about your injury? You will still play, right? Please take a rest and take care of yourself. I want to play basketball with you lalo na sa univ game.“

Mavis: “ Sure, thanks. I just need to rest for now. See yah tomorrow.“

Narinig ko ang pagpatay ni Gray ng stove at ang pagsalin nito sa plato. It’s been 20 minutes, kasama noong lumabas siya. Napabuntong-hininga ako. Mukhang kaya niyang makipagsabayan sa mga pustahan at lugi ka pa dahil mas mukhang expert siya rito. Naglakad siya habang buhat ang isang tray kung saan nakapatong ang dalawang plato.

“Here, eat this,” aniya sabay tingin sa akin ng malamig niyang mata.

“Thanks,” tipid kong sagot at kinuha iyon bago bumangon ng dahan-dahan at pinagcross ang mga paa. Kinuha niya ang kaniya at kumain ng hindi tumitingin sa akin.

Katahimikan ang namayani sa aming dalawa. Kaya nagkaroon ako ng time para matikman ang pasta niya. Oh, Garlic Butter Pasta pala ang ginawa niya. Masarap naman. Tama ang lasa. Nanunot din ang garlic na nagbigay ng kaunting anghang dahil din sa napino ang pagkaka chopped nito.

Ilang minuto ang nakalipas bago siya nag-angat ng tingin.

“Ok, I hate this kind of silence,” aniya.

“Ano ba kasing problema mo?” tanong ko. Ibinaba niya ang kinakain at lumapit sa akin. Nakita ko ang nakikiusap niyang mga mata.

“I’m fvcking jealous,” sabi niya sa oabulong at medyo madiin na boses..

“Hindi mo naman kailangan magselos kasi wala ka namang karapatan. Why don’t you just accept that?” Sabi ko sabay taas ng kilay sa kaniya pero ngumiti lang siya sa akin. Nag-angat ito at itinukod ang dalawang kamay sa kama. Nag-iwas ako pero agad niyang nahuli ang pisngi ko at dinilaan niya ang gilid ng labi ko.

“Gray!” saway ko. Nag-init ang pisngi ko sa kaniya.

“You’re blushing,” aniya sabay dila rin sa labi niya. “Hold on, I’ll make juice for us.”

Hindi ako umimik. Fvcking shit! Bigla uling tumunog ang cellphone ko kaya nadistract ako.

“Incoming call from Papa,” sabi ng AI. Nakita ko ang pagkagulat ni Gray habang nakatitig sa akin. I gestured for him to keep quiet bago ko sgautin iyon.

Sumalubong sa akin si Mama at Papa na nag-aalala, pero mas napansin ko ang nakasimangot na si Mama.

“Bakit hindi mo agad sinabi sa amin?” Tanong ni Mama na tila naiinis. Ugh, ayan na patay na tayo d’yan.

“Your Tita Shine told us ’bout what happened. Bakit hindi mo kami inupdate?” dagdag ni Papa.

I took a sigh. “Just a little injury, Ma, Pa. You don’t need to worry. Isa pa, ok na ako. I just need to take my medicine para makalakad,” sabi ko sa kanila.

“Do you need a wheelchair?” tanong ni Papa na nakakunot ang noo.

Umiling ako. “Need to rest lang, Pa. Hindi naman ako lumpo.”

“So, makakapaglaro ka pa?” Dagdag nito. Tinignan siya ng masama ni Mama.

“At talagang ’yun ang priority niyo?” aniya. Biglang nag-act si Papa na kunwari ay may zipper siya sa bibig. “Ikaw namang bata ka. Hindi ka agad nagsasabi. Hay nako, sige nga at magpupunta na kami d’yan. Wait for us.”

Nataranta ako at napatingin kay Gray. He’s busy kaya hindi niya ako makita.

“A-ah ma next time na lang,” pagpigil ko sa kaniya.

Kunot-noo niya akong tinignan. “Why not?”

“May gagawin pa kasi ako eh. May ipapasa ako bukas,” sabi ko na lang. “Sige na, sa saturday na lang.”

“Bakit? Hindi mo ba kayang tapusin ’yan nang andiyan kami?” rebat niya. I bit my lips. C’mon Mavis. Baka matalakan ka na naman dahil ang gulo ng unit ko. Ma inspect niya pa ang mga bagay-bagay na itinatago ko rito.

“Please, Ma. Saturday na lang,” sabi ko. Inakbayan siya ni Papa kaya tila nawala ang inis sa mukha niya.

“Kaya mo bang maglakad? Bakit papasok ka na bukas? Bakit hindi ka magpahinga muna?” ani Mama.

“Kaya ko naman siguro, Ma.”

“Siguro? Hay nako. Oh siya sige tawagan mo na lang ako bukas kung kailangan mo ng tulong, ok? Oh siya, sige na at matulog ka na,” paalam niya bago ko pinatay ang tawag na ’yun.

Biglang ibinigay ni Gray ang juice sa akin. Four season ng flavor.

“May drugs ba ’to?” Tanong ko na ikinailing ko.

“I will not do that. I’m not that jerk to hurt you,” sabi niya na tila nanunuyo.

Tinignan ko na lang siya.

“You have a gay parents,” sabi niya sabay upo sa space na nasa tabi ko habang nakatukod ang mga kamay sa kama.

“So? Hindi ka ba aware na may ganoon?” Tanong ko.

“I’m aware and I saw some of them in a crowd,” sabi niya sabay ngisi. “Do they know you’ll be like that in the future too?”

Sumubo ako ng pasta. “No, and maybe wala akong maging asawa.”

“Why not? I’d even volunteer as your husband,” sabi niya sabay kuha rin ng plato niya.

“Papayag ba ako?”

Tumawa siya ng mahina.

Matapos ’yun ay nagpaalam siyang magsa-shower. Ayaw ko sana dahil maaamoy ko sa kaniya ang body wash na gamit ko pero pagod na ako makipag argue sa kaniya.

“Can I borrow your pants?” tanong niya.

“At bakit?” I asked him nonchalantly habang nanonood sa cellphone ko.

“Pangtulog,” sagot niya. “Well?”

“Bahala ka. Kung magkasya sa’yo.”

Maya-maya pa’y pumasok na siya sa banyo dala rin ng towel ko. Gusto ko rin sana maligo pero tinatamad ako. I slowly got up and tried to walk. Hindi naman ganoon kasakit na pero hindi ko maihakbang ang paa ko ng normal na bilis. Humawak ako sa sa mga pwede kong mahawakan. After that, I brush my teeth.

May napansin ako sa gilid ng mata ko habang ginagawa ’yun. May walking stick sa gilid na agad kong ikinataka. I get it at tinignan. Kanino galing ito?

Matapos kong magtoothbrush ay ginamit ko ’yun. Sa pagtapat ko sa banyo ay napansin ko ang siwang at ang pagbuhok ng tubig sa tiles. Hindi ko naiwasang mapatingin doon.

Napansin ko agad ang nakatalikod na katawan ni Gray. Mula ulo hanggang paa. Nakita ko rin ang tila tattoo ng falcon sa likod niya. My gaze drifted down, focusing on his bottom. It was well-shaped and firm, and I couldn’t help but stare at the curves of his body. I bit my lip hard as a sudden spark of life stirred within me. Just looking at him made me feel a rush of excitement I didn’t expect. Then, he shifted and turned around to face me. My breath caught in my throat when I saw him fully, especially the sight of his large manhood.

“Having fun peeking?” aniya. Itinigil niya ang shower at naglakad patungo sa akin. Gusto ko mang umalis doon pero natuod ako, lalo ng buksan na niya muli ang pintuan. Iniwasan ko siyang tingnan.

Nakangisi siya habang pinupunasan ang buhok at katawan.

“M-magsara ka kasi,” sabi ko. Sinubukan kong maglakad paalis.

“Oh, you found it? I forgot to give that to you,” sabi niya. Naupo ako sa kama at itinabi ang cane.

“Takpan mo nga ’yang katawan mo!” utos ko sa kaniya at ibabato sana ang unan pero hinawakan niya ang kamay ko.

“You’re acting like you’ve never seen this before,” aniya. Tila nag-iinit ako sa pagkakataong iyon. Nararamdam ko na nabubuhayan ako kaya pinagcross ko uli ang binti ko at tinakpan ng blanket.

“Baliw!” giit ko.

Tinakpan niya naman ’yun at nagsuot sa bandang closet ng kwarto ko. Matapos iyon ay tumabi na siya sa akin. Naamoy ko ang body wash ko sa kaniya. Favorite ko ang flavor na vanilla ng Cyklar. Tinignan ko ang katawan niya. May 6 pack abs siya at chiseled chest. May tattoo siya kanang dibdib, a heart with chain. May peklat din siya bandang balikat pero hindi ko na inusisa.

Fvck, he’s too attractive for me. I’ll admit that. But, I can’t, we’re not just stranger na hindi magkikita sa mga lugar na lagi kong pinupuntahan. Magkilala na kami at awkward talaga siya sa akin. Ito pa nga lang, iba na ang nararamdaman ko.

“Oh, this is why your scent is Vanilla,” aniya na ikinatayo ng kilay ko.

“What?”

“Naamoy kita nung una nating s*x. I smell vanilla on you. That’s my favorite ice cream flavor,” sabi niya.

“Plain naman ’yan,” sabi ko.

Tumagilid siya sa akin at hinarap talaga ako. Napapansin ko rin ang bulge niya sa pants na suot, gray pa naman ang napili niya.

Ugh, this man is killing me.

“So? I enjoy eating that flavor…I love staring at it. Lalo na kung gaano siya kaputi, ka-clear and the texture made me lick my lips,” aniya habang diretso lang ang titig sa mata ko.

“O-okay,” tanging nasabi ko.

“I miss your kiss, Mav,” sabi niya para maiba ang topic.

“Maghanap ka ng ibang iki-kiss,” giit ko na lang at kinuha ang cellphone ko. Pero niyang hinablot ’yun.

“Give it back to me,” utos ko. Itinabi niya iyon sa pagitan ng hita niya.

“C’mon, get it,” sabi niya. Pinagcross ko ang mga kamay ko at sinamaan siya ng titig.

“Then, I’ll buy a new phone tomorrow,” sabi ko na lang. Tumawa siya at bahagyang lumapit sa akin. I smell his scent again. Fvck it.

“Please? Can I kiss your lips again?” sabi niya na tila nakikiusap.

“Ayoko!” masungit na sabi ko. Bigla niyang tinanggal ang blanket sa binti ko kaya nakita niya ang bulge ko. Natawa siya ng bahagya.

“Ohh, ayaw mo?”

Napaiwas ako sa kaniya. “M-malamig kasi.”

“Huh…really?” sabi niya bago hinimas iyon. Oh, hell no…

“S-stop it!’ Sabi ko at hinawakan ang pulso niya. But he is too strong.

Hinawakan niya ng gentle ang jawline ko. He looked at me with his pleasing eyes. “Imagine if they made someone like you… you’d be like a painting in a museum I could stare at for days, maybe months, without getting tired.”

Hindi ako nakapagsalita sa sinabi niya. Masyado na akong pumapailalim sa kaniya. I suddenly felt the pre-cum leaking out of me. It was a strange sensation, one that I couldn’t ignore as it happened. My body was reacting on its own, and I could feel the wetness starting to spread.

“U-ugh,” I moaned.

“That’s it…relax yourself,” He said in a low, smooth voice, like he meant to pull me closer to him. Then, he kissed me. I couldn’t fight it—he turned me on. I kissed him back due to eagerness, and the fire inside of me.

He licked my lips and flicked the tip of his tongue to tease me. I held his cheeks to deepen our kiss. Bahala na, tangina.

He pulled my pants down and wrapped his hand around my shaft. He began to move his hand slowly up and down, stroking it with a steady rhythm. The sensation was so intense that I couldn’t hold back. I gasped and let out a deep groan right into his mouth as he kissed me. The feeling of his grip and the slow movement made my whole body tingle.

He stopped the kiss and slowly pulled my shirt up over my chest. He looked down at me for a moment before he began to lick my nipples, his tongue warm against my skin. I wanted to move, to push myself closer to him, but I couldn’t arch my back because of the injury. The frustration and the pleasure mixed together, making me moan out loud once more.

“U-ughh! Shit!” I moaned. I looked at him for a moment and rolled my eyes. Ugh! He’s torturing me.

He began to jerk my shaft even faster while his tongue flicked against my nipples with a quick, steady rhythm. The combination of his hand and his tongue was almost too much to handle. I reached up and held onto his hair, my fingers gripping tight as I bit my lower lip to try and stay quiet.

“Hmmm… ugh,” I groaned, unable to hide the pleasure any longer.

I felt like I was about to explode. The sensation was building up so fast that I couldn't take it anymore. I pulled his hair, gripping the strands tightly as the pleasure overwhelmed me. I was so close to the edge, and every fast stroke of his hand pushed me even further.

"A-ayan na ako...ugh!" 

It exploded all over my stomach and across his hand. I was gasping for air, my chest heaving, as he just stayed there, staring at me. He didn't move or say a word; he just kept his eyes fixed on mine while I tried to catch my breath. The heat was still fading from my body, and the silence in the room felt heavy as he watched me.

Kinuha ko ang tissue ko para punasan sana iyon pero nagulat ako ng dinilaan niya iyon mula sa tyan ko.

Lalo akong nag-init. Napansin kong hindi pa rin nalambot ang akin kaya alam kong nate-turn on pa rin ako sa ginagawa niya.

He cleaned his hand before kissing me again. As our lips met, I tasted my own seed in his mouth. 

Shoot.

Itutuloy…

Desire 8

Desire 8: Buddies

Mavis Point of View

Nagising ako dahil sa sobrang kirot ng nararamdaman ko. I bit my lips to endure the pain. Ugh! I hate waking up in the middle of the night! Gusto ko mang umungol but I can't. I just closed my eyes and tried to pin it in the bed. Pahamak na talon 'yun. Kainis! Ang sakit-sakit ng likod ko tuloy.

"You ok?" Narinig kong tanong ni Gray with husky voice. Halatang nagising siya sa paggalaw ko.

"Y-yeah!" pagsagot ko na lang. Pero naramdaman ko ang paggalaw ng kama. Sinubukan ko siyang silipin pero tumayo pala siya at may kinuha mula sa kusina.

"I-im ok. You should get back in the bed," sabi ko pa pero hindi niya ako narinig. Tumingin ako sa digital clock, 12:59 AM na pala. Pagbalik niya ay may cold compress na siyang dala. Tumingin ako sa mga mata niya. Magulo ang buhok niya.

Hindi halata sa mga mata niya ang antok.

"What? You're a liar. Hindi ka ok," aniya sabay upo sa tabi ko. "Get down on your stomach."

Kumunot ang noo ko. "Kaya ko na."

"I said, get down on your stomach," utos niya sa seryosong boses. 

"Makautos ka naman," sabi ko pero sumunod pa rin. 

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. "Slow down."

Pero hindi ko 'yun ginawa para asarin sana siya, but karma spank my butt. "Ugh! Ouch!"

"Stubborn," bulong niya bago ibaba ng pants ko. Inilagay niya ang cold compress doon. Napapikit pa ako dahil sa lamig. "Sorry kung nagising ka. Ilang days lang 'yan at gagaling ka na."

"How did you know? Are you a doctor?" Tanong ko sabay irap sa kaniya kahit hindi niya nakikita. Assuming 'tong si Gray.

"No, but I belong to the family of doctors. Bata pa lang ako, naririnig ko na lahat ng sinasabi nila. I also study the medical terms," aniya.

Natutop ang bibig ko.

"I encountered this kind of injuries noong player pa ako sa Ateneo," sabi niya pa. Mas lalo akong natahimik. Aba! Humirit pa ah? Anong ginagawa nito? Nagpapa-impress?

"Na-encounter mo pala eh. Bakit ka natataranta kanina nu'ng nainjury ako?" Pambabara ko.

"Because ikaw 'yung nainjury lol. Isa pa, I'm guilty about it. Kung hindi ko ginawa 'yung fake edi sana hindi namali ng bagsak?" Aniya.

"Ano naman kung ako ang nainjury? Normal lang naman 'to sabi ni Papa," sabi ko na lang bago itinagilid ang mukha sa unan. Nababawasan naman ang pananakit nito kaya nakahinga naman na ako ng maluwag.

"Ah, yes. Your father was a former player of Black Wolves. He's the former captain too," sabi ni Gray. Napataas ang kilay ko. 

"Sinabi ni Sir Jo 'yan sa'yo?" tanong ko.

"Sure..." bulong niya. "Sleep, I'll do this for more than 10 minutes."

Kumunot ang noo ko. "Sinabi ni Sir Jo talaga 'yan?"

"Oo nga! Pauleyt-uleyt?" Aniya na tila tabingi pa ang tagalog sa huling sinabi. 

"Pauleyt-uleyt?" ang natatawa kong sabi. Medyo diniinan niya ang paglagay ng cold compress. "Aww!"

"Don't laugh at my accent," aniya bago natawa ng mahina.

"I saw your father's old photos in the faculty of PE professors kaya nalaman ko," sabi niya pa. "They said he's a great player. That's why, they stick their asses on you. Magaling ka rin daw but sometimes, you have doubts in yourself."

Napabuntong-hininga ako. Usisero, assumero na 'tong lalaking 'to, ano pa bang alam niya sa akin? "Sinabi nila 'yan?"

"Yeah and I believed in you too," aniya.

Bolero. "Sus, kung magaling nga ako, edi sana nanalo ako sa pustahan natin kahapon?"

"You don't need to win just to prove how good you are. The way you protect your team and see chances to score, that's why they believe in you. And I see it too, even if we've only played together a few times," paliwanag niya sa malambing na boses.

Natahimik ako. Fvck, sanay naman ako sa compliment but when it comes to him, I don't know what to feel. That's weird.

"Come on, get some sleep. I'll stay with you," dagdag niya.

Napapikit ako. The numbness helped me to relax my muscles and my brain. "Bakit? K-kaya ko naman."

Natawa siya. "Don't talk back to me, hon. Sleep or I'll spank you?"

"Gawin mo at sisipain kita!" Banta ko.

"C'mon, listen to me. Gusto kong makatulog ka na," aniya na nakikiusap. "I don't like hearing you whimper in your sleep. I can't sleep...I feel bad for you." 

Hindi ko na siya pinansin but, I can feel the sincerity on his voice. Dahan-dahan na akong nilamon ng antok.

NAGISING ako dahil sa alarm ko. Agad kong pinatay iyon dahil antok na antok pa ako. But, I couldn't turn it off. Nahulog iyon sa lapag.

"Ugh!" daing ko at dahan-dahang bumangon. Pinakiramdaman ko ang likod ko at medyo masakit pa rin. I want to brush my teeth at maligo. Kinuha ko ang cane ko at tumayo. Nabawasan ang kirot pero sigurado akong hindi ako makakapaglakad agad.

Inilibot ko ang tingin sa condo. Wala na rin si Gray. Pumunta akong sink para ihanda ang sarili. While doing that, I also open my phone. There's a flood of messages from Zorren and Gray. Meron din sa GC pero puro kawalangyahan lang iyon.

Inuna kong binuksan ang kay Gray.

Gray: “Good morning, hon. I left your breakfast on your table. Please eat it and take your medicine.

Gray: “Do not go to school for now. You should rest. Uuwi ako uli diyan.”

Gray: “We have practice at 3 pm. Baka matagalan ako. Call me if you need anything.”

Gray: “Don’t worry, I talked to your professors. They want you to rest first. They will consider your situation.”

Gray: “I will buy an ointment for your injury. That’s effective to help you recover faster.”

Gray: “:3 See you soon, hon”

Nagtext back ako. Ayoko ngang umabsent. Makautos siya ah? 

Mavis: “Don’t get ahead of me, Gray. I’m coming in.”

Akala niya ah? Masyado siyang bossy! Tinignan ko naman ang mga text ni Zorren.

Zorren: “Coach Gray said na hindi ka makakapasok? That’s fine, I hope na makarecover ka agad. We already miss you.”

Zorren: “If you’d like, I can come visit. I’ll be free from 1 to 3 PM before practice—would you like anything to eat or drink?”

Zorren: “I’ll wait for your reply. Text me if you need anything.”

Napabuntong-hininga ako. Tinapos ko naman na ang mga dapat gawin at oras na para maligo. Inihakbang ko na ang sarili ko sa banyo ng may marinig akong notification. Tinignan ko 'yun.

Gray: “Where’s my good morning, hon? You’re always cranky. Parang hindi ka naman happy na katabi mo akong natulog?”

Napangiwi ako. Eto na naman siya.

Mavis: “Hindi naman talaga. Not because dito kita pinatulog at nakaisa ka na naman kagabi, eh nag enjoy ako agad. Stop being feelingero!”

Nakakapikon na rin 'to eh.

Gray:

Sent a photo.

Nanlaki ang mata ko sa nakita. Agad akong namula at muntik na mabitawan ang cellphone ko. What the fuck?

Gray: “I know nag-enjoy ka. You even hugged me earlier, you used me as your pillow. Don’t worry, hon. I enjoyed it too ;3. Eat your breakfast and message me if you need anything.”

Napakagat ako sa labi dahil doon. 

Mavis: “AI? Don’t use that, it’s terrible.”

Gray: “Do you want me to send more?”

Hinagis ko nalang ang cellphone ko sa kama. Pero dahil sa bagot ay kumain na lang ako ng breakfast ko at chinat sina Stark. Sinabihan ko sila na willing ako tumambay at makipaghangout sa kanila. Willing naman sila makipagkita sa akin at sunduin ako para maalalayan.

Pagkababa ko sa condo unit ko ay agad namang dumating ang kotse ni Evan na BMW. Pagkabukas pa ng pintuan, nakita ko pa na kasama nila si Zorren.

"Akala ko mamaya pa pa vacant mo?" Tanong ko sa kaniya.

"I ditched my classes. Wala namang quizzes eh," sabi niya sabay ngiti sa akin.

"Ayun oh! Makikipag hangout si Lolo!" ani Jojin na nagdadrive at tinawanan nila dahil sa crane ko. Pinagsisipa ko na lang upuan nila.

"How's your butt?" Tanong ni Evan.

"Ganoon pa rin naman. Saan pala tayo pupunta?" Tanong ko pabalik sa kanila.

"At Zorren's place."

Pagpunta namin doon ay mala mansion ang ibinalandra ni Zorren sa amin. The mansion looked very luxurious. May malalaking pillars sa harap na parang nagfa-frame ng entrance. The floors were made of marble, makintab at malinis, and there were crystal chandeliers hanging from the ceiling that made everything shine. Kahit saan ka tumingin, you could really feel the wealth and elegance of the place.

"Woah bro, where have you been? Bakit ngayon ka lang namin naging ka-close?" Tanong ni Davis sa kaniya at umakbay pa na tila sumisipsip.

Napakamot naman sa batok si Zorren. "Actually, kilala ko na si Mavis noon but, he's snob kaya hindi kami nag-uusap."

Kumunot ang noo ko. "I don't really know..."

Nabatukan pa ako nila Jojin at Stark.

"Napaka-snob mo pala eh? Daig mo pa ang artista bro. Arte mo!" Ani Jojin.	

"Kakasnob mo sa mga tao lalo kay Daniella, ayan nainjury. Nagkarayuma!" Dagdag at suhol ni Stark na tinawanan nila.

"Nyenye! Bahala kayo. Wala kayong captain ball sa u-games!" sabi ko bigla na mas ikinatawa nila.

"Sit down. Ipapahanda ko muna 'yung place natin. Enjoy watching movies muna," sabi ni Zorren bago senyasan ang dalawang maid.

"Wow, paampon naman. Ang sarap!" Ani Davis habang nilalantakan ang Kartoshka Cake.

"Magtira ka naman, bro! Ang yaman-yaman mo wala kang pambili niyan?" Banat ni Jojin at inigaw ang pagkain.

Ininom ko naman ang juice at tumingin sa TV.

"Woah! Napanood ko na 'to eh. Diba yung bida mamata—" Tinakpan ni Evan ang bibig ni Stark dahil doon.

"Don't spoil us, gago!" ani Evan.

Biglang tumunog ang cellphone ko. 

Gray: “What are you doing? Are you hungry? I can order you anything tapos ipapahatid ko na lang?”

Napakagat ako sa ibabang labi at hindi muna siya nireplyan. Feeling boyfriend na siya eh, hindi naman kami. Tumunog muli ang cellphone ko. Napataas ang kilay ko.

Gray: “About the cold compress, I think I put it inside of your kits. Kapag sumakit, andoon lang ’yun. Chat me if you need my help, ok? Please ;3.”

Hindi ko pa rin siya nireplyan.

"Niyayaya pala tayo ni Daniella eh? May party sa bahay nila. Masaya raw kasi maraming girls. May pool party rin!" Ani Stark sabay taas-baba ng kilay.

"G! Kailan daw?" Usisa ni Davis.

"Sat, 8 PM daw ang start," sabi nito sabay tingin sa akin. Mukhang may gusto siyang sabihin pero binabasa pa ako.

"Not sure, Nagpromise ako kay Mama na pupunta ako sa bahay sa weekend," sabi ko.

"Boo! Party pooper!' Banat ni Jojin.

"Kaya nga. Hindi ka naman maglalakad don! Isa pa, bawi ka na rin kay Dan. Malay mo magustuhan mo talaga? Get to know ganon kahit kilala mo na siya," sabi pa ni Davis.

"Kulit ng tumbong niyo eh no? Hindi ko nga siya gusto," sabi ko. "Hindi pa ako sure."

"C'mon! Enjoy your college life! Baka kapag ikaw na ang nagmana ng company niyo eh hindi mo na magawa 'yan?" babala nila Jojin na ikinailing ko.

Napabuntong-hininga ako. "Fine, pero hindi ko alam kung saktong 8 PM ba ako pupunta. Family first."

"Oh diba sabi sa inyo, siya yung killer eh. Tingnan nyo sasaksakin—-" Tinakpan uli ni Evan ang bibig niya habang hawak ni Jojin ang magkabila niyang mga kamay.

"Hawakan niyo 'yang gag*ng yan!" Ani Davis sabay akmang hahalikan ito na siyang pagpupumiglas nito.

Biglang lumapit naman ang maid sa amin.

"Handa na po ang tatambayan nyo Sir, Ma'am," aniya sabay tingin sa akin. Nagulat pa siya. "Ay sorry ho Sir."

"Hahaha! Ma'am ka pala eh!" sabi ni Jojin.

"Oo nga no? Mukhang babae ka pala sa damit mo!" Ani Davis.

"Ano naman? Mukha naman kayong unggoy," banat ko. Napansin ko ang suot ko, kulay pink na t-shirt pala iyon at pants.

"He looks good at Pink guys," sabi ni Zorren na biglang dumating na nakahalf naked at nagpupunas ng ulo. "Sorry, naligo na ako. Napawisan kasi ako kanina."

Napaiwas ako ng mata dahil tinitignan niya ako ng diretso.

“Wow, may pandesal ka pala pare. Patikim nga!” Ani Davis.

“Hoy, nababakla ka na naman! Tigilan mo nga siya! Hindi ka lang napaisa ng mga babae mo!” Saway ni Stark sa kaniya.

Tumayo na kami para lumipat sa likod ng bahay nila kung nasaan ang tambayan namin. Naiwan naman si Zorren na tila kinakausap pa ang mga maid.

Bago pa man ako makalabas ay nakaramdam ako ng pagkaihi. 

"Ah Zorren, saan pala 'yung restroom niyo?" Tanong ko sa kaniya. Tinignan niya ako at tumango-tango.

"Sir, samahan—"

"Ako na, Manang. Dalhin mo na lang yung mga pinapadala ko sa inyo," aniya sabay lapit sa akin at bahagyang hinawakan ako sa braso. Dumaan kami sa maikling hallway. Sa dulo, may dalawang area na nakahiwalay. Dining area at kitchen. Sa gitna nito'y andoon ang restroom na para bang katulad sa mga hotel.	

"Pasok ka na lang," sabi niya sabay turo nito. Napansin ko na may kalakihan ang space  mula sa sink at sa shower area. May bathub area rin sa kabila. Parehas na may harang mga iyon. Marbles din pala ang sink at floor. Chandelier ang ilaw sa loob at malaki ang salamin sa tapat ng sink. Amoy lavender pa.

Rich rich

Pagbukas ko sa gripo ng sink ay walang tubig ito. Bigla namang may kumatok.

"Ah sorry, I forgot to tell you. Ginagawa pala ang main restroom. May pwede pa naman kaming ipagamit sa'yo," sabi ng nasa labas pala na si Zorren.

Binuksan ko ang pintuan. Kamot ulo siyang humarap sa akin habang ang asul niyang mata ay tila nahihiya. "S-sorry."

"It's ok, bro. Don't apologize," sabi ko sabay ngiti. Ginayak niya ako sa 2nd floor kung saan umakyat kami sa malaking mini spiral na hagdan. Sa bandang dulo ng hallway ang kwarto niya na may malaking pintuan na gawa sa pinakamatibay na wood. Sliding pa iyon. Sumalubong sa akin ang sobrang ayos na kwarto niya. Nakatiklop ang lahat, walang gusot ang kama, Organized ang mga gamit niya sa study table at ang mga libro. Karamihan doon ay about sa accountancy.

"That's the bathroom," sabi niya sabay turo sa medyo glassy na pintuan. Pagbukas ko ay maliit lang iyon at tama lang sa isang tao. May sink, shower at toilet. 

Pagkatapos ko'y lumabas na ako at napansin na may tinitignan siya habang nakaupo sa kama niya. Napaupo ako sa tabi niya at napausisa sa hawak niya.

Nagtaka ako dahil may picture niya ako. Magkasama kami habang ang background ay playground. Naka peace sign kami. Kumunot ang noo ko at tinignan siya. "Woah, bakit may picture ako diyan?"

He looked at me with a spark in his eyes. "Oh, we were childhood friends."

Napaangat ang kilay ko. "How? I don't remember anything. Remind me."

He pouted his lips, pero ilang saglit lang ay ngumiti lang din siya. "Yeah, we shared a short memory. Siguro 5-6 months? Bago ako dalhin sa russia nila Mommy. We promised that when I came back, we'd still be best friends. But I guess you broke it. Haha."

Napalunok ako.“Guilt spreads through my veins. “O-oh, sorry. Sa dami ng nangyari sa buhay ko, I guess nawala siya sa isip ko.”

“It’s fine,” he said and held my hands. Napatingin ako sa kaniya. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa sandaling ’yun. “And, I’m sure nakalimutan mo na rin yung isa pa nating promise?”

Mas lalo akong nacurious. “Tell me.”

Bigla siyang umiling. “You’ll know soon. Hindi muna sa ngayon.”

“Zorren,” pagtawag ko sa kaniya but he only chuckled at me. He licked his lips.

“I will tell you once na maalala ko. N-nakalaimutan ko rin eh,” aniya sabay himas sa batok. Natawa na lang ako. “Let’s get back there. Para makapaghangout na tayo with them.”

Pagbalik namin, doon na na nag-umpisa ang totoong bonding. Hindi kami pwedeng uminom kaya hanggang lady drinks lang kami. s

“Kingina, hindi ako sanay!” Reklamo ni Stark.

“Nga pala, Zorren. Hindi mo pa nasasabi sa amin. Who exactly are you?” Si Jojin.

“OA naman sa ask?” Puna ni Davis.

“Ah…Half russian, half filipino ako. Hindi naman ako bago sa pilipinas pero nag-aral ako ng mas maraming taon sa russia kaya baguhan lang ako sa harvey,” sabi nito.

“He’s my childhood friend,” sabat ko, dahilan para mapangiti siya sa akin.

“Ay weh?! May iba ka pang bestfriend bukod sa akin?” Ani Davis na tila nagtatampo. Binato ko siya ng tissue.“

“Wala ka naman talagang best friend,” sabat ni Evan na ikinatawa nila.

May mini basketball court din pala sila sa malaking bakuran nila at tennis court. May dart area rin at mini vending machines. Agad na nagkagulo ang mga tukmol para maglaro.

Biglang tumunog ang cellphone ko at tumingin dito.

Gray: “Bakit wala ka sa unit mo? Where are you? May injury ka.”

Hindi ko siya pinansin at tinignan sina Davis na naglalaro ng Dart. Pero muling nagmessage uli si Gray.

Gray: “You’re so stubborn huh? Where are you? Answer me, hon.”

Napaisip ako. Ang kulit!

“Mavis!” tawag ni Zorren. “Join us!”

Tumango ako. Muling nagmessage si Gray.

Gray: “I’ll trace you. Susunduin kita dyan.”

Sinarhan ko ang location ko ng mabasa ’yun. Paano niya naman gagawin? Lol. Hindi ko na siya pinansin at inilagay sa bulsa ko ang cellphone bago sumali sa kanila.

Sa sobrang saya namin, umabot na kami ng 2:40 PM.

“Shoot!” Sabi ni Davis.

“Bakit?” tanong ko dahil nakakunot ang noo niya.

“May practice tayo di’ba?” Tanong niya sa amin. “Nagchat si Coach Gray. Kapag nalate tayo, tatakbo tayo sa malaking field.”

Agad kaming nagsisakayan sa loob ng sasakayan matapos ’yun. Hindi na namin nailigpit ang mga gamit namin doon. Paglabas namin sa highway ay traffic pa.

Napatingin ako sa message ni Gray.

Gray: “Why did you turn off your location?”

Gray: “Hon? Please answer me. Where are you? You should rest.”

Gray: “Stubborn kid…”

Gray: “Wala rin pala ang mga friends mo. Also, si Zorren. So nakikipaghangout ka sa kanila instead of resting?”

Gray: “Fine, enjoy. I won’t bother you again.”

Napakunot ang noo ko. Anong gusto niya? Mabulok ako sa unit ko? At least dito makakalimutan ko 'yung pain. Tinext ko siya pabalik.

Mavis: “Ikaw pa ang galit? Don’t bother me kapag nakikipaghangout ako. Hindi mo ako hawak para pagbawalan ako.”

30 minutes, nakarating kami sa gym. Nagulat pa ang ibang nakakakita sa akin dahil sa cane na hawak ko habang pinagtitilian sina Davis dahil nagbihis na sila ng jersey sa hallway. Mabuti na lang at hindi ang short, kung hindi ang upper part lang. Pagdating ko roon ay nagpapractice na sila kahit kulang. May ginagawa silang mga drills. Kasalukuyang nasa dribble part na sila. Umupo ako sa bench.

Pumito si Gray na nakatalikod sa amin. Agad na lumapit ang mga ito kahit natatakot sila.

"Coach sorr—" Naputol ang sasabihin ni Davis.

"Go to the field and run 10 laps," sabi niya bago pumito.

Napatingin ako kay Gray. Pero iniwasan niya ang mga mata ko. 

"Ugh! 10 laps?!" Bulong ni Jojin. 

Tumayo ako at lumapit kay Gray. "Coach."

Hindi niya ako pinansin. Ah talaga? Magtatampo pa siya sa akin?

"Coach!" pagtawag ko. Napatingin sa akin ang iba kong team mates na nagd-drills.

"Speak," malamig niyang sabi.

Napatingin din sa akin sina Zorren. "This is my fault. Niyaya ko sila at hindi ko naisip 'yung time."

"Still, run 10 laps," aniya na tila malapit ng magalit.

"Gray," bulong ko. "Bakit ka ba nagagalit? Atsaka traffic kasi eh. Kung hindi naman kami naipit, hindi kami male-late."

Humarap siya sa mga kaibigan ko at nilampasan ako. Aba!

"Fine, hindi kayo tatakbo. Since kasalanan ni Mavis, siya ang gagawa niyan once na gumaling na siya," aniya. "Now, go to your team!"

Napabuntong-hininga ako.

Itutuloy…

Desire 9

Desire 9: Nick

Gray’s Point of View

I hate myself. Hindi ko man lang mapawi ang init sa katawan ko. Nakatulog agad si Mavis matapos ang isang round. Tumalikod pa siya at tila relaxed na siya ngayon dahil nabawasan ang pain. Awang-awa pa naman ako sa kaniya dahil umuungol siya kanina. 

A smirk spread across my lips, and I tried to put my hands on his waist. Ugh, lalo akong naaadik sa kaniya ganitong pagkakataon na hawak ko siya.

Noong hindi siya nagpumiglas ay lumapit pa ako at niyakap na siya. I smell his scent. Fvck, my member is getting hard and hard. I need to release it pero antok na antok na ako. 

"Alisin mo ang kamay mo o puputulin ko 'yan?" He said in an annoyed yet sleepy voice.

I chuckled at tumiya. Inunan ko ang kamay ko sa aking ulo bago ipinikit ang mata ko. 

Nagising na lang ako ng may lumapat na kung ano sa dibdib ko. I opened my eyes and saw Mavis hugging me like his pillow. I bit my lips and smiled. I couldn't resist the happiness in my heart.

Is this fvcking love? I mean, I don't know...ang alam ko lang, naaadik ako sa kaniya. Lagi ko na siyang hinahanap simula nung gabing 'yun. Nadagdagan pa noong mainjury siya, hindi ko alam ang gagawin ko. I'm not this kind of person na mag papanic. I can handle things on my own. I can estimate the time. Natutunan ko 'yun simula noon pa.

But when I saw him fall to the floor, groaning in pain, I panicked. I felt like I was on a ticking clock.

I don’t know how to explain it, really. This is my first time na maramdaman ’yun. I feel like I need him. Kaya lagi lang ako nakatitig sa kaniya. Napupunta pa iyon sa pagprotekta kaya I chose to stay here, kahit may business ako na dapat asikasuhin.

“Hmmm,” he groaned. I kissed his forehead and took out my phone, then took a photo of us together. Ilang beses ko pang ginawa ’yun. Para siyang bata na clingy kapag tuloy. Alam kong matatagalan pa na maulit iyon. Kaya ginawa ko ng marami.

I also looked at his peaceful yet beautiful face. Fvck, he’s more handsome, and pretty when he’s sleeping. Iyon lang ata ang oras na hindi siya tigre. I looked at his pink, kissable lips. I wanted to kiss him, but I didn’t want to disturb his peaceful sleep. I placed my phone on the table beside me and closed my eyes again.

Pagkagising ko ay tumawag agad sa akin. Ayaw kong istorbohin si Mavis kaya I answer it immediately. Si Marshall iyon at alam kong important iyon.

“Yes, Marshall?” Tanong ko with my low and husky voice.

“Good Morning, Master. But, there’s someone waiting on you here. She’s asking me to call you immediately,” aniya.

Napahawak ako sa noo ko then I took a deep sigh. “She? Who is she?”

“Helena,” sabi niya. Napakunot ang noo ko at tinignan si Mavis. I lowered my voice at pumunta sa kusina niya. “Who the fuck is she?”

“She’s not talking to me anymore, Master. Sabi niya lang ay hindi siya aalis dito hangga’t hindi kayo nakakausap,” sabi pa ni Marshall.

Who the fvck is Helena? Wala akong kilalang ganoon. Kaya nakakainis na mangugulo siya sa mansion ko. “Tell her to come back next week, nasa business trip kamo ako, Sa Los Angeles. Kung hindi pa rin siya umalis, iwanan mo na. Make sure the gate is secured, understand?”

“Yes, Master. May ipapagawa pa po ba kayo?” Tanong niya pa.

“Wala na. Basta ’yung bilin ko sa’yo. Call me kung important, otherwise, ignore them or make an excuses,” sabi ko pa bago ibaba ang tawag.

Napatingin ako sa oras. Great, 6:30 AM. I closed my eyes and started to cook an egg and toasted bread for me and Mavis. Buti na lang bumili ako kagabi. May mga toothbrush and mouthwash rin akong binili for myself. Ginamit ko ‘yon agad habang matapos na ayusin ang sarili. May pasok pa ako sa harvey. I just kissed Mavis’ forehead bago umalis.

Nagtext na lang ako sa kaniya ng maraming paalala.

Pagdating ko roon ay may mga naghihintay sa aking mga freshman. Sila ang inassign sa akin na tulungan sa PE class nila habang wala ang kanilang professor.

Pumito ako sa harap nila. May mga nagbubulungan at naghaharutan ng makita ako. Napapailing ako.

"Please, remain silent. Ako ang instructor nyo for now. Meaning, my class...my rules. Ayoko ng maingay, ng magulo at higit sa lahat ay matigas ang ulo. If you're that kind of student, please leave the gym," I said nonchalantly. They got serious after that.

"Do the stretch first, you. Lead this group," turo ko sa isang nakasalamin na male student. Agad siyang pumwesto. "And you, lead the other one. I'll observe your class. Ang hindi gagalaw, ay tatakbo ng 3 lapses sa buong gym, Understood?"

Sabay-sabay silang sumagot. Ilang minutong pagbabantay sa kanila ay bigla namang dumating ang reply ni Mavis. I couldn't resist my smile when I read his text.

This cranky young man. Maagang tatanda sa kasungitan.

Agad ko namang itinabi ang cellphone matapos magreply ng mapansing nakatitig sa akin ang iilang students. I saw some of them ay tinatamad, so I used my whistle.

"Gusto mong tumakbo ng 3 lapses?" Tanong ko sa kanila. "Move!"

Matapos iyon ay inilabas ko ang cellphone ko. I grinned. Nakaisip ako ng kalokohan. Agad kong sinend ang photo na kinuhaan ko kanina. At dagdagan iyon ng panunukso. Ayaw niya pang maniwala pero binantaan ko siyang isesend ang iba pa.

Hindi na siya nagreply kaya nakabalik ako sa trabaho ko. After that class, I waited on Mavis' replies. Pero damn, hindi man lang niya tinext pabalik. Bigla akong nag-alala.

Nagpunta muna ako sa office na ibinigay nila sa akin at sa ibang coaches.

"Gray, did you receive the schedule for the u-games? Atsaka 'yung makakalaban ng black wolves?" Tanong ni Coach Chelsea, coach ng women's volleyball. Tinignan ko siya at napansin na nakangiti ito sa akin. Nawala ang mga mata niya dahil sa chinita ito, I heard na may lahi siyang chinese at former player ng team na mina-manage niya.

"No, meron na ba agad?" Tanong ko pabalik.

"Ah, oo. I'll send it to your messenger. Send me your facebook account," sabi niya pa. Kumunot ang noo ko. 

"Hindi ba nila ise-send sa akin?" Tanong ko uli. Napansin ko na naguguluhan siya at tumingin sa ibang coaches.

"I-i don't know," she said with her shy voice. I just sigh.

"Send to my gmail," sabi ko na lang. "I'll send you my email address."

"A-ah sige.." aniya at umalis na tila disappointed. I looked back at my phone. Hinayaan ko na lang at baka natulog uli si Mavis.

SUMAPIT ang ilang minuto. Wala pa rin akong ginagawa. I texted him again. Baka nagugutom na siya. I offered him na ako na ang bibili ng gusto niya. Pinaalalahan ko rin siya about sa cold compress. Baka mamaya kumikirot na naman ang likod niya.

"Coach? Pwede mo raw bang turuan ng basketball 'yung mga nasa junior high?" Tanong ng PE Dept. I secretly took a sigh and nodded my head. 

Wala pa rin siyang reply. I'm kinda worried about him. Baka mamaya masakit na naman. Sana kahit voice message lang. I swallowed and took my phone to locate him.

Una kong nakita na wala siya siya sa condo niya. Kaya agad ko siyang tinext ng tinext. 

"Sir, can you watch this class? I need to go to the bathroom," excuse ko. Tumango naman ang PE teacher na kasama ko at agad na tumungo sa university. Pumunta ako sa room ni Mavis to ask his friends.

"Sorry, Sir pero hindi po pumasok sa next subjects 'yung mga mga kaklase ni Mavis," sabi ng isa sa mga kablockmates nito.

I bit my lips with frustration. That stubborn—Aish.

I asked him again and again while trying to locate him. Pero hindi ko 'yun magawa. Did he turn off his location?

I gritted my teeth and asked my players kung alam nila kung nasaan si Zorren, they gave the same answer.

Para akong maiinis. Magkasama sila ng lalaking 'yun? Fvcking jealous. Masama ang pakiramdam ko sa Zorren na 'yun. I immediately went back to my class. Kung ayaw niyang iniistorbo siya, edi h'wag.

Nang-utos na lang ako sa isa sa mga black wolves na gumawa ng group chat at utusan silang pumunta na sa gym nang sumapit ang 2:30. I hope malate sila at ng maparusahan.

At ngayon, eto iniignore ko si Mavis habang nanonood ito sa drills na pinagawa ko.

Pinituhan ko sila. "Great, break time! Bumili na kayo ng bibilhin nyo. 10 minutes!" 

Nawala silang lahat, maliban kay Zorren at Mavis na nag-uusap. Ngiti-ngiti pa sila habang nag-uusap.

Shit, I want to push them together.

“Wait for me, I’ll buy a food for us,” sabi ni Zorren bago umalis. Nang maiwan kami ay hindi ko siya pinansin. Tumikhim siya but I just looked at my cellphone.

"Ano? Ikaw pa ang galit?" Aniya. Pero hindi pa rin ako umimik. Naramdaman ko ang paglapit niya sa akin. Naamoy ko ang perfume niya. 

No way…

“You’re acting like my boyfriend, yet we’re not in a relationship. Pinagbabawalan mo pa akong lumabas,” sabi niya uli.

Hindi talaga ako sumagot. Gusto ko man but I'm holding my words. Hindi boyfriend? Fine. That's the truth, Gray. Siguro trip lang talaga 'yun. Ano nga bang pakielam ko kung lumabas siya? Ugh, Gray. You're a fool!.

"Ano ba? Magsalita ka nga! Ok naman ako oh? Ayaw kong mabulok sa condo ko," aniya na tila naiirita na. I closed my phone and my eyes. Iniiwasan kong mabwisit din sa kaniya.

Hindi ko ata kaya eh.

"Anong gusto mong sabihin ko?" Tanong ko sa kaniya. Napansin ko ang matalim niyang titig sa akin.

"Magsalita ka. Bakit ka ba ganiyan? Ikaw pa 'tong galit? Hindi porket—" 

Pinutol ko na siya. Bakit mas lalo akong naaattract sa kaniya kapag galit siya? Ugh! "Who said na galit ako?"

"Hindi ba?" He said, crossing his arms. Para siyang batang nagta-tantrums sa akin. He looked like I refused to share the lollipop I was holding. I licked my lower lip while looking at him.

"I'm not mad. Go with Zorren. Do whatever you want. Siya rin ang dapat tumulong sa'yo para diyan sa injury mo," sabi ko rin. Fvck, did I sound jealous?	

"Nagseselos ka nga," nakangisi niyang sabi. "Aba, hindi naman—"

Tumayo ako. Nakita ko ang mga players ko na pabalik na.

"Drink your water, eat your food. I want to see your game. Dapat kahit wala si Mavis, may potential pa rin kayo. Gusto ko, mahahasa kayo. Mabibigat ang kalaban niyo," sabi ko sa kanila. Nakita ko ang pagtungga nila ng tubig dahil sa uhaw.

Pumalakpak ako. "Move!"

Binigay ni Zorren ang pagkain at canned juice. Mavis looked at me, but I just looked away. Nag-umpisa na silang maglaro. Napapansin ko rin sa peripheral vision ko na inooberve niya ang mga teammates niya.

Kinakabahan siya pero alam kong malaki ang tiwala niya sa mga ito. I can sense his tension. Ganoon din ang mga kasama niya. Pero, I want them not to depend on their captain. Pansin ko kasi 'yun. I want to enhance their critical and reaction skills. Lalo na baguhan ang ilan sa kanila.

Pumito ako makalipas ng tatlong quarters. It's already 5:50 PM. 

"Tomorrow is Friday. Walang klase panigurado ang ilan sa inyo. Wala tayong practice so enjoy that time and rest your body. You may take a shower," sabi ko bago naglakad paalis sa gym. Hindi ko na lang nilingon si Mavis. I don't want to disturb him. 

Dumiretso ako sa faculty para kunin ang ilang gamit ko. Hindi ako papasok bukas. Pagpasok ko, naabutan ko si Chelsea na nakaupo. Nang magkatitigan kami ay ngumiti siya.

"C-coach Gray?" Tawag niya habang may kinukuha ako sa lamesa ko.

"Yes?" 

Bumuntong hininga siya. Mukhang kumuha siya ng lakas para sabihin ang gusto niyang sabihin. "A-ah...I-i like you!"

Tumigil ako sa pag-aayos. Binuksan ko ang cellphone at may text mula kay Chase. May balita siya sa business namin. Napakaserious ng pagkakatext nito sa akin. I shrugged my shoulders.

“Sorry, I don’t have time for that. Goodbye,” malamig na sabi ko bago umalis.

Mavis Point of View

WHAT’S with him? Hindi ko siya pinansin pagkaalis niya. Tama naman ako hindi ba? Pero bakit parang gusto kong pinapansin niya ako? Mukhang tanga lang, Mavis?

"Hoy ano? Tara tambay uli!" Ani Davis.

"Inuman? Bawi tayo. Nabitin ako kanina eh!" Dagdag ni Stark.

"G ka Mavis? Hindi ba masakit 'yang likod mo?" Tanong naman ni Evan. Napansin kong napatingin si Zorren sa kaniya.

"G," ang nakangisi kong sagot.

“Let’s go back at my place, guys. I have a tons of alcohol there,” Yaya ni Zorren at pasimple akong inakbayan.

“The best ka talaga, Zorren. Pakiss nga!” Ani Davis bago sila nagshower at bumalik muli sa bahay nila Zorren. Pagdating doon, agad na inilapag ni Zorren ang Louis XIII Magnum 1.5l. May cold case pa at finger foods.

“Cheers!” hiyaw nila. Sinalinan na ni Jojin ang unang shot glass. “Oh, baka alisan mo na naman kami, Mav! Inom!”

Kinuha ko iyon at agad na ininom. A grimace formed on my lips as it slid down my throat. Ugh!

“Mavis, taste this!” Ani Zorren at kinuha ang smoked salmon. I took it, and his fingers lightly brushed against my lips. “Is it good?”

“Ahw, ship ko na kayo!” ani Davis at nagform pa ng heart sa dalawa niyang kamay.

“Hindi sila talo, bro! Tigilan mo nga!” Ani Jojin.

“Teka nga, Zorren. I hope you don’t mind me asking this…but I heard the rumor ’bout you. Bisexual ka raw?” Tanong ni Evan na nakaseryoso. Tinanggal niya dahan-dahan ang eye glass habang tiitig na titig ito sa mata ng kausap.

Crap! He’s serious.

Ngumiti lang si Zorren bago kunin ang shot glass niya. Tinungga niya ’yun bago dilaan ang labi niya. “Yeah, I am.”

Nagkatinginan sina Jojin habang tumang-tango si Evan.

“Oh, alright,” sabi pa nito bago kumuha ng smoked salmon.

“I hope you don’t mind, guys. Don’t worry, I can control myself,” sabi ni Zorren.

“Hindi naman problema ang gender sa grupo namin. Nagkataon lang na puro kami straight…but our mind is open. Aware kami sa ganiyan,” sabi ni Davis sabay tingin sa akin.

“Yeah right. Ayaw mo pa akong diretsuhin,” sabi ko na ikinatawa nila Davis. Napailing ako at inirapan sila.

Habang nagke-kwentuhan sila ay napatingin ako sa cellphone ko. Wala namang text na dumadating. Mukha ko bang aasahan pa ’yun matapos niyang magselos?

“May ganap pala tayo sa sunday, ’yung makakalaban natin? Niyayaya ako na labanan daw natin sila,” sabi ni Stark.

“Yung captain ball ba nila ang nagyaya? Sino nga uli ’yun?” Ani Jojin.

“Houston? Daniel Houston?” sabat ni Davis.

“Tang..ina niyan. Inagawan ako ng babae!” Ani Stark.

“Kaya niyaya mong labanan ka sa sunday?” Sabi ko. Napatingin siya sa akin.

“Nakakalalaki eh!” saad niya na tila naiinis pa at tinungga ang iniinom. “Ah edi hindi siya ang nagyaya?” dagdag ko pa. “Hinamon mo pa eh di nga ako makakapaglaro niyan.”

Bumuntong-hininga siya atsaka kumuha bigla ng cigarettes sa bulsa. Ganiyan ’yan sila kapag naiinis. Ako lang ata ang hindi smoker sa kanila pero sanay na ako sa amoy ng mga ’yun.

“Can you give me one stick too?” Ani Evan. Binato sa kaniya ni Stark ang isa at sinindihan iyon.

“Chat with the team, malay mo kayanin natin,” sabi ni Davis. “Yayain ko rin ’yung kakilala ko sa kabilang campus kapag kulang.”

Nag-apiran sila.

Masyado silang mainit pagdating sa away. Wala namang problema roon. I can fight too. But, sometimes I don't choose violence, lalo kung hindi worth it ang kalaban. Nakakabagot din kasi.

"Makakatikim talaga 'yang Daniel na 'yan eh! Nag-iinit ang ulo ko kapag naaalala ko," ani Stark.

"Marami ka pa namang babae ah? Bakit nanghihinayang ka?" Sabat ni Jojin.

"Syempre, pero ayokong inaagawan ako ano? Akin 'yun eh!" ani Stark at mabilis na namang ininom ang alak na nasa baso niya.

Napailing na lang ako. "Hindi ka ba makarma niyan? Ayaw mong inaagawan ka ng mga laruan mo? Pero you didn't treat them properly."

Tumawa si Stark. "Eh ano bang alam mo? Ayoko sa serious relationship. I just wanted to play with fire. Alam ko namang ganoon din naman ang gusto nila. Ilang weeks or months lang naman eh maghahanap na 'yan sila ng bagong gwapo at matcho na katulad ko."

Flinex nito ang bisceps niya at pinapalo pa. "See? This is what they want, not my heart. Kaya ganoon din ako. Pero syempre hangga't hindi ko pa sila binibitawan, hindi sila pwedeng umalis sa akin...nor agawain."

Napailing na lang ako. "Fine, karma is a bitch, Stark."

Natawa sila.

Naramdaman ko na nagbrush ang mga kamay namin ni Zorren. He looked at me and smiled. I saw his pink cheeks. He tried to capture my finger but I raised it up. Gumawa ako ng paraan para hindi kami magdikit. Masyado nang mainit. Baka maulit na naman 'yung nagawa ko noon, at malala pa ay sa kaibigan ko gawin.

For me, friends are friends. No string will be attached.

"Chill na lang kayo! Eto oh!" Sabi ni Davis bago tumugtog ang isang r&b song.

Nagsayawan sila na parang mga macho dancer. Nagsimula na ring maghubad ng mga kanilang t-shirts.

"Let's join?" Tanong ni Zorren sabay hawak sa hita ko. "Nah, I'm kidding. You have your injury."

Tumawa rin ako. Tumingin ako sa cellphone. Walang paramdam huh? Right, that's good for me.

Natawa na lang kami ng sayawan nila Davis ang katawan ni Evan na maganda ang pagkakahubog, samahan pa ng eye glass nito. He's too attractive for me. Aaminin ko 'yun, kaya nga takaw tingin din siya kapag kasama namin. Minsan ayaw na nga nila yayain sa lakad. Kasi mas marami siyang nahahakot.

Lumipas ang katagalan at malapit na silang bumagsak ay nagdecide si Zorren na pag-stay-in na lang sila rito dahil hindi na nila kayang magdrive.

"Sorry, I can't. Tatawag na lang akong taxi. You guys enjoy the rest of the night," sabi ko.

"KJ!!" sigaw nila sa akin.

Bigla namang tumayo si Zorren. "I can give you a ride."

"Ah h'wag na. Kaya ko naman–"

"Please, I insist," pagputol niya sasabihin ko. "Please?"

"Fine," sabi ko sabay ngiti ng tipid. Wala naman na akong nagawa. Ayaw ko sana na matunton niya ang condo ko pero hindi na siya nagpaawat pa lalo na nung medyo nahihilo na rin ako. Inakbayan niya ako.

"Sorry, sana pala hindi ko dinamihan 'yung labas ng alak," sabi niya noong nasa elevator kami. I can smell his breath. Mabango 'yun at amoy alcohol din.

"W-wala 'yun. I love to spend my time with my friends," sabi ko sabay tawa ng mahina.

"Me too, especially kapag kasama ka," aniya. Medyo malabo 'yun sa pandinig ko. I looked at him. Doon ko nalaman na magkalapit ang mukha namin.

"W-what?" Tanong ko sabay iwas ng mukha ko.

"I said, I love spending my time with you. Syempre, reunion na rin," sabi niya. Bumukas ang elevator sa 9th floor. "Where's your unit?"

Itinuro ko iyon. Pagdating namin doon ay agad kong binuksan ang pintuan.

"Ahh finally. Thanks by the way," sabi ko. Pinakiramdaman ko ang likod ko. Kakaunti ang kirot, but I think I need to put a cold compress on it, and oh, my medicine.

I saw his blue eyes looking at mine. Naroroon na naman 'yung tila may kung anong sinasabi ang mga iyon. "Goodnight Mavis," aniya.

"Have a safe drive," sabi ko. Bigla niya akong hinalikan sa pisngi na ikinagulat ko.

"See you tom," sabi niya pa bago kumaway at umalis.

Natigilan ako at dahan-dahang pumasok sa loob ng unit ko. Kinuha ko agad ang gamot ko para inumin. Matapos iyon ay kinuha ko rin ang cold compress. I put some ice inside of it bago ako pumasok sa banyo para mag half bath.

Napansin ko bigla ang nakasampay sa pintuan na tila scarf. Kumunot ang noo ko at kinuha iyon. 

Amoy ni Gray…ang bango.

Bigla akong nag-nit. What the heck is happening? Itinapon ko ’yun sa basket. Speaking of the devil, hindi na nga siya umuwi rito. But who cares? I can handle myself.

Itutuloy…

Desire 10

Desire 10: Desire

Mavis Point of View

Pagkabihis ko ay kinuha ko na lang ang dapat kong dadalhin kina Mama. Umalis na ako agad. Wala naman akong pasok ngayong araw. Medyo nababawasan na rin ang pain sa injury ko kaya sinubukan kong walang crane.

Napahawak ako sa likod ko pagkasakay sa elevator. Napansin ko naman ang tingin ng mga kasabay ko sa akin at ang bulungan nila which is tinulikuran ko na lang. Tumunog naman ang cellphone ko. Chat mula kay Zorren.

Zorren: “Good morning! I hope you didn’t mind what I did last night, I was a bit tipsy at the time.”

Napatango ako. Mukha nga. Hindi ko alam kung rereplyan ko siya uli. Ibababa ko na dapat ang cellphone nang tumunog uli 'yun. Isang text message.

[8:09 AM]

Gray:

“Asdfghkl.”

Napataas ang kilay ko. Ano na namang meron sa kaniya?

Mavis:

“?”

Ibinaba ko na ang cellphone. Kalokohan na naman niya. Hindi na nga niya ako ginulo kagabi. Pagkarating sa ground floor ay agad akong dumiretso sa parking para sumakay sa kotse ko. Pagkarating ko sa subdivision kung nasaan nakatira sina Mama at Papa ay agad akong sinalubong ng kambal na sinasa Wayne at Dwayne.

"Kuya!" Pagtawag nila sa akin. Napangiti ako at dahan-dahan na naupo para pantayan sila. Medyo makirot pa rin talaga pero hindi ko pinansin 'yun dahil niyakap at hinalikan ako sa pisngi ng mga kapatid ko.

"Wow! Namiss ko kayo!" Sabi ko at pinaghahalikan din sila sa pisngi.

"Haha! Kuya kuya tama na please!" Pagsaway ni Wayne sa akin, ang bunso sa kanila. Tumili pa ito. Si Dwayne naman ay tipid na ngumiti lang sa akin pero nakahawak sa kamay ko.

"Oh yeah?" Ani Papa na kakakababa lang. Basa pa ang buhok nito at humikab. "Buti naman at bumisita ka talaga? Wala kang gala ngayon?"	

Dumating din si Mama na galing sa kusina. "Meron 'yan mamaya. Naku, gagala ka pa eh may injury ka na."

Napangiti ako at niyakap silang dalawa. "Ok na ako. Look? I can walk without this crane."

"Crane?" Ani Papa. "You bought this huh. Anyway, kailan ang u-games niyo?"

"2 weeks na lang, Pa," sabi ko sa kanila habang papunta kami sa dining area. Naamoy ko ang fried rice at mga pagkain na bigla kong na-miss.

"Kuya! Look! Papa bought us these giant robots!" Ani Wayne sabay pakita nila sa akin ng laruan nila. Napangiti ako.

"Wow! Nakakuha na naman ba kayo ng stars sa school?" Tanong ko. Reward kasi nila 'yun mula kina Papa at Mama. Matatalino naman silang bata kaya ayos lang. Every achievement nila ay naire-reward-an nila ang mga ito. Pero hindi nman sa malalaking bagay, ayaw naman nilang maging spoiled ang kambal.

"Yeth! My teacher gave me a star because I cleaned the room!" Pagmamayabang ni Wayne.

"And, I helped him too!" Dagdag ni Dwayne.

Ginulo ko na lang ang buhok nila.

"Hmm, kamusta naman ang school? Hindi ka naman nagd-ditch?" Tanong naman ni Mama.

"Wow, may tiwala ka naman sa akin, Ma 'no?" Banat ko na ikinatawa ni Papa.

"Meron naman, pero wala ka na kasi dito sa bahay. Hindi kita makita o magabayan. Basta h'wag mo lang pababayaan ang sarili mo. Yang injury mo ba hindi naman dahil napaaway kayo?" ani Mama.

Umiling ako. "Nope."

"Hmm mabuti. Kayong dalawa ni Davis. Pwede kayong mag-enjoy pero h'wag sosobra," dagdag ni Mama.

"Shh, masyado kang stress, babe. Malaki na 'yan. Let him live and learn," sabat ni Papa. 

"Sabagay..." Pagsuko ni Mama.

Naramdaman kong may kumalabit sa akin na maliit na kamay. "Kuya psst!"

"Wayne?"

"May girlfriend na po ikaw?" Tanong niya na narinig nina Mama at Papa. Nagulat kaming tatlo. Hindi naman niya ata alam ang word na 'yun.

"Wayne, who told you that?" tanong ni Papa.

"I heard you and Tito Brix last night," aniya. "I-is it a bad word po ba?"

Ngumuso pa siya kaya pinisil ko ang chin niya. "No...and I don't have a girlfriend yet."

"Really?" Reaksyon ni Papa. "Why? Akala ko nahawa ka na pambabae nina Davis eh. Sumasakit nga ulo ng tita mo sa kaniya. May mga umiiyak kasing babae na nagpupunta sa kanila."

"I'm not interested in them, Pa. Aanhin ko naman 'yan? I'm ok with my life," sabi ko pa sabay kagat sa pancake.

Napatingin si Papa kay Mama. Nanlaki pa ang mga mata nila at tila may pinag-uusapan sa mga isip nila.

Napabuntong-hininga ako. "No, I'm not gay...though, I don't know yet. I want to explore myself Ma, Pa. Baka mamaya asexual ako or something like that."

"Akala lang namin na gay ka. Wala namang problema. Basta hindi makakaapekto diyan sa pag-aaral mo," sabi ni Papa.

Matapos 'yun ay nakipaglaro ako kina Wayne at Dwayne gamit ang PS5. Sumali pa ng si Papa dahil may NBA 2K26 siya.

"Bet?" hamon niya.

"What?"

"Kapag natalo ka, you'll stay here for 2 weeks. Kapag nanalo ka naman, I'll increase your allowance," ani Papa.

Napataas ang kilay ko sabay ngisi. "Bring it on."

"Go Papa!" sigaw ni Dwayne.

"Go Kuya Mavisss!" sigaw ni Wayne. Kapwa maiingay. Ugh, nakakamiss talaga. Masarap din pala na ganito kaingay sa bahay. 

"What what what!! Ohhh!" Sigaw ni Papa ng maka 3 pts siya.

"It's too early, Pa," sabi ko at hinamon siya dahil nasa akin ang bola.

"Nga pala, your tito Adrian said na nakita ka niya Flame Bar noong last week? Anong ginagawa mo roon?" sabi ni Papa. Nagulat ako pero hindi ako huminto. Baka trick niya lang 'to.

"A-ah party!" sabi ko. "C'mon, don't trick me Pa!"

Ngumisi siya. "Yeah, he said may kausap ka raw na lalaki. You look like drunk dahil hindi na maayos ang suot mo."

Napalunok ako. Napansin ko ang pagtingin sa akin ni Mama. Oh shoot, sana walang nakakita sa amin doon at sa milagrong ginawa namin ni Gray.

"Kaya naisip namin na baka may boyfriend ka na at hindi mo pinapakilala sa amin," gatong ni Mama.

"B-boyfriend? Nah, kaibigan ko lang po 'yun. Bakit? Ano pang nakita nila?" usisa ko habang napapalunok.

"Wala naman, nakita ka lang niya. Did you forgot na siya ang may-ari nu'n?" Tanong ni Papa na ikinatigil ko. Oh...CCTV. Sana walang CCTV sa part kung saan kami gumawa ng katarataduhan.

"Ah hindi ko po naalala— by the way, kumusta pala ang restaurant? Hindi ako nakakadalaw roon. Masyadong malayo sa condo ko," sabi ko na lang para maiba ang topic.

"Speaking of, tutulungan mo ako roon para pambawi ah? Si Papa kasi ay may aasikasuhin sa finance. Ang kambal naman ay iiwanan ko sa Lola mo," bilin ni Mama. Napayuko na lang ako. 

Shoot…

"Hahaha! You lose!" Sabi ni Papa. Natawa na lang ako. "You'll stay here for 2 weeks."

"Not a chance!" Sabi ko na ikinasimangot niya. Matapos 'yun ay umalis na kami. Naiwan naman ang mga kapatid ko sa Lola ko. Pagdating sa restaurant ay medyo marami-rami ang mga tao. Maayos pa rin ito at mukhang booming. 

"Welcome, Sir," bati ng mga employee namin.

"Dito muna ako. Ikaw na bahala sa Mama mo," bilin ni Papa.

"Sir Drip, pwede niyo po bang tikman 'yung mga new dishes na ilalagay sa menu?" tanong ng isang Chef namin.

"Sure. Oh Mavis. Kapag nagkulang ng waiters, ikaw muna ang maghatid ha? Alam mo naman kung paano."

Tumango na lang ako at naghintay ng order.

"Table 20!" Sigaw ng nasa kitchen. Kinuha ko iyon. Nagulat iba sa akin pero nginitian ko na lang sila. Nakita ko ang table 20 kaya inihatid ko na roon ito.

"Here's your order, Ma'am...Sir," sabi ko. Tinignan ako ng babae. She looks like a american woman dahil sa mukha nito, sabayan mo pa ng blonde nitong buhok. Nakaoffice suit pa ito na bumagay sa kaniya.

"Thank you," ngumiti siya. Pagharap ko sa lalaki ay napansin ko ang ngisi niya. Nanliit agad ang mata ko. Wow, good timing huh?

"Woah, Mr. Mavis Lim. I didn't know you're working here," sabi ni Gray sabay sandal sa upuan. Naka office suit din siya. Bumagay ang blue stripes na neck tie nito sa kaniya.

"Enjoy your food," tipid kong sabi sa kaniya bago umalis. Hahawakan niya sana ang kamay ko pero agad kong nabawi iyon at tumulong na lang sa kanila.

I spent 1-2 hours sa pagtulong hanggang sa nakita ko ang oras. 1 pm onwards. Umupo kami sa isa sa mga lamesa roon. Napatingin ako sa lamesa nina Gray, naroon pa rin siya at kausap ang babae. Sumulyap siya sa akin kaya agad akong umiwas ng tingin.

I don’t care about him.

“So? Maayos naman ang sale natin this month?” Tanong ni Mama.

"Yes, nag increase. Maganda 'yung mga new dishes na mga sinnugest mo. Maraming orders according to them," ani Papa sabay kindat kay Mama. "You're the best, babe."

Napangiwi ako. "May pangatlo ba?"

"Pangatlo?" tanong ni Mama sabay tingin kay Papa.

Napailing ako. "Sweet niyo eh. Huli niyong ganiyan, dumating sina Wayne at Dwayne."

Natawa si Papa. "Well—"

"Luh, h'wag! Tapos na 'yan. Ok na. Naku ha ayokong magkaroon ng isang buong basketball team, Eros," sabi ni Mama na ikinatawa namin ni Papa.

Siguro umabot ng 30 minutes ang lunch namin bago ko naisipang magpaalam sa kanila. Sinabi ko na lang na may pupuntahan pa ako. 

"Dumalaw ka uli next week ha? Birthday ng kambal eh," sabi ni Mama sa akin bago ako halikan sa noo. Ganoon din si Papa at inaalok pa ako ng pera na tinanggihan ko.

Pagpunta ko sa parking ay agad kong pinindot ang fob key. Tumunog naman ang kotse ko.

"You have a happy family. Your dads are handsome too, so no wonder you're pretty," sabi ng boses na alam ko na kung kanino galing.

Hindi ko siya nilingon at binuksan ang kotse. "Oh bakit nandito ka? You have a company there. Why did you leave her?"

Narinig ko ang mahina nitong yabag papalapit. "Really? A company? She's just a dealer na kausap ko."

Hinarap ko siya sabay crossed arms. "So? Hindi ko naman tinanong."

Pinatong niya ang braso sa kotse ko at tumingin ng diretso sa akin. "You're jealous."

Tumaas ang kilay ko. "Feelingero! Atsaka ano naman kung may kasama ka? Ok 'yun diba? Hindi mo na ako iistorbohin sabi mo?"	

"Did you ask me if I could bear to ignore you?" Tanong niya. Yabang ng dating niya sa akin. Eh kung suntukin ko kaya 'to?

"No need. I don't need you," sabi ko na lang. Paalis na sana ako ng hawakan niya ako sa kamay.

"Hold on. Let's talk," sabi niya.

"No way! Hindi naman kailangan. You have your own way, Gray. Mas ok na sigurong hindi na tayo mag-usap. Know your limits," sabi ko bago bawiin ang kamay ko sa kaniya.

"I don't know my limits eh. Can you teach me that?" sabi nito na tila nanunukso.

"Tulad ng ginawa mo kagabi. Hindi ka na nagparamdam. Ganoon," sabi ko.

"Oh, is this about last night?" He smirked at me. Nakakapikon talaga eh. "Aside from that, I'm angry about what you did, I was busy at that time. I'm sorry, hon."

Napaiwas ako ng tingin. "Don't tell me that. Hindi mo naman ako boyfriend."

"You will be soon," aniya sabay kindat. "See you soon."

Hindi ko na siya pinansin at umalis doon. Napapailing ako sa kayabangan ni Gray. Siguradong-sigurado siya ha?

THE PARTY was so loud and vibrant when I walked into Daniella's house. Napansin ko agad ang mga naroroon na may sari-sariling circle. May mga nakikita akong nakabikini and swim trunks. May malaking pool kasi sila. Napansin ko agad si Daniella na may kausap na grupo ng lalaki. She's wearing a black long-sleeve compression top, and black swim bottom.

"Yown! Dumating din ang ghoster!" ani Davis sabay akbay sa akin. May hawak siyang tequila sunrise sa kanang kamay.

"Lasing kaagad?!" sabi ko sabay tawa.

"Mavis!" Tawag din ni Daniella sabay yakap sa akin. "Finally! You look good! Ang hot mo."

I smiled at her. Napansin ko naman ang kausap niya na nakatingin sa akin at tila pinag-uusapan ako.  "Thanks."

Daniella put his hand on my waist. "Reily! Give me a drink, please! Blue Lagoon!"

Sigaw niya sa bartender sa counter. Agad kaming lumapit sa doon at pinanood kung paano ginawa ang drink ko. It's Blue Lagoon, a bright electric blue drink. Kinuha ko iyon at agad na tinikman.

"Is it nice?" Tanong ni Daniella na tila tipsy na. "C'mon, I'll introduce you to my cousins!"

Nagpunta kami sa pool area. Nahiyawan ang mga kaibigan ko, lalo na si Zorren na iniwan ang kausap niyang babae. Lumapit siya.

"Yo, Mav. You didn't reply to my message. I hope you're not mad at me 'bout last night," aniya sabay hawak sa balikat ko. He smiled at me.

"No no. I'm sorry, I was busy kaya hindi na kita nareplyan," sabi ko.

"What about last night?" Tanong ni Daniella sa amin.

"Oh, it was nothing," ani Zorren. Napansin ko naman na pinapaliguan ng mga babae ng alcohol ang abs ni Evan na tila ini enjoy iyon.

"Guys, this is Mavis. Siya 'yung kwinekwento ko sa inyo? He's handsome and gentle person I've known," sabi ni Dan sabay kurot sa pisngi ko. I just smiled at them. Ganoon din ang ginawa nila niya sa iba pa niyang circle of friends na naroroon. Mukhang hindi totoo ang detail na sinabi ni Daniella sa akin, baka birthday niya uli?

"C'mon, Mav. Drink," aniya. Napatingin ako sa kaniya.

"You didn't put anything weird in here, right?''

Napangiwi siya. "Ah, why would I do that?"

"No reason," sabi ko sabay kibit balikat at ininom iyon.

Nagpatugtog sila ng pamparty kaya nagtatalon na ang mga tao na narooon. It was so fun, siguro hindi lang naging maganda sa part noon na may kakaiba akong naramdaman.

"C'mon, let's go to the pool!" Pagyaya ni Daniella.

"I don't have any—"

"I'll give you this!" Binigay niya sa akin ang isang swimming trunks. Wala naman na akong nagawa kung hindi suotin 'yun. Masyado akong nag-eenjoy at tila naturn on dahil sa ininom. Pagtalon ko sa pool ay mas sumaya pa.

Napansin ko si Zorren na nakatitig sa akin. Nagre-reflect ang blue eyes niya dahil sa ilaw at sa pool. He bit his lips and smirked at me. Tumalon din siya at tumabi sa akin kahit nasa kanan ko si Daniela.

"You're sexy right now, Mav," bulong ni Zorren. Medyo nagulat pa ako pero dahil sa tugtog at splash ng tubig ay hindi ko sineryoso iyon.

Nakaharap siya sa akin. "Did you hear me? You're sexy tonight."

Dahil sa sobrang high ay hindi ko na siya pinakielaman, hinawakan niya ang bewang ko at sinabayan ang bawat giling ko.

"Woooh!!" sigaw nila. I bit my lips and closed my eyes. Parang nawala sa akin ang lahat ng iniisip ko. Mula academics hanggang personal stuff. Naramdaman ko naman ang tila pagdikit sa akin ng kung sino. Pagdilat ko ay si Zorren iyon, he's looking at me with desire on his eyes.

Dahil sa sobrang gulo ay wala sigurong nakapansin sa paghalik sa akin ni Zorren. He's too gentle and too shaky. He bit my lips and flick his tongue inside of my mouth. Nag-init ako. I tasted the alcohol on his mouth.

I opened my fucking eyes and saw Gray on him, so I pushed him away.

Ang lalaki na namang iyon?!

“Woah,” sabi ko.

Nagulat naman siya. I saw his apologetic eyes. "S-sorry, I didn't meant to—"

"It's fine," sabi ko sabay ngiti. "A-ahh ahmm. Enjoy the party."	

"I'm sorry, Mavis," sabi niya uli. I tap his shoulder. 

"Let's forget that," sabi ko na lang at bumalik kay Daniella. He gave me a forced smile, then got out of the water.

"What happened?" Tanong ni Daniella.

"Nothing. Lasing na siguro," sabi ko na lang. Fvck, sumosobra na si Gray sa akin. Pati doon, siya ang naisip ko. 

Fvck it.

Sumandal kami ni Daniella habang tulala ako. Nawala ako sa mood bigla. Halo-halong emosyon ang naramdaman ko.

"Are you ok? Nag-eenjoy ka ba?" Tanong ni Daniella. Iniligay niya ang kamay niya sa dibdib ko.

"Yeah," sabi ko. Kahit siguro sa hawak niya hindi ako nadadala. Nag-iinit ako pero hindi dahil sa kaniya.

"What if, Mav. Let's try? I mean, I can court you naman eh? If you're too scared?" Sabi niya. Napakagat ako sa labi. 

Sa bawat hagood ni Daniella, naalala ko 'yung hawak ni Gray. Bakit puro na lang about sa kaniya? I hate that man so damn much!

"What do you think?" Tanong niya pa uli.

Umiling ako. "A-ah, I'm going to the restroom. Babalikan kita."

"Are you really ok?" pahabol niya. Hindi na ako sumagot at naglakad na lang papunta roon. Tinawag pa ako nila Davis pero hindi ko sila pinansin. Pagpunta ko sa restroom ay napatingin ako sa salamin, sa tapat ng sink.

That skunk occupied my mind simula kagabi. Sa totoo lang, hindi ko alam kung bakit parang nararamdaman ko ang presensiya niya sa tabi ko kagabi. Tangina lang di'ba?

Biglang may pumasok sa restroom, 'yung kausap ni Daniella.

"Hoy! Ang angas mo kanina ah? Inagaw mo na nga si Dan nung birthday niya, pati ba naman dito?" Aniya. Napansin ko ang laki ng katawan nito sa akin, at ang tattoo sa magkabila niyang braso. Hindi naman ako natakot pero sa ngayon, ayoko ng gulo.

"So? Hindi ko naman siya inagaw. Kusa siyang lumapit. And, what's wrong with that? She likes me," sabi ko. Nakita ko ang pagpasok pa ng dalawang lalaki na tila handa siyang tulungan.

"Angas mo talagang gago ka! Mukha ka namang bakla!" Aniya sabay suntok sa sikmura ko. I bit my lip, fuck it! Gusto ko tuloy isuka 'yung ininom ko.

"Oh? And what about you? You look like a toilet," sabi ko sa nanghihinang boses. Sinipa niya ako pero napaiwas ako. I prepared myself and hit him with an uppercut that made him step back, which only made him more angry..

"Anong tinitingin-tingin niyo diyan?! Hawakan niyo 'yang gagong 'yan!" utos niya. I threw a punch at them, but they were stronger than me, so they quickly grabbed me.

Tangina!

Sa paghawak nila sa akin ay saka ako sinuntok ng lalaki sa mukha. Isa, dalawa...lima. Fvck! Balak niyang sirain ang mukha ko?

I spit on him. "Kahit anong gawin mo, hindi ka magugustuhan ni Daniella!"

"Fvck you!" Sigaw niya sabay sipa sa akin. Doon na ako natumba at pinagtulungan nila. May mga pumasok pa at tila nakikisali. Wala akong magawa. Nahihilo ako. Sinasangga ko man ang braso at binti ko pero mas malakas sila.

"Ano?! Gago mahina pala 'to eh! Bading!" sigaw niya bago ako duraan.

Itutuloy…

Desire 11

Desire 11: Rage

Mavis Point of View

Napadura ako ng dugo dahil sa pinaggagawa nila. Gago! Lugi ako roon ah? I need to work on my body, fvck! Tinignan ko 'yung mga bumugbog sa akin habang pinupunasan ko ang labi ko. I can see the rage and satisfaction in their eyes. 

"Mukha ka nang ewan! Tingnan ko lang kung magustuhan ka pa ni Daniella!" sabi nito. 

"You need a surgery, dufus," sabi ko. 

"Aba! Sasagot pa—" Hindi na niya ako nasuntok dahil inawat na nila ito.

"Pre, tama na 'yan! Tara na!" saad ng isa sa mga kasama nila. Dumura uli ako ng dugo. Dinuro niya pa ako bago sila umalis ng tumatawa. Nagpunta ako ng sink, and I gargled to wash the blood out of my mouth. Mga desperado talagang tao na kung anong maisipan, agad ginagawa. I felt dizzy that time. Muli akong dumura ng dugo.

I looked down and tried to fix my composure. Ugh! I had bruises on my mouth, and my lower lip was split. Bruises were already forming on my chest and arms.

Lumabas na lang ako at iniwasang bumalik sa pool. Pero agad kong nakasalubong sina Zorren na nagulat sa nakita.

"Mavis!" sabi ni Zorren. Hinawakan niya ako sa braso. "What happened to you, bro?!"

"Tangina, Mavis. Binugbog ka ng hindi namin alam?!" ani Davis habang magkasalubong ang kilay at tila nawala ang kalasingan. "Sinong may gawa niyan?"

Tumingin ako sa paligid. Mukhang wala na sila rito. O baka nasa pool area. Nahihilo pa rin ako pero hindi ko ininda 'yun.

"Ugh. Napaaway lang diyan," sabi ko.

"No, bakit hindi mo sabihin? Yung grupo ba nila Hans?" Tanong naman ni Jojin.

"Who?" Tanong ko pabalik. I don't know the name of those peasants so I don't know how to answer their questions. 

"Mavis! Tell us! Hindi pwedeng hayaan lang natin 'yan!" Ani Zorren.

Napapikit ako. "Please, guys. Don't mind me. Gagamutin ko na lang 'to—"

"Eh gago ka pala para hayaan lang sila?" Prangkang sabi ni Stark sabay tulak ng mahina sa akin. Agad nilang inawat ito. Hindi na lang ako sumagot.

"Tama na 'yan. Sasabihan namin si Daniella. Sabihin mo rin sa amin kung sinong may gawa. Pwede namang ipapulis natin eh?" sabi pa ni Davis.

"Basta grupo n'ung may gusto rin kay Daniella," sabi ko na lang. "I don't know their name."

"Uuwi na tayo," suhestyon ni Zorren.

"Uuwi na rin kami. Hindi naman pwedeng dehado ka na tapos nagsasaya pa rin tayo rito?" Sabi pa ni Jojin bago ilapag kung saan ang alak.

"Malalagot talaga 'yan sa atin kung sino man 'yan sila. Nasa party din ba 'yun last time?" Tanong ni Stark. Ah, freaks. Ganito sila kapag may inaway sa amin kahit isa. Resbak kung resbak. 

Tumango na lang ako bago namin kunin ang mga damit namin para umalis na. Dumiretso kami sa condo ko, as usual hindi ko dapat sila papapasukin pa pero wala na akong nagawa.

"Damn! Ang laki ng nabili niyo, bro! Bakit hindi mo pala kami pinapapunta rito?" Curious na tanong ni Davis habang tinitignan ang paligid. Si Zorren at Evan naman ay ginagamot ako. 

"Ang damot di'ba? Tatambay na kami rito from now on," sabi ni Stark.

"Open sesame!" sigaw ni Jojin, kaya bumukas ang kurtina ko, miski ang TV at ang automatic na electric fan. "Hanep, bro! Nakakainggit naman!"

Napapikit ako. Ang chaotic ng paligid dahil sa kaguluhan nila. This is the reason why I don't invite them here. Magulo na nga silang kasama, pati ba naman sa comfort zone ko, mangugulo pa rin sila?

But, I'm grateful dahil hindi nila ako iniwan. I love these fvckers.

Napapansin ko ang titig ni Zorren.

"Ang angas talaga ng grupo ni Hans! Napakabida-bida sa mga babae kanina!" sabi bigla ni Stark sabay higa sa kama ko.	

"Hindi rin ba tayo bida-bida?" Sabi ko. Tumawa siya.

"You should hit the gym with us, bro. Tingnan mo ang katawan mo sa katawan namin? Hindi ka talaga makakalaban kung ganiyan na mukha ka pa ring patpatin kahit may abs ka at bisceps," suhestyon ni Evan.

"Yeah," sabi ko na lang habang iniisip ko pa rin kung paano aatake sa susunod.

"Sparing too, bro. You should try it. Ang tabal-tabal ng bibig mo sa amin. Bugbog na nga tenga namin sa bunganga mo tapos sila bubugbugin ka lang?" Sabat ni Jojin. Tumayo naman si Davis papuntang kusina. Naalala ko si Gray. Wala naman silang makikita siguro na bakas ni Gray? Hindi pa ako nakapaglinis eh.

"Ahuh!!" sigaw ni Davis. "I see why you didn't invite us here."

Napakunot ang noo ko. What the... "Bukod sa magulo kayo, ano pa?"	

Pinakita niya ang isang toothbrush. "Here!"

Napatayo sina Stark at Jojin. "Toothbrush? Oh ano naman?"

"Hold still," bulong ni Zorren sa akin. 

"Meaning, may iba siyang kasama rito. Is it because you found two toothbrushes instead of one?" Sabat ni Evan. Napatingin sila sa kaniya.

"Yes, genius!" ani Davis sabay tingin sa akin. "Kaya pala ang sungit-sungit mo kay Daniella. Hindi mo sinabi na may dinadala ka na pala rito sa bahay."

Naghiyawan sila nagsi ungulan. Nasapo ko ang noo ko. Zorren looked at me again, with guilt in his eyes. 

"A-ah kay Papa 'yan. Nagstay kasi siya rito last time—"

"Weh? Eh sabi ni Tito Drip, hindi sila nakakadalaw sa'yo ng isang months na dahil ayaw mo raw. You're a terrible liar!" Sulsol pa ni Davis.

Hindi na lang ako sumagot. Hanep talaga 'to sila. Hindi ako makapagpalusot kung minsan. Daig pa ang mga lawyers at judge kung makahatol gamit ang mga ebidensiya.

"So, who's this lucky girl?" Ani Stark sabay akbay sa akin.

"Wala no! Ano ba kayo? Napakatino ko nga eh," sabi ko. Kinuha ni Davis ang unan ko pero sinangga agad ni Zorren 'yun.

"Not a chance, bro," aniya sabay tawanan nila.

"Ahh si bro ay lantang gulay pa," banat ni Jojin.

"Baka naman kasi boy," ani Evan. Sinamaan ko siya ng tingin.

"Sige, gumatong ka pa. Ikaw, ilan na ba ang nakama mo this week?" tanong ko na tila nanghahamon.

"Nothing. I'm not in the mood," aniya. Pinagbabato tuloy siya ng mga unan.

Sa sobrang kaharutan nila, nakatulog kaming magkakatabi. Siksikan. Napapagitnaan ako ni Davis at Jojin. Si Stark naman ay natutulog sa mga binti namin. Hindi ko alam ang trip niya. Mas pinili naman ni Zorren sa sofa matulog.

Nakokonsensiya ako pero sabi naman niya ay ayos lang. Mabuti at may extra pa akong unan at blanket kaya may ginamit siya.

PAGKAGISING ko ay halos magulo na ang pagkakahiga naming lahat. Nasa paanan ko na si Davis at yakap-yakap ang paa ko. Si Stark na nasa dibdib ko ang ulo. Si Jojin na halos nakahiga na sa ulunan namin. I yawned and slowly got up. They groaned and complained because of what I did.

I chuckled. Nakita ko naman si Zorren na may dalang mga paper bags. Napansin niya ako bago siya ngumiti.

"Good Morning," sabi niya sa akin at inilabas ang laman ng bag. Mga pagkain. Nag-ayos muna ako bago siya saluhan.

"Morning. Nag-abala ka pa talaga?" sabi ko. 

"Nah, you're all of my friends now. You're part of my life right now," sabi niya sa akin. Napakagaan ng vibe niya ngayon. Biglang nag iba ang tingin niya sa akin, naging curious. "By the way, wala bang masakit sa'yo?"

"Wala naman," sabi ko.

"Ahh, 'bout sa kagabi. I'm really sorry. I didn't control—"

"Please, kalimutan muna natin 'yun. I mean, nadala lang siguro ng alak," sabi ko sabay ngiti. Ayokong magka-ilangan kami. Kung totoo man 'yung sinasabi niyang childhood friends kami, ito na siguro 'yung way na dapat bumawi ako at hindi ko hahayaang masira 'yun dahil lang sa pagkakamali niya na kaya ko naman sigurong kalimutan.

"Right...hindi ko na uulitin," sabi niya. Bigla namang naglakad papunta sa amin si Stark na kusot-kusot ang mga mata at nakita ang nasa lamesa.

"Woah good morning,"masigla niyang sabi.aniya sabay punta sa kwarto. Narinig ko naman ang paghampas ng unan. "Hoy mga unggoy! Gising!"

"Huh?!"

"Damn you!"

"Goodness Gracious!"

Natawa ako sa mga reaction ng mga ito. Isa isa silang nag-ayos bago umupo sa kani-kanilang upuan. Ganito pala kachaotic kasama sila sa umaga. Hindi ko alam kung mata-trauma ako o mag-eenjoy eh. Basta h'wag lang nila akong isasama sa mga kalokohan nila.

Tumunog ang cellphone ni Stark. "Oh baka mga bebeloves ko na 'yan!"

Napailing ako. Kumunot bigla niya. "The fuck? They cancelled the game now. Ugh! What a boring day!"

"Then, try mo kaya mag-join sa family mo ngayon ano? Makipagbonding ka," sabi ni Evan. Nagbatuhan pa sila ng tissue. Matapos 'yun ay nagsiuwian na lang sila kaya ako na lang ang naiwan mag–isa.

"Kapag ginulo ka nila, tawagan mo kami," sabi ni Stark bago tapikin ang balikat ko. 

"Thank you," simpleng sagot ko.

"Sure 'yan ah! Baka maabutan ka na lang namin na bugbog sarado na naman! Mapapatay talaga sila nila Tito Eros!" habol pa ni Davis.

Naging magulo sila dahil pinapaalalahanan nila ako tungkol doon. Tinitignan na rin sila ng ilang kasabay nila. Laking pasasalamat ko na lang ng tuluyang magsara ang elevator. I couldn't stop smiling because their caring nature and true friendship showed whenever one of us was at a disadvantage.

Magaan ang loob ko ng mga araw na 'yun hanggang sa sumapit ang lunes. Another day for stress, fun and of course, basketball. Makikita ko na naman si Gray. Hindi na 'to nagparamdam kahapon eh. Which is why I'm so thankful.

"Ano 'to?!" Reaksyon ni Jojin. Napatingin kami sa kaniya kahit tinatamad akong tumayo sa upuan ko. Pagtingin ko sa cellphone na tinitignan nila ay napasimangot ako.

"P*rn naman 'yan!" Ani Stark. Binatukan tuloy siya nito.

"Ay sorry, hindi 'yan! Ito!" sabi niya sabay swipe down. Nabuhay ang galit ko dahil sa video na pinapanood namin.

Iyon ang video ko kagabi habang binubugbog nila ako. May caption pa na "Mga salot sa lipunan.". Bigla kong nakita ang pagseryoso nila. 

"Mavis, may naghahanap sa'yo," sabi ng isa sa mga kablockmates ko. Tinignan ko siya at nakita sa pintuan si Zorren.

Biglang itinaob ni Stark ang upuan, pagalit. "Tangina! Sinabi ko na nga ba! Siya 'yun eh!"

Natahimik ako. Akala ko kuntento na sila na nanalo sila laban sa akin? Unfairness is on their skin!

"Nung nasa bar pa 'yan maangas eh! Handang hamunin si Mavis! Damn him!" Ani Stark. Lumalabas ang pagiging matanda niya sa grupo.

"Tama na, Stark!" saway ko. "A-ayos lang. Ipapa-guidance ko na lang."

Kumunot ang noo niya. "Ah hindi! Anong hayaan?! Hahayaan mo talagang kawawain ka? Huh? Mavis, magising ka nga! Hindi ka naman duwag ah!"

Inawat na siya nila Evan. Nilapitan ako ni Zorren. "Ituro mo kung anong department niya at building."

"Zorren, please—"

"Hans Garcia. Architecture, PGT building," sabi ni Davis. Napakagat na lang ako sa labi.

Agad silang lumabas kaya sumunod ako. Hindi ako kinakabahan dahil sa magiging epekto nito sa akin. Inaalala ko lang na baka lumala at damay talaga sila sa akin.

Pagkapunta namin doon ay naabutan namin sila sa entrance ng building. Nang makita ako nung Hans ay napangisi pa siya.

"Nagsama ka pa ng—" hindi na niya naituloy ng malakas siyang sapakin ni Stark. I'll admit, nakaramdam ako ng satisfaction ng bumagsak ito at agad na pumutok ang labi niya. Mabilis namang rumesbak ang mga kaibigan nito.

"Sa susunod, kamao ko ang dapat tikman mo! Gago! Ang lakas mong kawawain 'yung kaibigan ko! Maghanap ka ng kasing laki mo. Tulad ko!" Ani Stark at malakas siyang hinigit sa kwelyo at isinandal ang sa pader. Pinagsusuntok niya ito habang pilit siiyang inaawat ng iba naming kaibigan. 

"Mavis!" Tawag ni Zorren at sinangga 'yung dapat susuntok sa akin. Sa inis ko, sinuntok ko siya. Hinawakan ni Zorren iyon kaya ginawa kong punching bag ang mukha at katawan niya. Natatandaan ko ito, siya 'yung isa sa mga humawak din sa akin.

May biglang pumito. Sa sobrang galit ko, hindi pa rin ako nagpaawat sa kanila. Ugh! Nag-iinit ako sa galit. Napansin ko na napahiga 'yung lalaki. Mukhang nawalan ng malay. Hindi ko na siya pinansin pero naguilty ako ng kaunti. Gusto ko mang humingi ng sorry pero parang huli na ang lahat.

Nakita ko na lang ang sarili ko na nasa guidance, kaharap si Hans na nakayuko, wala siyang mukhang maiharap.

"What were you thinking?! Dito pa sa school? You're both matured enough! Alam niyo na dapat ang tama sa mali!" sabi ng dean sa amin.

"Ikaw, Mr. Stark! Ikaw raw ang naunang sumuntok! Kitang-kita sa video! Why did you do that? Why did you choose violence?" Tanong pa nito.

"I was just defending my friend, sir! They were harassing him! Have you seen the video? They recorded it while they were doing it!" Paliwanag nito.

"But, violence is never the best answer for revenge!" Balik sa kaniya ni Dean. Ipinakita naman nito ang video kung saan makikita na nahagip ang mukha ni Hans. Natahimik naman ang dean sabay tingin sa akin.

"What's the point of this? Anong reason bakit nila nagawa ito?" Tanong ni Dean. 

Tinignan nila ako. "He's mad at me dahil 'yung gusto niyang babae eh ako ang gusto."

"N–no!" Kontra ni Hans. "There's another reason before that! Sinisilipan niya ako kagabi sa party!"

Nanlaki ang mata ko. "Sinungaling! I will never do that! Nasaan ang proof mo?"

"Hindi namin nakunan ang video. But, that's why sa banyo namin siya binugbog. Dahil nahuli ko siya sa labas ng cubicle ko. I was drunk at that time kaya pinagsamantalahan niya ako. Ask my friends!"

Bumigat ang pakiramdam ko. "You!"

"Mr. Mavis, is this true?" tanong ni Dean na ikinailing ko. Inalis niya ang eyeglasses niya. "Regardless, you will all be suspended. Hindi ka na rin muna makakapaglaro sa basketball, Mr. Lim dahil sa ginawa mo kay Mr. Santos. Sinugod siya sa hospital. I hope maging ok agad siiya."

"B–but, that's unfair!" Kontra ni Davis. Napansin ko ang kamay at kamao kong nanginginig. Namumula iyon. Tinignan ko si Hans na tila nakangisi pa.

I wanted to punch him so hard…again and again.

Nagpunta na lang kami sa labas matapos ’yun at dumiretso sa malapit na bar.

"Sorry, Guys. Nadamay pa tuloy kayo," sabi ko habang nasa loob kami ng VIP room. Walang ibang manggugulo sa amin.

"That's fine. Ang hindi ko lang matanggap, 'yung idamay pa nila 'yung team. This is unfair," sabi ni Stark sabay akbay sa akin.

"Hindi na kami maglalaro kapag ganiyan," ani Davis.

"Me too," ani Zorren. 

"Tayong lahat."

Napabuntong-hininga ako. "No, maglaro kayo! Ano ba? Hindi pwedeng hindi! Remember your dreams na makilala sa basketball!"

"Mavis, that's not important here. Kaibigan ka namin since we're high school. Para saan pa 'yun kung iiwanan ka namin?" Sabi ni Stark na nagsisimula na namang mainis. Nakagat ko ang labi ko. These idiots...

"Uminom na lang muna tayo. Kung unfair ang treatment nila sa atin, magiging unfair din tayo. Alam ko kung saan tumatambay 'yang hans na 'yan," ani Jojin sa amin sabay bukas ng isang bote.

"Trouble again? Seriously?" ani Evan.

"What? Bitin eh!" dagdag ni Jojin sabay ngisi. Gayunpaman, we ignored the truth and we had some fun on our own. Nagsayawan at kantahan kami roon habang pilit na sinisiksik sa mga utak namin ang nangyari. Matapos 'yun, tumawag sila Mama at Tita Shine sa amin dahil sa nabalitaan.

"Anong nasa utak mo at nagawa mong manakit?" Tanong ni Mama sa akin. "Manang-mana ka sa Papa mo. Mahilig kayong makipagsakitan!"

"Revenge," sagot ko. Nagkatinginan naman sila ni Tita Shine. Napabuntong-hininga siya. 

"Hintayin mo ang papa mo para mapagsabihan ka," sabi nito bago himasin ang balikat ko. "Pero kakausapin natin sila. Ayoko namang hindi ka makapaglaro. At base sa sinabi mo, hindi mo kasalanan. Ipapademanda natin sila dahil sa video na kinalat nila, ok?"

"Isa ka pa Davis. Sabi mo may project kayo? Bakit malaman-laman kong party pala 'yun?" ani Tita Shine. Napatingin ako kay Davis, na nagpeace sign sa akin.

"Dahil diyan, you're grounded!" Dagdag ni Tita. Nakita ko ang pagpout ni Davis na ikinailing ko.

"Mag-stay ka rin muna rito. Saka ka na bumalik sa condo mo." Sabat ni Mama. "Kumain ka na nga muna. Amoy alak kayong dalawa."

Sakto namang dumating si Papa na nakaseryoso ang mukha at nakatitig sa akin. Napalunok ako at napayuko. Nakakatakot ako kapag ganoon si Papa. Minsan na kasi siyang nagalit sa akin.

"Anong ginawa mo sa school?" Tanong niya kaagad sa akin. Nagpaalam naman sina Tita Shine agad sa akin at tinapik pa ako ni Davis sa balikat.

"Goodluck!" Aniya.

"A-ah nakipagsuntukan po," sabi ko. Tinignan ako ni Mama pero umiling lang siya sa akin.  

Aish..

Tumikhim si Papa. “Ikaw ang nauna?”

Umiling ako. "Hindi po."

"About the video, I'm already coordinating with someone. They'll take it down and trace who uploaded it. Are the ones you fought with still refusing to admit it?"

Tumango ako. "Hindi ko alam, Pa kung sila talaga ang nag upload. Baka may mga pinagsend-an pa sila nu'n."

Biglang ginulo ni Papa ang buhok ko. Napakunot ang noo ko. "I'm proud of you. You're brave and strong like me—ouch, babe!"

Siniko siya ni Mama at sinamaan ito ng tingin. "Tigilan mo nga 'yan ah. Nasa hospital 'yung binugbog niyan. Balak pang idemanda tayo. Pinapairal nyo ang sakit ng katawan."

"I'm just telling him na hindi dapat siya nagpapa-api. Look at him? Maliit na nga siya tingnan eh. Kinakayan-kayanan lang siya," depensa ni Papa sabay balik ng tingin sa akin. "I'll talk to them first. About sa demanda, kaya ihandle ng attorney natin kaya wala ka ng dapat problemahin."

Nakahinga ako ng maluwag. Hindi ko alam kung ano pang iisipin. Kung sana pala hindi na ako nagpunta, edi walang gulo? Pero kasalanan ko ba 'yun? That bastard was jealous of me, na hindi ko rin naman ginusto dahil wala naman akong balak na agawin si Daniella sa kaniya. Kahit pagsamahin ko pa sila eh.

Kinumutan ako ni Mama ng ihiga ko ang sarili sa kama ko sa dati kong kwarto.

"Dito ka lang muna hangga't hindi pa namin naaayos ang nangyari. Umiwas ka na lang muna sa mga party na 'yan ha? Alam mo naman ang ugali ng mga kapag nakakainom. Nawawala sa sarili," aniya na tila tinamaan pa ako. Napaiwas na lang ako ng tingin sa kanila ni Papa.

"You're good. My attorney will contact them. Rest your mind and yourself for now. Goodnight anak," ani Papa na hinalikan ako sa noo.

Pagsara nila ng pintuan ko ay napabuntong-hininga ako. Hindi maingay ang group chat namin. Wala ring nagte-text o nagcha-chat. 

I'm about to turn off my cellphone when suddenly, I received one message from...Gray? Bakit hindi siya magchat na lang sa messenger? Wala bang facebook account 'tong lalaking 'to?

[8:02 PM]

Gray:

"Are you still awake? Sorry, wala ako sa school kanina. But, I received the request na palitan ka sa team."

Mavis:

“Yeah. You’re happy now huh?”

Ibinaba ko na ang cellphone. Bahala na sila. Kung payagan man ako uli o hindi, tuloy ang buhay.But I couldn't ignore how much it hurt. It felt like I had stained my father's reputation in basketball. Maybe if I had just told Daniella I didn't like her, Hans wouldn't have lost control like that.

Tumunog uli ang cellphone ko. Hindi ko na sana ’yun titignan pero nacurios ako.

[8:03 PM]

Gray:

“No! Of course not, hon. Don’t worry, I’ll fix this.”

Mavis:

“At paano mo gagawin ’yan?”

Gray:

“I have my own way. Trust me. ;3”

Hindi na ako nagreply sa kaniya. Kinabukasan, siguro mga 5 o’clock am na ng umaga nang magising ako dahil sa pagring ng cellphone ko. Napabuntong hininga na lang ako nang dahil sa poncio pilato na tumatawag. Pagkakita ko ay GC namin iyon. Pagkasagot ko ay napansin ko ang antok na mga mukha nila, maliban kay Davis.

“Guys!” tawag niya. Napangiwi ako sa sobrang lakas nito. Para siyang natataranta.

“What?!” Sabay naming tanong ni Stark.

“Look at the link I shared in our group chat!” aniya. Agad kong tinignan ’yun. Mula sa facebook account ng isnag estudyante ng Harvey. Nanlaki ang mga mata ko sa nakit.

Nakagapos kasi at may busal sa bibig si Hans sa poste ng school sa loob habang may karatula na nakasabit sa kaniya na ‘I am a Liar’ sa tabi niya ay ang Dean namin na may karatula namang ’I am Biased and Greedy-money.“

Itutuloy…

Desire 12

Desire 12: Save

Mavis Point of View

Literal na nanlaki ang mga mata ko sa nakita. Nagising ang diwa ko dahil doon. May mga pasa sila na mas lalo kong ikinabahala. Napakagat ako ng labi.

"See?! See?! Sinong may gawa nu'n sa kanila?" tanong ni Davis. "Nagtatanong sila sa akin kung si Mavis ba raw yung may gawa since kalat na sa buong campus 'yung issue kahapon."

Napahimas ako sa batok ko. "What the fuck..."

"Ghad...fuck it! Ano, siya na naman ang sisisihin nila?" ani Stark.

"May video pa sila. Watch it. I'll send the link," sabi ni Evan na agad ko namang pinindot at pinanood. Nasa Facebook pa rin sila at tila pinapanood na siya ng mga tao habang may sinasabi ito. Pinapakawalan din siya ng mga security and maintenance habang nagsisigaw ang dalawa.

"Please! Ikulong niyo na lang ako!" Sigaw ni Hans na nagmamakaawa sa mga nasa paligid niya. Naririnig ko ang mga bulungan nila pero mas umaalingawngaw ang boses ni Hans na takot na takot.

“I’m very sorry, Mavis! Please! Hindi ko na uulitin! Ikulong niyo na ako please! Please! A-ako! Ako ang bumugbog kay Mavis! H’wag niyo siyang tanggalin sa basketball! S-sinabotahe ko siya para hindi na rin siya makapaglaro at ako ang papalit sa kaniya! Please! A-ayoko na. P-papatayin nila ako! “ aniya.

Papatayin? Anong sinasabi niya? Sinong sila?

"

Please! Hulihin niyo na ako! M-may balak akong siraan pa si Mavis, hindi pa ba sapat ’yun para ikulong niyo ako? Please, kapag hindi niyo ginawa ’yun papatayin nila ako! “ Dagdag pa niya.

May mga dumating ding mga pulis para imonitor ang paligid kung sakaling mahuli ang may gawa nu'n. Pero lumuhod si Hans sa kanila para siya ang ikulong nila. Ang dean naman ay hindi makapagsalita.

Tinignan iyon ni Hans. "

Hoy! Ikaw! Kasabwat kita di’ba?! My mom paid you?! “

Hindi nakakapagsalita ang Dean. Natatakot ito dahil halatang nanginginig ang katawan niya. Inalis nila ang tali niya bago isama sa kotse kasama ng Dean namin. Isinakay nila ito sa police car bago sila umalis. Doon natapos ang video.

"Fvcking hell...Anong ibig sabihin ni Hans? Na lahat 'yun sabotage? Balak pala nila talagang ipatanggal sa basketball si Mav kapag gumanti tayo sa kanila? Oh, what the..."

Biglang may nagtext sa akin.

[5:09 AM]

Gray:

“School said na pwede na kayong bumalik mula sa suspension. Captain ka pa rin ng team. We will have practice tomorrow morning. Rest for now, hon.”

Wow, nauna pa siya sa school huh? Sinabihan ko rin sila tungkol dito kaya nakangiti na ang mga gago. Sinabi na rin ni Stark na gusto kaming makalaban nung Daniel Houston ngayong araw dahil ngayon lang kami free.

"Later, 4 pm. See you in Greenfield, guys. I can't wait to destroy his face! Huh!" Hamon ni Stark bago umalis sa call. I-end call ko na rin bago muling napahiga. Pakiramdam ko, prina-process ko pa rin ang nangyari. Like, may nanakot sa kanila dahil sa mga ginawa nila sa akin kahapon...pero sino?

“I have my own way…”

Binuksan ko ang message ni Gray kagabi. Doon ko na confirm ang sinabi nito sa akin. Napakunot ang noo ko. Why do I feel like he has something to do with this, even though I know it’s impossible, how could he even do that?

But, he's a weird guy for me. He's addicted to me, 

hindi sa pagmamayabang, pero alam ko na ganoon siya.

Pero ang sama ko namang tao para pag-isipan ko siya ng ganoon, hindi ba? But, who?

"Hmmm, that's suspicious. Hindi naman siguro mga kaibigan mo?" Ani Papa habang kumakain kami sa dining table.

"Hindi sila, Dad. Alam kong hindi nila 'yun magagawa kahit man...plano kaming gantihan sila," sabi ko. Tinignan ako ni Mama. "Well? Hindi naman natuloy."

"So... does that mean you can return to your school?" Tanong uli ni Papa. 

"Yes, Pa. Bukas rin. Gray told me that—"

"Who's Gray?" usisa ni Mama habang tinutulungan ang kambal sa kakainin nila.

Shoot, bakit ba hindi ko mapreno ang bibig ko?

"Oh ah, he's nobody," sabi ko na lang. 

"Ok, go back to your school. But, promise us na iiwas ka sa gulo. Kita pa 'yang pasa mo sa bibig. Don't you dare to add another one," bilin ni Papa.

"Dadalaw kami kada month sa dorm mo. Hindi pwedeng hindi. Para malaman namin kung ok ka pa," dagdag ni Mama. 

"Fine...fine...," sagot ko na lang sa kanila.

"Papa, I want that!" Ani Dwayne. Nagkatinginan kami. 

"Where, anak?" Ani Papa. Itinuro nito ang pasa ko na ikinatawa ko.

"Someday, Dwa—ouch!" daing ko ng kinurot ako ni Mama. 

"Idadamay niyo pa sa pagiging palaaway nyo eh. Nako, tama na 'yung kayong dalawa lang!"

Nang sumapit ang 4PM ay nagpaalam akong magbabasketball lang kasama ng mga ka-teammates ko. Sinabi ko na lang na practice kahit alam kong pustahan ang mangyayari. Pagdating ko roon ay ako na lang pala ang kulang.

Napansin ko ang mga tingin ng iba sa akin, 'yung may mga gustong sabihin at tila may iniisip dahil sa nangyari kanina. Miski 'yung kabilang team ay kakaiba rin ang mga matang pinupukol.

I just shrugged my shoulders

"Buti naman pinayagan ka?" Ani Jojin sabay nakipag-apiran sa akin. 

"I just lied," sabi ko na lang. Wala ako sa mood makipagbiruan. Inakbayan ako ni Davis sabay may tinuro sa akin. Si Daniella, kasama ng mga kaibigan nito. Kumaway pa siya sa akin, but I just looked away.

"Bro, focus. Pambawi 'to sa araw na hindi ka nakapagpractice," sabi ni Stark sabay mahinang tapik sa dibdib ko. Humarap ako kay Daniel na nakangisi sa akin. Walang gana ko siyang tinignan bago ako naghanda. Pumito ang referee bago ihagis ang bola sa itaas. Mabilis akong tumalon at sinangga ang bola. Nakuha ko 'yon at tumakbo papunta sa court namin.

"Stark!" sabi ko sabay pasa sa kaniya. Binantayan agad siya ni Daniel. Nakatalikod siya rito at nag-iisip kung paano ipasa.

"Pass!" sigaw ko. Pinasa niya muli sa akin. Pinailalim ko naman iyon bago makuha ni Zorren na nasa gilid at agad na ishinoot iyon.

Naghiyawan sila kasabay ng pagcheer nila ng pangalan ng team ko.

"Swerte!" Bulong ni Daniel na narinig ko. Hindi ko na lang siya pinansin.

Napunta sa kabila ang bola, pero maagap si Evan na agawin 'yun sabay takbo mula sa kabilang court. Nang bantayan siya ng pinakamatangkad sa kalaban ay agad niya akong kinindatan at ipinasa sa akin ang bola.

Humarap si Daniel sa akin at handa talaga akong agawan. I turned away and passed the ball to Davis. As soon as the defense locked onto him, he faked a shot and sent the ball back to me. I didn't hesitate, I passed it to Stark, who drove in and slammed it down.

"Ohhh!!" Hiyaw niya bago makipagbanggan sa akin. Pasimple niyang inasar si Daniel na tila nainis sa ginawa nito. Lumaki ang lamang namin sa kanila sa 1st quarter. 10-4 ang score.

Lumapit ako sa pwesto namin sabay punas ng pawis sa towel ko. Ibinato sa akin ang gatorade ni Davis.

"Nice one," ani Stark sa akin sabay tingin sa grupo ni Daniel. Nakatitig pa rin ito sa amin at tila naaasar talaga kay Stark.

Agad kong nilaklak ang gatorade. Lalo akong nag–iinit sa laban. Pakiramdam ko talaga, ginaganahan na ako at excited na agad sa u-games. 

I massaged my neck at napansin agad ang isang lalaki na naka jacket sa isang gilid. Wala siyang kasamang iba at nakatitig lang siya sa amin. Hindi ko na siya pinansin pa.

"Bro!" Ani Davis sabay turo sa akin kay Daniella na papalapit na. I rolled my eyes. Malapit na siya nang mag-umpisa uli kami sa paglalaro. Mabilis akong pumunta sa gitna at hindi siya pinansin.

Again, kami uli ang nakakuha ng bola, hawak ni Jojin iyon at kasalukuyang inaabangan ng mga kalaban. Lulusot sana siya pero agad siyang nadapa.

"Fvck!" Mura niya sabay tayo dahil naagaw na nila ang bola.

"Gago..." Bulong ko dahil inaasar kami ng mga kalaban. Naka 3 points kaagad sila.

"Nice, bigay niyo na," sabi ko kay Stark. "Si Daniel."

Tumango siya at binantayan iyon. Nakalampas man ito sa kaniya pero mabilis kong nasangga ang bola kaya napunta iyon sa akin. 

Naghiyawan sila dahil sa nag-iinit na laban. Habang may maluwag pang space ay ipinasa ko kay Jojin iyon. Siya mismo ang nagshoot dito, again, kami ang nakapoints.

Pero sa mga sumunod pa ay tila nagiging madaya sila. Ginagamitan kami ng mga pandaraya. Kitang-kita ko kung gaano sila ka-desperado, desperadong ipahiya kami para lang manalo. Hindi lang sa galaw nila, kundi pati sa tingin nila sa amin. Their expressions alone were enough to throw us off, may halong pang-aasar, may challenge, parang gusto ka talagang sirain ang focus.

Unti-unti nilang ginugulo ang laro namin. At first, subtle lang, pero habang tumatagal, mas nagiging obvious. May paa na bigla na lang haharang sa dadaanan mo, enough para mapatigil o matisod ka. Their bodies pressed harder than necessary, gumagamit na ng force kahit hindi naman kailangan. Tapos kapag hindi pa sapat, they’d try to get under our skin,mga sulyap, bulungan, kahit simpleng gestures para lang mawala kami sa momentum.

Napabuntong-hininga na lang ako, pilit kinokontrol ang sarili ko. Lamang na sila, and things were already getting out of hand. Pero hindi puwedeng sabayan namin sila sa ganitong laro. I raised my hand and signaled my teammates, tahimik na pinapaalala sa kanila, maglaro lang ng patas. Kahit dehado kami, kahit ganito sila maglaro, we had to stay composed. Hindi kami puwedeng magpatalo sa ganitong paraan.

"Go Wolves!" Sigaw ko para mabuhayan sila. Pero parang nasagad ata noong kitang-kita namin kung paano nila itulak si Zorren. Nag-init agad ako.

"Ano bang problema niyo?!" sabi ko. Natigil sila ng lapitan ko ang may gawa n'un. 

"Eh ang lampa! Nakakabwisit kayo kalaro!" sabi ni Reyes, 'yung tumulak.

"Edi magpabangko ka! Hindi ka nga marunong mag-shoot ng maayos tapos magrereklamo ka?" sabi ko sabay inalalayan si Zorren.

Tinignan niya ako sabay hawak sa kamay ko. "Mavis, stop—"

"No! Tinulak ka niya eh! Kitang-kita ko. Kanina pa kayo nandadaya! Yan lang ba ang kaya niyong gawin?" sabi ko. Sobra na ang galit ko sa kanila. 

"Matapang pala 'to eh! Bugbog-sarado naman!" sagot ng kaaway ko sabay nagtawanan sila.

"Mukha pa kamong bakla! Tingnan mo kung paano hawakan ng ka-team niya, No wonder binugbog 'yan nung grupo ni Hans," sulsol ng isa.

"Salot!" sabay pa ng iba. 

"Tangina, eto ba 'yung gusto ni Daniella? Bakit siya pa? Mukhang bakla, manang-mana sa magulang," sabi ng isa na medyo pamilyar sa akin. Nakilala ko siya dahil siya 'yung isa sa mga kasama ni Hans pero hindi siya nag-aaral sa harvey.

"Edi salot din pala ang mga magulang? Dapat pala binubugbog kayo. Mga nagkakalat ng AIDS!" dagdag ni Reyes.

Nanginig ang katawan ko. Parang nag aapoy ang katawan ko sa galit ng marinig ko ang huling sinabi nito. Parang gusto kong pumatay dahil doon!

"Mga gago pala kayo eh!" sabi ko sabay abot sa jersey ni Reyes. Kaagad ko siyang pinagsusuntok sa mukha. Sinasangga niya ang mga kamay pero naaabot ko pa rin ang mukha niya.

Ramdam ko na rin ang dugo niya sa kamay ko pero wala akong tigil, kahit pa na inaawat na nila ako.

"You can say whatever you want about me, but don't drag my family into this!" I snapped, my voice shaking with rage. "I can kill you right now!"

"Mavis, tama na! Mapapatay mo na siya!" Sigaw ni Stark bago ako hilain. Kinakailangan pa akong hawakan ng tatlo hanggang apat dahil doon.

Duguan na rin ang lalaki at tila walang malay. I can see the horror and fear on their faces. Tinignan ko sila isa-isa.

"May gusto pang sumunod sa inyo?!" sigaw ko. Natahimik sila.

"Mavis, please let's leave!" Sabat ni Daniella.

"Tangina, isa ka pa! Napahamak ako nang dahil sa'yo!" sabi ko sa kaniya na ikinagulat niya. "Let go of me!"

Binitawan naman nila ako at umalis doon habang nanginginig sa galit.

Gray’s Point of View

NAKITA ko agad ang paglabas ni Mavis, kaagad ko siyang sinundan habang tagong-tago ang identity ko sa suot kong gray na jacket at mask. Nakita ko na bahagya pa itong napatigil sa pintuan ng kotse niya bago siya sumakay. Mabilis akong sumakay sa kotse ko bago siya sundan. I can feel na matutulungan ko siyang kumalma. Galit man ako sa mga umaway sa kaniya, pero hindi ko na muna sila kinompronta.

Hindi ko inaalis ang tingin sa kotse niya. While driving, I called Chase.

Chase: “What is it?”

Gray: “Delete the damn video now.”

Chase: “Oh, the viral video of Mavis—”

Gray: “Delete it.”

Chase: “Sure! No problem.”

Gray: “Thanks, Chase. If you saw another copy, delete it also.”

Chase: “Fine.”

Gray: “Thanks. Bye for now. I’ll fix something.”

Chase: “Don’t forget about the business. Kailangan ka namin bukas—”

Pinatay ko na ang tawag. I know that one. Pero sa ngayon, si Mavis muna. Kinuha ko rin ang mini kit ko. Huminto ito sa isang hotel building. Malapit na mag alas-singko kaya medyo madilim na. Kaagad ko siyang sinundan. Sumakay siya sa elevator at pinindot nito ang "R" button.

"I wish I can kill him..." bulong nito sa sarili habang kinakagat-kagat ang ibabang labi. Pagdating namin sa huling floor ng building ay nakita ko ang iba't-ibang games doon. Billiards, pools, machine games at iba pa. May gamblings pa pero hindi ko na pinansin 'yun. Dumiretso lang siya sa isang hagdan paakyat sa isang pintuan. Nang makaalis na ito ay saka ako pumwesto sa front desk.

"Beer?" tanong ko. He nodded, so I signaled for four and got them. After paying, I followed Mavis. We were the only ones on the rooftop, which was good. There were small huts there, and I found her at the far end.

Papalubog na rin ang araw, nakadagdag 'yun sa nakakarelax na vibes sa itaas. Dahan-dahan ko siyang tinabihan habang tahimik itong nakatingin sa ibaba kung saan kita ang iba't-ibang buildings at sasakyan.

"This might help you out," I said in a calm voice. Inabot ko sa kaniya ang beer at inilagay sa harap niya. He looked at me with his puzzled eyes.

"Who are you?" seryoso niyang tanong, ni hindi ginalaw ang beer sa harap. 

"Is that important? I'm just here to relax, just like you," sabi ko at binuksan ang beer na nasa lata.

"Yes, I don't talk to strangers. Umalis ka na," saad niya. I can sense the seriousness on his voice kaya napabuntong-hininga ako bago tanggalin ang hood ko at ang mask. Nakita ko ang pag-irap niya.

Damn…

“Anong ginagawa mo rito?!” tanong niya.

"I followed you because—"

"Not now, Gray. I can punch you kung hindi mo pa ako iiwan," banta niya sabay taas sa kamao niya. Pero hindi ako umalis. Tinignan ko lang ang galit na mga mata niya. Dahan-dahan kong iginapang ang kamay ko sa kamay niya, pero nilalayo niya 'yun.

"C'mon, punch me," bulong ko sa kaniya sa medyo paos kong boses.

"I'm not kidding, Gray," sabi niya sabay ngisi sa akin. "I can punch you, right now."

"I know you can... but I also know you don't want to," sabi ko pabalik. Hinimas ko ang likod ng palad niya. Nakikita ko ang tila paglikot ng mata niya, nagpapalipat-lipat sa dalawa kong mata. Dahan-dahan ding bumababa ang kamao niya. I know. I tamed the lion inside him.

"You know what? You are weird. You are bastard na lagi akong susundan kahit wala namang dahilan. Lahat na ata nasayo," sabi niya sa sarkastikong boses.

I held his hand at itinaas iyon sa akin. I took out my mini kit bago punasan ang dugo roon. Narinig ko pa ang mahina niyang mura pero hindi ko na siya pinansin. Sinimulan kong gamutin ang maliliit na sugat doon.

"So, nanonood ka pala kanina pa?" Tanong niya sa akin.

"Good-eye," sabi ko. Hindi siya nagsalita kaya nag-angat ako ng tingin. I saw his glassy eyes before he quickly looked away. "You can talk to me, Mavis."

“Wala naman akong sasabihin, umalis ka na lang,” pagtataboy niya. But, I can’t see myself na iwanan siya sa ganoong sitwasyon. I can still feel the tension inside him.

“I will listen to you.”

He looked at me before his throat bobbed as he swallowed.

“Do I look like a gay?” Tanong niya.

“You look feminine,” sagot ko ng diretso. Hindi siya umimik saglit at kinuha ang beer at buksan ’yun. Ininom niya ito na para bang tubig lang.

“I hate that. I hate having this kind of face. Lagi akong napagkakamalang bakla,” sabi niya. “But I can tolerate that. Ang hindi ko lang matanggap eh ’yung idamay nila sina Mama at Papa, ’yung pamilya ko na wala namang ginagawa sa kanila.”

Nakinig lang ako. Alam kong pinipigilan niya, pero tumulo pa rin iyon pababa sa pisngi niya. Hindi ko muna pinunasan iyon, at hinayaan lang muna. Gusto kong ilabas niya ’yung nararamdaman niya.

“For half of my life, I grew up hearing hateful comments about my parents because they’re gay. But they always told me to just let it go, that there was nothing wrong with who they are. Still, I couldn’t accept how people kept stereotyping negative things and blaming them on the LGBTQ+ community, like AIDS,” aniya. Napahigpit ang hawak niya sa kamay ko. But I didn’t complain.

“There were times na napapahiya kami sa public dahil sa discrimination. Pero ngumingiti lang sila, sasabihin okay lang daw, basta walang nasasaktan physically. Pero ako…hindi ko matanggap ’yon. Hindi ko kayang tanggapin na gano’n na lang kadali para sa kanila. Kasi para sa’kin, they’re the best parents.”

Tumawa siya ng mahina kahit sumisinghot siya. “I’ve heard how they fought for their love in a world that refused to accept them, and I know they never deserved any of it. Lalo ngayon na may pinapalaki silang mga bata. Hindi nila pinabayaan ’yung pamilya na binuo nila.”

I nodded at him when our eyes met.

“Kaya binasag ko talaga ’yung mukha ng gagong ’yun. No one can talk shits about my family,” aniya bago napabuntong-hininga. “Say something.”

“You’re brave and a great son, Mavis,” sabi ko. “Yung ginawa mo, you just stood up for your parents.”

Ngumisi siya. “Hindi ka galit? Baka madamay na naman ang team dahil sa ginawa ko?”

“I won’t be mad. You did the right thing. They crossed a line they shouldn’t have.. Kung may mangyari mang hindi maganda, I’ll handle it,” sabi ko sabay himas sa likuran niya.

Kumunot ang noo niya. “You’ll handle it?”

Tumango ako. “I’m your coach. I’ll take care of my team—especially you. That’s why, nakabalik ka sa team at sa school kaagad.”

Mas lalo siyang naguluhan. I’ll not say it directly. Pero kung magets man niya ang sinabi ko, I’ll explain it to him. I pressed a gentle kiss to the back of his fingers.

Itutuloy…

Desire 13

Desire 13: Know

Mavis Point of View

I looked into Gray’s eyes. I could see him observing my face. Iniwasan ko ’yun. Tangina, mas lalo siyang guma-gwapo roon eh. ’Tong mokong na ’to, pumo-points lang ata kaya ako sinundan.

Inilayo ko ang kamay ko sa kaniya. "Tigilan mo nga muna ako. What do I owe you for listening to me?"

His eyebrows drew together, creating a small frown as he looked at me, but it was quickly replaced by a soft, teasing smirk. He leaned in a little closer, his eyes searching mine. "Do I look like I'm asking for something in return, hon?" he asked, his voice low and sincere. "I don't need anything. I can listen to you 24/7 if that's what you need."

Napabuntong-hininga ako. "Alam mo, I know you're straight. Kaya please lang, Gray. Tigilan mo na 'yung kakalapit sa akin. Kung libog man 'yan, go find a girl and marry her."

"Why are you pushing me away?" he asked, his voice filled with frustration. He stepped closer, refusing to let me look away. "You're the one I want. Don't you get that? I want you all the time. I want to wake up next to you, I want to eat every meal with you. I want us to do everything together."

He shook his head, his eyes dark and intense as he spoke the truth. “I’m fucking addicted to you,” he whispered, the words raw and honest.

Napangiwi ako. “You’re addicted? Mukha ba akong droga?!”

Natawa bigla si Gray. “Maybe, yes. You’re my drug.”

Tinulak ko siya bago mapangiti. “Cringe! Ew!”

He pulled me by my waist, dragging me close to him again. Our bodies were pressed together, and I could feel the heat radiating from him.

“Am I cringe? That’s fine,” he whispered, his voice low and steady against my ear. “You’re the only one who can witness this side of mine. I don’t care how it looks to anyone else, as long as it’s you who’s seeing it.”

"Gray! Baka may makakita sa atin!" sabi ko habang tinutulak siya ng bahagya. But he just keeps smirking at me.. 

This guy is going to be the death of me.

“Look, we’re alone… that’s fine,” he said in a sweet, gentle tone. He leaned in closer, his breath warm against my skin.

Tinulak ko na talaga siya kasi may iba na akong nararamdaman. It's fvcking weird. Bigla namang tumunog ang cellphone ko kaya napatigil kami. Kinuha ko iyon at nakita ang message mula kay Zorren. Narinig ko ang pagtikhim ni Gray.

Zorren: “Where are you? Please tell me. We’re worried about you.”

Napabuntong-hininga ako. Nasira ko ang laro nila. Tinap ko ang message box at magta-type na sana pero agad na tinurn-off iyon ni Gray.

"Put—" I was about to speak, but the words died in my throat. Before I could finish my sentence, Gray reached out and caught my chin in his hand, tilting my face up toward his. Before I could even blink, he leaned in and pressed his lips against mine. The kiss was sudden and firm, cutting off my thoughts and leaving me breathless.	

Pilit ko siyang itinutulak, but I guess he found my weakness. He pulled back just enough to break the kiss, but he didn't move away. I watched as he slowly opened his eyes. He looked at me as if he were trying to memorize every detail of my face.

"Give this moment to me," he whispered softly. His voice was thick with emotion, making it clear that he didn't want anything else to matter, just him, me, and this quiet space between us.

Umihip ang malamig na hangin. Tuluyan ng bumaba ang araw. Parang may kung ano sa dibdib ko na dumadagundong habang tumatagal kami sa pwesto na 'yun.

Muling tumunog ang cellphone ko. Kinuha niya iyon sa akin. "Gray!"

Itinabi niya iyon nang malayo sa akin bago isinandal ang sarili sa balikat ko.

"So, dito ka ba nagpupunta kapag galit ka?" Tanong niya sa akin. 

"Nope," tipid kong sagot sa kaniya. Hindi ko na dinagdagan 'yun para sa susunod ay hindi niya ako masundan pa. Lalo na kung siya mismo ang dahilan ng galit o inis ko. Inangat niya ang ulo at itinapat ang bibig sa tenga ko.

"For your information, I love your face. It's pretty and handsome at the same time. Don't make some hateful comments about it, ok?" sabi niya. Naramdaman ko ang mainit na hangin na nagbigay ng kiliti sa tenga ko. Napataas ang balikat ko ng kaunti.

"And, I hate yours. Kapag lagi kitang nakikita, nagmumukha kang manyak na lalapain ako eh. Is your manhood always hard whenever you see me?" sabi ko na ikinatawa niya. I raised my eyebrow. "What? Hindi ka man lang na-offend?"

"Why would I? It came from you, after all," he said, sounding like he didn't mind the taste at all. I tried to hide it, but a small, secret smile spread across my lips. I looked away, but he wasn't about to let me hide.

Fvck, bakit ako napapangiti sa inaakto niya? Abnormal lang?

He moved his face back into my line of sight, teasingly raising and lowering his eyebrows.. “You’re smiling, hon. C’mon,” he urged, a playful glint in his eyes. “Don’t hide it. Show that sweet smile of yours.”

“Heh!” saway ko. Parang gumagaan ang loob ko ngayon. He tried to kiss me again, but I looked away.

“Mavis, let’s try,” aniya na ikinatigil ko. My heart and mind are starting to think about it.

“Try what?”

He looked more serious this time. “In a relationship.”

Napalunok ako sa narinig. I distanced myself from him. “Can you hear yourself, Gray?”

“Yes, why? Hindi mo ba gusto?” tanong niya sa akin. I can see his puzzled eyes.

“Relationship?” I let out a soft, sarcastic laugh. “Mahalay sa mata ng iba.”

“Then, we can hide it. I can do that,” he whispered, his eyes dark with a sudden, serious intensity. Napabuntong-hininga ako.

“At kapag nalaman nila?” sabi ko sabay buntong–hininga.

“What do they have to do with us if they find out?” A flash of irritation crossed his face. He looked genuinely annoyed that I was even bringing it up. “You’re so worried about their comments, about what everyone else is going to say.”

“But, I told you about my situation! Palibahasa hindi mo pa ata nararanasang mabully o madiscriminate dahil sa gender mo,” sabi ko. He took a deep sigh and rubbed the back of his neck.

“Look at your parents,” he challenged, his voice rising with conviction. “Do you honestly think they chose to listen to what people thought of them? No. They did what they wanted.” He stared into my eyes, daring me to realize that our happiness was the only thing that actually mattered.

Natahimik ako. May punto siya. Pero naguguluhan talaga ako.

“Do you like someone else?” Tanong niya.

Napabuntong-hininga ako. “Gray, I’m not ready,” I said, pinching my left palm with my right fingers.

He went quiet for a few seconds before his tongue slowly darted out to lick his lower lip. “I understand,” he finally said, his voice dropping to a softer, more patient tone. He reached out, perhaps wanting to touch me but settling for a steady gaze instead. “I can wait for you. As long as it takes, I’m not going anywhere.”

I furrowed my brows. “Ibig mong sabihin…”

“I’ll court you,” sabi niya. Parang tangang tumibok ang puso ko sa narinig. But I ignored it.

“Masasayang lang ang time mo,” sabi ko sa kaniya.

He smiled at me. Yung mga mata niya ay hindi ko nakikitaan ng lungkot o inis. He held my hands. “Let’s not jump to conclusions. Our beginning might have been messy, but we can fix the rest just to have a clear and beautiful conclusion.”

Fvck, si Gray pa ba ’to?

“Don’t say na hindi kita winarningan ha,” banta ko. But he gripped my waist again before pulling me into a side hug, draping his arm over my shoulder. He smiled at me. I couldn’t resist. Parang nanghihina ako sa paraan ng paghawak niya. Putangina, matapos kong sabihan na hindi ako ready. Eto naman ako na hindi makalayo sa ginagawa niya.

“I can take a risk. That’s just how my life is. Everything is about risks and challenges,” aniya. Bigla akong napaisip tungkol kay Gray. “So, nililigawan na kita ah? No more but—”

“Hindi pa naman ako pumapayag eh?” sabi ko bago tumayo at ilayo ang sarili. Binagsak niya ang dalawa niyang balikat matapos ’yun.

“You know what? Why don’t we play inside? I mean, may billiards sila rito and pools. Do you want to try that?” alok niya.

“Hindi ako marunong n’yan,” sabi ko. I crossed my arms.

“I’ll teach you.” He winked at me. “C’mon, let’s play. Please? Promise, mag-eenjoy ka.”

I rolled my eyes. “Kapag ’yan hindi. Uuwi talaga ako.”

Pagdating namin sa loob ay halos kakaunti na lang ang tao. Pumunta ako sa counter para magbayad ng game for 1 hour. Pero inilabas agad ni Gray ang card niya.

"Here," aniya. Nahiya ang 500 pesos ko sa kaniya kaya itinago ko iyon. Kumuha na kami ng dalawang cue sticks bago siya pumwesto sa likuran ko. 

"Here, point this...and then," aniya habang tinuturuan niya ako. Hinawakan niya ang likuran ng kamay ko. "Slide it in your finger. No, bend your body. Don't be shy."

"C'mon, bend more," bulong niya pa dahil nakikita niyang conscious ako. Paano ba naman kasi, nararamdaman ko 'yung bulge niya sa hita ko! Hindi ko maiwasang tigasan din!

"Inaasar mo lang ata ako eh," sabi ko.

"No, do what I said. I-slide and then push the white ball—oh you did it!"

I stuck my tongue out at him the moment I managed to do it. "Bleh!"

"Full color ang sa'yo,' aniya. Itinaas niya ang color blue na may number 8 and fully shaded. "And this is mine, stripe one. Don't forget that. 8 balls ito so please don't hit the number 8, unless maubos mo ang balls mo."

I nodded. "Oo na, oo na. Umpisahan na natin."

"Jeez, so bossy," he murmured, but the smirk on his lips told me he didn't really mind. He moved into position, and I felt my breath catch in my throat. The way he carried himself, the lean strength in his arms, and the sharp focus in his eyes made it hard for me to look away. 	

Fvcking hell…

“Heh,’ mayabang na sabi niya na inirapan ko na lang. Sa susunod niyang tira ay hindi niya ’yun nai-shoot.

“Damn it!” pabulong na mura niya. “Your turn, hon.”

Pumwesto ako. Nakita ko ang seryoso niyang mukha habang inoobserbahan ako.

“Your finger,” sabi niya. “Look at your position. Ganiyan ba ang tinuro ko?”

Shit! Lumalabas ang pagiging coach niya. Pagpush ko ng cue stick ay hindi natamaan ng white ball ang number 3.

“I told you, your posture…and please hold the stick properly,” aniya sabay alalay na naman sa akin mula sa likuran ko. Napakagat ako sa ibabang labi.

Nag-init ako mula sa pagkakahawak niya sa kamay ko. Parang niyayakap na niya ako sa ginagawa niya. Naaamoy ko pa ang perfume niya.

“This. Now, do it again. I’ll give another chance,” bulong niya bago simpleng hinalikan ako sa pisngi.

Naramdaman ko ang pag-init ng mukha ko at pagtibok na naman ng puso ko. Focus, Mavis! Focus!

“Yup, that’s it. No more chances for you,” sabi niya ng ma-pocket ko na ng tuluyan ang bola ko. Pumwesto akong muli pero malayo na sa kaniya. Sinadya ko ’yun para makakilos ako ng maayos.

Shoot, shoot and shoot. Naging seryoso pero masaya ang game namin. Pero naroon pa rin ang pasimple niyang mga galaw. Tinitigasan tuloy ako hanggang sa huling round ng laro namin. Ugh!

Napatingin ako sa number 8 ball.

"Here's the thing, if you win...hindi mo ako papayagang manligaw sa'yo, until matapos ang u-games. But, if I win. I'll court you starting from now. Deal?" ani Gray.

Kinabahan ako, but I nodded my head. "Deal!"

Inumpisahan niya na niya ang pagpwesto. Mababa ang chance nito na mai-shoot dahil sa pwesto ng white ball. He massaged his neck and pushed the cue stick.

Shoot…

“Oh…” sabi ko. Nakangisi siyang humarap sa akin.

"Well? Is that a yes?" nanunukso niyang sabi bago ako hawakan sa bewang. Inirapan ko siya.

"Oo na. Pero tumino ka kapag nasa school, sinasabi ko sa'yo," banta ko. Tumingin siya sa orasan.

"Are you hungry, hon?" Tanong niya. "Let's eat somewhere."

Umiling ako. "Uuwi na ako. Naghihintay sina Mama sa akin sa bahay."

Natigilan siya. "Wala ka na sa condo mo?"

"Babalik ako bukas," sagot ko. He bit his lips. Parang nadissapoint pero nawala naman agad. Hindi pa rin humuhupa ang katigasan ko dahil masyado siyang malapit sa akin.

I can’t take it anymore!

"Pwede ka namang mauna. Pupunta muna ako sa restroom," sabi ko.

"I can wait for you," he murmured with a smirk. 

Naglakad na ako papunta sa restroom. Pagpasok ko roon ay walang tao. Naghilamos ako sink bago makitang bumukas ang pintuan at iniluwa nu'n si Gray.

Nagkatinginan kami. Pinamulsa niya ang kamay sa pantalon na suot nito. "Go on. I can wait here."

Sa pikon ko ay hinila ko ang jacket niya papasok sa huling cubicle dahil under maintenance ang dalawa.. Paglock ko nu'n ay agad kong hinubad ang jersey ko.

"What?" His smirk widened, stretching across his face. "Why did you pull me here?"

"Nagtatanong ka pa eh! Kasalanan mo rin naman 'to," sabi ko.

"Now, you're the one who moved first—" I didn't give him the chance to finish his sentence. My hand moved instinctively, my fingers tangling in the hair at the nape of his neck as I pulled him firmly toward me. I cut off his words, his smirk, and the space between us all at once. I kissed him hard, and the desperate feeling I'd felt moments ago.

He tasted like the challenge he’d just thrown at me.

He responded right away, holding my waist firmly and pulling me closer until there was no space between us. The kiss deepened, and his grip became tighter, keeping me right against him.

I could feel the warmth from his body as we stayed close. One hand moved to my lower back while the other stayed on my hip. My breath caught when he tilted his head, deepening the kiss. Everything around us faded, and all I could focus on was him and how fast my heart was beating.

He stopped the kiss. “I-is this what you want? Just so you know, I’m not forcing you into this.”

“Damn it, Gray. Ayaw mo ba?” sagot ko. He let out a sharp, ragged gasp the moment my hand brushed against his bulge. The sound was low and caught in his throat, a clear sign of how much I had surprised him.

I didn’t stop there, I leaned in further, biting his lower lip just hard enough to make him moan into my mouth.

Our tongues flicked together, dancing in a heated, rhythmic pace that made my head spin. He groaned against my lips, his grip on my waist tightening until it was almost bruising

Bigla naming narinig ang pagbukas ng pintuan sa labas. We broke apart, both of us breathless. I didn’t give him a chance to recover; I grabbed the hem of his jacket and sando, pulling them up and over his head in one swift motion.

He didn’t resist when I pushed him into the wall. “Ugh!” pabulong na ungol niya.

I licked his nipples while my hands crawled over his abs and down to his bulge.

“Fvck, hon…you’re so wild right now,” He groaned, his head hitting the wall as he felt my touch. My fingers moved slowly, tracing every muscle on his stomach before reaching lower. He was breathing hard, and I could feel his body shaking under my hands.

I looked up at him as I moved down and knelt in front of him. His eyes were full of desire as he reached down to help me. He unbuckled his belt and pushed his pants down, his hands shaking slightly. He didn’t take his eyes off me for even a second, his gaze dark and hungry.

“Tao po! May tao ba dito?” Tanong ng isang boses.

“Yes…wait for me,” ang sabi niya sabay kindat sa akin.

I saw his seven-inch, pale manhood. I kissed the tip of it. It looked clean and smelled good. There was already some pre-cum on it, so I licked it off.

“O-oh,” he moaned. I wrapped my hand around his length, feeling how hard and warm he was. I looked up at him one more time before I took him into my mouth.

“F-fuckkk…” He let out a low, shaky moan and gripped my hair, his fingers tugging slightly as I began to move. Also, my hand started to masturbate my own shaft. I matched the speed of my hand to the pace of my mouth. Every time I went deeper on him, I squeezed myself tighter.

I swirled my tongue around the head before taking more of him in, sliding my mouth up and down at a steady pace. Each time I went deeper, his hips jerked forward instinctively. The sound of his heavy breathing filled the room, and he let out a pleasure sound when I used my tongue to flick the underside of his shaft.

He reached back and pressed the handle, letting the sound of the rushing water fill the small room.

“Y-yeah, I’m coming!” He moaned in his low voice. He was completely focused on the sensation, his body tense against the wall as I continued to pleasure him.

He couldn’t hold back anymore. His breath came in short, sharp gasps as he felt the end coming. He gripped my hair and arched his back against the wall, his muscles locking up.

“O-ohhh fvckk ohh ugh.” His hips jerked forward one last time, and he let out a long, low groan that was hidden by the sound of the rushing water. He came in hot, heavy bursts, and I swallowed every drop of him.

I came at the same time. My cum landed on his shoes and the bathroom tiles. He didn’t care. He pulled me up so we were standing face-to-face. He took my hand and looked into my eyes. Then, he leaned down and licked my seeds off my palm. He stayed focused on me the whole time.

Parehas kaming hingal matapos iyon habang magkatitig kami. Lumabas kaming nagsusuot muli ng mga damit namin. May lumabas namang lalaki sa cubicle number 1 at titig na titig sa amin pero hindi ko na lang pinansin.

Hinawakan niya ako sa bewang noong paglabas namin at pagsakay ng elevator. Mabuti na lang at wala kaming kasabay.

“So now that I’m your suitor… does that mean I get to stay over sometimes?” ani Gray.

Tinignan ko siya ng masama. “Suitor ka pa lang, hindi boyfriend.”

“Then, why did you give me a blowjob? Huh? Is that how you treat a suitor?” he asked, his voice still raspy and low. Napaiwas ako ng tingin.

“W-well, this is your fault,” sabi ko na lang sabay labas ng elevator at naunang lumabas para iwasan siya.

“Wait for me, honey! How is this my fault?” sigaw niya. Napapatingin sa amin ang mga tao kaya napayuko ako sa kahihiyan.

Mas binilisan ko pa ang lakad hanggang makarating ako sa kotse ko. Kinuha niya ang kamay ko habang natatawa siya ng mahina.

“Hey,” aniya.

“Nakakahiya!” Sabi ko sa kaniya. Hindi ko alam kung matatawa ako o maiinis sa ginawa niya.

He looked around before gently kissing my lips and my forehead, doon ako natahimik. “Have a safe drive. Let me know when you get home.”

Tumunog ang cellphone niya. “Excuse me, hon.”

Ilang saglit pa ay napakunot na ang noo niya, tila may narinig siyang hindi dapat. "Fine, I'll be there!"

"May problema ba?" Tanong ko.

Parang medyo nagpapanic siya. Napakamot pa siya sa ulo niya. "Don't worry about it."

Kinabahan ako ng kaunti bago tumango. "Sige na, aalis na rin ako. Ingat ka," sabi ko bago buksan ang pintuan. Tinignan niya pa ako ng ilang saglit. Nang makasakay ako ay saka siya umalis.

Kinakabahan ako dahil doon. Iniisip ko siya hanggang makarating ako sa bahay. 

"Saan ka galing? Akala ko ba kasama mo sina Davis?" Tanong ni Mama.

"Nagpalamig lang po ng ulo," sabi ko na lang. Napansin kong bigla siyang nag-alala. Ngumiti lang ako ng tipid.

"Kumain ka na muna," alok niya.

"Bukas na ma. Pagod talaga ako eh. May pasok pa ako bukas," sabi ko na lang bago umakyat. Nang makarating ako sa kwarto ay saka ko siya tinext.

[08:01 PM]

Mavis:

“ I’m home now. You can talk to me about your problem if you want.“

Matapos 'yun ay napatingala ako. Iniisip ang mga mangyayari dahil sa napag-usapan namin kanina. Siguro naman walang masama hindi ba? Siya naman ang may sabi na maghihintay siya...at itatago namin dahil na rin sa status naming dalawa sa maraming tao.

Tumunog naman ang cellphone ko. Nagsunod-sunod ang notification ng chats sa akin. Isa na roon ang kay Zorren, Daniella at sa mga kaibigan ko.

Salsal*ros

Jojin: “Umuwi na si Mavis?’

Davis: “Oo raw sabi ni Tito eh. Pero hindi pa rin sumasagot dito sa gc.”

Stark: “Hayaan niyo na. Dahil ’yun sa masasamang bibig nung mga hayop na taga ibang school eh.”

Zorren: “@Mavis don’t mind them, ok? Sorry, you got into trouble because of me…”

Evan: “It’s not your fault. Masyado lang silang madaya. Kung malalaman nila ang nangyari doon sa reyes na nabugbog, we will defend our team, especially Mavis. May video naman hindi ba?”

Napapikit ako. Sinasabi ko na nga ba.

Mavis: “Sorry guys, I lost my temper earlier. I just can’t tolerate that kind of insult. Kasalanan ko kung madi-disqualify tayo sa u-games.

Zorren: “No way! Katulad lang din nung nakipagsuntukan tayo. Kung ipapatawag tayo uli, lahat tayo magsasalita. Lahat tayo nandoon.”

Stark: “We understand you, Mav. Lalo na pressured ka sa issue at doon sa video. Don’t worry ’bout us. We got you!”

Davis: “Agree!”

Evan: “Me too. For now, rest our mind. Masyadong mahaba ang araw para sa atin.”

Jojin: “Napapaisip pa rin ako doon sa nagpagulpi kay Hans eh. That’s odd, right? Ugh! Sana malaman na rin natin kung sino ’yan. It’s kinda creepy.”

Oo nga 'no? Sino kaya 'yun? Gusto ko mang isa-isahin ngayon pero pagod na talaga ako. I just closed my eyes.

Itutuloy…

Desire 14

Desire 14: Missing

Mavis Point of View

Pagkagising ko ay agad kong naramdaman ang cellphone ko sa aking dibdib. 

"Fvck!" daing ko dahil sa init nito. Agad ko itong binuksan at napansin ang iba pang messages mula kay Daniella at sa group chat ng black wolves. Pero iisa lang ang hinanap ng mga mata ko. At wala siya roon.

Wala siyang reply. 

At bakit ka umaasa, Mavis?

“Kasi nga nag-aalala ka kagabi pa,” sabi ko sa sarili bago kagatin ang labi ko. Napabuntong-hininga ako bago bumaba para mag-ayos.

"Anak, may nagpapabibigay pala sa'yo kanina. May pabulaklak pa oh? Ang aga nga eh? Sino kaya?" Salubong ni Mama noong matapos kong mag-ayos at kakain na lang. Napansin ko ang titig ni Papa sa akin habang nagbabasa ito ng diyaryo.

"Kanino galing?" Tanong ko. 

"Look at the card," ani Papa. Binuksan ko 'yun.

“Don’t worry about me. Always take care of yourself, hon :3.” Basa ko roon. Pagkakita ko sa mga magulang ko ay parehas nila akong inoobserbahan.

"So, who is this person?" Tanong ni Papa sa akin. 

"Wala, baka secret admirer? Ewan ko Pa. It's too early in the morning," sabi ko sabay kain na lang ng almusal ko habang tinatago ang emosyon. Kahit pag-alis ko sa bahay at pagdating ko sa school, ganoon pa rin. Inilagay ko na sa locker ko ang bulaklak. 

Before I left, I texted him.

[7:00 AM]

Mavis:

“My parents received the flowers you sent. Pumoporma ka na rin ba sa kanila?”

A small smile played on the corner of my lips bago ako naglakad papunta sa hallway. As usual, ganoon pa rin ang tingin nila sa akin. Yumuko na lang ako at inignore sila. Why can't they just mind their own business? Are they really thinking about that? As if I'd beat them up too?

Pero bago pa man ako makarating sa building ko ay may humarang na sa akin. Si Daniella, kasama ng mga kaibigan niya na pinipigilan siya.

"Ano ba, Dan? Tama na. Hindi ka na nga pinapansin oh?" Ani Rose sa kaniya. 

"I'm so sorry, Mavis..." Ani Daniella na umiiyak. "I want you so bad! Please forgive me. H-hindi ko alam na gaganituhin ka nila."

Pinagtitinginan na kami lalo. I'm so done with  this kind of embarrassment! "Daniella, hindi kita gusto. I don't have time for this."

Hinawakan niya ang kamay ko sabay luhod. "Please! Mavis! I-i will do everything!"

"Dan, ano ba! Ayaw niya sa'yo!" dagdag ni Rose at pilit siyang binabawi sa pagkakaluhod. Pero nagpupumilit si Daniella. Bakit ba ako ang gusto niya?

"Umalis ka na, Dan. Hindi kita gusto. Marami pa naman diyan eh. You're popular and beautiful. Hindi lang din ako ang nag-iisang lalaki," sabi ko sabay alis sa harap niya. Lalo siyang napaiyak.

“Ikaw nga ang gusto ko eh!” pagta-trantrums niya. Napailing ako sabay tingin kay Rose na sinsenyasan akong umalis na. Pero, hindi ko maiwanan si Daniella. Para siyang bata na hindi napagbigyan ng mga magulang.

Ironic, right? “Please, ayoko na ring may madamay pa dahil lang sa maraming galit sa akin dahil gusto mo ako kaysa sa kanila. Isn’t that enough na nasuntok at nabugbog na ako dahil lang sa hate at inaakalang inaagaw kita sa kanila? Please,” paliwanag ko. Magulo na ang make-up niya sa pagkakataong iyon.

“Mavis! Please!” sigaw pa nito pero nagmadali na ako makapasok dahil naiilang na ako talaga. Busog na busog na ako nung isang beses pa sa mga issue at kahihiyan.

"You're early," ani Evan sa akin habang nagbabasa ito ng libro.

"Ayoko ng atensyon ng maraming estudyante, but guess what? They still gave it to me," sabi ko sabay buntong-hininga.

"Okay ka na ba?" Tanong niya sa akin bago sarhan ang libro bago inayos ang salamin nito.

"Of course, I'm okay. Tuloy ang buhay," sabi ko na lang habang nira-rub ang daliri ko sa lower lip ko at nakatulala sa whiteboard. "How about Reyes?"

"Ah, that moron? He's unconscious after you left. They rushed him to the hospital right away. Since then, there has been no news about his condition," paliwanag nito.

Kinabahan pa rin ako kahit kaunti. What if that guy's family files a case against me? I should just be thankful that the family of the first guy I beat up dropped the charges, but what about now?

"You seem distracted... Are you worried about that boy?" Tanong ni Evan. Halata sa boses niya ang pag-alala.

I shrugged my shoulders nonchalantly. "Nah..."

"Don't worry. We have proof na nauna sila. You will not end up in jail," Evan said firmly. 

"And how did you know that? Our previous Dean was biased," sagot ko bago inunan ang dalawa kong kamay mula salikuran ng ulo ko.

"Relax, bro. His teammates are definitely scared of you. Hindi ka nila basta-basta mabubully. We will take advantage of that," ani Evan. He smirked at me but I just shook my head at his idea.

Maya-maya, sabay-sabay na pumasok ang tatlo ko pang kaibigan. Kaagad nila akong kinamusta at ginulo na para bang walang nangyari kahapon. Ginulo nila ang maayos kong buhok na agad kong ikinasimangot.

"Hoy! Buhay ka pa pala?" Stark jokes, laughing as he ruffles my hair. "Saan ka na naman ba nagsusuot kahapon?"

“Kung nakita mo lang ’yung mukha ng kalaban natin! Haha!” Dagdag ni Jojin. “Tangina, idol na talaga kita, Mav! Galing mo sumuntok.”

He started punching in the air while imitating some sound from the force of his fist. Natawa sila habang pinapakita nito ang bisceps. “Plus points na naman ako sa bago kong girlfriend.”

Napangiwi ako. “Na naman?”

“Tapos si Zorren nagpapanic na kasi hindi ka macontact. Daig niya pa ata ang pagiging boyfriend mo eh,” sabat ni Davis. Napatingin kami sa kaniya.

“Ikaw, binibigyan mo ng malisya ’yung ginagawa nung tao eh no? Bakit hindi mo na lang ikwento ’yung pagsampal sa’yo nung dalawang babae na audience natin kahapon? Pinagsabay mo pa eh magbest friend ’yun!” Ani Stark. Hineadlock ni Davis ito kaya mas nagtawanan kami.

Pakiramdam ko, saglit kong nakalimutan ang pag-aalala ko kanina.

“Pero saan ka nga nagpunta?” Tanong ni Jojin sa kalagitnaan ng kasiyahan. Naagaw nito ang atensyon ng grupo. Napairap ako.

“Secret,” sabi ko na lang. Ilang saglit pa ay nag-umpisa na ang unang subject. Syempre, hindi pa rin ako nakaligtas sa mga mata ng kaklase ko. Minsan, nadidistract na lang ako dahil parang may hinihintay sila sa bawat kilos ko. Dala-dala ko’yun hanggang lunch break.

“Morons, saan tayo kakain?” Ani Davis sa amin.

“Cafeteria na lang. Tinatamad ako lumabas,” sabi ni Stark habang nakapamulsa at walang ganang magsalita.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Isang chat message ang natanggap ko.

Zorren: “Hey, I saw you in your room. I saw you earlier in your classroom. You seem distracted.”

Napabuntong hininga ako. Ganoon ba talaga kaobvious ang nangyayari sa akin?

Mavis: “Was I that obvious? Have you even noticed it?”

Zorren: “Sorry, did I offend you? I didn’t mean it like that… I’m just worried about you.”

Napakagat ako sa labi ko ng mabasa 'yun. Nagchat muli siya.

Zorren: “Ah, let’s have a friend lunch outside of the campus. Para makapag-unwind ka na rin. My treat. Sunduin kita diyan.”

Hindi na ako nagreply. Napansin naman ako ng grupo na nakahinto mula sa paglalakad.

"Mavis!" Tinawag nila ako.

"Lalabas ako. Kayo na lang muna maglunch," sabi ko sa kanila.

Napangisi si Davis. "Sure, Mr. Low-key."

Umalis na sila matapos 'yun. Maya-maya pa, dumating naman si Zorren na kalmado lang at maayos pa rin ang buhok kahit alam kong stressful ang course niya. He smiled at me.

"C'mon, bago pa nila tayo makita," sabi niya na ikinatawa ko.

"Bakit ayaw mong kasama sila?" Tanong ko naman habang kunot ang aking noo.

"Nah, I mean... I love to hang out with them, I just want to have some time alone with my childhood friend," Zorren said, looking straight at me with a smile.

Pagdating namin sa malapit na restaurant ay agad kaming umorder, american burger with fries on the side. Parehas kami ng binili.

"We should invite them next time. Bakit ngayon lang natin 'to nadiscover?" sabi ko habang kumagat sa burger.

"Sure, but now, can we just hang out alone? Sobra lang kitang namiss. Many times ko na nag attempt na masolo ka. But, it's hard to ask you. Feel ko, ire-reject mo ako," aniya. He was looking straight at me, his eyes full of honesty. Pilit kong inaalala ang dati pero wala talaga akong mahalungkat sa utak ko. Ang awkward ng atmosphere.

"And, now we're here," sabi ko sabay tawa ng mahina para maalis ang awkwardness.

"Did I...make you feel uncomfortable?" Tanong niya sabay pakita ng pilit na ngiti.

I felt a huge wave of guilt wash over me after hearing what he said. I felt so bad. "No! I mean..." Napabuntong-hininga ako. "I just can't remember 'yung memories' with you. Kahit anong pilit ko."

I saw pain in his eyes but he smiled at me. 

"Kahit 'yung mga simpleng bagay, Zorren... wala talaga," dugtong ko pa.

"Nah, makakalimutin ka lang talaga. Hindi naman big deal. The most important here is I found you and makakabawi ako sa'yo," sabi niya.

Hindi ko maiwasang malungkot. Pakiramdam ko, siya lang tuloy ang treasure ng memories sa amin at ako 'tong naakamove on agad dahil lang sa maraming nangyari sa buhay ko.

"A-ah, why don't you tell me kung bakit ka na lang umalis noon?" tanong ko, sinusubukang ibahin ang topic. Ayaw ko munang pag-usapan ang mga nakalimutan kong memories dahil lalo lang akong nagi-guilt.

He looked away habang tila may iniisip. "It's a long story."

"Oh, it's ok. Makikinig naman ako," pamimilit ko. Yung guilt ko kanina ay napalitan ng matinding kuryosidad. I put down my burger to show him I was willing to listen and that I was sincere.

Zorren's face lit up the moment I said that. "Really?...Well, noon... my life was quiet and really boring," simula niya. "Lumaki ako sa isang strict and authoritarian house. Kaya hindi ako madalas lumabas noon sa village kung saan tayo nakatira parehas."

Naramdaman ko ang lungkot sa boses niya. “Wala akong kalaro nu’n dahil ’yung mga kapatid ko ay mas matanda na sa akin. I felt lonely at that time, hanggang sa makilala kita. My parents loved you, and you were the only one they allowed me to play with. Kaya naging masaya ako.”

May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko, kung maalala ko man ’yun, baka mas lalo pa akong mapangiti, pero agad din itong nawala nang magbago ang timpla ng mukha niya.

“But fate really hated me,” pagpapatuloy niya. He swallowed hard. “Someone tried to kidnap me. Mabuti na lang at nailigtas nila ako. After that, my parents wanted me to go to Russia. Doon, mas ligtas daw ako. I had no choice but to leave you. You were crying at that time…” Napangiti pa siya.

“Really tragic… After that, I didn’t have any friends anymore because of the trust issues I developed from my trauma.” dagdag niya pa.

Natahimik ako. I didn’t know what to say. Napaktragic pala ng nangyari sa kaniya. That’s why ganoon na lang siguro kaimportante sa kaniya na makasama ako uli. Pero paano naman iyon kung pakiramdam ko, parang may nawawala sa akin dahil hindi ko matandaan lahat ng ’yun.

“Oh, sorry. I didn’t mean to make you sad. I just…put my feelings into words. Wala naman akong mapagsabihan kung hindi ikaw lang,” aniya sabay higop sa straw ng kaniyang iced-tea.

“No, naawa lang talaga ako sa’yo. You were a kid at that time pero naranasan mo na rin agad ’yun. I’m sure that must’ve been really hard for you,” sabi ko. Hinawakan ko ang kamay niya, na siyang ikinangiti naman nito.

“Thank you. At least, nasabi ko na rin siya. It’s so hard to hide this inside of my chest,” saad niya. “Seeing you again made me realize how precious life is. Coming back to my old country and finding you here feels like a gift I didn’t expect.”

I just smiled at him, not knowing what to say.

“Your parents…they’re gay couples, right? Ah, sobrang bait nila. Naalala ko sila,” sabi niya para maiba ang topic.

Oh, kung tinanong ko pala sila about kay Zorren ay may masasabi sila sa akin.

“And Davis, yeah I remember him. He was the naughty kid way back then. Naalala ko kung paano ka niya i-prank,” sabi pa ni Zorren. Tumango ako.

“Yeah, that bastard…is also my childhood bestfriend. Akalain mo ’yun? Natagalan ko siya? Kahit nanay nu’n sukong-suko sa kaniya eh. Sana daw nilunok na niya lang si Davis,“birong sabi ko na ikinatawa ni Zorren. Napatingin sa amin ang iba kong ka-schoolmate. Natahimik si Zorren.

“Oh sorry, is my laugh loud?” tanong niya ng pabulong.

I shrugged my shoulders. “Nope, hayaan mo na lang sila.”

“What about Stark? He seems like an older brother figure in your group.. Laging nagre-remind sa inyo and…I do remember kung paano siya nagalit sa’yo because of Hans,” aniya. Mukhang gusto niyang usisain ang buong grupo. Wala namang masama sa akin. Mukhang mas gusto rin mapalapit pa sa kanila.

“Ah, literal na older naman talaga siya. Mas matanda ’yung gurang na ’yun eh,” biro ko na ikinatawa uli ni Zorren pero may kontrol na. Naimagine ko tuloy na nasa likuran ko lang si Stark at handa na akong batukan dahil sa narinig nito.

His eyebrows lifted. “Jojin and him are kinda…womanizers?”

“And Davis too,” dagdag ko sa sinabi niya.

’What about Evan? He’s the one na mahirap basahin,“ pag-amin ni Zorren.

“He’s a hot nerd, but he fits right in with the group’s wild energy. He’s smart, and sometimes he speaks in a very direct way. Hindi halata sa kaniya na womanizer din siya pero madalss lang naman magpalit ng babae unlike Stark and Jojin,” paliwanag ko.

“Ahhh, and he stands out as the most handsome in the group,” tumatango-tango si Zorren sa akin.

Tumingin siya sa relo niya. “Ugh! Time really flies, huh? Our lunch is almost over.”

“Let’s go back to school,” yaya ko.

PUMITO si Sir Joseph sa amin ng mapansing wala ako sa sarili dahil naipasa ko ang bola sa kabilang team.

“Lim! Ano bang nangyayari sa’yo? Ang bagal mo kanina makapick up!” Aniya.

Napabuntong-hininga ako. ’Sorry, coach,“ sabi ko na lang.

“Break time! 10 minutes. Lim, ayusin mo ang sarili mo. Maayos ang laro mo nung nakaraan,” pangsasabon pa ng matanda sa akin. Tumango na lang ako bago pumunta sa bench para uminom ng tubig.

Nakaramdam ako ng tapik sa balikat ko. “Yo bro, ano bang nangyayari sa’yo?”

“Oo nga, you seem occupied. Ok ka lang ba?” Pag-aalala ni Stark sabay gulo sa basang buhok ko.

’Yes, I’m fine. Just tired from the sessions natin kanina,“ sabi ko na lang. Kinuha ko ang duffle bag ko at mabilis na hinugot ang cellphone ko roon. Tinitignan ko kung may update.

Wala, walang update. Fvck…

“Sir Jo, nasaan ba si Coach Gray?” usisa ni Davis.

“May emergency raw eh? Ewan ko. Hindi naman na nagsabi masyado. Yung president ng P.E ang nakakaalam. Namimiss niyo na ba?” Tanong ni Sir Jo.

Emergency? What kind of emergency?

Teka, Mavis? Bakit nag-aalala ka na agad sa kaniya? Ulol ka ba?

“Baka miss na ni Mavis, Sir,’ ani Jojin na ikinagulat ko.

“H-hindi ah! B-bakit ko naman siya mamimiss?” pagtanggi ko agad. Natahimik sila sa narinig. Oh, I’m dead.

“Sinong siya? Ang sinasabi namin is ‘yung pagiging 3 pointers mo noon. Ano bang sinasabi mo?’ Ani Davis sabay bangga sa balikat ko. Napairap na lang ako.

“Ahhh wala wala hayaan niyo na,” sabi ko na lang. Matapos ’yun ay nagbalik na kami sa paglalaro. This time, hindi ko na muna inisip si Gray, kahit pa kinakabahan ako sa sinabi ni Sir Jo.

“Nice game guys!” sabi ko sabay punas ng basang buhok ko.

“Tara shower na tayo,” pagyaya ni Davis sa akin. Umiling ako. Nawawalan ako ng gana. Putangina . Naiisip ko pa rin talaga siya.

At bakit Mavis? Ugh! Akala ko ba naiinis ka sa presensya niya?

Ah oo nga pala, ikaw ang huli niyang nakasama kagabi! Ugh! Stop thinking about him. Business man ’yun hindi ba? Malamang busy rin ’yun!

“Sige na, kayo na lang. Sa condo na lang ako maliligo. Pagod na rin ako,” sabi ko pa bago bitbitin ang bag ko palabas ng gym. Bumalik ako sa locker ko para kunin ang sapatos ko na gagamitin ko pa rin bukas. Pagbukas ko roon ay nakita ko ang bulaklak na bigay ni Gray.

Inamoy ko ito. Mabango pa rin. Ang sabi naman niya ay ayos lang siya? Pero bakit hindi niya sinasabi sa akin kung bakit wala siya?

Nagdrive ako ng hindi tinitignan ang cellphone ko. Inilayo ko ’yun.

Hanggang makarating ako sa condo ay ganoon din ang ginawa ko. Pero napatingin ako sa binili niyang cane, sa extra toothbrush niyang naroon pa rin.

“You have got to be kidding me!” I rubbed my face because of that.

Kinuha ko ang mga ’yun at itinabi sa hindi ko makikita bago magpunta sa shower. Doon, binuhos ko ang pag-iisip habang tinatanggal ang pawis at pagod ko sa paglalaro.

“Hindi mo dapat siya iniisip, Mavis. Baka naman natauhan na ’yun,” sabi ko sa sarili ko. Mukhang may point ang sinabi ko. Tama naman di’ba? If someone doesn’t want you anymore, they will ghost you.

Pero isang araw pa lang naman? H’wag kang OA diyan Mavis.

Pinatay ko ang shower at nagsimulang magpunas ng katawan ko. Kinuha ko ang cellphone ko na nakatabi lang. Pagbukas ko ay nasa message pala ni Gray iyon. Napakagat ako ng ibabang labi.

Ibababa ko na lang sana pero napansin ko ang call button. Bakit mo tatawagan? Baka makaistorbo ka lang.

Daig ko pa ang may anghel at demonyo sa gilid ko dahil doon. Ugh! Bakit ba ako nakikipagtalo sa sarili ko? I'm just worried, right? Right? Atsaka, dati nakakapagmessage pa siya hindi ba? Bakit ngayon hindi?

Fvck it, Mavis. Ang OA mo.

Sa huli, pinindot ko na lang ang call button. Nagring iyon kaya kinabahan ako.

"Hi," bati ng malamig at seryoso niyang boses. Napakagat ako sa lower lip ko.

"Gray? Gray! Fvck. Bakit—"

"Kidding! I'm probably busy or away. Talk to me after the beep!" 

Napataas ang kilay ko. Ah, voicemail?! Voicemail?! I almost got fooled there!

Huminga akong malalim. Dapat ba ako magsabi? Ugh!

"M-may paflowers-flowers ka pa. Hindi ka naman mahagilap. Anong klaseng manliligaw ka? Anong emergency 'yung sinabi ni Sir Jo? May team kang inaalagaan di'ba?" sabi ko habang hindi humihinga.

Kinagat ko ng madiin ang labi ko bago tapusin 'yung voicemail ko. Napahiga ako sa kama nang walang damit. Napapikit pa dahil pakiramdam ko, nawala na 'yung kaaway ko sa utak.

Ugh...what is happening to me?

Itutuloy…

Desire 15

Desire 15: Doubt

Mavis Point of View

Pagmulat ng mga mata ko ay aagad kong nahanap ang sarili ko na yakap-yakap ang unan ko sa gilid. Dahan-dahan akong bumangon habang nag-uunat. Bigla na lang tumunog ang cellphone ko. Alam kong messenger ko iyon at hindi inbox. Hindi si Gray ’yun.

Ugh! Wala bang sariling buhay ’tong mga nasa group chat at ke aga-aga nagcha-chat agad?

Davis: “Dude! @Mavis You need to come here right away!”

Stark: “Tangina, ang aga mo, Davis!”

Davis: “Goodness gracious! This is serious! @Mavis Dude! Bilisan mo na!”

Kumilos na ako matapos ’yun. Kinakabahan ako kasi sa way ng pagkakachat ni Davis dahil pakiramdam ko may pakulo na naman sila.

Grupo ba ni Hans? O ’yung grupo ni Daniel? Fvck it! Ayaw talaga nila ako tigilan huh? What is it about me that seems to hurt their egos? Is this just their revenge, or is there something else— something beyond Daniella?

Gusto ba nila akong gumawa ng video online apara ipagsigawan kong ayoko sa babaeng ’yun? Kung gusto pa nila, itali ko siya sa kanila eh.

And, what about Gray? Bakit wala pa rin siyang paramdam? Ilang araw na ah?

As if I care? Bakit ko pa ba inaalala siya? Maybe he’s still busy? Ipukpok ko na talaga ’tong ulo ko sa pader.

Pagpasok ko sa Harvey ay nakikita ko ang iilang estudyante na may tinitignan at ang mga maintenance na tila naglilinis ng mga walls. Agad kong nilibot ang tingin ko at napansin na naman ang mga tinginan nila sa akin.

Bigla kong nakita si Zorren na naka P.E uniform na fitted pa sa kaniya ang T-shirt dahil sa body built nito at si Davis na may hawak pang bottled water.

“Buti na lang pala at natanggal na nila,” sabi ni Davis.

Kunot noo ko silang tinignan. “What’s this all about? If this is about Reyes or Hans…please wala na akong pakialam sa kanila.”

May kinuha sa kaniyang bulsa si Zorren. Tinignan niya ako sa mga mata niya. He sighed deeply bago niya inabot sa akin ang papel.

Kinuha ko ’yun at agad kong nakita ang picture ko habang may nakalagay pang “Mavis is gay! Faggot! Women-hater!”

Napabuntong-hininga ako at pinunit sa harap nila ’yun. Hinawakan ni Zorren ang kamay ko. “Please, don’t. They’re not worth it. Masasayang lang ang energy mo.”

Tinignan ko siya bago itapon sa basurahan ang shredded paper. “I don’t care ’about them.”

Ngumiti si Zorren sa akin habang nagpalipat-lipat ang tingin ni Davis sa aming dalawa. “So, you’re not mad about that? Because all I know is that there’s already a group page about you being a woman hater”

Bumigat ang paghinga ko dahil roon. “Hayaan mo na lang sila. Masakit ang katawan ko, may mga kailangan pa tayong aralin. Hindi ko sila pag-aaksayahan ng oras ko.”

Tumaas ang kilay ni Davis. “Woah…that’s nice.” Tumango-tango pa ito. “You’re right…”

Inakbayan ako ni Zorren. “That’s my boy. Ayoko nang mabasag uli ’yang mukha mo kung papatulan mo pa sila.”

I rolled my eyes. “Bakit ko aaksayahin ang energy ko sa kung sino man ang gumawa nito? They didn’t know about me. I don’t need to explain myself to them lalo kung hindi naman totoo ang issue,” asik ko habang pinapasadahan sila ng tingin.

“That’s the spirit,” Zorren chuckled, though he still looked a bit worried. “But you know how people are. Kapag hindi ka sumagot, lalo nilang iisipin na totoo.”

“He’s right. Why don’t you talk to the campus journalist and give your statement about this—teka nga, dahil ba ito sa pagpapaiyak mo kay Daniella?” usisa ni Davis sabay nanliit ang mga mata.

“Saan mo nahagip ’yan?” Tanong ko. Wala naman sila rito nung nangyari ’yun.

“From my girlfriend,” sabi niya na tila proud pa. “Alam mo naman ako, maraming source of…tsismis.”

“Ah girlfriends?” Pagtatama ko na ikinairap niya. “Correction, I didn’t make her cry. Nireject ko lang naman sya dahil binangasan ng ulupong na Hans na ’yung mukha ko. Nananahimik ang buhay ko tapos ganoon ang mangyayari dahil lang sa kaniya? They’re both crazy kung ganoon, nagsabi lang ako ng totoo pero parang ako pa ang mali? Kapag ba hindi ko siya nireject at niloko behind my back…ganoon pa rin ang reaksyon nila? Of course, yes. So ano pang gagawin ko, right?”

Natahimik silang dalawa saglit.

“Nagustuhan mo ba ’yung paninira ko sa’yo?” Tanong ng isang boses mula sa likuran ko. Nilingon ko siya at nakita si Daniella na tila mas matalim pa sa kutsilyo ang mga tingin na pinupukol sa akin.

“Oh, so you’re the one who started all these shits?” Tanong ko pabalik sabay taas ng kilay ko sa kaniya. Nakita ko si Rose na walang reaksyon at napaiwas ng tingin.

“Yes, Mavis,” She smirked, her eyes glinting with satisfaction. “Kung hindi ka naman mapupunta sa akin, edi mas mabuting sirain na lang kita? Don’t worry, hindi lang ’yan yung gagawin ko. I’ll make more for you.”

Hinawakan ako ni Zorren sa balikat ng makita niyang napakuyom ang kamao ko. Mukhang makakain ko ata ’yung sinabi ko kanina ah?

“Hey, we talked about this. We can clear your name through the campus newspaper,” sabi ni Zorren ng pabulong.

Biglang tumawa si Daniella. She’s completely insane. Nakatitig na rin at pinapanood na rin kami ng iilan. Here we go again. Ugh! “Told you guys! He’s gay! Look at how Zorren is holding his shoulder? Nagdate pa ’yan sila kahapon. Tsk tsk! So this is your friend, Davis? The one you always shower with? Baka mamaya niyan sinisilipan na pala kayo.”

Davis sighed and rubbed his nape. “Look, walang relasyon si Zorren and Mavis. They’re just friends. Kung may namamagitan man sa kanila, wala ka na roon. And yes, he’s my friend. He’s also my captain at walang magbabago roon kung bakla man siya.”

Tila mas lalong nainis si Daniella sa narinig. Halatang hindi niya kasi alam kung anong sasabihin pa dahil sinang-ayunan lang siya ni Davis. Nagpalit-lipat ang tingin niya sa amin ni Davis.

Dumating naman sina Stark na tumabi sa akin. “What’s all this?”

“Panibagong away na naman? C’mon, pati ikaw ba naman? Dan?” ani Jojin na naiiling pa. Inirapan lang siya ng babae.

“Ahuh! Baka naman he’s always giving you guys blowjobs or handjobs kaya ganoon niyo na lang siya ipagtanggol? C’mon, I thought you were into girls? Just because Mavis looks like a girl doesn’t mean you should lose to him right away. He’s gay, guys Baka mahawa pa kayo ng sakit niyan. What’s that nga? Ah AIDS,” ani Daniella na ikinatawa ng iilan. Yung iba tila nandiri pa.

I felt my face heat up instantly—not out of shame, but out of pure rage. Fvck her…

“What did you just say?” ang mahinang tanong ko. my voice laced with danger. Pakiramdam ko, pwede ko siyang masaktan anumang oras.

“Are you deaf of what?” Panunuya pa nito.

Naalala ko bigla ang sinabi ni Gray about sa pagiging gay, somehow… ang kasiyahan natin ang dapat na nagmamatter lang. Pero kasiyahan ba maistereotype ang mga bakla na nagkakalat ng ganitong sakit? Damn him.

“You know what, is this because I rejected your fvcking love? I mean, it’s clearly na galit ka kasi hindi kita pinagbigyan at hindi mo ako kinuha, despite ng mga ginawa mo sa akin na efforts.” Napangisi ako pero gusto ko talaga siyang saktan ngayon. “Oh, nagsorry naman ako kahapon di’ba? But you clearly took it in the wrong way.”

Tumawa siya pero pakiramdam ko ay nagiging uncomfortable na siya. “No way! I’m not that d-desperate!”

I chuckled. “Look. Hindi porket maganda ka eh makukuha mo lahat ng gusto mo. Hindi lahat magkakagusto sa’yo. Kung hindi malinaw ’yun sa’yo and you’ll still be my hater, then you’re welcome to the club. Sumama ka pa sa club na ginawa ni Hans since parehas naman kayong mga haters. You know what? Hindi ako nagsisisi na nireject kita. Hindi ko kaya ang ugali mo. That’s ugly of yours. Also, correction, you’re desperate, right? I mean, you did put drugs in my drink noong birthday mo. You just failed because I felt uncomfortable with its side effects.”

Nanlaki ang mga mata niya at nagsimula ng maturn ang table sa kaniya. “W-what?!”

“Are you deaf? I’ll message you all of that, don’t worry. Isa pa, ang lakas naman ng loob mong sabihan akong woman hater…dahil lang sa nireject kita kagabi? Hater na agad? Heck no! It’s clear here na ikaw ’yung hater, a fvcking homophobic!”

Nagsalubong ang kilay niya. “W-wala akong sinabi! R-right guys?!” Walang sumang-ayon sa kaniya.

Pinanliitan ko siya ng mga mata. “Is this because of my feminine features? And you just talk about gays na nagkakalat ng AIDS? Ugh, you’re sick. Sino ba sa atin ang kung kani-kanino nakikipag hook-up? Di’ba ikaw? Look, pinag-uusapan ka na nila. Marami ka pa namang fans na part ng LGBTQ+ members. Mahiya ka nga.”

Namula siya sa galit. Malapit na rin siyang maiyak dahil doon, nangingilid na ang luha niya. May mga nagvideo na rin ng sinabi niya kaya alam niyang wala na siyang kawala.

“Stop this nonsense! Don’t turn this on me! You’re woman hater, and a filthy faggot! Lahat kayo nakakadiri!”

Sinampal ko siya. Hindi ko na napigilan ang kamay ko. Hinawakan na ako ni Davis. “That’s enough, Mavis. Baka mapaguidance ka na naman.”

“Go ahead. But, don’t talk shits about them. Fine, maybe I’m gay! Pero h’wag mo silang pandirihan dahil karamihan sa kanila ay hindi tulad ng iniisip, hindi mo sila katulad na kung kani-kanino nilalabas ang init ng katawan! And I’m not a woman hater. You just can’t accept the fact na hindi naging tayo,” sabi ko ng may diin. Hindi siya nakapagsalita sa narinig.

“C’mon, she’s ridiculous. Pagtatawanan na lang siya sa katangahan niya. Tara na. Male-late pa atyo,” ani Stark habang matalim ding nakatitig kay Daniella.

Matapos kong sabihin ’yun, napagtanto ko na baka I’m bisexual. Humahanga naman ako sa mga girls at minsan nagagandahan. Nagga-gwapuhan din naman ako sa mga lalaki. Never lang ako nakaramdaman ng pagkagusto sa kanila, but I’m attracted to both sex. Hindi lang siguro nagha-highlight dahil hindi ko naman pinapansin ’yun. I just realized na it doesn’t matter na kung ano ako o sino ako. Ganoon pa rin naman ang pakikitungo ng mga kaibigan ko sa akin.

Pero hindi ang issue tungkol sa akin. Apparently, pinag isipan nila na si Zorren ang karelasyon ko dahil sa kahapon. Hindi ko na lang pinansin ’yun.

Speaking of, napapaisip ako kay Gray. Tinanong ko si Sir Joseph kung ano na nangyari sa kaniya pero ang sinabi lang ay may mahalaga itong ginagawa. Hindi lang minention kung anong klaseng ginagawa nito.

Sabagay, kung maaalis siya sa trabaho niya rito eh walang problema. Mayaman naman siya eh? Saka kung hindi naman na siya babalik, edi h’wag. Nadala lang siguro ako ng mga salita at kilos niya. Masyado akong marupok sa kaniya. May kakaiba kasi ’yung paghawak niya sa akin at pananalita. Hindi ko alam kung bakit ganoon ang epekto nito sa akin.

Lalo na ’yung halik niya? Fvcking hell. Para akong nahi-hypnotize. Hindi ko maipaliwanag.

Wait, bakit ko ba siya iniisip?

Maybe, I’m starting to question his intention. He’s serious noong nag-usap kami sa rooftop. Napaka-sincere niya. Kitang-kita ko sa mga mata niya ’yun.

Dagdagan mo pa na inalagaan niya ako noong nainjured ako, despite of the guilty, nandoon pa rin ’yung effort niya at pag-aalala.

Pero ngayon, nasaan siya? I mean, he used to keep messaging me and bothering me. Pero ano na ngayon. Hindi kaya bored lang siya habang may hinihintay lang tungkol sa business niya?

Malamang sa malamang nga, baka magresign ’yan biglaan. Sa group chat, hinahanap na rin siya ng iba kong ka-teammates at nagtatanong ng tips. Kinakabahan na rin sila dahil na rin sa nalalapit na university games.

Where the hell is he? As much as gusto kong intindihin na baka busy siya sa business niya, hindi ko pa rin maiwasang mag-alala. Pakiramdam ko may mali, and it makes me weird and mad at the same time.

“Tahimik mo naman,” puna ni Mama sa akin. “May problema ka na naman ba sa school niyo?”

Napansin niya pala na tahimik lang ako habang nasa lamesa kasama sina Papa, ang mga kaibigan nitong sina Tito Adrian. Si Tito Eiron naman ay halos nililibang ang mga bata kasama ang kambal.

“Oo nga. Parang ang pangit na sa Harvey. Napuno na ata ng bullying,” ani Tita Shine sa akin. “At ng siraulo..”

Napatingin kami sa ibang side, andoon si Davis, Evan, Jojin at Stark na nakikisayaw kina Fifth, Levin at Duke. Mga anak ng kaibigan ni Papa. Nagse-sexy dance na nga si Davis habang may pinormahan pa na ibang bisita na ikinasapo ng noo ni Shine. Children’s party ’to ah? Hindi na nahiya ’yan.

“Naku, hindi ko alam kung saan nagmana ’yan siya! Dapat pala talaga…pinunas ko na lang ’yan sa kumot,” aniya. Siniko siya ni Mama habang natatawa.

“Malamang kanino pa ba? Edi sa’yo?” puna ni Tito Janus na kakasulpot lang. “Nasaan si Sean?”

“Abroad, as usual,” sabi ni Tita Shine sabay beso rito. Nakipag apir pa ako sa kaniya.

’Yo, Mavis! Long time no see huh?“ Aniya sabay gulo ng buhok ko.

“At sa akin nagmana? Mukha ba akong baliw noon?” Tanong ni Tita Shine sa amin.

“Ah teka maghahalungkat ako ng picture at videos mo nung high school at college,” ani Mama.

’Ay h’wag!! Goodness gracious!“ puna ni Tita sabay tawanan sila.

Napuno ng tawanan ang mesa at lugar kung saan ginanap ang birthday nila Dwayne at Wayne. Fvck, ilang araw na ba ang nakalipas? Sabado na nga pala ngayon. Ang bilis ng panahon at isang week na lang ang preparation namin. Wala pa ring paramdam itong hinayupak.

Masama na tuloy ang naiisip ko sa kaniya.

“Hi, sorry. I’m late,” ani Zorren na kadarating lang. Inabot niya agad ang regalo niya sa kambal. Nakakagulat nga dahil naglalakihan pa ’yun. Ngumiti siya sa akin. Bumagay ang suot nitong color dark blue na polo at ang white na pants. Sabayan mo pa ng brown shoes nike nito.

“Ok lang,” I smiled at him. “Upo ka. Wait lang.”

Napatingin sa akin ang iba, lalo na si Mama at Papa.

“Ma Pa, si Zorren po pala. Kaibigan namin,” sabi ko.

Napapangisi pa si Tita Shine sa akin. “Talaga ba? Akala ko nakakuha ka na ng afam eh?”

Kamot-ulo ko silang tinanguhan. “In fact, childhood friend ko siya. Hindi mo na ba siya naaalala, Ma?”

Tumayo si Zorren at inilahad ang kamay nito. “Hi, nice to see you again…Mr. Drip. I’m Zorren Jackson,” sabi nito.

Kumunot ang noo ni Mama. “Babe, natatandaan mo ba siya?”

Biglang tumango si Papa. “Ah, the Jackson family. Yes, of course. Yung bumalik ng russia. Kalaro siya ni Mavis noon.”

“Talaga? Pasensiya ka na ah? Mahina ang memorya ko. Nice to meet you again. Pero sige na Mavis, asikasuhin mo na ang bisita mo,” sabi ni Mama na agad kong ginawa.

Sumunod naman si Zorren.

“Mavis, are you ok?” Tanong niya habang kumukuha ako ng pagkain niya.

“Yeah, why?” Tanong ko sa kaniya.

“You’ve been spacing out these past few days. Natatandaan mo ’yung ipinasa sa’yong bola? Tapos hindi mo nasambot? Yeah, natamaan ka sa stomach mo. Hindi ka nakafocus nu’n sa laro,” paliwanag niya na tila nag-aalala. Napatingin ako sa ibang direksyon.

“Ah, I was just sleepy at that time.,” sabi ko na lamang. Shit! Ganoon na ba ang epekto ng hindi pagpaparamdam ni Gray?

“Sure? If this is about the u-games, don’t worry. Maybe we can help you? We will promise na hindi kami magiging burden for you. Nakikita mo naman na ang progress ng team, right?”

Napangiti ako. Maybe, I’ll focus on practicing and studying. I need to stop thinking about that guy. Napakablangko niya para sa akin. “I’m not thinking about that. Maybe pressured, yes? But, I can handle it. I appreciate your words. Alam ko naman kung anong goal nating lahat eh.”

“Hoy! Love wins!” Ani Davis. Napalingon kami ni Zorren sa kaniya. Kumuha siya ng isang pirasong lumpiang shanghai. “So, kayong dalawa ba…”

Tinuro niya kaming dalawa habang naniningkit ang mga mata.

“Usisero ka no? Hindi,” sabi ko. Nagtaas-baba ang kilay niya.

“Totoo ba ’yun, Pareng Zorren?” Tanong uli ni Davis sa kaniya.

Ngumiti si Zorren. His blue eyes captured my attention. “Ah, that’s true. We’re just friends.”

Davis chuckled bago kumuha ng lumpia muli. “Sinu-sure ko na para alam nyo na, best man niyo sa kasal.”

Napailing ako at inambahan siyang babatuhin ng hawak kong tong. Tumatawa siyang umalis.

“About that, don’t worry. Malisyoso lang ’yung iba,” sabi niya sa akin. Pagbalik naman namin sa lamesa ay may dumating na isang lalaki. Tumayo agad si Papa at sinalubong ito.

“Oh, attorney…you came,” sabi ni Papa. Pinagmasdan ko siya. Black coat with white polo and black neck tie, serious at singkit na mga mata, bro flow hair, Matangos na ilong, a red thin lips. Tumayo si Mama at kinamayan din ito.

“This is my husband, Drip. Oh, and this is Mavis…my eldest son. Guys, siya si Attorney Heaux Talles. Siya ’yung hinire kong abogado for you know…some troubles,” pakilala ni Papa sa akin. Tumayo ako at kinamayan siya.

He looked into my eyes and smiled at me. “You’re familiar…do we know each other?”

Umiling ako. Never ko pa siya nakita. Pero kakaiba ang aura niya. Parang anytime na may mali kang ginawa, malalagot ka. “I don’t think so.This is my first time seeing you.”

“Ah, silly me,” seryoso at medyo malalim na boses na sabi niya.

“Have a seat. Mavis, can you entertain him for a while? May kukunin lang ako,” utos ni Papa. Tinignan ako ni Zorren at tinanguhan. Niintindihan niyang maiiwanan ko muna siya.

“You can join them,” pahabol ko pa sabay turo kina Davis.

Naupo kami sa pangdalawahang tao na lamesa. He put down his suit case and fixed his neck tie. "Ah...ikaw ba 'yung attorney na kumausap sa pamilya nung binugbog ko?"

Tumikhim siya at inilagay ang dalawang kamay sa lamesa. "Yeah, I am. They're easy to talk to. I mean, handa nilang tanggapin ang pera na ibinigay ng papa mo sa akin. Don't worry about that."

Tumango ako. Kahit paano naging maayos naman ang pakiramdam ko. Pero binayaran? I mean, hindi ba tunog bayad 'yun para manahimik na lang sila?

"Don't think about that. I can handle that. I'll make sure of it. Money, connections, whatever it takes to make that family drop the charges, consider it done," sabi pa nito na parang nababasa ang nasa isip ko. Nakita ko na parang may laman ang mga matang 'yun. Parang may kaparehas siya. Hindi ko lang masabi kung ano o kung kanino ko nakita 'yun. His confidence was intimidating, and the way he spoke about "traps" and "money" made me realize what kind person he is. 

Napaka pamilyar talaga eh.

"Hindi ba masama 'yan? Mananagot ang dapat managot," tanong ko kahit kinakabahan. Nakita ko ang paggalaw ng adams apple niya.

"You know, if you will test every person on this planet, malalaman mo kung sino ang mukhang pera at ang hindi. That's not hard to figure out. You just need to make a trap for them." Bahagya siyang lumapit sabay ngisi. "Once na malaglag na sila sa trap mo, grab it."

Napalunok din ako. "Paano naman kung hindi sila kumagat?"

"Then, I will use my tactic as an attorney. Evidence, statements and other stuff," aniya na tila relax lang at tila unbothered.

Napaisip ako. Paano pala kung si Gray, lumalapit sa akin dahil may kailangan siya? Ang sama ko mag-isip, tangina…

“Any other question?” Tanong niya pa. Napakagat ako ng labi.

“What if…” I started, my curiosity growing. “Paano kung hindi lang pera ang gusto nila? What if they want to see me behind bars just to make a point? Kakayanin ba ng ‘connections’ mo ’yun?”

“Justice is expensive, Mavis. And fortunately for you, your father can afford it,and I can deliver it,” he said, his voice dropping to a low, smooth baritone. “But if you’re asking if I’m good enough to keep you out of a cell even without the money… The answer is yes. I won’t lose. Besides…malakas ang impluwensiya niyo.”

Napauwang ang bibig ko. Parang napaka illegal pala nito. Gusto ko tuloy kausapin si Papa tungkol doon.

He chuckled kaya napakunot ako. “Just kidding. I talked to them and fought for your right. Nakita naman sa video na nauna siya. Don’t you worry. Sila pa nga ang magkaka-kaso dahil doon.”

Nakahinga ako ng maluwag at napaisip ako. Mukhang kailangan ko siya? Lalo na baka mamaya, may issue na naman akong kaharapin. Hindi matapos-tapos jusko!

“So, kung may kailangan akong ayusin…I—” may kinuha siyang isang papel sa kaniyang bulsa at inilapag iyon sa harap ko. Isang calling card.

“Yes, silly. You can. Your father hired me for your family. There, call me if you need me,” aniya na tila alam na kaagad ang itatanong ko. Napatingin ako sa kaniya. Bahagyang tumaas ang kaniyang kilay bago ibaba muli iyon.

Pagkatapos ng party na ’yun ay umuwi na ako sa condo. Gusto sana akong ipagstay nila Mama at balak pa nilang ipagovernight ang iba pa naming mga kaibigan na sina Levin, pero hindi na nila nagawa dahil baka magkagulo pa kung magkataon. Mga lasing na rin kasi at baka sumakit lang ang ulo nila Papa sa kanila.

Pagbukas ng elevator ay agad akong lumabas.Napapaisip pa rin ako sa lawyer na ’yun. Mukha talaga siyang pamilyar sa akin. Yung approach niya rin. Pero ang hirap isipin talaga kung sino. May kakaiba rin sa kaniya. Mukhang hindi nga lang natatakot si Papa sa kaniya dahil parehas silang seryoso sa pag-uusap noong iwanan ko sila.

Speaking of, may nakita akong isang bagay sa pintuan ko ng makarating ako roon. Isang bocquet. Magkahalong Yellow and White Roses. Inamoy ko pa at parang fresh pa iyon dahil nanuot pa sa ilong ko ang amoy nito.

Tumingin ako sa paligid at sa cellphone ko. Kay Gray na naman ba galing ’to?

Nilibot ko iyon at nahanap ang isang card.

“Miss me? I miss you too. I’ll be back soon. Just do your best in your practice, hon. :3”

I bit my lower lip at binuksan agad ang pintuan ko. Pagpasok ko roon ay nilalabanan ko ang nararamdaman ko. Ngingiti ba ako o hindi? Sinabi kong kalimutan na muna siya, pero eto nagpadala na naman.

Ginagantihan niya ba ako sa mga kasungitan ko sa kaniya?

Bibigay-bigay siya nito pero nasaan siya? Nasaan siya? Inilapag ko ’yun sa lamesa bago mapaupo sa sofa. Tinignan ko ang cellphone ko. Magsesend ba ako ng another voice mail? Text?

Pero dapat diba galit ako sa kaniya? Naghahalo na ang nasa utak ko. Maayos na ako kanina. Nalibang na ako eh. Dapat pala tinuloy ko na lang ’yung overnight!

I looked out the window. There were noises outside, it looked like it was starting to drizzle.

Yeah, I’ll admit. I fvcking miss him…and I hate it.

Itutuloy…

Desire 16

Desire 16: Sulking

Mavis Point of View

We’re hitting the gym today. Ayun kasi ang napag-usapan ng buong grupo eh. Kasama pa namin ang iba pa naming ka-teammates sa black wolves dahil gusto nilang maghanda sa basketball game. Agad akong bumaba sa kotse ko ng makarating sa gym.

"Good Morning, Sir. Please register first," sabi ng nasa front desk. Agad kong nilista ang pangalan ko roon. Pagpasok ko ay nakita ko agad sina Zorren at Jojin na nagbubuhat ng barbell sa bench press, habang sina Stark at Evan ay nags-sparring.

Si Davis naman, nag eexercise kasama ng isang babae. Nakahawak pa sa bewang nito habang nag-uusap sila ng pabulong.

Napailing na lang ako.

"Wow, sumipot," panunukso ni Jojin. Nilapag ko ang duffle bag ko at binuksan ang locker. Nilagay ko roon ang iba kong gamit at pumunta sa Resistance bands set. Kailangan kong magbuild ng strength at flexibility. I grabbed the resistance bands before pulling them toward my chest.

Oh, this is great.

“Mukhang gigil ka, Mavis ah?” Puna ni Davis na nasa akin na ang atensyon.

“W-what?! N-no!” I said, pulling hard on the bands.

“Talaga? Look at your hands,” sabi nito. Napatigil ako at tinignan iyon. Blinock ko kasi si Gray sa phone ko dahil hanggang panaginip ginugulo ako. Imagine it, napaginipan ko siya na hinalik-halikan na naman ako? Fvck it. Nagkaroon ako ng wet dreams dahil sa kaniya! Kailangan ko pa tuloy ipalaba ang bedsheet at comforter.

“W-wala. Hindi ako gigil. Busy ka sa babae mo di’ba? Doon ka na nga!” pagtataboy ko sa kaniya. Napatingin pa sa akin ang babae na nakakunot ang noo.

Napangisi si Davis. “Ahw, are you jealous? I’m sorry, baby. Let me kiss you.”

Ngumuso ito kaya pinakita ko sa kaniya ang kamao ko. “Suntukin ko ’yang kaligayahan mo eh.”

“Mavis, seryoso,” hingal na sabi ni Jojin sabay bagsak ng weights sa rack. Clank! “Masyado kang distracted lately. May hindi ka ba sinasabi sa amin?”

“May lowkey relationship na siguro,” sabat ni Davis. Nakita ko na napaangat ng tingin si Zorren sa kanila.

“Palibhasa hindi lowkey pagiging babaero mo eh,” pang-aasar ko sa kaniya kaya pinandilatan niya ako ng mga mata. Mukhang hindi naman narinig ng babae niya ’yun.

Hindi ako tumingin sa kanila. “Distracted? Nagfo-focus lang ako sa form ko. Try niyo rin minsan para hindi kayo nahihirapan diyan.”

Tumawa nang malakas si Stark habang nagpupunas ng pawis sa leeg. “Huwag mo kaming lokohin. Masyado kang ‘lowkey’ nitong mga nakaraang linggo. Para kang may hinihintay sa phone mo. C’mon, tell us about that person. Baka mamaya gaguhin ka niyan.”

“Sus! Lowkey-lowkey ka pa,” pang-aasar ni Jojin. “The more na itinatago mo, the more kaming naku-curious. Tandaan, walang sikretong hindi nabubunyag?”

“Ano ba kayo? Daig niyo pa si Xian Gaza at Christy Fermin sa kakausisa sa buhay ko ah? Ipopost nyo ba kapag nalaman niyo?” Taas kilay na sabi ko. Napangisi sila.

“So, meron nga?” Ani Davis.

“Gusto niyo ba malaman?” Tanong ko na tili ikina-excite nila.

“Oo!!” sabay-sabay nilang sagot.

“Secret,” maikli kong sagot sabay dila sa kanila. Nag-reklamo silang lahat na para bang mga bata. Si Jojin ay napahawak pa sa dibdib na tila nasasaktan, habang si Davis naman ay napakamot sa ulo.

“Ang daya! Mavis naman, pinatayo mo na balahibo namin sa excitement tapos ‘secret’ lang?” reklamo ni Stark habang natatawa.

“Wala nga kasi. Nag-iinvest kayo sa lovelife ko ah? Ano ba kasing gagawin niyo kung magkaroon ako?” Usisa ko sabay lipat ng ibang gym equipment.

“Gusto lang namin makasigurado na maayos ’yang taong ’yan. Alam mo namang ikaw ang princess namin sa grupo,” sagot naman ni Davis na tila sinusuyo pa ako.

Napangiwi ako. “Ano?! Mukha ba akong prinsesa? Ha?”

“Oo naman, Princess Fiona,” aniya. Nagtawanan sila kaya napairap ako.

“Manahimik ka, Donkey,” rebat ko na lang. Hanep na ’to. Ako pa ang napagtripan.

Biglang bumukas ang sliding door kaya napatingin sila rito. Napansin ko ang tatlong lalaki na may mga duffle bag din. Pero iisa lang ang nakilala ko.

“Mavis? It’s nice to see you again,” ani Attorney Heaux sa akin sabay tapik sa balikat ko.

“Oh, you know him? Agad-agad?” sabat ng isa na may brown na may wavy at brown na buhok. Siniko siya ni Attorney Heaux kaya napatahimik ito.

“Attorney,” tipid na bati ko.

“Ah, don’t mind this idiot. This is Warren.” Turo niya sa nagsalita kanina. “And this is Chase. My friends…”

Kinamayan ako ni Chase at kumaway naman sa akin si Warren. Ngumiti ito at lumabas ang dimples nito sa kanang pisngi.

“I thought you’re a girl. Kung hindi pa ako tumingin sa chest—” Napatigil si Warren ng tingnan siya ni Heaux.

“Sorry, we will not disturb you anymore. Don’t mind his filthy mouth. See you around,” pagpapaalam ni Attorney sa akin. Warren looked at me and winked.

“So, ’yun ba?” Usisa ni Davis. Sinamaan ko siya ng tingin.

“Sasapakin talaga kita, Davis. Hindi mo pa ako tigilan ah?” sabi ko na lang. Napansin ko namang tahimik lang si Zorren pero nakikinig siya sa amin.

“Tungkol pala sa makakalaban natin, San Beda Red Lions. Maliliksi sila and magaling pagdating sa iba’t-ibang tactics. Kailangan mabilis ang pag-iisip niyo dahil malamang sa malamang, makakapuntos sila kapag nakatunganga lang kayo,” sabi ko sa kanila habang nasa gymnasium kami para magpractice.

“Since 1 week na lang, we need to focus on our practice. No more gimik muna. Malapit na rin ang midterms nating lahat kaya please dito at sa review ang tutok. Wala muna ring babae. Magseryoso tayo kung gusto niyong umabot tayo sa ranking next week,” dagdag ko pa. Nakita ko ang pagkaseryoso nila.

Dito makikita kung gaano kahalimaw ang black wolves. Noon palang sinabihan na ako ni Papa na kapag nangyayari ang u-games, nagiging seryoso sila at parang walang humor dahil na rin sa pressure at preparation. Malaki kasi ang reputation ng Harvey pagdating sa sports lalo ang basketball at volleyball.

Kaya malaki ang pasan namin simula noong magtry out kami.

“We’ll have games twice a week, and the next ones will be every two weeks. First 2 ang laro, ang makadalawang puntos ay aangat sa rank at kakalabanin ang ibang team. Alam ko namang kaya natin ’to. May tiwala ako sa inyo.,” paalala ko. “Let’s have practice now.”

Nagsimula na kami. Doon palang eh parang nag-init agad ang Black Wolves. Kitang-kita ang bilis ni Jojin sa pagda-dunk at pagpalusot ng bola. Ang depensa naman ni Evan at Zorren ay halos tumibay. Mukhang nahihirapan sila sa dalawa kapag ito na ang haharang sa pointers. Masyado namang naging nakakatakot ang aura ni Davis at Stark kaya naiintimidate ang kalaban nila.

Habang ako? Ewan. Kinakabahan ako para sa sarili ko. Kaya ko ba talaga? Do I deserve to be their captain? Paano kung matalo kami dahil sa maling paraan ko?

“Mavis!” Tawag sa akin ni Stark. Nakuha ko agad ang bola kahit kinakabahan at nagsimulang i-dribble para i-shoot sa kabilang court. Nasa ganoon ang paraan ng harangan ako kaagad ng kalaban kaya agad akong namali ng hakbang at natumba. Naagaw nila ang bola.

Nilapitan ako ni Davis at agad na inabot ang kamay na siyang hinawakan ko para tumayo. Damn it.

“Mamaya mo na isipin ’yun. You can do this,” bulong ni Davis sabay mahinang hinampas ang dibdib ko. Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa sinabi niya pero pinag-igihan ko kahit nilulukob pa rin ako ng negative thoughts ko sa utak. Nagiging dahilan tuloy iyon kaya ako nawawalan ng balanse at focus.

Pumito si Sir Joseph.

“Mavis!” Pagtawag niya. “Ano ba? Kanina ka pa wala sa sarili ah? Gusto mo ba talagang maglaro?”

Napakagat ako sa labi ko. Sinasabi ko na nga ba.

“Alam ko namang kinakabahan ka pero ayusin mo! It’s okay to be scared, you just have to do it anyway. Yung iba rin sa inyo natatakot! Ano ba kayo? Kapag nakita nilang takot kayo, ano na lang gagawin nila sa inyo? Lalamunin nila kayo ng buhay!” dagdag nito.

Napapikit ako.

“Break! 10 minutes! Ugh!” naiilang na sigaw ni Sir Jo. Agad akong lumabas ng dahil doon kahit tinatawag pa ako nila Davis.

“Mavis!” pagtawag ni Stark sa akin. Pero nagdire-diretso ako hanggang makalabas ako at makalanghap ng sariwang hangin.

“Bro! This is serious—ano ba talagang problema mo?” Tanong niya sa akin habang nakatitig ng seryoso sa mga mata ko.

“Ewan ko,” maikli kong sagot. Hindi ko na alam nangyayari sa akin. Is this because I am their captain? Is this because I miss Gray? Is this because of—I don’t know..ugh!

“Hindi pwedeng puro ewan, ano ka ba? Mukha ba kaming display lang dito?” Naiinis niyang tanong. Napipikon na siya sa akin. Ganito siya kapag nagsisinungaling kami sa kaniya.

Ilang segundo akong natahimik, bago napabuntong-hininga. “N-natatakot lang.”

“Saan ka ba natatakot? Na matalo? Dahil ba captain ka namin?” tanong niya sa akin. Nakita ko ang pag-aalala sa mga mata niya.

“P-parehas? I’m your fvcking captain but I’m here, doubting my skills, myself…” sagot ko sabay himas sa batok ko. Bigla siyang may kinuha sa kaniyang bulsa—isang yosi.

Sinindihan niya iyon. “Alam mo, tama si Coach eh? It is okay to be scared, but still…do it.”

Napatingin ako sa nilalabas nitong usok. May nage-urge sa akin na gustong makatikim at maranasan iyon dahil sabi nila nakakawala ’yun ng kaba.

“Why? Hindi ka ba madi-distract? Because that’s me. Wala ako sa sarili kanina. Nawawalan ako ng tactics para sa team,” sabi ko sabay yuko.

“That’s normal. Pero Mavis, minsan mas nakakaalis ng takot ’yung sobrang pressure…na to the point mapipikon ka at gagawin mo na lang eh. Nagawa mo nga last year, hindi ba? Bakit natatakot ka ngayon? Kung matalo man tayo, that’s okay. Part ng process ’yan,” paliwanag niya sa akin. “Alam mo ba kung sinong nagsabi niyan sa akin?”

Kumunot ang noo ko. “Sino?”

“Coach Gray. Ironic, right? Sinabi niya ’yan sa akin. Nakakagulat nga eh. Hindi ko ine-expect na ganoon siyang klase ng tao,” Natawa siya. Natawa na rin ako. “Wala man siya ngayon, pero binaon ko naman ’yung sinabi niya last time. I know ganoon din ’yung ibang teammates natin na kumunsulta sa kaniya. Hindi mo ginawa ’yun?”

Natahimik ako. Para akong ewan ng marinig ko ang pangalan ni Gray. Bigla akong may naisip. “Pahingi ako isang stick.”

Umiling siya. “You don’t smoke, right?”

“Yeah, but doesn’t that mean I can’t try?” pagsagot ko, pero mas lalo siyang umiling.

"Hindi pwede," seryoso niyang sabi. Tila nagko-command na ang boses nito. Kinatatakutan 'yun ng ibang tao sa kaniya.

"Why not? I need that because I'm nervous—"

"Alam mo ang kailangan mo? Tiwala. Maayos naman ang laro mo eh. Wala ka lang talagang tiwala dahil sa position mo," sabi nito sabay tapon sa sigarilyo at tinapakan iyon. Binuga niya ang huling uso sa malayo sa akin. "Kailangan ka rin namin, Mavis. Kailangan namin ang captain namin."

"I am your captain kaya bigyan mo na ako ng isang stick," utos ko. Nakita ko ang pagkunot ng noo niya bago buksan ang menthol na candy.

"At Kuya mo ako, ang sabi ko ay hindi pwede," aniya. "Tara na sa loob. Suntukin ko na lang 'yang dibdib mo para maalis 'yang daga sa loob."

Bumalik ako sa loob bitbit ang sinabi niya. Ok lang pala matakot…pero hindi pwedeng wala akong gawin. Fine, I’ll do it.

“Nasaan na po ba kasi si Coach Gray?” Tanong ni Ram, isa sa mga ka-teammates ko paglapit namin doon. “Sayang, wala siya rito. Alam niya kasi ’yung magagaling na moves eh.”

“Kaya nga Sir Jo, bakit hindi nyo siya tawagan? Ayaw na ba niya magturo?” Dagdag pa ng iba.

“Eh hayaan niyo na. At least hindi nakakatakot no? Hindi ba kayo natatakot sa isang ’yun? Puro lang ata porma rin kaya hindi na nagpakita,” sabi naman ng isa. Hindi ko alam kung bakit nainis ako sa narinig.

“Hoy, palibhasa ayaw mo lang ayusin ang laro mo eh. Magaling kaya si Coach Gray,” sabi ni Jojin.

“Totoo naman ah? Baka nga spy rin ’yun ng kalaban natin. Inaalam ’yung kahinaan natin para matalo tayo,” dagdag pa ng kanina’y nagsalita.

Napailing ako. “Isa pang salita mo, and mabe-bench ka next week,” banta ko sa kaniya. Nakita ko ang pagkatakot nito at agad na itinutop ang bibig.

“Ay sus. Hayaan muna natin siya, babalik din ’yun,” ani Sir Joseph. “Oh, balik sa court!”

“Kailan pa siya babalik, Sir? Kapag tapos na ang laban namin? Kapag nanalo kami? Tapos mawawala na naman siya after that?” Biglang sabi ko. Natahimik si Sir Joseph. Napabuntong-hininga siya. Halatang may tinatago.

“Babalik din siya. Baka this week. May sobrang importante lang siyang inaasikaso eh. Hala sige balik na. Ayusin niyo na dahil kung hindi late na kayo makakauwi mamaya!” Pag-iiba niya ng topic. Tinapik na lang ako ni Zorren bago bumalik sa court.

Matapos ng nakakaiyak na sinabi ni Stark sa akin ay para akong nag-apoy sa galit. Iniimagine ko na nasa court na kami ngayon habang nanonood ang maraming mga tao. Parang pinindot ko ang isang simulation button sa utak ko at kusang nag-activate ang totoo kong nararamdaman kapag nasa iyo na ang titig ng mga tao.

“Jojin! Pass it!” Sigaw ko ng makitang balak niyang lusutan si Evan. Akala ko hindi siya makikinig pero agad niyang ibinato iyon sa safe na paraan kay Stark bago ishinoot ito dahil masyadong maluwag ang space niya.

“Nice!” sigaw ni Sir Jo. Napangiti ako. I want to activate the wolf na natutulog sa loob ko, pero saka na siguro, sa mismong game na dahil mas mabuting nakaprepare ito at hindi mapagod.

MAINGAY ang buong paligid nang pumasok kaming Black wolves. Nauna ang Red Lions kanina sa pagpasok at mas marami atang nagcheer sa kanila dahil kilala ang school nila lalo na rin ang players. Napakagat ako ng labi habang nakatitig sa mga nagchi-cheer. Napansin ko naman sina Levin, Duke at iba pa na masaya at nakangiting nakatingin sa amin.

“Go Black Wolves!” sigaw nila sa amin. Kumabog ang dibdib ko ng mabilis. Ah tangina, ito na talaga ’yun.

Nakita ko ang pressure sa mukha ng mga kasama ko. Kahit siguro nasa itaas ang mga senior namin noon ay hindi pa rin maaalis ang takot sa amin.

“Black Wolves!” sigaw ko. Humarap naman sila at nakita ang determinasyon ng bawat isa. Sa nakalipas na mga practice kasi ay nawawala na rin ang bawat duda nila sa sarili—lalo na ako. Bawat hakbang nila, nakakaisip ako ng bawat strategy at bawat hakbang na possible na gawin ng kalaban laban sa amin.

Naglapitan kami at bumuo ng bilog habang magkakahawak sa balikat. “Do your best. Either you eat them alive, or they eat you. Tandaan niyo, Wolves tayo at hindi rabbit na magtatago lang sa mga butas dahil sa kanila. Fight that fear and fvck them!”

“Yes Cap!” sabay-sabay nilang sagot bago sumigaw ng Black Wolves.

Napabuntong-hininga ako para alisin ang kung ano mang nasa dibdib ko. Napatingin ako sa bench namin, wala si Sir Jo roon.

"Wala si—" pinutol ko na ang sasabihin ni Jojin. 

"Don't panic. Always stick to our plan! Always listen to me and observe their steps!" paalala ko. "Wala man tayong coach o meron."

Nakita ko ang pag–aalala sa kanila pero nagsitanguhan pa rin ang mga ito.

"Nasaan ba sila?" Tanong ni Davis na tila frustrated. "Kanina pa wala si Sir. Nakakainis! Bakit lagi na lang ba tayo iiwanan ng mga coaches na 'yan?"

"Relax!" ani Jojin sa kaniya pero tinapik lang ni Davis ang kamay nito sa inis.

Tinawag ang dalawang team sa gitna at pinakilala isa-isa. Napatingin ako ng makita kung gaano katangkad ng kaunti sa akin ang captain ball nila na si Nial Romel.

Tinignan niya ako ng parang pinanliliitan ako. Parang may gusto siyang sabihin pero ngumiti lang ito at humarap kami sa mga tao. Napakagat ako ng ibabang labi dahil naririnig ko ang pangalan ko sa paligid.

Fvck it. I hate attention. Pero seems like hindi ko sila mapipigilan pa. I guess I’ll enjoy it while doing my best.

"Be ready," bulong nung Niall bago kami makabalik. Pinanood ko ang paglayo niya habang nakangisi siya sa akin.

"C'mon, don't mind him. Uupakan ko nalang siya pagtapos ng game natin para sa'yo," ani Stark. 

"Hayaan mo na," sabi ko na lang.

"Seems like I'm not late," saad ng isang boses sa likuran ko.

Lahat sila natigilan ng makita ang kinakainisan kong tao. Lumingon ako at napakakuyom ang kamao ko na nakatago sa gilid ng katawan ko.

"Coach!" sigaw nila atsaka nagsilapitan ang mga ito maliban sa akin na kunwari ay nagtatali ng sintas ng sapatos. Tinanggal ko na lang iyon sa pagkakaribbon para ayusin uli.

Mukhang tanga lang.

Napansin ko naman ang titig ni Gray sa akin. Ngumiti siya sa akin pero agad kong iniwas ang mata ko sa kaniya…kahit ’tong bwisit na dibdib ko ay parang tumatambol dahil doon.

Masaya ba ako dahil nandito na siya? Dapat ba? Ah ewan ko nakakainis!

"Coach namiss ka namin!" ani Davis na kanina lang ay badtrip.

"Saan ka ba nagpupunta, Coach? Akala namin iiwan mo na kami eh?" sabi pa ng isa sa ka-teammates namin.

Narinig ko ang pagtikhim nito. "I'll answer that after this game. For now, listen to me."

Lumapit na ako sa kanila pero hindi malapit kay Gray.

"Eyes on me," utos ni Gray. Tinignan niya ako pero hindi ko 'yon sinuklian at kunwaring nakatuon ang pansin sa tactical board nito.

Kahit hindi siya sumisigaw, ang boses niya ay may awtoridad na nagpatahimik sa buong team. Hawak niya ang tactical board, pero hindi muna siya tumingin doon. Tinitigan niya muna isa-isa ang mga players niya bago sa akin.

Ramdam ang lamig ng aircon ng gym na humahalo sa init ng tensyon bago ang laro.

“This is your floor,” simula ni Gray, habang lumalapit sa akin. “Everything starts and ends with you. I don’t care kung gaano kalaki ang pressure sa labas o kung ano ang sinasabi ng mga tao sa bleachers. Follow your captain kapag nasa loob na kayo. Trust him, Wolves and Mavis—trust your teammates. Naiintindihan ba?”

Sabay-sabay kaming nagsisagot. “Yes Coach!”

Mabilis siyang gumuhit ng isang play sa board, lahat ng arrows ay nakaturo sa posisyon ko. “Mavis, you dictate the tempo. Kung nakanino ang bola, sayo ang desisyon. If you see a gap, take it. If you need to reset, call it, call your teammates. Trust your instincts, because I trust you.”

I trust you… that’s a big word coming from him, huh?

Ibinaba niya ang board at tinapik ang balikat ko. Ang hawak niya ay tumagal ng ilang segundo, sapat na para maramdaman ko ang suportang higit pa sa pagiging coach. Gusto ko mang bawiin ’yun pero kailangan ko munang isangtabi ang issue ko sa kaniya.

Tumunog na ang horn dahil magsisimula na ang game.

“Go wolves!!” sigaw uli ng mga taga-Harvey.

“Go out there and show them why you’re wearing that ‘C’ on your jersey,” bulong niya sa akin. Lihim akong napangiti na lang bago sumunod sa mga ka-teammates ko.

Baliw.

Itutuloy…

Desire 17

Desire 17: Comfort

Mavis Point of View

Napatingin ako sa paligid. Isa na lang ang lamang ng Red lions sa amin. 4th quarter na at 1 minuto na lang. Kaya namin sanang abutan pero pansin kong hindi pa rin maiwasang mapressure ng iba kong teammates. Mabilis kong tinignan si Gray, may tinitignan siya. Sinundan ko agad iyon at napansin ang pwesto ni Evan. Kung papalusutin niya ang pointers ng Red Lions, pwedeng maagaw ni Jojin iyon.

"Defense, Evan!" sigaw ko. Humiyaw ang buong Harvey dahil doon. Agad kong sinenyasan si Jojin. Mabuti na lang at nagets niya iyon.

Evan looked at me at pasimple niyang binantayan ang kalaban. Sa pag-ikot nito ay mabilis na dumaan si Jojin at naagaw 'yun. Mas lalong naghiyawan ang mga nanonood. Hinabol nila si Jojin. Malapit na sana siya sa court namin pero agad na humarang si Niall.

Nakangisi ito at tila nang-aasar. Pero hindi tumigil si Jojin. Napakagat ako sa labi sa kaba. 

"Pass it! Stark!" sigaw ko. Ipapasa sana niya iyon sa gilid kung nasaan si Stark pero patalikod niyang ipinasa iyon sa akin.

Agad kong nagets ang ginawa niyang taktika. Sa sobrang luwag ng space sa akin ay agad kong kinuha iyon bago i-shoot. 6 seconds na lang. Shit!

6…

“Shoooot!! Shoot ’yan!!!” sigaw nila.

5…

Nakatulala silang lahat, pero si Niall, balak niyang kunin iyon. Arghh!

4…

Tangina, tumama pa sa kanto ng ring at umikot. Napakagat na ako ng madiin sa labi ko. Ugh…please!

3…

Shoot! Please!!

2…

Maaagaw sana ’yun ni Niall, kahit hindi na pwede ay balak niya talagang sirain ang laro namin!

1…

Napaawang ang labi ko.

Naghiyawan ang mga tao ng tumunog ang horn. Hindi ako nakakilos. 

Shit! Really?

Agad silang napatakbo sa akin at binuhat-buhat ako. Naghihiyawan ang buong Black Wolves sa nangyari. Napatingin ako sa score.

BW: 82 - RL: 81

Napansin ko ang masamang titig ni Niall sa akin habang hinihila siya ng mga kakampi niya pabalik sa bench nila. Binalewala ko na lamang 'yun. Ang mahalaga ay nanalo kami.

"W-we did it..." Bulong ko. Nagbabaan ang mga taga harvey at sinalubong kami. Una palang na game iyon pero kung makapagcelebrate sila ay daig pa ang finals. Napatango na lang ako. Naramdaman ko naman na tinapik ako ni Jojin at Evan.

"Cap!!" Tawag ni Duke sa akin, anak ni Tito Lance. 

"Papicture, Mav!" ani Levin bago binuksan ang camera niya at nagselfie kasama ako. Anak naman siya ni Tito Adrian.

"Champion! Picture tayong lima! Dali Levin! Davis! Duke!" utos ni Fifth sabay inakbayan ako ng mahigpit. Anak ni Tito Brix. Masaya silang bumalik sa bench matapos 'yun.

"Ang galing ng strategy mo!" Ani Jojin pagkalapit sa akin at hineadlock pa ako habang ginugulo ang buhok ko.

"That was really clever, huh? But we are proud of you," Nakangiting sabi ni Evan. Napangiti ako. Humawi naman ang daan dahil kay Gray. Nakangiti siya sa akin.

"Good Job, Mr. Lim," sabi niya sabay tapik din sa balikat ko. Tinignan ko siya at pasimple akong kinindatan.

"Thank you, Coach," seryoso kong sabi. Nag-bow pa ako bago naglakad patungo sa bench namin upang uminom ng gatorade.

"Our Most Valuable Player is...Mavis Lim! For having 23 points! 5 Reb! And 6 Assist!" sigaw ng announcer na mas lalo nilang ikinagulo. Lalo nila akong pinagdiskitahan at nagkagulo. Mula sa kaguluhan, nakita ko agad si Zorren. Lumapit siya sa akin habang hawak ang isang towel. Papalapit na sana siya ng may maglagay ng isa pang towel sa ulo ko. 

"Congratulations, hon..." bulong ng isang boses sa akin. Alam kong si Gray iyon habang papalayo ito. Hindi ko siya pinansin. Kinuha naman ni Zorren ang kamay ko at ngumiti siya.

"Congrats, bro..." aniya. Tumitig ako sa mga blue eyes niya. Para akong nahihipnotismo nito. Dahan-dahan ko siyang nakita na napalunok bago ilapit ang mukha niya sa mukha ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ako makagalaw para pigilan siya.

"Ehem!" tikhim ni Gray na nagpatahimik sa kanila. Dahan-dahan namang bumalik ang mga taga-Harvey sa benches para umalis na. Naantala naman ang gagawin ni Zorren sa akin kaya nagkaroon ako ng pagkakataong makaiwas dito.

"Your next game will be on Saturday, so we still have time to prepare. But since this is your first win, and I've been absent for a few days, I'll make it up to you. I'll treat everyone.. May party tayo sa bahay ko," ani Gray na dahilan para magkagulo ang buong team. Napabuntong-hininga ako.

Habang busy sila ay napansin kong papalapit na si Gray sa akin kaya dahan-dahan akong humalo sa mga kasama ko para maiwasan siya. 

Bahala siya diyan!

“Oy! Sumipot ka ah? Party mo rin ’yun!” Paalala ni Davis sa akin. Tumango na lang ako habang inililibot ang mata ko sa buong parking lot. Nabuhayan ako dahil wala na si Gray. Naiwasan ko man siya ngayon, pero mamaya paniguradong hindi.

 Bigla namang tumunog ang cellphone ko pagkapasok sa sasakyan ko. Unregistered number.

[4:38 PM]

0965054…

“Why did you block me? It feels like you’re intentionally avoiding me. Please talk to me, hon… I really miss you and I don’t understand what’s happening :(.”

Huh, Gray? Paano niya nalamang blinock ko siya? Ugh! Atsaka anong hindi niya alam ang dahilan? Lalo lang ako naiinis. Hindi niya ba alam kung ilang araw siya nagparamdam? Kung ilang araw niya ginambala ang utak ko kahit na ayaw ko? Parang gusto ko siyang pagbungangaan sa text pero pinigilan ko ang sarili ko.

Pero nanliligaw lang siya sa’yo, Mavis. Hindi mo naman siya pag-aari para magpaalam siya sa’yo at iupdate ka.

Napanguso ako. Ang labo naman. Hindi ba walang respeto ang isang tao kapag hindi siya nagpapaalam? Hindi naman siguro manghuhula ’yung ibang tao para malaman nila kung ano at kung nasaan sila?

Hindi ko na lang siya nireplyan at nagdrive pauwi. Kahit tumatawag siya, hindi ko pa rin ito sinasagot. Nagdadalawang isip pa ako kung aattend pa ako mamaya.

"Congrats anak. Proud na proud kami ng Papa mo sa'yo," Masayang bati ni Mama habang ka-video call ko sila. Nakasandal pa si Papa sa kaniya. 

"Hello Kuya ko. Congwats po!!" sabay na sabi ng dalawang kambal na sumiksik pa para makita ako. Napangiti ako dahil doon.

"Thank you," sabi ko. Napansin ko ang ngisi ni Papa. 

"Told yah! Siya ang susunod sa yapak ko," proud na sabi ni Papa sabay yakap sa kanilang lahat. "Sayang, hindi kami pwede manood. Kailan ba ang next game mo?"

"This Saturday po," sabi ko sa kanila. "Ayos lang, Pa. May channel naman diba? Pwede mo kami mapanood doon. May replay sa YouTube and sa Facebook."

"I'm not like that. Mas gusto ko sa live." Napabuntong-hininga pa ito. "But I guess, wala akong choice. Anyway, nasa news na ngayon ang result. Good job, anak!"

Hindi ko matago ang ngiti ko sa naririnig. Parang nahahalata kong gusto pa ni Papa maglaro. But he's a busy man, kaya wala na rin siyang panahon dito.

"Sige na. Kung aalis ka. H'wag masyado magpakalasing ha? Naku, baka may bangas na naman 'yang mukha mo, Mavis!" paalala ni Mama. "Sige na, anak. Ienjoy mo ang party niyo mamaya."

Pinatay ko na ang tawag at nag-ayos na. Nagte-text pa rin si Gray sa akin pero muted na siya sa akin. Ganoon din ang group chat na pilit akong pinapasama.

Gray sent his vacation house location in the group chat. Malayo iyon sa location ko at medyo loob-loob pa. Nasa dulo iyon at nasa taas pa ng isang hills. A man made hills? How? Kaya maganda ang view roon dahil makikita ang view ng iba't-ibang klase ng ilaw sa ibaba, sa main road at dahil na rin sa mahangin. This is fvcking awesome! Parang ang peaceful tingnan.

Ang driveway ay sementado ng makikinis na tiles na itim, at  napapaligiran ng mga pine trees at damo ang gilid. May infinity pool sa gilid ng bahay. Kita iyon kahit may harang. Kitang-kita at tagos din ang ilaw roon, at perfect for tambayan.

Pagpasok sa dambuhalang pintuang gawa sa narra at bakal, sasalubungin ka ng amoy ng mamahaling air freshener at mga salaming bintana na kitang-kita ang view sa itaas. Talagang mamamangha ka roon.

 Ang living area ay high ceiling na may nakabiting chandelier na gawa sa Swarovski crystals. Malawak ang space nito. May 3 mahahabang sofa habang may 100 inches na TV na nakadikit sa wall. May hagdan sa tabi nito na medyo kalakihan at spiral papunta sa 2nd floor. Malawak din ang daan patungo sa kusina at sa isang hallway na hindi ko alam kung patungo sa kwarto ba.

Sa kusina, mamahalin ang mga gamit. May mga alak na sa counter katulad ng cognac, whiskey, wine, tequila at marami pang iba.

May pintuan din dito na patungo sa garden and backyard area kung saan may mga pine trees na may nakasabit na LED lights. Kulay puti at gold ang ilaw kaya hindi dim ang paligid. Pang romantic pero pwede ring pangparty ang vibes. Medyo may kataasan ang harang nito na hindi basta-basta maaakyatan. 

Mahangin at maaliwalas ang langit.

"Is this house or mansion?" Ani Davis habang nakaakbay sa girlfriend niya. Mabuti na lang at pinayagan sila ni Gray na dalhin ang mga ito para raw marami ang magcelebrate.

"Bro, wala ba kayong ganito sa inyo?" Tanong ni Jojin sa kaniya.

"Meron, pero sa taas ng isang hill? Ganito ka peaceful? Wala! Ang yaman ni Coach! I wonder kung may girlfriend na siya o asawa?" usisa ni Davis. Nauna na lang ako sa kanila at naupo agad sa isang upuan. Nakita namin siya na tinutulungan ni Sir Joseph habang nag-iihaw.

Naghiyawan sila at binati si Gray habang ako tahimik lang na pinapanood sila. Napansin ko ang tingin niya sa akin, I felt it, that familiar weight on my shoulders that always came when his eyes were on me. Lumapit siya sa akin pero agad akong tumayo at nagpunta sa mga kaibigan ko na nagkakagulo sa mga iba't-ibang pagkain na ngayon ko lang napansin.

"Let's have a toast! For our most valuable player, Mavis Lim," ani Gray. Naghiyawan sila sabay taas ng mga basong hawak nila. Ngumiti ako pero hindi ko binalingan si Gray. Alam ko na kung anong gagawin ng mga titig niya sa akin.

“Enjoy the party, Wolves. Magpatugtog kayo or maligo ng pool. Do whatever you want. H’wag lang kayo maninira,” paalala nito.

“Yes, coach!” sigaw nila bago mag umpisa ang party song na tumutugtog sa tatlong speaker. Doon ako nilapitan ni Gray, naramdaman ko kasi ang bibig niya sa tainga ko.

“Let’s talk inside please?” sabi nito sa nakikiusap na boses. I bit my lower lip at hindi siya pinansin. Pasimple niyang inilagay ang kamay niya tagiliran ko pero inalis ko agad ’yun.

“Mavis!” tawag niya sa akin. Baka may nakakakita na sa ginagawa niya kaya dumiretso ako sa pool area. Tumabi ako kina Evan na nakalusong ang mga paa sa pool.

“Eyy! Mavis!” tawag nila sabay abot sa akin ng alak. Kinuha ko iyon at agad na ininom. Shit, gumuhit sa lalamunan ko!

Napangiwi ako. Ang tapang! I think this is cognac?

“Mavis, favor naman oh? Pwede mo ba kunin ’yung isang alak sa loob? Mas masarap ata yung tequila? Nahihiya ako kasi hindi naman ako part ng team niyo, baka magalit pa si Coach sa akin eh. Sige na please?” Pakiusap sa akin ng girlfriend ni Stark.

Kinakabahan man pero hindi na ako nakatanggi. Kaysa ’yung cognac ang inumin ko hanggang mamaya. Pamilyar kasi sa akin eh. Tinignan ko si Gray, nakikipag-usap ito kay Sir Joseph. Habang hindi siya nakatingin ay bumalik ako sa loob ng bahay para kunin ang alak na sinasabi nito.

Kukunin ko na sana ang alak ng may maramdaman akong humalik sa balikat ko. “Hey, I miss you…”

Napasinghap ako at hinarap siya. “Gray?!”

Napansin ko ang lungkot sa mga mata niya pero napalitan agad ng ngisi dahil nakita niya ang reaksyon ko. “Can we talk? Please don’t avoid me.”

Iniwasan ko ang mga mata niya at kinuha ang alak na pinapakuha sa akin.

“Wala namang dapat pag-usapan eh. Andito ka na, nanalo ang team. Tapos,” sabi ko. Aalis na sana ako pero hinila niya ako gamit ang bewang ko. Naamoy ko ang pabango niya…

Tangina, namiss ko ’yun.

“I’ll kiss you here kapag hindi mo pa ako kinausap,” banta niya na para bang bata.

Napairap ako. “Hindi pa ba tayo nag-uusap?”

“This isn’t the kind of talk I meant.,” asik niya. May halong tampo na ang boses niya. Siya pa ang may ganang magtampo?

“Hon? Please, let’s talk…alone,” He said in a hoarse voice.

Inirapan ko siya bago naglakad palabas. Hindi ko siya kayang kausapin ngayon. Narinig ko pa ang mahina niyang pagmumura bago matakpan iyon ng ingay. Pag-abot ko sa babae ay naupo muli ako at ibinabad ang mga paa ko.

“Hey captain,” malambing na sabi ni Zorren sa tabi ko sabay akbay sa akin. Napatingin ako kay Gray na masama ang titig kay Zorren. Inirapan ko siya at binalingan ang ibang tao.

Biglang may nagtext.

[6:21 PM]

0965054…

“Are you making me jealous?”

Hindi ko siya nireplyan at hinayaan lang. Nakisali ako sa tawanan at kwentuhan ng ibang team. Merong floater sa gitna ng pool. Hawak-hawak ni Jojin iyon habang may nakapatong na walang lamang bote.

"Hoy maglaro nga tayo ng truth or dare!" Yaya nito. Napangiwi ako.

"Ang bago ng laro mo ah? Very interactive and creative," Panunuya ko kaya binasa niya ako ng tubig. Nadamay tuloy si Evan at Zorren.

“Bilis na! Oh kapag tumama ang head sa inyo, means ikaw tatanungin! Kapag bottom ng bote, means ikaw ang magtatanong! Bawal KJ ah? Kapag hindi nakasagot o hindi nakasunod, may parusa!” ani Jojin.

Napailing na lang kami at nagsimula na. Una iyong tumama sa kasama naming si Ram, nakatapat sa kaniya ang head habang ang bottom naman ay nakaturo kay Evan.

Evan smirked at him. “Truth or dare, man?”

Kinakabahan si Ram sa kaniya. Pero hindi niya iyon pinapahalata. “D-dare!”

Tinapik ni Jojin ang tuhod ni Evan. Alam na ang kalokohan nito.

“Put a pinch of salt on my nipple and lick it off before you take that shot of tequila. Let’s see if you can handle the burn,” diretsang utos nito sa binata. Evan opened his legs. Naghiyawan sila habang kinakabahang bumaba si Ram sa pool at dumiretso sa paanan ni Evan. Paglapit niya at paghawak sa lap ni Evan ay naglagay na siya ng salt sa pink nipples nito. Nagsalin naman ng tequila sa baso si Jojin at inabot iyon sa binata.

“C’mon, lick it…” Evan said with his seductive and low tone voice. Pinanood namin iyon. Kahit naiilang at namumula ay ginawa ito ni Ram.

“Ugh,” Evan moaned with his eyes closed.

Naghiyawan sila at tila nababaliw dahil doon. Hindi ko mapigilang mapangiti ng tila nandidiring uminom si Ram ng tequila.

“Oh, next na!” Ani Jojin bago ipaikot iyon.

Tumunog muli ang cellphone.

[6:25 PM]

0965054…

“Are you turned on?”

Tila nag-init naman ang tenga ko dahil doon. Natukso akong tingnan siya, na dapat pala hindi ko na ginawa.

He licked his upper lips while looking at me with his seductive eyes. Napalunok ako at itinuon ang mga mata ko sa ibang direksyon. Napabuntong-hininga ako dahil parang may epekto sa akin ’yung ginawa ni Gray. I crossed my legs and gently swayed them in the pool.

Tumapat naman ang head sa akin at ang bottom ay kay Stark na nakangisi na. Nasapo ko agad ang noo ko.

“Ayusin mo!” sabi ko rito.

“Truth or dare?” tanong niya sa pabirong tono ng boses.

Kung truth ang pipiliin ko, edi may ipapasagot siya sa akin? Kapag dare naman, may iuutos siya na tiyak hindi ko talaga magugustuhan…

Bakit ba kasi sumali pa ko rito? Fine, pagbibigyan ko sila!

“Dare,” sagot ko sa kaniya. Pinagkiskis niya ang mga palad niya sabay tawa ng mala-demonyo.

"Kiss someone here na may potential mong maging boyfriend or girlfriend if ever interested ka sa love," utos niya. 

Oh diba demonyo?

Napalunok ako at inilibot ang tingin. Wala akong makitang pwede eh?

[6:27 PM]

0965054…

“You can’t kiss me in front of them, but don’t you dare kiss that Zorren.”

Napabuntong-hininga ako. Tangina, nakakaipit pala 'to. May magseselos ng hindi alam ng iba at pasikreto. Dare lang naman diba? Pero kung gagawin ko 'yun, hindi ba napaka-crucial ko? 

Pero hindi ba, iniwan ka rin niya? Gantihan mo.

Napahilot ako sa ulo ko.

"Do it! Do it! Do it!" sigaw nila. Napatingin ako kay Zorren na tila handang mag-volunteer.

"C'mon, do it, Mavis. Kiss me. This is just for fun. I promise," sabat ni Zorren. 

Friendly kiss lang naman di’ba?

“Zorren! Zorren! Zorren!” sigaw naman nila sa pangalan nito. Nakita ko ang pagtayo ni Gray at pagpasok sa loob. Bigla akong naramdam ng konsensiya. Fvck it! Why did I feel this?

"Sorry, wala eh. Not interested," sabi ko. 

"Boo! Party pooper!" ani Stark. Mukha silang disappointed.

"C'mon, anong parusa ko?" voluntary kong tanong dahil doon na rin ang punta nu'n.

"Umuwi ka na," ani Davis bago sila nagtawanan. 

Lol, mas mabuti pa nga.

"Go inside and gawan mo kami ng finger food," utos ni Stark. Napatayo ako. Mabuti na lang at ganoon. Pero nandoon si Gray.

Baka kulitin na naman ako…

"Yun lang pala eh!" sabi ko na lang bago pumasok sa loob. Doon ko naabutan si Gray, tahimik itong may ginagawa sa kusina. Mas lalo tuloy akong naguilty.

Pero bakit? Bakit ako? Bakit hindi siya makaramdam nito?

Tumikhim ako kaya agad siyang napalingon sa akin. I can see the coldness in his eyes. “What? Bakit nandito ka? Go, have fun. Makipaglaro ka.”

"Gagawa ako ng finger food," sabi ko ng wala ring emosyon. Naghanap ako ng plato at binuksan ang fridge niya.

"I will do that. Go. Samahan mo na 'yung Zorren mo. Mukhang naghihintay siya ng kiss mo eh," aniya sabay layo ng bahagya sa akin. Lumapit pa ako uli pero lumayo uli siya. 

Parang bata amp.

"Nagseselos ka ba?" Tanong ko kahit alam ko namang obvious na ang sagot doon.

"Nope, why would I?" Aniya habang nakatingin sa ginagawa niya at hindi sa akin. Mas lalo akong nilulubog ng guilt ko. I brushed up my hair. Ano, ako pa pala susuyo? Atsaka nanliligaw siya ah? Galit pa rin ako sa kaniya.

Fine! H’wag lang ako ilubog ng guilt na ’to!

“Hindi ko naman siya hinalikan,” sabi ko habang tinutulungan siya sa paghahanda.

“Really?’ aniya sabay ngiti. “Oh, thank God. I thought you did that stupid dare. Their voices are killing me. That Zorren, parang ineenjoy niya pa?”

Napailing ako. “Oh akala ko ba hindi ka mamamatay sa selos?”

Nakita ko namang napalunok siya at iniwas ang kaniyang tingin sa akin. Bigla ring namula ang kaniyang pisngi.

“I-i mean, their voices. Masakit sa tenga.”

“Edi h’wag mong pakinggan,” sagot ko na lang. Nanumbalik naman ang inis ko matapos kong pagaanin ang loob niya.

Psh! Hindi pa rin maalis sa akin ang galit ko sa kaniya. Hindi pwedeng maging marupok ka, Mavis. Mali ’yung ginawa niya!

"Makapagselos ka naman, nanliligaw ka pa lang diba?" sabi ko sa kaniya. Natahimik siya bigla.

"Sorry," sincere na sabi niya. He sighed deeply.  "I know, I crossed the line. Pero kasi, hindi ko lang kaya na may humalik sayo."

I licked my lower lip. "Speaking of that ligaw, itutuloy mo pa ba 'yan? Kasi kung aalis ka na naman, h'wag na lang."

"Wait, what?" takang tanong niya. Ibinaba niya ang hawak. He looked surprised. "What's your problem, Mavis—"

Kumunot ang noo ko. "Problema ko? Ikaw, the fact na hindi mo alam kung anong dahilan kung bakit ako galit sa'yo, 'yun ang problema."

Nakita ko na unti-unting umiwalas ang mukha niya. "Oh, dahil ba 'to sa hindi mo ako nakita ng matagal na—"

"Oo. Kailangan ko pa palang i-highlight sa'yo kung ano 'yung problema ko eh," sabi ko sabay iling. "Alam mo? Never mind. Ano naman kung umalis ka? At kung aalis ka ulit? Wala na akong pakielam."

"Let's talk about this there," aniya.

"No—"

Tumingin siya sa paligid bago ako hilain papasok sa hallway, binuksan niya ang kanang pintuan at doon ko napansin na isa itong maliit na library.

"Sorry, I had to do that. Baka may makakita sa atin," sabi niya. Napansin ko ang malungkot niyang mga mata habang hinihimas ang braso ko. "Ok, fine. I-i understand now kung bakit ka nagkakaganiyan."

"Ah talaga?" Binawi ko ang braso ko sa kaniya. Gusto man niyang hawakan iyon pero lumayo ako ng kaunti. 

"I'm very sorry, hon. Please let me explain first."

“Alam mo, Gray. Wala naman akong pakielam eh. Dapat nga hindi ko iniisip kung hindi ka na magpapakita, kung hindi ka na uuwi, kung hindi mo na ako ime-message. Pero hindi eh? Ever since you stopped messaging, ever since you disappeared, I haven’t been able to focus on anything. I’m worried sick, coming up with every goddamn reason why you’re gone! I’m not supposed to be like this. I told myself I wasn’t ready for relationships, for any of this. But do you know what’s so annoying? When it comes to you, I just… I break. I lose my mind. Especially when you leave me worrying like this.”

He swallowed, his eyes filled with guilt. "I-I thought you'd be okay because I've been sending you flowers...I thought you wouldn't worry because of that. I thought that was enough."

Honestly, hindi na dapat ako nagpapaliwanag sa kaniya eh. Pero parang hindi ko ata kaya. Parang naipon lahat ng 'yun. "I don't fucking care about those flowers, Gray! Tangina, aanhin ko 'yun kung hindi ko naman alam kung nasaan ka?"               

“Sorry, hon.” aniya. Nakaramdam ako ng awa sa boses niya. “Would you please forgive me?”

Napabuntong-hininga ako sa narinig. “Ewan ko. Kung hindi mo kaya sa ganitong sitwasyon, Gray…hindi siguro tayo pwede.”

Nagulat siya pero lumabas na agad ako at hindi na siya pinakinggan pa. 

Itutuloy…

Desire 18

Desire 18: Lacking

Mavis Point of View

Naiwan siyang patuloy na nagsasalita at patuloy na nagso-sorry sa akin. Ewan ko, mas lalo lang akong naiinis. Parang wala namang talab 'yung ginagawa niya sa akin eh. Parang may kulang? Pero wala na akong pakielam sa kulang na 'yun. Red flag 'yung ginawa niya. I hate it kapag walang communication. For me, that's one of the most important thing sa kahit anong klase ng relationship.

Hindi ka nga minsan nagsasabi sa mga magulang mo. Isa ka rin, Mavis!

Napairap ako sa hangin. Isa pa ’tong konsensiya ko. Fine, nagkukulang ako roon. But, If ako man si Gray, hindi ko hahayaang hindi sabihin sa kaniya kung nasaan ako. Like, kahit hindi man na kami magkita ng matagal na panahon, basta alam niyang ok ako. Kung nasaan akong lugar…then, that’s it. Pagka-miss lang talaga ang kalaban doon.

Pero hindi eh, tatlo ata kalaban ko. Doubt, mistrust tapos pagka-miss. Isabay mo pa 'yung overthinking. Pero wala namang mas lalala sa fact na napalambot niya ako ng ganito. I'm tough as a rock. Kapag sinabi ko na ayaw ko, ayaw ko. But for him? I don't know. Ginulo niya ako simula nung magkaroon kami ng interaction.

"You've been spacing out," ani Zorren na nasa tabi ko. Natauhan ako bigla at nahiya sa kaniya.

"Sorry, ano nga palang sinasabi mo?" Tanong ko.

"I'm saying na iniinvite kita ng dinner sa susunod. My siblings wants to meet you since I told them na nakita na kita," sabi niya. 

I licked my lower lip at napatingin sa pool. "Ahmmm."

Napansin kong bumaba naman ang tingin niya sa labi ko. "Don't worry. Take your time and think about it. Ayaw naman kitang i-force na sumama sa akin."

"Yeah, I-i'll think about it," sabi ko. Naghiyawan naman sila dahil nagsisimula ng malasing ang karamihan. Nagsasayaw at nagkakagulo na.

Si Gray naman ay pinapanood lang kaming dalawa ni Zorren. I could tell na he's super jealous. May halo ring lungkot sa mga iyon. Biglang hinawakan ni Zorren ang baba ko para tingnan siya. "May something ka sa lips."

Hinawakan niya iyon at ni-rub gamit ang index finger niya. "Soft—"

"Coach Gray!" hiyaw nila dahil tumabi pala sa akin si Gray sabay akbay sa akin. Napalayo ako ng kaunti kay Zorren na tila nahiya sa akin.

"You're killing me, Young man. Happy?" bulong niya bago tanggapin ang alak na inoffer sa kaniya. Pasimple akong lumalayo sa kaniya at tinatanggal ang kamay niya.

"Gray!" asik ko sa kaniya ng pabulong. Nang makita niya ako ay tinanggal niya naman iyon. Lalayo na sana ako pero isiniksik niya ang kamay niya sa kamay ko.

I tried to pull away, but he was faster. He caught my hand, his palm warm against mine, and slowly slid his fingers between my own until they were fully intertwined. Mabuti na lang at tago.

Pilit ko namang binabawi ’yun sa kaniya pero para akong nanghihina, nanlalambot. I bit my lips and faked my laugh habang nililibang ang sarili para hindi maisip ’yun.

He also rubbed his index finger on my palm. Nagbigay iyon ng kakaibang sensation sa akin, dahilan para mag-init ang pisngi ko.

“Mavis, drink up! Para ka namang ewan diyan, ang lalim ng iniisip mo,” Stark shouted over the music, raising his red cup. Sinubukan kong uminom. Habang tumatagal, para akong nawawalan ng lakas at isandal sa kaniya ang sarili ko. Parang mababalewala ang galit ko kanina.

“Iniisip ko lang kung gaano kayo kaingay,” I lied, my voice remarkably steady despite the fact that Gray’s thumb was now slowly stroking the back of my hand.

“Baka nanghihinayang kasi hindi mo nakiss si Zorren?” ani Jojin. Tinaasan ko siya ng kilay habang nakangisi si Zorren sa akin.

I felt Gray’s grip tighten, a silent, possessive warning that only I could feel. He didn’t even look at them, he just leaned back, looking perfectly calm, while his other hand casually toyed with his drink.

“Hayaan niyo na si Mavis,” Davis chimed in, laughing. “Kulang lang ’yan sa energy. Right, Coach?”

Gray finally looked up, with a smirk on his face. “He’s doing just fine, Davis. Leave him be.”

Sa paraan ng pagkakasabi niya ay prinoprotektahan na niya ako. Masyado lang lowkey dahil alam naming parehas na kailangan naming maging maingat. Ayokong sirain ang reputasyon na nabubuo na namin lalo na sa basketball. Maraming madadamay.

Pero sa ganito ring paraan, para akong unti-unting sinusunog ng apoy sa loob ng katawan ko. Binitawan niya ang kamay ko pero dahan-dahan namang gumagapang ’yun sa bewang ko. It was a different kind of torture. Hindi ko alam kung anong gagawin ko, kung tatayo na naman ako o tatapikin ko ’yun.

“Wait, Mavis, bakit parang namumula ka?” Zorren squinted at me, pointing at his cup. “Are you ok?”

“He’s fine. Tipsy lang siya,” sabat ni Gray na ikinatango ni Zorren.

“Are you really sure? Pwede naman na kitang ihatid or samahang magpahinga—”

“Ako na ang bahala sa captain mo. I have a lot of rooms here. Pwede ko siyang pagpahingahin doon,” sabat uli ni Gray. Napansin ko ang pag-iwas ng tingin ni Zorren.

“Sure,” tipid na sagot nalang niya.

“Ang init lang ng nararamdaman ko, bro. Sobra,” I whispered, avoiding Gray’s gaze because I knew if I turn around and looked at him now, I’d be a dead giveaway.

Ibinaba ko na ang baso ko ng maubos ko ang laman nito. Lalagyan sana iyon ni Davis pero tumayo na ako.

“Restroom,” tipid na sabi ko sabay takbo paloob. Agad kong hinanap ang banyo sa pagkakataong iyon. Pero natagpuan ko iyon na occupied. Hindi na ako kumatok at nag-iisip kung saan p-pwedeng umihi.

Nakarinig naman ako ng yabag mula sa hagdan at natagpuan ko si Ram na tila tensyonado. “Ram?”

Nagulat pa siya ng makita ako. “C-cap! Bakit?”

“Anong nangyayari sa’yo?” Tanong ko na ikinaiwas ng mga mata niya.

“W-wala. Umihi lang ako sa taas. Yun kasi ang tinuro ni Coach since occupied ang banyo dito sa baba,” paliwanag niya. Napalunok ako.

“Where’s that?”

“Master’s bedroom. Sa gitna,” sabi niya. “Labas na ako. Akyat ka na lang!”

Pinanood ko na lang siyang umalis bago ako umakyat. Pagdating doon ay napansin ko ang malawak na 2nd floor. May iilan nga pintuan doon. May balcony pa na pwedeng tambayan. May dalawang upuan doon na nakaharap sa labas.

Nilibot ko ang mata ko at napansin ang gitnang kwarto na sinasabi ni Ram. Pagbukas ko noon ay napansin ko ang malaking space sa loob, king size bed, a sala set, may TV din at ang pintuan ng banyo. Mahina kong sinarhan ang pintuan at tahimik na naglakad paloob.

Nang makarating ako sa loob ay agad kong ginawa ng business ko.

Nakarinig ako ng kaluskos pero hindi ko nalang pinansin. Medyo tipsy na nga ako at balak ko munang maupo pagkatapos nito. Paghugas ko ng kamay sa sink ay binuksan ko ang pintuan.

Sa paglabas ko ay wala naman akong napansing kakaiba. Pero pakiramdam ko, may nanonood sa akin. Bago pa ako makalabas ay may yumakap na sa akin.

“Mavis…” Gray called my name with his pleading voice.

Gusto kong alisin ang kamay niya sa akin pero dahan-dahan niyang ibinaba iyon mula sa bewang ko. Nararamdaman ko na rin ang matigas na bagay sa likuran ko na siyang nagpainit sa akin.

“Ano na naman?” naiirita kong tanong. He took a deep breath, inhaling my scent, and for a second, I forgot how to breathe.

Damn…

“You’re so sexy when you’re snappy. I love it. Keep going,” he whispered, his warm breath hitching against my skin. “I miss your scent..”

“Umaalis pa kasi,” bulong ko bago umirap sa hangin.

He smirked at me, then turned me around. Sumilay ang kuryosidad s akaniya. “What was that?”

"Wala, sabi ko nakakainis ka. Akala mo naman kanina pagma-may ari mo ako kung makahigit ka diyan," sabi ko bago umatras para sana umalis. Pero mabilis niya na naman akong hinila sa kaniya. Nabangga pa ang mukha ko sa dibdib niya.

What the fuck?

"You're already mine," aniya. 

"Magtigil ka nga! Ligaw pa lang 'yan. Hindi naman kita sinasagot pa," Sinubukan kong kumawala sa kaniya pero sa totoo lang ay wala naman akong laban doon. 

"Yes, but I know...you're already mine," panunuya niya. Gusto ko siyang suntukin dahil sa kayabangan niya. He gently cupped my cheeks and looked at me. "You're angry with me because of what I did... I'm really sorry. I won't do it again."	Napalunok ako sa mapupungay niyang mata. I bit my lips while looking at him straight. "Sorry, hon. Hayaan mo akong makabawi sayo—"

"Hindi mo talaga gagawin dahil baka hindi na kita bigyan ng chance ngayon," sabi ko. I smirked at him when he pouted his lips. 

God, help me. Parang hindi ko po ata mapipigilan ang sarili ko…

“W-what? Oh no, please…Honey? Please. Don’t say that,” sabi niya. Hindi ako nakapagsalita dahil doon. Ngayon naman, naawa ako bigla. Huminga akong malalim.

"I'm...serious about courting you—please. I won't do that again. I swear!" dagdag niya. Napakagat ako sa labi ko. Fvck...

Nagkibit-balikat na lang ako. Hindi ko alam ang sasabihin ko. He stepped into my space, his presence overwhelming, and gently but firmly pressed his forehead against mine.

"Please? I'm so sorry..." he whispered. He kissed me gently. Napaka-soft, napaka-ingat. I could taste and sense the sincerity on his lips—yung pagsisisi, yung takot na mawala ako, at yung lalim ng pagmamahal na hindi niya masabi sa salita.

Dahan-dahan ko siyang itinulak. Nafigure out ko na kung anong kulang sa nangyayari. Napansin ko ang pagtataka niya sa ginawa ko.

"Explain kung bakit ka nawala," sabi ko. Nagliwanag naman ang mukha niya.

"A-ah—"

"Nope, hindi lang sa akin. Sa buong team. Halos lahat sila hinahanap ka. Lahat sila nag-iisip kung nasaan ka. Lahat sila umaasa sa maganda mong strategies na pwede nilang magamit sa paglalaro," sabi ko habang dahan-dahang lumalayo sa kaniya. "Namiss ka nila, Gray."

"Namiss mo rin ba ako?" Tanong niya sa seryosong tono ng boses. Hindi ako sumagot at tuluyan na umalis sa kwartong iyon.

Pagbalik ko sa party ay ganoon pa rin naman sila. Pero pansin ko ang pagtatakang sa mata ni Zorren sa akin. "Hey, saan ka galing at ang tagal mo?"

Hindi ko siya sinagot. 

"Listen wolves. Please stop the music first," anunsyo ni Gray na nagpatahimik sa kanila. Tumingin ang lahat sa kaniya, miski ako, kung saan natagpuan ko siyang tumingin din sa akin. At para bang ako lang ang sasabihan niya. "I owe you all an apology for being gone so long."

“These past few weeks.may hinarap lang akong personal na problema. Biglaang nagkasakit ang isa sa mga family members ko—and it was serious. Kailangan ko siyang bantayan at asikasuhin after that. As much as I wanted to watch your progress, hindi talaga pwede. Honestly, I didn’t think I’d have to explain myself. I’m not the type to share personal information, especially my problems and struggles. But someone told me you were looking for me and that you needed me. So, I’m here. I hope you understand now why I was gone for so long,” paliwanag niya. “Well, that’s all. Continue.”

Nagkatinginan sila. Parang nagtataka at tila prina-process pa ang mga narinig. Habang ako? Patuloy na nagi-guilty. Ngayong alam ko na kung bakit. Napansin kong naglakad siya paalis. Kasabay ng pagtunog ng cellphone.

[7:49 PM]

0965054…

“I hope you will forgive me for that. I’m very sorry for not telling you about my situation and for not updating you. But I’ll teach myself to be more open with you. Just please, give me another chance.”

Napakagat ako ng lower lip ko. Fvck, did I mess up? I just want to know his side. I just want to understand everything. Yun lang naman ang makakaalis ng galit ko panigurado. Pero bakit parang nakokonsensiya pa rin ako? Na pinipilit ko siya sa bagay na hindi naman talaga siya.

Gray’s Point of View

NALASING na ng tuluyan si Mavis. It’s already 10 PM. Ganoon din naman ang iba ko pang players. Mabuti na lang at ang iba sa kanila ay kaya pang umuwi at magdrive.

“Ok, guys. Time to wrap it up. Masyado ng late at kailangan niyo pang magpahinga,” sabi ko sa kanila.

“More please, coach,” sabi pa ng ilan sa kanila pero umiling ako.

“Nope, nakarami na kayo. Uwi na,” utos ko pa. Mabuti naman at nakinig na sila sa akin. Maliban na lang kay Mavis na nakaupo at nakatungo dahil sa kalasingan. Si Davis naman ay kamot ulo pa na nakatingin sa iba niyang mga kasama na bagsak na.

“Don’t worry. Iuuwi ’yan sila ng mga girlfriends nila,” sabi ko kay Davis.

“Eh kaso si Mavis po, coach?” tanong niya na tila inaantok na rin.

“A-ako po ang maghahatid sa kaniya,” sabat ni Zorren na mukhang maayos pa. Tsk! Bida-bida naman! Well, kanina pa siya at hindi ko na siya hahayaan pang makapuntos kay Mavis.

“Nope, I’ll do it. Umuwi na kayo,” sabi ko.

“But, I know his condo, coach. Pwede ko rin siya ideretso sa bahay ng parents niya,” sagot ni Zorren.

“N-no! hik” kontra ni Mavis dahil sa narinig. “T-they will get m-mad! hik u-uuwi na ako m-mag-isa!”

Napailing ako. “No, ihahatid kita.”

Tinignan niya ako atsaka napangisi. “You hik b-baka may gawin—-”

Tinakpan ko ang kaniyang bibig. “C’mon, umuwi na kayo. Ako na ang bahala sa kaniya. Nakainom ka na rin, Zorren kaya umuwi ka na sa inyo.”

Mukha namang wala siyang magagawa dahil nakatitig na ako sa kaniya ng medyo matalim. “Y-yes, coach.”

Pagkaalis nilang lahat ay may tinawagan ako sa phone para maglinis ng buong bahay. Nakaplano naman na 'yun kaya maaasikaso ko si Mavis. Pagdating ng tinawagan ko ay isinakay ko na si Mavis sa back seat.

"A-ano? Iuuwi mo nga ako? *hik* I-ikaw ah..." aniya. Napailing ako bago ngumiti. This fvcking guy makes me fragile. Hindi ko magawang magalit sa kaniya.

"Oo, just hold yourself. Ako na ang bahala sa'yo," sabi ko na lang bago pa pinaandar ang kotse. Pagdating ko sa condo niya ay agad kong kinuha ang key card niya at ako na mismo ang nagbukas nu'n.

Magulo ang unit niya. Parang tinamad siyang linisin 'yun. Napansin ko rin ang flowers na bigay ko. Nakatabi na iyon sa vase. Mukhang inalagaan niya. 

Inilapag ko siya sa kama niya habang hinihingal. I put my hands on my waist habang tinitignan siya. I couldn't leave him na ganito ang ayos. Kaya naman pumunta ako sa closet niya at naghanap ng pantulog. Nahanap ko roon ang full set ng sleeping clothes. May design pa iyong mickey mouse.

"Childish..." I whispered through the air. Ang cute siguro sa kaniya nito tapos may headband pa ni Mickey Mouse?

“Hmm~” He groaned. I looked at him and got some wet towels. Agad akong tumabi sa kaniya at pinunasan agad ito.

“Hmm, w-what’s t-that?” Tanong niya at pilit na nilalayo ang towel.

“Don’t! Pinupunasan lang kita,” sabi ko sa kaniya. Napansin kong idinilat niya ang mga mata niya at tinignan ako.

“A-anong ginagawa mo sa akin?” Tanong niya. “A-are you going to eat me? Huh? N-no!”

I bit my lip, trying to hold back a laugh at his reaction. “Yes, kapag hindi ka talaga umayos!”

He looked at my eyes and lay his head down on his pillow. “D-Do you know Gray? T-That guy is so fucking weird… H-He makes me weak just by being around, and when he touches me… I don’t know what to do. He’s courting me… b-but he disappeared for so long without saying anything kung nasaan siya. N-namiss ko siya. Ridiculous!. H-he made me crazy for those time na hinihintay ko s-siya. D-do you think he likes me? D-do you think m-may babae siya?”

Napatigil ako. Yeah, I know I hurt him…Kaya niya nasasabi ’yan. Babae? No way! I’m crazy as fuck na makuha siya. I’m not that pervert na maghahanap ng iba habang malayo. “Yeah, I know. Gray already apologized for it. He also said he likes you and that he won’t go anywhere without telling you.”

He looked at me again with his tipsy eyes. “Tell him I’m sorry too. I-I think I asked for too much, and I crossed the line… I just wanted him to understand me. M-Maybe it’s because I like him too… Funny, right? I ended up liking my own coach.”

Fvck…really?

“You didn’t ask too much, hon. I just made you confused and worried. I need to communicate with you. Kahit na hindi ako masyadong ganoon. Basta mapatawad mo lang ako,” sabi ko. Kinuha ko ang kaniyang damit at dahan-dahang ibinaba ang pants niya and underwear.

He smirked at me. “Y-you called me hon? I-ikaw ah! L-lagot ka kay Gray!”

“Yeah, he is gonna punch me because Gray is possessive. What belongs to him, belongs to him,” sabi ko pa. Sinunod ko namang hubarin ang shirt niya. Napansin ko agad ang maliit na abs nito. Hindi masyadong kita dahil siguro hindi niya priority ang maglagay nito.

“Shh, he will hear you! H-he is so scary sometimes. B-baka mabugbog ka!” banta niya. Pagkasuot ko ng pajama and long sleeve sa kaniya ay napapikit na ito sa antok.

I smiled at him. Parang sobrang gaan na ng loob ko habang pinapanood ko siya. “I’m sorry again, hon. I miss you so much. Ilang linggo lang ’yun pero, it’s like a year…”

I brushed his hair and kissed his forehead. “Goodnight. I’ll see you tomorrow.”

Tumayo na ako at kinuha ang kaniyang maruming damit. I’m about to walk when suddenly he grabbed my shirt. Nakita ko ang sleepy eyes niya.

“I-iiwan mo rin ba ako?” tanong niya. My heart started beating fast. I rubbed the back of his palm.

“No, I’ll come back here tomorrow. Matulog ka na,” sabi ko. Unti-unti siyang napanguso at nagpapadyak pa ng mga paa bago tumalikod sa akin.

“Fine, leave me then. Iwan niyo na ako! Walang nagmamahal sa akin,” pagtatampo niya na parang bata. I couldn’t stop smiling. I put down his dirty clothes at naghubad ng shirt ko.

“Ok ok, I’ll stay here for tonight,” I said with my low and smooth tone. “Move over there.”

“Makautos ka naman!” reklamo niya. I just smirked and lay down beside him. Hindi siya humarap sa akin matapos iyon. Kaya tumagilid din ako sa kaniya at niyakap siya.

He moved slightly, and I thought he would pull my hand away, but instead, he held it and brought it to his chest, as if it belonged there.

Have mercy on me. Sana hindi panaginip ’to.

Akala ko makakatulog na ako ng mga oras na iyon. Iginalaw niya ang butt niya sa ibaba ko at tila nanunukso. Fvck. It’s making me hard instantly. I want him to rest dahil pagod siya sa laro kanina, pero siya mismo ang nagdidikit nito. He’s playing a dangerous game, and I’m losing my self-control.

Fvck it! We’re in the courting stage but…may nangyari na sa amin. I mean, hindi counted ’yung pinakauna because that’s only for experience. Maybe doon sa part na narealized kong mas lumalalim yung connection ko sa kaniya.

This is weird for others pero hindi ko naman hinahayaang hindi kagustuhan din ni Mavis ’yun. Masyado lang akong clingy kanina dahil I felt like sobrang layo niya sa akin.

Mavis, what are you doing to me? May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko. I was trying to be the gentleman here, to give him the space he needs to recover, but he’s making it impossible. Inilayo ko na lang ang lower part ng katawan ko sa kaniya.

One more move, Mavis. One more, and I’m done being patient.

“Sleep,” utos ko sa kaniya at sinandal ang mukha ko sa buhok niya. He slowly turned to face me and met my eyes. Sleepy pa rin ’yon pero para siyang matino kung titignan. I raised a brow. “I said sleep.”

He laid his head on my biceps and cupped my cheeks. Hindi ako nakapagsalita ng mga oras na ’yun. Gusto ko siya uling sabihan pero masyado akong nanghihina sa paraan ng paghawak niya sa akin.

“Listen to me. You need to sleep—”

After a second, he kissed my lips.

Oh no…

Itutuloy…

Desire 19

Desire 19: Connection

Gray’s Point of View

Itinigil ko ang halik niya. "I said sleep. Masyado ka ng pagod, hon. May bukas pa naman," pigil ko sa kaniya. He pouted his lips habang bumaba ang tingin niya mula sa mata ko hanggang sa labi ko.

Damn it…those eyes…

“Don’t you want this?” Tanong niya sa inaantok na boses. Tangina, kakausapin ko pa ba siya? I know, he’s just a drunk pero mukhang alam niya ang ginagawa niya?

Pero kanina parang baliw kung maka-mention sa akin. Ganito talaga kapag lasing siya? I should keep my eyes on him.

“I want it, but…saka na kapag sinagot mo na ako,” sabi ko na lang. “Dali, sleep na.”

"Ano ba kasing tanong mo? Please I-i will answer it," sabi niya sabay pikit ng mga mata niya. I looked at his cheeks, still red. 

I chuckled. "That's not what I meant."

"Fine! Hindi mo nga siguro ako gusto," sabi niya. Napangiwi ako. My hand gripped his waist, and with a surge of emotion I could no longer hold back, I pulled him close, until our breaths were nearly one.

"I like you," I whispered. "I just want you to rest, hon. I know you're tired. Kita mo nga oh? Inaantok ka na."

"Hindi ako inaantok...baka umalis kasi si Gray eh. B-baka iwanan niya na naman ako..." sabi pa nito bago dahan-dahang humihina ang boses.

"Hindi ako aalis. Promise." I kissed his forehead. "Matulog ka na."

Napangiti pa ito na para bang nananaginip. "Ok then..."

Ilang saglit pa ay nakatulog na siya. I sighed deeply. Should I explain to him the truth? I want him to be comfortable kapag wala ako sa tabi niya at nakakalimutan kong mag-text or tumawag.

Pero ayoko rin siyang mag-alala once na sabihin ko ang totoo.

I slowly closed my eyes. Bukod sa inaantok din ako eh I feel safe habang katabi si Mavis.I pulled him into a hug, but not too tightly, I didn't want to make it hard for him to breathe. Inilagay naman niya ang kamay sa chest ko kaya lihim akong napangiti bago tuluyang nakatulog sa ganoong position.

I was drifting while I'm sleeping when I felt it, something warm and firm pressing directly against my crotch. I literally opened my eyes instantly dahil sa pamilyar na sensasyon na iyon. It was Mavis's butt. He must have shifted in his sleep, backing into me until there was no space left between us.

Fvck. My body reacted before my brain could even process it.

Agad kong nailayo ang sarili ko, creating a few inches of safety. I had to take a deep, shaky breath and clench my fists until my knuckles turned white. I knew I should control myself. May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko habang tinitignan ko siya sa dilim, he looked so peaceful, completely unaware of the chaos he was causing inside me.

Tama na ’yung blowjob last time. That was a high I’m still coming down from, but I don’t want to just take. I want to wait for his ‘yes’, the kind of ‘yes’ that he gives me when he’s wide awake at ready na talaga siya.

Baka iba kasi ang isipin niya. Ayokong masira pa ang usapan naming magwe-wait pa ako kung kailan siya ready.

I moved to the very edge of the bed, staring at the ceiling and trying to recite anything to keep my mind off the heat radiating from him. My skin was burning, lalo kapag gumagalaw si Mavis at tinatamaan ng balat niya ang balat ko.

I stood up. Umaga naman na. Pakiramdam ko, cranky na naman si Mavis kapag nagising siya dahil sa hangover. Mahihirapan na naman akong suyuin siya kapag nagkataon.

Dahan-dahan akong lumabas ng kwarto at pumunta sa kusina. May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko habang tinitignan ko ang mga gamit sa counter. I started preparing a breakfast meal, nothing too heavy, just enough to settle his stomach. I toasted some bread and started frying eggs, the sizzle of the pan filling the quiet morning air. But more importantly, I prepared the aid for his hangover. I set out a tall glass of water, some electrolytes, and a couple of pain relievers right on the side of the tray.

“I hope this helps,” I muttered to myself while plating the food.

Bigla akong napatingin sa kwarto ng may makita akong anino roon.

Mavis Point of View

NAGISING ako dahil may naririnig akong kaluskos sa kusina. Hindi naman ganoon kaingay but it makes my head hurts more. Ouch! I felt like something stabbed me inside, like I was about to explode. Last time ata na ganito ako ay noong nakainom ako ng may drug.

I will never get used to this kind of pain. The hangover was real. Parang ito ’yung punishment ko sa pagiging masaya ko kagabi. Well, masaya nga ba? I remember why I got so drunk, it was because of a man named Gray.

Speaking of, sino ba ’yung maingay sa kusina?

Mabilis akong bumangon habang nakapikit ang kanang mata ko. I also looked down at myself—whoa, Mickey mouse?!

“Good Morning, hon,” bati ng boses na may low and husky tone. Tipikal na boses ng mga napapanood ko sa mga romance.

I raised an eyebrow when I saw Gray…half-naked, wearing an apron and cutting something on the board. He looked at me with a gentle smile.

“Sit down and eat your breakfast. I also include your medicine for your hangover,” sabi niya pa. Wow, ano ko siya? Tatay?

But instead of rolling my eyes, napangiti ako. I cannot do this especially sa ganitong situation. Kaya ba ako binigyan ng ganiyang lalaki dahil alam nilang hindi ko kayang alagaan ang sarili ko?

Lol, nanliliit tuloy ako sa sarili ko.

Bigla niyang inilapag ang mainit-init pang corned beef na may mga onions. Literal na napalunok ako roon, pero mas lalo ata akong natukso sa katawan niya…lalo na noong hinubad na nito ang apron. He smiled at me tapos naupo na rin.

“C’mon, eat first. Do you want some coffee?” Tanong niya pa. Napairap ako pero ang totoo ay nararamdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko.

“Ako na,” sabi ko. I saw him smirking. Hindi ba siya mapipikon sa ugali ko?

“I told you, Gray. He’s still snappy,” bulong niya.

“What was that?” Tanong ko na kunwari ay hindi ko siya narinig. He bit his lower lip and looked at me with playful eyes.

“Wala, ang sabi ko…you’re welcome,” sarkastikong sabi niya na ikinangiti ko ng palihim. Fvck it, hindi pa pala ako nakakapagpasalamat.

Pero bakit nga ba siya andito? Akala ko pa naman si Zorren ang naghatid sa akin since siya ang nagsabi kagabi bago ako magpakalasing.

“Why are you here?” Kinagatan ko ang toasted bread na may corned beef sa ibabaw habang hinahalo ang black coffee ko.

“Because you wanted me to. You threw a tantrum last night when I said I’d leave. If you hadn’t kept saying no one loves you, I wouldn’t have stayed,” paliwanag niya. Nanlaki ang mata ako.

“I threw what?!” tanong ko.

“Yeah, nagpa-padyak ka pa ngang nalalaman. Sabi mo pa, iiwanan ba kita uli. Kaya eto, dito uli ako nagstay. But, it’s fine. Your wish is my command,” aniya sabay kindat sa akin.

What the heck…

“You also kissed me last night. You tried to seduce—” Napatakip ako sa tenga ko.

“I heard enough! Please, lasing lang ako niyan,” sabi ko pero pakiramdam ko, pulang-pula na ako sa kahihiyan ko. Hindi ako nilubayan ng mga mata niya. He’s like a CCTV, naobserve at nakikita niya ang bawat galaw ko.

“You’re too drunk, but I know…you still like me,” sabi niya na lang. Naubo naman ako sa kinakain ko. I saw his worried eyes at agad akong kinuha ng isang basong tubig. Ininom ko iyon.

“Slow down…” Paalala niya.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Ikaw ’yun! Kung ano-ano kasi sinasabi mo eh naku!”

“But, you’re blushing. Besides, you said you liked me. Nagsorry ka nga because you thought, you crossed the line,” sabi niya na nagpatahimik sa akin.

Totoo naman. Kaya nga after that confession, hindi ko na siya pinansin eh. Nagi-guilty lang ako sa pamimilit ko sa kaniya. I demand…Masyado rin akong assuming.

Naramdaman ko ang braso niya sa braso ko. Pinulupot niya iyon sa akin at isinadal ang chin niya sa balikat ko while looking at each other. Doon ko napansin ang kagwapuhan ni Gray. “Don’t blame yourself, ok? Kasalanan ko ’yun. I was too busy and hindi ko naisip na communication is one of the importance sa relationship.”

Napaiwas ako ng tingin pero hindi ko nilayo ang mukha ko sa mukha niya. “Maybe my heart and mind want that. Yan na lang ’yung kulang eh. I just want you to—”

Hinalikan niya ako ng mabilis. “Understand you? I understand now. You have a point in asking me that. Pero…”

“Pero?”

“Pero, akala ko ba ayaw mo akong nasa paligid mo? I mean, pinagtatabuyan mo nga ako eh?”

Inirapan ko siya. Hindi ko alam ang isasagot ko sa kaniya. Kahit siguro alam na niya ang sagot, gusto pa rin niyang marinig iyon sa akin.

Bigla niyang sinundot ang tagiliran ko kaya napaigtad ako. “Gray!”

He chuckled. “So, namimiss mo nga ako n’un?”

I put down my bread. “No! Namiss ka ng buong team—”

“Namiss mo ako eh,” panunukso niya pa. Inilapit niya ang bibig sa tenga ko. “C’mon, admit it.”

“Hindi nga eh!” sabi ko pa. Pero hinigit na naman niya ako habang hawak sa bewang. Inamoy-amoy ang leeg ko.

“You missed me, right?” Tanong niya pa. Nanghihina na naman ako sa ginagawa niya.

“Oo na! Happy?” Sagot ko. “Layo ka na.”

“I miss you too so much. Hindi kita masolo kahapon eh.” Yung kaninang paghapit ay naging yakap. Ang laki-laki niya compare sa akin. Para tuloy kapag papatayin niya ako eh walang akong kawala.

Bigla akong may nairealized. Tutal, nandito naman na siya. Bakit hindi ko siya tanungin?

“Sigurado ka ba talaga sa akin?” Tanong ko. Dahan-dahan siyang napahiwalay sa akin. He frowned, confusion flickering in his eyes as they silently asked why.

“Yes! I’m fvcking serious about you,” sagot niya na puno ng determinasyon. “Why did you ask that? You’re making me nervous here…”

“Wala lang. Nitong mga nakalipas na mga araw habang wala ka, may mga narealized ako eh. Maybe I’m bi? Tapos, namimiss nga kita kahit hinayupak ka. Ang gusto ko lang malaman, kung seryoso ka ba sa akin? Like…saan nga ba tayo nanggaling? One night stand? May nabubuo ba sa ganoon?” Tanong ko. He smiled at me.

“Mysterious, right? Inexplain ko na kaya ’to sa’yo eh. Every day, I feel my connection to you growing deeper and deeper. I don’t really know how to explain it. All I know is that I want you by my side all the time, always with me. I get jealous of the people around you…I just want to look at you all the time. It’s slowly becoming…something I can’t control,” paliwanag niya.

Napahalumbaba ako sa lamesa habang nakatitig sa kaniya. “But you said, we will try? Like why try kung may nararamdaman ka na pala sa akin? Bakit hindi…‘Mavis, I like you. Can I court you?’.”

He chuckled. “Oh, my bad. Akala ko kasi game ka eh. Hindi ko pa rin kasi nasusubukang manligaw noon kaya…akala ko wala na at hindi ’yun uso—not until you said na hindi ka pa handa. That’s why I want to take everything slow. Kahit ako muna ’yung gumalaw, just to prove myself. “

I observed him. A guy like him? Magugustuhan ako? Ako talaga na hindi babae? Look at him, handsome, masculine, husband material. Hindi lahat pero 9/10 siya for me. I looked down at his chest and abs. Nakaramdam ako ng init. “Talaga ba? Sa gwapo mong ’yan?”

He smirked at me. Naku po, ayan na. “Ah, thank you. Napopogian ka pala sa akin.”

“Yabang! Oo na sige na! Nag-uusap ng seryoso eh,” reklamo ko. “Ano nga? Sa gwapo mong ’yan hindi ka pa nagka girlfriend? Hindi ka pa nanligaw? Ilang taon ka na nga uli?”

“Is this interview? By the way, I’m 20 years old.” He rolled his eyes. Aba, marunong na lumaban?! “And, no. Hindi pa. I’m not interested. Kahit nung college pa ako. Nothing. Wala akong makitang katulad mo eh.”

I sigh deeply. “Bolero ka talaga. Ganiyan din sinabi ng Papa ko kay Mama, pero ayun, babaero pala siya dati. Atsaka ako? Katulad ko? Magtigil ka nga!”

“Why? I’m blind when it comes to gender. For me, that’s the true definition of love. Kung kanino tumama ’yung pana ni kupido, doon na ako tinaman,” sabi niya sabay halik sa pisngi ko.

Hindi ko maiwasang mamangha sa kaniya. But, I can’t stop thinking kung tunay ba ’yun o hindi? “Gray, baka libog lang ’yan—”

“No, please. Naamazed din kasi ako sa itsura mo, nadala ako sa charisma na dala mo. Nadala lang din siguro tayo ng init ng katawan noong malasing. But, I swear…I’m serious about you. Bilhan pa kita ng yate,” banta niya. Natawa ako.

“I don’t need that. But fine…kung seryoso ka, prove it. Basta tumino ka sa school or kung kasama ko ang grupo ko, ok?”

“So, pwede akong hindi tumino kapag tayong dalawa lang?” Nanunukso niyang tanong habang nilalapit ang mukha sa mukha ko.

Hinarang ko ang kamay ko sa mukha niya. “Not a chance.”

Tumawa lang siya.

Pagkatapos ng almusal namin ay nagdecide akong maligo na. I want to go to the gym para mapagpatuloy sana ang figure ko. Pagpasok ko roon ay siya namang pagpasok din ni Gray.

“Gray!” saway ko sa kaniya.

“Sorry, I need to pee! Mabilis lang ’to,” sabi niya. Tumalikod ako. Hinubad ko na lang ang lahat sa akin, maliban sa boxers ko. Ilang saglit pa ay hindi ko pa rin naririnig na lumalabas siya. Napaharap ako sa kaniya at nahuling nakatitig sa akin.

“What? Labas na!” utos ko, pero sa totoo lang ay naiilang ako sa kaniya. Pakiramdam ko ay may magagawa akong kasalanan ngayon dahil dito.

“S-sorry! You’re so sexy lang ngayon. Anyway, yeah sure. I’ll wait for my turn,” sabi niya. Tumalikod na siya.

Damn…a v shaped body? Pakiramdam ko, may pre-cum na ako sa sobrang pag-iinit ko sa kaniya kanina pa.

“A-ah…ayaw mo bang sumabay na?” Tanong ko na nagpahinto sa kaniya. Dahan-dahan siyang lumingon habang may ngisi sa labi.

“No, why? Kailangan bang magkasabay?”

Napalunok ako. Hindi ko na matiis. “M-magkaka water interuption daw eh.”

Kumunot ang noo niya sa akin. Alam niya na sigurong gumagawa lang ako ng dahilan. “Well, ayaw naman nating maabutan n’un…right?”

Hindi ako nakasagot habang lumalapit siya. Binuksan niya rin ang shower kaya sabay na nabasa ang mga katawan namin habang titig pa rin ako mga mata niya.

“Are you really sure about this? Hindi mo ba ako paghihintayin na sagutin mo ako before we do this?” He asked me with his seductive tone. I bit my lower lip.

“Parang ayaw mo ba?” Tanong ko pabalik. He chuckled.

“I just want to respect your decision here. Nililigawan kita, hindi na ’to ’yung last time. Besides, kung gagawin naman natin ’to…with love, right? So, it’s better to ask for your permission.”

I licked my lips dahil pakiramdam ko, nanunuyo iyon kahit nababasa na ng tubig. “You said you liked me.”

Lalo siyang lumapit pa. I can feel his hands on my back. “Ahuh?”

“Ayun naman pala eh, idiot,” That was the last thing I said before I cupped his cheek and kissed him under the shower.

It was like a dam breaking. This was raw, hungry, and demanding. I wanted to taste everything he’d been holding back. My tongue swept against his, and I felt him groan deep in his chest, isang tunog na naramdaman ko hanggang sa kaloob-looban ko.

He cupped my butt. Parang gusto na niya akong kainin ng buhay dahil sa halik niya. Kaagad na bumaba iyon sa leeg ko. I could feel his hot tongue tickling my skin. He caught me effortlessly, slamming me back against the tiled wall. The impact made me gasp, but it only made the kiss more intense. My fingers dug into his shoulders, my nails scratching his skin as I tried to pull him even closer, if that was even possible.

“Mavis… fvck,” he growled against my neck, his lips leaving a trail of fire on my skin. “Tell me to stop. Please.”

I let out a shaky breath, my head tilting back to give him more access. “Don’t you dare stop, Gray. Don’t you dare.”

Mas lalong tumindi ang nararamdaman ko at agad ko siyang hinila at isinandal sa pader. Hindi ko alam kung paano ko nagawa 'yun pero It satisfied me. Nakita ko kung papaano siya nagulat at nadala sa ginawa ko. The water was still cascading over us, but I barely felt the cold anymore. Gray's back was flush against the tiles, his chest heaving with every jagged breath he took. I stepped even closer, my body slick water, until I could feel the frantic thrum of his heart against my own.

I started slow. I trailed my tongue from the hollow of his throat, tasting the droplets of water and the saltiness of his skin. I could feel him shudder, his large hands gripping my waist so tight his knuckles were white.

“Mavis…” he choked out, his head falling back against the wall with a dull thud.

I didn’t stop. I moved lower, my tongue tracing the hard lines of his pectoral muscles. I flicked my tongue over his nipple, teasing the dark peak until it was pebble-hard. He let out a sharp, guttural sound, his fingers digging into my hips. I took him into my mouth, swirling my tongue around the sensitive bud before giving it a playful, sharp nip.

“Fvck!” Gray growled, his whole body jolting. His hand left my waist to grab a handful of my wet hair, not to pull me away, but to hold me there, deeper against him.

The sound of the shower was a dull roar in the background, but all I could hear was the way Gray’s breath hitched every time my tongue moved. I moved to the other side, licking a path across his chest, savoring the way his muscles rippled under my touch.

Every time I swirled my tongue over his nipples, his hips would jerk forward instinctively, seeking more friction. He was shaking, his self-control hanging by a literal thread. I looked up at him through my wet lashes, seeing his eyes squeezed shut and his jaw clenched so hard I thought it might break.

“You like that, Coach?” I whispered against his wet skin, my breath hot against the cold water.

“I-i forgot to buy a condom,” sabi niya. I chuckled.

“Then, no fuck for you,” sabi ko na ikinanguso niya. “But, I’m willing to make you happy right now.”

Naramdaman kong hinaplos niya ang bagay sa pagitan ng hita ko. Dahan-dahan niyang ginalaw iyon.

I matched his movement. Inabot ko rin ang kaniya, our hands finding each other in the middle of the heavy downpour. The moment we touched, it was like a physical jolt.

“Mavis… fvck,” Gray breathed into my mouth, his forehead resting against mine as we started a slow, rhythmic motion.

May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko nang maramdaman kong sabay kaming napapaungol sa bawat stroke. It was slippery, hot, and electric. Hindi ko na alam kung tubig ba o kaming dalawa na ang gumagawa ng tunog na umalingawngaw sa banyo.

Sinubukan kong bilisan ang galaw ko, teasing the head of his length with my thumb, and Gray responded by pulling me into a kiss that was almost violent in its intensity. We were fighting for air, our tongues tangling while our hands worked in perfect sync.

“Don’t… don’t stop,” I gasped against his lips, my knees beginning to buckle.

He gripped my waist tighter with his free hand, pinning me firmly against the wall para hindi ako matumba. Every time his thumb would graze the tip of me, my vision would go blurry. I was teasing him, too, slowing down my pace just when I felt him getting close, only to hear him growl in frustration before I started again.

“You’re… such a brat, Mavis,” he hissed, his eyes finally snapping open, burning with a dark, raw heat.

I just smirked, leaning in to bite his lower lip. The rhythmic sliding of our hands, the sound of the splashing water, and the heavy, ragged breathing between us were the only things that existed. Every stroke was a promise, every tease was a reminder of how much we wanted this.

I was so close to the edge, and I could feel him shaking too, his grip on me becoming almost bruising. In this shower, surrounded by steam and the scent of our shared intimacy, we weren’t Coach and player anymore, we were just two men losing themselves in each other, one stroke at a time.

Parehas kaming hinihingal ng ilabas namin iyon. Nagtalsikan pa ito sa kaniya-kaniya naming ari, hita at sa iba pa.

He kisses my forehead. “Thank you…”

“Sa susunod, h’wag mo na nga kalimutan ang condom,” biro ko pa.

“May susunod pa?”

Napangisi lang ako sa kaniya.

Pagkalabas namin ay agad akong naghanap ng damit pang bahay. Tinamad na ako mag gym dahil sa pagod na naramdaman kanina. Sinusuot din ni Gray ang kaniyang damit na pinahiram ko sa kaniya.

“Kung dito lang ako sa bahay, mag-stay ka pa ba?” Tanong ko habang namimili ng movie sa TV.

Tumabi siya sa akin ng paggapang at hinalikan ako sa pisngi. “Sure, why not? I’d rather spend my time here.”

I smiled at him. “Sayang, walang popcorn.”

Bigla namang tumunog ang cellphone niya na agad nitong kinuha. Kumunot kaagad ang noo niya. “Oh no…”

“Why? May emergency na naman ba?” Tanong ko agad. Natrauma na ata ako sa nangyari noon.

“Marshall,” sagot niya sa akin bago sagutin ang tawag. “Yes?”

Pinanood ko ito. Nakita ko ang pagtango niya. "Ok, I'll be there."

Naibaba ko ang remote. "Aalis ka na naman?"

Tinignan niya ako. I saw the concern in his eyes. Hinalikan niya ako sa noo. "Yeah, but don't worry. I'll come back here for our dinner."

Kinakabahan man pero tumango na lang ako. "Alright, text me."

Nagulat na lang ako ng yakapin niya akong muli bago bigyan ng smack kiss. "Promise, I'll come back here. Magdi-dinner tayong dalawa and also...ike-keep ko ang shirt mo. Para alam mong babalik talaga ako, ok?"

Pinanood ko siyang umalis. Napangiti ako. Sana nga, sana hindi na niya ulitin 'yung last time. But I started to think right now...anong klaseng business ang mayroon siya?

At sino ba talaga siya?

Napakamisteryoso niya sa akin. 

Itutuloy…

Desire 20

Desire 20: Date and Chase

Mavis Point of View

Napabuntong-hininga ako. Nakakabored maghintay sa lalaking 'yun. Nakakgutom din pala. Pero in fairness, inorderan niya ako ng french fries and cheese burger. Nakakagulat nag eh, wala naman akong sinasabi o tine-text. Pero kanina pa 'yun at kumakalam na talaga ang sikmura ko.

Bigla pang nagcommercial ng Mcdonald's kaya lalong nagwala ang mga bulate at ahas sa loob ng tyan ko. Tinignan ko ang cellphone ko and It's already 6:50 PM. 

Gusto ko man siyang i-text pero baka makaistorbo naman ako. Considering that he's busy sa business niya at doon sa inaalagaan niyang family member na may sakit.

Tumunog ang sikmura ko kaya nagpunta ako sa ref. Napapikit na lang ako. Wala na pala akong stock ng pagkain.

That's it. Kinuha ko ang cellphone ko. 

[6:51 PM]

Mavis:

“I’ll go outside. I can’t wait, sorry. Just text me your order and I’ll order it for you.”

Kinuha ko ang wallet at keys ko. Kinuha ko rin pala ang jacket ko dahil pakiramdam ko ay malamig sa labas. Nagpunta ako agad sa closet para mamili ng jacket na susuotin ko.

"Cream or Black?" Tanong ko sa sarili ko. May nagmessage na naman sa akin.

Gray:

“No, please, hon. Give me another 5 minutes. I’ll be there! I promise! Mwuah!”

"Ugh! Fine, cream!" sagot ko sa sarili sabay suot nu'n. 5 minutes? Parang impossible namang makarating siya agad dito? 9th floor ito. Malay ko ba kung nasaan siya ngayon?

Binilangan ko siya. Hindi ko pa naman gustong nalilipasan ako. Baka matrigger ang acid reflux ko. Napatingin ako sa oras. 2 minutes agad ang nakalipas?

Mavis:

“Fineee. And if you’re not here, Mister. I’ll go to McDonald’s.”

Biglang may kumatok sa pintuan. Kaagad kong tinungo 'yun. Pagbukas ko ay agad akong napataas ng kilay sa nakita. Nakasandal si Gray sa gilid ng pintuan. He looked like a total cliché straight out of a romance novel, but fvck, it was working. May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko habang tinititigan ko ang red rose na kagat-kagat niya ang tangkay at ang bouquet na halos tumakip na sa dibdib niya.

He's wearing a black t-shirt, a red cap and pants. Napansin kong fitted ng kaunti ang manggas dahil sa biceps niya. Ano ba 'to? College boy?

"Roses are red, violets are blue, I'm sorry I'm late... please forgive me, will you?" aniya, his voice a bit muffled by the flower but still carrying that deep. Napangiwi ako sa narinig. 

Heck, how could I stay mad at this man? Kung ganito siya ka-corny?

Inabot niya sa akin ang bouquet. “For you, honey. I’m really sorry.”

I took the flowers, their scent filling the space between us, but my eyes stayed fixed on his. I stepped closer, closing the gap until the roses were crushed between our chests. I reached out and gently took the single rose from his mouth, tossing it onto the side table without breaking eye contact.

"A-ano 'to?" Natatawa kong tanong pero fvck, parang nakikiliti ang tiyan ko. 

Wtf? Kinikilig ka diyan, Mavis?

He chuckled. "Sorry, I just want to make you happy."

Inirapan ko siya. "And you did it...by the way, love your outfit. Gigimik ka ba?"

Napakamot naman siya sa batok niya. "W-well..."

"Ito naman. Tara na ang gwapo mo diyan baka bawiin mo pa," sabi ko na lang. Ngiting-ngiti ang gago eh. He placed his hands on my waist.

"Where do you want to eat?" Tanong niya nang makababa kami sa parking lot. Napalingon ako sa paligid. Hindi ko makita ang sasakyan niya.

"My car?" Tanong ko sa kaniya.

"Nah," aniya sabay turo sa Neiman Marcus Limited Edition Fighter. Literal na napaawang ang labi ko. "Meet Broomrat, my lovely motor."

"Ah..Broom—what?" Literal na napaangat ang mga kilay ko sa narinig.

"Ahh broomrat." Pag-ulit pa nito habang kinukuha ang helmet niya. Tuluyan akong natawa doon. "W-what's funny, hon?"

Broomrat? Broorat? Boor— nevermind.

Nakita ko ang pamumula niya. Nagagalit ba siya? "I-i don't have any idea...care to explain? Anong nakakatawa roon?"

Namula ako sa hiya bigla. "W-wala. Sorry. May naisip lang talaga ako sa pangalan. Ang ganda ah? Mukhang pinag-isipan mo nga," sarcastic kong sabi.

"Yeah. Broomrat. Broom for her sounds like...broom. You know? Onomatopoeia. Then the word rat, because she can run as fast as one. Parang si Jerry from Tom & Jerry," paliwanag niya. Mas lalo akong nahiya,

Green minded ka talaga Mavis.

“A-ahh oo. I like it,” sabi ko na lang habang kinakalimutan ang kahihiyan na ginawa ko.

"Really? Well, you deserve this," aniya sabay suot sa akin ng helmet. Medyo maluwag lang sa akin kaya medyo gumagalaw iyon. Sumakay na rin siya.

Humawak ako sa likuran para hindi malaglag. 

"Give me your hand," mahinahong utos niya.

"H-huh?" 

"Give me your hand, hon. Malalaglag ka niyan," sabi niya. Binigay ko naman. Paghawak niya roon ay tumibok ang puso ko. He took my hands and wrapped them around his waist. 

"Hold still. Please, hon. I want to get you to the mall alive," I followed his command, my fingers gripping the sides of his waist a bit more firmly. Ramdam ko ang tigas ng katawan niya. 

"Ang dami mong alam," I teased back, but I didn't let go. I leaned in a little closer, my chest almost brushing his. "Bakit? Akala mo ba tatalon ako sa motor habang umaandar tayo?"

He just let out a low, amused huff and adjusted his grip on the handlebars, checking my position in the side mirror. "Just making sure."

"I can't afford to lose my most valuable player before the date even starts," he murmured, his eyes meeting mine through the reflection. I leaned my chin on his shoulder, the scent of his cologne mixing with the fresh smell of the evening air.

Pag-andar namin, tumingin ako sa paligid. Masarap palang sumakay sa motor. Hindi kasi pumayag si Papa na bumili ako nu'n since sometimes I'm a reckless driver. Baka madisgrasya raw ako o makadisgrasya.

Ganito pala ang feeling ng nags-stroll. I saw other buildings at 'yung mga taong naglalakad. Masyado akong fed-up ng kotse ko, nakalimutan ko nang nag eexist pa pala ang ganoon.

"Where do you want to eat?" Tanong ni Gray nang tumigil kami dahil sa traffic light. He rubs my hands and looks at the side mirror.

"Kahit saan," sabi ko.

"And where's that? Saan siya banda? I never heard of that restaurant," aniya. Napairap ako sa kaniya.

"Saka na, sa mall na tayo magplano," sabi ko na lang at isinandal na lang ang ulo ko sa likod niya.

"Alright..."

Sa pagtingin ko sa gilid ay may nagstop din na driver, nakasando ito ng black at tumingin sa akin. Inangat niya ang helmet niya at kumindat pa sa akin. 

"Come over to me," aniya.

"Oh no, hindi mo gugustuhing gawin niya 'yan," ani Gray ng mapansin ang lalaki.

The man chuckled. "Why not?" 

"Baka umuwi 'yang motor mo ng walang driver," mahinahong sabi ni Gray bago mag green ang stoplight. Umandar na kami paalis matapos 'yun. Medyo kinabahan ako sa sinabi niya.

Is he really that scary? Pero batak magbato ng corny na lines sa akin ah?

Pagdating namin sa mall sa parking lot ay napansin kong nakatitig siya sa akin. I smiled at him.

"Hindi naman ako lilipat eh," sabi ko sa kaniya. 

"So, I don't need to wear my sando para hindi ka na tingnan ng iba?" Aniya. Itinabi namin ang helmet. May lock ata siyang inilagay para hindi mawala sa motor.

"Napakaseloso mo naman. Syempre, bakit ako lilipat sa ibang motor kung nakasakay ako sa mamahalin mong broomrat?" panunuya ko. He grips my shoulder and gives me a smack kiss. May mga napatingin sa amin dahil doon.

"Gray!" madiing bulong ko habang nakayuko.

"Haha. Don't mind them," aniya bago ako hilain papasok sa mall. 

"So, nakaisip ka na ba ng kakainan?" tanong niya sa akin.

Napatingin ako sa gusto kong kainan kanina bago siya dumating. Matagal na akong hindi nakakakain doon. He grabbed my hand. "Let's go to McDonald's."

"Ahh sure ka? Fast food 'yan," sabi ko pa. Mukha kasing hindi siya kumakain doon dahil hindi healthy para sa body figure niya ang fast food.

"Anything for my baby," aniya sabay ngumuso pa sa akin. Napansin ko namang nagkatinginan ang dalawang crew dahil doon. 

"Hi, good evening, sir," bati pa nito. 

"What do you want, hon?" Tanong ni Gray habang nakatingin sa menu. Nakita ko ang pagpigil na ngiti ng dalawang crew. Napakamot ako sa batok ko.

"C-chiken? Yun lang," sabi ko na lang dahil nag-iinit na ang pisngi ko.

"Alright, two orders of two pieces of chicken mcdo meal  and then 20 pcs of nuggets. For drinks, please just water. For dessert, One vanilla ice cream cone and one oreo mcflurry," order ni Gray. Napaawang ang labi ko.

Hindi ko nasasabing favorite ko ang oreo mcflurry nila ah?

He smirked and winked at me. “Anything else?”

Napatingin ako sa kaniya. “T-that’s fine,” sabi ko.

“You’re blushing—”

“Eh!” saway ko sa kaniya. Tumawa na lang siya bago bayaran ang order namin at umalis. Narinig pa namin ang tilian ng dalawang crew bago kami maupo sa dulong part, sa may bandang bintana.

Tinignan ko siya matapos ’yun dahil kinuha niya ang cellphone at may tinignan.

“Gray,” tawag ko sa kaniya nang may maisip.

Nag-angat naman siya ng tingin. “Yes, hon?”

“You know my friends, right?” His brows furrowed.

"Yeah, why?"

"Alam mo na rin kung sino ang mga magulang ko since nakita mo na sila noon sa restaurant. I'm just wondering, kung kailan ko rin makikilala 'yung iyo?" saad ko. He put down his cellphone and took a deep sighed.

"Well, you will know them soon," sabi niya. "Busy lang din sila eh."

"Businessman din ba sila?" Tanong ko naman bago dumating ang order namin.

"Ahuh. Partners ko rin."

"What kind of business?" Tanong ko muli sa kaniya. He chuckled. 

"Cars, motors, trucks, machines, etc." sabi niya sa akin. "You can search it up on the internet. Titan machine corp."

Napanganga ako. "Wait... you're the owner of that company?"

Tumango-tango siya. "Yup. Why?"

Napakagat ako sa ibabang labi ko. What the heck? Sobrang yaman pala niya talaga? "But I thought, nasa family ka ng doctors? Akala ko hospital ang minamanage mo?"

"Meron din kaming hospital. I manage it too. Have you ever heard...Vesque's Hospital? Yeah that's mine," aniya. Napalunok ako. Nagmukha akong kawawa sa pagkatao niya.

"Well...that's why you're busy huh?" sabi ko. Nakonsensiya tuloy ako sa kakamadali sa kaniya. "Sorry for that."

He held my hands and smiled at me. "No, don't apologize. You're my priority. Now I've learned that I also need to make time for you.."

Naisip ako, ganito rin si Papa kahit nag mamanage siya ng company and ng restaurant nila ni Mama. Hindi pa rin siya nawawalan ng time sa amin.

Damn…

“Naiintindihan ko naman na ngayon. Ganiyan din naman kabusy si Papa. But thanks,” sabi ko na lang. He rubbed his index fingers on my palm sabay dila sa ice cream niya habang nakatitig sa akin.

"Well, that's good. Thank you. Don't worry, this is for us. You know...for our future," aniya.

Napangisi ako. "Sigurado ka ba na ako talaga? Kasi baka mamaya maghanap ka ng babae. Puputulin ko talaga 'yang kaligayan mo eh."

Tumawa na lang siya bago kami magpatuloy sa pagkain. Kinuha ko ang mcflurry at tinikman.

"That's one of your favorites, right?" aniya.

Kumunot ang noo ko. "Oo nga pala. How did you know? I never mentioned that. Chocolate flavor lang ng ice cream ang nasabi ko? Not sure."

Inangat niya ang cellphone at pinakita ang instagram account ko. May post nga pala ako about doon. "I have my source."

Natawa ako sa nakita. Bigla rin kasi akong may nairealized. "May social media ka na pala? Anong sumapi sa'yo at nagkaroon ka niyan?" 

"Ah, one of my friends told me to make one.," sabi niya bago ipinakita iyon sa akin. Nakita ko ang profile pic niya. Gwapo siya pero ang ginamit niya ay 'yung para siyang tatay style na pinicturan ang harap ng mukha habang naka poker face ito. 

Pfft cute.

“You’re smiling…” puna niya.

"Marunong ka bang magpicture?" tanong ko sabay tawa. Pinindot ko ang camera button. "C'mon, I'll take a picture of you."

"No, please. I don't like that," sabi niya sa aki sabay takip sa camera lens.

"C'mon," sabi ko. He pouted his lips.

"Ayaw nga."

"Please? Sayang naman. You're photogenic," sabi ko pa. Sinamangutan niya ako. "Ay!"

"Fine,' aniya. Tumingin siya sa camera bago ngumiti. Nagcrossed arms pa siya kaya kita ang bisceps nito at ang pagkamasculine. His red lips seducing me, ganoon din ang mga mata niya na para bang kinukuha ako palapit sa kaniya. Natulala ako ng ilang saglit bago ko pinindot ang button.

"Well?" Tanong niya. Pinakita ko sa kaniya iyon. "Nice angle huh...I love it. Thank you, hon."

"Hakot pati senior citizen," sabi ko pa habang humahanga sa itsura niya roon. He chuckled 

"C'mon, you're the only one I will follow," sabi niya bago magnotified sa akin ang ginawa niya. 

"Bakit hindi ka mag follow ng babae? Or ng mga friends mo?"

"Hindi ko naman ginawa 'to for them. Para hindi na rin puro text and calls ang mode of communication natin," sabi niya pa.

Matapos 'yun, nag decide kami maglakad-lakad habang dala-dala ko ang mcflurry na hindi ko pa nauubos. Napatingin kami sa department store at pumasok doon.

"What do you plan to do after graduation?" tanong niya habang tumitingin kami ng mga damit.

"Graduation agad? 2 years pa bago 'yan," sabi ko na ikinangiti niya. "Hmm, malamang sa malamang...ako ang papalit kay Papa."

"Oh? That's nice, we're both in high positions," sabi niya. "What about us? Baka sa sobrang busy natin niyan, wala na tayong time sa isa't-isa."

"OA ka naman! Nasa ligawan pa lang tayo niyan ah?" Napataas ang kilay ko. "Hindi naman totoo 'yan. Look at my Father and Mother. Busy noon si Papa habang si Mama may minamanage rin, inaalagaan pa nga ang mga kapatid ko eh. Pero nagagawan nila ng paraan."

He looked at my eyes with curiosity. "Tell me about them. Paano pala sila nagsimula?"

"Nagsimula sila bilang maging magkapatid. Inampon si Mama ng pamilya ni Papa. Then my Papa fell in love with him. Tapos nung naging sila, pinaglaban nila 'yung love nila. They tried to make their own life kahit pinagtabuyan sila ng mga parents ni Papa. Hanggang sa di kalaunan...natanggap din sila," sabi ko. I saw that he was amazed by my parents' story.	

"Damn...so, may chance na matanggap nila tayo?" Tanong niya sa akin.

"Siguro? Wala naman silang tutol sa akin eh. Pero hindi ko lang alam kung matatanggap nila na coach kita," sabi ko na ikinangisi niya.

"I can fix that, don't worry—" Napatigil siya ng may marinig kami. Agad naming sinundan ang tunog nito at napansin ang isang lalaki na nakayuko habang natatakpan ng medyo mahabang buhok niya ang mukha.

May tatlong lalaki ang tinatawanan siya. Nasa paanan ng mga ito ang kaniyang bag na sumabog pa ata ang laman. May mga make-up kit doon at iilang papel.

"Tangina, akala pa naman namin babae! Kadiri!" sabi ng isa. Napatingin ako kay Gray na naging seryoso ang mukha. Parang automatic na nagkakasalubong ang kilay niya. Napansin ko ang kamay niya, hindi nakayukom iyon pero alam kong mananakit na siya. Natatakot man siya pero on the other side, humahanga rin dahil handa niyang ipagtanggol 'yung mga dapat ipagtanggol.

"Balak mo pa ata kaming yayain sa fitting room. Tangina. Tigang ka ba?" dagdag pa ng isa.

"Lahat kayo nakakadiri! Mga manyak! Bakit ba uhaw na uhaw kayo sa tit*?!" Saad pa ng isa. "Dapat sa'yo binubugbog eh!"

Napatingin ako sa ibang staff ng mall. Bakit patay malisya sila?

"Oh, damn it!" madiing bulong ni Gray nang bigla nilang sinapak ang lalaki. Napaupo na lang ito habang nanginginig. Sinundan ko agad siya.

"Paupuin mo siya, hon," utos ni Gray sa akin. "Why did you hurt him?"

Nagkatinginan ang tatlo. "At sino ka naman? Bakit ka nangingielam dito?!"

"Are you ok? Gusto mo dalhin ka namin sa clinic? Meron ata sila rito sa mall eh," alok ko sa lalaki. He looked at me with his teary eyes. Naawa ako sobra. Nabuhay ang galit ko sa mga taong mapanakit sa tulad namin, sa tulad niya na wala namang ibang ginagawa kung hindi ang matanggap lang kami sa lipunan na ito.

"Bakit? Sino ka ba talaga? Hindi mo ba talaga ako kilala?" hamon ng lalaking nasa gitna kay Gray. Wala namang kagalaw-galaw sa pwesto niya si Gray, tila ba hindi bothered sa ugali ng tatlo.

"Dapat ba kitang makilala?" Mahinahong tanong ni Gray na ikinatawa ng dalawang kasama noong kausap niya.

"Baka gusto mong i-ban kita rito sa mall namin?" banta nung lalaking nasa gitna niya. Inilapit pa nito ang mukha niya sa mukha ni Gray.

Gray chuckled. "Ah, ikaw pala ang anak ni Mr. Domingo...Well, now I know. I can call him. Titignan natin kung sinong kakampihan sa ting dalawa."

"May kasama ka ba? Gusto mo bang tawagan natin sila?" Alok ko pa sa biktima. 

"M-meron," sagot niya habang nanginginig na inilabas ang cellphone niya.

Napansin ko na nanlaki ang mga mata ng mga umaaway sa kaniya habang nakatitig kay Gray. Maya-maya pa ay tumakbo ang mga ito paalis. Napakunot ang noo ko kay Gray na lumapit sa amin.

"Sorry for that. Hindi pa pala ubos ang variant ng mga katulad niya," ani Gray.

"Ano palang sinabi mo sa kanila para matakot 'yun?" Tanong ko na ipinagkibit balikat niya na lang.

"Nothing," sagot niya bago ako kindatan.

"A-ah s-salamat ha? T-tinawagan ko na 'yung boyfriend ko," sabi nung lalaki. "B-by the way, I'm Dave. S-salamat ha? Salamat talaga. M-my boyfriend wants to meet you pala. Nandiyan na siya."

Napatango kami ni Gray bago siya tumingin sa paligid. Nanlaki bigla ang mata ni Gray.

"Sorry, we have to go, hon!" sabi niya sabay hawak sa kamay ko. Nakita ko naman ang pagtataka ni Dave habang nakatitig sa akin. Dumaan kami sa ibang row habang sinusubukang mukhaan ang boyfriend na sinasabi nito. Doon kumunot ang noo ko dahil nakilala ko ang lalaki, pati ang mga kasama nito.

"W-wait, saan ba tayo pupunta?" tanong ko sa kaniya. Nakarating kami sa may garden area ng mall kung saan marami ang nakatambay at nagpipicture. Doon siya nakahinga ng maluwag.

"B-bakit tayo nandito? Sayang naman hindi natin na-meet 'yung boyfriend ni Dave," sabi ko. He looked at me bago ako akbayan.

"That's fine, we're not interested," saad niya na ikinataas ng kilay ko. 

Sungit naman nito.

“Sungit ah? By the way, feeling ko kilala ko na ’yung boyfriend niya. Si Heaux,” sabi ko na agad niiyang ikinataka at ikinasimangot.

"How did you know that name?" tanong niya. Umupo kaming parehas sa damuhan. May mga lumilipad ding bubbles sa hangin.

"Attorney namin siya...Kilala mo?" tanong ko pabalik. "Atsaka 'yung mga friends niya. Sino nga uli 'yun? Si Chase? Warren?"

Hinawakan niya ng mahigpit ang kamay ko. "Wait—you met them?!"

Napakunot na rin ang noo ko dahil sa inaakto niya. "Oo, noon. Sa gym. Medyo binibiro pa ako nung Warren. Akala niya raw babae ako—"

"He's an idiot. Don't mind him," sabi niya. "Don't talk to them again, ok?"

Tinignan ko ang mukha niya ng malapitan. "At bakit naman? Kilala mo rin pala sila eh?"

"T-they're my friends," aniya. "Please, don't talk to them again, hon. They're a bunch of idiots. Hindi maganda ang maidudulot nila sa'yo."

"At ikaw, hindi idiot?" balik ko sa kaniya. Napanguso siya bago ako halikan sa pisngi. 

"I'm different. Mabait ako kaysa sa kanila," bulong niya pa bago isandal ang ulo niya sa balikat ko. "So please? Don't talk to them."

Napabuntong-hininga ako. "Wala ka namang dapat ikaselos sa kanila. Ang bastos ko naman kung hindi ko sila kakausapin, diba?"

"They will make fun of me. Alam nilang possessive akong tao. Pagseselosin lang nila ako. Lalo na si Warren, matinik 'yun sa babae. Kaya niyang landiin kahit gays," sabi niya habang nilalaro ang mga daliri ko.

"So? You don't have anything to be jealous about. You said I'm yours anyway. Then make me...and trust me," sabi ko na ikinangiti niya.

Itutuloy…

Let me know your thought/s guys! Thanks! Big help ’yun!

Desire 21

Desire 21: Chasing

Mavis Point of View

Isinuot niya muli sa akin ang helmet. "Bagay pala sa'yo, hon. You look like a bad boy. Marami ka sigurong maisasakay na babae kung gagamitin mo ang motor ko."

"Baka ikaw kamo. Sino-sino na ba ang naisasakay mo rito?" tanong ko sa kaniya. He just smirked at me. Loko 'to ah?

"You're the only one na naisakay ko rito. Hindi ako nagshe-share nor nagbibigay ng ride kung kanino lang," sabi niya bago isenyas na sumakay na ako. "Hop in."

"Siguraduhin mo lang ah," banta ko pa. I slipped my arms around his waist. He looked at me through the side mirror, then smiled and put on his helmet.

"Did you have a good time tonight?" Tanong niya. Ngumiti ako at isinandal ang ulo ko sa balikat niya.

"Hindi eh," biro ko. 

Sobrang nag-enjoy ako, Gray. “Thank you.”

Narinig ko ang mahina niyang pagtawa pa mula sa sinabi ko. 

The food, the walk, even your corny pick-up lines… It was perfect. Tangina, in love na ba ako?

"You're welcome. Sa susunod uli," aniya. Bago paandarin ang motor. Mula roon, naramdaman ko na naman ang kung anong abnormal na pakiramdam sa tiyan at dibdib ko. Tinignan ko uli ang view sa daan. May nadaan kaming park na marami halos ang couples. Ang sweet siguro kung naglakad-lakad kami diyan no?

"Can I stay over again tonight?" tanong niya habang nakahinto kami.

"May bahay ka, Gray. May trabaho ka rin diba? May school works din bukas. Paano 'yung mga 'yun?" Tanong ko pabalik. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. "Ok, fine. Sa  weekend after ng game natin sa Red Lions. Wala naman akong lakad nu'n eh. Magrereview lang din for exams next week."

He chuckled. Naramdaman ko ang paggalaw ng likod niya. "Really? I'll help you. Magrereview tayong dalawa."

"Review? Alam ko na 'yan. Tigilan mo ako. Kapag ako walang naisagot sa exams ko ah?" I smirked. Akala niya siguro hindi ko mahahalata. May binili kasi siya sa Watson's kanina. Isang box ng bagay na nakalimutan niyang bilhin kahapon.

"I promise, I'll help you. Same course lang naman ang kinuha natin noon," sabi niya. 

"Sigurado ka diyan ah?" sabi ko. He rubbed my palm. Bigla namang may humintong kotse sa tabi namin. Ferrari ata ang brand? Ewan ko. Napatingin kami ni Gray roon ng ibaba nito ang bintana at magpakita ang isang lalaki na sa tingin ko ay biglang naging familiar sa akin. Green-grey eyes, matangos na ilong, may triangle shape face, may makapal na kilay at higit sa lahat ay nakakatakot na aura. 

Pero hindi ko alam kung saan ko siya nakita…

“How are you, Gray?” tanong niya sa sharp voice. Napansin kong natigilan si Gray.

"Buhay ka pa pala?" Tanong pabalik ni Gray sa malamig na boses. Napalunok ako. Nandito na naman ang pagkatao ni Gray na ikinatatakot ko. Hindi niya binitawan ang kamay ko at hinimas pa rin iyon. Walang halong panggigigil o diin.

"Looks like you're going to drag someone else into this again. You're just like Chase. You both like involving other people in your business, and that's why... they end up disappearing," sabi nito.

Napansin ko na nag green na ang stoplight. Kaagad na napailing si Gray.

"Hold on tight, hon," sabi niya.

"A-ano—" hindi ko na naituloy ang itatanong ko ng bigla niyang ipaharurot ang motor. 

Damn it!!! Ngayon lang ako nakasakay ng ganito kabilis. Para akong liliparin sa lakas, kung hindi lang ako nakakapit kay Gray.

"B–bakit ang bilis natin?!! Ah!!!" sigaw ko. Napansin ko naman na hinahabol kami nung lalaki sa sobrang bilis din. At dahil maraming kotse na nasa unahan namin ay sumisingit kami ni Gray. Nandiyan din ang pag gewang namin para maiwasan ang mga ito. Medyo naiiwan na ng kaunti ang lalaki dahil sa pagliko-liko rin nito.

"S-sino ba sila?!" sigaw ko pa.

"Hold on, hon. Ask me later," aniya at mas binilisan pa ang pagda-drive. Kumakabog ang puso ko sa sobrang takot. Parang usok na lang ang mga tao at mga sasakyan sa amin. 

Seriously? May ganito palang sasakyan? Mala-fast and furious!

"A-ayaw ko pang mamatay!!" sigaw ko pa.

"Hindi ko hahayaan 'yan," sabi niya, his voice firm and steady despite the speed. Naramdaman ko ang biglang pag-angat bahagya ng takbo ng motor, causing me to tighten my grip on his waist even more. The wind was rushing past us, cold against my skin, but the heat coming from Gray was enough to keep me warm.

"Siguraduhin mo!" aniya bago nag-sway sa isang truck at patagilid na umiwas. Lumingon ako at napansin na ganoon pa rin ang kotse, mukhang desidido siyang habulin talaga kami. 

Sino ba siya? At kung may atraso si Gray, bakit sobrang desperado naman pati sa public ay hahabulin nila? Hindi ba sila professional para pag-usapan ’yun sa ibang lugar na private?

“Don’t mind him. Hindi niya tayo maaabutan,” sabi niya pa na tila sigurado talaga sa sinasabi.

"Magpapaliwanag ka sa akin mamaya!" sabi ko pa.

"Hindi naman mababawasan ang ligaw points ko, right?" aniya pa niya. Nakuha niya pa talagang magbiro ngayon? Kapag talaga ako namatay ngayon, aawayin ko siya hanggang kabilang buhay!

"Umayos ka muna, Gray!" sigaw ko pa. Kinakabahan na talaga ako.

"I've got you, Mavis," he called back, his tone turning a bit more serious. "Always."

Kumalma naman ako kahit kaunti. Pero hindi pa rin naalis ang takot ko dahil doon. Napansin ko namang may pinindot siya sa harap ng kaniyang motor na kung anong button.

"Coordinate: 14.24578, 120.97809! Ferrari car!" aniya. Napakunot ang noo ko. "I'll repeat, Ferrari car. DBA- 2345!" 

Pinindot niya uli. Bahagya kaming lumiko malapit sa sidewalk. Napansin kong may mga kotseng lumabas sa gilid, sa kabilang road. Mga tatlong black montero iyon habang may dalawa pang motor na katulad lang din kay Gray. 

Napakunot ang noo ko. "S-sino sila?!"	

"I'll explain everything later! Just hold on tight now!" aniya ng seryoso kaya napakapit ako lalo. Napansin kong natatakpan na halos ang kotse ng humahabol sa amin. Kahit papaano, hindi na rin ako natataranta.

Lumingon sa amin ang drivers ng motor. Nagsaludo ito kay Gray na tinanguhan niya lang bago binilisan ang pag-andar.

Maya-maya pa ay hindi siya lumiko sa kennon road, kung nasaan ang condo ko.

"Saan tayo pupunta?" tanong ko na hindi niya sinagot. Napairap ako at hinayaan na lang siya. Ilang saglit pa ay nakalayo na kami. Habang papalapit kami sa dulo ng mahabang winding driveway, unti-unting bumulaga ang isang dambuhalang structure na tila galing sa isang Hollywood movie. The mansion was a breathtaking mix of modern minimalist and old-world luxury. High-pitched roofs, pure white limestone walls, and floor-to-ceiling glass panels that reflected the gold glow of the chandelier.

Ngayon ko lang 'yun natignan ng matagal dahil nagmamadali ako noon. 

Malalaki rin ang bintana na may malalaki at mahahabang kurtina. Malaki ang living area at ang malaking U shaped na hagdan. Napansin ko bigla ang isang lalaki na nakangiti sa akin, anong pangalan niya nga uli?

"Marshall," tawag ni Gray sa kaniya. Kinuha naman nito ang susi ni Gray bago iabot ang dalawang basong tubig. Sparkling water pa 'yun. Napansin ko ang agad na paglagok ni Gray roon habang pawis na pawis siya. Napalunok ako ng tubig dahil sa napansin sa kaniya. 

Hot as fvck…

Iniwasan ko na tingnan ang T-shirt niya na bumabakat ang abs niya dahil medyo basa ng pawis iyon, at uminom na lang. Pakiramdam ko, malulunod pa ata ako dahil doon.

"Welcome, Master Gray, and welcome back, Mr. Mavis Lim. We meet again," sabi ni Marshal bago nag bow ng kaunti.

"Sorry for bringing you straight to my house," sabi niya pa bago higitin ako sa bewang. "I can't take you back to your condo because they might follow you there."

"Sinong sila?" Tanong ko. Napansin ko ang pag-iwas ng mga mata niya bago balingan si Marshall.

"I'll go shower. Marshall, my clothes. Bigyan mo na rin si Mavis ng masusuot," utos nito. Nagbow muli si Marshall.

"Your command will be followed, Master," sabi pa nito bago umalis. Napangisi si Gray.

"Gusto mong sumabay sa akin?" aniya na tila nanunukso. Tinulak ko siya ng mahina.

"Mauna ka na. Susunod na lang ako," sabi ko. "Magpapahinga muna ako ng kaunti."

Nakita ko ang pagsimangot niya kaya napasimangot din ako. "Sige na at maligo na. Magpapahinga muna ako rito. Nakakapagod kaya 'yung kanina 'no?" 

"Alright..." aniya na tila nagtatampo. Tinignan ko siya ng matalim bago siya makaalis. Ilang saglit pa ay may dalang damit na si Marshall at towel. Dumiretso na ito sa direksyon na nilakaran ni Gray.

Napatingin ako sa paligid. Wala man lang picture o portrait ng pamilya ni Gray. Wala akong makukuha rito para makilala man lang ang isa sa mga pamilya niya maliban kay Marshall. Napansin ko naman ang mga VHS Tapes na nasa iisang cabinet. Napatayo ako at tinignan iyon. Mukhang nasa mga tape nito ang title.

"Kung ako sa'yo, hindi ko 'yan titignan," sabi ni Marshall na nasa likuran ng sofa na kinauupuan ko kanina. Napahawak ako sa dibdib ko.

"N-nakakagulat ka naman!" saway ko sa kaniya. "Bakit naman? Hindi ba 'to pwedeng panoorin? Ano ba 'tong mga 'to?"

Ngumiti siya sa akin. "Hindi ko rin po alam. Si Master Gray lang po ang nakakaalam niyan."

"Master..." bulong ko habang tumangtango. Mukhang may alam siya tungkol kay Gray. Nacurios ako bigla rito "Ilang taon ka na ba nagsisilbi kay Gray?"

Marshall looked off into the distance, as if remembering years long gone, before turning back to me with a faint smile. A small smile tugged at the corner of my lips, drawn by the mystery that seemed to surround them. For a moment, I forgot my earlier unease about the sheer size of the mansion, my curiosity now fixed on the history of the man who owned it.

"Simula noong mag 18 siya. Ako na rin ang pumalit sa ama ko na nagsisilbi sa kaniya at sa pamilya niya noon," paliwanag niya. Napakunot ang noo ko sa kaniya.

"So, alam mo kung anong nangyayari sa kaniya? Kilala mo ang pamilya niya? Mga kaibigan niya? Atsaka 'yung mga bagay na hindi ko pa alam sa kaniya?" Tanong ko sa kaniya.

Napansin ko ang pagseryoso niya sa akin. He looked straight at my eyes, na para bang pati kaluluwa ko ay kita na niya.

"Yes," tipid na sagot niya.

"Can you tell me about it? Mukha kasing iwas na iwas siya sa akin eh. Kaibigan pa lang niya ang kilala ko pero not in formal way pa," sabi ko sabay buntong-hininga. "Gray is still a stranger to me. May mga bagay pa akong hindi alam sa kaniya."

"You will know him soon, dahan-dahan at isa-isa mong makikita kung sino si Master Gray," sabi pa ni Marshall. Medyo kinabahan pa ako sa narinig.

Napaupo ako sa sofa at nilingon siya. Ipinatong ko ang kamay ko sa sandalan, kasabay ng chin ko. "Can you just...give me some information about him?"

Tumikhim siya. "I'm afraid I can't answer that. You should ask Master Gray. I'm sure he can tell you more about him."

Napanguso ako. Ibinigay naman niya ang damit ko. "Here's your clothes, Mr. Lim."

Matapos 'yun ay nagpunta na ako sa direksyon kung saan nagpunta si Gray. Doon ko nakita ang isang kwarto na may kalakihan. May mini library sa loob at desk. May king size bed din na kulay pula ang sheet. May malaking aquarium din na may lamang iba't-ibang isda. 

Lumabas mula sa isang pintuan si Gray na basa ang buhok habang nakatapis ng towel. Napatingin siya agad sa akin at ngumiti.

Pasimple ko siyang inirapan. "Maliligo na rin muna ako bago matulog."

Bago pa man ako makapasok ay hinawakan na niya ako sa braso. "Are you mad at me?"

"Bakit naman ako magagalit?" Sabi ko bago pumasok sa medyo kalakihan niyang banyo. May bathtub doon at shower area. Napakagat ako ng labi. 

Wow. Nakadagdag pa ang medyo dim na light at ang mga LED lights sa mga gilid-gilid.

Sumunod naman siya at niyakap ako. "Please don't."

"Labas, maliligo ako," sabi ko. "Hindi ako galit. Pero magpapaliwanag ka sa akin."

Nakita ko ang pagliwanag ng mukha niya. Para siyang nabuhayan. "Sure. I'll wait for you."

"Depende rin pala sa paliwanag mo, kung maayos at masa-satisfy ako. Kung hindi naman, sa sala na lang ako matutulog at hindi na ako sasakay sa broomrat mo na 'yan," sabi ko pa. Pinigilan kong tumawa. 

Hanep na pangalan.

Nagulat siya bago mapakamot sa ulo. Napangisi  ako sa reaksyon nito. Ang tapang-tapang kanina, pero ngayon parang tumitiklop eh. "What? F-fine..."

Matapos kong maligo ay lumabas na rin ako. Nakakaadik ang amoy sa loob ng banyo ni Gray. Parang mas pipiliin kong matulog doon kaysa sa kwarto niya. Makabili nga ng scent na ganoon para maadik din ako sa condo ko.

Pinunasan ko ang basa kong buhok habang nakasuot ng sando at pajama na kulay gray. Nakita ko siya na nakahiga sa kama habang nakatingin sa cellphone niya. May hawak pa siyang makapal na libro na tila isang novel. Hindi ko makita ang title dahil bahagya itong nakababa. Wala rin siyang suot na damit pang-itaas at tanging boxers lang. Mukhang mas comfortable siya roon. Napakagat ako ng ibabang labi ko at pinigilang madala sa kaniya.

He noticed me right away and casually set down what he was holding, as if it meant nothing to him. "Hon... wow, you really look like a man now."

Itinabi ko ang towel habang tinatapik niya ang pwesto sa tabi niya. Pagtabi ko rito ay lumapit siya at inamoy ang leeg ko.

"Oh fvck..." bulong niya na nagbigay ng kiliti sa akin.

"Well?" Sabi ko habang naghihintay sa kaniya.

"Well, what—oh yeah," aniya. Umayos siya ng higa habang ako ay tumagilid at isinadal ang sarili sa malambot na headboard ng kama. Napansin ko ang maganda niyang mga mata na nakatitig na naman sa akin habang nagsasalita siya.

"That's one of my enemies and rival sa business. You know, kapag isa ka sa mga sikat ang business...hindi maaalis 'yan. For sure, ramdam ng papa mo 'yan," sabi niya sa akin bago ilagay ang mga daliri niya sa pagitan ng mga daliri ko. Matapos 'yun ay iniangat niya ang likuran ng palad ko at hinalikan iyon.

"Ah, so ang bonding niyo ay racing at patayan?" tanong ko sa kaniya. He shrugged his shoulders.

"Maybe. But I knew he was going to do something bad, so... that's what I did. I can't let him do that, especially not when you're involved. But don't worry... he didn't recognize you. He won't be following you anymore," sabi nito na tila sigurado sa mga sinasabi.

"At 'yung kanina? Sino 'yung mga tumulong sa atin?" Tanong ko uli. Para namang gumaan ang loob ko habang sinasabi niya 'yun.

"My bodyguards. Thank God, nasa malapit lang din sila," sabi niya sabay buntong-hininga at isinandal ang sarili sa akin. Hinawakan ko ang basang buhok nito.

Bigla kong napansin ang tila scar sa kaniyang likuran, sa bandang balikat. Parang bago lang iyon kaya hindi ko hinawakan.

"How did you get this scar?" Tanong ko. Napatayo siya at humarap sa akin. Kumunot ang noo niya sa akin.

"A-ah don't mind it. A small accident last time. Nasugatan ako sa factory noong binisita ko. Magaling naman na 'yan," sabi niya na ikinanliit ng ng mata ko. Hindi ko alam kung bakit hindi ko kayang maniwala sa kaniya.

Muli siyang napabuntong-hininga. "Promise, I'm telling the truth," sabi niya pa.

Ilang saglit pa ay tumango ako. "Fine. Akala ko kung ano na eh."

Tumingin siya sa akin ng malumanay, bago ibaba ang tingin sa labi ko. "So, satisfied ka na ba sa nalaman mo? About my family...they're not here. Mag-isa lang ako rito. I'm an independent person. This is my own house kaya rin nagdedecide ako kung sino ang titira rito."

I rolled my eyes and smiled at him. "Sure."

"That's good to know. Walang matutulog sa sala ngayong gabi," aniya sabay ngiti sa akin. Tumingin ako sa mga labi niya. Bigla akong nag-init. Para akong naturn-on sa postura niya ngayon. "I'll drive you to school tomorrow. Sasabay ka sa akin, pati sa pag-uwi."

"I'm not satisfied, Gray," seryoso kong sabi. 

His smile suddenly vanished from his lips, and his brows furrowed. "S-so, matutulog ka sa sala? No way, please. Ako na lang. You'll stay here."

Natawa ako ng mahina. Pinigilan ko ang kamay niya. Inilapit ko ang mukha ko sa kaniya. "I'm not satisfied tonight. Parang may kulang kasi eh."

Tila namula siya at hindi kaagad nakagalaw. "H-hon?"

"Atsaka, sayang naman 'yung isang box ng trust na binili mo kung hindi natin siya gagamitin, right?" Bulong ko na ikinangiti niya. 

"You saw it?" tanong niya. He bit his lower lips and his large hands gripping my waist firmly as if he was staking his claim. Without saying a word, he leaned down and claimed my lips.	

I tangled my fingers into his hair, pulling him closer, letting the scent of his cologne and the raw intensity of the moment consume me. In this vast, silent mansion, Gray was the only thing that felt real.

He looked down at me, his eyes dark with a mix of affection and something much more dangerous. 

The weight of his body was a grounding force, pressing me deep into the plush mattress. Every kiss he pressed against my jaw and throat felt like he was branding me, claiming every inch of my skin as his territory.

“Hold on,” he rasped, his voice thick with a hunger that made my stomach flip. Naghubad kaming parehas at itinapon sa kabilang side ng kama ang mga damit namin.

He reached over to the nightstand, his muscles rippling under the dim amber glow of the bedside lamp. I heard the sharp, distinct sound of foil tearing. He paused, his gaze dropping to mine for a split second, ensuring I was still with him, still wanting this as much as he did.

Finally, meron na siyang ganoon.

With steady, practiced movements, he rolled the protection on. There was a silent, heavy respect in the way he handled the moment, no rushing, no carelessness. He wanted me, but he wanted to take care of me even more.

Once he was ready, he moved back over me, pinning my wrists gently above my head. His eyes were dark, swirling with an intensity that felt like a physical heat.

“I don’t want to hurt you again, Mavis,” he murmured, his forehead resting against mine. “Tell me if it’s too much.”

“It’s not,” I breathed, my heart hammering against my ribs. “Just don’t stop.”

He let out a low, guttural groan and began to sink into me. The friction of our skin, the heat of the room, and the rhythmic sound of our breathing filled the silence of the mansion. Every movement was a slow, deliberate burn, a silent promise that despite whatever secrets he was keeping, his heart was right here, beating against mine.

I closed my eyes, arching my back to meet him, losing myself in the overwhelming sensation of being completely, utterly his.

The friction was unbearable in the best way possible, a slow-burning ache that centered exactly where we were joined. I could feel the thin latex between us, a clinical barrier that did nothing to dampen the raw, primitive heat of his body.

Gray groaned, a sound that started deep in his chest and vibrated through my own. He wasn’t holding back anymore. Every thrust was deeper, more purposeful, as if he were trying to drive himself into my very soul. My hands, finally free from his grip, scrambled for purchase, my fingers digging into the hard, sweat-slicked muscles of his back.

“Gray… fvck,” I gasped, my head tossing back against the pillows.

A small smile played on the corner of my lips even as my breath hitched. For a moment, I felt like I had forgotten all my earlier worries about the secrets, and the questions that I mentioned. There was no room for secrets here, not when he was looking at me like I was his entire world, his jaw clenched and his eyes blown wide with pleasure.

He leaned down, his sweat dripping onto my chest, and captured my mouth in a kiss that tasted like desperation. It was a messy, wet collision of tongues that mirrored the frantic rhythm of our lower bodies. I could feel the tension building, a coil winding tighter and tighter in my gut until I was vibrating with it.

“Mavis… look at me,” he commanded, his voice a wrecked whisper.

I forced my eyes open, blurring with tears of sensation, and met his dark, intense gaze. He wanted to see me break. He wanted to be the one who took me over the edge. He accelerated, his movements becoming faster, more urgent, the sound of our bodies meeting filling the vast, quiet room.

I felt it then, the sudden, blinding rush of white-hot heat. My back arched, my fingers clawing at his shoulders as I cried out his name. A second later, Gray followed, his body stiffening as he buried his face in the crook of my neck, his breath hitching in a series of jagged, staccato gasps as he came.

The silence that followed was heavy, broken only by the sound of our synchronized, ragged breathing and the distant hum of the mansion’s air conditioning. He didn’t pull away immediately; he stayed there, heavy and warm, his heart thudding a frantic rhythm against mine.

Hingal kaming parehas matapos ’yun. Hindi ko napansin na nilabasan din pala ako sa ginawa niya. Natatawa akong tumingin sa dibdib ko. Naghalo ang pawis at ang seed ko.

“Satisfied?” Tanong niya habang nakatihaya at nakatingin sa akin. Pawisan kaming parehas kahit may aircon naman ang loob.

“If I say no…anong gagawin mo?” Tanong ko sa kaniya. He slowly pulled out the condom at itinapon iyon sa trash can. Pinunasan din niya ang sarili.

“I’m up for the second one,” aniya an tila nanghahamon. Tinulak ko siya ng mahina at inabot ang sando ko para punasan ang sarili ko.

He chuckled and hugged me. “Let’s save that. May pasok pa tayo bukas.”

Parehas na kaming nakatulog ilan pang saglit dahil sa pagod at saya. Pero agad na nabulabog nu’n ang isang tawag mula sa cellphone niya. Dahan-dahan siyang bumangon.

“What do you want, idiot?” Tanong niya rito. Napakunot ang noo ko at nilingon siya. Napansin ko ang pagsimangot niya.

“Oh yeah right, sorry,” sabi niya. He looked at me at tinakpan ang mic ng cellphone. “Sleep, may kakausapin lang ako for business sa living room.”

Hindi ako tumango at kunwaring natulog.

“Fine, I’ll be there,” sabi nito bago ako halikan sa noo. Pagkaalis niya ay agad kong kinuha ang luma kong damit at pajama ko. Dahan-dahan akong lumabas. Doon ko narinig ang mga tawanan at tila kasiyahan. May bisita si Gray?

Tumungo ako sa sala at napansin ang mga pamilyar na mukha ng mga taong kausap nito. Gray’s friends. Bakit hindi niya sinabi na sila pala ang pumunta?

Napansin ako bigla ni Heaux at napangiti. “Mavis?!”

Nagulat ako at hindi na nakaiwas. “A-attorney.”

Nilingon naman ako ni Gray na nagulat pa. Lalapit sana si Heaux pero inunahan siya ni Gray, inilagay niya ang kamay niya sa tagiliran ko at idinikit sa kaniya.

“Hon, why are you here? May pasok ka pa bukas,” sabi ko.

Nakita ko ang pag–awang ng labi ni Heaux. “Hon?! Gray! Seriously?”

Nag-init agad ang pisngi ko at napatungo. Oh this is awkward…

“Babe, sila ’yung sinasabi ko oh?” turo sa akin ng isang pamilyar na boses.

“Dave?” Tanong ko. Nakaakbay sa kaniya si Chase na nakangiti sa akin.

“So what, Heaux?” Masungit na tanong naman ni Gray sa kaibigan. Ngumisi si Heaux sa akin at sa kaniya. Bigla akong kinabahan.

“Please, don’t mention this kay Papa,” pakiusap ko. Mas lalong humigpit ang hawak ni Gray sa akin.

“Don’t worry, I won’t,” aniya sabay lapit sa akin. Pero gusto ka namin makilala. So, Gray? If you don’t mind? Hihiramin namin siya sa’yo.“

Kinuha naman niya ako kay Gray ng mahinahon. Sumama ang tingin nito sa kaibigan. Hinawakan naman ako Heaux sa bewang. “Don’t you dare touch his waist!”

Tumawa sila Warren bago ako bitawan ni Heaux at pinaupo sa tabi nila.

Umupo naman sa tapat ko si Gray habang tutok ang mga mata niya sa akin. 

Itutuloy…

Desire 22

Desire 22: Fear

Mavis Point of View

Matalim ang tingin ni Gray sa akin habang umiinom 'to ng alak. Kinakausap kasi ako ni Warren eh. Tama nga siya. Maloko nga talaga ito.

"So, saan naman kayo nagkakilala? Bukod sa school? Impossible namang sa basketball court lang, 'no?" Tanong ni Warren. He put his hand on my shoulder, kaya pasimple kong inalis 'yun.

Napansin kong napangiti si Gray. Pero makulit ata si Warren at inakbayan pa ako, kaya agad na nawala ang emosyon na iyon ni Gray.

"A-ahh sa basketball court lang talaga," sagot ko.

"Really? Kasi naalala ko, nung nasa bar tayo noon at galing siya sa ibang bansa, eh bigla na lang siyang nawala. Akala ko nga tinakasan na kami. Pero, I saw his car. Nakaopen pa nga," sabat ni Heaux. "Nakita ko rin ata ikaw sa bar. But I'm not so sure kung ikaw nga 'yun."

Nanlaki ang mga mata ko, pero si Gray...kalmado lang.

"I met him at the court. The moment I saw him, I was drawn to him because of his charm," sabi ni Gray. Itinaas niya pa ang dalawang kilay sa akin at saka sumilay ang ngiti sa gilid ng labi niya.

"Tirador ka ng mga players?" Tanong ni Warren sa kaniya. Nagtawanan sina Heaux at Chase. Habang si Dave ay tila nahiya sa sinabi ng lalaki. Napatikom ako ng bibig. 

Ganito ba talaga sila magbiruan?

Nagulat ako ng batuhin siya ng unan ni Gray. “Of course not! Idiot! Kailan ba ako nagkaroon ng relasyon sa mga tinuruan ko noon? Kay Mavis lang!”

I looked at him "Ah, so coach ka noon palang?"

"Sabagay, wala kaming nakitang karelasyon 'tong si Gray eh. Lagi kasing nakasimangot at halos wala atang humor sa katawan," sabat ni Chase.

"He's not interested. Kahit sayawan siya ng babae sa tapat niya, kahit kalampagan siya sa hita niya, hindi siya mahuhumaling. Kaya nagulat na lang kami ngayon na may nakabingwit na sa kaniya...or should I say, may nakuha na siya? at anak pa talaga ng kliyente ko?" Ani Heaux habang nakatitig sa akin.

Oh…so wala pala akong magiging problema sa isnag ’to. Kakaiba huh?

Inilapit ni Warren ang bibig niya sa tenga ko. “Do this if you need help huh? Baka bihag ka lang ni Gray,” bulong ni Warren habang gumagawa ng gesture sa akin. Binababa nito ang middle and ring finger.

"Stop whispering! Baka nalalawayan na 'yang tenga niya!" saway ni Gray sabay mahinang tinap ang pwesto sa tabi niya. "Hon, come here."

Tumawa silang apat sa naging reaksyon nito. Tumayo naman ako at aalis na lang dahil mukhang mababaliw ako sa mga 'to kanina pa eh. "Kukuha na lang ako ng juice."

"Sama na ako,' ani Dave. "Samahan ko lang si Mavis, babe. Diyan ka lang."

"Sure," nakangiting sabi ni Chase sa kaniya. Mabuti na lang at hindi na inistorbo ni Gray si Marshall dahil mukhang pagod din ito sa mga pinapagawa niya. May magagawa rin ako para makaalis sa chaos ng magkakaibigang 'yun.

"Mav!" ani Dave. Muntikan ko na palang malaglag ang baso dahil sa tulala ako.

"A-ah salamat," sabi ko. Napatingin ako sa sala. Siguro si Dave na lang ang kakausapin ko kaysa sila.

"Kumusta pala 'yung pisngi mo?" pagbubukas ko ng topic sa aming dalawa.

"A-ah ok naman. Ginamot naman ni Chase kahit p-papaano," ngumiti siya sa akin habang nagsasalin ng powedered juice sa baso niya. "S-salamat pala uli ah? Takot lang talaga ako magsumbong kay Chase eh. Alam ko namang mapapaaway na naman siya kung magsusumbong ako."

Hinarap ko siya. "At bakit naman? Boyfriend mo naman siya. Kailangan niyang malaman 'yang nangyayari sa'yo. H'wag ka rin kasing papayag na magpaapi. Hindi mo pwedeng hayaan lang 'yan sila."

Napabuntong-hininga siya. "P-paano ba? Hindi ko k-kayang sumuntok eh."

"Hindi mo naman kailangang sumuntok. Ipaglaban mo lang karapatan mo," sagot ko sabay tawa ng mahina. "Saka ka na manuntok, kapag sinaktan ka na nila at below the belt na ang sinasabi nila sa'yo."

"P-paano? Hindi ko talaga alam lumaban eh. I-ikaw ba? Paano mo sila nalalabanan?" tanong niya sa akin. Nakita ko ang kagustuhan sa mga mata nito.

"Well, sinasabi ko kung ano man ang tama. Pero mas napapangunahan din ako ng pananakit. Yun kasi ang panlaban ko halos. Mabuti tinuruan ako ng Papa ko at mga tito," sabi ko sa kaniya. Pinakita ko pa ang kamao ko.

Napakunot ang noo niya. "A-ahh tanggap ka nila?" 

"Oo naman. Bakit?" sabi ko bago ininom ang tinimpla ko.

"Ah wala naman. Ayaw mo kamo masumbong sa Papa mo eh. Narinig ko 'yung sinasabi mo kay Heaux," tumingin siya sa baso niya. Ilang saglit lang 'yun dahil bumalik ang mga nanlalaki niyang mata. Ang cute niya dahil mukha siyang korean na babae. "I-ikaw 'yung anak ng Lim! Yung gay couple! Nabasa ko ang kwento nila sa magazine! OMG!"

I chuckled habang nagtataka. "Ah...what magazine?"

"Matagal na 'yun! Mga 18 or 19 years ago na 'yung magazine na-publish. Nakita ko kasi 'yung magazine sa ukay-ukay na napuntahan ko. Tapos doon ko nabasa 'yung sa mama at papa mo. Ang ganda nu'n! Tungkol ata sa journey nila mula sa umpisa hanggang sa dulo. Nagbigay pa sila ng future name ng anak nila. Ikaw 'yung binanggit nila pero hindi pa ata buhay nu'n? Tinanong ko sila sa mga taga-harvey, totoo nga ang kwento! Kaso lang may mga hindi rin magaganda silang sinasabi lalo na 'yung mga homophobic na kaklase ko," aniya sabay pout.

"Teka, sa harvey ka rin nag-aaral?" Tanong ko. Tumingin siya sa akin.

"Oo—ah!! Kaya pala pamilyar ka. Ikaw 'yung varsity namin," aniya sabay kamot sa ulo niya. "Sorry sorry. Puro lang din kasi ako aral. Hindi ko alam na marami pa palang extra curricular activities na nag e-exist doon."

“Course? And year?”

“Education. 4th year,” sabi niya Mas matanda pala siya sa akin. “Hindi mo ako makikita roon kasi hindi ako masyado palalabas ng room namin.” Narinig namin ang malakas nilang tawanan.

Tumango ako saka napabuntong-hininga. “Please, kung ano man ang marinig mo ngayon o nakita, hindi mo sana ipagkalat o ipagsabi. Busog na ako sa issue.”

Tumango rin siya. “Oo naman! Safe na safe ’yan sa akin. Wala rin naman akong mapagsasabihan doon kung sakali. Si Chase lang naman ang kausap ko kadalasan.”

Tumaas ang kilay ko sa narinig. “Paano mo nga pala siya naging boyfriend?”

“A-ahh…we just met somewhere tapos we became friends, tapos ayun na,” sabi niya. Mukhang namula pa ang pisngi niya sa sinabi. “Pasensiya ka na pala sa kanila ha? Baliw lang ’yang mga ’yan pero mababait naman. Inaasar lang nila si Gray kasi raw seryoso masyado. Once na makasundo mo sila, magiging masaya ka naman. Mga mukha lang silang nakawala sa mental dahil sa mga kalokohan nila.”

Napatango na lang ako at tinignan ang garden. “Gusto mong bumalik doon?”

He chuckled and nodded. “Mas ok na h’wag na. Baka mas maasar ka lang sa kanila.”

Pumwesto na lang kami sa pool na nagliliwanag sa backyard dahil sa ilaw nito mula sa ilalim. Asul ang tiles nito sa ilalim. Maganda at malinis ’yun. Mukhang walang dumi kahit na kapiraso. Umupo kaming parehas at nagdecide na ilumlob ang mga paa rito.

“So, gaano na ba kayo katagal ni Gray?” Tanong niya agad pagkalublob pa lang ng mga paa ko sa tubig.

“Hindi pa naman matagal. Atsaka nagliligawan pa lang kami,” sabi ko pa.

“Huh?” Kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Ligaw pero natutulog kayong magkasama?”

“May masama ba roon? Ganoon na rin siguro ’yun. Dating, ligaw, relationship. Parehas lang siguro ’yan. Getting to know each naman ang kailangan eh. We just leveled it up,” rason ko na lang pero miski ako natatawa sa sarili ko. Ligaw tapos sex? Masyado naman naming ginalingan?

“W-well…”

“Tama ka naman,” sabi ko na lang. Nakuha ko ang gusto niya sanang sabihin. “We’re just exploring our connection to each other. Siguro lang dahil sa excitement? Una ko si Gray, and probably una niya rin ako. Kaya ganito lang kami kalapit.”

Napangiti siya bigla. “Mukha ngang mahal ka na ni Gray eh. Ang sweet niyo kaya sa mall? Nakita ko kasi kayo doon sa mcdonald’s. Actually, sa parking palang pala. Nakilala ko agad si Gray.”

Bahagya akong nagulat. Pero nabawi rin iyon dahil may biglang pumasok sa utak ko “Speaking of Gray…gaano mo na ba katagal nakakausap si Gray? Or kilala?” tanong ko agad. Sana sa kaniya may makuha ako, mukhang malabo kasi talaga kay Marshall eh.

Uminom siya sa baso niya. "Matagal ko na siya kilala pero madalas ko lang siyang makita. Busy kasi siya madalas. Base sa ugali niya, mabait siya kaso nonchalant kausap eh. Minsan ko lang siya narinig tumawa and of course, madalas nakakatakot siya lalo na yung napaaway siya."

"Napapaaway siya?" Kumunot ang noo ko. "I mean, except doon sa mall...saan pa siya napaaway?"

"Ahhh...hindi ko pa nakita 'yung iba eh. Si Chase lang ang nagkekwento sa akin. May isa lang beses na nakipagsuntukan siya noon, muntik pa siya maglabas ng baril. Kung titignan mo lang siya, galit na galit siya talaga. Mabuti na lang at inawat siya nila Warren nu'n," paliwanag niya na ikinatulala ko.

Baril?

"Yan lang ang alam ko sa kaniya. Hindi lang kami ganoon kaclose," dagdag pa nito.

Nagtaka ako. Hindi ko alam kung bakit ako kinabahan sa narinig. 

"H'wag kang mag-alala. Mukha namang hindi ka sasaktan ni Gray eh. Baka nga napaamo mo siya. Kita mo hindi niya pinatulan 'yung mga umaway sa akin sa pisikal na paraan. May character development," sabi niya sa akin. Napangiti na lang ako.

Makalipas ng ilang oras ay nagdecide ng umuwi ang mga ito.

"Huy! Sana magkita tayo sa school huh? At least may kaibigan na ako roon kahit sobrang sikat ka roon at may mga friends din," sabi ni Dave habang kumakaway bago siya pinasakay ni Chase.

"Thank you for keeping him company., Mavis. Nice to meet you again," ani Chase sabay kamay sa akin.

"Sure, no problem. Pwede ko siyang isabay sa lunch namin sa susunod," sabi ko rito. 

“Bye, Mavis! I’ll see you around!” Warren winked at me, na ikinasimangot ni Gray pero agad namang ngumiti ng tingnan ko siya.

“Take care of him,” pahabol ni Heaux sa akin. Tumango naman ako sa kaniya.

“No, I’m talking with him.” sabay turo kay Gray. “Alaagan mo huh? Ikukulong talaga kita kapag sinaktan mo ’yan.”

“Oo na,” nonchalant na sagot ni Gray sa kaniya.

Pagkaalis nila ay isinara na ni Gray ang pintuan at may pinindot pa siyang button na tila lock sa labas. Matapos iyon ay yumakap siya kaagad sa akin. Naamoy ko ang pabango niya na nagpangiti sa akin.

"Told ya, they're just a bunch of idiots... except for Dave. He's precious, like you," bulong niya sa husky na boses.

"Baliw nga sila eh pero maayos naman. Masasanay naman ako," sabi ko sabay simangot. "Kung hindi pa ako lumabas, hindi ko pa sila makikilala."

He smiled at me, then gently pinched my nose. "Sorry. Iniingatan lang kita. They're a bad influence."

"Hindi ah! Ok lang naman. Sa tingin mo ba hindi ganiyan kabaliw sila Davis? Sanay na sanay na ako. Kita mo, kasundo ko na sila niyan sa susunod," sabi ko pa. He kissed my forehead and looked at my eyes.

"I love you, hon," sabi nito. "Let's go to sleep now. 10 PM na. Maaga pa tayo bukas."

GABI na nang matapos ang aming practice sa basketball. Malapit naman na ang final game namin sa Red Lions. Sumakay ako sa sasakyan ni Gray at isinandal ang sarili ko sa upuan dahil sa pagod. Nakita ko pala sila Davis na tila hinahanap ako kaya agad akong napayuko.

"Tinted ang sasakyan ko. Don't you worry," sabi ni Gray na tila tinutukso pa ako dahil nagtataas-baba ang kilay niya. "Kain muna tayo bago kita iuwi sa condo mo."

Paangat na sana ako pero nakita ko ang car drawer niya. May natrigger ata ako kaya bumukas 'yun at nakita ang isang baril at handkerchief na may mantsa ng dugo. Puno iyon ng dugo. May mantya pa ang drawer.

Napalunok ako at agad na napaupo sa nakita. Bumilis ang tibok ng puso ko at tila nagpanic ang katawan ko. May nagfa-flash sa utak ko na patungkol sa dugo. 

Anong nangyayari sa akin? Mabilis namang nasara ni Gray ang drawer at tumingin sa akin.

"Hon—" 

Mabilis kong hinawakan ang pintuan, pero mabilis niya ring inilock ito kaya mas lalo akong nagpanic. 

"A-ano ba! P-palabasin mo ako!" sabi ko sa kaniya.

Hinawakan niya ang kamay ko. "No, hon please don't panic—"

Tinignan ko siya at pilit na binabawi ang kamay ko. "Palabasin mo ako!"

"Hon... please, don't be scared. I won't hurt you," sabi niya. Napansin ko naman ang mga mata niya ang kalungkutan at sinseridad.

Napabuntong-hininga ako. Kumakabog ang dibdib ko. "M-magko-commute muna ako. P-palabasin mo na ako."

Wala naman siyang nagawa kung hindi buksan niya iyon. Pagbukas ko ay sumunod siya. "Let's talk about this."

"No, ayokong makipag-usap sa'yo!" sabi ko. Mas binilisan ko ang paglalakad ko pero naabutan niya ako at hinila ako sa isang gilid, agad niyang niyakap ako.

"Shh! Don't be scared please!" sabi niya ng mahinahon. Pero natatakot talaga ako, na baka sa inis niya eh gamitin niya sa akin ang baril niya.

"Bitawan mo ako! Ano ba!" pagdaing ko. But he didn't listen to me. Niyakap niya lang ako kahit na nagpupumiglas na ako sa kaniya.

"Gray! Please! Bitawan mo na ako!" sigaw ko. Pero wala siyang sinasabi. Hindi ganoon kahigpit ang yakap niya sa akin. Pero dahan-dahan...napapakalma niya ako. 

Damn it!

"Please, let's talk about this, hon. Don't think too much about it yet," pakiusap niya. Napapikit ako sabay buntong-hininga. "Please, let's go back inside my car? Para maintindihan mo."

Wala na akong sinabi pa at agad na kumawala sa kaniya. Bumalik kami sa kotse habang walang nakakakita sa amin. Pagpasok doon ay mas lalong kumakabog ang dibdib ko. Inilock niya ang pintuan at hinawakan ang kamay ko habang nakatitig pa rin sa akin.

Nakita ko mula rito na malapit na siyang maiyak. "Please don't leave me after mong malaman 'to," sabi niya. Hinalikan niya pa ang likuran ng mga kamay ko.

"Bakit ka may baril? No—bakit may dugo 'yung handkerchief? A-anong ginawa mo?" Tanong ko habang nanginginig at inaalis sa isipan ko ang imahe na iyon. Nagpapanic pa rin ako. Marami akong nararamdaman dahil doon, katulad na lang ng galit? Pandidiri? Lungkot? Ewan ko na! Nagpapanic talaga ako!

Huminga siyang malalim. "Please, promise me na hindi mo ako iiwanan? Pleas—"

"Sabihin mo nga, Gray. Sino ka ba kasi talaga?" Madiin kong tanong habang direkta siyang tinitignan. "Hindi kita talaga kilala eh. Kahit anong sweet mo sa akin, kahit anong bait mo sa akin, hindi pa rin kita kilala. Parang napapaisip ako kung anong pagkatao mo. Pasensiya ka na ah? Pero hindi ko maiwasan eh."

"That handkerchief was mine... that blood was mine," he said. "That gun was... mine too."

Natulala ako at napatigil sa narinig.. "W-what...?"

Humugot siya ng malalim na paghinga. "T-that's why I was absent from school for so long... why you didn't see me, why I couldn't reply or answer your calls, and why Sir Joseph couldn't give you any answers. All of that was because I stayed in the hospital back then. I was shot... and my condition became critical because of how much blood I lost."

W-what…

“B-bakit hindi mo sinabi sa akin pagkagaling mo?! Bakit kailangan mong magsinungaling sa akin? Sa amin?! A-alam mong nag-aalala ako sa’yo nu’n hindi ba?! N-nag iiwan ako ng voicemails sa’yo! Texts!” Sabi ko. Napatalikod ako sa kaniya.

"I'm so sorry, hon. I-it's just that... I didn't want you to worry. I want you to focus on your career, on your practice, your studies. That's what matters right now. I-I can handle myself. I don't want to be a burden to you," paliwanag niya pa.

"O baka ayaw mo lang sabihin sa akin kung sino ka talaga?" madiing tanong ko sa kaniya. Nakita kong napahilamos pa siya sa mukha niya. "S-sinabi ko na sa'yo! K-kung gaano kita na-miss diba? P-pero kasi Gray, kung gusto mong magwork talaga tayo...kailangang kilala talaga kita, kilala natin ang isa't-isa. Ako, alam kong unti-unti mo naman akong nakikilala...pero ikaw? Parang ang hirap."

"N-no. Hindi naman sa ganoon—"

"Parang iniiwasan mo ang mga tanong ko. Parang hindi mo binubuksan sa akin 'yung sarili mo. Gray, akala ko ba gusto mo ako?" Tanong ko sa kaniya.

"I love you, Mav," aniya sabay lunok. Tumingin siya sa harapan habang kagat-kagat ang ibabang labi. "Mahal na kita, mahal na talaga kita. Nandoon na ako ngayon, but I just want to protect your peace. Ayokong mawala 'yun."

Napakunot ang noo ko sa kaniya. "Anong peace? What is that?! I don't want that! What I want is you! I want to know more about you! Ayokong laging sinasabi ng utak ko na stranger ka pa rin sa akin—ang unfair mo, Gray! Nakikilala mo ako, habang ikaw nakasarado pa rin ang pintuan mo sa akin."

Hindi siya nakapagsalita. Pero naririnig ko ang mabigat niyang paghinga.

"Kung ayaw mong magsabi, naiintindihan ko. Pero sa ngayon, hayaan mo muna ako mag-isa. Natatakot ako sa nakita ko. Hindi ko alam kung bakit," sabi ko at handa na sanang abutin ang lock sa tabi niya.

"I'm the leader of one of the most dangerous gangs here in the Philippines," sabi niya sa akin na mas lalo kong ikinataka.

"G-gang? What Gang?"

Tinignan niya ako. Nakita ko ang kaseryosohan niya. "Bloodfang. Alam kong hindi mo alam 'yun...but, that's one of the notorious gangs here. Kabilang din kami sa mga kinatatakutan. Bukod sa business ko, 'yan din ang kinaabalahan ko. Kasama ko sina Warren, Chase at Heaux at may kaniya-kaniya kaming team sa loob. Isa rin sa mga business namin ito. Kaya rin ako may kaaway at isa 'yung humabol sa ating parehas—and I'm very sorry about that."

Hindi ko alam ang isasagot ko sa kaniya sa mga oras na 'yon.

"That scar...you saw it last night...iyon ang tama ng baril sa akin na sinasabi ko. This is because hindi ko napansin ang sniper ng mga oras na kinukuha namin ang mga bagay na kinuha sa amin ng kalaban naming gang at syndicate," dagdag niya pa. "T-that's why hindi ko sinasabi sa'yo, dahil ayokong matakot ka sa akin...kahit na hindi kita sasaktan.You and my friends are special to me. I'm careful about the people I go after, only those I believe deserve it, especially my enemies. But that's not something I would ever bring into our lives—not with you, not with my friends who are like family to me. I hope you understand..."

I'm speechless. Hindi ko alam kung maniniwala ako sa kaniya. Sumasakit ang ulo. Parang pabalik-balik sa utak ko 'yung image ng handkerchief.

"I-iuuwi na kita. You're not okay. Gusto mo bang ihatid kita paakyat mamaya?" malambing na tanong niya. Umiling na lang ako. 

"S-salamat," sagot ko sa kaniya sabay tingin sa labas habang prinoproseso ko ang mga sinabi niya sa akin.

Ang galing niyang magtago. He even lied to me, and to his team…

Tahimik lang ako buong byahe. Pakiramdam ko, napakabigat ng atmosphere sa loob. Kaya naman pagdating namin sa tapat ng condo ay nawalan ako ng sasabihin sa kaniya.

Hinawakan niya ang kamay ko. "I-i'll see you tomorrow, ok?

Tumango ako ng hindi tumitingin sa kaniya. "O-okay. See you..."

"Hon...please? Don't be scared. Kita mo naman kung gaano kita kamahal, right?" Tanong niya pa sa akin. Lakas loob ko siyang tinignan sa mga mata.

"I'm sorry. Bigyan mo muna ako ng space," sabi ko bago tumalikod at pumasok sa loob. Hindi ko na alam kung umalis na siya o hindi. Wala akong balak na lumingon. Tulala pa rin akong sumakay sa loob ng elevator. Hindi ko nga napansin na maling floor pala ang napindot ko. Number 7 pala iyon. Napabuntong-hininga ako at agad na sumakay uli at pinindot muli ang number 9 button. Pagbukas nito ay agad akong dumiretso sa loob ng unit ko.

Biglang tumunog ang cellphone ko. Tumatawag siya sa akin.

Kinuha ko iyon at napalunok. 

Sasagutin ko ba? Sinabi ko namang kailangan ko ng space eh.

Sa huli ay agad ko iyong inend, blinock ko rin ang number niya, pati sa instagram niya. Napapikit ako.

Naguguluhan ako ngayon. Natatakot na nalilito. I know he's sincere and serious. I can see that. Pero hindi ko rin nasisigurado kung anong mangyayari, baka sa susunod...

mabaril niya ako o masaktan.

Baka sa susunod, ako naman ang patayin ng mga kaaway niya. 

Paano ang pamilya ko? Baka madamay rin ang mga kaibigan ko dahil lang doon.

Nagulat ako sa pagkalampag ng pintuan. “Mavis! Open this fvcking door! Please! I-i thought we had already talked about this?”

Napaatras at napalunok ako dahil sa boses niya. 

"Mavis!" medyo pagalit na tawag niya. Lumapit ako sa pintuan at inilock pa iyon ng mabuti. Napakagat ako sa ibabang labi. Gusto ko siyang sabihan pero parang walang boses na lumalabas sa bibig ko.

“Please hon! Don’t do this to me! Please? Don’t block me! L-let’s talk…”

Itutuloy…

Desire 23

Desire 23: Pleasure

Gray’s Point of View

Napatingin ako sa restaurant na gustong pagkakitaan namin ng dealer na kausap ko. Huminga ako nang malalim bago ko inapakan ang upos ng sigarilyo sa semento. Sinigurado kong patay na ang apoy niyon bago ko inayos ang suot kong jacket. It’s exactly 6:58 PM. Saktong-sakto sa napag-usapang oras.

Sumenyas ako sa mga bodyguard ko na naiwan sa sasakyan. Alam na nila ang gagawin, dapat mananatili sila sa labas, at matalas ang pakiramdam sa kahit anong senyales ng gulo. Pagkapasok ko sa restaurant, agad kong nakita ang lalaking nakaupo sa pinakadulo. He looked like a shadow in the corner, waiting for a fate he couldn’t yet see. Maayos ang vibes sa loob ng restaurant, it’s a fancy establishment na alam mong mamahalin ang bawat dishes and drinks. May chill and slow music na pinapatugtog sa corner. May maririnig ka ring mga nagbabanggaang mga baso at mahihing usapan galing sa mga mayayaman mga tao sa loob.

Naupo ako sa harap niya nang hindi nagtatanong.

“You’re on time. Good,” bungad ko sa kaniya, my voice low and steady. Inilabas ko ang case na hawak ko at inilapag iyon sa lamesa. “Let’s skip the small talk. Alam nating dalawa kung bakit tayo narito.”

Binuksan ko iyon at inalis ang takip na mga pekeng papeles para iwas sa maiinit na mga mata ng ibang tao. Nakita ko ang paglaki ng mga mata ng lalaki nang makita ang maraming kumpol ng cash.

“6 million. Exact amount of cash,” I said in a calm but cold voice. He looked at me, his brows knitted together.

“Paano ko malalamang 6 million talaga ’to, Mr. Vesque?” Tanong nito sa akin habang hinahawakan ang pera.

“Let’s count here,” simpleng sinabi ko na siyang ikinataka niya. Napailing na lang siya.

“No need. I don’t want to waste your time. Pero kapag nalaman kong kulang ang ibinayad mo. I’ll ruin everything. Lalo na ang buhay mo.” Ngumisi siya sa akin. “You know, kinatatakutan ako ng mga nakakakilala sa akin. Ayaw ko sa lahat kasi ay ’yung niloloko ako.”

Akala niya, matatakot ako. I just smiled at him na siyang ikinasalubong ng mga kilay niya. “Then, let’s count kung nabo-bother ka. As my dealer, I want to earn your trust with my honesty and sincerity in this business. Hindi naman ako tatagal dito kung hindi maganda ang service ko.”

Napansin ko ang bahagyang pagbabago sa ekspresyon niya sa sinabi ko, umiwalas at bahagya siyang naging comfortable. “Is that so?”

“Where’s the item?” tanong ko, direct and to the point. Ayaw ko nang magpaligoy-ligoy pa; the atmosphere in this restaurant was getting too heavy, and I wanted this over with.

Sumandal ako nang bahagya, keeping my eyes fixed on his every movement. Sa mundong ginagalawan ko, hindi sapat ang salita lang, kailangan maging observant ka, kailangan mo rin ng mabilis mag-isip. Dahil kung pabagal-bagal ka, mauunahan ka nila. I could feel the cold metal of my watch pressing against my wrist, reminding me that every second we spent here was a risk.

Nilapag niya rin ang case na may kalakihan na siyang binuksan ko naman. I saw the item na pinakahihintay ko. Napangisi ako at sinarhan iyon.

“Satisfied, sir?” tanong ko sa kaniya.

Ngumiti lang siya, ngiting aso na para bang nagtagumpay siya. Biglang tumunog ang cellphone ko at agad na tinignan iyon. Message from Warren.

[7:01 PM]

Warren:

“We got it. You could leave that rascal.”

“Nice to meet you, Sir Vesque. I have to go,” aniya pero hindi pa siya nakakatayo nang unahan ko siya.

“Not so fast, Mr. Callibur,” sabi ko sabay hawak sa dibdib niya. “We’re not done yet.”

Nakita ko ang kaba sa mukha niya ng makita ang mukha ko. Napansin ko rin na nagsimulang mamuo ang pawis sa noo niya. It was obvious he was hiding something from me.

“W-what is it?” tanong niya sa akin.

“I want you to get this,” sabi ko sabay abot ng isang ballpen. “Expensive ballpen na pwedeng magamit everytime. Galing ’yan sa company ko.”

“T-thanks…akala ko kung ano na,” sabi niya sabay abot ko rin ng tissue na siyang ipinunas niya sa kaniyang noo. “I really have to go. Pupunta pa ako sa ibang meetings ko.”

“Sure,” sagot ko bago siya pinanood na umalis. Nang makalabas na siya at pagsakay sa kotse niya ay lumabas na rin ako at nagsindi ng isang stick ng sigarilyo. Pagsindi ko sa dulo nito ay bigla kong narinig ang malakas na pagsabog. Marami ang natakot at angsigawan, pero ako hindi.

I just smiled at the view habang binubuga ang usok mula sa bibig ko. He really deserves it. Manloloko siya. Kinuha niya ang isa sa mga bagay na importante sa akin… sa amin . Sinubukan niya pa akong perahan talaga? That thing was fvcking mine and he should not mess with me. Pineke niya pa ang bigay niya sa akin kaya pekeng pera rin ang binigay ko sa kaniya. Mabuti na lang at pinindot niya ang button ng ballpen para matrigger ang bomba sa kotse niya.

Well, he didn’t know I’m smart. Hindi niya nalaman ang susunod kong gagawin. Hindi niya alam na gumawa ako ng ibang pasikot-sikot sa nauna kong plano. Akala niya magdidiretso-diretso lang talaga ako?

I am not that dumb. No one can outsmart me…because I am Gray Vesque, one of the leaders of Bloodfang. Walang makakaharang sa akin because I will do that. Mas mabilis pa ako sa mga utak nilang kasing bilis ng pagong.

Pagsakay ko sa kotse ay nakita ko ang gulat at saya sa mga mata ng mga tauhan ko.

“Let’s go home. I got tired dealing with that sh*t,” sabi ko na agad naman nilang ginawa.

This is my fvcking life now, simula noong mag 16 ako. Naging aware na ako kung gaano kadelikado ang buong mundo sa mga taong inosente. Kaya mas pinili kong buksan ang mga mata ko—no mali, sila mismo ang nagbukas n’un para sa akin at hindi ko na muling sinarhan.

It was my innocence na hindi na rin talaga maibabalik ninoman. Hindi na ako makukumbinsi na this world is fair, no honey, it’s not. Even sa mga katulad kong may pera. Kahit gaano ka kagaling, hinding-hindi magiging fair ang mundo sa’yo. Kaya kailangan mong kumilos para sa’yo umayon ang lahat. Kailangan mong gamitan sila o ito ng pera at kapangyarihan mo na meron ka.

Pero siyempre, just because I’m this kind of person doesn’t mean I don’t know how to love. It was Mavis who taught me that connection matters when you’re interested in someone. Back then, I thought having money was enough to win people over… though I was never really interested in anyone. I couldn’t see myself being with someone, not even a fling or anything like that.

“Sigurado ka ba talaga dito, Gray? Baka mapahamak ang kaibigan mo kapag nangielam ka?” Tanong ni Chase habang nilolocate ang bahay ni Hans at ang kasalukuyang dean ng Harvey. What they did to my Mavis was so infuriating, and completely messed up!

“Of course. If I know their locations right now. Wala naman akong sasayanging oras na hingin ang tulong niyo,” sabi ko habang pinalalaruan ang alak sa baso. Pinapaikot ko ang yelo roon at hinahayaang matunaw.

“You are going to use your connection and power for that person na hindi namin kilala?” sabat ni Heaux sa akin. I looked at him and shrugged my head.

“Why would I use that? I’ll use my fists and my own strength to deal with that fvcking brat,” sagot ko.

“So, are you doing this because you want to help your friend? Bakit? Ano bang ginawa niya para tulungan mo siya ng ganiyan?” Tanong ni Warren.

“Nothing, this is just a favor,” sabi ko na lang. Chase showed his tablet to me. “Naaawa lang ako sa kaniya. He’s a victim ng pagiging unfair nitong dean. Kaya dapat lang sila parusahan.”

“There. Good thing at iisa lang ang subdivision nila. Hindi ka na mahihirapang kunin silang parehas,” aniya. “If you need help, we’re here.”

Napatango ako. “Thanks.”

“Wait, ano ba talagang balak mo pagnakuha sila? Are you going to kill them?” Tanong ni Warren.

“No, but I’m going to teach them what accountability is. I want them to clear my friend’s name and admit their own mistakes,” sabi ko habang hindi lumilingon sa kanila. Mabuti na lang at tama si Chase. Hindi nga kami nahirapang kunin sila parehas.

Itinali namin sila sa dalawang upuan habang takot na takot ang mga ito sa amin. Good thing, nakasuot kami ng mask.

“S-sino kayo?!” tanong ni Hans na tila naiiyak na. His whole body was trembling, which made my smirk.

“Kapag nakawala talaga ako rito! I will make sure na makukulong kayo!” sigaw ng Dean sa amin. Lumuhod ako sa kaniya at hinawakan ng mahigpit ang chin niya.

“Sa tingin mo ba makakawala ka pa rito?” sabi ko gamit ang malamig kong boses. Nakita ko ang pagtayo ng mga balahibo niya. “You’re not getting out of here. No one will ever find you. You’ll both starve… go thirsty… and eventually suffer under the heat… until you die with no hope left.”

“B-bakit niyo ba ito ginagawa?! Anong kailangan niyo? Pera?! Fine! Call my mom! Please! I-i don’t want to die!” pakiusap ni Hans na ikinatawa ko.

“Money? How much are you willing to offer?” Tanong ko.

“Mommy! I need money!” panunuya ni Warren habang iniipit ang boses. Nagtawanan sila na mas ikinaiyak ni Hans.

“5 Million! Please! Don’t kill me! Kill Mr. Jake! Please! H’wag ako!” sabi ni Hans. Sinampal ko siya.

“That’s pocket change to me! And bad news…But we’re not talking about money here…” sabi ko bago ko ikinasa ang baril na siyang mas nagpatindi ng iyak ni Hans. “This is about what you did to my friend…You know him…right?”

“S-siya…h-hindi ko po sinasadya! P-please! H-hindi ko na po uulitin ’yun! H-hindi ko na gagalawin si Mav—”

Dinikit ko ang dalawang baril sa tig-isa nilang mga noo.

“PLEASE KUNG SINO KA MAN, H’WAG MO AKONG PATAYIN! P-promise! Hindi ko na gagalawin ang kaibigan mo! Hindi ko na siya papansinin!” sabi ni Hans.

“I-IBABALIK KO NA SIYA SA BASKETBALL. P-PATI SUSPENSION! AALISIN KO NA! P-pakawalan mo lang ako k-kung sino k-ka man!” pakiusap naman ni Dean sa akin.

Lumapit ako sa tenga ni Dean. “I want you to leave Harvey. You don’t deserve your position. You’re only after money.”

Mabilis na tumango ito. Bumuhos ang luha. “P-please! M-may pamilya pa ako! U-umaasa sila sa akin!”

I rolled my eyes and put down my gun. Nanlambot ako kahit na kaunti nang marinig ’yun. Fvck it. “I hope you both learned your lesson tonight…because if you don’t…you will not see your family again!”

Napabuntong hininga ako. “And confess everything. Humiliate yourself, kung paano niyo rin pinahiya si Mavis, lalo ka na Hans.”

“Y-yes! Y-yes! Please! P-pakawalan niyo na ako!” pakiusap ni Hans. Ibinalik namin sila pero sa Harvey, itinali namin sila roon. Pinatulog din namin sila because we didn’t want them to make a sound.

Matapos silang itali roon ay tumingin ako sa mga ito.

“Ano nang plano mo sa kanila?” Tanong ni Warren.

“I want them to expose themselves sa harap ng maraming estudyante. Gusto kong aminin nila ang pagkakamali nila. And also, I want to make sure na tutupad sa usapan si Hans,” sagot ko bago i-set ang alarm kung saan magte-text iyon sa mga police. Exactly 5 to 5:30 AM.

Humikab si Heaux. “Let’s go home. Inaantok na talaga ako.”

Mavis makes me strong, and weak at the same time. I can do dangerous things because of him…to protect him, to make people pay for hurting him. But he also makes me different… vulnerable. I can’t stand it when he’s angry at me. I can’t stand it when he’s upset with me. And I can’t bear the thought of anything happening to him. In those moments, he makes me feel weak… like all I want to do is pull him close and hold him tight. I’d turn myself into a shield just to protect him.

I called Chase. “Shut down the computer! Nakuha ko na ang dapat kunin!”

“Right away!” Ani Chase sa kabilang linya. Sa pagtakbo namin ay bigla akong natigilan ng kaunti. May tumamang kung ano sa likuran ko. Damn…

“Sir Vesque!” sigaw ng bodyguard ko. Hinila niya ako habang may lumabas na dugo sa bibig ko. Pagpasok namin ay agad na umandar ang kotse.

“N-natamaan po kayo ng sniper, Sir!” dagdag pa niya bago tapalan ng handkerchief niya ang sugat ko.

“I-im fine!” sagot ko.

“M-marami na pong dugo, Sir!” sigaw niya pa. “D-dumiretso tayo ng hospital niyo!”

Hindi na ako nakasagot. Ugh…that sniper is fvcking great huh? Natamaan ako ng hindi ko namamataan ’yun, Napangisi ako habang nahihilo.

“Sir Gray! H’wag po kayong pipikit!” sigaw pa nila pero unti-unti ko na silang hindi naririnig. Hanggang sa nawalan na ako ng malay.

I don’t want to fvcking die…not this time na malayo na ang nararating ko. Not this time, dahil hinihintay ako ni Mavis.

Nagising na lang ako sa tunog ng machine. Sumalubong sa akin si Marshall na may pag-aalala sa kaniyang mukha.

“Master,” pagtawag niya. “I’ll call the nurse.”

Hindi ko siya nasagot pa dahil lumabas kaagad ito. Maya-maya pa ay bumalik siya kasama ng doctor at nurse. Ilang saglit lang rin ’yun bago nila kami iwanan.

“Where are those idiots?” Tanong ko kay Marshall.

“Nagpaalam po sila na uuwi muna at babalik na lang mamayang gabi,” sabi niya. I looked around the room. It was dim, the only light coming from the sunrise outside the window. The curtains partially blocked it, but the glow still seeped through from behind.

“What about my phone? Where is it?” Tanong ko. Inabot naman niya iyon.

“May mga missed calls po kayo and voicemail from Mavilabidabs . May text din po siya,” paalala ni Marshall. Napangiti ako, despite of pain from my body and wound.

“Ilang oras na akong tulog?” Tanong ko pa.

“3 oras na po,” sabi niya.

“Oh good,” napahinto ako at biglang may naisip. “Please buy some red roses and put some notes on it. Pakidala sa address niyang ito,” utos ko sa kaniya.

“Right away, Master,” aniya sa akin. Napangiti ako at tinext ko sa kaniya ang information kung saan niya ipapadala ang bulaklak at ang isusulat.

Napatingin ako sa text message niya. Should I tell him what happened to me? He looks worried about me…

Pagbalik ni Marshall ay napansin kong nakangiti siya.

“How was it?” Tanong ko.

“Successful, Master. Pero parents niya po ang nagrecieved,” sabi nito sa akin. “Anything else, Master?”

Maya-maya pa ay nakarecieved ako ng text mula kay Mavis. I smiled at my phone. “He’s great, Marshall. Nililigawan ko na siya ngayon.”

“That’s great, Master.” tipid na sagot nito.

I showed him a picture of Mavis. “He’s cute, right? Should I tell him about what happened to me? I don’t want to ruin his day.”

Tumango si Marshall. “I think you should tell him about your wound, that you’re in the hospital..”

“Really? Because I don’t want him to worry. I don’t want to confuse him or disturb his peaceful life. On the other hand, I want to see him… It’s really confusing!” Sagot ko. Nakita ko na napalunok si Marshall kaya napailing ako.

“I think mas maayos na po siguro kung uunahin niyo munang magpagaling,” sagot niya sa akin. Mukhang naguguluhan din siya sa naririnig sa akin.

Napabuntong-hininga ako. “If anything happened to me right now, I want you to send another flower pero sa panibagong location sa susunod, hindi muna ngayon. Alam kong nandoon na siya uuwi at hindi na sa bahay ng magulang niya.. Buy white and yellow roses for him.”

Napakunot ang noo ni Marshall sa akin. “If you don’t mind me asking, Master, why white and yellow roses? Is this your way of saying goodbye?”

“Ah nope, white means apology and yellow means happiness and care. I want him to remember that I always care about him and want him to be happy. I also want to say sorry for disappointing him. I don’t want to say  goodbye—I hate that.”

“Noted, Master—” Napakunot ng noo si Marshal ng mapangiwi ako. “Master Gray? Nurse! Nurse!”

Naputol ang sasabihin niya ng may maramdaman akong kakaiba. Hindi ko na alam ang gagawin. My body is shaking. Sobrang sakit. Para na naman akong mawawalan ng malay.

Is this the end? Is this really how I’m supposed to say goodbye? No… please, I want to go back if there’s still a chance. I want to hug Mavis and see him again. I also want to see him succeed in his basketball career… Please…?

Mavis Point of Vie

w

NAGISING ako dahil sa pagbagsak ng cellphone ko sa floor. Napatingin ako sa sarili ko. Nakajersey pa rin ako na suot ko pa rin kagabi. Nakatulog ako sa sofa habang iniisip ’yung kagabi.

Speaking of the devil. Hindi ko na alam kung anong nangyari kay Gray matapos ’yun. Kung umalis man siya, good for him. Baka mahuli pa siya ng guard dito. Nagbihis naman ako agad at nilagay sa marumi ang jersey ko.

Sinubukan kong gumawa ng almusal ko at gawin ang iba pang bagay para malibang ako. Para maalis sana sa utak ko ang nalaman kagabi. Ayoko na munang alalahanin iyon.

Pero ewan ko ba kung bakit sinasabi nito na sumilip ako sa pintuan.

“Hayaan mo muna siya, Mavis. Ano ka ba naman?” Pangungumbinsi ko sa sarili ko. Napatingin ako sa salamin habang nagto-toothbrush. Pagkatapos ko roon ay nagdecide na akong mag-ayos. Pero hindi pa rin ako tinitigilan ng konsensiya ko.

Fine! Eto na nga oh?

Pagbukas ko ng pintuan ay napansin ko agad ang isang bulto ng tao sa gilid ng pintuan ko. Nakatungo ito at para bang natutulog. Kumabog ang dibdib ko sa gulat at lungkot, talagang dito siya natulog para hintayin niyang buksan ko ang pintuan ko para sa kaniya?

Galit pa rin ako sa kaniya… o baka sa sarili ko? Puta naman!

“Gray…” Tawag ko sa kaniya. Pinipilit kong lunukin ang pride ko na para bang isang dried na biscuit habang walang tubig

“Gray bawal matulog diyan!” sabi ko. Kakalibitin ko sana siya pero mabilis niya akong hinawakan bago siya dahan-dahang nagising. Malakas ang instinct niya .

Kinusot niya ang mata at pagkatingin niya agad siyang napatayo at inayos ang sarili. Para siyang nahuling bata ng mga magulang niya.

“A-ah..sorry,” he said in a low and morning voice.

Tumingin ako sa paligid bago siya balingan uli. “Mabuti hindi ka nahuli diyan? O baka naman inagahan mo para…maabutan ako?”

“Hon, let’s talk…” Pakiusap niya. Parang nabahag ang buntot ko sa narinig. I bit my lower lip out of guilt. Diba dapat takot ako sa kaniya? Pero bakit ngayon, parang yelo lang na natunaw ’yun?

“Umuwi ka na muna sa inyo. H’wag muna tayong mag-usap,” sabi ko. Pero nakita ko sa mga mata niya ang takot at pamumula nito.

“Please? I’m begging you, I-i don’t want to lose you,” sabi niya pa. Napayuko na ako at humugot nang malalim na paghinga.

Ok..this is it. “Pasok. Ayusin mo ang sarili mo. Kung may dala kang baril ngayon, pakiiwan mo na sa kotse mo ’yan,” sabi ko. Pinakita niya ang mga bulsa sa akin.

“W-wala akong dala,” sabi niya. “I swear. Please believe in me?”

Bumibigat ang paghinga ko. “O-okay fine. Pasok. Ayusin mo ang sarili mo muna ang sarili mo.”

Tila nagliwanag naman ang mukha niya narinig at agad na dumiretso sa sink para linisin ang sarili. Naawa naman ako kaya gumawa na muna ako ng almusal namin.

Inihanda ko ang mga lulutuin. Habang iniihain ko ang bread at ang mga baso na gagamitin namin para uminom ng coffee ay naramdaman ko ang kaniyang kamay sa aking bewang.

“D-do you still like me?” Tanong niya sa akin ng pabulong.

Hindi ko siya sinagot. Pero sa paraan ng pagyakap niya ay dahan-dahang nawawala ang bigat ng pakiramdam ko. I don’t know how he does that.

“Hon, please answer me?” Tanong niya muli. Hindi ko siya pinansin uli. “Hon naman…could you please forgive me?”

“Umupo ka na at kumain. Papasok pa ako,” sabi ko sa kaniya at inalis ang kamay niya sa akin. Umupo na sa upuan. Nagulat ako ng lumuhod siya sa harap ko at niyakap ako.

“Please, I’ll be a good boy. Just don’t leave me… Magpapagood boy na ako ngayon. H-hindi naman ako p-pumapatay b-basta-basta eh. Atsaka, I-I’m doing this for an important reason…please, honey? Maniwala ka naman oh? I’m begging you,” pakiusap niya. Naramdaman ko na medyo naiiyak siya dahil nababasa ang damit na suot ko.

Kusa ko namang hinimas ang likod niya habang naguguluhan. Good boy?

Inaangat niya ang kaniyang mukha at napansin ang malungkot niyang mga mata. Napalunok ako. Nasasaktan ako dahil nakita ko ang luha niya sa mata.

Napakatapang niyang tao, pero umiiyak siya pagdating sa akin?

“You’re making this hard for me, Gray…” bulong ko sabay punas sa luha niya.

Napakunot ang noo niya sabay kuha ng kamay ko para halikan. “W-what? How? Please hindi naman kita sasaktan eh?I can’t do that to you. Hinding-hindi kita sasaktan—oh God please my Mavis…”

Napabuntong-hininga ako. Hindi ko alam kung kikiligin ako sa narinig ko kung papaano niya binanggit ang pangalan ko.

“Promise me one thing, Gray…”

Nakita ko ang buhay muli sa mata niya ng marinig iyon. “I-i’ll do anything for you, hon…”

“Promise me na hindi ka gagawa ng bagay na…kakatakutan ko,” sabi ko sa kaniya. Bigla siyang tumango.

“I’ll protect you from any danger…my Mavis,” bulong niya. He looked into my eyes, then down at my lips. I kissed him this time. Ako ang nauna dahil parang nadudurog ang puso ko sa nakikita.

Kahit na pinagtabuyan ko siya kagabi, nandito pa rin siya. Naiisip ko na wala namang matinong tao ang gagawa n’un lalo na kung isang kagaya niya.

Sana lang, sana lang hindi ako mali na pinagbigyan ko siya muli.

Itutuloy…

Desire 24

Desire 24: Dangerous

Mavis Point of View

He smiled at me matapos ko siyang halikan sa labi. Para lang siyang bata na nilambing ng kaunti bago mawala ang tampo. 

"Umupo ka na. Kumain ka na rin," sabi ko na agad niyang sinunod at kumain. Napansin kong gutom na gutom siya. Napakagat ako sa labi dahil sa sobrang guilty. Hindi ko na naluto pa ang dapat na lulutuin. Kinuha ko na lang ang spreads na pwedeng ipalaman sa tinapay.

"H'wag mo nang...uulitin 'yun. Umuwi ka kapag pinapauwi na kita. H'wag mong gugutumin ang sarili mo nang dahil lang sa hindi tayo okay. You have to take care of yourself," sabi ko. Hindi ko magawang kumagat sa tinapay ko. He looked at me with his puzzled eyes. Ibinaba niya ang kinakain ay hinila ang upuan ko palapit sa kaniya.

"I can't promise that," bulong niya sa akin. 

"Gray, please. Papatayin mo ba ang sarili mo dahil lang sa akin? Pagod ka kagabi, wala kang kain, wala ka pang maayos na tulog. Bakit ba ginagawa mo na akong mundo mo?" medyo naiinis kong sabi. Pero lahat nang 'yun ay dahil sa nag-aalala lang ako.

"Yes," he said softly. "Mapatawad mo lang ako."

Napairap ako, pero I can't deny the fact na lumakas ang tibok ng puso ko sa narinig. "Kakaiba ka rin ano? Eh 'yung nabaril ka? Sa tingin mo hindi ka mamamatay dahil diyan sa pinaggagawa mo?"

"I will, and there's a chance na mawawala ako sa'yo. That's why nagpadala na ako ng yellow and white roses. I know I have to prepare myself...but, you know what happened? I asked God to give me another chance. I mean, I've already accepted that I might die living a life like this...but the ending feels so ugly. You still haven't answered me, and we haven't even had the chance to bond yet. That's why I keep asking Him to give me more time... so I can make moments and memories with you," paliwanag niya. Bahagya pang napaos ang boses niya sa huling sinabi.

Iniwasan ko ang mga mata niya. Ayokong madala sa sinasabi niya, but I can sense his sincerity through his voice.

"That's why I got scared last night when you blocked me. I felt like you were going to disappear from me right away. Akala ko lalayo ka na. I can't handle that, hon. You're so important to me. Even if I lose everything or things go wrong for me, just don't be one of them. I know it's too early to say all of this, but I'm crazy in love with you. I don't know how everything happened so fast for me, but there's only one thing I'm sure of...you're the one I want until the end," dagdag pa niya. Namumula na naman ang paligid ng mata niya. Parang bumibigay ang pader na nabuo sa akin kagabi dahil sa narinig.

"Ang tapang-tapang mong tao pero nagpapababy kanina!" asar ko sabay tawa. He chuckled too habang namumula ang mga pisngi.

Parang bumagal ang lahat noong magkatitigan uli kami. Nakikita ko na lang na naupo ako sa lap niya habang magkaharap pa rin kami.

May sumilay na maliit na ngiti sa gilid ng labi ko nang maramdaman ko ang higpit ng pagkakahawak niya sa bewang ko.

Idinikit ko ang ilong ko sa kaniya, a soft and playful nudge that made the distance between our lips almost non-existent. Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang scent, the faint smell of his natural scent mixed with the warmth of his skin. It was intoxicating, and I could feel my heart racing against my ribs.

Tangina, nakakaadik.

“Hon…” bulong niya, my voice barely audible.

I kissed his lips. Agad niya namang sinagot iyon at sinakop ang dalawa kong labi. Nararamdaman ko nag pagkamiss niya sa akin kaya napakapit ako sa batok niya.

I could feel his tongue moving at my lips. Hinahanap ang sa akin. We flicked it, which made my bulge harder. Alam kong naramdaman niya 'yun dahil napangisi pa siya.

Tinigil ko na ang ginagawa namin. "C'mon, eat. Maligo ka na rin para makaalis na tayo."

Napapout naman siya matapos 'yun. "Pwede bang umabsent muna tayo—"

"May practice pa tayo, right...coach?" Sarcastic kong tanong, dahilan para mapairap ako. "Bilis na. Mauuna na akong maligo."

"Please, wait for me! Sabay na tayo. let's shower together—"

Sinamaan ko siya ng tingin. "Heh! Kumain ka diyan!"

Matapos namin magbihis at mag-ayos ay kinuha ko na rin ang bag ko. Kinuha niya lang ang cellphone niya at wallet. He's wearing a cream long-sleeve shirt and denim pants, and also a black Converse shoes. Lahat 'yan sa akin na ayaw kong suotin dahil medyo malaki sa size ko. 

"Sa susunod, magdala ka ng damit mo ha. Lumuluwag ang damit ko," biro ko sa kaniya.

"Sus, admit it...These clothes fit me. Kanina ka pa nakatingin sa akin eh," banat niya pa bago bumukas ang elevator.

Tahimik akong sumakay sa elevator dahil may mga kasabay kaming dalawa pababa.

Sinubukan niyang kunin ang kamay ko pero pinalo ko ng mahina 'yun. 

"Hon..." bulong niya at inilagay naman ang kamay nito sa bewang ko pero sinanggi ko lang din iyon. Natamaan ko pa ang nasa harapan ko kaya napalingon ito sa amin. Sinamaan ko ng tingin si Gray na nakangisi pa dahil sa pang-aasar niya sa akin.

"Yari ka talaga sa akin!" bulong ko sa kaniya. 

Pagdating namin sa parking lot ay saglit kaming naghiwalay para sa kaniya-kaniya naming sasakyan.

"Ayaw mo talagang sumabay sa akin?" Pangungulit ni Gray. 

"I have my own car. Mabubulok lang 'to kung hindi ko gagamitin, diba?" sabi ko sabay sakay roon. Nakatingin lang siya sa akin habang iniistart ko ang makina.

Isa, dalawa hanggang tatlo...ayaw mag start ng sasakyan ko. Argh!! I hate this! Ilang beses ko pa siya inulit habang nakatitig lang siya sa akin at nakasandal sa sasakyan niya, waiting for me to surrender and give up.

Ilang saglit ay pikon akong bumaba sa sasakyan ko. Nag-iinit ako dahil mukhang ipapagawa ko na naman itong kotse.

"Hmm?" Tanong niya.

"Fine, sasabay na ako," sabi ko sabay irap sa hangin. "I hate that fvcking car. Bakit ngayon pa na wala ako sa mood ipagawa 'yan?"

"Relax. Akong bahala sa'yo," sabi niya sa akin.

"So, habang wala akong gagamitin...sa'yo ako sasabay?" Tanong ko sa kaniya. He crossed his arms, bumakat na naman ang bisceps niya habang seryosong nakatitig sa akin. I licked my lower lip.

"Depends..." sabi niya. 

"What depends?" nagtatakang tanong ko sa kaniya. "Fine, magko-commute na lang ako tomorrow."

"Nope, sasabay ka sa akin," tanggi niya bago buksan ang pintuan ng passenger seat for me. Mabilis siyang umikot para sa driver seat.

"Eh may pa-depends ka pa. Ayos lang naman kung ayaw mo. I can commute naman. Hindi naman ako inosente pagdating sa labas," sagot ko sabay tingin sa labas habang dahan-dahan niyang inaabante ang kotse para umalis.

"Here's the thing, sasabay ka sa akin...I can give you a ride until tomorrow or kung kailan magagawa ang kotse mo. Well, kapalit nu'n...sa condo mo uli ako mag-sstay?" Aniya habang nakangisi. Nakatingin ito sa daan pero sinulyapan niya saglit ang reaksyon ko.

"No. Magko-commute ako," sabi ko sa kaniya. "Para-paraan ka na naman ha."

"What?" His voice cracked as he asked. "Oh, c'mon...Do you think papayagan kitang gawin 'yan? Bibigyan kita ng ride."

"And uuwi ka sa inyo?" Tanong ko sa kaniya.

Napabuntong-hininga siya. Mukhang wala na siyang laban sa akin. "Fine...uuwi ako."

"Look, may bahay ka. Napakalaki nu'n. Bakit mas pipiliin mong mag-stay sa akin? Isa pa, nasa dating stage palang tayo—"

"But we had a thing? I mean, we're kissing, hugging, having sex...do you think nasa stage pa tayong ganiyan?" tanong niya na ikinatahimik ko. "But, this is completely different. Walang pressure. Ginusto mo, ginusto ko...natin parehas."

Ang daming alam…

“Don’t worry, I’m not rushing you. I’m just giving you some time to think sa mga nangyayari sa atin. On the other hand, to answer your first question…may malaki akong bahay pero kung ako lang naman ang titira roon, parang hindi ko naman na kaya. Ngayong may kasama na ako, mas pipiliin ko na lang na tumira sa kung saan basta kasama ka,” dagdag pa nito.

Tinignan ko siya. "Naaawa lang ako sa bahay mo. Sayang 'yun ano? Mansion 'yun, Gray."

"Yeah...siguro masyado lang akong naattach. Anyway, you're welcome into my house too...if you're comfortable pwede ka ring magstay. Pero I won't force you," sabi niya habang hindi pa rin inaalis ang tingin sa daan.

Napaisip ako bigla sa narinig. Sigurado naman ako sa pinapasok ko kasama siya...right? Yung nangyari naman kagabi...unti-unti ko nang naiintindihan...

"Again, no rushing ha? I will respect your decision, whether you reject me or not. If you're not comfortable pa after what happened yesterday, I can totally understand," dagdag niya pa.

"Ganito, kapag nanalo tayo sa Red lions, papayag ako...plus may surprise pa ako sa'yo. Kung matalo man at magkaroon ng final round with them, we will stay kung nasaan tayo ngayon," sabi ko na lang bago niya itigil ang sasakyan. "Let's see each other later. Malapit na ang first class ko eh."

"Bye, hon. I love you," aniya bago ngumiti pa sa akin. Nauna akong pumasok sa loob.

"C'MON Wolves! H'wag kukupad-kupad! 1 day na lang at laban na uli natin! Bakit mukha kayong natatakot?" Sigaw ni Gray. "You, Mavis! Please focus on your game. Ikaw Stark? Siglahan mo. Dapat ang goal mo lang ay ang ring! You're not going to tease your enemy! Baka ikaw lang ang madistract!"

Napahawak ako sa bewang ko. Nakita ko ang pagtango nilang lahat.

"Kinakabahan ba kayo, Wolves?" tanong ni Gray sa amin.

"Hindi po, Coach!" sigaw naming lahat.

"Then prove it! Isa pa! I know na pagod na kayo! Kung gusto niyong magpahinga na at makapagreview na sa mga midterms niyo, galingan niyo! Hindi ganiyan ang laro nyo last time!" sigaw niya muli. "Back to the court!"

Muli kaming naglaro. Pero this time, nagfocus na kami. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa amin. Pressured na naman dahil baka mas malamangan na kami ng Red Lions.

Pakiramdam ko, nabasa na nila ang galaw namin nung last time. Mabuti na lang at naging maayos naman ang laro sa huli. Pero agad naman kaming tinipon ni Gray matapos 'yun.

"Be honest...are you still afraid of the Red Lions? Didn't I already tell you what tactics they used last time? If they change it, just remember what I taught you. Do you understand?" Pagpapaliwanag niya at sumulyap pa sa akin.

"K-kasi Coach, sinisiraan tayo ni Niall sa isang group page sa facebook. May post din siya sa X niya na medyo nagva-viral na rin," sabi ni Ram.

"Then, ignore it. Kung maggpapaapekto tayo sa kanila...edi pinatunayan lang natin na ganoon nga tayo? You're not here to act like a baby! You're here because you're tough and brave, like a wolf! Naiintindihan?!" sagot niya. Para namang  tumigas ang mga tuhod ng kasama ko at umayos ng pagkakatayo.

"Now, we won't have practice tomorrow. I want all of you to take a proper rest, clear your minds, and recover your energy. Use this time to regain your confidence and come back stronger. Ayokong matatakot kayo!" dagdag niya. 

Pagkatapos ay nagkawatak-watak na ang buong team. Nagpunta na sila sa shower room habang ako, naiwan kasama si Gray na nakatingin sa cellphone niya.

"Hon, can you wait for me? May kailangan akong puntahan ngayon eh. Ugh! Sorry. Hindi sana kita iiwanan pero this is an emergency," bulong niya. Halatang nalilito siya.

"Puntahan mo na. Basta babalik ka after niyan ah? Uuwi na ako. Sasabay na lang siguro ako sa kanila," sabi ko. "Or text me if nakauwi ka na sa bahay mo."

Napangiti naman siya at mabilis na hinaplos ang kamay ko. "Alright, just update me too kung nakauwi ka na. Kapag lumampas ng 7 PM, magdinner ka na. Don't wait for me. I love you!"

Pinanood ko lang siyang umalis ng gym habang patingin-tingin sa cellphone niya.

"Mavis?' Tawag ng isang boses sa akin. Napalingon ako at nakita si Zorren. Nagulat ako at narealized na baka narinig niya kami.

"K-kanina ka pa diyan?" Kinakabahan kong tanong.

"No. Sa kabilang pintuan ng gym ako dumaan," sabi niya. Napatingin ako roon at napansin ang isang babae na may katangkaran, blonde ang buhok at asul din ang mata. Magkamukha sila ni Zorren. Matngos din ang ilong at medyo round shape lang ang mukha ng babae. Kumaway ito sa akin.

"Ahh, this is my sister, Zia. She remembers you, bro. When she found out I saw you again, she wanted to meet you," sabi nito. Nakipagkamay naman ako rito.

"Hi, nice to meet you," sabi ko. Napansin naman ni Zorren ang tingin ko.

"On ne mozhet tebya vspomnit', sestra. Pozhaluysta, poterpi ego," sabi ni Zorren. Napalunok ako. 

Sana hindi niya ako minumura ano?

“Oh, sorry. She isn’t fluent in Tagalog or English, so we sometimes talk in Russian,” dagdag ni Zorren sabay kamot sa ulo niya.

"We were hoping to invite you over for dinner at our house. Just something simple and friendly. I promise it won't go too late," ani Zia na ikinakunot ng noo ni Zorren.

"I thought..."

"I'm just messing with you," Zia said, chuckling. Zorren rolled his eyes.	

“Are you in, bro? No rush—”

Napangiti ako. "Sure! Sure, why not? I'll just get ready. Can you wait for me?"

"Sure!" sabi ni Zia na tila nabuhayan sa sinabi ko. Matapos 'yun ay sumunod na ako sa shower at agad ginawa ang dapat gawin. Hindi naman ako masyadong nagtagal at bumalik din dala ng duffle bag ko. Pagtingin ko sa pwesto nila Zorren at dinadaldal na nila Davis, Stark and Jojin si Zia habang kausap naman ni Zorren si Evan.

"Oh! There you are!" ani Zia sabay ngiti sa akin.

Napakamot ako sa batok ko. "Sorry, I took so long. Shall we go now?"

"Sama naman kami!" parinig ni Davis.

"Next time na kayo!" banat ko. Nakita ko ang pagsimangot nila kaya mas inasar ko pa sila hanggang sa makasakay na kami sa sasakyan nila. Sa backseat na rin ako naupo dahil nasa passenger si Zia.

Napatingin ako sa labas kung saan sinusundan lang kami ng tingin nila Davis. Mga babaero talaga oh?

"I hope wala si Mom sa bahay," biro ni Zorren. Napatingin ako sa real view mirror at nagsalubong ang mata namin.

"Me too..." sabi naman ni Zia. "Are you okay there, Mavis?"

"Y-yeah," tipid na sagot ko habang nakatitig sa labas. Napapaisip talaga ako sa pamilya ni Zorren. Atsaka kung bakit ganoon na lang ang biro nila sa nanay nila. Hindi naman sila masusungit, diba? Their mom is russian too obviously kaya baka mamaya hindi ganoon ka-polite sa mga bisita. Natagalan lang ang byahe namin dahil sa traffic.

Pagdating namin doon ay ganoon pa rin ang ayos ng bahay nila. Ito kasi 'yung tinambayan namin noong nainjured ako. Kaagad kaming pumasok at dumiretso sa dining area.

"I watched your practice. Mabuti na lang at pinayagan ako ng coach niyo," sabi ni Zia. "And, I must say...tama ngang sumali sa inyo ang brother ko. Nakita ko agad ang potential niya kanina."

"Stop it, Zia," ang nahihiyang pagsaway sa kaniya ni Zorren. Napaiwas sa akin ng tingin ito ng tingnan ko siya.

"Ahuh...anyway, you too, Mavis. You're the captain, right? Ang galing mong mag command sa kanila. Your strategy is also good. My brother made me watch your last game. It was so epic!" dagdag pa ni Zia.

Napangiti ako at napakagat sa ibabang labi.

"Really? Sana makanood ako ng game niyo sa Saturday. But I believe that is the day of my flight so...let's see," panghihinayang ni Zia habang hinihawa ng steak sa plato niya.

Nilibot ko ang tingin at napansin ang malaking portrait ng matandang babae at matandang lalaki. Parehas silang puti na ang mga buhok doon pero parang wala pa ring kulubot ang mga balat.

Naalala ko na wala iyon doon noong huli naming punta. 

O baka hindi ko lang napansin? Medyo nakakatakot ngang tingnan iyon. Mukha silang mga strikto katulad sa mga penikula .

Sa kalagitnaan ng pag-uusap namin ay bigla akong nakaramdam ng pagkaihi.

"Excuse me. I have to go to the bathroom," sabi ko. 

"Oh, alright. Take your time," sabi ni Zorren. "Nasa kaliwa siya ng hallway."

Mabilis kong tinungo iyon. Napansin ko naman na nasa bandang dulo na iyon at katabi pa ng isang pintuan. Hindi ko alam kung bakit ako kinabahan habang papalapit sa pintuang iyon. 

Bakit pala naiba na ang banyo nila? I believe na hindi rito ang pinuntahan ko noon.

Hinawakan ko bigla ang door knob ng malapit na pintuan at bubuksan ko na sana iyon nang biglang may lumiwanag mula sa siwang ng kabilang pintuan. Napasinghap ako.

“What the hell…” bulong ko. Kumabog ang dibdib ko. Agad kong hinawakan ang doorknob. Doon parang nakuryente ang utak ko dahil sunod-sunod na kung anong imahe ang rumehistro sa akin. Napahawak ako sa ulo ko.

“A-aray!” daing ko.

“What are you doing there, young man?” Tanong ng isang boses matanda. Mukhang strikto iyon base sa boses niya. Agad ko siyang tinignan habang nakapikit ang isa kong mga mata.

Napansin ko ang naka all black na babae black sleeveless na dress, black lipstick, black hat na may feather ng isang ibon habang may mahabang yosi sa pagitan ng dalawang daliri, puti ang buhok pero para lamang iyong kinulayan dahil sa bata siya tingnan. Maganda ang kutis ng balat, kamukha niya si Zia.

“A-ah sorry po. Naghahanap lang ako ng restroom,” sabi ko habang pinapakalma ang sarili. Bigla akong natakot, kinabahan at parang nawalan ng lakas. Dahan-dahan naman siyang lumapit.

“Hindi rito ang restroom. Halika at sasamahan kita,” sabi niya sa malumanay na boses.

Napakalamig nu’n para sa akin.

Malapit na siya sa akin ng mga oras na ’yun. Parang may nagsasabi sa akin na h’wag ko siyang hayaang makalapit. Pero bakit? Anong mayroon sa kaniya?

“Mavis? Bro! Anong nangyari sa’yo?” tanong ni Zorren. Napatingin ako sa kaniya at sa buong paligid. Nasa tapat ako ng restroom nila. Nag-iba ang buong paligid. Wala na ’yung dalawang pintuan.

Anong nangyayari?

“Hey, are you ok? Namumutla ka ata?” tanong niya pa habang kinukusot ko ang mata ko.

“A-anong nangyari sa akin?” Tanong ko habang pilit na kino-connect ang mga nangyari.

“You told me na magbabanyo ka. Then, may narinig nga kaming sigaw mo kaya agad kitang pinuntahan. Nakita na lang kitang nakahawak sa ulo mo habang dumadaing.

I bit my lower lip. “A-ah…uuwi na muna siguro ako.”

“Teka, ayos ka lang ba talaga? C’mon, tell me,” pangungulit niya.

“W-wala Zorren. Kailangan ko na rin kasing umuwi. Nakalimutan ko na ’yung kotse ko ay kukunin ko pa kay Papa,” pagdadahilan ko.

Napansin ko ang pag-aalala ni Zorren sa akin. “Then, at least let me give you a ride?”

“H’wag na. Kaya ko naman eh. Sige salamat nalang ha?” sabi ko sabay lakad paalis. Inihatid niya ako palabas sa hallway na ’yun. Pagdating pa namin sa dining area ay napansin ko uli ang painting. Saglit ko ’yung naalala.

“Ahw, sure ka ba talagang ayaw mong magpahatid?” pag-ulit ni Zia.

“M-magta-taxi na lang ako,” sagot ko pa. “Salamat sa dinner. Sorry, hindi ko natapos.”

May pumarada namang taxi sa tapat ko.

“See you sa game, bro!” paalam ni Zorren. Ngumiti siya sa akin. Pero napansin ko ang mata niya, may sinasabi ito pero hindi niya maibuka ang bibig. Kusa namang tumingin ang mata ko sa itaas nila, sa bandang bintana. Nakita ko uli ang matandang babae roon pero ngayon ay kasama na nito ang matangkad na lalaki, naka doctor suit pa habang puti rin ang buhok.

Sumakay na lang ako ng taxi at iniwasang tingnan pa ang bahay nila.

“Saan tayo, sir?” tanong ng driver.

“Kennon road po,” tipid na sabi ko habang pilit na iniiwasang isipin ang nangyari.

Itutuloy…

Desire 25

Desire 25: Darkness

Mavis Point of View

Nakatulala ako sa labas ng bintana habang nawa-wonder pa rin sa nangyari kanina. Minulto ba ako ng matandang 'yun? At bakit? Bakit ako? Anong meron sa dalawang pintuang 'yun? Lalo na roon sa isa? At bakit doon ako napunta? I don't believe in supernaturals like ghosts, witches, witchcraft, etc. Para sa akin, walang basehan ang mga iyon. I prefer facts, 'yung makikita ko mismo.

But how can I explain this time? Bakit hindi siya napansin ni Zorren na naroon? And the weird is ang pagbabago ng itsura ng bahay nila. Bakit parang nakita ko na 'yun? Bakit pamilyar sa akin? 

Yung time na hinawakan ko ang door knob, bakit may mga nakita ata akong images? It wasn't clear, but it felt very familiar to me.

Oh, headache…

Tumunog naman ang cellphone ko at agad na group chat namin ang sumulpot.

[Salsa*eros]

Davis: “Hoy @Mavis!! Kumusta ang date mo kasama si Zia? Sana nangsasama eh no? Anong klase kang kaibigan?”

Jojin: “Oo nga! Share your blessings naman! Damot eh!”

Zorren: “Umalis nga ng maaga si Mavis. He’s not ok, guys. @Mavis tell me if nakauwi ka na ha?”

Stark: “Uy sweet! Baka pwedeng manood ng game natin ’yang sister mo @Zorren?”

Evan: “Tigilan niyo kalibugan niyo ah! She’s married!”

Davis: “What?!”

Jojin: “Ano?!”

Zorren: “Yeah, sorry guys and, hindi na siya makakanood dahil flight niya na ’yun.”

Stark: “ :(“

Evan: “She’s married to me.”

Jojin: “Damn is you!”

Napailing na lang ako. Bigla namang kumunot ang noo ko nang makita na nag-iba ng route si Kuya. Hindi kasi ito ang dinadaanan ko eh. Masyadong tahimik dito at damo lang ang makikita mo. Parang shortcut ata iyon pero walang masyadong gumagamit since madilim. Napag-iwanan na Sakto namang medyo dumidilim na at wala pa atang dumadaan.

Ayaw ko mang aminin pero kinakabahan ako. Lumingon pa ako at nagbabakasaling may kasabay pa kami.

“A-ah Kuya? Hindi po ata tama ang dinadaanan mo,” sabi ko. Kamot-ulo naman siya at pinakita ang waze sa akin.

“Dito po kasi ako tinuro ng waze , sir. Pero h’wag po kayong mag-alala…shortcut po ata ’to,” sabi niya naman. Pumikit na lang ako at sinandal ang sarili.

Pero habang papalayo ay parang tumatambol ang puso ko sa takot. Dapat kasi talaga nagpahatid na ako kay Zorren eh. Nakakainis! Napangunahan kasi ako ng takot.

“Sigurado ka ba, Kuya? Baka mamaya sarado na ’to? Sayang sa oras,” sabi ko sa kaniya. Tinignan ko ang cellphone ko. Nawalan ng signal? Suspicious…

“Sir, tahimik naman po rito eh. Wala pong traffic, wala ring maraming sasakyan,” ani Kuyang Driver. I raised my brows at him. Parang gugustuhin ko nang maipit sa traffic kaysa rito na ginagawa akong paranoid.

“Eh kuya mag u-turn ka na lang. Mas mabilis po talaga at mas may tiwala po ako sa dinaanan namin kanina eh,” sagot ko na lang at hindi pinahahalata na kinakabahan na ako.

“Sir, hindi na po pwede mag U-turn eh. One way lang po ito,” aniya. Mas lalong nagtambol ang puso ko sa dibdib. Damn it! Niloloko niya ba ako? Eh napakaluwag ng kalsada!

“Kuya, I’m a driver too. Hindi po ako tanga para malaman kung one way ba ito o hindi,” sagot ko habang bumibigat ang paghinga ko. Napansin ko na napatingin siya sa real view mirror. Nagtama ang mga mata naming dalawa.

Nakita ko na may hinugot pa siya sa kabilang side niya na which is blind spot ko kaya hindi ko nakikita.

“Ang ingay-ingay mo namang hayup ka! Ibigay mo na lang ang gamit mo kung ayaw mong masaktan!” sigaw niya sa sobrang inis sa akin. Tinutukan niya pa ako ng kutsilyo. Doon nanlamig ang buong katawan ko. Ngayon lang ako naka encounter ng ganito. Nakita ko pa na tila may sariwang dugo pa ang armas niya.

Oh, Lord please…h’wag ngayon.

“Ano?! Natameme ka?! Kanina ka pa eh! Akin na ’yang cellphone at wallet mo!” sigaw niya. Nanginginig akong umiling.

“E-edi bumili ka ng sa’yo! B-bakit ko naman ibibigay ang akin!?” sabi ko habang sinisiksik ang sarili ko sa tabi. Nakalock pa ata ang pintuan kaya hindi ako pwedeng makalabas.

“Aba!” ngumisi siya at pilit akong inaabot. “Sumasagot ka pa ah! Mayaman ka naman eh! Bilisan mo at nang makauwi ka pa ng buhay sa pamilya mo!”

Napakagat ako sa labi. Sino bang pwede kong tawagan? Si Gray? Si Papa? Si Zorren? Kaso wala palang signal! Fvck it!

Mamamatay na ba ako agad?

Baka matagpuan na lang ako kung saan-saan!

“Eh ano naman kung mayaman ako? H-hindi pwedeng ibigay ko ito sa’yo! A-atsaka may taxi ka, Kuya! Magtrabaho ka nga!” sigaw ko. Hindi ko alam kung bakit nanlalaban pa ako sa ganitong sitwasyon. Pero tama naman ako diba?

Dumidilim na talaga sa labas kaya alam kong mas magiging worst pa ang sitwasyon.

Lord, baka pwede kang magpadala ng pwedeng tumulong sa akin oh? Kahit sino man ’yan, magpapasalamat pa po ako!

“Ano! Baka gusto mong magatasan sa tagiliran?! Akin na ’yang gamit mo sabi eh!” sigaw niya at pilit na iwinasiwas ang kutsilyong hawak. Nahagip nito ang braso ko kaya agad akong nahiwa roon.

Oh no! Damn this guy!

“P-papunta na po ’yung boyfriend ko, Kuya! L-lagot ka talaga doon kapag hindi mo pa ako pinakawalan!” banta ko na ikinahalakhak niya. Gray, ngayon kita kailangan. Ugh! Bakit ba kasi hindi ko na lang siya hinantay kanina?

“Boypren?! Bakla ka ba! Putanginamo dapat sa’yo, pinapatay talaga eh!” aniya sabay hawak sa kamay ko habang tinututok ang kutsilyo sa akin. Pilit akong nanlaban.

“Sige na! Ibigay mo nang hayup ka!” sigaw niya at tila nababaliw na. Takot na takot na talaga ako rito at hindi na napigilang maluha habang umaagos ang dugo sa braso ko. Sabayan mo pa na nakikita ko ang dugo sa kutsilyo. Alam kong sa biktima niya ’yun galing. Parang napakasariwa pa n’un kaya baka mamaya kanina lang nangyari.

Napatingin naman siya saglit sa labas at agad akong itinulak pahiga. “H’wag kang maingay! May paparating ata!”

“Hmpp!!” pagpupumiglas ko sa kaniya. Pilit ko siyang sinusuntok pero medyo malakas at malaki ang katawan niya. Ngayon ay dagan-dagan niya na ako.

Wala naman kaming napansing headlight. Kaya nakahinga siya ng maluwag…habang ako, nawawalan na ng lakas at pag-asa.

“Ngayon, mamamatay ka na talaga! Isusunod na kita sa totoong driver nitong taxi!” sabi niya ng tila nababaliw.

Gray? Where are you?

Pilit kong inaabot ang kutsilyo niya. Pero hindi ko talaga magawa. Inabot niya ang wallet at cellphone ko. Pati ang duffle bag ko binutasan niya.

Pagkakuha niya nito ay tinutok na naman niya ang kutsilyo sa akin. “Hindi ka bababa! Baka mapahamak pa ako sa’yo eh!”

Napapikit ako. Oh fvck, katapusan ko na nga. Bakit hindi ko rin kasi tinanggap ’yung self-defense na bigay ni Papa sa akin noon?

“H’wag kang magkakamaling gumalaw diyan! Sinasabi ko sa’yo!” banta niya. Pinaandar niya uli ang taxi ng dahan-dahan. The road stretched ahead in complete darkness, pitch black and lifeless. There were no houses, no streetlights, not even a single sign of life anywhere. It felt abandoned, as if no one had ever lived there at all, the silence wrapping around the car.

Dahan-dahan lamang ang pagpapaandar niya kaya hindi na ako makakaasang makakalabas pa sa bwisit na daanang iyon. Pero bigla na lang siyang napahinto ng may mahagilap siyang bulto ng tao sa gitna ng daan. Nakatayo lang ito na parang naghihintay sa kaniya.

“Put—at sino naman ang gagong ’to?” mura ng holdaper at binusinahan ng paulit-ulit ang taong iyon. Pilit ko siyang inaaninag. Pero dahil sa katangkaran niya ay hanggang leeg niya lang ang nakikita ko. He’s wearing a long sleeve na kulay cream, nakadenim pants din.

Kumabog ang dibdib ko ng sobra. Tila nabuhayan ako.

“Ang angas nito ah! Gusto ata nitong sumama sa hukay mo eh!” aniya.

Napangisi ako. “Huh! S-sinasabi ko sa’yo Kuya eh! D-darating ang boyfriend ko! Lagot ka!”

Humalakhak ang lalaki sa akin. “Edi sabay ko kayong papatayin! Mga bakla!” aniya sabay labas ng sasakyan. Bahagyang lumayo si Gray sa kaniya kaya nakita ko na ang mukha nito.

Malamig, seryoso, walang emosyon at higit sa lahat ay madilim ang mga matang nakatingin sa kaniya ito. Hindi ko sila naririnig. Pero tinutukan siya ng lalaki ng kutsilyo.

Napansing kong bumuntong-hininga siya at tinignan ako mula sa loob. Sumenyas siya sa akin sa pamamagitan ng paglagay niya ng hintuturo sa labi niya. Sumunod ay ang pagtakip niya sa mga mata niya.

Hindi ko alam kung papaano niya ako napasunod ng mga oras na ’yun. Nanginginig kong tinakpan ang mga mata ko. Maya-maya pa ay narinig ko na lang ang pagbukas ng pintuan sa tabi ko. Hawak ni Gray ang wallet at cellphone ko habang malamig ang mga mata nitong nakatitig sa akin.

“Bring your bag,” sabi niya na siyang ginawa ko naman kahit wasak na ’yun. “Don’t look at it.”

Pero dahil sa kuryosidad ay ginawa ko pa rin. Mabilis niya namang tinakpan ang mga mata ko at pinapasok sa nakaparada niyang kotse. Matapos ’yun ay wala na akong nakita pa dahil mabilis siyang lumiko at pinaandar ang kotse paalis.

Para akong nakahinga ng maluwag sa mga oras na ’yun. Ang effective ng dasal ko. Binigay niya agad sa akin si Gray.

“As you know, I’m not an angel who just shows up out of nowhere when you’re in a dangerous situation,” sabi niya sa malamig na boses.

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Natatakot ako, na baka sa susunod hindi na ganoon pa ang aabutin ko—kung hindi mas malala pa.

“Hindi rin ako superhero na nasa marvel or DC comics na malolocate ka agad gamit ang radar ko,” dagdag niya pa habang hindi ako tinitignan. Galit ba siya? Dahil ba napakatanga ko?

“Hindi ako galit dahil sa nangyari,” sabi niya pa. Kumunot na ang noo ko. What? Can he read my mind right now, or am I just too obvious and easy to read?

“E-eh ano pala?” tanong ko. He clicked his tongue in annoyance.

“I followed you. Kayo ni Zorren,” sabi nito. ’Nawala lang ako, sumama ka na agad sa kaniya?“

Napalunok ako. Walang pagpapabebe sa boses niya. Ito ’yung Gray na kaharap namin tuwing practice at laro. Nakaligtas nga ako sa hinayupak na holdaper na ’yun…pero mukhang eto naman ang ikakamatay ko ngayon.

“Ano bang meron diyan kay Zorren at laging bumubuntot sa’yo?” tanong niya pa.

“S-sorry,” sabi ko while my voice cracked. “I-ininvite niya lang ako sa dinner with his sister—”

“Without even telling me… Mavis? Huh? W-what happened to ‘communication’? I thought that meant something to you… I thought it mattered. That’s why I learned it—damn it, I really learned it from you, from my own mistake. Because I believed it was important to us. But you… you still did it anyway. Why? Was this your revenge for what happened yesterday?” tanong niya with disappointment in his voice. I bit my lips at pinipipigilang maging emotional.

“N-no…hindi ganoon ’yun. I-i already understand you, Gray,” sagot ko. “H-hindi ko lang nasabi sa’yo. Pero d-dinner lang talaga namin ’yun. K-kababata ko kasi siya eh. Dumating din kasi ang sister niya kaya hindi ko na rin natanggihan. Gusyo ako uli ma-meet,” sabi ko.

He clicked his tongue again. “Ah, kaya ba tinanggap mo agad nang hindi nagpapaalam? Hindi mo pa ako boyfriend, Mavis kaya alam kong hindi dapat ako nagde-demand. Pero, nakakaselos talaga eh!”

Parang magdudugo na ang labi ko sa sobrang pagkagat ko rito. Nahihiya ako sa kaniya.

“Hindi naman kita pagbabawalan na sumama sa kaniya kung ’yan ang gusto mo. Basta sana magpapaalam ka lang. I-isa pa, kung hindi ko pa siguro nalaman…kung hindi ko pa kayo sinundan, edi wala. Nasaan ka ngayon? Kita mo nga oh? May sugat ka sa braso—magagalit na naman ang Mama at Papa mo niyan,” sabi niya. Tila may pag-aalala sa boses niya pero naroroon pa rin ang inis.

“Ihahatid kita sa condo mo. Tapos gagamutin natin ’yan. Uuwi na rin ako don’t worry,” sabi niya pa. I glanced at him, but he didn’t even look back. Hindi ko alam ang sasabihin ko sa kaniya. Kasalanan ko rin naman kasi eh? Hindi ako nakapagsabi pala. Pero I’m thankful…kasi niligtas niya ako. Hindi ko alam kung dapat ba ako matuwa roon despite na galit siya sa akin.

Pagparada niya ng kotse sa condo ay hindi niya binuksan ang pintuan. May kinuha siya sa tabi niya, cotton and band aid.

“Arms,’ tipid niyang sabi. Inilahad ko iyon at agad niyang pinunasan ang dugo roon. Dahan-dahan lang ito kaya hindi mahapdi. Tinignan ko siya.

“Sorry, hon,” sabi ko ng may lambing. This is my first time na tawagin siya sa ganoong call sign. Hindi ko alam kung bakit ang sarap sa pakiramdam kahit hindi ako sanay. Hindi naman siya umimik at nakatitig pa rin sa braso ko. Hanggang sa mawala ang dugo nito. Nilagyan niya muna ito ng band aid.

“Bukod pa ba diyan, wala ka ng sugat o any trauma? Malapit naman ang hospital dito,” sabi niya ng walang emosyon.

“W-wala naman na. E-eto lang,” sabi nito sa akin

“Itutuloy natin sa taas ’yan,” sabi niya bago kami maglakad paloob at papunta sa elevator. Hinahabol ko pa siya dahil medyo nauuna siya sa akin. Porket napakatangkad niya sa akin, gaganituhin niya ako?

Kumapit na lang ako sa kaliwang braso niya kaya hindi na siya nakaangal.

“Hon?” Tawag ko. Pusang gala, nababaliktad ah? Kanina ako ang sinusuyo, ngayon ako naman? Well, ako naman ang may kasalanan eh. Pero hindi ako sanay manuyo hanep.

Hindi pa rin siya sumasagot sa akin. Pagsakay namin sa elevator ay tahimik kaming dalawa. Pinindot ko ang 9th floor.

“There’s no need to be jealous, Gray,” sabi ko ng malumanay at may lambing sa boses ko. Hinaplos ko ang braso niya at sumandal doon. “Sorry na nga…”

Hindi talaga siya sumasagot sa akin. Hindi ko gusto sabayan ang galit niya dahil alam ko naman ang reason niya. Pero hindi rin ako sanay sa ganito.

"Ahmmm wala ka bang gagawin bukas?" Tanong ko nalang ng makalabas kami.

"I have a lot to do," sagot niya in a cold tone.

Napabuntong-hininga ako at binitawan na siya. "Sorry, I won't bother you."

Hindi siya umimik sa akin. Binuksan ko ang unit at umupo muna sa sofa habang dala-dala ang kit. Bubuksan ko sana 'yun pero inagaw niya muna sa akin. 

"May jaw cramping ka ba? Stiffness ng muscle?" Tanong niya sabay bukas ng band aid ko para gamutin muli ang sugat ko.

"W-wala naman," sabi ko. 

"Good. But, you should observe this until tomorrow. Kung may maranasan ka sa dalawang 'yan, tell me immediately. Or call your Zorren," sabi niya sa seryoso namang boses. May emosyon niya pero galit na naman? Batak din pala magselos.

Matapos niyang gamutin 'yun ay nilagyan niya uli ito ng band-aid. Tumayo na siya.

"Eat something. Mukhang hindi ka binusog ng "kaibigan" mo sa kanila," sabi niya habang inemphasized ang salitang "kaibigan".

"Ano ba..." sabi ko sabay hawak sa kamay niya. "Gray naman eh..."

"What? I'm stating the facts. Umalis ka kaagad sa kanila eh. Ibig sabihin niyan hindi ka busog? Tapos hindi ka pa hinatid?" Tanong niya sa akin.

"A-ako naman 'yung may gusto nu'n eh. Please h'wag ka na nga kasing magselos at magalit. I-i know I made mistakes, at hindi ko na uulitin," sabi ko pa sabay tingin sa mga mata niya. Hindi niya iniwasan 'yun pero wala pa rin atang effect.

Well...ano pa bang gagawin ko?

"Uuwi na ako, Mavis. See you sa game," aniya at papunta na sa pintuan. Pero agad ko siyang niyakap sa likuran. Para akong mamamtay ngayon dahil sa trato niya sa akin.

"T-thank you for saving me, Gray. I-i appreciate it..,I swear. Alam mo bang p-pinagmalaki pa kita sa holdaper na b-boyfriend kita at ililigtas mo ako? But that's not important here...W-wala ring malisya ang nangyari kanina sa amin ni Zorren. He's just my friend at alam niya naman na 'yun. Sinabihan ko naman na siya. Please forgive me? H-hindi ko na talaga siya uulitin. Ikaw na lang din 'yung allowed maghatid sa akin hangga't hindi okay 'yung sasakyan ko," sabi ko. Para na akong batang nangangako rito dahil sa kalokohang ginawa.

Ngayon, ramdam ko na ang pakiramdam niya kaninang umaga.

Humarap siya at tila lumambot ang ekspresyon. "Hindi naman ako galit sayo, hon," aniya sabay buntong-hininga. "I can't get mad at you."

"Eh bakit hindi mo ako kinakausap?" Kunot noo ko siyang tinignan. "Hindi ka umiimik kanina."

"I was just disappointed," bulong niya. His voice cracked. "Hindi mo alam kung gaano mo ako pinag-alala kanina. Alam mo kung gaano ka kaimportante sa akin."

Natahimik ako. 

Fvck it, fvck you, Mavis.

“Nagseselos ba ako? Yes, but that’s not important eh. I can fight with it. Pero ’yung gawin mo sa akin ’yung ayaw mong ginawa ko sa’yo…hindi ko alam kung bakit pero sobra akong nadala ng emosyon doon. Hindi ko lang din siguro mapigilang magreact ng ganito kasi alam nating sikreto lang ’tong atin. Hindi nila alam na malapit na kitang bakuran kung sakaling sasagutin mo ako. Hindi nila kasi alam ang sitwasyon nating dalawa. Iniisip kasi kita eh. Kaya parang malaya sila na ganiyanin ka,” sabi niya. Tila nawala ata ang galit agad nito. Parang nagpalit ng katauhan.

"But, I'm not mad at you...never. Galit lang ako kasi sinaktan ka lang ng kung sino, eh hindi nga kita pinagbubuhatan ng kamay and hindi ko gagawin 'yun sayo sa future. Kaya naghalo-halo na kanina. Gusto kong matiis ka kahit ilang oras lang pero 'yung nasa tabi kita kanina habang nilalambing ako eh nagiging marupok ako. Mahirap, mahirap kang tiisin. Kaya sana please h'wag mo nang ulitin 'yun. Ayoko ring nagkaka ganito tayo kasi alam ko kahit naiintindihan mo na kung anong klaseng tao ako, eh hindi ka pa rin comfortable sa akin. Na baka matakot ka sa akin kung mas nagpadala ako sa emosyon ko kanina," sabi niya sabay buntong-hininga uli.

Umiling ako. "Naiintindihan na kita, Gray...may tiwala naman na ako sa'yo dahil nagpromise ka sa akin hindi ba?"

Hindi siya umimik pero napangiti na rin siya ilang saglit pa. "Alright, magshower ka na kahit saglit. Uuwi na ako."

Hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko. Hinawakan ko ang kamay niya. Parang nawala na uli sa akin ang lahat ng mabigat na feelings dahil sa narinig ko, dahil nasa tabi ko na siya. "Please...stay?"

"Sabi mo, may bahay ako," sabi niya ng may sincerity sa boses.

"Bahay mo naman na rin 'to diba?" pagkontra ko. Pero umiling siya. 

"Go, rest. Magkikita naman tayo bukas eh," sabi niya. Napabuntong-hininga ako at binitiwan ko ang kamay niya.

"Sige," bulong kong sagot. I heard him laughing.

"Hindi hindi nagjo-joke lang ako." niyakap niya ako mula sa likuran. "Matitiis ba kitang iwanan?"

"Okay na ba tayo?" Tanong ko pabalik.

"We're okay...hindi 'yun away. Pinagsabihan lang kita," sabi nito sa tenga ko. "Now, go to the shower and wear pajamas and sleeves ok?"

Kumunot ang noo ko at hinarap siyang muli. "At saan ka naman pupunta?"

Hinubad niya ang long-sleeve na suot at tuluyang nagsando na lang.  Muli kong napansin ang katawan niya. "I'll fix something."

"Gabi na ah?" I furrowed my brow. "B-bakit hindi bukas?"

"Kaya ko naman ngayon eh," aniya. "Sige na. Maligo na."

"Sasama ako," pangungulit ko. 

"No, please listen to me—"

"Sasama nga ako." Napasimangot ako. "Ano ba kasing aayusin mo?"

Sabay kaming bumaba matapos 'yun. Pagkaabot namin sa parking lot ay pinuntahan namin ang sasakyan niya. Binuksan niya ang back part nito at inilabas ang tila mabigat na box na binuhat niya naman ng walang kahirap-hirap kahit alam kong mabigat 'yun.

"I'll fix your car," sabi niya. "Kaysa mapagastos ka pa, hindi ba?"

"Kaya mo?" Tanong ko. 

"Open the hood," sabi niya sa seryosong boses.

"Okay boss," saad ko bago sumunod. Matapos 'yun ay binuksan niya ang hood at tinignan ito.

"Ah, easy peasy," aniya. He licked his upper lips and looked at me.

"Kaya mo ha?" Tanong ko pa para makasigurado.

"I own a machine company, don't I? Do you think I didn't study this too?" aniya. Para naman akong nahiya sa sarili ko ng marinig iyon. "Well, basically you had everything...suitor, driver, knight, bodyguard, husband, friend and now...a mechanic, Isa na lang ang kailangan mo para makumpleto mo na."

My eyebrow lifted. "Ano?"

"Boyfriend," aniya habang nakatutok sa makina ng kotse ko habang hawak ang mga tools. I bit my lower lip habang pinapanood siya. 

"Maghintay ka lang, Gray. May hinihintay pa ako eh," sagot ko. Hindi ko alam kung narinig niya 'yun.

Itutuloy…

Desire 26

Desire 26: Dominate

Mavis Point of View

Nakasandal ako sa isang pader na malapit sa kotse ko. Nakacrossed arms pa habang pinapanood si Gray na inaayos ang aking kotse. Medyo pawisan na siya pero parang nag-eenjoy siya sa ginagawa.

"What seems to be a problem?" Tanong ko sa kaniya.

"Weak yung starter motor mo but I can fix it. Hindi mo na kailangan dalhin 'to sa shop," sabi niya. Naramdaman ko ang biglang pag-init ng aking mga pisngi habang sinusuyod ko ng tingin ang kaniyang katawan. My gaze dropped from his shoulders down to his arms, noticing the way his muscles shifted under his skin with every movement.

Then, there was his back, his sexy back. It was broad and powerful, tapering down to a waist that I just wanted to wrap my arms around.

Oh gosh, help me…

Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang sarili ko, pero mukhang hindi yata gumagana. Every line, every curve of his physique was like a masterpiece I wasn’t supposed to touch, yet I couldn’t look away.

“Hey…” napatingin ako sa kaniya. “Enjoying the view?”

Nag-init ang pisngi ko at nag–iba ng tingin. “Do you want water? Or something? Pwede kitang ikuha?”

Napansin kong may dumi na sa kamay at braso niya. Mas lalo siyang naging hot doon. This time, naiisip ko kung tama lang na nagloko ang kotse ko. Good job, car. Sana ganiyan ka uli sa susunod.

Just kidding.

“Ah, nope. Just found you na tinitignan ako,” sabi niya. “Patapos na ako rito.”

Napalunok ako. Parang ayaw kong matapos siya roon. What the fvck…Mavis. I cleared my throat. “Take your time. I can wait for you.”

May biglang dalawang babaeng dumaan. Parehas na naka sleeveless dress, ang isa ay naka white at ang isa ay red. Nilapitan nila bigla si Gray na hindi sila nililingon.

“Hi, could you help us after mo diyan? Mukhang hindi rin ata ok ’yung car namin eh?” pakiusap ng naka red na dress. Humawak pa ito sa braso niya na agad namang inalis ni Gray nang mahinahon.

Biglang nagbuild-up sa katawan ko ang init. Parang makakapatay ako ah? Karma ko ba ’to? Napatingin sa akin si Gray na tila nanghihingi ng tulong. Pero nagpout lang ako at hinayaan siya. Gusto kong makita kung talaga bang hindi siya nadadala sa ibang tao.

Make it sure, Gray. Mawawalan ka ng kasiyahan talaga once na ma wrong move ka.

“Well, I’m not a mechanic, Miss,” sabi ni Gray sabay talikod sa kanila na parang wala lang ang mga ito sa kaniya.

“Are you kidding me, sir? You’re literally fixing a car. Please! we can pay you after. Just come with us,” sabi ng naka white na dress sa kaniya. Nagpapabebe pa nga. Pinag gitnaan pa nila si Gray. Bumibigat na ang paghinga ko sa init at…selos.

“Miss, enough. Hindi po ako gumagawa ng kotse ng kahit sino. I’m just helping him,” naiiritang sabi ni Gray sabay turo sa akin. Tinignan nila ako mula ulo hanggang paa.

“So, mas pipiliin mo pa siya kesa sa amin? C’mon, we’re sexy and beautiful? Like, sinong hindi makakatanggi sa amin?” Lakas loob na dagdag pa ng naka red na dress. Sinarhan naman ni Gray ang hood sabay kuha sa tool box niya.

“I’m refusing you. Look, I can’t help you no matter what you say. My service isn’t available to everyone, and I made that clear from the start. I don’t take requests from just anyone. It’s only for him. No one else. So stop asking me, because my answer won’t change,” sabi ni Gray sabay lapit sa akin.

“How much?! Babayaran ka namin ng double sa binayad niya sa’yo,” sigaw ng naka white dress sa kaniya. Huminto siya at bahagyang lumingon.

“I don’t need your money, miss. Tama na please? Nagseselos na ang honey ko,” lakas-loob niyang sabi na ikinanlaki ng mata ko.

Ineexpect kong matatakot ako, pero sa mga oras na ’yun…iba ang naramdaman ko. Parang…comfortable and happy? Ewan ko.

Narinig pa namin ang mahinang mura nila ng ilagay ni Gray ang kamay niya sa bewang ko at hinila palapit sa kaniya.

He giggles bago ilagay iyon sa likod ng sasakyan niya.

“H-hindi ba natin susubukan ’yung kotse?” tanong ko ng dumiretso na kami paloob.

“I’m sure na ayos ’yun. Don’t worry about it,” bulong niya sa akin.

“S-sure?” Tanong ko pa uli habang pinapaklama ng sarili. Napahinto kami sa tapat ng elevator.

“Yeah,” he looked and smiled at me. “Besides, ayokong maging uncomfortable ka pa roon dahil sa mga babaeng ’yun.”

Hindi ko napagilang itago ang ngiti ko. Damn it! After naming mag usap kanina at maiyak, papakiligin naman niya ako? “S-sige, sabi mo eh.”

Pagkasara ng elevator ay niyakap niya ako. “Maliligo naman tayo kaya hayaan mo nang madumihan ka rin,” bulong niya.

“Bakit, sino bang nagsabi na hindi ko gusto madumihan?” Tanong ko.

“No one, pero hindi ka pa kasi naligo kaya ngayon may reason na para maligo ka,” sabi niya at hinalikan ako sa pisngi. Mas lalo akong naturn on dahil na rin sa amoy niya. Mabango pa rin kahit pawisan. Ugh…

Pagdating namin sa unit ay nauna siyang pumasok habang dahan-dahang hinuhubad ang sando niya habang ako, dahan-dahan ding nila-lock ang pintuan.

“Maligo ka na, I’ll wait for my turn, hon. Nagugutom ka ba? Magluluto ako?” Tanong niya sa akin.

“Yes…” I breathed, my tone soft and teasing. “P-pwede bang h’wag kang maligo?”

He looked at me with his puzzled eyes. “What? Ayokong matulog ng pawisan, hon. It’s uncomfortable. Besides, madudumihan ko pa ang comforter mo.”

I licked my upper lips and looked down at his body. “A-ah…well, could I please touch you? Before tayo mag shower?”

He looked at me as if he were confused. Damn you, Gray. Don’t play with me right now. “But I’m dirty. Look at me, hon.”

“I-it doesn’t matter,” sabi ko. Napalunok ako. His confusion slowly turn into a smirk.

“Are you really sure?” he teased, a hint of a smile in his tone. Dahan-dahan siyang lumapit sa akin kaya napangisi ako. Inabot niya agad ang likuran ko nang makalapit agad siya sa akin. I put my hand on his sweaty chest.

“Not now, hon,” sabi ko. Napaawang ang labi niya sa narinig at agad siyang isinandal sa pader. “I’ll dominate you tonight.”

“What—” hindi na niya naituloy ang sasabihin niya ng halikan ko siya. I didn’t wait for permission. I leaned in and captured his lips with a hunger that was raw and demanding. This wasn’t a gentle greeting; it was a claim. We flicked our tongues against each other, a frantic, wet rhythm that tasted of heat and suppressed desire. I was small compared to him, but I used my entire weight to keep him pressed against the door, my body molding into his.

As we pulled back just an inch to catch the air we had stolen from each other, a thin string of saliva remained, stretching between our tongues, a glistening, silver thread that connected us in the heat of the moment.

“I love you, hon…” he groaned against my mouth, his breath hitched.

I dominated the kiss, nipping at his lower lip with just enough pressure to make him gasp before soothing the sting with my tongue. The friction was a familiar, grounding heat as I pressed my hips into his, forcing him to feel the lack of space between us. I could feel the shift in him, the way he went rigid as his bulge hardened against my thigh. It was a silent admission, a physical betrayal of the composure he’d been trying so hard to keep. He was losing this battle of wills, and we both knew it.

“God, Mavis… stop,” Gray rasped, his voice a wrecked version of itself. His head was thrown back against the wood, his eyes hooded and dark with a hunger he couldn’t hide anymore. “You have no idea what you’re doing.”

“I know exactly what I’m doing, Gray,” I whispered, my breath hot against his lips. “I’m taking what’s mine.”

Gray’s head thudded against the panel, his breath coming in hot, ragged hitches. He was drenched, sweat glistening on his skin, making him look even more rugged and undone.

I wanted to stay on my own feet so I could control the pace. I leaned in, my nose brushing against the pulse point in his neck. He smelled like adrenaline and that dark, expensive cologne that always made my head spin.

I let my tongue out, slowly licking a path from his collarbone up to the base of his ear. He shivered, a low, guttural vibration that I felt deep in my own chest.

“Mavis… you’re playing with fire,” he rasped, his eyes hooded as he stared down at me. His hands were braced against the door behind him, his knuckles white from the strain of not grabbing me.

“Then let it burn, Gray,” I whispered.

I moved lower, my tongue tracing the sweat-slicked line of his throat. I reached the opening of his shirt and used my teeth to pull the fabric aside, exposing the damp, hard muscles of his chest. I licked my way across his pec, savoring the salty taste of his skin. When I reached his nipple, I circled it slowly, teasing the dark peak with the tip of my tongue until I felt him jump.

“Damn it,” he groaned, his back arching off the door for a split second before he slammed himself back against it, trying to stay grounded. “You have no idea how hard it is to stay still right now.”

I ignored him, taking the firm bud into my mouth and flicking my tongue against it with a sharp, rhythmic pressure. A strangled sound escaped his throat, half-growl, half-sob. I could feel the heat radiating off him in waves.

I looked up at him, my lips wet and my eyes defiant. “Does the Master want me to stop?”

Gray’s jaw tightened, a vein pulsing in his temple as he looked down at me with pure, unadulterated hunger. “Don’t you dare stop, Mavis. Marami ka pang gagawin, ’di ba? Finish it.”

I stood up and I kept my eyes locked on his as I continued to tease his nipple, my tongue flicking in a relentless, agonizing rhythm. Gray was a mess, his chest was heaving, his skin slick with a layer of sweat that made my hands slide easily over his heated muscles.

“Mavis… please ,” he choked out, his voice cracking. It was the first time I’d heard him sound so desperate, so completely at my mercy.

Keeping my mouth busy on his chest, I let my hand wander downward. I trailed my fingers over the ridges of his abs, feeling the muscles ripple and twitch under my touch. When I reached the waistband of his pants, I didn’t hesitate. I unbuckled his belt with a sharp clink that seemed to echo in the silent foyer, then made quick work of the button and zipper.

Gray’s breath hitched, a sharp intake of air that stayed trapped in his lungs.

I reached inside, my fingers brushing against the silk of his boxers before I finally found him. As I slowly pulled him out, the sheer size and heat of him sent a jolt of electricity straight to my core. He was fully prepped, pulsing and incredibly hard.

“Oh god,” he groaned, his head slamming back against the door again.

I didn’t answer with words. Instead, I gave his nipple one last, sharp nip before pulling back just enough to look down at what I held in my hand. He was beautiful, heavy and straining, glistening slightly in the dim light. I wrapped my fingers around his length, squeezing firmly, and the sound that came out of Gray was almost animalistic.

“Nagseselos kasi ako kanina eh…tangina, tinitignan at hinawakan ka pa ng mga babaeng ’yun?” I whispered, my voice low and dripping with a dominance I usually kept hidden.

I looked up, meeting his dark, blown-out pupils. He looked completely wrecked, his hair damp and stuck to his forehead, his jaw tight as he fought the urge to take control.

“You’re not going anywhere, Gray,” I teased, my thumb tracing the crown of his head, catching the bead of moisture there. “Stay right there against the door and watch me.”

He looked breathless, his hands gripping the doorframe just to stay standing. I didn’t give him a second to recover. I dropped to my knees in front of him, looking up to see his throat move as he swallowed hard.

I saw the cool air made him shiver, but I replaced that cold with the heat of my breath. I leaned in, circling my tongue around the tip of his length. Gray let out a low, broken moan, his hips jerking forward without him even meaning to.

I took him into my mouth, slow and deep. The heat was intense, and I focused on the rhythmic slide, making sure he felt every bit of the friction. I looked up through my lashes and saw Gray’s eyes were shut tight, his head thumping back against the wood over and over.

He reached down, his fingers tangling in my hair. He wasn’t trying to stop me; he was just trying to hold on.

“F-fuck, Mavis…”

I picked up the pace, my tongue flicking against the underside of his length while I increased the suction. I wanted to hear every wrecked sound he could make. Every time I went deeper, his back arched off the door, and I could feel the tremors running through his entire body. He was sweating even more now, the scent of him filling my senses, making my own heart race.

I looked up at him while I worked, my eyes hooded, watching his face. His jaw was locked tight, a vein pulsing in his neck, and his eyes were closed shut in pure, agonizing pleasure.

“Don’t… don’t stop,” he gasped out, his knuckles turning white as he gripped my hair. “Mavis, please… don’t stop.”

I swirled my tongue. Tangina, lalo akong ginaganahan sa nakikita ko sa kaniya. I didn’t let him linger in the cold for long. I increased the pace, my head moving in relentless motion that left him no room to catch his breath.

“Mavis—shit, too fast,” he choked out, but his hands in my hair were telling a different story, pulling me closer, begging for the friction he was pretending to warn me about.

I ignored his half-hearted protest and pushed harder. I used my tongue to swirl around the sensitive tip with every upward stroke, creating a suction that had him gasping for air. The foyer was silent except for the wet, rhythmic sounds of my mouth and Gray’s increasingly wrecked moans.

“I’m close, Mavis…don’t stop!” he gasped, his voice raw.

I looked up at him, watching his face tighten in pleasure. He was drenched in sweat, his head thumping against the door with every desperate move. I moved faster, my hand and mouth working together to break his remaining composure.

“Mavis! Now!”

Gray stiffened, a low growl ripping from his throat as he finally let go. I didn’t pull away, staying with him until the very last pulse.

Hinihingal siya kaya naman ako na mismo ang kumuha sa bulsa ng pants niya. Napansin ko kasi roon ang umbok ng condom.

“We’re not done yet,” sabi ko. He licked his lower lip. Para siyang hindi pagod kahit mabilis ang paghinga niya habang matalim na nakatitig sa akin.

Hinawakan ko siya sa kamay at marahang hinila patungo sa couch. He followed me like he was in a trance, his legs still a bit shaky. Pagdating namin doon, I pushed him down gently, making him sit back against the soft cushions.

“You’re the boss tonight…” he rasped, his voice still thick.

“You made me do this…” I whispered, silencing him as I reached for his pocket to get a condom. Alam kong may nilagay siya roon dahil nakaumbok ’yun kanina. I tore it open with my teeth, the small sound echoing in the quiet room. I leaned over him, my hair falling over my shoulders, and slowly rolled it onto him. My fingers lingered, teasing the length of him as I finished.

“Oh God…” he murmured while his eyes rolled.

I stood up and straddled his lap, my dress bunching up around my waist. I positioned myself right above him, feeling the intense heat radiating from his body. Gray’s hands immediately found my hips, his grip firm as he looked up at me with dark, expectant eyes.

“I’ll guide you…” he said.

“No need, hon…” I teased. a small smile playing on my lips.

Dahan-dahan kong ibinaba ang sarili ko. I gasped as I felt him stretching me, the fullness of him filling the ache inside me. I took him in inch by inch, watching Gray’s jaw tighten and his head fall back against the couch.

When I was finally settled all the way down, I leaned forward, my chest pressing against his damp shirt. I started to move, finding a slow, grinding rhythm that made him groan deep in his throat.

“U-ughh ang laki mo, Gray…” bulong ko. Hinawakan ko ang chest niya.

“Mavis… you’re going to be the death of me,” he whispered, his eyes closing in pure bliss as I took control of the night.

I leaned down, my lips brushing against his ear as I moved. The heat between us was suffocating, and every time I sank lower, I could feel his pulse racing against my thighs. Gray’s hands were like brands on my skin, his fingers digging into my hips to guide my rhythm.

“Look at you, hon. You look like an innocent boy…sinong mag aakala na mas wild ka pa sa akin?” Tanong niya na tila nanunukso.

“You look so much better when you aren’t in control, Gray,” I whispered, my voice a low, sultry purr. “Just stay like this. Don’t think about anything else. Just feel what I’m doing to you.”

He let out a strangled groan, his head rolling back against the cushions. I could see the sweat beads on his neck glistening under the dim living room lights. I shifted my weight, grinding slowly against him in a way that I knew made his vision blur.

“Mavis… you’re driving me insane,” he rasped, his eyes snapping open to find mine. They were filled with a raw, desperate hunger.

I smiled, a slow and confident curve of my lips. I reached down, tangling my fingers with his as I picked up the pace. “That’s the plan. I want to be the only thing you can think about. I want to be the reason you can’t even catch your breath.”

I arched my back, taking him deeper, and watched as his composure completely shattered.

I increased the pace, shifting from a slow, agonizing grind to a more frantic, rhythmic tempo. The leather of the couch creaked beneath us as I moved, and with every downward thrust, Gray’s groans became louder, deeper, vibrating through my entire body.

“Mavis… f-fuck,” he choked out, his eyes snapping shut as his head thrashed against the cushions.

I didn’t give him a moment to settle. I gripped his shoulders, my nails digging into his damp skin as I set a punishing speed. I watched the way his throat moved as he swallowed hard, his jaw clenched so tight I thought it might snap. He was completely undone, his body slick with sweat, his chest heaving as he tried to keep up with the friction.

“Look at me, Gray,” I commanded, breathless.

When he opened his eyes, they were glazed and dark, fixed on me with an expression of pure, unadulterated worship. A loud, guttural groan ripped from his throat as I hit a specific spot, his hips jerking upward instinctively to meet me.

“Please… just like that,” he rasped, his voice a broken whisper. “Don’t stop, Mavis. Don’t you dare stop.”

I leaned forward, my damp hair brushing against his face, and whispered against his lips, “I’d break you tonight. And I’m not even close to being finished.”

I moved even faster, the friction turning into a blur of heat and sensation. Gray began to roar now, his voice echoing in the quiet room as he completely lost himself in the rhythm I was forcing upon him.

I moved with a relentless, frantic speed now, my body slick with sweat as I slammed down against him. The rhythm was punishing, and I could feel Gray’s muscles coiling tighter and tighter beneath me. He was completely at my mercy, his hands gripping my waist so hard his knuckles were white, trying to anchor himself as I swept him away.

“Mavis… I can’t… I’m going to—” He couldn’t even finish the sentence, his breath hitching into a broken sob of pleasure.

“Not yet, Gray,” I whispered, leaning down to nip at his ear, my own breath coming in ragged gasps. “Not until I say so.”

“Please…” he groaned, his head thrashing against the back of the couch. The sound was raw, a desperate plea that made my heart race. “Mavis, please… I’m right there. Give it to me. Please.”

Seeing him like this, the powerful, composed Gray reduced to begging, sent a final surge of adrenaline through me. I reached down, my palm flat against his sweat-slicked chest, and pushed myself even harder against him. The friction was electric, a blurring heat that consumed everything else in the room.

“Now, Gray,” I breathed. “Do it for me.”

He let out a loud, animalistic roar that echoed through the house, his entire body stiffening as he finally lost control. He surged upward, his hips locking against mine as he spiraled over the edge. I felt every pulsing wave of his release, his fingers digging into my hips as he clung to me like I was his only lifeline in a storm.

“God… Mavis…” he panted, his voice a wrecked, exhausted whisper as he slowly slumped back into the cushions, his eyes glazed and filled with a dazed sort of worship.

I leaned my forehead against his, our shared sweat dripping between us, and watched as he tried to find his breath again. 

“You’re not innocent, hon,” sabi niya bago mapangisi.

“Really? I had no idea,” sarcastic na sabi ko naman sabay tawa at sumandal sa sofa. Napahiga ako sa chest niya at ipinahinga ko ang sarili doon.

“I didn’t know na kaya mo pala. Saan mo natutunan ’to?”

Napatingala ako sa kaniya. May kaunting beard na siya at hinaplos ko iyon. “We actually had a lesson on this… I think they called it ‘Porn 101’.”

Isang mahinang tawa ang kumawala sa kaniya. It was a raspy, defeated sound that vibrated against the couch, showing just how much I’d completely dismantled his composure.

Itutuloy…

Desire 27

Desire 27: Partner

Mavis Point of View

Dumating din ang sabado. Narito na kami sa arena gymnasium kung saan gaganapin ang laban namin. Marami na namang nanonood, parang walang pinagbago dahil puno ang mga benches. Napapikit ako sa kaba.

"Ayan ka na naman," ani Stark sabay haplos sa balikat ko. "Kaya natin 'yan, Cap!"

Nasa loob kami ng locker room at headquarters namin. Pero kita ko ang labas. Sinarhan ni Stark ang pintuan dahil mukhang walang bisa ang sinabi niya. Nabawasan ang ingay dahil sa ginawa niya.

"Chill! Yung gameface mo, mukhang 'i-uwi niyo na ako face eh!" dagdag pa niya bago ako i-headlock. Napansin ko naman ang pagtitig sa akin ni Gray. Ganoon din ang ginawa niya kay Stark, pero mas matalim lang. Kung kutsilyo siguro 'yun baka nasaksak na si Stark ngayon.

"Kaba is real, paps. Hingal kabayo na agad," sabi ni Davis sabay hampas sa dibdib niya.

"Pucha, pre, wag mo 'kong pasahan ha? Baka maihagis ko yung bola sa referee sa sobrang kaba," banat pa ni Jojin sa amin na ikinatawa ng iba.

"Look at me, wolves!" anunsyo ni Gray bago ipatong ang paa niya sa bench at nakapatong ang basketball pad doon.

Tumahimik ang lahat sa loob ng headquarters. Ang tanging naririnig lang ay ang mahinang ugong ng aircon at ang tunog ng marker ni Gray sa whiteboard. He was in his element. Naka t-shirt na jersey siya ng Black Wolves at kitang-kita ang muscular build niya na pang-basketball player talaga.

“I’m going to say this once,” simula ni Gray. His voice was low, pero bawat salita ay may bigat at kaseryosohan. His sharp eyes scanned the room like a predator. “Ang laro mamaya ay hindi lang tungkol sa shooting. It’s about dominance. The Red Lions think they can outrun us? Let them try. Pero once na pumasok sila sa teritoryo natin, I want them to feel like they’re being hunted.”

"Coach, paano kung i-double team nila 'yung pointers natin? Like Jojin?" tanong ng isa sa mga point guard.

Ti-nap ni Gray ang board and his curtain cut falling slightly over his eyes. "Then we exploit the gap, Jojin, don't be a hero. If you're trapped, find the open man. Alpha mentality doesn't mean you do it alone; it means you lead the pack."

"And you, Ram," baling ni Gray sa center nila. "Stop being too soft under the rim. Hindi ka bouncer ng bar, player ka ng Black Wolves. When they drive, you make sure they regret it. Clear?"

"Clear, Coach," sagot ni Ram, seryoso ang mukha.

Gray dropped the marker on the tray and crossed his arms. "Final reminder: This isn't just a scrimmage. If I see anyone slacking off, you're not just sitting on the bench next game, you're out of the team. We are the Wolves. We don't howl for attention, we bite for results. Go gear up."

Nagsimulang mag-ingay ang kwarto habang naglalabasan ang mga players, pero nanatili ako sa kinatatayuan ko.

Tinignan ako ni Gray. Lumambot ang ekspresyon niya sa akin. "May problema ba?"

Umiling ako. "Nagpapalipas lang ng kaba."

"C'mon, remember what I told you last night...believe in yourself will save you and the team," sabi ni Gray sa malumanay na boses. Napangiti ako. Eto na naman siya, hindi hinahayaang masakop ako ng kaba at takot. Naalala ko ang sinabi niya kanina.

"Grabe, pati ako ninerbiyos sa'yo," biro ko habang tumatabi sa kaniya. "You were like...10% Coach, 90% terrifying overlord."

"Kailangan 'yun, hon. They're too relaxed lately. They need to remember what's at stake," paliwanag niya. He tapped my shoulders.

"I get it. But really, Gray? 'We don't howl, we bite'?" tawa ko nang mahina. "Very dramatic. Saan mo ba nakuha 'yan? Pang commercial ang tunugan eh."

He let out a low, raspy chuckle, the kind that vibrated in his chest. “Actually, yes. It sounded better in my head.”

"In fairness, it worked," I teased, reaching out to fix a stray strand of his hair. "Pati ako, gusto ko na ring mag-push up bigla."

Hinawakan niya ang kamay ko, his grip firm and warm. He leaned in, his sharp eyes now filled with a different kind of intensity. “Save that energy for later, Mavis. After the game, I’ll be the one biting.”

Muntik na akong mabilaukan sa sarili kong laway. "W-what? K-kakatapos lang natin kagabi ah?" 

He smirked. "Consider my bite as a reward..."

Napangiti na lang ako. Napansin ko naman na tumingin siya sa paligid. Nang masigurado niyang walang nakatingin at walang makakakita ay hinalikan niya ako sa labi.

Imbes na magulat ay mas lumawak ang ngiti ko. "Goodluck, hon. You can do it. Dominate them, just like last night."

Pinalo ko ng mahina ang dibdib niya. "Sira ka talaga!"

Paglabas ko ay naghiyawan lalo ang taga-harvey. Napatingala ako at nakita na naman sina Levin, Fifth, Duke. Medyo malapit lang sa kanila si Dave na mabilis namang kumaway dahil nagtama ang mga mata namin. Katabi nito si Chase na kumaway sa akin, si Warren na kumindat na naman at si Heaux na bumulong ng "Goodluck".

Tinignan ko si Gray na nakasimangot na naman. Siniko ko siya ng mahina para alisin 'yun.

Pagpunta namin sa bench ay napansin ko agad si Niall na nakatitig sa akin. Walang pinagbago sa last time. Mukhang may binabalak siya na mas nakadagdag sa kaba ko.

Lumapit siya sa harap nina Jojin, Stark, Davis, Evan, at Zorren. He looked like a general inspecting his elite soldiers. His sharp eyes were cold, devoid of any humor.

“Davis, Evan, focus on their big men,” sabi niya habang inaayos ang kwelyo ng jersey ni Zorren. “Huwag kayong papayag na tapakan nila ang paint natin. Protect the house.”

“Yes, Coach,” sabay na sagot ng dalawa.

Sunod siyang humarap kina Stark and Jojin. “I want fast breaks. Once we get the board, takbo. Huwag niyo silang hayaang makapoints. Set agad kayo bago sila makabuo ng defense. Gusto ko, bago pa sila makahinga, may puntos na tayo. Naiintindihan?!”

Nagtama ang mga mata namin. A small smile curved on the side of his lips. “Mavis, focus. Just focus on the game. H’wag magpapatalo sa overthink,”

“Yes, Coach!” sigaw naming lahat. Tumunog na ang horn, hudyat na mag-uumpisa na ang laban.

PUMUPUNTOS ang Black wolves, pero agad namang masusundan iyon ng Red lions na tila nababasa na ang ginagawa namin. Lalo na si Niall na tila ginagaya at kinokontra ang strategy ko. Lalo akong nag-iinit. 4th quarter na at halos hindi na nga ata nahinga ang mga nanonood. Dahil alam nila na pwedeng manalo ang Red lions sa amin. Isang puntos lang ang malampasan nila sa amin ay alam naming magsasayang na sila ng oras.

Sa gitna ng nakabibinging hiyawan ng crowd, ramdam ko ang bawat butil ng pawis na tumatulo sa mukha ko. The scoreboard was mocking us—88-88. It was a deadlock against the Red Lions, at may isang minuto na lang na natitira sa orasan.

Nasa akin ang bola. I could feel the vibrations of the orange leather against my palms. Lumingon ako sa bench at nakita ko si Gray, his sharp eyes were fixed on me, his jaw tight. Alam kong binabasa niya ang bawat galaw ko.

Think, Mavis. Isang tres lang. Isang malinis na shot.

I signaled for a screen. Inutusan ko sina Stark at Zorren na gumawa ng harang sa magkabilang side. My strategy was simple: fake a drive to the basket para mag-collapse ang defense nila sa gitna, then kick the ball out to Evan or Jojin. Pero deep inside, I wanted this shot for myself. I wanted to end this.

“Hindi ka makakalusot, Mavis,” bulong ni Niall, ang captain ng Red Lions na halos dikit na sa balat ko.

I smirked, dribbling low. “Watch me.”

I executed a quick crossover, and for a second, Niall stumbled. Pero mabilis siyang nakabawi. He was desperate. I could see the panic in his eyes as he realized the Black Wolves’ defense was impenetrable, sina Davis at Evan ay parang pader na hindi nila mabuwal.

Nang makita kong bukas ang lane, I made my move. I drove hard to the left, then suddenly stepped back behind the arc. I was ready to release the ball for a triple.

Pero bago ko pa mai-angat ang bola, naramdaman ko ang paa ni Niall na pumatid sa akin.

“Shit!” I gasped as my balance shattered.

I hit the hardwood floor hard, and the ball slipped from my grip. Tumama pa ang ulo ko sa lapag. Niall didn’t even look back to see if I was okay, he grabbed the ball and sprinted towards their basket. Without any defender in front of him, he easily laid the ball in.

89-88. The Red Lions were leading.

Niall immediately started celebrating. He was pumping his fists, shouting at the crowd, and mocking our bench. “That’s it! Game over!” sigaw niya, akala mo ay nakuha na nila ang championship trophy.

Pakiramdam ko lahat ng tao ay tinawanan ako dahil sa katangahan ko. Agad akong nilapitan ni Zorren at Stark.

“That’s not okay,” ani Zorren atsaka tinignan ng masama si Niall. “What the hell is wrong with you?!”

“Hoy! Nakita namin ’yun ah! Ang daya mong gago ka!” sigaw ni Stark sa kaniya. Pinaharap pa niya ito sa kaniya. Dito lumalabas na naman ang pagkabarumbado ni Stark.

“No! Bakit ko naman dadayain? I’m fvcking great! Bakit ba ayaw niyong tanggapin na lampa ’yang captain ball niyo? Tangina, nasanggi lang tumba agad?” banat ni Niall na tila lumalaki ang ulo dahil sa pagchi-cheer ng kanilang school sa kaniya. Nakaramdam ako ng galit—pero napapangunahan pa rin ako ng hiya. Pakiramdam ko, sisisihin ako ng team ko, magagalit si Gray sa akin at magkakaroon pa ng problem sa sched dahil sa final round na mangyayari dahil sa tie score kung sakaling manalo ang kalaban.

“T-tama na. P-panalo na sila,” sabi ko kay Stark. Tinignan ako ni Stark, sabay hawak sa magkabila kong balikat.

“Ano ba, Cap?! Ipaglaban mo nga kung ano ’yung tama! Akala ko ba ’yun ang gusto mo?!” naiinis na sabi nito. Hindi ako nakasagot. Napatingin ako sa bench at upuan ng mga supporters ng Red lions. They’re mocking me, laughing at what I’ve done.

What a shame…

“Bakit ba ayaw mong lumaban? Natatakot ka ba sa gagong ’to? Eh duwag naman ayaw tayong i-tag sa mga parinig niya! Cheater pala ah? Sinong cheater sa atin ngayon?!” kumpronta ni Davis sa kaniya habang sinusubukang dikitan si Niall. Inawat na sila ng mga kakampi namin at kakampi ng kabila.

“No! That’s a violation!” rinig kong sigaw ni Gray sa referee at sa committee. Napakagat ako sa labi at nilapitan sila agad. Mas nag-aalala ako kay Gray. Baka kung anong magawa niya. Pinahinto naman nila ang oras dahil umiinit na ang tensyon sa pagitan ng committee at kay Gray.

“Can’t you see?! That Niall tripped my player! Napakadaya niya! That’s against the rule!” sigaw nito. Pinigilan ako ni Evan na lumapit, pero umiling ako. Natatakot silang lumapit sa kaniya, pero ako? Hindi ko alam kung bakit, basta alam ko kailangan ko siyang pakalmahin.

“A-ayos lang. Hahabulin na lang namin, Coach—”

Tumingin siya sa akin. Kitang-kita ko ang tigre na buhay na buhay sa mga mata niya. “No! I won’t tolerate that! Magsusumbong ako sa higher. Bakit ayaw niyong i-review ang footage? Are you all biased?!”

Kinakabahan ang mga nakakarinig sa kaniya. “Sorry, Coach Gray but—”

Hinampas ni Gray ang desk nila. “Review it! Or lahat kayo matatanggal sa posisyon niyo?”

Natahimik ako dahil pakiramdam ko ay wala na akong magagawa pa sa kaniya. Napansin ko ang panginginig ng committee at aga dna nireview iyon kasabay ng referee.

Napatingin ako rito. Doon mismo kitang-kita ang pandaraya ni Niall.

“See? See?!” ani Gray habang nakaturo sa TV. “Do something about it! Or I will make sure na wala kayong magiging trabaho bukas!”

Nagkatinginan sila habang natatakot sa naririnig.

Hinawakan ko siya sa balikat. “Calm down…”

Napansin ko namang napabuntong-hininga siya at bahagyang tinignan ako. Tumango siya ng bahagya. “S-sorry…”

“Take a breath…” utos ko na ginawa naman niya.

Doon napagpasyahan ng lahat na mag free throw ako. Binangko na nila si Niall na masama ang titig sa akin. Binu-boo pa siya ng sarili nilang school dahil sa natuklasan.

“Hooo! Panalo na ’yan!!” sigaw nila. Huminga akong malalim at nag free thow.

Pumasok

Isa pa, isa na lang. Malalampasan na namin sila.

Pasok uli.

Kinuha agad ng Red lions ang bola. Pero dahil 30 seconds na lang ay agad silang hinarang ni Evan. Doon niya inubos ang oras bago pa magsitalon ang mga nanonood dahil tuluyang naubos ang oras.

“Once again! Black Wolves is the winner! We will see you for round 2.” Anunsyo ng committee. Nagkumpulan na naman sila para magyakapan. Pero ako, hindi ko feel. Parang nanalo lang kami dahil sa awa.

Bakit ba kasi naisahan ako nung isang ’yun? I felt stupid. Hindi ko naisip na pwede niyang gawin sa akin ’yun!

“Cap! Tara!” yaya nila. Ngumiti na lang ako at sumali sa kanila.

“Galing mo ah! Proud kami sa’yo, Mav!” bati naman ni Dave nang bumaba sila kasama nila Chase. Niyakap pa ako.

“Congrats, Mav,” ani Chase sabay tapik sa balikat ko. “And that’s scary, Gray…but you’re a good coach. Galing mo. Nakita mo ’yun? We didn’t see it.”

Gray nodded. “Gago kasi ’yung Niall nung 1st game pa lang.”

“Congrats, Mavis! Edi free ka na niyan after this game?” sabat ni Warren. Kakamayan niya sana ako pero tinabig iyon ni Gray.

“You can talk to him without touching him,” sabi nito na ikinatawa lang ni Warren.

“Chill…hindi ko naman aagawin sa’yo,” kalmadong sagot pa ni Warren bago magkibit-balikat sa akin. He’s a type of guys na aasarin ka pa kapag naaasar ka na sa kaniya.

Napansin ko namang nakatingin sa akin ang mga kaibigan ko. Nakakunot ang mga noo at tila narinig ata ang sinabi ni Gray. Sinesenyasan naman nila akong lumapit sa kanila na sinagot ko rin ng isa ring senyas.

Hindi ko alam kung nakaramdam ba si Gray pero hindi siya sumagot at nanatiling nakatayo sa gilid ko at may tinitignan sa cellphone.

“That Niall sucks! But congratulations, Mavis. I supposed may inuman session na naman kayo?” Ani Attorney Heaux sa akin. “Iwas gulo muna ah? But don’t hesitate to call me kapag hindi mo napigilan.”

Umiling ako sabay ngiti. “Magre-review pa po ako for my midterms. No inuman muna.”

“Damn, hindi pala kita mailalabas,” sabat ni Warren ng nakangisi, na siyang ikinasama naman uli ng tingin ni Gray sa kaniya.

“Hindi ka na rin makakalabas sa inyo if you keep teasing him like that,” mahinang bulong ni Gray.

“Don’t look at me like that! Kung balak mo akong kainin nang buhay, please tell me, para makapag-asikaso naman ako ng maayos na funeral playlist,” banat ni Warren.

“Sama kayo ah? Kapag sembreak na,” habol ni Dave.

Kumunot ang noo ko. “Where?”

“Ah, sa vacation house ni Chase. Sayang naman kasi wala rin ako gagawin masyado nu’n,” sabi nito. “Diba, babe? Kumpleto tayo kung sakali.”

Napatingin ako kay Gray. He clicked his tongue but nodded his head. “Sasama kami,” sagot niya nonchalantly.

Ngumiti ako. Hindi na ako sumagot dahil wala ako sa mood. Pinanghihinaan pa rin ako kahit na nakarinig na ako ng compliment mula sa kanila. Lumapit muna ako sa mga kaibigan ko at sabay kaming nagbalik sa quarter namin.

Hinimas bigla ni Zorren ang likod ko. “Tara, inuman daw muna tayo bago mabusy kakareview bukas?”

“Sorry, pass muna ako guys,” sabi ko sa kanila. Napatingin agad sa akin ang tropa.

“KJ naman! Nanalo naman tayo Cap ah?” ani Jojin. “Sige na, sumama ka na!”

Umiling ako. “Sorry, masakit din kasi ang tuhod ko eh. Gusto ko rin ng pahinga kasi masama ang pakiramdam ko. Bawi na lang ako after midterms.”

“Kung tungkol ’yan kay Niall, h’wag mo na siyang isipin!” ani Stark sabay yugyog sa akin. “Tangina, sana nabangasan ko pala mukha nu’n no?”

“Hayaan mo na,” tipid kong sagot at inalis ang kamay niya sa akin. “Alis na ko mga panget.”

“Sige sige na. Ipapa lalamove na lang namin tagay mo!” Habol pa ni Stark bago ako umalis. Nakita ko agad si Gray na naghihintay sa akin sa labas. Nakasandal lang ito sa kotse niya.

“You’re not happy,” sabi niya sabay bukas ng passenger seat para sa akin. Pumasok naman ako agad bago siya mag jog papunta sa driver seat.

“I’m happy, I just need some rest,” sabi ko na lang sa kaniya. I leaned back against the chair, instantly feeling a wave of relief.

He looked at me. “Get some sleep. Gigisingin na lang kita kapag nasa condo na tayo.”

Hindi ko na siya nagawang sagutin at ipinikit ko na ang mga mata ko. Gusto kong makalimutan ’yun. Gusto kong mawala sa isip ’yung kahihiyan na iyon. Hindi siya big deal para sa iba dahil nakita kong masaya ang team ngayon, pero ang hirap lang din isipin na pakiramdam ko nga na lampa ako, hindi ako kasing tulad ng ibang captain ball na matatag tulad ng pader. I need to be a wall, a strong wall for them. But I’m not…

Naramdaman ko naman ang kalabit sa akin.

“Hon, wake up. We’re at the condo now,” he murmured softly.

Dahan-dahan naman akong bumangon at lumabas kasama ng duffle bag ko. Bago pa kami makapasok ay kinuha na niya sa akin ’yun. May hawak pa siyang paper bag.

“Give it to me, hon,” aniya.

“No, kaya ko na,” pagtanggi ko sa malumanay na boses.

“C’mon, h’wag matigas ang ulo,” pangungulit niya pa bago ako sumuko. His voice sounded commanding, just like earlier during the game. Hindi na ako nakipagtalo at binigay ang bitbit ko.

Pagdating namin sa unit ay napahiga ako sa kama dahil sa pagod. Binuksan ko ang TV habang siya ay inutusan ang AI para buksan ang aircon and lamp.

“Let’s eat first,” pagyaya niya.

“Ayoko…wala akong gana,” sagot ko sabay tagilid ng ulo sa comforter para tumingin sa TV.

“Dali na,” sabi niya sabay tabi sa akin. Humiga rin siya at tumigilid para tingnan ako.

“Hindi ako nagugutom, Gray,” sabi ko sa kaniya. “Matutulog na ako.”

Nagulat na lang ako ng yakapin niya ako at hilain palapit sa kaniya. “I know you’re not okay…that’s fine, and that’s valid. Pero that’s not your fault, hon. That’s Niall’s fault. Your mind is just busy thinking about how to help the team win. We also won’t blame you if we don’t win.”

“Hindi naman ’yan ang iniisip ko eh,” I muttered softly, avoiding eye contact.

“Then, what is it? Tell me. I will listen,” he said in a steady, reassuring voice.

Napatingin ako sa kaniya at hindi nakasagot pa. This man can read minds…Damn it. Wala kang maitatago sa kaniya.

“See? You’re lying. Ako na nga lang ang kasama mo rito eh.” He touched and rubbed my chin. “Hey…don’t be sad. That’s normal. Hindi mo siya dapat iniisip over your achievement.”

Napabuntong-hininga ako. “Pinagtatawanan ata ako kanina eh.”

“Then, laugh about it too? Ganoon lang para tumigil sila,” sabi niya pa. Hinalikan niya ako ng dalawang beses sa pisngi. “Ang goal mo is manalo, yun na ang isipin mo since nakuha mo siya. Niall dragged him and his whole team to their graves dahil sa ginawa niya. Siya ang dapat mahiya, not you. Kaya smile ka na, huh?”

Napakagat ako ng ibabang labi at hindi mapigilang mapangiti.

“Ngayon, kumain na tayo ng dinner. I bought a meal for us. Mukhang gutom ka na kanina eh,” sabi niya sabay bangon.

“C-can we eat here?” Tinignan niya ako kaya nagbigay ako ng beautiful eyes. “Please?”

“H’wag kang magtatapon,” paalala niya bago umalis. I took off my shirt and shorts. I even took off my shoes and socks. Tanging boxers lang ang tinira ko.

Pagbalik niya ay binigay niya sa akin ang isang paper box meal at ang drinks ko. Pagbukas ko ay chicken wings iyon at fried rice.

I smiled and set up the TV. Mabuti na lang at may magandang movie recommendation.

“What’s that?” tanong niya sabay sandal sa tabi ko.

“Back to the future…familiar?” Tanong ko na ikinailing niya.

“Never heard of it,” sabi niya.

“Sige, hahanap ako ng iba,” sabi ko na lang at kinuha ang remote. Kinuha niya naman ang kamay ko at binaba. I saw his soft, admiring eyes.

“Gusto mo panoorin?” Tanong niya ng pabulong.

I nodded. “I like old movies sometimes.”

“Then, let’s watch it,” he said, the words slipping out in a soft, almost indulgent tone.

Susubo na sana ako nang may kumatok. Nagkatinginan kami.

“May bisita ka?” tanong niya.

“Wala, wala akong iniinvite,” sagot ko naman. Tumayo naman ako at agad na tinungo ang pintuan. Dahan-dahan kong binuksan iyon.

“Surprise! Congrats anak!” ani Mama na may mga dalang bags habang kasama sina Papa at ang kambal.

“M-ma?! Pa?! W-what are you doing here?!”

Oh fvck…

Itutuloy…

Desire 28

Desire 28: Savior

Mavis Point of View

Natataranta ako dahil pumasok agad sila. Yung kambal tumakbo papunta sa kwarto kaya agad ko silang hinarangan.

"Hep hep! Stop," hawak ko sa kanila at parehas silang binuhat.

"Kuya!! We miss you!" ani Wayne sabay pisil sa pisngi ko. Pasimple kong tinignan ang kama at nakahinga ako ng maluwag dahil wala na si Gray roon. 

Pero nasaan na ’yung lalaking ’yun?

“We want to jump in your bed!!” ani Dwayne. Napahinga ako ng malalim.

"Fine! Dahan-dahan lang!" sabi ko na lang. Hindi naman pwedeng magtago sa ilalim si Gray dahil maliit lang space roon. At baka masaktan pa siya kung magtatalon ang kambal doon.

"Panalo raw kayo. Sorry, hindi nakanood si Papa huh?" ani Papa sa akin habang nilalapag ang mga bags sa lamesa. Napansin niya ang dalawang paper bags doon at napansin ang nakasulat doon.

Oh shoot! Hindi ko pala nailigpit ’yan!

"Gray? Who's gray?" Tanong ni Papa. Napatingin si Mama sa kaniya at lumapit.

"Sino, babe?" 

"Gray," sagot ni Papa sa kaniya. "May kasama ka ba rito kanina, nak?"

Napalunok naman ako sa narinig at pilit na ngumiti. "A-ah wala po. Kakauwi ko lang din kasi."

"Wow! Movie! Let's watch, Kuya!" narinig ko pang sabi ni Wayne sa kwarto. Hindi ko sila nasagot dahil alam kong kaya na nila i-play 'yun.

"Sure ka? Kasi nasalubong namin 'yung owner kanina. Sabi may kasama ka raw eh? Kinuha pa raw ang bag mo," ani Papa sabay ngisi nito. Napairap naman ako.

"Well...k-kasama ko po siya kanina. P-pero umalis na siya kani-kanina lang. Sinamahan lang ako k-kasi may binalik lang," sagot ko. Tinitignan pa ako ni Papa na para bang nagsisigurado pa sa sagot ko.

Lumapit sa akin si Mama at biglang kinuha ang braso ko. "Napaano 'to? Bakit ang tatlo ang band-aid?"

"A-ah kasi po nahiwa lang 'yan sa school. Ok naman na," sagot ko naman bago magpunta sa refrigerator para uminom. Masyado akong tense dahil baka malaman nila na narito si Gray.

"Ano po palang ginagawa niyo rito? Bakit andami niyong dala?" tanong ko pa para maiba agad ang topic. Inilabas ni Papa ang dalawang kahon ng perfume.

"May event kaming pinuntahan. Iniwanan lang din namin 'yang mga kapatid mo kay Eiron kasi wala ang lola mo ngayon. Malapit lang din kasi 'yung building nung pinagdausan kaya dinalaw ka na namin," ani Mama. "Ang dumi ng unit mo, anak. Hindi ka ba iniipis dito?"

"No, and lilinisin ko rin 'yan once matapos ang midterm ko next week," sabi ko na lang at sinilip ang kambal. Nakaupo na sila habang nanonood ng movie. Tinignan ko ang paligid at napansin na bahagyang bumukas ang cabinet. I can see his eyes. Sumenyas siyang tumahimik ako at ngumisi pa bago sarhan 'yun ulit.

"Kumusta naman ang laro mo kanina? I saw Duke's instagram story kasi eh. He's cheering for you," tanong ni Papa sabay bigay ng perfume sa akin at isang white jacket. Kaagad kong kinuha 'yun.

"Thank you, Pa!" sagot ko. "Ayos lang naman. We won again. Ganoon lang."

Tumaas ang kilay ni Papa. "Really? Alright, I'll replay nalang pag-uwi."

"May plano ka ba sa semestral break mo? Kung wala, umuwi ka sa atin huh?" sabat ni Mama habang nakakapit sa balikat ni Papa.

Napahimas ako sa batok ko. "W-well, meron po eh. About outing. A-ah pero saka ko na sasabihin ang full details since may exam ako next week. Is that ok?"

Nagkatinginan silang dalawa. Pinandilitan ni Mama si Papa. Alam ko na ang ibig sabihin n'un.

"Yes, but we need to know kung sinong kasama mo...and their contact numbers. Kasama na rin pala ng social medias," sabi ni Papa ng direkta. Nakita ko ang kaseryosohan niya kaya alam kong wala akong lusot doon. Napalunok ako.

"But I'm 18?" sagot ko pa. 

Baka sakaling makalusot eh.

"You're still our baby. Kahit palaaway ka at minsan matigas ang ulo, kailangan namin tingnan ang safety mo. So, give me their names and other details na hinihingi ko. Otherwise, hindi ka sasama."

Napanguso pa ako “Fine…”

Nagpunta naman sila sa kwarto ko at agad na napansin ang pagkain kong itinabi sa desk at ang medyo magulong kama. Tinabihan nila Mama at Papa ang kambal. Napatingin naman si Wayne sa akin at mabilis akong nilapitan. “Up!!”

Binuhat ko siya kahit masakit ang katawan ko. Kinapit pa niya ang dalawang kamay sa leeg ko. “C’mon, Kuya.. Do it!”

Tinignan ko siya habang nakanguso. “Do it, what?”

“Say, open sesame!” sabi niya. Napangiti ako.

“Open!” sabi ko. Bumukas ang kurtina. Napalakpak ang kambal sa nakita. Well, lagi naman nilang pinagagawa sa akin ’yan kapag dumadalaw sila rito.

"Oh, put this inside of your closet," sabi ni Mama. Tumayo naman ito at bubuksan na sana niya. Parang bumagal ang lahat at naibaba ko ang kapatid ko ng dahan-dahan at mabilis na tumakbo para hangaran siya.

"A-ah...a-ako na po!" sabi ko sabay kuha sa jacket ko. Nailagay ni Mama ang kamay niya sa tagiliran dahil doon.

"H'wag mong sabihing magulo na naman ang closet mo? Ikaw na bata ka ha? Maging maayos ka nga. Patingin," aniya pero mabilis kong isinandal ang sarili ko sa pintuan. Narinig ko pa ang mahinang pagtawa sa loob ni Gray. 

Tss.

"E-eh ako na po ang mag-aayos," sabi ko naman. Biglang nagring ang cellphone ni Papa na agad niya namang sinagot. Saglit na nadistract si Mama doon.

"Alright, we will be there," sabi nito sabay tingin sa amin. "Babe, let's go. Mom is waiting at home. May mga sasabihin siya na importante."

Tumango si Mama. "Oh siya, aalis na kami, anak. Basta 'yung bilin namin ng papa mo, details ng mga kasama mo. At maglinis. Mag-aaral din ng mabuti."

Hinaplos niya pa ang braso ko. "Dumalaw ha? Miss ka na namin doon."

Ngumiti naman ako at inihatid sila sa pintuan. "Atsaka, don't be shy kung may dapat kang ipakilala sa amin. We're open minded," bilin ni Papa na ikinangiwi ko. 

Saka na siguro kung pwede na, Pa . “Oh, kiss na sa kuya.”

Pinantayan ko naman ang kambal na mabilis namang humalik sa pisngi ko. 

"Babye Kuya!" paalam nilang sabay. Nginitian ko sila at inihatid na rin hanggang elevator. Kumaway na lang din ako hanggang sa magsara ang pintuan nito. Nang masigurado kong nakaalis na sila ay saka ako huminga ng maayos. Parang umatras ang gutom at pagod ko kanina dahil muntik nang mabuksan ang closet kung nasaan siya. Isabay mo pa na wala silang pasabi na dadalaw.

Wala naman akong problem roon, nagkataon lang talaga.

Pagpasok ko ay naabutan kong nasa kama na uli si Gray. He looked at me with his soft eyes. "Come here."

Tumabi naman ako sa kaniya. He wrapped his hands into my waist. "You have a lovely family. Ang swerte mo."

Napanguso ako. "But you heard my father, right? He's strict. I'm 18, but they still treat me like a baby. I'm actually lucky they even allowed me to have a condo, even though I already have my own room at home."

"That's fine. They're your parents. They supposed to protect you," sabi ni Gray ng tila nagiging boses tatay.

"OA ka naman. Bakit parang nagiging kaboses mo ang papa ko?" Tanong ko na ikinangiti niya.

"Because I am? I can be your father too. I'll protect you too," aniya.

“Weird niyan, Gray. Bahala ka,” biro ko na lamang.

Ibinigay niya uli ang pagkain sa akin na siyang tinanggap ko bago manood muli ng movie. Matapos ’yun ay inilabas naman niya ang ice cream na binili niya rin pala kanina.

Pagbukas niya ng dalawang container ay natakam ako lalo. Isang vanilla flavor kasi 'yun at isang chocolate flavor. Kinuha ko ang favorite ko.

"Better?" Tanong niya sa akin. Nagscoop naman ako at dinilaan iyon. Nahuli kong nakatitig siya sa dila ko at napalunok siya.

"Yep...I never thought na bumili uli nito. I mean, noon kapag rough day, bumibili pa ako. But after some inuman with my damn friends, nawala 'yung hobby ko na 'yun," kwento ko sa kaniya.

"You deserve an ice cream. It's been a rough...but successful day," sabi niya.

Nagscoop uli ako. "I'm curious kung ano kayang lasa kapag pinagsama ang vanilla at chocolate? I mean, I've never tried it. I don't like it when two flavors are mixed in one container."

"You can try it. Here, have some mine," sabi niya bago ipinakita ang nascoop niya. Kukunin ko sana 'yun pero agad niyang nilagay ang ice cream sa dila niya. Inilabas niya pa iyon habang nagtataas-baba ang mga kilay niya.

Kinurot ko siya ng bahagya sa tagiliran. "Aba!"

Itinuro niya ang ice cream. Napabuntong-hininga ako at nilagay ang ice cream ko sa dila ko. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya bago flinick ang mga dila nila.

I felt the icy sweetness of the ice cream melt against my tongue, followed immediately by the searing heat of Gray's. Para akong laruang nalagyan ng battery dahil muli akong nabuhayan.

After namin magharutan, nilapag namin ang walang lamang container ng ice cream. Napayakap ako sa kaniya habang parehas kaming walang damit.

"Aish! Nakalimutan kong magreview," reklamo ko sa kaniya. 

"That's fine. You can do it tomorrow," sabi niya ng kalmado. I love how calm he is. Actually, mas maayos na 'yung ganito kaysa kanina na galit na galit siya. Para siyang apoy na mahirap patayin.

"By the way, I was thinking about the vacation na namention ni Dave. Sigurado ka bang sasama ka?" Tanong ko habang nakatitig siya sa bintana. Binalingan niya ako sabay hawak sa likuran ng kamay ko.

"Yeah, I want some fresh air galing sa province nila Chase. Ikaw ba? I heard you kanina. Mukhang mahihirapan kang sumama ah?" nanunukso niyang sabi.

Tinaasan ko siya ng kilay. "Ahmm...I was thinking kung pwede ko kayang kunin ang number ni Dave, Warren and Chase? I'll give it kasi para kay papa."

Nakita ko agad na nataranta siya. 'Why? Bakit mo kukunin? Bakit hindi 'yung akin ang ibigay mo?"

Gusto kong matawa sa reaksyon niya. Pero syempre, umakto muna akong cool. "Sira ka ba? Kung ibibigay ko ang number mo, edi mapapaisip sila kung bakit ikaw ang kasama ko."

"Tell them na school purpose," aniya. "H'wag mo lang kunin 'yung number nila...lalo na si Warren."

Napairap siya. "You're pretty bad at lying...you know that? Kung sinabi ko 'yan edi tatawagan nila ang school at si Sir Joseph. Kahit sina Davis eh? Isa pa 'yun. Kung sasabihin ko namang kasama ang buong team, malamang tatanungin naman ni Papa agad si mokong para lang mag-confirm."

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. "A-alright. Ibibigay sa'yo. I-inform ko na lang din siya tomorrow."

Napangisi ako. "Nagseselos ka talaga kay Warren?"

"Hindi. Natutuwa ako. Gusto ko nga siya yakapin eh...sa leeg," sarkastikong sabi ni Gray sabay talikod sa akin. Pilit ko siyang hinarap.

"Nagbibiro lang ako hoy! Fine, kay Chase and Dave na lang," sabi ko sa kaniya. Dahan-dahan naman siyang humarap habang unti-unting naaalis ang magkasalubong niyang kilay.

“Really?” paninigurado niya.

“Oo na. Mamaya niyan matulog ka pa ng nagtatampo eh,” sabi ko. Hinila na lang niya ako at niyakap ng mahigpit.

DUMATING kami sa bahay ni Chase kung saan napag-usapan naming magkita-kita. Kumaway agad si Dave sa akin ng makita niya ako habang bitbit ni Gray ang bag naming dalawa. Matigas ang ulo niya kaya ayan tatlo ang bitbit.

“Mabuti at napapayag mo ang Papa mo,” sabi ni Dave. “Grabe, ang gwapo nga niya sa personal. Parehas sila ng Mama mo!”

Nakita ko si Chase na napatingin sa kaniya dahil narinig niya iyon.

“Who is it, babe?” Tanong pa ni Chase. “Sinong gwapo ’yan?”

Oh ang grupong ’to, napupuno ng seloso.

“Sabi ko si Mr. Eros. Gwapo siya sa personal,” sabi na lang ni Dave, wala ata siyang clue na nagselos ng kaunti ang boyfriend niya. “Anyway, I’m so excited kasi sa wakas may kasama na ako at hindi na ma-oop sa usapan ng apat na ’to!!”

Nagtatalon pa siya na ikinangiti ko. “Sana madagdagan pa tayo ano? Kailangan kaya magdadala si Warren atsaka si Heaux?”

“Not interested,” ani Heaux sabay sara ng likuran ng van na sasakyan namin. He looked at me and Dave. “Kung kinakailangan makisama ako sa pajama party niyong dalawa, sasama ako. Pero never akong magsasama ng partner ko rito because wala naman akong ganoon. Wala rin akong balak na magkaroon ng ganoon.”

“So, may pumalit pala kay Gray sa pagiging matandang binata at sa pagkakaroon ng attachment issue?” sabi ni Chase.

Napatingin silang lahat sa akin bago magsitawanan si Chase at Warren. Pinipigilan naman ni Heaux ang pag ngiti ng mga oras na ’yun at mas piniling magbingi-bingihan.

“Hoy teka! Nagluto pala ako ng pancakes para may almusal tayo sa daan!” ani Dave sabay hila sa akin papasok sa loob ng bungalow type na bahay ni Chase. Tinungo naman ang kusina at napansin na nakabukas ang isang tupperware at tila ubos na ang laman.

Napanguso si Dave. “Ano ba ’yannn. May umubos!”

“I packed it, babe. It’s in the car already. Come on, let’s go, we might get caught in traffic.,” sabi niya sabay ngiti sa amin.

“Ay wait!” sigaw pa ni Dave bago nagtungo sa isang kwarto. Saglit lang ’yun at paglabas niya ay may dala na siyang medium size na color white teddy bear. May malaking heart iyon sa gitna.

“Hehe, let’s go!” aniya bago lumabas. Nakita ko pa na nag-uusap silang apat ng seryoso. Pero nang makita nila kami, saka sila umayos at tila nagbalik sa normal. Napakunot ang noo ko.

Sumakay na kami sa medyo malaki at malawak na Vann. May malaking space kasi ’yun sa gitna habang may pito na upuan sa loob. Tatlo sa dulo habang may tig dalawa sa magkabilang gilid. Umupo ako sa dulo, sa may bintana. Sumunod naman si Gray and Dave. Tatabihan sana ako ni Gray ng maunahan naman siya ni Warren.

“Hi!” masayang bati ni Warren sa akin.

“Alis,” malamig na sabi ni Gray sa kaniya.

“Ah ayokoo?” Nanunukso namang sabi ni Warren sa kaniya. Pero agad namang umusog si Warren kaya nakaupo naman si Gray sa tabi ko.

“Finally,’ bulong niya sabay lagay ng kamay niya sa bewang ko.

“Mabuti at hindi kayo nagsusuntukan ano?” tanong ko naman bago kunin sa bag na hawak ni Gray ang chips. Pero mabilis niya itong pinigilan.

“Too early for that,” saway niya sa akin. “Hindi naman kami magsusuntukan eh…paano pa ’yan makakalaban sa akin kung binaon ko na siya sa lupa?”

Napangiwi na lang ako.

“Just kidding. Ganiyan lang ang bonding namin,” ani Gray bago ibigay ang chicken sandwich na ginawa namin kanina. “Here. Mas better ’to.”

Kinagatan ko ito habang nakatingin sa labas. Driver ni Chase ang nagdadrive sa amin.

“Saan nga pala ’yung lugar na pupuntahan?” Tanong ko uli.

“Quezon Province,” sabi niya with his sleepy voice. Nakita ko ang pag-ilaw ng cellphone niya. May tumatawag sa kaniya pero hindi niya iyon napapansin…o hindi pinapansin? Unregistered number kasi.

“Aren’t you going to answer that?” Tanong ko sabay turo sa cellphone niya.

“Nah, wrong number lang siguro. Unregistered number. Hindi ako nasagot ng ganiyan unless magpakilala sila sa text,” sabi niya. “Get some sleep. Mahaba ang byahe.”

Inubos ko lang ang sandwich at nagpaplano na sanang matulog.

Pero agad namang nagpatugtog si Warren ng kanta. Under the influence of Chris Brown.

Nagsimula siyang kumanta na para bang lasing. Kaya nawala agad ang antok ko.

“Ang aga mong magpaka adik!” banat ni Heaux pero sinayawan lang siya ni Warren na ikinatawa namin ni Dave.

Tinignan ko naman si Gray. Natatamaan ng 7AM sunlight ang pisngi at kaliwang mata niya. Mala-anghel ang mukha niyang iyon, sabayan mo pa ng bro flow na buhok niya na nililipad ng aircon mula sa itaas. Mas lalo niya akong idinikit sa kaniya.

Parang sumisikip ang dibdib ko habang tumatagal ang pagtitignan namin.

“Baka naman matunaw ako niyan?” Bulong niya sa akin. Inirapan ko siya at tumingin uli sa bintana. Pero agad niya uli akong hinarap sa kaniya. “Oh, I didn’t say na ilayo mo ang tingin mo sa akin.”

“Tigilan mo ako. May kasama tayo rito,” bulong ko.

“What? Nakatingin lang naman ako sa best view na gustong-gusto kong tingnan araw-araw,” sabi niya bago amuyin ang pisngi ko.

“Hoy! Respeto naman oh! Ang babastos!” ani Warren sabay hampas ng unan niya kay Gray.

“Naiinggit ka, eh parang hangin nga lang sa’yo ’yung mga babae mo,” banat ni Gray sa kaniya. Napansin kong napasimangot si Warren kaya mas dinikit ko ang ulo ko sa dibdib ni Gray.

Inirapan niya kami na para bang matandang menopause na.

“Ganiyan ba ang nagliligawan pa lang?! May landian agad? Ang clingy pa!” reklamo niya. Nag init ang pisngi ko sa narinig.

“Why? We leveled it up, duh?” Banat ni Gray.

“Same kayo ng sinabi ni Mavis last time!” pahabol ni Dave.

“Naku, kung ako sa’yo, Mavis hindi ako papayag. Hindi ka ba niyan kinakantahan? Hinaharina? Dapat ginawa niya sa’yo ’yun! Walang effort, bro?” ani Warren.

“Anong harina?! Akala mo sa kanila tinapay?! Harana ’yun!” ani Heaux. Nagtawanan kami.

Napailing na lang si Gray. Ayaw niya lang sabihin na we have a different way para mas mapalalim ang connection namin.

Napuno ng kwentuhan at kagaguhan ang byahe naming ’yun. Walang nakatulog at naging tahimik. Kaya nga hindi na rin kami nabagot kahit halos 4-5 na oras ang binyahe namin. Hanggang sa marating namin ang pier na sasakyan namin. Napatingin pa sa amin ang iilang nakapila roon dahil dire-diretso kami.

“Island kasi ’yun eh. Kaya ba-byahe pa tayo gamit ang yacht ni Chase,” sabi ni Dave sa akin. Pagdating nga nito ay agad kaming sumampa roon. Inalalayan ako ni Gray gamit ang kamay niya dahil medyo maalog ang dadaanan namin.

“Careful,” sabi niya pa.

Nang makasakay kami pati gamit namin ay agad na rin kaming umalis. Doon naglabas ng alak si Chase, wine lang naman kaya hindi heavy. Pampakalma lang daw habang naghihintay kami dahil medyo malayo-layo rin iyon.

Binigyan ako ni Gray sa isang snifter glass. “Thank you,” sabi ko sabay tingin sa malaking island at bundok na madadaanan namin. Kung titignan, para lang itong malapit pero ilang layo pa ang kailangan mong languyin para makapunta roon.

“Woah…” ang namamangha kong sabi. Naramdaman ko ang pag-akbay ni Gray sa akin.

“Ngayon ka lang ba nakapunta ng Quezon?” Tanong niya.

“No, pero sa lucban lang ’yun. May hotel and resort kasi sina Stark doon eh. Doon din nagcelebrate ’yung anak ni Tito Brix noon,” sabi ko.

He nodded before taking a small sip from his glass. “Well, Chase place is kinda nice. Lalo na kung gusto mong magpakawala ng mga stress from the city. Perfect din siya sa bagong kasal…you know, honeymoon?”

“Yeah right. Can’t wait to see that,” sabi ko. Bigla niyang inilapit ang bibig niya sa tenga ko.

“Honeymoon natin in the future?” bulong niya. Naramdaman ko naman ang malamig na bagay. Napahiwalay ako kay Gray dahil nilagyan pala kami ng yelo ni Warren sa likod ng shirts namin.

“Damn it!” mura ni Gray bago sila magbardagulan.

“Tama lang ’yan! In heat ka naman!” sabi ni Warren sabay tawanan sila. Lumapit si Dave sa akin at binigyan ako ng cookies.

Cookies and wine?

“See? Masasanay ka rin sa kanila. Masaya rito sa circle namin. Yun nga lang, minsan para na silang magsusuntukan pero don’t worry about it. Never nila sasaktan ang isa’t-isa,” sabi nito.

“Sure ka? Ayokong umawat ng malalaking tao ha? Kita mo ang katawan ko, baka maipit lang ako sa mga ’yan eh wala na ako,” sabi ko pa na ikinatawa ng mahina ni Dave.

“Hindi ’yan. Pero warning lang kasi kapag nalasing ’yan sila mas grabe pa rito ang mararanasan mo,” dagdag niya. “Like, para kang nakikipaglaro sa mga bata kaya ihanda mo na rin ang sarili mo later. Magiging nanay tayong dalawa.”

“Well sanay naman na ako. Ganyan din naman ’yung mga kasama ko eh,” sabi ko na lang. Nilingon namin sila dahil sa lakas ng tawanan nila.

Nakabuka kasi ang mga kamay ni Warren, ginagaya niya si Rose ng titanic habang nasa likuran nito si Chase.

“Tininiw tiniw~ tiw~” Kanta ni Warren habang nag-eenjoy sa ginagawa nila.

Natawa na rin ako dahil sa kalokohan nila.

Itutuloy…

Desire 29

Desire 29: Honeymoon

Mavis Point of View

After almost 1 hour ng pagbyahe namin gamit ang yate ni Chase ay nakarating na kami sa isla kung saan nakalocate ang malaking hacienda nila Chase. Pagmamay-ari iyon ng lola ni Chase, base sa kaniya. Pinamana rin iyon sa kaniya matapos nitong mamatay last 2 years.

Sinalubong kami ng dalawang lalaki na nakasuot ng kaluggong at nakasuot ng sleeves. Inalalayan nila kami pababa sa mahaba at makapal na kahoy na nagsilbing tulay namin. 

"Finally!" ani Warren. Dumating naman ang 2 babae na sa tingin namin ay caretaker ng mansion nila. Ang isa ay nasa mid-age, habang ang isa ay tila dalaga.

Ngumiti sila sa amin, lalo na kay Chase.

"Mabuti na lang po at nakabalik kayo, Señorito Chase," bati ng mid-age na babae.

"Ako na po ang bahala sa mga gamit ninyo," volunteer naman ng dalaga at tumingin pa sa akin. 

"Salamat," sabi ko nang kunin niya sa amin ni Gray. Nang makuha nila lahat ng iyon ay saka kami naglakad pasunod sa mga ito. Nasa likuran kami ni Gray na nakaakbay na naman sa akin. 

Akala mo mawawala ako eh.

"Wow! May souvenir ata akong dadalhin sa mansyon niyo, Chase," ani Warren dahil sa nalalagyan ng white sand ang kaniyang sandals.

“Do you want a lift?” tanong ni Gray. Tiningala ko siya at napansin na bahagyang nililipad ng hangin ang buhok niya. Lumalakas ang kagwapuhan nito sa akin kanina pa.

Yung totoo, may gayuma siguro ’yung chicken sandwich kanina?

“Luh, OA. Ok lang ako,” sabi ko. “Sanay na sanay na ako sa ganito.”

Pagkarating namin ay tila mga iba’t-ibang simpleng bahay na nakahilera sa daan. Yung iba nakangiti at nakatitig sa amin. Yung iba naman ay binabati si Chase.

Napansin kong nililipad ang blue resort collar polo ni Gray, dahilan para makita ang kakaunting abs niya. Ibinaba niya naman ’yun dahil napansin niya ang ilang babae na nakatingin doon at nagtitilian pa.

“Sorry,” bulong niya sa akin. Ilang saglit na lakad lang din ang ginawa namin mula sa maliit na kalsada ng isla nila hanggang sa marating namin ang tila maliit na tulay, sa gilid naman ay taniman ng kung anong mga halaman. Sa gitna ng buong field ay ang hacienda na napapaligiran ng iilang puno ng niyog. Sasalubong sa’yo ang tila garden at ang fountain ng isang angels na may mga hawak pang banga, dito lumalabas ang mga tubig.

Pagpasok ay yumuko ng bahagya ang ilan pang tauhan ni Chase. May nakita naman kaming lalaki na sa tingin ko kasing edaran ko, nagdidilig siya ng iilang halaman. Mabilis naman niyang pinatay ang hose nang pinalo siya ng isang babae. Napansin kong natigilan si Warren na kanina pa maingay kasama si Heaux. Pasimple-simple ang titig niya sa lalaki bago kami tuluyang pumasok.

Bago ka makapasok sa front door ay may malawak na hallway sa kaliwa at kanan kung saan may mga bintana. May 6 seater dining table sa bandang kaliwa kung saan makikita ang tanawin ng malawak nilang pananim.

Pagbukas ni Chase ay sumalubong sa amin ang malaking sala na may 3 sofa. Malayo ang pagitan ng kusina nila na makikita agad dahil walang harang iyon. Chandelier din ang ilaw na gamit nila. Bukas naman ang mga bintana kaya pumapasok ang sariwang hangin mula sa labas.

Maganda nga rito dahil walang usok na galing sa mga sasakyan at tanging natural na ingay ang maririnig tulad ng mga huni ng ibon.

“Guys, Hindi pa rin halos luto ang mga foods, you can go to your rooms. Dating gawi…Warren sa’yo ’yung sa unang room. Heaux, sa’yo ’yung may mini bookshelves, sa amin ’yung may dalawang pintuan. Last na kwarto ’yung sa inyo Gray since ’yun lang din ang may double bed bukod sa master’s bedroom.

“Thank you,” sabi ko.

“Finally! Soft bed, I’m coming for you!” ani Warren.

“Let me help you first,” sabi ni Gray kay Chase na may dalang kung anong bag.

“Ah, nope. Naasikaso naman na nila lahat. I’ll call you all kapag lunch time na. We will hit the beach in the afternoon,” sabi ni Chase. Hinawakan na ni Gray ang kamay ko habang paakyat kaming lahat.

“Ay sus, akala mo mawawala,” bulong ni Dave sa akin na ikinangiti ko lang.

“Kaya nga eh,” sabi ko sabay tumawa ng mahina.

“Basta ha, kapag kailangan mo ng help, mag gesture ka lang ng ganito—” ani Warren na nawala ang sasabihin dahil sinamaan siya ng tingin Gray. Tumakbo na ’to sa unang kwarto dahil sa takot na masakal siya.

“Ano palang password ng Wi-Fi niyo?” tanong ni Dave kay Chase habang nakasandal sa pinto ng kwarto nila.

“Iloveyoudave,” seryosong sagot ni Chase. “Yung letter ‘I’ lang ’yung uppercase, then the rest is lower na and no space—”

Biglang natigilan si Dave. Namula ang buong mukha niya hanggang sa dulo ng kaniyang tenga. “Hala siya… m-may ibang tao oh?” bulong niya, pero sapat na para marinig naming lahat. Napayuko siya sa sobrang hiya habang pinaglalaruan ang laylayan ng kaniyang jersey. “Pero… I-I love you too, babe.”

Muntik na akong mabulunan dahil sa pagpipigil ko ng tawa dahil doon. I glanced at Gray, and even his sharp eyes were widened in disbelief, his red-pink lips slightly parted as if he couldn’t process it. Hindi siguro siya sanay sa ganiyan.

Chase smiled at him. “Here, scan mo na lang babe sa phone. Pasalamat ka at mahal kita,” sabi nito sabay hila rito papasok sa loob ng master’s bedroom.

“Eh bakit ’yun ang password niyo?” pahabol pa ni Dave sa kaniya bago isara ng pintuan.

“Please, keep the moaning to a minimum. May binabasa akong bagong case for next week,” hirit ni Heaux. He flashed a teasing grin, his eyes flickering between me and Gray bago niya sinara ang pinto.

Napayuko ako, kinakagat ang labi ko para pigilan ang tawa na kanina pa gustong kumawala.

“I’m sorry, hon,” Gray murmured. “About them. About the craziness.”

“H’wag kang magsorry,” sabi ko at hindi na napigilan dahil naaalala ko ang kalutangan ni Dave. “Pfft!”

“Pasensya ka na sa kanila. They’re… a handful,” dugtong niya. “I know they can be a bit much. Minsan, nakakalimutan nilang may ibang tao silang kasama. If they made you feel uncomfortable with their jokes, lalo na ’yung hirit ni Heaux…”

“I’m not that innocent. Sanay na ako sa ganoong klaseng joke,” sabi ko. Binuksan na niya ang pintuan at bumungad sa amin ang double size ng bed habang nasa gilid nito ang malaking bintana na kita ang malaking taniman nila Chase at ang ilang bahagi ng barrio.

Gray slowly slid his hands around my waist, pulling me back against his chest. Naramdaman ko ang malalim niyang buntong-hininga bago niya isinandal ang ulo sa balikat ko. His warmth was everywhere, and for a moment, the world felt quiet.

“I love this kind of peace…” he whispered, his voice vibrating against my skin. “Walang kahit na anong gulo—except kay Warren.”

Natawa ako nang mahina. “Kakaselos mo sa kaniya, baka mapunta talaga ako sa kaniya,” biro ko.

But the atmosphere shifted instantly. I felt his grip tighten around my waist, his fingers digging slightly into my skin—not to hurt, but to claim. His breath hitched, and the “peace” he was talking about vanished, replaced by a smoldering intensity.

“Subukan mo,” Gray growled, his voice dropping an octave, sounding more like the dangerous man. “Subukan mong makinig sa kaniya, hon, and I’ll make sure he never gets the chance to even hold your hand…or see the other day.”

Natawa ako sa sinabi niya. Mukhang desidido niyang gawin ’yun. Hindi naman ako natakot dahil siya na mismo ang nagsabing hindi siya gagawa ng kakatakutan ko.

Lunch came. Ang bango ng paligid. Bukod sa labas kami kumain dahilan para mangamoy nature ang paligid ay umangilasaw ang amoy ng buttered shrimp at garlic. Bukod doon, maingay rin kami, mas maingay pa ang asaran namin kaysa sa tunog ng pag-crack ng crab.

“Babe, say ‘Ahhh’,” malambing na sabi ni Dave habang binabalatan ng hipon si Chase.

“Thank you, babe. Ang sweet mo talaga, kaya love na love kita eh,” sagot ni Chase, bago sinubo ang hipon at hinalikan ang pisngi ni Dave.

“Eww!!” banat ni Warren sabay ngiwi sa kanila. “Tanginamo Chase! Hindi ka ganyan dati. Hindi na kita kilala!”

Napatingin ako sa katabi ko na kanina pa ata may inaasikaso. Nahihirapan naman si Gray na magbukas ng crab.

“Ako na,” sabi ko.

“Nope, ako na. Ipaghihimay kita,” aniya. Pero alam kong matatagalan siya.

"Gusto mo ihimay na kita?" Alok ni Warren sa akin.

Gray's sharp eyes flickered to Warren for a second. "Warren, may nakita akong pating sa dagat kanina. Gusto mong i-check kung friendly sila?"

"Seloso overload?" ani Warren. Napangisi ako.

"N-no, I'm not," pagtanggi ni Gray. "Nakakainis ka lang."

"Ouch! you're hurting my feelings ha. Ganiyan ka rin pala. Atapang atao tapos cold pero batak magpababy at magselos kanina! HAHAHA!" ani Warren bago pinagdikit ang kamay na may gloves pa. "Hmmp! Don't make me jealous again, hon. I can't take that anymore. Baka hindi na umuwi si Warren ng buhay."

Muntik na akong mabulunan sa tawa ko nang marinig ko ang panggagaya niya rito.

Nakita ko naman na tuluyang nabasag ni Gray ang crab habang nakatingin kay Warren ng malamig. Alam kong natatawa siya pero hindi halata 'yun.

"Please, hon. H'wag mo akong pagseselosin mamaya. Baka makagawa ako ng kasalanan sa harap nila," dagdag ko pa na umaktong si Gray.

Gray let out a low, frustrated huff. "Gusto niyong pagbuhulin ko kayo?"

Napatakip ako ng bibig habang pinipigilan ang pagtawa habang si Warren ay itinikom ang bibig habang natatawa sa loob-loob niya at gumagalaw pa ang mga balikat.

"Sa kaniya ka magpahimay ha?" dagdag pa ni Gray sa akin.

"Pfft!" sabi ko sabay tawa ng malakas. Batak nga talaga magselos. Noong nagpaulan ba ng kabatakan, nagswimming ba si Gray at nasalo niya halos lahat?

Napansin ko naman na hindi pa rin nakakakain si Gray kaya kinuha ko ang pagkain niya at tinulungan siya. Pagbalik ko ay patapos na rin siya pero hindi niya ako tinitignan.

"Kumain ka na," utos ko pa. 

"Ayoko," bulong niya.

Tinaasan ko siya ng kilay. "Bahala ka."

Napabuntong-hininga siya. "I'll eat, but only if you feed me," he murmured, his voice dropping to that raspy tone that always makes my heart do a double-dead drum set.

"Ayown! Ang harot!" sigaw ni Warren mula sa dulo ng mesa. "Dave, Chase, talo na kayo! Mas malala pala ang lagnat ni Gray kaysa sa inyo!"

Pagkatapos ng matinding seafood feast namin na halos tumagal ng 2 hours kakaharot. Nagstay pa kami sa loob ng hacienda nila para magkwentuhan kaya halos 5PM na rin kami nakalabas para hindi ganoon kainit. Matapos 'yun ay napunta kaming lahat sa pampang. Ang ganda ng view, the blue water was sparkling under the sun, pero mas agaw-pansin pa rin ang gulo ng mga kasama namin. 

Sina Dave at Chase ay nauuna sa amin, holding hands habang naglalakad sa basang buhangin. 

"Kung bibigyan natin ng music video 'yung dalawa...anong song ang bagay sa kanila?" Tanong ni Warren kay Heaux sabay lingon sa amin.

"Buksan mo by Willie Revillame," ani Heaux. Napakalayo ng katauhan niya ngayon mula sa araw na nakilala ko siya.

"Gago! HAHA!" tawa ni Warren. Nahawa ako dahil doon. Utak din ng dalawang 'to eh no?

"Pwede rin 'yung buwan? Saaa ilalim ng—," dagdag ni Heaux. 	

“Pag-ibig sa puso mo…at di mo na kailangan ang pag-ibig na dati ay walang hanggan—”

"Maliii yan! Gago!" binatukan ni Heaux si Warren.

Ang bawat hakbang naman namin ni Gray ay nilalamon ng basang buhangin at hinahaplos ng malamig na tubig-dagat. Tumingin si Gray sa malayo, tila may hinahanap sa abot-tanaw ng asul na karagatan.

“What if…we didn’t do that?” tanong niya. Ang kaniyang boses ay halos tangayin ng hangin, pero sapat na para magpabilis ng tibok ng puso ko.

Tumingin ako sa kaniya. Bigla siyang humakbang paitaas para harangan ang sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. In that moment, nagmistula siyang malaking payong na nagpoprotekta sa akin mula sa araw. Napakunoot ang noo ko.

Bakit parang familiar ’to sa akin? Bakit pakiramdam ko…may something unusual feeling ako na hindi ko ma figure-out kung anong klase ’yun? Basta ang alam ko lang, tumitig lang ako kay Gray…

“What is it?” tanong ko, kahit may ideya na ako.

“You know what I’m talking about,” he said, then he smiled.

Na-gets ko agad. He was talking about that night. Ang gabing nagpabago sa aming dalawa.

“Well… baka ganito pa rin tayo,” sagot ko habang pinaglalaruan ang tubig sa paa ko. “I mean, you said na nahulog ka sa charm ko nung nag-meet tayo sa gym… right?”

He licked his red-pink lower lip, a habit he does when he’s deep in thought. “I think hindi.”

Tumaas ang kilay ko. “At bakit?”

“Baka hindi ako nakagawa ng move sa ’yo nu’n since wala namang dahilan para mapalapit tayo sa isa’t isa kahit player kita. Hindi kasi ako nalapit sa tao para sabihin ’tong nararamdaman ko,” aniya. Tumingin siya sa akin. Naroroon na naman ’yun. Ang kaniyang mga mata ay tila binabasa na naman ako hanggang kaluluwa ko. “But maybe fate made some moves for us. We both know na hindi tayo interesado sa love or relationships before. But when we made that move, it wasn’t just our hearts and minds that found each other…it was something deeper…our souls, quietly recognizing what we had been trying to deny. We only struggled in the beginning because of our circumstances, perspective na nadala lang tayo, status natin sa school, and because of your crisis at the time.”

Napalunok ako. The weight of his words felt heavier than the humid air. “Pero kung sakaling mababalik natin ’yung time na ’yun… sa tingin mo, tama ba na hindi natin ginawa ’yung sex? Like, what would have happened if we tried the other way?”

“Nagsisisi ka ba na ako ’yung nakakuha ng virginity mo? Ako kasi hindi.” Hinawakan niya ang kabila kong kamay at dahan-dahang hinalikan ang likod niyon. Napansin kong pumungay ang mga mata niya, a look of pure vulnerability na tanging ako lang ang nakakakita.

“Well, no,” mabilis kong sagot. “Besides, we turned this into another level, ’di ba? Messy lang talaga for the other people dahil wala namang makukuha sa one night stand. For them, it’s just a lust and fling. I mean ganoon din naman sa akin, but when I saw your intention…everything’s changed.” Naramdaman ko ang pagkabasa ng mga binti namin dahil sa paglakas ng alon, pero hindi ako kumilos. “Also, I think we explored our world. Pinaranas natin sa sarili natin ’yung bagay na dati ay ayaw naman nating subukan at wala tayong balak subukan.”

“Actually, we’re still exploring…” dagdag ni Gray, his voice dropping to that intimate, raspy tone. “Everyday, we learn from the things na ngayon lang natin ginagawa as people committed to this kind of connection… even though wala pa tayo sa official boyfriend stage.”

“And I think ’yan ang importante…ang may natututunan,” sabi ko, sumasang-ayon sa kaniya. “Kahit na sobrang bilis ng pangyayari for us, it felt… right.”

Inayos niya ang buhok ko na nililipad ng hangin. In that silence, I realized na kahit nagsimula kami sa “mali” na paraan para sa iba, ang mahalaga ay kung saan kami nakarating ngayon.

Naglakad at nag explore lang kami hanggang sa dumilim ang paligid. Dinala kami ni Dave ng mga magkakaibigan sa isang lugar na lagi raw nila tinatambayan noon.

“Oh, we found it again!” ani Warren sabay takbo sa bonfire area. May mga kahoy na roon. May mga upuan ding nakabilog. Ligtas naman sa area dahil nakikita namin na hindi kalayuan ang ibang mga bahay roon.

Sinindihan nila ang bonfire, habang ang ilang tauhan naman ni Chase ay may dalang alak. Mukhang alam na nila ang gagawin. Pagkalapag nila ng alak ay sumunod naman ang finger foods namin.

“After ng ilang months na stress!” ani Warren sabay bukas ng bote. Tumalsik ang takip nito sa ere at napunta sa malaking apoy ng bonfire. Sinalinan nila ang mga baso namin. Rasputin Vodka ang iinumin at alam kong matapang ’yun.

“Cheers to our 18 years of friendship, guys and to our newest couples tonight na nang iinggit kanina pa,” ani Warren bago inumin ang alak sa baso niya.

Inilagay ni Gray ang kamay niya sa balikat ko. Nakita ko ang tila nakikiusap niyang mga mata sa akin.

“Mamaya, sa kwarto,” sabi ko na ikinangiti niya. Hindi ko kasi maiwasang mahiya sa harap nila kahit na halik lang ’yun.

At tama naman si Dave, mamomoblema kami dahil sa alak. Magulo na sila wala pang kalahati ng bote. Sayaw dito, sayaw doon. Tawanan dito, tawanan doon. May kantahan pa. Doon ko lang nakita si Gray na nakikipagtawanan kasama sila. Hindi lang siya siguro showy kapag matino ang utak.

Though, sa kanilang apat ay matino pa siya. Amoy lang talaga ang alak sa katawan niya.

“Alam ko na guys! Maglaro tayo ng bawal tumawa challenge,’ ani Chase pero nauna siyang tumawa.

“Me me me! Ang punishment…hahampasin lang naman ng mahina gamit ’to,” sabi ni Warren sabay pakita ng punong kahoy na sa tingin ko ay medyo mabigat at masakit. Napaatras kami habang tumatawa.

“Hey hon…” malambing na tawag ni Gray sabay tabi sa akin. “Can we walk? Baka mas malasing kasi ako kung magtatagal tayo rito.”

Napatingin ako kay Dave na sinesenyasan ako na pumayag.

“Sure, pero kaya mo pa ba?” Tanong ko na ikinatango niya. Pagtayo namin ay tama siya, hindi naman siya natumba o nagpagewang-gewang. Normal na lakad lang ang ginawa niya.

Naglakad kami muli sa dalampasigan, na ngayon naman ay malamig na simoy ng hangin ang ibinibigay sa balat namin.

“Anong pag-uusapan natin?” tanong ko.

“Naisip ko lang, why not magresign ako sa pagiging coach niyo? Gusto ko sana gawin ’yun para hindi na tayo nagtatago,” sabi ni Gray.

Napakunot ang noo ko. “Bakit? Hindi mo na ba kaya?”

Huminto siya at tumingin sa kalangitan. “Kaya ko, hon. But minsan naiisip ko, I want to shout your name to the world. I want everyone to know that I love you.”

Hindi ko alam kung mata-touch ako sa sinabi niya. Bumilis ang tibok ng puso ko habang nakatingin sa kaniya ng mga oras na ’yun. Ang sarap sa feeling.

Doon na rin tuloy lumabas ang eagerness ko na gawin din ’yun, na gusto ko na rin sabihin sa iba dahil ’yun ’yung sinasabi ng puso ko.

Yeah, I think that’s right…

Pero kung gaanon ang mangyayari, paano ang black wolves? Umaasa rin sila kay Gray dahil sa magaling ang strategy at pamumuno nito sa team. Marami rin ang humahanga sa kaniya bilang PE instructor dahil napapasunod niya ang mga estudyante lalo na ’yung matitigas ang ulo.

Kung lahat ng ’yun mawawala, edi parang naging selfish ako…kami dahil lang sa nararamdaman namin.

“Kailangan ka ng Black Wolves,” Tumingin siya sa akin. Para bang nahuli ko ang ideya na namumuo sa isip niya. “Kailangan ka ng Harvey. Kailangan ka namin, as our coach. Ayaw kong bitawan mo ’yan dahil lang sa atin. Kaya ko pa rin naman eh?”

Napansin kong napalunok siya. “Pero, hindi mo ba naisip ’yung usapan natin kanina? We’re making this right, and formal. Like, gusto ko na rin magpakilala sa mga parents mo. Gusto ko nang gawing official ang lahat kahit na may masasabi sila. Ayoko rin na baka dumating sa point na maraming manggulo sa atin, na hindi natin maipaglaban ’yun dahil lang sa hindi pwedeng sabihin ’yung tungkol sa atin—”

“Shhh. Hindi ’yan. Gagawan natin ng paraan ’yan. Kung malaman na nila, edi malaman? Hindi rin naman din ibig sabihin niyan, habang buhay na tayong magtatago. May tamang oras naman tayo diyan eh. Sa ngayon, kailangan mo munang manatili sa kung sino ka talaga dahil may mga umaasa sa’yo. May naghihintay sa’yo para sa next game. Kukunin pa natin ’yung trophy kasama ng buong team,” paliwanag ko. Nakita ko ang kasiyahan sa mga mata niya.

Para sa akin, ’yung mga matang ’yun ang nagpapaalis ng mga negative thoughts and vibes ko. Kahit siguro presensya niya pa lang eh, pakiramdam ko ok ako, pakiramdam ko ligtas ako. Eto na ba ’yung sinasabi nilang love? Bukod sa mga pisikal na nararamdaman ko…naroroon din ’yung part na mentally and emotionally, may effect sila sa’yo.

Masungit ako eh, pero eto ako ngumingiti, namumula, hindi kayang hindi ko siya nakikita kahit minsan ako ang nagsasabing umuwi siya sa sariling bahay.

Kasi kung ito na nga ’yun, then…maybe this is the right time. I think and I’m sure, I’m ready to open my whole life for another chapter…

We’re ready…

Damn, masyado na kaming sumobra sa “Ligaw” na ’yan at nahihiya na kami sa taong nag imbento niyan dahil naiiba na ang definition nito.

Hinawakan niya ang mga kamay ko at iginaya sa magkabila niyang pisngi. Bahagya siyang yumuko.

“Okay, I’ll wait for the right time,” sabi niya ng pabulong at may lambing sa boses.

Napangiti ako. “We will wait for that.”

Nagpalipat-lipat ang mga mata niya sa dalawa kong mata nang dahan-dahan.

“For now, let’s think that this is a lowkey relationship,” dagdag ko na ikinakunoot ng noo niya.

“Sinasagot na kita, Gray.”

Itutuloy…

Desire 30

Desire 30: Real

Mavis Point of View

Nanlaki ang mga mata niya sa narinig. Saglit siyang natigilan, parang hindi agad naproseso ng isip niya ang nangyari. 

"R-really, hon?" Tanong niya habang nakataas ang dalawang kilay.

I squinted my eyes. "Gusto mo bang bawiin ko?" 

Napalunok niya sabay tingin sa paligid. Papikit-pikit pa siya habangkagat-kagat ang ibabang labi. Napahawak pa siya sa buhok niya.

"I-i mean...Is this for real? Fvck, lasing lang ata ako eh? Are you sure about this? Hindi ka ba nape-pressure lang?" Tanong niya sabay hawak sa pisngi ko. He looked at my eyes. "Please, hindi kita fino-force. Kaya kong maghintay kahit years pa 'yan."

Inirapan ko siya pero nakangiti pa rin ako. "Hindi ako napipilitan. Sinasagot ka na nga eh."

"What's the reason, hon? Like, why did you answer me right away? Don't you think we're moving too fast?" tanong niya. Nililipad ang mga buhok naming parehas at nababasa na rin muli ng malamig na tubig mula sa dagat, pero 'yung init na nararamdaman namin ngayon, parang hindi kayang patayin nu'n.

"Hindi naman kailangan magtagal eh. We can build ourselves, our relationship pa rin. Makakabisado pa rin naman kita kahit hindi mo na ako nililigawan," sabi ko sabay bumaba ang tingin sa pulang labi niya. "I can see your efforts and I appreciate it. Day by day, narerealized ko na handa naman na ako sa isang relasyon. Kaya ko na mag commit kasi nakikilala ko naman na kung anong klaseng tao 'yung kasama ko ng halos gabi–gabi...and I hope, ganoon ka rin sa akin."

He smiled again. Iyong hindi nakikita ng mga kaibigan niya kanina. I can see his soft side. "You're making me emotional right now. This is my first time na mapupunta sa isang relasyon. Masaya pala. Pero, alam kong kulang pa ito...and as I promise, we will wait for the right time na malaman ng mga taong malapit sa'yo kung ano tayo."

I smiled at him too. "Still, may rules pa rin tayo. Please, don't tease me, lalo sa school. Ayokong dumating sa point na paghinalaan nila tayo," sabi ko. Hinawakan ko ang likod ng kamay niya na nasa pisngi ko. "Be a good boy."

"I'll be," pabulong niyang sabi, his voice cracked. Dahan-dahan niyang inilapit sa akin ang mukha niya. He gently and passionately brushed his lips against mine. Hindi ako pumalag kahit alam kong may nakatingin sa amin.

I kissed him back. Bumaba 'yung mga kamay niya sa bewang ko at hinila ako nang mas malapit sa kaniya kaya pinulupot ko ang aking kamay sa batok niya. I could sense and feel his tension and excitement. Parehas kaming bago sa ganitong bagay, at siguro aware kami na masaya nga sa una nag love. Nakakadala...nakakatanga.

Parehas kaming hingal habang nakatitig sa isa't-isa. "W-well, ibig bang sabihin niyan...pwede na kitang dalhin sa bahay ko?"

"Lol, may magagawa pa ba ako kapag doon mo ako inihatid?" nakangiti kong sabi. "Tara na nga at bumalik na muna tayo sa kanila. Baka kawawa na si Dave roon."

Hinigit na naman niya ako habang ang kamay niya ay nasa bewang. Pagbalik namin ay nakatitig sa amin ang apat.

"Ang bilis naman! Hindi pa nga namin kayo nakikitang naghuhubad—" Naputol na sasabihin ni Warren ng subuan siya ni Chase ng french fries.

"Stop it," ani Dave sa boyfriend. "Hehe, lasing na lasing na sila. Oras na siguro para bumalik na tayo sa hacienda 'no?"

Napanguso si Chase at humawak sa balikat ni Dave. "But babeee~ We're not finish—"

"Ako na ang bahala sa dalawang 'to. Ikaw na sa boyfriend mo, Dave," sabi ni Gray na bossy ang boses. Napatingin ako sa kaniya.

"Eh ako?" Tanong ko sa kaniya.

"Go ahead and put out the fire, and bring the alcohol with you," utos nito.

“Hindi ko ba sila aalalayan?” Tanong ko pa uli habang tinatabunan ng buhangin ang apoy na kaagad namang namatay.

“Please, Mavis. Save me from this monster~ He wants to kill me~” Pagtawag ni Warren sa akin habang nakaakbay sa kaniya si Gray. Napairap lang ito sa kaniya habang napapailing na nakatitig sa akin.

Parang wala lang sa kaniya na dalawa ang inaalalayan. Kulang na lang at buhatin niya ito. Sabagay, siya ang matangkad sa dalawa. Sumunod lang si Chase.

Bumalik naman kami sa hacienda. May mga tao pa rin sa labas at napansin kong wala lang sa kanila ’yung mga ugali nila Warren at Chase na maiingay kapag nakakainom. Mga mukhang sanay na sa kanila.

Pagpasok pa namin sa hacienda ay sumalubong sa amin ’yung isang lalaki na kasing edaran ko lang, ’yung nagdidilig kanina at tinitignan ni Warren.

“A-ako na po ang bahala kay Sir Warren,” sabi nito. Binigay naman ni Gray ang binata rito.

“Hey! I know you ha…” aniya bago sila naunang umakyat sa taas. Wala namang imik ’yung lalaki pero napansin kong namumula siya.

“Ipasok ko na muna ’to ha? Tawagin niyo ko kung kailangan niyo ng tulong,” ani Dave.

“Babe, k-kaya ko naman eh~” pangungulit pa ni Chase bago magsara ang pintuan.

“Fvck it…I have ohh..295 missed calls?!” ani Heaux sa kamay. Akala niya ata cellphone ’yun. Inihiga na ni Gray ang lalaki sa kama habang pinupunasan ang paa nito.

“Well, ikaw na ba ang magpapalit sa kaniya?” Tanong ko kay Gray.

Kumunot ang noo ni Gray bago mapangiti. “Hell no. I can’t do that. Bukas na lang siya magpalit.”

Mabilis namang nakatulog si Heaux kaya bumalik na rin kami sa loob ng kwarto namin. Mabuti na lang at may sariling banyo ang kwarto kaya hindi kami mahihirapan lumabas. Naghugas muna kami bago humiga.

Humiga si Gray sa kamay habang nakaunan ang dalawang kamay sa ulunan niya. Tumitig siya sa akin. “What a fascinating night…”

“Can’t argue with that,” sabi ko naman. Dahan-dahan siyang tumagilid at niyakap ako. Umihip naman ang malamig na hangin mula sa nakabukas na bintana.

“Well, every evening with you was fascinating,” dagdag niya pa sa sinabi. He pinched my cheeks.

“Nasagot lang kita eh asus! Bolero pa rin,” Panunuya ko sa sinabi niya. But he smiled at me. Walang kahit na pagtataka o pikon sa mukha niya.

“No, seriously…kahit hindi mo pa ako sinasagot, I would still appreciate it. Because, you’re here with me…you’re still with me,” bulong na sabi niya.

Hindi ako nakasagot pero napangiti ako. Ang corny siguro para sa iba kung maririnig siya pero iba ’yung epekto nu’n sa akin. Now, I know kung bakit si Mama kinikilig pa rin sa mga banat at moves ni Papa.

Tinignan ko siya at hinalikan agad sa labi. He kissed me back. Masyadong mainit ang naging galaw namin. He bit my lower lip gently and flicked his tongue on it.

Oh, Gray…

Gumapang ang kamay ko sa abs niya. Ramdam ko ang bawat curve nu'n at mas binigyan ako ng dahilan para mas ibaba pa ang kamay ko sa bulge niya.

Boogsh!

May kumaluskos sa likod ko. Hindi malakas, pero sapat para mapahinto kami at mapatingin.

"W-what's that?!" sabi ko habang tumitingin sa paligid.

"I don't know...but let me look," sabi ni Gray sabay tayo. Tumingin siya sa labas ng bintana ng ilang saglit bago humarap sa akin. He shrugged his shoulders. "Wala namang tao. Baka animal lang or something fell from a tree?"

Napahinga ako ng malalim. "Maybe..."

Napansin kong napangisi siya at dahan-dahang lumapit sa akin. "Why? Are you scared?" 

Napaiwas ako ng tingin. "No! Hindi naman ako naniniwala sa mga supernatural beings eh..."

"Pero naniniwala ka ba na may gwapong incubus?" tanong niya uli. Gumapang siya sa kama at bahagyang nagulo ang sheet dahil doon. Hindi rin naaalis ang tingin niya sa akin. His eyes seemed to slowly consume my soul.

Bumagal at bumibigat ang paghinga ko. "W-well...no. A-ano bang itsura niyang incubus na 'yan?"

"Just look at me..."

Just look at me…H’wag kang matakot! I’ll protect you! Napatingin ako sa matangkad na lalaki. Hindi ko siya makita ng maayos. Ang blurred…

Napahawak ako sa ulo ko dahil sa biglaang pag flash ng kung anong memorya. Para akong hinataw sa ulo dahil sa sakit.

"F-fvck it!" mura ko.

"Hon!" ang nag-aalalang tawag ni Gray sabay hawak sa balikat ko. "A-are you okay? Tell me, anong nararamdaman mo ngayon?"

Huminga ako ng malalim. "A-ah headache..."

"A-alright! I have some medicine here—"

Umiling ako. "Just a glass of water, hon..." 

"O-okay wait for me!" sabi niya bago lumabas ng kwarto. Napahawak ako sa ulo ko. Anong klaseng memorya 'yun? Bakit bago lang sa akin 'yun? Bakit pakiramdam ko pamilyar ako sa boses nung nagsalitang 'yun? Pero saan ko siya narinig at sino siya? Bakit ang labo ng lahat?

Mabilis namang bumalik si Gray habang may dalang baso na may tubig. Kaagad niyang binigay sa akin 'yun. Pinanood niya muna akong ubusin 'yun. Tila may gusto siyang sabihin mula sa pagkakatitig niya sa akin.

"T-thanks," sabi ko. Kinuha niya iyon at lumapit sa akin.

"Kumusta ang nararamdaman mo? Masakit pa rin ba?" Tanong niya. Umiling ako.

"Nagulat lang. May nakita lang ako sa utak ko na parang memory from the word you said," sabi ko na ikinakunot naman ng noo niya. Tila naguluhan sa narinig mula sa akin.

"From what I've said so far?"

Tumango ako. "Wala naman akong maalala. Basta blurry lang siya sa akin. Feel ko, nangyari siya sa akin...pero hindi ko talaga maalala kung sino 'yun o saan nangyari—sorry, sobrang nakakalito talaga."

He held my hand. "Then, rest. Don't force yourself na maalala 'yun. We will go to the doctor if mangyari uli 'yan, ok? For now, let's sleep."

Napanguso ako. "But, we're having fun...right?"

"There's plenty of time for that. I can wait. Ayokong mangyari uli 'yan sa'yo. Besides, pagod ka sa mga activities natin kanina. Bukas naman, ok?" Paliwanag niya. Para siyang tatay na nagpapaalala sa anak niyang matulog na sa tono niyang 'yun. Hinalikan niya ako sa noo to ease the tension.

Napahiga naman ako at kinumutan ang sarili. "Fine..."

Naramdaman ko namang tumabi siya sa akin at pinatay ang lamp sa tabi niya bago ako niyakap from my back. "Goodnight, hon."

I held his hand at siniksik ang sarili sa kaniya. "Goodnight."

KINABUKASAN, nagising ako ng wala na si Gray sa tabi ko. Sunlight slipped through the window and fell across my eyes. I squinted, then slowly opened them, my senses waking little by little.

May tilaok pa ng manok akong narinig kaya tuluyan na akong bumangon. Pagbaba ko ay naabutan ko si Gray na nagda-dumbbell. Wala itong t-shirt at pawisan na rin. I could see his bisceps, abs at ang hubog ng katawan nito. Napatingin pa ito sa akin. Napalunok ako. 

Umagang umaga…

Kasama nito sina Warren na nagpu-push up naman, si Chase na nagsi-sit up at si Heaux na nagpa-plank. Pansin ko na pare-parehas sila ng mga tattoo.

Warren smirked at me. Dumating naman si Dave na may dalang tray.

"Good morning, Mavis!" bati ni Dave sa akin. Pinakita niya ang mga pandesal sa akin ang mainit na brown coffee. "Tara kain na."

"Hi, Mavis. Good morning," sabi ni Warren. Pasimple niyang pinapakita ang bisceps kunwari. "How's your sleep?"

"He slept just fine, Warren. How about you? Do you want to sleep forever?" sabat ni Gray. Warren chuckled.

"Sorry pooo, oo nga pala...nag upgrade ka na pala bilang boyfriend niya."

Humarang naman si Gray sa mga kasama niya kaya siya lang ang tanging nakikita ko.

"Good Morning, honey ko..." aniya sabay baba ng dumbbell niya at iginaya ako sa kusina. Hinalikan pa ako sa pisngi. 

Narinig ko pa ang pagduwal nila Warren at Heaux dahil sa amin.

“Hindi na ba masakit ang ulo mo?”

"Hindi naman na..." Sagot ko bago mag-ayos ng sarili. "What's the plan for today?"

"Not much, swimming uli mamaya...then we will have a party sa cruise mamaya."

Nanlaki ang mga mata ko. "R-really?! Oh, thank God! makakaranas din ng party sa cruise."

"Why? Hindi ka pa ba nakakasampa roon?" tanong ni Gray habang pinagtitimpla ako ng kape.

"Nope, wala rin naman kasing nang iinvite. Malayo rin kasi kaya hindi ako pinapayagan dati. But now? Ugh finally!"

Kumunot ang noo niya. "Hold on, Mr. Lim...As your boyfriend, we will have rules for this. Alam natin kung anong klase ang mga tao sa party."

Napataas ang kilay ko. "Fine...anong rules?"

"Don't accept anything from anyone. Please... remember what happened last time, someone slipped drugs into your drink," He paused, tinuro niya ang mug na may kape sa akin. Umuusok pa 'yun kaya dahan-dahan kong kinuha para higupin. "Second... have fun. I'm not going to stop you from enjoying yourself. But don't let things go too far if something feels wrong...call me kapag nangyari 'yan. And third..." a faint breath escaped him. He kissed my lips. "Dance with me later."

"Oo na po, papa," biro ko. "Alam ko naman na 'yan. Don't worry about me...ok?"

"I'm just worried, pero...ayaw naman kitang masakal kaya I'll trust you.

Lumipas ang ilang oras habang normal lang ang ginagawa namin. Swimming, lunch, at walang katapusang chikahan, lalo na ang bardagulan ng magkakaibigan na akala mo ay wala nang bukas. Sobrang chill lang ng lahat, pero ako, hindi ko talaga maalis sa isip ko 'yung kanina pa tumatawag kay Gray.

Kanina pa ’yun nag-va-vibrate sa bulsa niya. He keeps ignoring it, as if wala siyang naririnig, pero madalas ko na siyang kinukulit na sagutin na ’yun.

“Baka emergency, hon?” sabi ko sa kaniya, pero isang iling lang ang isinasagot niya bago ibabalik ang focus sa akin.

“It’s nothing important, hon. Just ignore it,” sagot niya, his voice firm. But something is off…

Pero iba talaga ang pakiramdam ko, eh…

Bakit parang sumisikip ang dibdib ko sa bawat ring ng phone niya? May kung anong kaba na hindi ko ma-explain, ’yung tipong gusto ko na lang agawin ang phone niya para ako na mismo ang sumagot. Feeling ko may mali.

Am I overreacting? O baka ito na ’yung sinasabi nilang intuition?

Napabuntong-hininga ako. Dapat may tiwala ako sa kaniya. Kakasagot ko lang sa kaniya. 

Ang aga ng pagsubok sa akin.

Nasa balcony kaming dalawa ni Gray, dinadama ang sariwang  hangin. Pero kahit ang ganda ng view ng malaking bundok at ng maaliwalas na taniman, ang focus ko ay nasa phone niya na nakapatong sa maliit na table sa pagitan namin.

Vibrate. Vibrate. Vibrate.

Hindi ko na matiis. “Please. Just answer it. Kung hindi ’yan importante, hindi ’yan tatawag ng sampung beses sa loob ng isang oras.

“It’s just work, Hon. Or maybe some spam caller. Don’t let it ruin our day,” he said, his voice sounding a bit too strained to be convincing. Hinayaan ko na lang dahil in-off niya na ang cellphone.

Pag Akyat namin sa cruise ay napansin kong marami na ang tao. Inimbitahan pala silang apat dito dahil kakilala nila 'yung may-ari, lalo na si Gray dahil halos equipment ng ship ang naroroon.

Hinawakan ako ni Gray sa bewang habang naglalakad kami patungo sa malaking table na nakareserve raw sa amin.

"H-hindi ako sanay sa ganito babe eh...pwede bang umupo na lang ako hanggang umuwi tayo?" Ani Dave.

"Yeah, sure...I'll seat with you," sabi ni Chase habang nakangiti sa kaniya.

Tiningala ko si Gray. Napansin ko na naiinis pa rin siya dahil sa tumatawag. Tumayo naman ako at pumunta sa railings para tingnan ang view. Hindi pa rin maayos ang feelings ko eh. Naba-bother talaga ako.

"Hon..." Tawag niya pa. Pero sinundan din niya ako. His eyes fixed on the vast, dark ocean. He looked like a statue carved from shadows. Ang kaniyang curtain cut na buhok ay bahagyang nililipad ng hangin, revealing the tension on his forehead. The, he looked at me na iniwasan ko naman agad.

"It's nothing, hon," Hinawakan niya ang kamay ko. "Balik na tayo sa mesa, lumalamig na rito," he said, his voice low and devoid of its usual warmth.

Inagaw ko ang kamay ko sa kaniya. "How can you say it's nothing? Halos mag-collapse na 'yung phone mo sa dami ng missed calls. And you look... you look bothered."

Natigilan siya. He let out a long, heavy breath, and I saw his shoulders drop for a split second, a rare sign of defeat. Humarap siya sa akin, and the intensity in his gaze was enough to make me stumble back.

"I just wanted this trip to be different," he whispered, stepping closer until he was blocking the moonlight. "I wanted us to be away from everything. "

"At bakit? Sasagutin mo lang naman at sabihin na nasa bakasyon ka. Bakit hindi mo magawa?" Tanong ko sa kaniya.

Biglang umilaw ulit ang phone. Isang notification ang lumitaw. 

Text message. Agad niyang swinipe right ’yun para mawala agad.

"Ano 'yan?" Tanong ko uli. 

"Wala, from the company. They're asking me about some nonsense na pinaliwanag ko naman na noon pa lang," sabi niya. Napahilamos pa ito sa mukha niya, it's a sign of frustration.

Naramdaman ko ang biglang pag-ikot ng sikmura ko. My breath hitched. "Fine...bumalik na tayo sa mesa."

Kinuha niya ang kamay ko at hinawakan para hilain ako pabalik sa kaniya. pulling me away from the cold railing and into the heat of his body. He wrapped his arms around my waist, burying his face into the crook of my neck. "I'm sorry, I didn't mean to make you uncomfortable, hon..."

"You're scaring me, Gray," I whispered. "Ayokong matakot pero iba ang pakiramdam ko."

Naramdaman ko ang malalim niyang buntong-hininga. 

"Stop thinking about that. It's just us now. Pasensiya ka na dahil ganito talaga ang buhay business," he murmured, his voice dropping into that low, velvet raspy tone that always makes my knees weak.

Biglang tumunog ang slow dance na music. Nakita ko na hinila ni Dave si Chase para magsayaw sila. Mukhang hindi naman na siya nahihiya kahit ayaw niya kanina.

"Let's dance, hon...please? So you can stop thinking about that," sabi niya. Hindi na ako nakasagot dahil dahan-dahan niya akong hinila hanggang makarating kami sa gitna.

His hand found my waist, not rushed, not careless. Just steady. Like he was giving me space to decide I was safe there. My fingers curled slightly around his, unsure at first, like I didn't fully trust myself to follow.

I kept my eyes on him. He smiled at me.

The first sway felt uncertain, parang hindi pa sigurado yung katawan ko sa bawat galaw. Mali-mali pa yung steps ko, and for a second, naisip kong umatras na lang.

“Relax. Just feel the song,” mahinang sabi niya.

And I don’t know why… pero parang dun pa lang, something in me softened.

Dahan-dahang bumaba yung balikat ko. Humina yung paghinga ko, unti-unting kumakalma. Yung ingay sa paligid, parang lumalabo, hanggang sa tanging naririnig ko na lang ay yung music at yung pagitan ng bawat beat.

Hindi ko na inaalala kung tama ba yung galaw ko. Sinundan ko na lang siya.

Mas malapit. Mas mabagal. Mas natural.

Yung kamay niya sa bewang ko, steady pero gentle, parang sinasabing hindi ako bibitawan kahit mag-alinlangan ako.

At hindi ko napansin kung kailan nagbago… pero imbes na kabahan ako, nawala ’yun at nafocus sa kaniya. Pakiramdam ko hindi ko na gustong matapos.

Biglang nagremix ang DJ at tumunog ang static sound. Doon napalitan ang kanta at naging beat. Nakita ko ang pagsigaw nila Warren and Heaux dahil hindi na sila OP. 

Hindi inalis ni Gray ang kamay niya. He put my hand in his chest habang nakikisabay sa indak ko. Para kaming nagse-sexy dance. Inilapit niya ang bibig sa tenga ko.

"C'mon, hon. You're so sexy tonight," bulong niya sa akin na ikinainit kaagad ng tenga ko. I saw him, biting his lowe lips habang nakatitig sa akin.

Stop that, Gray…

Bigla na lang may nagtap sa likod ko, dahilan para mapalingon ako at mapatigil sa paggalaw. Nanlamig ang buong katawan ko sa nakita.

What the fudge…bakit nandito siya?!

Naramdaman ko rin ang pagtigil ni Gray.

Nakauwang ang labi ni Davis habang nakakunot pa ang noo. Para siyang hindi makapaniwala sa nakita niya kanina. "

“M-mavis? Coach Gray? B-bakit…” 

Itutuloy…

Desire 31

Desire 31: Who?

Mavis Point of View

Hindi ko alam ang sasabihin ko ng mga oras na 'yun. Parang na-stapler ang bibig ko habang halo-halo ang mga iniisip ko sa utak. Sa sobrang dami nu'n, hindi ko alam ang pipiliin kong sabihin kay Davis na nanatiling nakatitig sa amin. Nagapalipat-lipat ang mga tingin niya at naghihintay ng sagot na makukuha.

"A-ahmmm...Bro? What's the meaning of this?" Tanong niya pa uli sa amin. He shrugged his shouders. "Goodness gracious...kayo bang dalawa ....may...something?"

Napalunok ako at hinila si Davis sa isang tabi na pwede kaming magkarinigan at magkausap.

"Mag-uusap lang kami," sabi ko kay Gray na walang naisagot sa akin at nakakunot noo lamang.

"Bro! Answer me! Ano 'yung slow-dance na ginawa niyo? You two are sweet... you really look like a couple. What the heck, Mavis? That's our coach!" Nakakunot din ang noo ni Davis na tila naguguluhan.

"Bakit nandito ka? Quezon na 'to, Davis—nasundan mo pa rin kami?!" Gulat na gulat ko pa ring sabi habang nakahawak sa ulo ko. Hinilot ko pa ang noo ko. Bigla akong may narealized. "Wait! Don't tell me kasama mo sila Stark..."

Umiling siya pero nakasimangot pa rin. "No. Kasama ko lang ang 'yung na-meet kong girl sa accountancy—teka nga, this isn't about me! This is about you and Coach Gray! Alam mong bawal sa school natin 'yan hindi ba?"

"A-alam ko naman. Alam namin 'yan ok?" Napalunok ako. "H-hindi ko napigilan eh."

Natahimik naman siya sa narinig. Pansin kong napalunok pa siya at sinulyapan si Gray na nasa lamesa na at umiinom ng alak sa isang wine glass. His eyes are on me and Davis.

"Just please, keep this as our secret...Hindi maganda ang mangyayari kung sakaling malalaman nila ito. Mapapahamak ang black wolves at maiissue na naman," sabi ko pa. I tapped his shoulder. "Please?"

Hinarap niya ako bago siya napabuntong-hininga. "Oo naman. Kaibigan mo ako eh? N-nakakatampo lang na pati ako pinagtaguan mo. You know, tayo lang naman ang magkakampi sa kalokohan noon pa eh. Kahit minsan nabubuking ka dahil sa akin, pero alam ko naman 'yung dapat talagang itago dahil may big consequences 'yun kapag nalaman ng karamihan."

I bit my lower lip because of the guilt. 

Damn it. I forget about that.

"Don't worry, nangyari naman na and isa pa...naiintindihan ko rin sa part na ayaw mong sabihin dahil marami kayong dapat iko-consider," namamaos niyang sabi. His gaze didn't waver, like he meant every word. Walang halong kalokohan o kabastusan. "Pero, kailan pa?"

I sighed deeply "Matagal na. Daniella's birthday. We met there as strangers, and something happened between us."

Nanlalaki ang mga mata niya sabay pinagpapalo ng mahina ang balikat ko. "Goodness! Really? Really?! You're not a vir—oh my ghaaa!"

Sinamaan ko siya ng tingin. "A-aray naman! Oo! Pero hindi naman agad-agad. Basta complicated!"

Ngumisi siya habang nagtataas-baba ang dalawang kilay. "Weeeeww! So anong status niyo ngayon?"

Iniwasan ko ang mga mata niya. I licked my upper lips. "Sinagot ko na siya kagabi—"

"What!" gulat niyang sabi. Niyugyog niya ako habang nakahawak sa braso ko. "Ang bilis mo namang rumupok!"

"Kailangan bang patagalin? Ang effort naman nung t-tao eh...Atsaka, ayos lang. Doon pa rin naman ang punta," sabi ko. Mahina siyang tumili na para bang babae.

"So that's the reason you turned Daniella down? Is that what happened? Dahil ba kay Coach Gray?" Masaya niya pang tanong na inirapan ko naman.

"No, of course not. Hindi pa ako ready nu'n and I don't like her," paliwanag ko. "Oh, ano pang tanong mo?"

Lumawak ang ngiti ni gago. Napalingon ako ng may humawak sa bewang ko at si Gray 'yun.

"Now that Davis already knows about us... can we finally make this a little official?" Tanong ni Gray. Kumunot ang noo ko. 

"At balak mo bang sabihin pa sa iba kong kaibigan?" Tanong ko pabalik sa kaniya.

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Davis sa amin. "Ahmm why not? I'm sure maiintindihan naman nila."

Napapikit ako. "Not now, Davis. I-i want to take it slow."

"Pero may balak kang sabihin, right?" paninigurado niya habang naghihintay sa sasabihin ko.

"Yes...at least after our game...after ng final," sabi ko. Nakita ko ang saya sa mata ni Davis.

"What about Tito Eros and Tito Drip?" dagdag ni Davis.

"Pag-iisipan ko rin...ang complicated talaga," sabi ko na lang. Naramdaman ko ang kamay ni Gray na hinihimas ang likod ko. Napabuntong-hininga ako.

Davis put his hand on his nape. "Well, at least ok na ako ngayon. Nagulat lang ako na ganoon ang makikita ko...tama nga ako ng hinala nung una."

Nagkatinginan kami ni Gray. I saw him smirked kaya pinanliitan ko siya ng mga mata. 

"Sorry! Nahahalata ko lang kasi dahil sa tinginan niyo eh. Pero nevermind, at least I confirmed it...by the way, congratulations to both of you." Kinamayan ni Davis si Gray. "Ako ninong coach ah?"

Gray just nodded. "Sure."

Napailing na lang ako sa dalawa.

MAKALIPAS ang tatlong araw ng bakasyon ay nagbalik kami sa manila dahil may businesses pang kailangang asikasuhin sila Gray. Kailangan pa naming magpractice uli for the upcoming game.

Hindi makakauwi si Gray for lunch kaya ako na lang ang dumiretso sa restaurant namin para kumain. Binabalak ko ring dalawin sina Mama roon. I'm looking for my key para sana makasakay na pero agad akong natakpan ng isang trash bag at pinulupot agad sa akin kaya hindi ako makawala. Kaagad kong sinira iyon pero hinihingal agad ako. I can't breathe!

"F-fvck you!" Mura ko sa kung sinong gumawa nu'n. Narinig ko pa ang pagtawa nila. 

Wait! Kilala ko ang boses na ’yun ah?

Niall?!

“Niall?! What do you—arghh!” Hindi ko napigilang mapadaing dahil sa sakit ng pagkakasipa nila sa sikmura ko. Namilipit ako sa sakit habang nakahiga sa lupa. Fvck him!

“Hahaha! Lampa ka pa rin pala kahit kailan! Get him to the car now!” utos niya. Sinubukan kong magpumiglas at sirain ang plastik pero binitbit nila ako na parang isang basura lang. Pinangungunahan ako ng takot sa gusto nilang mangyari. Dagdagan mo pa na hindi ko sila nakikita. Pilit akong kumukuha ng hangin ng mga oras na ’yun.

"Ano pang hinihintay niyo? Isakay nyo na sa compartment! Ang bagal-bagal niyo!" dagdag pa ni Niall sa kanila.

"D-damn it!" mura ko. "Ano bang atraso ko sa'yo?!" sigaw ko pa kahit pawis na pawis na ako. Naramdaman ko ang sabunot sa akin ni Niall mula sa labas ng plastic trash bag.

"You're the reason why I can't play anymore! B-binan nila ako! If you had just given me that moment, I could've still played next season!" sigaw niya.

"Bilisan niyo na! Para maturuan ko na ng leksyon 'yan!" dagdag niya.

This is the second time na tatawagin ko ang pangalan ni Gray…but I know this time, hindi niya ako kaagad makikita at matutulungan…

What a lucky day?!

Mabilis nila akong binuhat pasakay sa isang masikip na compartment.

"T-tangina! Hindi niyo pa nilakina ang compartment ng kotse niyo!" biro ko kaya nakatanggap na naman ako ng sipa.

"Manahimik ka!" sigaw ng isa sa kanila.

Tanggap ko na sana na mabubugbog talaga ako ngayon.

"Ano? Basta hindi tayo mahuhuli diyan ah?" Ani Niall.

"Oo! Bilisan niyo na dahil hiniram ko lang sa tito ko 'yung bodega!" saad pa ng kasama nito. Bigla iyong napalitan ng kung anong ingay na siyang naging dahilan para mas sirain ko ang plastik. Gamit ang natitira kong lakas ay sinubukan ko uli, kahit na maliit na butas lang. Hanggang sa lumaki ito ng lumaki.

"Tangina! Aray—sino ba 'yun!" daing ni Niall. Nanlaki ang mata ko sa nakita. Napansin ko ang lalaking may itim na leather jacket. Kasing tangkad ko lang siya at may clean low fade na buhok.

Nakahandusay na sila Niall habang namimilipit sa sakit.

Sinubukan pang tumayo ng isa pero sinipa lang siya ng lalaki at tumingin sa akin. Inalis niya ang pagkakabalot sa akin at binuksan iyon.

Napansin ko agad ang almond-eyes niya na kulay brown. Ang pink na lips nito at ang roman nose. He didn't smile, but concern was clear in his eyes.

"Ayos ka lang?" tanong niya. Dahan-dahan niya akong inalalayang tumayo. "Don't worry ligtas ka na."

Napatingin ako sa kaniya dahil doon.

Everything flashed through my mind like a bright light.	"

Don’t worry ligtas ka na!“Napakalabo ng mukha niya.

I looked at him. “W-wala nang monster?”

Tumango siya. “A-alis na. Babye!”

Nakaramdam na naman ako ng sobrang sakit sa ulo ko. Mas masakit pa sa pagsipa nila sa akin kanina. Nanlalambot ang mga tuhod ko. Mabuti na lang at nasambot niya ako.

"Y-you ok?" Tanong niya. Hindi ko siya masagot dahil dahan-dahan na akong kinain ng dilim ng mga oras na 'yun.

What happened? Bakit ganito? Sino siya? Bakit parang kilala ko siya pero hindi ko maalala ang pangalan niya?

Napakapamilyar ng lalaki.

Gusto kong tanungin ang pangalan niya, pero wala na akong lakas…

Sana makita ko pa siya uli.

Gray’s Point of View

I LOOKED at my phone nang tumunog 'yun. Para akong umahon sa malalim na tubig. Napapikit ako. 

Not her again…She keeps calling me!

Pagtingin ko ay bahagya akong nakahinga ng maluwag. Iba kasi ’yung last na number mula doon sa tumatawag sa akin kanina pa. Nag-aalala tuloy ako kay Mavis. Maybe I should tell him about it…pero kapag tama na. I will make sure na maayos muna ang lahat.

[12:30PM]

0920678…

“Nasa Vesque Hospital si Mavis. Kailangan ka niya.”

Napakunot ang noo ko. What the heck is this person talking about?! Kusa akong napatayo at kinuha ang gamit ko. Hindi ko muna naisipang tanungin ang nagtext dahil sobra akong takot na takot for Mavis. Ano na namang nangyari sa kaniya? Was it because of someone? Or the headache?

I called the head doctor ng hospital namin pagkasakay na pagkasakay ko ng kotse.

"Hello, sir?" tanong niya.

Gray: “Harold, is there a patient there named Mavis Lim?”

Harold: “Let me check…”

Napahawak ako sa manibela ng mahigpit. Whoever did this to him ay malalagot talaga sa akin! Iniwan ko lang si Mavis ng ilang oras tapos ganito na? 

Harold clicked something from his phone. "Yes, sir. There's a new patient. The nurses reported that he collapsed. He was brought in by a man who said it was due to a headache, and they are currently determining the cause of his loss of consciousness."

I sighed deeply. Bakit bigla akong kinabahan? "Who is this guy?"

"Wala pong nasabi sa mga nurses, Sir. He left after niyang maibigay ang kailangan information ng pasyente."

"I'm on my way there. What room is he assigned to?"

"Room 160, Sir."

Pinatay ko na ang tawag. I stepped on the car's pedal, making it speed up. Pagdating ko roon ay halos nagtutunguhan sila sa akin pero dumiretso lang ako papunta sa room 160.

Pagbukas ko ay halos palabas na rin ang nurse. Gising na rin si Mavis at nilingon ako. My heart broke into pieces when I saw his sleepy, weakened eyes.	

Naibagsak ko ang gamit ko at nilapitan ko siya. “Honey? Please, don’t tell me na gawa na naman ’to ng mga kaaway mo?”

He smiled at me. "Niall..." paos niyang sabi.

Kumulo ang dugo ko. I knew it! That guy...wala siyang sportsmanship! "I'll talk to him. Just...rest. Ano pang nararamdaman mo?"

Hinawakan niya ang kamay ko. "H'wag mo na kausapin, please? Ok naman na eh."

Napasimangot ako. "No, ayan ka na naman eh—"

"H'wag na nga. Nabugbog din naman sila nung nagligtas sa akin eh?" sabi niya. His eyes pleased me. My anger slowly softened and melted away, but not completely...I can't let what they did slide.	

“Fine…but who is this guy? Can you tell me about him?” tanong ko sabay upo sa tabi niya. I kissed the back of his hand while holding it.

"Ahmmm...I can't." He sighed. "Hindi ko alam kung papaano dahil hindi ko nakuha ang pangalan niya. Pero naalala ko ang itsura niya."

My brows knitted together. "Hmm... you seem like you know him."

"Oo nga, hon. I mean...It was like I already knew him. Do you know that feeling?" aniya sabay tingin sa akin na parang puno ng kuryosidad ang mga mukha niya. Para siyang inosenteng bata at clueless sa isang bagay. "Alam mo ba 'yung ganoong feeling? Pero hindi mo talaga maalala?"

"Yeah..." I smiled at him. "Thanks to that guy. I want to find him. Sure ka bang hindi mo talaga siya maalala?"

"Me too! Gusto ko siyang pasalamatan," sabi niya. "Pero saka na, I don't know kung may CCTV sa part ng parking lot na 'yun eh? Doon kung saan nakaparada ang kotse ni Niall."

"A-atsaka, nakita ko na naman 'yung memory na hindi ko talaga alam kung nangyari siya sa akin. I think...that's the reason kaya ako nahimatay eh?" aniya.

"Tell me, anong nakita mo?" Tanong ko. Kinabahan ako. Nangyari na naman sa kaniya 'yung time na nasa Quezon Province kami.

"A-ah nakita ko lang is medyo maliit na bata tapos malabo siya eh basta sabi niya ligtas na raw ako. Same roon sa province nila Chase, hindi ko talaga siya maalala ng maayos. Sa tingin mo kaya...past life ko 'yun? Sa tingin nag reincarnate ako?"

I chuckled. "Ano ka ba? Akala ko ba hindi ka naniniwala sa supernaturals?"

He rolled his eyes. "I'm just joking. Baka sa childhood memory ko lang 'yun na nakalimutan ko. Alam mo 'yung movie na inside out? Yung time na nahulog si Joy sa parang bangin? Pakiramdam ko ganoon nangyayari sa akin eh? Sa tingin mo ba nahulog si Joy and Sadness that time at kakaakyat lang nila tapos may nadala silang faded na memory ko?"

I laughed softly and ran my fingers through his hair. "You're cute, hon. Nauntog ka ba kaya iba ka ngayon? You seem happy. Mukhang hindi si Joy ang nahulog sa bangin na sinasabi mo..."

"Mukhang si disgust or fear?" Banat niya pa. I saw his smile na nagpagaan ng loob ko. I forgot how bad my day is. I forgot about the stressor—the one that keeps distracting me.	"By the way, naglunch ka na ba?" Tanong niya sabay hawak sa tummy niya at nakangiwi pa. "Hindi na ako nakakain dahil sa mga ulupong na 'yun!"

"Really?" I took out my phone. "I'll order something, what do you want?"

He looked into my eyes and whispered. "Mcdo please? Nuggets...and mc flurry?"

I shrugged my shoulders. "Fine, but eat something healthy later, ok? Hindi pwede na laging fast food. And, we will hit the gym next time bago ako pumasok."

He looked at his small biceps. "Bakit? Ok na siguro 'to. Nakakatamad kasi gumising ng maaga!"

I bit my lower lip and rubbed his palm. "Fine. After our lunch, I'll call Davis. Sabihin ko ring sabihan ang mga magulang mo," sabi ko rito.

Mabilis siyang umiling. "Nah uh! Nah uh! Don't do that!"

"Why? They deserve to know it," sabi ko.

He crossed his arms. "Just please, maliit lang talaga 'to. Hindi na kailangang tawagin sila. Kapag nalaman nila na nandito na naman ako siguradong sa bahay na naman ako uuwi niyan."

Tumikhim ako. "Mavis Lim... you're really stubborn. Just listen to me—explain what happened to them. And if they send you home, it's okay. At least you'll be safe."

"Ok, edi wala ka na ring katabi sa pagtulog," banta niya sabay higa patalikod sa akin.

Nasapo ko ang noo ko. He's really that stubborn kid. Hindi ko nga alam na baka eto na ang practice ko kung sakaling magkaanak kasama siya. But who knows? Kung ayaw niya naman, ayos lang. Baka tumanda rin ako ng maaga kung may dadagdag na isa pang bata na kaugali niya pag nagsusungit.

"Fine, pero kailangan nating ipatingin 'yang headache mo," sabi ko sabay lapit sa kaniya para silipin ang reaksyon niya. Nakatutok siya sa cellphone niya habang nakatalikod patagilid sa akin.

"N-no need," sabi niya.

"C'mon, pati ba 'yun ayaw mo? Atsaka, if the result turns out na serious...doon ko na talaga papapuntahin ang mga magulang mo," sagot ko. Bigla siyang napaharap habang nagtataka ang mga mata niya.

"A-ahh...sa tingin mo, this is super serious?" Tanong niya tila kinakabahan.

"Ahuh?" Tumango ako. "I told you, kapag nangyari pa 'yan eh ipapa check up na kita hindi ba? You agreed to that. Kaya wala kang dapat na ikatanggi sa offer ko."

He pouted his lips. "Hindi naman siguro tumor? Or cancer..."

"Do you want to know?" Tanong ko. Itinukod ko ang dalawang kamay sa hospital bed. He looked at me with his sharp eyes. 

"Talaga? Paano?"

"Kiss me," sabi ko sabay turo sa lips ko. He placed his palm over my lips.

"Ayan, kiss. Kiss mo mukha mo!" sabi niya sabay tihaya bago muling hinarap ang cellphone.

Napabuntong-hininga ako. "Hon naman eh, please? Ipatingin na natin 'yan. At least malalaman natin ng maaga kung ano 'yan."

Saglit siyang tumingin sa akin bago tumango. "Sana hindi sobrang serious...natatakot ako."

I kissed his lips. "Don't worry about it. This hospital has great doctors. Hindi ka naman mamomoblema sa bills eh? Your family and I will take care of it. Besides, don't jump to conclusions. Malay mo mild lang siya."

He nodded again. "Fine, fine let's do it after lunch," sabi niya na ikinatuwa ko.

After several time, pinaconsult ko siya sa neurologist na naroon. We talked about it and Mavis explained kung anong nakikita niya, nararamdaman at 'yung effect nun sa kaniya. May mga ginawa lang sa kaniya na medyo nagpapakaba sa akin. Sinabihan niya kami na maghintay lang after an hour para sa result ng test.

"Hon, natatakot talaga ako," sabi niya sabay hawak ng mahigpit sa akin.

I felt something hard in my heart when he said it. "Shhh... Let's be positive right now. I won't leave you here."

"P-pero..." naglikot ang mata niya sabay hawak sa ulo niya. "I-im scared—shit, sorry. Sana talaga tumor. B-baka kalbuhin ako eh..."

"Listen to me," sabi ko sabay hawak sa mga pisngi niya. "Whatever the result is...hahanapan agad natin ng solution 'yan, ok? Trust me."

He nodded and hugged me. I hugged him back while gently rubbing his back. Makalipas ang almost 1 hour, bumalik ito sa amin.

Mavis looked at me. Nakuha ko agad ang gusto niyang ipahiwatig sa akin kaya tumango ako. I crossed my arms.

"Doc, can we talk in private? Mavis didn't want to hear it," sabi ko.

"Are you sure, iho? Mas ok sana kung mas maiintindihan mo ang result ng test," sabi pa nito pero dahan-dahang umiling si Mavis. "Alright, Sir Vesque...sa labas na muna tayo."

I looked at him one last time bago ko sarahan ng dahan-dahan ang pintuan. Doon ko hinarap ang doctor na may dalang chart.

"Well... what's happening to your patient, Doc?" I asked, my voice soft but serious.

"To be honsest, nagulat ako dahil nagtanong ako sa kaniya kung nadisgrasya ba siya noon. Because, according to my chart...may dissociative amnesia siya," paliwanag nito.

I bit my lower lip and furrowed my brows. "What does it mean?"

"According to him, may mga fragment of his past memories siyang nakikita pero hindi niya maiexplain ng maayos. It was too blurry. Nagtataka lang ako kung papaano siya nagkaroon nito nang hindi naman siya naaksidente noon? Sure ba siya? I want to talk to his parents sana eh kasi baka hindi niya talaga alam o hindi pinaalam sa kaniya Usually, hindi na talaga pinapaalala 'to sa mga pasyenteng nakaranas ng traumas dahil makakatrigger lang 'yun sa kanila and makaka affect sa mental health nila."

Napalunok ako. Nadisgrasya...? Isa lang ang makakasagot nito kung sakali.

Itutuloy…

Desire 32

Desire 32: Mad

Mavis Point of View

Nagulat ako ng pumasok muli si Gray. I was so busy looking at my phone para malibang sana ako habang nasa loob ng kwarto. Ayoko isipin kung anuman 'yung resulta na sinasabi ni Doc. Lumapit naman si Gray at hinaplos ang buhok ko. Dala na rin niya ang inorder namin na pagkain. Napangiti ako.

"Anong nararamdaman mo ngayon?" Tanong niya habang binubuksan ang paper bag.

"Gutom...at kaba," sagot ko. He looked into my eyes. I know he's concerned about me. Napabuntong-hininga ako. "Ok, you can tell me...anong sinabi ni Doc?"

"Are you sure?" ang namamaos niyang tanong bago ibigay sa akin ang box ng inorder ko.

"Yeah, say it before I change my mind."

He sighed deeply at naupo sa tabi ko. Inayos niya ang strand ng buhok niya na napunta sa harap ng mukha niya. "He said it's dissociative amnesia. The visions you're seeing are parts of your life that you can't remember anymore. Even if they show up to you multiple times, they won't become clear... not until you heal and slowly return to how you used to be," aniya. I swallowed hard, suddenly feeling nervous.

Hinawakan niya ang kamay ko. "You don't need to be nervous, hon. I'll be here," dagdag niya pa.

Dahan-dahan naman akong tumango.

"Kaya gusto kong papuntahin 'yung mga parents mo dahil sila lang 'yung nakakaalam kung nadisgrasya ka na ba noon? Dahil maaaring 'yun ang naging cause ng amnesia mo."

Napatingin ako sa bintana bago buksan ang binili kong pagkain. "I don't know...wala namang nababanggit sa akin sina Mama at Papa noon eh. Pero kung ganoon, baka maayos naman na. At least hindi malala ang diagnose sa akin."

"We don't know that. Kailangan pa rin kitang bantayan," malambing niyang sabi. "And, makakalabas ka naman na in a few hours. Ihahatid na kita."

"Hindi ka ba babalik sa company? Baka kailangan ka na nila?" Tanggi ko sa alok niya. 

He shrugged. "Oh, I finished  my work there. Wala naman na akong kailangang asikasuhin. I can also make my meetings online, or move them to tomorrow. I just want to make sure you're safe and okay."

Tumango at at pinigilang mapangiti sa narinig.

Bigla siyang tumayo. “I’m going to the bathroom. Wait for me.”

Sa paglabas niya saka ko napansin ang isang nakatuping papel na nahulog mula sa kaniya. “Gray! May nahulog ka!”

Hinintay ko ang ilang minuto kung babalik siya. Pero hindi man lang bumukas ang pintuan. Dahan-dahan naman akong bumangon sa hospital bed at dinampot ’yun. Doon ko lang na-confirmed na picture iyon at medyo luma na. Pagkabuklat ko ay picture iyon ng dalawang mag-asawa na nakasuot ng winter coats. Kasama nito ang dalawang lalaki, isang matangkad at isang maliit. Pero parehas na bata pa. Napakunot ang noo ko. May parehas silang itim na buhok. Gwapo rin ang dalawa at parehas na masaya pa dahil nakangiti sila habang hawak ang tig-isang malaking regalo.

Suddenly, I felt something on my chest. My skin prickled with a sudden, icy chill.

Pero kahit anong pilit ko, hindi ko mahuli ang pangalan niya. My brain was firing signals, searching through every file of my childhood and my past, pero bawat pinto na buksan ko, walang laman.

Why is that?

“Why are you so familiar?” I whispered. Napahawak ako sa ulo ko. Pakiramdam ko sasakit na naman ’to anytime. Bumukas naman ang pintuan at nakita si Gray na nakatitig sa akin at lumipat sa hawak ko.

“What is that, hon? At bakit wala ka sa bed mo?” Tanong niya. Pinakita ko sa kaniya ang picture na ’yun. Kumunot agad ang noo niya nang makita ito at ngumiti ng awkward sa akin.

“Saan mo ’to nakuha?” Tanong niya sa akin. I saw his concerned and curious eyes. Hindi ko alam kung bakit ako kinabahan sa mga matang ’yun.

“Nahulog mo eh. Hindi ka naman bumalik kaya ako na lang kumuha niyan.” Bumalik na lang ako sa bed. “Bakit? Naiinis ka ba?”

Hindi ko alam kung bakit ko naitanong ’yun. He shakes his head. Nakakunot pa rin ang noo niya sa akin. “No…what makes you say that? I’m just asking, hon…”

“Wala lang…feel ko lang,” sagot ko. He sat beside me and chuckled. Inilagay niya ang kamay niya sa bewang ko at sumandal sa headboard.

“Don’t think about it. I’m just asking. Hindi ko kasi tinitignan ’yung picture na ’yan. Akala ko kung saan mo lang nakuha,” sabi niya bago tumingala at tumitig sa mga mata ko. Sumandal ako sa balikat niya.

“Can…I know the reason why?”

“I just hate to look at the old things. I don’t want to remember or think about it. For me, the past isn’t important anymore. Thinking about it will waste your time,” sagot niya sabay rub ng thumb niya sa gilid ng labi ko.

“Ang bitter mo naman.” Napanguso ako. “Edi kapag pala naghiwalay tayo, hindi mo ako aalalahanin? Hindi mo rin siguro ako papansinin kapag nagkita tayo.”

Natawa siya sa sinabi ko. It felt so good to hear him laugh. It was soft and gentle, like every laugh was worth a fortune. “You’re jumping into conclusion—wrong conclusion, honey.”

Tumaas ang kilay ko. “So? Ano nga? Bakit ayaw mong alalahanin? Minsan kaya masayang alalahanin ’yung mga memories.”

He smiled at me. “And why is that?”

“Sometimes, doon mo na lang mababalikan ’yung mga taong nakasama mo noon, ’yung mga bagay na ginawa niyo na hindi na mauulit pa or not sure kung mauulit pa talaga…yes, may masakit na memories pero meron namang memories na worth it balik-balikan hanggang sa hindi mo na talaga maalala.”

Hindi siya nakapagsalita ng ilang saglit. He just looked into my eyes. “Do you want to know kung bakit honey ang tinatawag ko sa’yo simula pa noon?”

Kumunot ang noo ko. “Bakit?”

“The color of your eyes… like honey in a jar. And your lips… they tasted sweet, like honey,” sabi niya. Hindi ko alam kung ngingiti ako o ngingiwi sa sinabi niya.

“So, anong connect niyan sa sinabi ko?”

“You’re the one exception I can’t just forget like the rest. I could move on from them… but not from you. I’ll always remember you, always think of you…your eyes, your lips. Even if it hurts, I don’t think I’ll ever stop,” paliwanag niya. Napangiwi na lang talaga ako.

Pero deep inside, parang tumatalon ’yung puso ko sa tuwa.

“So, sino muna ’yung sa picture?” tanong ko uli sa kaniya. He looked away.

“Ahh…this is nothing, napulot ko lang sa bahay. Baka sa dad or mom ko,” aniya sabay tapon nu’n sa trash can.

Tumaas ang kilay ko sa ginawa niya. “Huy! Why did you do that?!”

“Nah, it’s just a picture, hon,” aniya. Walang bahid ng konsensiya. “Hindi mo na dapat alalahanin ’yun.”

“Pero Gray ’yung picture k-kasi,” napabuntong-hininga ako. “P-parang…kilala ko kasi ’yung nasa picture eh.”

Nakita ko siyang sumeryoso. "How? Anong ibig mong sabihing kakilala mo 'yung nasa picture?"

"Feel ko lang uli," ang namamaos kong sabi bago niyakap ang dalawa kong hit na nakataas.  "H-hayaan mo na."

He held my chin and made me look at him. "Don't think about it, hon. Focus on the present...focus on what you have here right now."

He kissed my lips gently. Brushed his tongue on my upper and lower lips.

"I love you, hon..." he whispered into my lips. I pulled him closer by the neck and kissed him deeper. Being with him helped me relax and finally stop worrying about my lost memories. Our tongues tangled together as his hand slid down my waist to my bottom. Then, he began to rub me where I was hard. 

I broke the kiss, a silver thread of spit lingering between us. As he began to work his hand over my length, my breath hitched and my eyes rolled back.

"B-baka may p-pumasok na nurse, hon..." sabi ko habang pigil na umuungol ng malakas.

"I locked the door," bulong niya sa tenga ko. He licked my earlobe, making me shiver. I gripped his arms as I slowly unbuttoned his long-sleeved shirt. 

Bigla namang bumukas ang pintuan na nagpaayos sa higa ko habang mahinang tumatawa si Gray.

Mukha namang nagulat ang nurse at nagmaang-maangan na lang at nagpoker face. "A-ayos na po siya, Sir. Pwede na po siyang umuwi sabi ni Doc."

"Alright," seryosong sabi ni Gray bago ito lumabas. Pagkasara ng pintuan at hinila ko ang polo niya at pinalo siya sa bisceps niya...na pinagsisihan ko dahil mas ako pa ang nasaktan.

"What?" natatawang tanong niya.

"Akala ko ba nakalock ang pintuan?!" tanong ko ng nakasimangot. "Muntik na tayo mahuli!"

"Do you know na walang lock ang pintuan ng mga rooms dito? Maliban na lang sa offices and other staff rooms?" Balik na tanong niya habang inaayos ang polo niya.

Inirapan ko siya. Pakiramdam ko namumula ako ngayon sa hiya at inis. "Bahala ka nga!"

Nahihiya tuloy akong lumabas dahil pakiramdam ko alam na ng mga nurses doon. Nakatingin kasi sa akin 'yung mga nasa front desk. Hindi ko tuloy pinapansin si Gray hanggang sa makasakay kami sa sasakyan niya.

"Anyway, pwede tayong humingi ng police sketch artist. May kakilala si Heaux," sabi niya habang nakatingin ako sa bintana.

"Para saan?" 

He gave me a short glance bago ibalik ang tingin sa daan. "Para sa nagligtas sa'yo. Malay mo, residence din sa condo mo?"

"Ipapa-review ko nalang muna sa CCTV," sagot ko sa kanya. Napansin kong malapit-lapit na rin ako. Kasabay nito ang pag tunog ng cellphone niya. Tinignan ko siya dahil biglang kumunot ang noo niya rito.

"You're not going to stay, I guess..." Bulong ko.

"Sorry, hon. I need to pick up my idiot friends. Pero babalik ako, ok? I'll update you," sabi niya. He smiled at me and kissed my lips. Binuksan ko ang pintuan.

"Take care, hon," ang namamaos kong sabi. "I love you."

Mas lumawak ang ngiti niya sa narinig niya. "I love you too. I'm heading out now, hon. Stay safe, alright?"

Pinanood ko ang sasakyan niyang umalis papalayo.

Gray’s Point of View

ONCE I received Chase's text, pinahahurot ko agad ang kotse ko. They already retrieved the most important thing na kailangan naming bawiin sa mga kaaway namin. Inside the box lay rows of syringes, each one filled with an unknown, glowing fluid. Nakita ko mula sa radar ko sa cellphone ang location ng tatlo. Kaagad kong iniliko ang kotse at ipinasok sa parking garage. Nasa 3rd floor sila. Nang mapansin ko ang pinagtataguan nila ay agad akong nagpark doon.

"Sup motherfvckers?" bati ko pagbaba ko roon. Warren looked so irritated.

"What took you so long? You're late!" Warren whispered before loading the box. 

“Well, sorry?” sarkastikong sagot ko.

“More boxes,” ani Chase. Mula sa gilid ng mga mata ko ay napansin ko ang isang lalaki na nakasuit at nasa gilid ng isang kotse. I gritted my teeth and looked at my car.

“Guys, go inside…” Sabi ko. Napatingin sila sa akin bago ipasok ang huling box.

“What?” Heaux asked me, but I slammed the door shut with my foot. Agad kong binunot ang baril ko at sumandal sa katabing sasakyan.

The man fired his gun, mabuti na lang at hindi natamaan ang sasakyan kaya nakuha agad nila ’yun as signal para umalis. Alam ko namang ayaw pa nila pero kailangan kong patahimikin ang lalaking ’to nang matuto silang h’wag mangielam sa business namin.

Yumuko ako at dahan-dahang lumipat ng kabilang sasakyan na nasa harap ko. Pumunta agad ako sa likurang bahagi nito patungo sa gilid. Nilabas ko ang cellphone ko and used my screen as my mirror to see his movements. Napansin kong papunta siya sa dati kong pwesto habang tutok na tutok ang baril niya.

I saw a rock and threw it to the other side of the cars. Napalingon siya at agad na nagtungo roon. Kinuha pa nito ang radyo niya at nanginginig na nagreport sa mga kasama niya. Nang makarating siya sa medyo kalayuan sa akin ay agad ko siyang pinuntahan ng tahimik at hineadlock.

Nagpumiglas siya. "B-bitawan mo ako!"

"You're newbie..." bulong ko. Sinubukan niyang paputukin ang baril niya kaya agad kong ininat ang kaniyang kamay at hinampas ang siko niya dahilan para mabitawan niya ang baril na hawak. Napaluhod pa ito kaya itinulak ko siya.

Tinutok ko sa kaniya ang baril ko. "Next time, have your boss send someone better...not someone as useless as you."

Napansin ko agad ang takot sa mga mata niya habang dahan-dahang itinukod ang kamay sa lupa. Ginamit niya 'yun paatras.

"P-please! M-may pamilya po ako!" pagmamakaawa niya.

I smirked at him. Nagsimulang dumilim ang paningin ko at nabuhay ang galit sa puso ko. 

"Hindi mo ba naisip kung anong mangyayari sa kanila dahil sa pagsali mo sa grupo ni Sergei?" malamig na tanong ko sa kaniya.

"K-kailangan ko ng pera..." aniya.

Lumawak ang ngisi ko. "So, if I pay you more... Would you betray your group?"

Tumango siya ng mabilis. Desidido siyang gawin 'yun para sa pera...para sa pamilya niya. Agad kong sinipa ang baril palapit sa kaniya at ibinaba ang akin.

Nanginginig pa rin siya at halata sa mabigat niyang paghinga ang takot sa akin. "Now, do it for me. Patayin mo si Sergei."

Mabilis siyang tumango habang kinukuha 'yun.

"I'll wait...until 5 PM. Sa labas ng East Mall." Tumalikod na ako para umalis.

"Akala mo sa akin? Uto-uto?!" sigaw niya bago ikasa ang baril niya. Bago pa niya ako barilin ay binaril ko na siya sa ulo, suot-suot ang nakakatakot na ngisi.

Kaagad siyang napahiga habang dilat na dilat ang mga mata. Tumalsik pa ang dugo niya sa kamay ko at ang ilan ay sa uniform ko at mukha.

I swiped my thumb across the corner of my lips. "You're still naive... just trusting the wrong person."

Kaagad ko namang narinig ang maraming mga yabag ng mga paa mula sa di kalayuan. Pagtingin ko ay ang mga tauhan ni Sergei.

Ang babagal tsk

“Gray! Gray! Nasa baba na kami!” sigaw ni Warren sa earpiece na suot ko.

“Paputukan niyo!” Sigaw ng mga ito sa akin bago sila nagpaulan ng mga bala. Kaagad akong nagtago sa mga sasakyan at napatingin sa baba. I’m on the 3rd floor at napansin ko ang sasakyan. May mga black van ding paparating para sundan kami.

Damn it.

I pressed my earpiece. “Go! May back-up sila sa baba.”

I could hear the frustration in the voice of Warren. "Fvcking hell..."

"How about you?" Chase asked me. 

"No worries. Kaya ko kayong habulin," I said calmly. Nang malapit na nila akong maabutan at agad akong tumalon pababa. I pressed the button on my belt, kaya natrigger ang cable dito na kumabit sa mga kable na nasa itaas. Nasundan ko naman ang sasakyan ko habang hinahabol sila ng mga black van.

"I will open the door," ani Heaux.

"No!" utos ko. "Don't do that. May mga baril sila. Brace yourself and the boxes."

Naglabas ng mga baril ang mga nakadungaw sa van at pinagbabaril kami. Kinuha ko naman ang tear gas na nasa bulsa ko at inihagis iyon sa kanila. Pumasok ito sa nauunang van dahilan para magpagewang-gewang ito.

I pulled back the cable and jumped onto the top of my car. Binuksan naman kaagad nila ang pintuan at agad akong pumasok sa loob at isinara 'yun habang nakangisi.

Lahat sila nakatingin sa akin.

"That's fvcking...insane, Gray. Paano kung maambush ka roon?" Tanong ni Warren at halatang nag-aalala sa akin.

"Relax, you're overreacting. Sa tingin mo hahayaan kong mangyari 'yun nang hindi napapatay si Sergei?" Sabi ko sabay sandal sa upuan. Tinuro ko ang nasa ibabaw na box. "Open this box."

Binuksan iyon ni Chase habang ina-unlock gamit ang tablet niya. Hindi ko alam kung papaano 'yun basta mabilis niyang sina-swipe up and down ang kamay niya roon.

"OA ako?! Ghad! Paano nga kung naambush ka? Anong ipapaliwanag namin kay Mavis?" Reklamo pa ni Warren.

I chuckled. "I'm fine. Masamang damo ako tulad niyo kaya hindi ako mamamatay sa ganiyan lang. Also, I have my another goal now...hindi ako basta-basta dapat mamatay. Gusto ko pa makasal kay Mavis."

Binato ako ni Warren ng tissue. "Damn you, fvcker! Napakacorny mo pa rin kahit nasa ganito na tayong sitwasyon!"

"Mukhang naligaw na natin sila. But, I can see their cars taking another route so...i-expect niyong may barilan uli. Load your guns, idiots," sabat ni Heaux na siyang nagda-drive.

Nang mabuksan ni Chase ang isang box ay kinuha ko mula rito ang isang syringe na may phosphorescent blue color liquid. Napakagat ako sa lower lip ko habang unti-unting umiinit ng ulo.

I hate this thing… I hate holding it and even looking at it again. But now, we need to steal it from them. So we can help the victims avoid being targeted again by Sergei’s group.

So they won’t end up like us…

I gritted my teeth. Fvck them…I want to kill them, I want to make them feel what we felt on their hands!

Kinuha ni Chase sa kamay ko 'yun. "Calm down, baka mabasag mo pa sa sobrang gigil mo."

I sighed deeply. "Sorry."

"Look at this...fascinating and deadly liquid," sabi ni Warren na tila namamangha sa nakikita.

I looked out the window. I couldn't help but wonder...how long could we go on like this? How long would we keep delivering our own kind of justice? How long would Sergei and his men keep evading the authorities?  

NIYAKAP ako ni Mavis noong magkita kami sa mansion ko. I hugged him and sniffed at his neck. 

I missed this boy…

“Sorry, hindi na tayo nakapag dinner nung isang araw and hindi na rin ako nakadalaw kahapon,” sabi ko bago siya gawaran ng halik sa labi.

He smiled at me. Pero 'yung mga mata niya, parang may kakaiba. I couldn't tell but I think, maiiyak na siya. "Hey...hon, are you ok?"

I rubbed his shoulder. "May masakit ba sa'yo? May umaway?"

He just shrugged his shoulders and sighed deeply. "A-ahmmm...can I ask you something?"

Hinawakan ko ang bewang niya at nagsimula kaming maglakad patungo sa living room. Pinaupo ko siya. Hindi ko alam kung bakit kinabahan ako bigla sa narinig mula sa kaniya. "Sure, anything hon."

Pinagdikit niya ang mga palad at bahagyang ikiniskis 'yun. Napakagat pa siya sa ng lower lip bago muling humingang malalim. "A-ahmmm...nabanggit kasi nila W-warren about sa picture na nakita ko noong last time."

I blinked, my words catching for a second before I looked away. 

Those fuckers..

Napansin ko namang medyo nag-alala si Mavis. "A-ako mismo ang nagtanong sa kanila. I'm just worried about you and...hindi kasi ako pinapatulog nung picture eh."

Hindi ako nagsalita. Parang dahan-dahan akong hinihila ng mga emosyon ko sa kung sino ako noon. Sinusubukan kong pigilan dahil mahal ko si Mavis. 

"N-nasabi nila na may kapatid ka nga raw—"

"Wala akong kapatid," paputol ko sa sinasabi niya sabay ngiti ng hilaw. "Please, let's talk about something else."

Napakunot ang noo niya. Sinubukan niyang kunin ang isa kong kamay pero nailayo ko 'yun. "G-galit ka ba?"

Umiling ako at ngumiti na lang. "No, hon. Ahmm just please, let's not talk about that. Wala akong kapatid."

"What about you paren—"

"Mavis please!" pasigaw kong saway sa kaniya. Nakita ko ang panlalaki ng mga mata niya at ang pamumutla. Napapikit ako.

Gray, calm down.

Mahal mo siya…

H’wag kang gagawa ng bagay na ikakatakot niya.

"S-sorry," aniya sabay yuko. "A-ahmm nacurios lang talaga ako eh. Hindi ako pinatatahimik nung picture eh. Sa palagay ko kailangan kong ilabas 'to. Masisiraan na ata ako ng ulo—"

"Just forget it," sabi ko. "Hindi mo na rin kasi sana pinulot 'yun."

Hindi nakapagsalita si Mavis dahil sa sinabi ko. Lumayo ako sa kaniya at ginulo ang buhok ko. Naghahalo na naman ang nararamdaman ko habang pilit na h'wag alalahanin ang masasakit na alala. Kinalimutan ko na nga 'di ba? Bakit bumabalik pa? Tangina.

"B-bakit sabi mo sa akin...nasa malayo sila? Bakit hindi mo sinasabi na patay na pala sila?" Tanong niya. I looked at him. May luhang tumakas sa mga mata niya. "Bakit ka nagsinungaling sa akin?"

I pressed my lips together and exhaled. "Ayaw kong pag-usapan 'to...ok? Now, kung 'yan lang ang ipinunta mo rito, makakaalis ka na."

"Bakit takot kang pag-usapan 'yung mga past, Gray? Bakit parang ang dami ko pa na di alam sa'yo? Unfair mo na naman. Alam na alam mo na 'yung about sa magulang ko...sa pamilya ko, pero bakit ako pinagtaguan mo? Bakit ayaw mo na pati ako malaman kung sino ka talaga—"

Napapikit ako. Sasabog na ako anytime. "Enough..."

Umiling siya. "No! This isn't enough. I'm your boyfriend tapos—"

"Stop!" sigaw ko para matahimik siya. Nag-iinit ang buong katawan ko sa sobrang galit. Umalingawngaw pa ang boses ko sa buong mansyon. "Stop it! Ayokong pag-usapan ang past ko! Ayaw kong balikan 'yun! I told you! Sasayangin lang niyan ang oras ko! Kaya please don't mention it again! And stop asking me and my friends about my fvcking family! Hindi pa ba ako sapat, Mavis? Ako ang nandito oh? Fine! Ako! Ako na lang mag-isa! Because I don't have that anymore! W-wala na akong pamilya! P-patay na silang lahat!"

Napakagat ako ng ibabang labi. Nasundan kaagad ang galit ko ng guilt. Nakita ko ang panginginig niya. 

Oh, fvck…I messed up.

“S-sorry hon. Hindi ko s-sinasadyang masigawan ka,” sabi ko. Sinubukan ko siyang abutin habang papalapit ako pero lumalayo siya habang pinunasan ng mabilis ang luha niya.

"U-uuwi na ako," sabi niya sabay takbo ng mabilis. Nasapo ko ang noo ko dahil sa disappointment sa sarili.

"How stupid..." bulong ko sa sarili.

Itutuloy…

Desire 33

Desire 33: Key

Gray’s Point of View

Napahilamos ako sa aking mukha habang inaalala ang mga sinabi ko kanina. Ginulo ko pa ang buhok ko dahil sa frustrations. 

Idiot Gray! Akala ko ba hindi ka gagawa ng ikakatakot niya? Why? Why? Ugh!

I don’t want to hurt him with my words. But, maybe I should say it now…before we go too far and end up somewhere we can’t take back. I don’t want to go any deeper than he did…I’m not sure I can handle what’s waiting there. Kung ano man ang binaon ko, dapat nakabaon na hanggang pagtanda ko.

I sighed deeply at tumingin sa paligid. Napansin ko si Marshall na nakatitig sa akin pero agad itong nag-iwas ng tingin dahil kilala na niya ang ugali ko.

"What is it?" Tanong ko sa kaniya sabay upo sa sofa. "Get me a fvcking whole bottle of whiskey."

"Right away, Master," sagot niya. Pagkaabot niya sa akin ng tray ay nanatili siya sa gilid ko.

"C'mon, spill it," sabi ko habang nagsasalin sa shot glass. "Pagalitan mo ako."

"I understand your point, Master. You have the right to get mad at him because of what he did," sabi niya. Napatingin ako sa labas ng bintana.

"Hindi ko sinasadya na sigawan siya," sabi ko habang pinapaikot ang alak sa baso bago lagukin na parang tubig. "I love him... I really do. I just... can't talk about it."

"I see, Master," ika niya. "But doesn't Mavis just want to know you better?"

I sighed deeply and ran my hand into my hair. "I don't know how to make him understand...my past doesn't matter anymore. Whether he knows it or not...it changes nothing. They're gone... aren't they?"

"Pero Master, hindi rin masama kung malalaman niya. It's really unfair for him na wala siyang alam masyado sa'yo. I can see na mahal niyo naman na ang isa't-isa, pero hindi sapat na puro pagmamahal lang ang nakikita niya sa'yo...dapat pati kung sino o ano ka noon hanggang ngayon," ani Marshall. Pinigilan kong maging emotional sa pagkakataong ito.

I looked at him with my pleading eyes. "But I don't want to look back at my past. You already know the reason behind that. "

"I agree." Naglakad siya patungo sa harap ko. "Pero kung kayo ang nasa katayuan ni Mavis, hindi ba makakaramdam kayo ng gulat at disappointment kapag nalaman niya 'yung isang bagay na hindi niyo sinasabi sa kaniya? Isa pa, sa isang relasyon...kailangan ng tiwala, pero paano magkakaroon ng ganoon kung nagsisinungaling kayo sa kaniya?"

"But—"

"It's just Mavis, Master. Hindi naman ibig sabihin na lahat ay makakaalam na ng past mo." He looked at the clock. "Si Mavis na alam kong gusto mo nang makasama habang buhay. Based sa sinabi mo last time sa akin."

I felt so much guilt in my chest. Mas lalo akong nauhaw tuloy sa alak kaya nagsalin ako muli sa shot glass ko. "S-so, what am I supposed to do? T-talk to him?"

He shook his head. "No...not this time."

"Then what?"

"Stop drinking and...fix yourself," sabi ni Marshall. I could see from his face that he was sincere and serious. I just set my glass down. Bumagsak ang mga balikat ko, tanda na sumuko na ako at handa na namang masermunan.

"Tell me, paano ko ifi-fix?" Tanong ko sa kaniya.

"Face the truth. Face your own emotions. Move forward," he said, his voice steady but careful. He swallowed hard, taking a deep breath before continuing. "And forgive yourself, Master. "

Those damn words... they made me shrink deeper into the couch. "B-but I already did that. Isn't that enough?" 

He shook his head again, and I couldn't help but look away, down at myself 

"Gray, I'm not just your butler. I'm part of this family," he added, smiling at me, a genuine smile that made everything he said sink in. "What you did isn't moving on. You're just being avoidant...nilayuan at tinalikuran mo lang ang katotohanan at reyalidad noon. Iniiwasan mo na maalala 'yun kaya akala mo nakakalimot ka na, to the point na pati emosyon mo ay kinontrol mo na. At doon ka nagkamali."

Hindi ko siya matignan. Ayokong ilabas ang emosyon ko kahit alam kong kailangan ko. 

He tapped my shoulder. "I knew that, especially when you didn't accept the key I gave you when you turned 18 years old."

Hindi ako sumagot. Hindi ko alam kung may mailalabas pa bang salita ang bibig ko.

"Forgive yourself, Gray. Forgive your heart, your mind. Don't blame yourself anymore...you're just another victim in all of this, and hindi mo rin naman ginusto ang nangyari," dagdag niya pa.

A tear slipped down my cheek. I couldn't hold it anymore. Mabuti na lang at nakayuko ako at natatakpan ng buhok ko ang mukha ko.

"Hindi sila galit sa'yo. They're happy kasi nakauwi ang isa sa mga anak nila," aniya. I looked at him even though my vision was blurry. 

"Don't push them away. Kung nasasaktan ka sa nangyari, mas nasasaktan sila na nagkakaganiyan ka after all those years na nakayanan mong mag-isa. Nasasaktan din ako na kahit na malayo na ang narating mo, may kadena pa rin diyan sa puso mo—please, pakawalan mo na, Gray," ika ni Marshall. Dahan-dahan akong napatango.

"Now...whenever you're ready," bulong niya sabay lapag ng susi sa lamesa na malapit sa akin.

Napatingin ako roon at kinuha 'yun. I just realized something. Bigla namang tumunog ang cellphone ko.

[7:30 PM]

Mavis

“I’m sor”

I wiped the tears from my eyes. “I-i realized all of that. T-thank for this, Marshall. You’re a great person,” sabi ko sabay ngiti sa kaniya.

“Thank you, Master. Now go to his place and fix it. Next time, you need to stay calm,” paalala niya pa habang nakaseryoso.

“Right,” patango-tango ko pang sagot sa kaniya bago umalis para puntahan ang taong nagawan ko ng kasalanan. Hindi ko alam kung bakit hindi kumpleto ang message niya sa akin. Hindi na siguro mahalaga ’yun. I just want to hug him right now and apologize for what I did.

Napatingin ako sa labas. Umuulan ng malakas. Huminga muna akong malalim bago idampi ang kamay ko sa pintuan niya. Wala pa ang pangalawang pagkatakot ko ay bumukas na ’yun. Para bang alam niyang nandoon na ako sa labas. Napatingin ako sa white sando niyang suot at blue short.

Nakita ko ang lungkot at takot sa mga mata niya. Iniwasan niya agad ’yun at itinaas ang dalawang kamay. It made me feel guilty again.

“L-look, that message was never meant to be sent. I-I mean, I just typed it and…it was an accident! I-I swear!” aniya. Dahan-dahan akong lumalapit sa kaniya habang siya ay napapaatras din.

“That message…ano bang sasabihin mo dapat?” Tanong ko. “I wanna hear it from your mouth.”

Napayuko siya. “N-nakalimutan ko na eh.”

I smiled at him. “C’mon, complete it, hon.”

This time, tinignan na niya ako with his teary eyes. ’I’m sorry…“ I could sense the hesitation in his voice. “H-hindi ko naman sinasadya eh. Hindi ko naman na mapigil. Sorry matigas ang ulo ko ha? H-hindi lang ako pinapatulog nung mga nasa utak ko atsaka c-curiosity ko. I-I’m very very…s-sorry.”

I held his hand at inilapit siya sa akin. Inilagay ko ang mga kamay ko sa mga bewang niya. Napansin ko agad ang pamumula ng mga pisngi niya matapos kong gawin ’yun. “I’m sorry too.” I looked at his eyes. “Hindi dapat kita sinigawan. Hindi kita tinatakot, hon. I swear…kahit sapakin mo pa ako. I-i’m just scared.”

Hinalikan ko pa siya noo.

“W-well…I-i know that. Warren told me that. Hindi lang ako nakinig,” sabi niya bago niya tuluyang ilagay ang mga kamay sa batok ko.

I swear… he feels like an angel sent from heaven…

Kumikislap ang mga mata niya habang nakatitig sa akin.

“I’m so sorry for not telling you about my parents,” dagdag ko. I can smell his scent… Oh, honey vanilla.

Umiwas siya ng tingin. “T-that’s fine. Kahit nagsinungaling ka…”

Napabuntong-hininga ako. “I-i don’t know how to say those words kasi…but Marshall helped me. Maybe, I should face the reality na wala na sila.”

Tumango siya. “I understand. At least ngayon…natuto naman na tayo.”

“Bati na tayo huh?” Tanong ko sa kaniya. He didn’t answer me and slowly unwrapped his arms. Dahan-dahan niya ring tinanggal ang mga kamay ko sa kaniya.

“N-no,” sabi niya at sinubukang tumakbo pero hinila ko siya pabalik sa akin. He giggles.

“Bati na tayo please?” sabi ko bago ipatong ang chin ko sa shoulder niya.

“We’re fine,” sagot niya ng nakangiti. “But, how are you holding it up? Umiyak ka ata eh?”

I chuckled. “Hindi ah?”

“Your eyes. Don’t deny it. Hindi naman masamang umiyak,” sabi niya na nagpagaan sa loob ko. “Ano bang sinabi sa’yo ni Marshall?”

“Ang sabi niya lang…I should protect you and keep you safe,” bulong ko. Napansin kong kinagat niya ang pang-ibabang labi. “And I should let you know who really I am as your future husband.”

Tumaas kaagad ang kilay niya. “Husband agad? Ang OA mo.”

“I also realized something, hon.” I licked my lips. “I need you in my life. Things just don’t feel right without you around.”

Hinarap niya ako at hinawakan ang dalawang cheeks ko. Ramdam ko ang init sa mga palad niya. “Just don’t push me away. Hindi mo kailangang matakot na iaccept ang past mo. Kailangan mo lang tanggapin ’yun kasi naging part ’yun ng buhay mo. Walang ibang gagawa niyan kung hindi ikaw lang. Mahirap din ng may tinatago kang emosyon sa puso mo,” sabi niya.

See? This is one of the reasons kung bakit kailangan ko siya sa buhay ko eh. Thank God, binigay niya siya sa akin.

“Can I kiss you now?” Tanong ko. Bahagya at mahina niya akong tinampal bago siya unti-unting mapangiti.

“Hindi muna.”

Napanguso ako. “Why?”

He gave a soft chuckle before pressing his lips to mine in a kiss that felt deeply sincere and full of love. “Hmm?”

I kissed him back habang dahan-dahang inaatras papunta sa kama niya. Bahagya ko pang sinipa ang pintuan niya para magsara ito.

Inihiga ko siya habang nakadikit ang noo niya sa noo ko. I sniffed at bigla akong may naamoy sa kama niya. Ibang perfume ’yun. Pang lalaki masyado.

“Sinong kasama mo rito kanina?” Tanong ko sa kaniya. He looked at me and inunan ang dalawang kamay sa ulo.

“Ah. Si Davis. Pinapunta ko kanina,” sabi niya. Tinignan ko siya ng seryoso. “Well? He’s my best friend. Besides, siya lang naman ang may alam nang about sa atin kaya siya lang ang matatawagan ko, duh?”

“But why?”

“Malamang, kanino ako magke-kwento? Sa multo? Kay Tito Boy? Wala nga akong kasama rito ngayon,” sabi niya sabay irap. “H’wag kang seloso. Davis is straight and may care lang siya sa akin since nung nalaman niyang may boyfriend na ako. Baka daw paiyakin mo ako eh.”

“Hindi naman ako nagseselos,” Palusot ko bago humiga sa pagitan ng hita niya. Bumangon siya at isinadal ang sarili sa headboard bago ako yukuin.

“Asus! Kilalang-kilala kita.” Pinisil niya ang ilong ko.

“Ano bang pinag-usapan niyo?”

He bit his lower lip again. “Kung valid ba ’yung naramdaman ko at ginawa ko. He said naman na may both tayong point. It’s just that na medyo pangit lang ’yung way ko,” aniya. Kinunutan ko siya ng noo. “Don’t worry, hindi ko sinabi kung ano ’yung nalaman ko about sa’yo, ok?”

Nakahinga naman ako ng maluwag. “Then? Yun lang ba?”

“Y-yung amnesia ko. Tinanong ko siya kung may natatandaan siya tungkol sa accident ko noon. He said na meron,” sabi niya pa. Napabangon ako at tumingin sa kaniya with my full of curiosity eyes.

“What is it?”

He shrugged. “He don’t know since bata pa rin siya nu’n but he suggested na magtanong ako kina Mama at Papa—which is hindi ko na gagawin. Basta alam ko may nangyari na noon sa akin para maranasan ’to. Tapos ang usapan.”

“Why not? Malay mo matulungan nila tayo mafigure out ’yang memories mo?” Tanong ko bago himasin ang legs niya.

“No, baka mamaya malala pala tapos mas lalong mag-alala sila sa akin. Edi napauwi na naman ako sa bahay, ’di ba?” pangangatwiran niya pa. “Besides, mabubuo naman ’to eh. Yun ang sabi ni Doc, right?”

Tumango naman ako at tinanggap ang reason niya.

Bigla naman siyang may nakita sa kama at kinuha ’yun.

Ah… the key that Marshall gave me.

“What’s this?” Tanong niya sa akin.

“A key,” sagot ko. Sinamaan niya ako ng tingin.

“Alam kong key pero para saan? Locker? Room? Ano?”

“Room sa bahay namin,” sabi ko bago ihiga uli ang sarili ko sa binti niya. I felt comfort in the warmth of his skin. “A room na hindi ko gustong buksan…but now, it’s time to open that.”

“Hmm?” Tanong niya. “What kind of room?”

I shrugged my shoulders. “I don’t know…Ngayon ko lang din kasi malalaman,” sabi ko. “Pwede mo ba akong samahan?”

He looked into my eyes. ’Why not?“

THERE was a click from the doorknob as I turned the key. Tinignan ko si Mavis bago niya hawakan ang kamay ko.

“I guess…this is the time?” bulong ko sa kaniya. He nodded.

“Yeah…and don’t hold back your emotions. Nandito ako,” paalala niya bago ko buksan ng tuluyan ang pintuan. Doon ako tuluyang nanghina sa nakita ko. Puno ng regalo ang kwarto, mga hindi pa nabubuksan pero naka arranged lang. Naroon din ang malaking family painting and picture namin na pinatabi ko sa loob noong 12 years old ako.

Ngayon ko lang narealized na sobrang cruel ko pala noon. Sa sobrang bitter ko, halos lahat ng gamit na nagpapaalala sa kanila ay pinatago ko. Miski ang mga damit nila, pinababa ko sa basement.

Marshall is right…Marshall is always right.

May mga envelope pang nakalapag sa isang lamesa na agad ko namang hinawakan. Pinunasan ko ang alikabok dito bago buksan.

Bago ko pa hugutin ang papel sa loob ay tinignan ko si Mavis na tila binabantayan ang galaw ko.

“This room…dito nilagay nila Mama at Papa ’yung mga regalo and letters nila sa akin at sa kapatid ko.” My voice cracked. “Simula nu’ng nawala kaming dalawa.”

Biglang kumunot ang noo ni Mavis sa akin. Pero hindi siya nagsalita man o nagtanong pa.

“Yeah… w-we were kidnapped when I was seven years old, and he was five.” My vision became blurry. Hindi ko matuloy-tuloy ang sinasabi ko. Pakiramdam ko, nandito sila Mama at Papa, pinapanood ako habang nagbe-breakdown.

“Tragic, right?” I smiled then I sobbed. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Inalo ni Mavis ang likod ko. Tumango-tango pa siya.

“Nakidnapped ako kasama ng kapatid ko nu’n habang nasa mall kami ng pamilya ko. W-we were just celebrating my birthday that time nang may kumuha s-sa amin na dalawang lalaki,” paliwanag ko.

“Hey…” saway ni Mavis.

I shrugged my shoulders and held his hands. “I-it’s ok, hon,” sabi ko. “N-nakuha nila kami for fvcking 3 years bago kami nakawala. K-kasama ko sina Chase, Warren and Heaux. Victim din sila at kakakuha lang sa kanila that time.”

Napansin kong bahagyang nagulat si Mavis. He bit his lower lip.

“K-kaya ba…may gang kayo?” Tanong niya.

“Y-yeah, w-we made it. Gusto namin silang gantihan for what they did to us,” paliwanag ko. “Nakawala kaming 4 mula sa kanila noon with the help of one of their staff. P-pero hindi nakasama si Silver. H-hindi ko siya naligtas.”

Bumigat ang paghinga ko. Patuloy ang pagtulo ng luha ko habang mahinang yumuyugyog ang mga balikat ko. “I fvcking failed my brother because I couldn’t save him…I’m a fvcking failure for this family.”

Tuluyan na niya akong niyakap habang bumuhos ang luha ko.

I can’t, I’m so sorry Silver…

You don’t deserve me…

Patawarin mo si Kuya.

Patawarin niyo ako, Ma…Pa…

Mavis Point of View

TINIGNAN ko siya ng diretso sa mga mata niya. “D-don’t say that, Gray. You’re not a failure,” sabi ko. He was crying like a son who had failed his parents. Kahit na hindi naman pero nakikita ko sa kaniya ’yun. Hindi ko na napigilang maluha.

“I didn’t save him…hindi ko deserve na mabuhay,” sabi pa niya. Hindi ko kayang marinig ’yun mula sa kaniya. “Dapat namatay na rin ako kasama sila. D-dapat namatay ako kasama nila Mama at Papa sa car accident, dapat namatay ako sa tabi ng kapatid ko!”

“Shhh…” Alo ko sa kaniya. “Hindi mo dapat ’yan sinasabi. For sure, hindi nila gugustuhing pati ikaw ang mawala.”

Hinayaan ko na lang siyang umiyak sa mga oras na ’yun dahil alam kong kailangang-kailangan niya. Matagal na rin niyang hinahawakan ’yun. Sa tingin ko, ito na ang oras para bitawan niya ’yun. Dahil mas lalo lang siyang nahihirapan.

“I’m here…hindi kita iiwan,” bulong ko, dahilan para humigpit ang yakap niya

Sa sobrang pagod niya, nakatulog na siya sa kama niya. Pakiramdam ko, naiiyak na niya lahat kanina. Tinignan ko ang mukha niya, napakapayapa na nito. 

Malayong-malayo sa mukha niyang malamig, nonchalant at sa mukha niya kanina. Para lang siyang nagpapahingang bata.

Kaya ba siya ganoon? Kaya ba siya malamig kausap? Kaya ba siya nakakatakot at walang emosyon sa ibang tao dahil sa nangyari? Dahil ayaw niyang masaktan?

Nakita ko si Marshall na may dalang pamalit ko para sa gabing ’yun.

"Salamat," sabi ko sa kaniya.

'You're welcome, Mr. Lim. Pwede na po kayong maligo," sabi niya bago lumabas. Dahan-dahan akong tumayo para sana hindi siya magising.

Pero hinuli niya kaagad ang kamay ko.

"Hmmm," he groaned. Napabuntong-hininga ako.

"Maliligo lang ako. Matulog ka lang diyan," namamaos kong sabi. Sinubukan kong tumayo muli pero hinila na niya ako sa bewang at may idikit pa ang sarili niya na parang bata.

"I thought hindi mo ako iiwan?" Tanong niya sa hoarse voice.

"Maliligo lang ako, hon," bulong ko.

"No, please stay..." pakiusap niya. I brushed his hair. Pinulupot naman niya ang dalawang legs niya sa kanang legs ko.

"I'll stay," bulong ko pa. "Hindi kita iiwan hangga't walang dahilan."

Dahan-dahan niyang ibinuka ang mga sleepy eyes niya. Namumula pa ng bahagya ang mga iyon kakaiyak kanina. "R-really?"

"Sleep," utos ko sa kaniya. Pero bumangon siya at niyakap ang mga bewang ko.

"Say that again please?" Aniya.

"No, go back to sleep," sabi ko uli pero ngumuso lang siya.

"Please, hon? I'm begging..." pakiusap niya gamit ang nang-aakit na boses. Napabuga ako ng hangin.

"Hindi kita iiwan hangga't walang rason," pag-ulit ko habang nakatitig sa kaniya. He smiled at me. "Kahit ikahiya na ako ng ibang tao. I'll fight for us."

"I'll fight for us too," sagot niya pa.

Hinalikan niya ako matapos niyang sabihin iyon. 

Itutuloy…

Desire 34

Desire 34: Ashes

Mavis Point of View

After a few days, nagbalik na uli kami sa school. Nagresume na ang lahat. Huminga akong malalim dahil malapit na uli ang 2nd game namin laban sa ibang school, at mas cruel din ang few months ko dahil finals na. Magsasabay-sabay na naman ang mga deadlines ko.

Nakisakay ako uli kay Gray dahil tinatamad akong mag drive, at isa pa, sa kanila kasi ako natulog dahil naglambing na naman siya sa akin.

"So, we will have lunch later?" Tanong niya pagkababa namin ng kotse.

"Sure." Napangisi ako. "Mcdonald's?" 

"No," tipid niyang pagtanggi.

Napanguso ako. "Ok, I guess mag–isa akong kakain?"

Napairap na lang siya sa kaartehan ko bago sumilay ang ngiti sa labi. "Fine."

"Alright, I'm gonna go now, hon," pagpapaalam ko. Pero agad niyang kinuha ang bewang ko at iniharap sa kaniya. He gave me a smacked kiss.

Imbes na magalit sa kaniya ay natawa ako at naitulak siya ng mahina. "You really love challenges huh?"

"I do..." bulong niya sabay kindat sa kaniya. Tumingin ako sa paligid para makasiguradong walang nakakita nu'n. Mabuti na lang at medyo dulong part ng parking ang pinagpwestuhan namin. Muli na naman niya akong hinila at hinalikan bago isandal sa kotse niya. Nabitawan ko ang bag ko dahil doon at nadala sa ginawa niya.

I could feel myself hardening against him once more, the friction between us sparking a fresh wave of heat. He nipped at my lower lip, a playful yet sharp sting followed by the soothing brush of his tongue. I stayed still, surrendering to the sensation and letting him have his way with me for a few breathless moments before I finally forced myself to pull away. Ipinasok ko pa ang kamay ko sa pants ko para ayusin ang pagkakaayos ng alaga ko.

"Ang libog mo ah?" biro ko sa kaniya habang pilit na inaayos ang shirt ko na halos magusot na sa ginawa namin kanina. I tried to sound casual, pero ramdam ko pa rin ang bilis ng tibok ng puso ko.

“I don’t know why,” he replied softly, his voice dropping an octave. Isinandal niya ang kaliwang kamay sa gilid ng kotse, trapping me slightly in his space. Hindi niya inalis ang tingin sa akin, those eyes were dark, heavy, and still lingering on my lips as if he wasn’t done with me yet.

“Magkasama talaga tayo kagabi,” sabi ko pa bago napailing. “Aalis na ako.”

"Let's walk together," aniya. 
"Go to the faculty. Kapag talaga nakita tayo ni Davis at nadulas 'yun, bahala ka," sabi ko pero para siyang walang narinig at sumama talaga sa akin ang loko. Well, hindi naman kami magkadikit ano.

"What if student pa rin kaya ako? Edi mahahawakan kita sa harap ng mga kaibigan mo?" aniya. Speaking of, nakita ko sa tapat ng building namin ang mga ulupong na agad na napatingin sa akin.

Napamulsa si Gray.

"Edi magkalaban din tayo, ano? Magkalaban kaya ang school natin?" sabi ko pa. Napansin kong napangisi si Davis at pasikreto pang ibinilong kanang kamay niya habang ang kaliwa naman ay nakataas ang hintuturo at dahan-dahan na ginagalaw iyon papasok sa butas niya.

Napailing ako sa kaniya.

"Coach!" Bati nila at inapiran si Gray. Napansin kong muli na naman siyang naging cold sa kanila.

"Bakit magkasama kayo ni Coach?" Tanong pa ni Jojin sabay akbay sa akin.

Tumango ako. "Ah, pinag-uusapan lang namin 'yung practice mamaya."

Naubo si Davis sa narinig. Ang sarap niyang tadyakan ngayon sa baga. "Wow...noiccce 'yan."

Pasikreto ko siyang kinurot sa tagiliran."Arakep—"

“Paalis na rin si Coach eh ’di ba?” Tinignan at pinandilatan ko pa si Gray na agad namang tumango.

Buti nagets niya agad. Masyado na ata kaming halata.

"See y'all sa practice mamaya," seryosong sabi nito at tinapik ang balikat ko bago naglakad ng nakapamulsa uli. Sinundan namin siya ng tingin hanggang sa makalayo ito.

"May kakaiba kay Coach Gray ngayon ano?" ani Davis.

Napatingin kami sa kaniya matapos niyang sabihin 'yun, tinaliman ko ang titig sa kaniya dahil baka madulas 'to.

"Parang wala naman...bukod sa parang medyo lumaki biceps niya," ani Stark sabay tingin sa akin. 

hmmm?

"Lalo siyang gumwapo...blooming ganon!" sagot ni Davis habang nangingiti. 

"Tarantado! Buntis ba siya?" ani Jojin na ikinatawa namin.

"Promise, tingnan niyo pa. Nakangiti siya kanina kay Mavis eh," dagdag pa ni Evan. "Mga ganong tao, madalas in relationship, right?"

Napalunok ako.

"Oh 'di ba!!" suhol ni Davis. Napapailing na lang ako sa kanila.

Pumasok na kami sa loob at naupo sa mga upuan namin. Paglapag ko ng bag ko ay siniko ako ni Davis na unfortunately, katabi ko pala sa subject ngayon.

"Ano?" tanong ko sa kaniya.

"Ikaw ah? Wala ka sa condo mo kagabi. Hinanap ka ng tropa kahapon," sabi niya. Halatang chismoso eh. May pinagmanahan. "Nasaan ka?"

"Nasa 

home ko,“ sagot ko. Nakita ko ang panginginig niya habang maharot na pinagpapalo ako sa braso.

Isipin nyo, ang laki niyang tao at matangkad pa sa akin. Tapos pinalo niya ako? Kawawa talaga ako sa kaniya.

"Aray!" reklamo ko. "Palibhasa wala kang matawag na home kasi ginagawa mong motel mga babae mo eh."

Napasimangot siya pero nabawi agad 'yun.

"Tapos tapos? Gumawa ba kayo ng baby—" Pinisil ko ang dalawa niyang labi para manahimik siya.

"Tigilan mo nga ako ah? Ang ingay mo! Akala ko ba sikreto lang natin?" sabi ko pa habang pinandidilatan siya.

Nagtaas siya ng dalawang kamay. "Sorry! Sorry! Hindi ba pwedeng masaya lang ako kasi may lovelife na ang princess fiona namin?" Sinamaan ko siya ng tingin. "Akala namin magiging matandang dalaga—este binata ka na eh."

Hindi na ako tinantanan ng tukmol hanggang sa dumating ang lunch. Gusto daw niya malaman pa ang history namin. Wala naman akong magagawa dahil kita ko naman na bumebenta sa kaniya 'yung buhay ko ngayon.

Lumabas na ako nang natanggap ko ang text ni Gray sa akin. Pinuntahan ko agad siya sa parking. Nakangiti pa siya sa habang naghihintay sa kotse niya at nakacrossed arms.

"Mcdo?" tanong niya uli habang nakangiti sa akin.

Tumaas ang kilay ko. "Bakit? Do you think magbabago ang isip ko?"

"May magagawa ba ako kapag nag alburoto ang honey ko?" sabi niya habang nakangisi. Napairap na lang ako habang natatawa. Bubuksan ko sana ang pintuan ng may marinig ako sa di kalayuan.

"Hoy!! Mavis!! Hintay!" sigaw ni Jojin. Napalingon ako agad. Nakita ko pa na kasama na nila si Zorren. Nakakunot ang mga noo nila.

"Oh my fvcking—" pigil ko sa sarili ko. 

"It's fine, relax," paalala ni Gray. "H'wag kang magre-react."

"Anong ginagawa niyo rito?" Tanong ko agad. Narinig kong napabuntong-hininga si Gray.

"Nakita ka namin na papunta dito kasama si Coach. Ikaw ata ang tinatanong dapat namin niyan?" balik ni Stark na nakakunot ang noo sa aming dalawa. Tinignan ko si Davis. He clamped his lips shut. 

My lips parted slightly. 'A-ah..."

"We're just talking about something important. Then, inalok ko siyang kumain para mapag usapan 'yun," sabat ni Gray. Halata sa boses niya ang authority. Hindi tuloy nakapagsalita pa ang mga kaibigan ko dahil doon. Pero sa mga mata nila, parang may hinihintay silang sagot mula kay Gray.

Gray sighed. "It's just a basketball thing. Since, siya ang captain...siya ang dapat makaalam. Ngayon, if you'll excuse us."

"Coach sabay na sana kami. Sana ba kayo kakain?" Pagsabat ni Jojin. Pinandilatan siya ni Davis pero hindi ata nagets ng gago.

Nagkatinginan kami ni Gray bago siya tumango. "Okay. Hop in."

Naupo na ako sa passenger seat bago sila pumasok sa loob. Mabuti pa nga at nagkasya dahil nasa lima sila.

Napasinghot si Stark. "Bango naman dito sa loob ng kotse mo, coach. Parang pamilyar 'yung amoy?"

"Oo nga eh? Ah! Kay Mavis! Naamoy ko 'yun sa condo niya eh?" Ani Jojin. Napatingin ako kay Davis na nagpipigil ng tawa gamit ang damit niya habang si Zorren ay clueless.

Si Stark ay nakakunot ang noo sa akin. 

"Ah kasi nareco ko kay coach 'yung pabango ko for car. Mabango kasi talaga. Yan din gamit nina Papa," palusot ko. Napansin ko si Gray na nakangisi habang nakakagat sa labi niya.

Kung pwede ko lang siyang kurutin talaga eh.

Napansin ko rin si Zorren na nakatitig lang sa akin, parang pinapanood ang magiging reaksyon ko.	

"Ah, then I should buy that. Nakakaadik namang amuyin," sabat ni Zorren. 

"Tsk," mahinang asik ni Gray. 

Pfft Seloso.

Napuno tuloy ng kulitan ang kotse hanggang sa makarating kami sa kakainan. Wala na nagawa si Gray dahil nakisama rin sila sa lamesa namin, kaya hindi peaceful na kainan ang nangyari. Imbes na kaming dalawa lang, napuno ng kulitan at tawanan.

Habang nag-uusap kami nila Stark ay biglang nailapag ni Gray ang chocolate ice cream na binili niya para sa akin. Habang si Zorren naman ay nilapag sa harap ko ang sundae. 

Nagkatinginan kami ni Davis habang sina Stark ay tinignan sina Gray at Zorren na para bang may tensyon sa bawat isa.

"Here, Mavis. Your ice cream," ani Gray. "One dessert is enough for you. Masama 'yung napaparami ka since nag-gym ka, right?" ani Gray.

Hindi ko tuloy ang isasagot ko.

Napatikhim naman si Zorren. "Sorry, I thought nakalimutan niyang bumili ng dessert niya." Binigay niya 'yun kay Davis na agad naman nitong kinuha. "Paano mo pala nalaman na favorite ni Mavis 'yan, coach?"

Hinawakan ko ang binti ni Gray para sana sabihang h'wag na sumagot pero kita ko sa kaniya na may kakaiba sa kaniya at tila balak talagang patulan ito.

"I saw it on his Instagram post," tipid na sagot ni Gray. Inayos niya ang manggas ng damit. "Anyway, let's talk about your practice later and our game this week."

Hindi naalis ang titig ni Zorren sa akin at kay Gray ng mga oras na 'yun kaya napayuko na lang ako at nagdecide na magrestroom sana.

"Excuse me," sabi ko na lang bago tumayo. Sinundan pa ako ng tingin ni Gray pero hinayaan ko na lang siya. Papasok na sana ako sa restroom nang may mahagip ang mga mata ko.

Papalabas na kasi 'yung lalaking sobrang pamilyar sa akin. Nagkatinginan kaming dalawa. Doon siya ngumiti sa akin.

May naramdaman na naman ako sa ulo ko.

Yung ngiting ’yun…may kamukha.

Hindi lang dahil siya ’yung nagligtas sa akin… Parang, matagal ko na siyang kakilala. Tangina, parang gusto ko siyang habulin.

Ewan ko. Dapat ko siyang makausap.

Hindi ko alam kung bakit kusang gumalaw ang mga paa ko para habulin siya.

"Wait!" sabi ko rito pero hindi niya ata ako narinig. Lumabas na ito ng tuluyan. Bago pa magsara ang glass door ay nakalabas na rin ako. Ngunit bago ko pa siya maabutan...

May humila na sa mga kamay ko. Kasabay nu'n ay ang pagdaan ng mabilis na kotse. Nilipad ang buhok ko sa hangin na dala nu'n kaya sobrang kumabog ang dibdib ko.

Ngayon lang nag sync-in sa akin ang dapat na gagawin ko.

"Mavis!" sigaw ni Gray sabay mahinang tinapik ang baba ko. Napatingin ako saglit sa kaniya at sa tinawiran ng lalaki. 

Wala na siya roon.

"Hey.. hey... what are you doing? Bakit ka biglang lumabas?" Tanong ni Gray na puno nang pag-aalala ang boses.

"A-ah...may hinahabol ako," sabi ko. Hindi ko alam kung paano ko ipapaliwanag. "P-pero nawala siya."

"Who was that huh? Alam mo bang muntikan ka ng masagasaan?" aniya. Hinawakan niya ang dalawa kong balikat para iharap sa kaniya.

Lumabas din sina Stark at Davis.

"Anong nangyayari sa'yo?" tanong kaagad ni Davis. Napabuntong-hininga ako. Sobrang kakaiba.

Kamukha niya talaga eh. Nasa dulo na ng dila ko pero hindi ko mabanggit. Ugh!

Napalunok ako. "W-wala. May nakita lang akong kakilala. Hahabulin ko sana," pagdadahilan ko.

"Tsk! Let's go back to Harvey, guys. Sige na tawagin niyo na sila. Baka kung ano pang mangyari sa inyo rito," sabi ni Gray na agad namang sinunod ng dalawa. Pagkaalis nila ay saka ako tinignan ni Gray habang sinusuri ang itsura ko. "Don't do that again. Sino ba kasi 'yang hinahabol mo at nakarating ka pa rito? Nakalimutan mong malapit sa highway ang establishment na 'to."

"S-sorry, hon," namamaos na bulong ko.

He smiled genuinely at me. "At least you're fine now. Don't do that again...tinakot mo ako."

Tumango na lang ako habang pilit na fini-figure out sa utak ko ang gusto kong sabihin. Inakupa tuloy nito ang utak ko at namalayan na lang na uwian na. Kung hindi pa ako tinapik ni Evan.

“Uwian na,” aniya. “Kanina ka pa wala sa sarili. Are you really ok?”

Tumango ako sa kaniya. "May iniisip lang."

"Can you share it with me?" tanong pa ni Evan.

"It is nothing...really," sabi ko pa. Napatingin ako sa mga kaibigan ko na papaunta sa amin.

"Are you sure? I can figure out things that don't make sense," logic na paninigurado pa nito pero umiling na ako. Inayos niya ang eyeglasses niya.

"Promise, wala lang talaga," sabi ko. "Ok na ako. Baka antok lang siguro?"

"I know. Hindi mo nga pinapansin kanina 'yung tawag ni prof eh. Miski sa lecture hindi ka nagsusulat kanina," paliwanag niya bago isukbit ang bag. He smiled at me. "I-send ko na lang 'yung mga pictures later ng notes ko. Summarized naman na siya."

Picture…

Picture…

Picture…?

Oo nga! Tangina! Siya nga!

“Hoy!” tawag ni Davis sa akin pero kaagad kong kinuha ang gamit ko.

"M-may kakausapin lang ako! Susunod ako sa practice maya-maya! bye!" sabi ko sabay takbo palabas. Pumunta kaagad ako ng gym para sabihan si Gray. 

"Naku, kakakalis lang. May pinuntahan nga eh at nagmamadali. May kausap kasi siya kanina. Bababalik daw maya-maya," sabi ni Sir Joseph noong makarating ako. Napabuga ako ng hangin. Naisip ko na baka nasa parking lot pa ito at maabutan ko pa.

"Sunod ako, Sir. May puntahan lang po ako!" sabi ko sa kaniya. Tinatawag pa ako nito pero tumakbo na ako papuntang parking lot. Noong narating ko na ang pinagparkingan ni Gray ay nakita ko pa ang kotse niya roon. 

Nakahinga ako ng maluwag.

Sa wakas! He should know the truth.

Di-diretso sana ako nang may mapansin ako sa gilid nito. Isang babae at isang batang lalaki na nakahawak pa sa kamay nito. 

Brown and straight ang buhok ng babae habang nakasuot ito ng blazer and black pants. Nakasuot pa ang shades nito na nasa kaniyang ulo habang halata ang irita sa mukha. Maganda siya pero halatang mataray dahil sa singkit na mga mata.

Imbes na magpakita ay nagtago ako sa bandang likuran para makinig.

"Ano? Itatanggi mo na naman? Gray hanggang kailan mo ba gagawin 'yan? Halos isang buwan ka nang ganiyan!" saad ng babae sa kaniya. Napakunot lalo ang noo ko sa narinig.

"I told you!" iritado na si Gray at halatang sasabog na. "Hindi nga akin 'yan eh!"

"Anong hindi!" sagot agad ng babae sa kaniya. Tumikhim si Gray kaya medyo humina ang boses ng babae. "Sinabi ko na sa'yo ang buong detalye! Bakit ayaw mo bang maniwala?"

"Pero hindi pwedeng maging akin 'yan!" ani Gray. "Fvck it! Wala nga akong natatandaan eh!"

"Anong wala?! Tapos ako meron? Nahihibang ka na ba? Magpakalalaki ka nga!" 

I could hear Gray sighed deeply. "Fine! Pero may iba ka pa bang evidence na kapani-paniwala? Your story isn't counted. Malay ko ba kung gumagawa ka ng lang kwento?"

Napadabog ang babae. "Kahit kailan ka talaga! Arghh! Kung hindi ka lang talaga kailangan! Hindi ako lalapit sa'yo! You're just a heartless jerk!" 

Napakagat ako sa lower lip ko. 

Anong context ng pinag-uusapan nila?

Gusto ko man magpakita pero ayokong madamay o sumabat lang ng ganoon lang. May manners naman ako when it comes sa conversations and other stuff.

"Show me your evidence!" ani Gray. "And I'll help you. But if you don't...then don't bother me again or else I'll call  my attorney."

Bigla ko namang narinig ang iyak ng bata. Para akong naawa. Baka kung ano pang mangyari. Kaya lumabas na ako at nagkunwaring nagulat pa para hindi obvious na nagtatago ako.

Napatingin sila sa akin, lalo si Gray na gulat na gulat pa at tila namutla.

"A-ahh coach,' sabi ko sa kaniya. "Sorry, nakaistorbo ata ako."

"Mavis...what are you doing here?" Tanong ni Gray.

"Sino siya?" tanong ng babae sa kaniya. Kumakabog na ang dibdib ko sa kaba pero nagkunwari akong walang narinig.

"Don't mind him, Mavis. Let's go back to the gy—"

"Hindi mo man lang ipapakilala ang anak mo sa kaniya, Gray?" tanong ng babae na nagpatigil sa akin. Para akong nabagsakan ng malaking ankla at natuod sa kinatatayuan ko. Napahawak si Gray sa akin pero iniwasan ko agad 'yun. 

Ano na naman ’to? Damn it!

"A-ah hindi naman necessary 'yan. P-player niya lang ako rito," sabi ko sabay ngiti kay Gray na para bang ang saya ko ng mga oras na 'yun. Kabaliktaran nito ang nangyayari sa katawan ko. Nanginginig ang mga kamay at ang kalamnan ko ng mga oras na 'yun. Napansin ko na napapikit si Gray sa narinig. "May anak ka pala Coach? Hindi ka nagke-kwento. Akala ko ba, binata ka pa?"

Napahawak sa sintindo niya si Gray. "Mavis...please let me—"

Ngumiti naman sa akin ang babae. "Yes, anak namin in fact. Kamukha niya ano?"

Tinignan ko ang bata na kumaway pa sa akin kahit may luha pa ang mata.

Oo nga…

Damn you, Gray…you lied to me…again.

“Hi Mister…” bati nito.

Pilit akong kumaway. "A-ah mauna na ako, Coach. Mukhang masama po ang pakiramdam ko at hindi ako makapag practice..."

Sinubukan akong hawakan ni Gray pero tumakbo na ako papalayo roon. Yung okupado kong utak kanina, mas lalong napuno ng mga tanong. 

Naramdaman ko naman ang malalakas na patak ng ulan habang naririnig ang malakas sa pagtawag ni Gray sa akin. Lumalabo na rin ang paningin ko. Napupuno ng likido na ayaw kong lumalabas sa mga mata ko.

Fvck it, Mavis. Mabuti na lang at umuulan. Hindi nila mahahalata.

“Hon! Please! Talk to me!” pakiusap niya. Hindi ako huminto at tinakbuhan pa siya. Gusto kong umalis ngayon. Gusto ko siyang takasan.

"Mavis please!" tawag niya. May mga estudyante namang naglalakad sa di kalayuan kaya hindi ko na siya narinig pa, habang ako dire-diretso lang hanggang sa makahanap ng sisilungan.

Ang building namin.

Mabilis akong pumasok sa loob ng room namin pabalik kung saan naabutan ko pa si Davis na nakakunot ang noo noong magtama ang maga mata namin.

"Oh? Basang-basa ka naman. Magkakasakit ka niyan," aniya. "Ayos ka lang?"

"P-pwede mo ba akong ihatid sa condo ko?" tanong ko habang hinihingal at tumutulo ang tubig sa katawan ko gawa ng ulan.

"A-ah sure pero 'di ba may practice tayo—"

"Please?" napayuko ako at pinigilang maluha sa pagkakataong 'yun. "Hindi ko kayang maglaro ngayon."

"Alright alright. Fine," sabi niya sabay kuha ng susi sa bulsa niya ang payong sa bag niya. Nakahinga naman ako ng maluwag kahit papaano. Paglabas namin ay naroroon si Gray, nakasandal at naghihintay sa akin. Nang makita niya ako ay agad itong lumapit.

"Hon please listen to me first—" Itinaas ko ang hintuturo ko sa kaniya.

"U-uuwi na ako. M-makipag usap ka sa sarili mo," sabi ko. Hindi ko matignan sa mga mata si Gray. "D-davis tara na."

Napansin ko ang pagseryoso ni Davis. "Coach, anong ginawa mo sa kaibigan ko?" 

"Davis, let me talk to him first—"

"With all due respect, Coach...kung ano man 'yang ginawa mo sa kaniya please h'wag ngayon. Mukhang kailangan niya ng space from you," matapang at seryosong sabi ni Davis na humarang na sa pagitan namin. Napaluha na ako ng tuluyan.

"But—"

"Coach please!" saway ni Davis. Inabot nito ang kamay ko. "Tara na bro. Iuuwi na kita."

Hinila na niya ako ng mahina papalayo roon habang si Gray, nanatili sa kinatatayuan nito.

Sa pagsakay ko sa kotse ni Davis ay katahimikan ang namayani sa pagitan namin. 

Tangina, hindi ako sanay na umiiyak ako sa harap ng kaibigan ko. Ang awkward…

“Sige lang, hindi naman kita tatawanan eh,” sabi ni Davis. Tinignan ko siya bago nagsidaluyan ang mga luha ko. Niyakap niya pa ako habang yumuyugyog na ang mga balikat ko.

"Tangina, Davis...s-sabi ko na nga ba masasaktan lang ako sa love na 'yan," sabi ko habang pilit na tumatawa sa kabila ng hagulgol.

"Love can also hurt you, Mav..." bulong niya na may sinseridad sa boses. Tinapik niya ang likuran ko. "Iinom nga natin 'yan!"

Napabitaw ako sa kaniya at pilit na nilalabanan ang lungkot at gulat na naramdaman. Natawa ako ng peke "I-I m-miss being d-drunk," sabi ko pa at bahagyang nanginig sa lamig ng aircon. Hininaan naman ito ni Davis.

"Ano? Tatawagin ko na ba ang tropa?" aniya sabay tingin sa cellphone niya. "Mukhang cancelled na rin ang practice eh."

Tumango ako sa kaniya sabay sandal sa kinauupuan. Pinaandar na niya rin ang kotse paalis ng school.

Itutuloy…

Thanks sa mga nagbabasa pa rin nitooo. Comment and votes kayo, lemons!

Desire 35

Desire 35: Space

Mavis Point of View

Napahalumbaba na lang ako habang nakatitig sa alak na nasa harap ko. Nauna kaming dalawa uminom ni Davis dahil kailangan ko ng mapagsasabihan.

"Ano?! May anak siya?!" gulat na sabi ni Davis. Napatayo pa 'to habang nakapameywang.

"Y-yun ang sinabi nung babae eh," sagot ko. "Ano bang dapat kong gawin? Hiwalayan na siya?"

Nanlaki ang mata niya. "Saglit nga. Sigurado ka bang anak niya 'yun? Baka nagsisinungaling lang?"

Tinignan ko siya habang may pagtataka sa mga mata ko. "So, hindi ka naniniwala sa akin?"

"That's not what I meant." Napabuntong-hininga siya. "I'm trying to say...what if nagsisinungaling 'yung babae? Hindi naman malabo 'yun bro."

Tumaas ang kilay ko bago ininom ang alak na nasa baso ko. Napangiwi pa ako. “Give me one reason kung bakit nagsisinungaling ’yung babae? Mukha nga siyang sincere eh? I-isa pa, kamukha ni Gray ’yung bata.”

“Gwapo si Coach ’no? Malay mo nababaliw lang ’yun sa kaniya?” Ani Davis na ikinairap ko. “B-but, you said na kamukha niya…so there’s a chance na sa kaniya nga ’yun.”

“Well, I’m happy for him!” sabi ko sabay salin muli ng alak sa baso. Pumasok naman bigla sila Stark na nagulat pa dahil nakita nila akong tipsy na agad.

“Damn…nauna agad kayo ng wala kami?!” ani Stark. “Tapos lasing agad ’to?! Bakit mo hinayaan, Davis?”

“Hoy! Hindi ko nga maawat oh?” depensa ni Davis. “Pero hayaan niyo na, problemado eh.”

Natahimik sila.

“Ilabas niyo na ’yung panibagong alak! Paubos na ’tong binili niyo eh!” reklamo ni Jojin. Si Evan naman ay halatang busy sa kaniyang cellphone habang si Zorren ay hinawakan ang basong hawak ko.

“You need to calm down,” paalala niya. Hindi ako sumagot at tinignan ang cellphone ko. Naka ilang missed calls na pala siya at text.

Sakto namang may dumating na another text galing sa kaniya. Napairap akong muli.

[5:58 PM]

Gray

“Are you drinking? Please, h’wag kang uminom ng marami para makausap mo pa ako. I will wait for you tonight. Nandito ako sa labas ng condo unit mo.”

Mas lalo akong nainis. Tapos ano? Magpapaawa na naman siya? Maghihintay at matutulog na naman siya sa labas? Tapos sa huli, ako pa ang magi-guilty? Ay nako tigilan niya ako!

Mavis

“I need days or weeks. So, don’t bother waiting for me. Umuwi ka na sa inyo.”

Nakita ko ang panonood nila sa akin. Lahat sila nasa akin ang mga mata, para bang naghihintay ng mga susunod kong igagalaw. “What?”

“Heartbroken ’to ’no?” Tanong ni Stark.

“Hindi,” tipid na sagot ni Davis. “May personal problema lang ’yan.”

“Wala. Oks lang ako,” sagot ko bago itaob ang cellphone sa lamesa. “Buksan niyo na ’yung chips!”

“Magsabi ka nga, Mavis,” pagtawag ni Stark sa akin ng seryoso. Natahimik silang lahat ng marinig ’yun. Miski ako kinabahan. Lumalabas na naman ang pagiging matanda niya amin. Tumayo siya at may kinapata sa bulsa ng pants niya.

“Bibili lang pala ako ng yosi, sama ka Mavis,” aniya. Tumayo rin ako. Kapag ganito, para siya ang captain sa amin dahil napapasunod niya kami agad.

Pero hindi naman niya tine-take advantage ’yun. Kapag alam niya lang na madalas kaming nawawalan ng kontrol. Paglabas namin ay inakbayan niya ako.

“May boyfriend ka ba?” Tanong niya. Tinignan ko siya.

“Wala,” sagot ko. Napailing naman siya.

“Anong wala? Itatanggi mo pa?” Ngumisi siya bago sumakay sa elevator. “Halatang-halata kayo ni Coach nung pagbalik pa lang niya nung game natin sa Red lions.”

Nanlamig ako sa narinig. Ah ganon?

“Baka naiisip mo lang ’yun,” sabi ko pa at sinusubukan maging cool.

“Naiisip ko lang? Sus! Nilapitan ka niya nung time na nanalo tayo sa 1st game. Kulang na lang halikan niya ang leeg mo eh.” Napabuntong hininga siya. “You’re such a bad liar.”

“Mukha ba akong papatol sa coach ko?” Napakagat ako sa ibaba kong labi.

“Ewan. Hindi. Hindi ka nga nagkakainterest sa love eh. Akala ko nga hindi ka lang attracted talaga sa tao. Muntikan ka na namin kayang ireto sa hayop baka sakaling doon ka mainlove…pero tangina? kay Coach ka pala bibigay?”

Napatingin ako sa kaniya. Sinusubukan kong maging nonchalant pero kinakabahan talaga ako. Pakiramdam ko, alam na ng lahat at kinabukasan…nasa office na ako ng dean.

“H-hindi ah?” Sabi ko. “Aish! Ang kulit mo naman.”

“Mavis, hindi mo kailangang magtago sa amin. Nakakatampo ka nga kung iisipin kasi pati sa amin itatago mo ’yun?” Bumukas naman na ang elevator at sabay kaming lumabas. Nagpunta kami sa malapit na convenience store. Pagpasok ko, napansin ko agad ang pamilyar na pigura ni Gray. Nakatalikod ito at nasa section ng mga biscuits. May kinakalikot sa cellphone niya. Napatago ako at hinila agad si Stark papunta sa mga chips section.

“Ano? May pinagtataguan ka—ahhh sus! Edi totoo nga ang hinala ko?” Tanong niya habang nakatitig sa kinaroroonan ni Gray.

“Shh! H’wag kang maingay!” bulong ko. “Fine! Oo na! Totoo na! Seriously, sino pa bang nakakahalata sa inyo?”

Stark chuckled. “Wala, ako lang ata pati si tukmol na Davis.”

“H’wag mong sabihing sinabi niya?” Naiirita kong sagot.

“Hindi, akala mo sa akin? Manhid para di ko mahalata ’yun?” aniya sabay kuha ng anim na beer nito sa fridge. Napatingin ako sa kinaroroonan ni Gray at napansin na wala na ito. Doon lang ako nakahinga ng maluwag. Kumuha ako ng chips sa inis ko.

“Ahhh, kaya wala ka rin palang paramdam nung sembreak? Kasi siya ang inaasikaso mo?” panunukso niya bago magbayad sa cashier. Kumuha ito ng isang kaha ng sigarilyo niya. “Sabihin mo na kina Evan ’yan. Hindi naman nila ikakalat ’yan eh.”

Napangiwi ako. “Baka magdaldal sila Jojin—”

“Hindi, akong bahala. Bakit naman namin idadaldal ’yun? Edi nawalan kami ng captain at coach na magaling?” aniya. Gumaan naman ang pakiramdam ko sa narinig. “Ipakilala mo rin sa amin ng pormal. Gago, sinulot ka ng hindi kami kino-consult?”

“Tatay ba kita? Hindi ko pa nga napapakilala sa mga parents ko eh?” tanong ko na ikinatawa niya.

“Kahit na, bunso ka namin dito. Atsaka para alam niyang may magtatanggol sa’yo kapag sinaktan ka niya,” proud na sabi pa ni Stark. Napansin kong kinindatan niya pa ang cashier na medyo namula dahil doon. Napairap ako ng bahagya kay Stark.

“Please, h’wag niyong ikakalat…black wolve—”

“Alam ko, Mavis. Alam ko ’yun. Kaya nga sana mag-ingat din kayo dahil hindi ’yan pwede sa school. Pwedeng ipakulong si Coach or mawalan siya ng lisensiya,” aniya. Napabuntong-hininga siya. “Bakit hindi mo pala iinvite ngayon?”

Napalunok ako. “A-ah busy ata eh?”

Tumunog ang cellphone ko. Tumatawag si Gray sa akin pagharap ko ng screen.

“Busy pero tumatawag sa’yo?” sarkastikong sabi ni Stark.

"Look...we're not okay. Kaya please don't mention him right now," pakiusap ko naman sa kaniya bago kami bumalik sa condo.

Kumunot ang noo nito sa akin. "Ano? Sinaktan ka ba niya? Nag-away ba kayo?"

Napatingin ako sa salamin ng elevator. 'O-oo eh pero complicated talaga. Saka ko na siguro sasabihin."

"Sa taas mo sabihin, makikinig kami," seryoso niyang paalala. Muling tumunog ang cellphone ko. Tinignan ko 'yun ng ilang saglit bago pindutin ang end call. 

"Alam niyo? Bakit kaya nag cancel si coach Gray kanina ng practice? Mukhang badtrip kanina eh?" Tanong ni Jojin bago kumain ng chips na pulutan namin.

"Itanong niyo sa boyfriend," ani Stark. Napanganga si Davis sa akin habang nagkatinginan sina Evan at Jojin. Hindi ko alam kung nasa hotseat ba ako ngayon? Bakit naman biglaan?

"Oh gago ka! Sabi sayo Evan eh!" ani Jojin.

"Fine, you won!" pagsuko ni Evan. 

"What do you mean by that..." pagsabat ni ni Zorren na tila naguguluhan pa rin sa narinig.

Hindi ko naman masabi sa kanila ang mismong problema, kaya sa huli hindi na nila ako napilit pa. Binilinan ko rin sila na h'wag sanang maingay.

"Aba oo naman! Cheers! Sa wakas! Hindi na single si Mavis!" sigaw ni Jojin bago kaming lahat magcheers.

Tumunog muli ang cellphone ko. Natahimik naman sila dahil doon. Nakailang tawag na siya sa akin. Dalawang sim or cellphone pa ata ang gamit niya dahil may unregistered number pa na tumawag. Akala niya siguro sasagutin ko.

Nasasaktan talaga ako eh pero bakit meron sa dibdib kong nagsasabi na hayaan siyang magpaliwanag? Kinakain ako ng kuryosidad kahit alam kong masasaktan ako sa maririnig ko.

"Tumatawag ba? Sagutin mo sagutin mo," ani Jojin. Nabatukan tuloy siya ni Davis.

"Kung hindi mo pa kaya, h'wag muna," paalala ni Davis. Nakaramdam naman ako ng sakit sa ulo dahil naiinis na ako. Nag-iinit na ang cellphone ko sa ginagawa niya. 

Binigay naman sa akin ni Stark sa akin ang beer na kakabukas niya lang. "Oh!"

Kinuha ko 'yun at tumungga ng kaunti. "I want some fvcking explanation tonight. Kakausapin ko lang."

Kumunot ang noo ni Stark. "Sigurado ka ba? Kaya mo na kausapin?"

"Nag-iinit kasi ang cellphone ko. Aawayin ko lang. Diyan lang kayo," seryoso kong sabi bago lumabas.  I texted him na umakyat sa rooftop ng condo para doon mag-usap. Dahil wala namang ibang tao roon ngayon. Para rin maluwag kung sakaling masampal ko siya at magkasakitan kami.

Nang makarating ako sa rooftop ay narinig ko pa ang pagtakbo niya. Napansin kong basa pa rin ang suot niya, pati ang buhok nito. Saglit ko lang siyang pinagmasdan at humarap sa makukulay na ilaw sa ibaba. Nililipad ng hangin ang buhok at damit ko. Ramdam ko rin ang matinding lamig.

"S-sorry, hon," nanginginig niyang sabi, halatang nilalamig. 

Oh wow, pangdagdag guilt ba ’to?

“Oh, mag explain ka na. Baka magkasakit ka at kasalanan ko pa? Masisi pa ako ng asawa mo,” sabi ko sa kaniya. Naramdaman ko ang kamay niya sa bewang ko. Agad kong tinabig ’yun.

"She's not my wife, hon. Please believe in me?" pakiusap niya. Namamos ang boses niya at humarap sa akin. "Ikaw lang 'yung mahal ko. Ikaw lang 'yung magiging future asawa ko at papakasalan ko someday."

"Tigilan mo nga ako. Ilang beses ka nang nagsinungaling sa akin, Gray. Sa tingin mo maniniwala pa ako ng ganoon lang?" tanong ko sa kaniya. Kinagat ko ang labi para pigilan ang sariling maging emosyonal. "Tangina, ano pa? Ano pang susunod? May tunay kang girlfriend? Ano pa, Gray?"

Hinawakan niya ang kamay ko, pero hindi mahigpit. Nakita ko na nasasaktan siya dahil sa way ng pagtitig niya sa akin. Mabilis siyang umiling.

"C-can you please listen to me first? P-please?" pakiusap niya. Nanginginig ang mga labi niya ng mga oras na 'yun. Natigilan ako.

Maniniwala ba talaga ako sa sasabihin niya? Should I take another shot?

"Fine! Galingan mo lang talaga at malilintikan ka kapag hindi mo ako nakumbinsi," sabi ko sa kaniya. Hinubad ko ang jacket ko. "Oh!"

"N-no, you n-need it more," sabi niya. Nilahad ko 'yun at isinabit sa mga balikat niya. 

"Dami pang arte," sabi ko habang iniiwasan siyang tingnan ng diretso. "Kwento na."

"A-ahmm...first of all, her name is Helena. She's not my wife, hon. Nakilala ko lang siya noon sa bar na pinupuntahan ko noong 18 ako," sabi nito. I kept my composure, not a flicker of emotion crossing my face. Napalunok siya dahil bahagyang gumalaw ang adam's apple niya. "It's just a fling. Magulo kasi kami pareho nu'n. Alam mo na ang situation ko 'di ba? My parents died after akong marescue mula sa kidnappers. Habang siya, nawalan ng magulang dahil nagkaroon ng mga sarili nilang pamilya. K-kami lang ang nagkakaintindihan n'un pero walang love na nabubuo and it's just for 1 year. After nu'n hindi na kami nagkita."

Natawa ako ng kaunti. "S-so, 'you're saying na hindi mo rin alam na nagkaanak ka pala sa kaniya? Na may anak ka pala? After what? 2 years?"

"Yes, hon..." bulong niya. Hindi ko alam ang isasagot ko sa mga oras na 'yun. "So, please don't get mad at me because...katulad mo, nagulat din ako."

"Kailan pa?" Hindi ko pinakinggan ang sinasabi niya. "Kailan pa niya pinaalam sa'yo?"

Napabuntong-hininga siya. "A-ah...noong hindi pa kita n-nililigawan."

Nasapo ko ang noo ko. "W-what?!"

"W-well, may balak naman akong sabihin sa'yo—"

Dahan-dahan akong umatras. "Tangina, hinintay mo pang sagutin kita bago mo sinabi?! Huh?! — wait! Hindi mo sinabi, dahil n-nalaman ko! Damn it!"

"N-no.... Atsaka—"

"Please!" pagputol ko sa kaniya. "Noon pa pala?! S-siya ba 'yung tumatawag sa'yo nung nasa Quezon tayo?"

Dahan-dahan siyang tumango. "But—"

"I heard enough," sabat ko uli. "Tama na."

"Hon, please?" Pakiusap niya. "Please, forgive me...hindi ko lang alam kung papaano sasabihin. S-sobrang saya natin nu'n. H-hindi ko kayang alisin 'yun sa'yo dahil lang sa issue na hindi ko rin alam kung totoo ba. Ayoko lang ding m-mawala ka sa akin."

"Kamukha mo 'yung bata," sabi ko. Nakita kong namumula ang paligid ng mga mata niya kaya tumalikod na ako.

"B-but, maybe hindi talaga siya sa akin—"

"Magpa DNA ka, Gray. Panindigan mo 'yung anak niyo," sabi ko.

"H-how about us?" Tanong niya na tila naguguluhan. "Huh?"

Dahan-dahan akong lumingon. Ginugulo nito ang buhok niya. "Panagutan mo 'yung bata kung sa'yo. Nakakaawa kung hahayaan mong mawalan ng ama."

Mabilis naman niyang hinawakan ang kamay ko. "H-how about us? Paano kung sa akin nga? I-iiwan mo ba ako?"

Napapikit ako. 

H’wag kang lumuha diyan, Mavis.

“Hindi ko alam…” sabi ko. “Umuwi ka na.”

"Hon..." pagtawag niya sa akin.

"Please, Gray. Kailangan ko ng space. Kailangan kong mag-isip. Umuwi ka na. Nakapag-usap naman na tayo at narinig ko ang side mo. Tapos na 'yun," sabi ko na lang bago pumasok sa loob habang prinoproseso sa utak ko ang mga narinig.

Tangina, bakit ba ganito ang first love story ko? Daming nare–reveal.

“Ano ba? Ang likot niyo—”

"Ay ewan! Nag-uusap pa ba?"

"Listen! Shh!"

Napahinto ako at humarap sa pintuan ng storage room. Napakagat ako ng labi bago binuksan 'yun.

"Aray!! Jojin kamay mo!" Daing ni Davis.

"Tangina! Yung beer ko nawala sa kamay ko!" reklamo ni Stark.

Inayos ni Evan ang eyeglasses niya. "Ugh! My glasses!" 

Bigla namang sumunod si Gray at bahagya pang hinawakan ako sa kamay. Inalis ko agad 'yun. "Hon––woah!"

"C–coach..heheh," kamot ulong tawag no Jojin bago sila nagsitayuan.

"Kanina pa kayo diyan?" Tanong ko sa kanila.

"H-hindi ah? A-ano kasi may hinahanap kami—" Naputol ang sasabihin ni Davis ng takpan ni Evan ang bibig niya.

"Magsisinungaling ka pa, huling-huli na nga!" ani Stark. "Oo, pero hindi namin marinig masyado."

"D-do t-they know?" Nauutal na tanong ni Gray. Hindi ko siya sinagot at bumaba na lang. Hindi na ako nag elevator para hindi makasunod si Gray.

Mabuti na lang at hindi na nga ito sumunod. Kaso ang iingay ng mga kasama ko kaya nawalan rin halos ang nararamdaman kong galit at inis kay Gray. Nagsimula rin kasi silang magparty sa loob habang ako, tamang inom lang at pinapanood sila. Magulo pa rin sa akin ang lahat pero napapaisip ako dahil may point din kahit papaano si Gray.

Nagulat din siya na may anak pala siya sa iba. Wala naman akong ikakagalit doon dahil mas nauna 'yun sa akin. Tatanggapin ko naman.

Pero 'yung pagsisikreto niya sa akin? How? How am I supposed to understand that? Kasi ginagawa niya akong tanga.

MAKALIPAS ang ilang araw na hindi ko pag-iwas ko kay Gray at hindi pagkausap dito ay medyo nakakaadjust naman ako. Kaso ang awkward lang lalo na sa gym kasi madalas kailangan kong kausapin ito dahil sa pagpaplano namin sa strategies. Hindi ko rin maiwasang mahiya dahil nakatitig sa akin ang mga tukmol na kaibigan ko. Nakikita din nila kung papaano ako tingnan ni Gray. 

Ah tang…ina talaga.

Nagte-text pa rin naman si Gray, pero hindi ko binabasa o sinasagot. Nag-aaral at nakikipag hangout din ako kina Davis dahil gusto ko malibang. Natapos na rin namin ang 1st game laban sa MU. Mabuti na lang at panalo kahit distracted ako.

Paghiga ko palang sa kama galing sa bar ay agad nang tumunog ang cellphone ko.

Kumunot ang noo ko dahil unregistered number na naman at landline? Sino naman ang tatawag sa cellphone gamit 'yun?

"Hello?" wala sa sariling tanong ko sabay pikit ng mga mata ko.

"This is Marshall, Mr. Lim," ani Marshall sa kabilang linya. 

"A-ahh napatawag ka?" Napabangon ako habang nakakunot ang noo ko sa kawalan.

"May high fever si Master Gray," aniya. Napabuntong-hininga ako nang marinig ko 'yun. 

Bakit ako pa sasabihan niya?

At lagnat? Kanina ayos pa siya sa school ah? Though, ang tahimik niya pero seryoso at ganoon pa rin siya makipag usap at kumilos.

“Look, ayoko muna sana siyang makausap o makasama…hindi mo ba siya maalagaan?” Tanong ko pa.

"That's one of my responsibilities, Mr. Lim. But ayaw ni Master Gray na alagaan ko siya o kung sino pa po. Ang gusto niya lang daw ay ikaw."

Napahilot ako sa sintindo ko dahil mukhang sasakit na naman ito. "Dalhin mo sa hospital niya. Baka mas maalagaan siya roon."

"P-pero ayaw po talaga eh?" Nakrinig ako ng groan sa background ni Marshall. "Please, Mr. Lim. Ikaw lang ang gusto niya. 3 days na po kasi ang lagnat niya. Nagpupumilit siyang pumasok sa trabaho kaya ito hindi talaga gumagaling. Ayaw rin uminom ng gamot kaya hindi bumababa ang lagnat kanina pa. Baka kung ano na ang mangyari sa kaniya."

Napalunok ako. Guilty as fvck.

“Fine, I’ll be there. Pero don’t expect me na ako ang mag aalaga sa kaniya fully,” saad ko bago ibaba ang tawag. Napakagat ako sa ibabang labi ko at inayos ang sarili. Pagdating ko roon ay nakabukas agad ang gate kaya mabilis na nakapasok ang kotse ko. Pagpasok ko sa main door ay napansin ko agad si Gray na nasa sala, nakahawak sa magkabilang braso at nakapikit. Kitang-kita ko ang pamumula niya.

Napairap ako kahit may naramdamang awa. “Gray.”

Idinilat niya ang mga mata at agad na napangiti sa akin kahit nanghihina. “A-ah hon…p-pumunta ka…”

Namamaos ang boses niya.

“Uminom ka na ng gamot,” sabi ko. “Ah, kumain ka muna pala.”

“W-wala akong gana,” sabi niya. “May tatapusin pa akong office work.”

Napakacrossed arms ako. “Ang tigas ng ulo mo ano? Talagang hindi ka pa nagpapaalaga para lang hindi ka gumaling. Ano ’to? Kinokonsensiya mo ba ako para magbati na tayo?”

Kinuha niya ang kamay ko. "N-no...n-namimiss lang talaga kita."

Hindi ako sumagot. Lumapit naman si Marshall na may dalang bowl na umuusok pa, may isang baso ring tubig at may gamot pa. Nasa iisang tray ito.

"Kumain ka na muna, Master," sabi ni Marshall. 

"Wala akong gana—"

Tumikhim ako. "Kakain ka o ako mismo magpapakain niyan sa'yo kahit mainit?"

Tinignan niya ako. "Can you? Please?"

Napabuntong-hininga ako muli at kinuha 'yun para subuan siya. "Ang laki-laki na nagpapasubo pa!"

Nakatingin siya sa akin habang ginagawa ko 'yun sa kaniya. Napansin ko ang ngiti sa gilid ng labi niya. "T-thank you, hon."

Hindi ko pinansin ang sinabi niya.

Bigla namang may pumasok kaya agad akong napatingin doon. "Gray—oh. You're here."

Si Helena 'yung pumasok habang may dalang basket of fruits. 

Wow, what a great interaction huh…

“Thank you, Helena,” sabi ni Marshall at siya ang kumuha nito sa kamay ng babae na nakatitig sa aming dalawa ni Gray. Iniwasan ko siyang tingnan.

"Ah akala ko hindi ka darating. Ikaw ang tinatawag niyan simula kaninang umaga eh," ani Helena sa akin.

Oh? Ibig sabihin, nandito siya kanina pang umaga?

"Ako kasi muna ang nag-alaga sa kaniya kanina pero hindi naman masyado nagpaalaga since ayaw niyang naiistorbo siya. Dapat nga hindi na siya papasok pero umalis pa rin. Matigas pa rin ang ulo niya," dagdag ni Helena.

Sa sobrang gigil at inis ko ay sinubo ko kay Gray ang soup nang hindi hinihipan. Nanlaki ang mata nito at tila nabuhayan.

"Hon—"

"Ah aalis na rin pala ako. Dinaan ko lang 'yan dito. Pati na rin ang resulta ng DNA," saad pa ni Helena at ibigay sa akin ang maliit na envelope.

Kinuha ko 'yun at ibigay kay Gray.

"No, that's yours. I mean, you should know na...anak nga ni Gray si Ash," sabi pa nito.

"Hindi naman kailangan. Magkamukha sila pagkakita ko—" natigilan ako.

"Alam ko na kung ano ka sa buhay ni Gray," sabat niya. Nahalata niya ata ang pagkatigil ko.

Hindi na ako nagsalita.

"Sa Friday pala, birthday ni Ash. You should go with Gray. Gusto ka makita ni Ash," pagyaya ni Helena. 

"Busy ata ako niyan," malamig kong sabi. "Titignan ko pa."

Napatingin ako kay Gray nang hawakan nito ang kamay ko. Gusto ko sanang tanggalin pero may hawak ako. Ayoko namang magkaroon pa ng away dahil sa ikikilos ko.

"Well, looking forward pa rin ako na makita ka sa party. Gustong-gusto ka ma-meet ni Ash," saad ng babae bago pa 'to tumayo. "I'll go now. Get well soon, Gray."

Pagkaalis nito ay napairap ako. "Magkasama na pala kayo kanina eh. Bakit sa akin ka pa nagpaalaga?"

"You're my boyfriend...ikaw 'yung gusto kong mag-aalalaga sa akin," bulong ni Gray Sumandal ito sa akin. "Also, wala naman ding malisya 'yung p-pag-aalaga niya. What I mean is...pinunasan niya lang ang noo ko at pinainom ng gamot. S-si Ash din ang nagrequest. Hindi naman na siya nakatanggi dahil mataas talaga ang lagnat ko."

"So, pumayag ka naman? Nang hindi mo pinapaalam sa akin?" sabi ko ng may prangkang boses.

"I texted you. H-hindi mo lang ako nirereplay-an," sagot niya naman. 

Well…

"Bahala ka. Sa susunod, sa kaniya ka na magpaalaga uli," wala sa sariling nasabi ko. Inilapag ko ang soup sa center table. "Uminom ka na ng gamot. Uuwi na ako. May pasok pa ako bukas."

Kinuha ko ang gamot sa tray at ang tubig bago ibigay sa kaniya. Humarap naman siya sa akin habang nakatitig sa mga mata ko. 

"Uminom ka na," pag-ulit ko pa. Ngumanga naman siya kaya wala akong nagawa kung hindi ang ilagay sa bibig niya iyon. Ako rin ang nagpainom ng tubig sa kaniya. 

Damn it.

“Oh, ayan. H’wag ka nang mag iinarte sa susunod. May mag-aalalaga naman pala sayo, ako pa ang pinili mo,” sabi ko dahil sa inis pa rin. Tatayo na sana ako pero isinandal niya ang sarili sa akin. Dahilan para hindi ako makaalis sa pwesto.

"Stay with me, please? N-namimiss ko na katabi ka," pakiusap niya sa pabulong na boses.

Natigilan ako ng ilang saglit. Pero agad kong iniling ang ulo ko. Kinuha ko ang kamay niya at inalis sa akin. 

"No, I want to sleep in my own bed. Uuwi na ako," sabi ko sa kaniya. Nakita ko pa ang pagmamakaawa sa mga mata niya.

"Hon...please?"

"Matulog ka na," tipid kong sabi sa kaniya bago nagdire-diretso paalis sa bahay niya.

Itutuloy…

Desire 36

Desire 36: Image

Mavis Point of View

Dumating ang biyernes, I can't focus at all. Parang may bumabagabag sa akin. Nandito ako ngayon sa gym para sa magpractice at mag drill kasama ng buong black wolves. Nandito rin si Gray na hindi ko pa rin masyadong pinapansin.  Kahit anong ginagawa niya ay hindi ko pinagtutuunan ng pansin. Civil lang kami kumbaga.

"Ok, break. 10 minutes. After that, one drill again and then pwede na kayong umuwi," seryosong sabi ni Gray bago nagsikilos ang mga black wolves. Kinuha ko ang towel sa bench at pinunasan ang buhok at pawis ko sa katawan.

"Everyone except Mavis, I need to talk to you," sabi nito. Napatingin sa akin ang buong team at inasar pa ako. I just rolled my eyes to them bago sila magsialisan para bumili ng mga gusto nila.

"Sama ako," sabi ko kina Davis. Napatingin sila na para bang hindi naniniwala sa akin. "Wait lang."

Gray held my arms gently, his grip careful as though he was afraid I'd pull away. "Let's talk," he pleaded softly, his voice low and almost fragile. 

"Nagugutom at nauuhaw ako," sabi ko sa kaniya at binawi ang kamay ko. Nakita ko na nasaktan siya sa ginawa ko. Lumapit naman si Davis sa akin. Kaya tumalikod ako sa kaniya.

"Ibibili ka na lang muna namin ng gusto mo. Just...talk to him," bulong niya sa akin. Ngumiti ako ng tipid sa kanila bago humugot ng malalim na paghinga. Lumingon akong muli kay Gray.

"Anong gusto mong pag-usapan?" Tanong ko agad pero hindi ako nakatitig sa mga mata niya.

"Please, don't do this to me. Forgive me, hon." His voice cracked with desperation. "Nami-miss na kita."

Napalunok ako. He slowly walked towards me. "Hindi naman ako galit," matapang kong sabi pero hindi talaga ako makatingin sa kaniya.

He didn't touch me right away. Instead, he let out a shaky breath, the kind that tells you someone is holding themselves together by a single thread.

“If you’re not mad, then look at me,” he pleaded, his voice dropping into that low, vibrating tone that always made my knees weak. “Please, honey. Look at me.”

Hindi ko alam ang sasabihin ng ilang segundo. Noong makalapit na siya sa akin ay saka ako lumayo ng ilang inches. "Bakit pa? Ang arte mo naman. Hindi ako galit, ok? Now, can I please go outside? Nasasayang 'yung 10 minutes ko eh."

He bit his lower lip. Lalo kong nakita 'yung sakit sa mga mata niya. 

Don’t look at him, Mavis. “I’m aware naman na mahirap akong patwarin dahil naulit na naman ’yung kasalanan ko sa’yo.

“I promised na ia-address ko na talaga ’yung mga issues sa’yo nang maayos,” he continued, his voice thick. “Hindi na ako magtatago sa’yo.”

"And, you don't need to get jealous kay Helena," he added softly, stepping a fraction closer. "Wala talagang malisya 'yung pagdalaw niya. Nagkataon kasi na may sakit ako that time. Ihahatid niya sana si Ash sa akin. Doon niya lang nalaman na may sakit ako. Pinaliwanag niya rin kay Ash kung bakit hindi na siya tutuloy sa bahay ko for a while. Nagrequest si Ash sa akin dahil nag-aalala siya. That's why, si Helena na rin ang nag alaga sa akin kahit papaano. Marshall also asked her help kasi hindi talaga niya ako mapigilang pumasok."

Napairap ako. "I'm not jealous. Kahit pa maghalikan kayo sa harap ko. Go," sagot ko ng naiiling. "And for your information, I don't know if maniniwala pa ako sa explanation mo."

"Please, maniwala ka? Gusto mo bang h'wag na siyang pumunta sa bahay ko? Fine, si Marshall na lang ang papapuntahin ko para kunin si Ash sa kaniya. Just please, forgive me?" he murmured softly, his voice trembling with quiet desperation. 

I shrugged. "Ewan ko Gray—"

"Papa!" sigaw ng isang matinis na boses. Napatingin kami sa pinanggalingan nito at nakita si Helena na may dalang maliit na bag. Nakita ko ang desperadong maabot agad ni Ash ang ama niya.

"Sorry, nagpupumilit kasi siya eh. Hindi ko naman mapatahan kapag umiiyak kahit sinasabi ko na nagwo-work ka," ani Helena na ngumiti pa sa akin. "Hello, Mavis. How's your practice?"

Tumango lang ako sa kaniya at hindi nakasagot sa gulat. Nawalan din ako ng sasabihin.

"H-hello, P-papa Mavis!' tawag ng bata sa akin na ikinagulat ko. Mukha pa siyang nahihiya. 

Hindi ko alam kung bakit parang natouch ako sa narinig. Is he really calling me Papa? Alam na talaga niya kung sino ako bukod sa pangalan ko?

Pero hindi napawi nito ’yung selos na nararamdaman ko.

"Aalis na ako, Gray. May nakalimutan kasi ako sa locker ko eh," sabi ko. Parang sumisikip ang dibdib ko ngayon. Hindi ko sila kayang harapin. 

"No wait—" hindi ko na narinig ang sasabihin nito sa kaniya dahil tumakbo na ako papunta sa locker ko na malapit sa bathroom ng players. Narinig ko pa na tinatawag ako ni Helena pero hindi na ako lumingon pa. Mabuti pala at dala ko ang cellphone ko. Tinext ko agad ang tropa para magpatulong na ipagpatuloy na ang game.

Tumatakbong pumasok naman ang black wolves habang nag-iingay. Pagsilip ko ay napansin ko na kinuha agad ni Helena ang anak nila. Itinuro ni Gray ang pintuan bago sila lumabas.

Doon na ako napalabas uli. Ibinigay naman ni Davis ang bottled water ko at isang biscuit. Itinabi ko agad 'yun bago lagukin ang tubig sa sobrang uhaw. Pagtabi ko sa bote nito ay napansin ko pa rin si Gray, nasa mga mata pa rin niya na nakikiusap siya. Pero iniwasan ko lang 'yun.

"Inaway ka ba?" Tanong ni Stark sa akin. "Sabihin mo lang."

"Hindi naman. Hayaan niyo na," sagot ko naman.

Matapos ang time sa gym ay isa-isa na nagpaalam ang lahat. Nagmadali na rin akong umalis pero agad na may humila sa akin papunta sa isang tabi.

Hindi ko naman na kailangan hulaan dahil naamoy ko agad ang pamilya na perfume niya. 

"Are you trying to kill me?" Bulong niya sa akin. His voice is trembling. Hindi ako sumagot pero pilit ako lumalayo sa kaniya. Nakikita ko na gusto man niyang higpitan ang pagkakahawak sa akin ay wala siyang magagawa, dahil masasaktan ako.

"No, bakit ko naman gagawin 'yun?" Tanong ko pabalik sa kaniya.

"Why did you run earlier? Kakausapin ko si Helena tungkol sa ayaw mo. Atsaka g-gusto ka makita ni Ash," aniya.

"Edi kausapin mo? Hindi naman kailangang nandoon ako eh? Just talk to her," nasagot ko. "Tabi, uuwi na ako."

"No, I won't let you go, not until you forgive me," aniya sabay yakap sa likuran ko. 

Eto na naman tayo sa kahinaan ko. “Please, hon? I can’t take this anymore. Ilang araw lang na hindi tayo nag-uusap pero nakakabaliw na.”

Hindi ako nakasagot.

"I mean, I can wait for your forgiveness...pero ngayon, gusto ko ng assurance from you. Mahal mo pa naman ako 'di ba? Hindi ka naman makikipagbreak sa akin?" Tanong niya muli sa malambing na boses.

Parang bata na naman.

"Hindi ko alam ang isasagot ko ngayon. Gusto ko pa rin mag-isip-isip. Just please give me some time, Gray. Kahit konting time lang." Napabuntong-hininga ako. "Kasi kung ipipilit ko naman ngayon, baka mas magkagulo lang. Nakakagulat pa rin. At alam natin na may mga magbabago. Kaya please, let me go inside of my car at umuwi ka na."

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. "F-fine, I understand."

Binuksan ko na ang pintuan at agad na sumakay. Hindi ko na siya tinignan pa at agad na umalis sa parking lot.

Pagpasok ko sa condo ay agad akong napabuga ng hangin dahil sa sobrang pagod. Humiga ako sa kama ko at binuksan ang TV kahit hindi naman ako manonood.

Biglang tumunog ang cellphone ko, isang message request from messenger. Pagbukas ko ay agad na bumungad sa akin ang pangalan ni Helena. Nawala agad ako sa mood at nagdadalawang isip kung bubuksan ba 'yun.

"Well, wala namang masama kung magpanggap ako sa harap niya, right?" Tanong ko sa sarili. Pero agad na kumontra ang utak ko. "Hindi eh, hindi ka ganiyan. Lagi mo pinapakita ang ekspresyon mo sa tao, Mavis."

Hindi ko sinasadyang mapindot 'yun at nakita ang isang invitation para sa birthday ni Ash. 3 years old na siya sa raw na 'yun.

Helena: “I hope, makarating ka. Gustong-gusto ka ma-meet ni Ash. Siya mismo nagsabi na imbitahan ka. Don’t worry, nandoon naman si Gray. You’re welcome there.”

Nai-off ko ang cellphone ko at napahilamos sa mukha. 

Should I go there? Para naman sa bata ’di ba? Oh, fvck it. Bakit nakakaramdam ako ngayon ng guilt? Huh?

Napatulala ako sa kisame.

DUMATING ang biyernes, nagpasya akong pumunta dahil sa anak ni Gray. Inaalala ko lang, ay kung 'yung mga kamag-anak ni Helena. Kung anong masasabi nila kapag nalaman nila na hindi straight ang ama ni Ash.

Baka magkagulo pa.

Pagbaba ko sa parking ay nagulat pa ako dahil naroon si Gray at nakasandal sa kaniyang kotse. Nakasuot siya ngayon ng dark green polo shirt at Gray cargo short pants. May black converse pa itong sapatos. 

Napalunok ako. Pero umakto ako na parang wala lang siya sa paningin ko. Kailangan ko magpatay malisya.

Pero nakakailang, hanep!

"Anong ginagawa mo rito?" Tanong ko sa kaniya ng seryoso. He gulped and walked towards me.

"Hinihintay kita. Gusto kitang isabay sa party," sabi nito ng may lambing sa boses.

Umiling ako. "I can drive. May kotse ako."

"And, I'm willing na ipagdrive ka," sabi niya sa akin sabay hawak sa kamay ko. "Kaya sige na, please?"

Wala na akong nagawa. Nakakapanghina pa rin ang boses niya. Para pa rin akong nadadala at naaakit. 

Still, damn it. Napabuntong-hininga na lang ako dahil sa naisip. Pinagbuksan niya naman ako ng passenger seat bago siya nag jog patungo sa driver seat.

Kitang-kita ang pagngiti nito dahil pinagbigyan ko siya. Napangiti rin ako ng palihim.

Pagdating namin sa venue, sa isang mini resort ay halos marami na rin ang mga tao. Napatingin ang ilan sa amin dahil na rin siguro kay Gray na alam nilang ama ni Ash.

Lumapit naman si Helena sa amin na dala si Ash.

"Papa!" tawag ni Ash na agad napangiti noong makita kami. Nagpababa siya at agad na tumakbo. Pero hindi kay Gray, kung hindi sa akin. Napakamot sa kaniyang batok si Gray. Naramdaman ko ang maliit na daliri ni Ash sa akin. Para akong nanlambot dahil doon.

"U-up me Papa," aniya sabay taas ng dalawang maliit na braso. Nagkatinginan kaming tatlo bago napangiti si Helena sa akin. 

Binuhat ko ito katulad ng pagbuhat ko sa kambal kong kapatid. Pinisil nito ang pisngi ko habang tumatawa. Kamukhang-kamukha niya si Gray. "Yey! Podi Papa!"

"Come on in," sabi Helena sa amin. "Ipapakilala ko kayo sa mga relatives ko."

Nag-alangan ako.

Ganoon na nga ang nangyari, pero nakakaiwas naman ako dahil ipinasa ko si Ash kay Gray at lumayo ng kaunti sa kanila.

"Iho, ikaw 'yung kaibigan nung ama ni Ash?" Biglang tanong sa akin ng isang matanda na nakasuot ng cyan dress. May hawig si Helena sa kaniya. I guess, kamag-anak o ito ang nanay ni Helena.

Tumango na lang ako.

"Ah, nako. Mabuti at na-meet ko na rin 'yang si Gray. He's so handsome and napakagentleman pa. Medyo hindi lang palangiti. Napakseryoso ng mukha. Swerte ng anak ko sa kaniya at ng apo ko. Mukhang magiging mabuting anak at asawa siya," saad nito. Hindi ko maiwasang mapakagat sa ibabang labi sa narinig.

"Asawa po?" kunot-noo kong tanong sa kaniya.

Ngumiti siya at tinapik pa ako sa balikat. "Ano ka ba? Nagbabalak silang maging isang pamilya. Hindi rin maganda kung hindi sila kasal at buo hindi ba?"

Natulala ako.

"Hindi ba nasabi sa'yo nila Helena?' Tanong pa nito.

"H-hindi pa po eh pero good to know," sagot ko. Pilit pa akong ngumiti sa kaniya bago dahan-dahan na naglakad para lumayo roon.

"Hon!" tawag ni Gray sa akin. Dala niya si Ash na nakangiti sa akin.

Bago pa sila makarating ay may humarang na sa kanila na iba pang bisita. Naroon din si Helena na nakangiti sa kanila.

"Gwapo pala, Helena. Kailan ang kasal niyo?" Tanong ng isa. 

Fvck it.

“Parang bagay na bagay kayo. I’m so happy for you Helena. Sayang hindi pa kayo naging couple noon,” saad pa ng isa.

Pinanood ko sila, doon parang naging isang malaking suntok at realization sa akin 'yun. Tinignan ko sila, magkalapit silang dalawa habang buhat ni Gray si Ash. Nakatitig ito sa akin kahit tinatawag ito ng mga tao roon. Alam niyang naririnig ko lahat ng 'yun. Si Helena naman ang nag eentertain sa kanila.

Pero kahit ganoon, parang dahan-dahan kong nakikita ang sinasabi nila. Napahawak ako sa dibdib ko dahil pagsikip nito.

Siguro ano? Darating 'yung time na baka marealize ni Gray na mas bagay siya sa babae. Helena is a beautiful woman. Nanay pa siya ni Ash. Kaya walang imposibleng maging malapit sila at chance na maging masayang pamilya.

While me, I'm the opposite one. Hindi ko siya mabibigyan ng masayang pamilya. Magkakaanak man kami pero hindi sa akin galing 'yun. He'll end up suffering the same life my parents did because of this society and its fucking standards. 

And I'd hate it if one day, he ends up giving up because of that. 

May lumapit sa aking lalaki at inalok ako ng isang dessert pero hindi ko siya pinansin. Patuloy ko pa ring naririnig sa kanila ang compliment ng mga ito. I can't take it. I can't pretend na bingi ako. 

Dahan-dahan akong umatras at naglakad palabas ng venue. 

"Hon, wait!" tawag ni Gray. Nakita ko siya na ipinasa si Ash kay Helena at tumakbo patungo sa akin. Ngumiti ako ng pilit at tumigil. Ayokong magmukhang rude sa harap ng iba kaya nagpanggap ako na maayos lang.

"Why?" Patay-malisya kong tanong.

"Where are you going?" Tanong niya pabalik. Tinatawag nila si Gray pero parang bingi ito at nakaharap pa sa akin. Yung mga mata niya, parang hindi nagsisinungaling. Tila binabasa ang tunay na emosyon ko sa aking mukha.

Napayuko ako. "I really can't stay here, Gray."

Napansin ko ang pag lungkot ng mukha niya. "Sorry, I know you heard them."

"You don't need to say sorry. I just need to accept it. Lalo na, alam nilang magiging pamilya kayo. Nagdecide kayong magsama para kay Ash."

Kumunot ang noo niya. Kita ko ang pagka-irita niya sa narinig. "Who said that? Tell me, hon."

Umiling ako bago ngumiti ng pilit. "I just heard it. Listen, uuwi na ako. You should stay here. Marami pa akong gagawin."

Umiling din siya. "Wait for me here."

"Gray no—"

"Listen, everyone. Kung sino 'yung nagpakalat na magkakabalikan kami for the sake of our son—that's fake. Wala kaming decision na ganiyan...right, Helena?" Tanong ni Gray kay Helena. Nakita ko ang pag-aalangan sa mukha nito.

Napayuko na lang ako at dahan-dahang umalis.

"Stay there," ani Gray sa akin. "That's fake, people. I'm just here because of my son. We're just here because of Ash. Alam ni Helena 'yan. Walang magbabalikan dahil hindi naman namin mahal ang isa't-isa eh. Isa pa, I have someone here I want to be with until the end. Judge me...judge us all you want, but... I just love him. Kilala na rin siya ni Ash, and he calls him 'Papa' too. Yes, he's gay, we're both gay. So please, stop spreading fake news. It's affecting us... and it could affect Ash too. "

Napatigil ang mga bisita. Gulat na gulat at walang mga masabi. Nakita ko ang pag ngiti ni Helena ng tipid sa kanila. Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Gusto ko maiyak dahil sa tapang niya.

Sumenyas  siya sa akin at kay Gray. Hindi ko man nagets pero tumango si Gray at agad akong hinawakan sa bewang papalabas ng venue. Idinikit na naman niya ako sa kaniya. Nakarinig kami ng bulungan pero hindi ko na lang sila pinansin.

"B-bakit mo 'yun sinabi? Nalaman nila, Gray," nag-aalangang sabi ko sa kaniya habang patungo kami sa kotse.

"So? Let them find out if they find out. I don't care about them anyway. That's the truth... the only people I love are you and Ash," sagot niya sabay halik sa noo ko. Napatahimik ako at tuluyan ng naluha. 

I hate it, but I can’t help loving what he did . “You don’t need to worry about what they said. Ikaw lang ang perfect for me. Helena and I are just friends. Nandito lang kami para mabuo para kay Ash but not as true family, let’s just say…extended family,” dagdag niya pa bago punasan ang luha sa mata ko.

"I-i can't avoid na magselos at maisip 'yun sorry.  You're not gay before mo ako makilala—"

"Shh," pagputol niya sa akin. Hinawakan niya ang pisngi ko at tinignan ako sa mga mata.  "You don't need to be jealous. Ikaw lang 'yung mahal ko tulad ng sinabi ko kanina. Kahit ano pang sabihin nila sa akin, ikaw lang 'yung pipiliin ko. Kayo lang ni Ash."

Yung nararamdaman ko ay parang natunaw na yelo, o hinipan na apoy sa kandila. Lahat ng pag-aalala, bigat at galit ko nawala. 

"Now, I don't care if they judge us. I just can't take na magtiis ka sa isang tabi para lang panindigan ko 'yung mga gusto ng ibang tao, and they should not expect na susundin ko sila. Hindi nila ako pwedeng diktahan, walang pwedeng gumawa n'un kung hindi ikaw lang," dagdag niya pa.

Hinila ko ang batok niya, my fingers tangling in his hair, pulling him closer with a desperate sort of hunger. At hinalikan siya sa labi.

It wasn't a tentative kiss. It was an anchor. It was me saying, "You don't need to explain anymore. I already forgave you."

Humiwalay rin ako kagaad dahil alam ko pinapanood kami ng ibang bisita.

"But still, uuwi ako," sabi ko sa kaniya.

He smiled at me. "Alright." 

Magaan naman na ang lahat. Hindi lang siguro agad mapapawi 'yung sakit nung time na nagsinungaling siya pero nage-gets ko naman na ang point niya. Pagkababa ko ng sasakyan ay bumaba rin siya.

"No no...you should go back there," sabi ko. Kumunot ang noo niya.

"Are you sure? After ng mga sinabi nila?" Tanong niya. He's looking at me, searching for a clue kung nagsasabi ako ng totoo.

"Your son needs you there."

Lumapit siya sa akin at hinalikan ako muli sa noo at labi. "Fine, but I'll call you later. Hindi naman magtatagal ang party."

"I'll wait for you," sagot ko sa kaniya.

He left me with a smile on my lips. Hindi nawala 'yun. Hindi rin nawala 'yung pagka miss ng labi ko sa halik niya. Naabutan ko pa ang sarili kong hinahaplos ito.

Naging marupok na naman ako.

Sa sobrang busy ko ay bigla namang tumunog ang cellphone ko. Nang makita ko ito ay napansin ko na facetime iyon mula kay Gray. Binuksan ko ’yun at bumungad sa akin ni Gray na naka half naked at halatang pagod pero still, nakangiti noong makita ako.

"Hi, hon," he murmured. His voice came through the speakers, low, rich, and slightly husky from the distance. He leaned closer to the camera, a small, tired smile tugging at his lips. 

"Bakit facetime?" Tanong ko sabay taas ng kilay. He bit his lower lips at ipinatong sa binti ang cellphone. Nakikita ko tuloy ang hulma ng 6 pack abs niya, his pink nipples, ang seductive expression sa kaniyang mukha, at messy bro flow hair nito.

"Why? Puro voice lang kapag sa call. Hindi ko makikita ang pretty face mo," aniya. "Are you sure, matutulog ka talaga ng mag-isa diyan?"

"Yes, I'm independent," sagot ko sabay higa at yakap sa unan ko habang nakaharap sa camera. "Atsaka pupunta si Zorren dito."

Nakita ko ang pagsimangot niya. "Oh? Ok then. I'll prepare my gun."

May kinapa siya sa bulsa niya.

"Just kidding," sabi ko sabay irap. He chuckled and licked his lips while looking at my eyes.

"Can I sleep there tomorrow?" tanong niya na para bang bata na humihiling.

"No, may kama ka. Malaki ka na rin," sabi ko sa kaniya. 

"Sisirain ko para makatulog ako diyan."

Napangiti ako. "You're so...naughty huh? Nagbati lang tayo, bumalik ka na sa kakaganyan mo."

"So, pwede ba?" dagdag niya pa sa sinabi kanina. "Please?"

"Fine—" Napatigil kami ng bigla akong nakarinig ng putok ng baril. Literal na napabangon ako at si Gray. Kumabog ang dibdib ko sa takot at kaba.

"W-what was that?!" tanong ko habang nanginginig ang boses.

He looked at me with his concerned eyes. "I'll call you back. Just stay there, hon."

"Tatawag ako ng pulis—"

"No, don't. Hindi sila pwedeng mainvolve dito, ok? Don't worry about me. Babalik ako. I'll call you once na maayos ko—oh fvck!" Napapikit ako ng makarinig muli sunod-sunod na putok ng baril. "I love you, hon. Just please don't go here."

Magsasalita pa sana ako pero namatay na ang tawag.

Itutuloy…

Desire 37

Desire 37: Heated

Gray’s Point of View

I dropped the call once na makarinig ako muli ng pagputok. Lumabas agad ako habang nagsusuot ng damit. 

Damn it! Ang lakas ng loob nilang istorbohin ang precious time ko kay Mavis?! Argh!

Nasalubong ko si Marshall na may hawak baril sa kaniyang kamay. His expression darkened with irritation. "They are here."

Napaangat ang kilay ko sa narinig. "Oh, now? Ngayon pa talaga? Where are they? Chase? Warren? Heaux?"

"Nasa basement niyo po," sagot ni Marshall. Napangiwi ako nang may mabasag na salamin dahil sa bala nila. "Tatawagin ko na po ba?"

"We're here, where's that motherfucker?" Ani Haeux sa amin habang dala-dala nito ang malaking baril niya, mukhang shotgun.

Sumilip si Chase sa bintana at nakakita ng umaaligid na kalaban. Kaagad niyang inilabas ang machine pistol niya at pinagbabaril ang mga ito. Umalingawngaw ang ingay nu'n sa buong mansion.

"2 down," bulong niya sabay ngisi sa akin.

"We will not leave my mansion, kailangan na natin silang matakot," saad ko. "Utusan mo ang grupo na paligiran ang mansion. Pero, do it quietly. H'wag niyong ipahalata na narito na sila."

Chase nodded before calling the troops over. Meanwhile, Heaux and Marshall went to the right side to see if any enemies were making their way to the basement. Warren and I made our way to the other side of the mansion and ran into two of Sergei's men. We snapped their necks bago pa sila makapagsalita. 

"Mukhang galit na galit na nga talaga sila," ani Warren. He smirked at me. "This is what we want...They gave us a reason to start this war. They were the reason this war began. They gave us every reason to burn this war to the ground."

Itinaas ko ang baril ko at dahan-dahang tumapak sa labas kung saan nakakita ako ng mga snipers. Mabuti na lang at napatumba agad sila ni Chase na nagbabantay pala sa bintana. He lifted his hand and gave me a quick thumbs-up.  

"I swear, kung masalubong ko man si Sergei or kung sino mang kadugo niya...I'll kill them," sabi ko.

"Talaga? Kahit 'yung...bunso nila?" Tanong ni Warren. I looked at him with my cold eyes. Umihip ang malamig sa mga balat namin. 

Ah…siya.

"Yes. No matter who they are, they are still demons, and they need to be killed," sagot ko na lang. I don't care whoever they are. Salot sila sa lupang 'to. Dapat na silang alisin kaysa may masira pa silang mga buhay.

Pinagbabaril ko agad ang mga naglalakas loob na lumapit at magtarget sa amin. May gigil akong ginawa 'yun dahil noon, wala kaming laban na gawin 'yun pabalik.

"Die, motherfvckers!" Sigaw ni Warren habang tila nababaliw na at tumatawa sa ginagawa.

"Easy, curly. Save those bullets for Sergei," sabi ko.

"Oh?" Aniya. "I can't wait na mangyari 'yun. I want him to beg for his fvcking life!" tumawa pa ito. Hindi namin inaasahan ang paglabas ng dalawang grupo sa gilid namin.

"Dumadami sila!" ani Warren. Hinila ko siya para magtago sa isang pader bago magpaulan ng mga bala ang kaliwang panig.

"Damn it...ang dami talaga nilang tauhan! Saan ba nila nakukuha ang mga 'yan?!" galit na sabi ni Chase sa kabilang linya.

"Umalis ka na diyan sa pwesto mo, Chase. Go with Heaux and Marshall. Ihanda niyo ang extra bullets and...the grenades. Gagamitin natin 'yan mamaya," sabi ko. Napatingin si Warren sa akin ng may pag-aalala.

“How about your mansion?” tanong ni Warren bago kami bumawi ng pagbaril at ubusin ang ilang miyembro nila.

“I don’t care. As long as hindi nila masira ang mga plano natin,” sabi ko sabay tingin sa mansion na matagal kong tinirhan. All those memories came back to my mind like a movie playing on fast-forward.

“Gray! Malapit na silang makapasok! Napatumba nila ang ibang grupo natin!” sabi ni Heaux sa kabilang linya. He sounded like a mad man now. “May tama si Chase sa balikat! Umalis na tayo!”

Napahawak ako sa damit ko. Naririnig ko si Warren na pinipilit na ako, pero parang may pumipigil sa akin ngayon. I looked at his eyes. Nakikita at naalala ko muli kung papaano siya natatakot na umalis kami sa lugar na ’yun noon habang ako…pinaghihinaan pa rin ng loob dahil sa hindi ko kasama si Silver.

“Gray! Let’s go!” sigaw niya.

“Go…may tatapusin lang ako,” sabi ko sabay agaw agad ng grenade sa gilid ng kaniyang pantalon.

Napakunot ang noo niya. “What the—ano ba, Gray?! Hindi natin sila kaya!”

“Go with them!” sigaw ko rin at tinulak siya. Wala na siyang nagawa at tumakbo na paloob. Sa paglingon ko ay nakita ko ang isa sa mga taong kinamumuhian ko. Napangisi ako at tila nagkaroon ng pag-asa na matupad ang gusto kong mangyari ngayong gabi.

“Sergei…” malamig na bulong ko sa hangin.

“Finally…nagkita rin tayo,” aniya sabay ngisi sa akin. “At sa pagkakataon pa na ito.”

I bit my lower lip. “Well, it’s a shame na hindi sa libing mo tayo nagkita. At least ngayon, naabutan pa kitang buhay.”

I know, magagalit siya once na sinasabi ko ’yun. Pero hindi siya nagpakita ng pagkapikon. Nanatili siyang nakangisi habang tinitignan ako mula ulo hanggang paa. He shrugged his shoulders. “Do you think na laro lang ’to?

Hindi ako umimik at nanatiling nakatitig lang sa mga mata niya. Yes, this is play…and we want to end this soon…at sa pagkakataong ’yun ay kami naman ang panalo.

Nakita ko sa mga mata niya na pilit niya akong nilalabanan gamit ang pagtingin niya sa akin. What? Akala niya matatakot ako sa kaniya? “After those years…hindi pa rin pala kayo nadadala? Kayo mismo ang naghuhukay at naglalapit sa mga paglilibingan niyo. Naghahanap kayo ng ikakapahamak niyo!”

Itinaas niya ang baril niya sa akin. Pero ako natinag. I could drag him into hell. Kung saan siya at ang pamilya niya nababagay.

“Do it,” malamig na hamon ko sa kaniya. Nakita ko na tila nagulat siya sa naging reaksyon ko. Sa buong buhay namin na nilalabanan namin ang pamilya at grupo nila, ay hindi pa nila kami nakaharap ng matagal. Ni hindi nila kami kilala ng lubos bukod sa mga mukha at itsura namin. This time…sisiguraduhin namin na tatatak kami sa kanila.

“What? Are you scared?” Hamon ko muli sa kanila sabay ngisi. I can see in his eyes the determination to kill me, to kill us.

“Noon ko pa dapat ’to ginawa! Kung alam lang namin na lilitaw kayong mga daga at pilit kaming pababagsakin, edi sana wala na pala kayo sa mundong ’to!” sigaw niya habang gigil na hawak ang baril at dinuduro ako gamit ’yun.

“You killed my brother…hindi pa ba sapat ’yun? Hindi pa ba sapat na daan na ring bata ang pinatay niyo noon pa man bago niyo kami nakuha at pagkatapos naming makatakas?” Tanong ko na nagpahinto sa kaniya. “Well, I think that’s enough to stop you and your family from your nonsense madness.”

Kumunot ang noo niya. “Who’s brother?”

Bumigat ang paghinga ko nang marinig ’yun. What the heck? “It makes sense na hindi mo kilala ang sinasabi ko dahil sa dami ng mga kinuha niyong mga buhay. Really, Sergei? Why? Hindi ba pwedeng mag-isip kayo ng hindi brutal? Your Mom and Dad did this because of the money or…they just want fame and attention?”

“At kayo? Ginagawa niyo rin ba ’to just take a revenge?” He chuckled. “Well, I’m not here to burst your bubble but…hindi na mabubuhay ang mga namatay mong kamag-anak at mga batang ipinagtatanggol niyo kahit patayin mo ako at ang mga magulang ko.”

Napakuyom ako ng kamao. “Alam ko. This isn’t a fairy tale, you fvcking idiot. Walang mabubuhay mula sa mga hukay. But we’re here for justice…na dapat nakuha na namin noon pa lang!”

“Then, stop this! Dahil imposibleng niyong mapabagsak ang pamilya ko,” aniya sabay tawa ng parang baliw. Lumabas ang iilan niyang tauhan habang nakatutok ang baril sa akin. Dahan-dahan silang naglalakad papunta sa akin.

“Gray! Gray! Halika na!” sigaw ng mga kasamahan ko mula sa likuran. I can hear the desperation in their voice. Alam nilang wala kaming laban ngayong gabi sa mga kalaban at tauhan ni Sergei.

“Don’t say na hindi kita binalaan…lalo na kung madadamay ang pinakamamahal mong si Mavis at ang anak mo,” aniya. Doon nabuhay ang dugo ko. Gusto ko siyang sapakin. Paano nila nalaman ang tungkol doon?! Ganoon na nila kami katindi na pinag-aaralan.

But, I keep my composure. Hindi naman ako natatakot sa kanila. Kaya kong protektahan ang anak ko at si Mavis.

“Mavis…that boy, isn’t he—”

Pinutol ko agad ang sasabihin niya. “Hindi. Wala siyang kinalaman dito.”

Tumawa siya. “Tsk tsk tsk…”

“Let’s see…the end is near, Sergei. Ready your coffin…” malamig na banta ko bago mabilis siyang pinaputukan sa dalawa niyang paa. Tinanggal ko rin ang safety pin sa grenade bago ihagis sa kanila ’yun at tumalikod sa kaniya. Napansin ko rin ang paghagis ng mga granada ng iilang tauhan ko sa iba’t ibang direksyon.

“Ahhh! Hayup ka Gray!!” daing niya mula sa ginawa ko. Mula roon, narinig ko na lang ang malakas na pagsabog habang papalayo ako roon at papalapit sa sasakyan na nasa labas ng mansion.

Lumingon ako saglit at nakita na nasusunog na ang kalahati ng mansion. Napalunok na lang ako at hindi nagpakita ng anumang emosyon.

Sinarhan ko agad ang pintuan habang paalis sa lugar na ’yun.

“You just wasted your time talking to that bastard?” Ani Chase sa akin. I looked at him and smiled.

“Don’t worry, I just warned them na malapit na silang mawala sa mundong ’to,” sagot ko nonchalantly. Now, the real game is about to start. I will get my justice we will get our justice na dapat noon palang ay nakuha na namin.

Mavis Point of View

FIVE days, yes five fvcking days ko nang hindi nakikita si Gray. Nakakakuha naman ako ng update mula sa kaniya pero hindi ko alam kung ligtas ba siya at hindi ganoon katagal ang pag-uusap namin. Kailangan daw nila mag laylow ngayon dahil sa nangyari. Napaupo na lang ako sa kama habang humihinga ng malalim para maalis ang kaba ko sa dibdib.

Naisip ko si Dave. Kaagad ko siyang minessage.

Mavis: “Dave?”

Nagdelivered naman ang message ko pero hindi siya sumasagot. Binuksan ko ang TV para madistract ako. Pero tumunog naman agad ang cellphone ko na agad kong ikinatingin doon. Nawala ang atensyon ko sa TV.

Dave: “Mavis? Bakit napamessage ka? May problema ba?”

Napakagat ako sa lower lip ko.

Mavis: “May balita ka ba kay Chase? Nagkita na ba kayo?”

Dave: “Hindi pa eh. Nag aalala nga rin ako pero tumawag siya kanina. Ok naman siya. Baka this week, magkita na kami. Kayo ba ni Gray?”

Mavis: “Ganoon din eh. Pwede kaya natin sila puntahan?”

Dave: “Magagalit sa akin si Chase kapag umalis ako sa bahay namin at pinuntahan siya. Mas mabuting hintayin mo na lang si Gray. Lalo na, mas mainit na ang mga mata ng kalaban sa kanila. Baka tayo naman ang pag initan nila.”

Napahiga ako. It’s killing me…

Biglang may kumatok sa pintuan kaya napabangon ako. Sinabihan ako ni Gray na h’wag akong basta-basta magpapapasok pero malay ko ’di ba? Malay ko baka mamaya mga kaibigan ko lang ang nasa labas. Kinakabahan man pero dahan-dahan akong sumilip muna pero wala akong nakita. Inilabas ko ang ulo ko at sumilip sa labas.

Walang tao. Is this death threat? Ito na ba ’yun?Ganito ’yung napapanood ko eh. Makakatanggap ng envelope—lol ang OA.

Pagkatapos nu’n ay tumingin ako sa ibaba, nanlaki ang mata ko.

“Ash?!” gulat na sabi ko. Agad akong lumuhod. “Why are you here? Nasaan si Mama mo?”

He smiled at me. “Miss you, Papa Mavis!”

Niyakap niya ako. Napangiti ako.

“I’m here,” sabi ng husky at malalim na boses. Napatingin ako sa gilid ko at tila natunaw lahat ng pag-aalala ko sa dibdib. Hindi ko siya napansin. Saan siya nagtago?

“P-pasok,” sabi ko.

“Yey!” sigaw ni Ash sabay takbo sa kwarto ko habang sinasarhan ko ang pintuan. Inilapag ni Gray ang dalawang bag na hawak niya at ang leather jacket sa lamesa bago ako yakapin.

“I’m here…finally. I miss you hon,” bulong niya. Naamoy ko ang mint and lemon perfume niya nagbigay sa akin ng kalmadong pakiramdam. Naramdaman ko rin ang sincerity sa yakap niya dahil napasoft at higpit nu’n.

“Ang tagal mo, hon,” sabi ko bago siya mahigpit na niyakap pabalik. Natrauma na siguro ako, lalo na alam ko na kung anong klase ng buhay ang mayroon siya.

Humiwalay siya sa akin at ngumiti. Fuck, I miss his handsome and charming face. Napakasoft niya tingnan kapag nakangiti. “Sorry, I just want to fix myself and my life first. Baka masundan nila ako rito. Ayos na ’yung mansion ko lang ang madamay.”

Napatigil ako. “W-what do you mean?”

Humiwalay siyang tuluyan at inilabas ang laman ng isang bag, halos pagkain ’yun. “Don’t worry about it. Ipaparenovate ko na lang siya after.”

Nakaramdam ako ng lungkot. Talagang dinamay nila ang bahay ni Gray? Naroon ang memories at mga bagay na mula sa magulang niya, hindi ba?

“Hanggang kailan ganito, Gray?” Sabi ko sabay tingin sa kwarto dahil baka lumabas bigla si Ash. Napatigil din siya sa narinig.

“Malapit na, hon…and after that, malaya na rin tayo. Hindi ka na matatakot,” aniya sabay bukas ng coke in can. Kinuha ko ’yun, ipinatong naman niya ang pangalawang kamay sa akin at hinimas ang likod ng palad ko. He kissed my lips after that.

Para akong nabuhayan. Kaya inilapag ko ang inumin at hinila ang batok niya papalapit mismos sa akin.

“Papa?”

Napabitaw ako agad at nailayo ang sarili. Nakita ko si Ash na tila nawa-wonder at naku-curious sa nakita. Napalunok naman ako.

“A-ah are you hungry, Ash?” Tanong ko sa kaniya sabay lapit dito.

“W-what’s that, Papa?” Tanong niya sabay buhat ko rito. Si Gray naman ay tila namumula at naghahanda ng pagkain mula sa bag. Parehas kaming nakalimot na may bata na pala sa paligid namin, hindi tulad ng dati na we’re wild and free sa buong condo.

“What?”

“Like this,” aniya sabay nguso at pinagdidikit ang mga daliri niya na tila nagshaped lips. Nagpipigil naman si Gray sa pagtawa kaya sinamaan ko siya ng tawa. Paano ko ieexplain sa bata ’to?!

“Ah that’s nothing, anak,” sabi ko na lang. “J-just don’t say or do that again huh?”

Tumango naman sya kahit nag papikit-pikit pa siyang tumitingin sa akin at kay Gray. Mukhang kukulitin niya pa rin kami.

“Ask your Papa Gray,” sabi ko. Napansin ko na nagulat si Gray at tumingin sa akin. Umiiling siya. See?!

“Hungry?” Pag-iiba niya ng usapan. Sabay lapit sa akin.

“N-no Papa, sleepy,” ani Ash sabay hikab. Napangiti si Gray.

“Okay, then…let’s put you in bed,” sabi nito at inalalayan akong papunta sa kwarto. Bahagya niya pang hinimas ang pw*tan ko.

“Gray!” Bulong na pagsaway ko. He just chuckled. Nang ilapag ko si Ash ay kaagad ko nakita ang mapupungay niyang mga mata.

“Sing f-for me, Papa,” ani Ash. Tinignan ko si Gray at pinandilatan.

“Why me?” Aniya habang umaatras.

Sinamaan ko siya ng tingin. “Sino bang ama nito?”

Napabuntong hininga siya. “Fine, who’s Papa, anak?”

“P-papa Gray,” aniya.

“Pfft!” pigil kong tawa sabay iwas para maiwasang mawala ang antok ng bata.

Narinig ko si Gray na napabuntong-hininga bago nagsimulang kumanta habang dahan-dahang tumatabi sa anak.

Natulala ako sa narinig.

“Hush now, close your tired eyes, Moonlight paints the quiet skies.”

His deep voice filled the quiet room, soft and soothing habang kinakanta niya ang lullaby. Parang bawat salita, dahan-dahang hinihila akong kumalma.

Bakit ngayon ko lang narinig na kumanta siya?

“Drifting softly, light as air, Dreams will find you waiting there.”

He looked at me and smiled. Parang sinasabi niya na hindi ako dapat magsisi na siya ang pinili ni Ash na kumanta para sa kaniya.

Sa sobrang ganda ng boses na ’yun ay narelax din ako. Nakatulog naman agad si Ash kaya tumayo na si Gray, sumunod naman ako habang sinasarhan niya ang pintuan ng kwarto ko.

“You have a great voice,” sabi ko sabay inom sa coke na kanina ko pa pala dapat ininom. Napansin ko sa peripheral vision ko na papalapit na siya sa akin at at hinawakan ako sa bewang.

Napalagok ako ng malamig na coke.

“You too,” bulong niya sa akin sabay halik sa balikat ko. Napaangat ang kilay ko.

“Hindi ah? Hindi mo pa nga ako naririnig na kumanta,” sabi ko sa kaniya.

“But I heard you moaning…It sounded like music to my ears,” nanunukso niyang sabi.

Napatitig ako sa kanya. The raw honesty in his voice made my body heat up. “You heard me?” I whispered, my voice barely audible.

Tinignan ko siya. “Ash is sleeping. I heard from Helena na hindi basta-basta nagigising si Ash…so?”

“Manahimik ka nga,” sabi ko sabay tingin sa ibang direksyon. Napangisi ako.

“Miss na miss na kita, hon,” aniya bago ko naramdaman ang matigas na bagay sa tagiliran ko. Nabitawan ko ang lata ng coke at hinarap siya. His eyes are seducing me. Para na naman niya akong hinihila sa mundo niya. He lifted me at ipinatong sa lamesa.

Idinikit niya ang noo niya sa akin. My heartbeat quickened. “Let’s do it here?”

Ang tagal niya. Kaya naman I kissed his lips again, like a man possessed by hunger and madness. He claimed both of my lips with his own, his hands moving with urgency to pull my t-shirt over my head. I let out a shaky breath, my hands finding the firm heat of his bulge, tracing the hard line through the fabric of his pants.

“God, I’ve missed you so much,” he whispered against my ear, his voice rough with a deep kind of longing. Ramdam ko ang panginginig ng boses niya, na tila ba matagal niyang kinimkim ang lahat ng sakit at pangungulila bago niya hinubad ang t-shirt niya at itinapon ito sa kung saan.

The moment his bare chest pressed against me, the world outside just stopped. Parang nawala lahat ng pag-aalinlangan ko. I looked at him, and all I could see was the hunger in his eyes, yung tingin na nagsasabing hinding-hindi na niya ako hahayaang mawala pa muli. Every second of being apart felt like it was finally being erased by the warmth of his skin and the weight of his words. It was simple, raw, and overwhelming, all at the same time.

Man, this is going to be an exhausting but fun night.

BIGLANG tumunog ang cellphone ko. Narinig ko ang sinabi ng AI kaya nalaman ko na kung kanino ito galing. Bakit naman niya ako icha-chat? Kakahatid lang namin ni Ash kahapon ah?

Helena: “Hi, Mavis. I know you’re busy but can we meet today? Let’s have an early dinner? I just need to talk to you right now. Gusto ko lang may ayusin ngayon.”

Kinabahan ako at napalunok. Ano kaya ’yun? Is this about the last time? And kung about doon? Ito na ba ’yung dahil nalaman ng buong kamag anak niya kung anong meron sa amin ni Gray at kung bakit bawal sila magbalikan para kay Ash? Naapektuhan kaya si Ash?

Sa tagal ng pag-iisip ko, nagmessage siya muli.

Helena: “Don’t worry, hindi ’to magtatagal. Hindi ko rin pwedeng makausap si Gray dahil busy siya kaya ikaw lang ang tamang sabihan ko ngayon.”

Napabuntong-hininga ako.

Mavis: “Sure, name the place and I’ll be there in a minute.”

Agad akong sumakay sa elevator matapos ’yun. Kung ano man siguro ang mangyari, kung magalit man siya ay sasabihin kong hindi niya kailangan ’yun dahil hindi naman pwedeng pilitin nilang dalawa. Hindi biro ang kasal. It’s a sacred at dapat sincere kayong dalawa bago gawin ’yun.

Pagbaba ko sa parking lot ay naabutan kong walang katao-tao roon. It gave me an eerie vibes kahit hindi ako naniniwala sa mga multo. Siguro lang natatakot ako dahil pakiramdam ko, kilala na rin ako ng mga kalaban ni Gray.

Napalingon pa ako sa iba’t-ibang direksyon habang nilalakad ang kinarorooonan ng kotse ko.

Sa pagtapak ko sa isang humps, doon ko naramdaman na parang may sumusunod sa akin. Napalingon ako at umakto na para bang hindi nagpapaapekto sa ganoon.

I licked my lower lips at nagpatuloy sa paglalakad. Pero bawat hakbang ng mga paa ko ay lumalakas ang pakiramdam ko. Lumalakas ang tibok ng puso ko. Gusto ko tuloy tawagan si Gray at ilabas ang taser na binigay niya sa akin.

Nang makita ko na ang kotse ay nabuhayan ako. Ihahakbang ko na uli ang paa ko ng may biglang humawak sa balikat ko.

“HAAA!” sigaw ko sabay hawak sa dibdib ko sa sobrang gulat. Pero agad itong nawala at napalitan ng pagkalito dahil hindi ako makapaniwala sa nakikita ko.

“Ikaw?”

He smirked at me. Kamukha niya nga talaga. “Nice to see you again, Mavis.”

Itutuloy…

Desire 38

Desire 38: Shock 

Mavis Point of View

Napataas ang kilay ko dahil doon at tuluyan siyang hinarap. Hindi ko alam ang sasabihin ngayong kaharap ko na 'yung nagligtas sa akin noon at 'yung sinundan ko noon sa Mcdonald's. Tinignan ko siya sa mga mata niya at napansin na kahit papaano ay nakita ko kung gaano kakalma ang kaniyang ekspresyon sa mukha.

"Is this a staring contest?" Tanong niya ng pabiro sa akin. Doon ako napaiwas ng tingin.

"A-anong ginagawa mo rito?" Tanong ko pabalik. He chuckled and nodded his head. Kamukha niya nga 'yung sa picture. 

Hindi kaya…

"I thought gusto mo akong makilala?" Tanong niya sabay taas ng dalang braso na tila binubuksan ang sarili niya sa akin.

"P-paano mo nalaman?"

Inilagay niya ang daliri sa gitna ng labi niya. "Shh, I won't tell you...just kidding. Hindi ba obvious 'yung sa Mcdo? You followed me, even masasagasaan ka...masundan mo lang ako."

Napalunok ako. Hindi ko naman na inaasahang ganito ang pagkatao niya. Hindi ko rin alam kung matatakot ba ako ngayon o sasaya. "L-listen, gusto ko lang sabihin na thank you sa ginawa mo. Kung hindi dahil sa pagliligtas mo sa akin, b-baka hindi na ako buhay o baka hindi ako maayos ngayon."

Naging seryoso naman siya pero sumilay ang maliit na ngiti sa gilid ng labi niya. "No problem."

"A-ah...I should get going now," sabi ko na lang kahit may gusto pa akong sabihin sa kaniya. Tumalikod na ako para umalis.

"Now now...I know you still have a question for me, c'mon...ask me," aniya na nagpahinto sa akin. 

Should I ask him?

“C’mon, don’t let that curiosity kills you,” dagdag pa nito kaya wala na akong nagawa kung hindi ang umatras at lumingon sa kaniya.

"Sino ka ba talaga? Bakit parang kilala na kita dati?" Tanong ko agad ng diretso. Sumandal siya sa isa sa mga kotse at tumingin sa akin na tila ba pinapasok ang isip ko. His eyes look deep and full of mystery.

"Christian is my name," sabi niya sa akin na tila walang pakielam kung sino rin ako. Parang ang laki ng tiwala niya sa akin. Napalunok ako.

"Ask me more."

"Kilala mo si Gray?" Nilagay niya sa magkabilang bulsa ang dalawang kamay. Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya.

"In fact, yes. Isn't that your boyfriend?" aniya. Kumunot ang noo ko. 

"Are you spying on us? Schoolmate ba kita? Nakilala na ba kita dati? Magkakilala tayo dati?" 

"Spy? Nah, schoolmate? No." Tumawa siya. "But, I know you. Kilalang-kilala kita...Dati pa..."

Napaatras ako. Hindi ata tama na nacurios pa ako sa kaniya. "P-paano? Paano mo rin nakilala si Gray kung hindi ka taga-Harvey?"

Tumayo siya at dahan-dahan din akong sinusundan. "Ah, si Gray? The most selfish man in the world."

Nanlaki ang mga mata ko. "H-hindi selfish si Gray! A-at paano mo nga ako nakilala?"

"I won't tell." Tumawa siya. "Hindi ko sasabihin kung sino o ano ako. Pero you're in danger, Mavis. Sa tingin mo ba, hindi talaga makasarili si Gray? Do you think, hindi ka rin niya iiwanan? Just to save himself? Lalo na ngayong may anak na siya?"

Tumibok ng mabilis ang puso ko. I could feel the abyss slowly eating me. Ayoko ng ganito. Magda-doubt na naman ako kay Gray. Napapikit ako ng ilang saglit. "H-hindi ganiyan si Gray! Ok? Sino ka ba kasi? B-bakit ayaw mong sagutin ang tanong ko?"

"Bakit? Paano mo nalaman?" He grinned at me. "Hindi porket sweet siya sa'yo, hindi niya magagawa 'yan sa'yo. Iniwan niya nga si Silver, 'di ba? Iniwan niya ang kapatid niya habang namamatay sa mga kamay ng mga masasamang tao."

Nakita ko ang sakit sa mga mata niya. Umiling-iling ako. "H-hindi niya iniwanan ang kapatid niya. H-hindi totoo 'yan. Hindi niya ginusto 'yun. Nagsisisi pa rin siya hanggang ngayon!"

"Sa tingin mo ba kilalang-kilala mo na siya?!" Tumingin siya sa ibang direksyon bago ibalik muli sa akin ang tingin. "Delikado ang buhay mo dahil sa kaniya. Kung noon, natakasan mo ang kamatayan...ngayon, hindi na. Kaya hangga't maaga pa, iwan mo na siya."

Umiling ako muli. "H-hindi ko siya iiwan. Mahal ko siya—"

Pinutol ako ng tawa niya. Natatakot na ako sa kaniya. "Walang alam sa pagmamahal si Gray! Iniwan niya ako noon, iniwan niya si Silver noon! Dapat maayos na ang buhay naming dalawa kasama sila, pero anong ginawa niya? Ipinahamak niya kami! Para lang makaalis siya, sila ng mga kaibigan niya. Ninanamnam niya ang kalayaan niya habang kami ni Silver, nagdudusa sa kamay nila Olga at Vladimir!"

"T-tigilan mo ako, Christian! H-hindi ka niya iniwan! Hindi ka nila iniwan! N-naghihiganti sila ngayon para sa justice! Sa hustisya dahil pagkawala ni Silver. Sa pagkawala ng mga magulang nila—"

"Who says na patay na si Silver?" Nanlaki ang mga mata ko.

"A-anong ibig mong sabihin—"

"Kung ako sa'yo, ililigtas ko na ang buhay ko...kaysa matulad ka sa buhay ni Gray," aniya sabay tapik ng balikat ko. Napalingon ako sa likuran ko ng may marinig akong ingay. May pumasok palang kotse para magpark.

"Christian—" Natigilan ako nang pagtalikod ko ay nawala siya. Nagpalingon-lingon ako.

Hindi siya nake-kwento ni Gray sa akin. Kaya ba ayaw niyang balikan din ang past niya dahil kay Christian? At dapat ko bang sabihin kay Gray na…sinabi nitong buhay ang kapatid niya? Pero wala akong ebidensiya na nagsasabi ng totoo si Christian. Kakausapin ko na lang siya mamaya…o sa tamang oras.

Sa kabila ng takot at komprontasyon na nangyari kanina ay tumuloy pa rin ako. Kung uuwi ako at magiging mag-isa, baka maparanoid lang ako sa mga nalaman ko mula sa lalaking ’yun. Nagtext naman si Helena na sa isang restaurant malapit lang sa condo ko ang meet-up. Pagdating ko roon ay nakaupo na siya sa pangdalawang lamesa. Nagkatinginan kami kaya agad siyang kumaway. Kinakabahan man ay lumapit na rin ako at sinuklian siya ng isa pang ngiti.

"Thank you at nakarating ka agad dito," sabi niya. 

“Nasaan si Ash?” Tanong ko sa kaniya. Ngumiti siya at inilapag ang bag sa lamesa.

“Nasa lolo at lola niya…Let’s order first?”

Umiling ako. "Hindi ko alam kung makakakain ako. I just want to be here para marinig 'yung gusto mong sabihin. Pero kung gutom ka—"

"No, it's fine. Besides, baka may dinner date din kayo ni Gray. Ayokong ma-spoil 'yun," sabi niya. "Pero umorder ako ng juice for us." Sakto namang dumating 'yun. I looked at her. Mukha siyang mataray sa una. Pero napakalayo nito kung maririnig mo na ang pagsasalita niya. She's just like Ash. Maamo ang boses.

Hindi ko alam kung bakit siya inayawan ni Gray noon pa lang.

"Listen, I'm happy right now dahil ngayon may ama na matatawag si Ash. After those years na walang support mula sa kaniya, makakahinga na ako ng maluwag dahil wala na akong haharaping mga tanong mula sa ibang tao kung nasaan ang tatay ni Ash, kung bakit ganito, ganyan—all of their bullsh*ts," aniya sabay tawa.

Napangiti ako. "I know, kita ko naman 'yun sa inyong dalawa. I'm happy too na buo na kayo...that's why naisip ko rin na kung bakit hindi niyo tinuloy ni Gray noon 'yung relasyon niyo?"

"We never really had something serious between us. It was just a fling, some kind of mutual understanding between two messed up people trying to escape reality for a while. We used each other as a distraction, pretending our problems didn't exist whenever we were together. Maybe that was the only reason we worked so well back then. We weren't trying to fix each other. We just wanted something temporary to hold onto while everything around us was falling apart.," aniya ng may confident at mahinahon.

"So, never k-kayong nagmahalan?"

Umiling siya sabay higop sa straw ng tubig niya. "Never. Even na gwapo si Gray, no. Hell no."

Para akong nabunutan ng tinik dahil doon.

"But, for Ash...pipilitin ko na mabuo kami. Para hindi man maramdaman ni Ash ang broken family. Ayokong balang araw na magsuffer siya," sagot niya.

Natigilan ako. "K-kaya mo ba ako kinakausap ngayon? Dahil gusto mong mabuo kayong dalawa?"

Tumingin lang siya sa akin. 

Parang kinakain ako ng kung ano sa dibdib ko. "M-mahal ko si Gray, Helena."

Hinawakan niya ang kamay ko bago ngumiti. "Alam ko."

Binawi ko ang kamay ko. "Gusto kong ipagdamot siya sa mga tao. S-siya rin naman ang may sabi na mahal niya ako at walang mangyayaring ganiyan—"

"Relax, Mavis. I know. Wala naman akong balak na bawiin siya sa'yo dahil hindi naman siya naging sa akin. Nadala lang din kami kaya nabuo si Ash noon. Siguro gagawin ko 'yan at kukumbinsihin si Gray kung single pa siya. Pero hindi na eh at tanggap ko 'yun. Masaya ako para sa inyo, at alam ko magiging magulang din kayo kay Ash."

Napakagat ako sa ibabang labi ko. "S-salamat."

"Besides, pinagsigawan ka niya noon sa harap ng mga relatives ko. May negative impact man but...I'm so proud on him, of both of you," sabi niya na tila may sincere sa boses. "Really, you're both strong people that I've met," dagdag niya.

"Hindi naman ba apektado si Ash?"

Umiling siya. "That's fine, akong bahala kay Ash. You both inspired me kaya hindi nila magagalaw si Ash. Wala silang pakielam kung hindi straight ang mga magulang ng bata."

Kumunot ang noo ko. "Inspired?"

"Well, kung hindi dahil sa ginawa ni Gray...hindi ko marerealized na hindi naman pala masamang mag-out kung sino ka talaga," sagot niya. Kinuha niya ang cellphone niya at hinarap niya sa akin.

Nakita ko ang picture niya at ng isa pang babae. They're both sweet and clingy dahil sa mga pictures nila na magkayakap at magkaholding hands. Mukha lang silang magbestfriends pero alam kong mas malalim pa ang samahan nila.

"You're..."

"Lesbian," sagot niya sa akin. 

"Kailan pa?" Tanong ko pero agad na narealized na too personal ang tanong. "Sorry...just ignore my question."

"That's fine. Noon ko lang din nalaman, noong college pa kami ni Gray. Hindi ko lang magawang mag-out at gumawa ng moves because of my family. Takot akong itakwil nila Mommy and Daddy," paliwanag niya bago ilapag ang cellphone. "But after that stunt, you somehow gave me the courage to step out of the shell I'd been hiding in for so long."

"What's their reaction?" Tanong ko uli. Para akong nacurios sa buhay niya. Siguro dahil ganiyan din si Papa. Siguro dahil marami rin daw ang nagalit o hindi makapaniwala na he's gay.

"My father looked disappointed, but my mother was the exact opposite. She smiled and pulled me into a tight hug right after that," sabi niya na tila teary eyes pa. "My sister got mad too, but I didn't care anymore. My mother stood up for me, and that alone made me stronger. I realized something after that, it isn't actually that heavy to have people angry at you. What's heavier is keeping everything inside...being too scared to speak, too afraid of judgment to even admit what you really feel."

I met her eyes and said it softly. "Hindi mo kailangang mabuhay sa sasabihin nila. As long as may tumatanggap sayo at tanggap mo ang sarili mo, that's fine. live the life you deserve...hindi yung buhay na kinukulong ka."

“Ikaw? Kailan mo nalaman na…you’re gay? Hindi ka ba nahirapang aminin sa mga taong nakapaligid sa’yo?” Tanong niya sa akin. Her eyes are full of curiosity now.

“Actually, hindi naman ako nahirapang aminin eh. My parents are gays. Lumaki ako na aware sa third gender. Ganoon din ang mga kaibigan ko, tinanggap nila ako kung ano man daw ako.The only crisis I had back then was my identity. I didn’t know if I was gay or straight and honestly, I didn’t even want to find out or test it with other people. I was scared of what the answer might be, so I just avoided it. Not until I met Gray. Maybe our story became the reason I finally started facing it… the reason I was able to admit to myself who I really was,” paliwanag ko sa kaniya.

Lumaki ang pagkakangiti niya sa narinig. Nakikita ko na masaya siya sa naririnig.

Biglang tumunog ang cellphone ko kaya gad kong kinuha ’yun.

Nagtext si Gray.

"Oh, mukhang alam ko na kung sino 'yan," ani Helena sabay tawa ng mahina. "That's fine. May kikitain din ako kaya no worries."

"How much did I owe you pala for this reservation?" Tanong ko sa kaniya habang dahan-dahang tumatayo.

Umiling siya habang wine-wave ang kamay sa akin. "No no. I insist. I'm just thankful na pumunta ka. Wala akong mapagsabihan talaga eh."

Sabay kaming naglakad palabas.

“You know, I’m thinking…alam na ba ng magulang mong may anak si Gray?” Tanong niya sa akin habang binubuksan ng guard ang pintuan.

Nag-init ang pisngi ko. “Hindi pa nga nila alam na b-boyfriend ko si Gray.”

Wala naman akong nakitang reaction sa mukha ni Helena nang marinig niya iyon. “You have to inform them, Mavis. You and Gray are both great couples that I’ve met.”

“Hindi ko ma-imagine kung anong magiging reaksyon nila na ang boyfriend ko ang coach ko,” sabi ko sabay tawa ng mahina. Nakarating kami sa parking lot, sa gilid ng restaurant.

“Ipaglalaban ka naman ni Gray kung sakali. Just…trust your parents and kay Gray. Hindi naman sila mahihirapang tanggapin kayo for sure,” aniya sabay harap sa akin. “By the way, mauna na pala ako ha? Dadalhin ko si Ash sa inyo this week—”

Natahimik siya bigla habang ako ay biglang napapikit ng may tumalsik sa mukha ko. Tumibok ang puso ko sa gulat at takot habang dahan-dahang pinunasan ang mukha ko na natalsikan.

Malagkit…malapot…mainit.

“M-mavis…” mahinang bulong ni Helena hang dahan-dahang lumalabas ang dugo sa kaniyang bibig at hinawakan ang kaniyang dibdib.

“H-helena!” tawag ko sa kaniya. Parang bumagal ang oras nang dahan-dahan siyang bumagsak sa harap ko. Mabuti na lang at nahawakan ko siya kahit nanginginig ako. Natatakot ako. Nagpalinga-linga ako upang hanapin kung saan galing ’yun.

“H-helena h’wag kang pipikit! K-kumapit ka p-please” sabi ko habang naghihingalo ito.

“I-i don’t feel—o-okay,” aniya sabay ubos ng dugo.

Nakarinig ako ng isang putok ng baril. Napatingin ako sa direksyon nito at nakita ang pagbagsak ng isang lalaki na nakamaskara at all black suit. Nang lumingon ako ay nakita ko si…

Christian?

“I-ikaw…” bulong ko. Ngumisi siya sa akin habang hawak niya ang kaniyang baril. Nilagay niya ang hintuturo sa gitna ng labi niya bago dahan-dahang umalis. Hindi ako nakapagsalita, hindi ko alam ang gagawin.

Pakana ba ito ng mga kaaway nila Gray? Sinusundan ba ako ni Christian?

Hindi ko na alam ang sumunod na nangyari. May ambulansya, pulis at mga usisero. Pero wala akong masyadong pinansin sa kanila, maliban na lang sa mga tanong pulis sa akin bilang witness. Nakumpirma rin nila na ang bangkay ng lalaki na binaril ni Christian ay ang bumaril kay Helena. Para na akong tuliro habang iniisip ang nangyari, kung papaano tumalsik ang dugo niya sa mukha ko, kung paano bumagsak at nanghina si Helena sa harap ko. Napaupo ako sa bench ng hospital ni Gray habang nakasabunot sa aking buhok.

Bigla kong narinig ang mga hakbang ng mga paa. Doon ako napatingin sa nagmamay-ari nu’n at tuluyang nanghina nang hawakan niya ako sa balikat.

“W-what happened, hon? Oh God, thank God, you’re safe,” ang hinihingal na sabi ni Gray sabay yakap sa akin ng mahigpit. Kumawala ang luha sa mga mata ko.

“I’m here now,” bulong ni Gray sa tainga ko habang hinihimas ang aking likuran. Ramdam ko ang takot sa boses niya.

“P-pinatay nila si Helena, hon…p-pinatay nila sa harap ko,” ang nanginginig na sabi ko sa kaniya habang mahigppit na hinawakan ang polo niya.

“Who are they?” Tanong niya at dahan-dahang humiwalay sa akin. Tumingin siya sa akin with his concern eyes.

Umiling ako. “Hindi ko siya nakilala. B-basta nalang nila pinatay si Helena…”

Nakita ko ang pagseryoso ni Gray sa narinig. “Don’t worry, I’ll find that fvcking bastard, ok? Right now, you’re here…and that’s important.”

Hinalikan niya ako sa noo. Bigla namang bumukas ang pintuan at lumabas ang doktor mula sa emergency room.

“Sir Gray,” pagtawag ng doktor kay Gray.

“How is she, doc?” Tanong kaagad nito habang ako, kinakabahan at hindi alam ang gagawin.

Umiling siya. “Masyadong natamaan ang puso at iba pang organ ng pasyente. Bumigay rin siya kaagad kaya wala na kaming nagawa. Dalawang beses na namin siyang nirevived pero hindi na talaga kinaya. I’m so sorry, Sir Gray. I think we should call her family.”

Napakagat ako ng ibabang labi. Madiin, na para bang dudugo na iyon anumang oras. Tumabi sa akin si Gray at inakbayan ako. Napasandal ako sa kaniyang balikat.

“N-natatakot ako, Gray,” Bulong ko.

“Don’t worry, magpapa therapy tayo, ok?” Hinarap niya ako. “Gusto ko makalimutan mo ’yung nangyari. Hindi mo dapat maranasan ’yun.”

Tumango ako. “T-thank you…t-tawagan mo na ang pamilya ni H-helena. M-make sure na hindi muna malalaman ni Ash.”

Hinawakan naman ako ni Gray sa balikat. “I’ll call her family, ok? Ako na ang bahala. Ibibili kita ng tubig at food. Just stay here…”

Tumango ako. Umalis saglit si Gray. Hindi ko siya tinignan at nanatiling nakatitig sa ibaba. Sinisisi ko ang sarili ko. Para sa akin ang balang ’yun. Nadamay lang siya.

“Hon? Hon…someone is waiting for you,” sabi ni Gray. Kusa akong napaangat ng tingin at nakita ang seryosong mukha ni Papa.

Kusa akong napatayo at lumapit sa kaniya habang si Gray ay hinawakan ang kamay ko.

“P-pa…what are you doing here?” Tanong ko sa kaniya.

Tinignan niya si Gray. Mula ulo hanggang paa.

“Mr. Lim. I’m Gray…your son’s boyfr—”

“I know who you are,” ani Papa. Napalunok ako. “And,. I’ll answer your question later. Sumama ka muna sa akin pauwi.”

“B-but—”

“Hon, it’s fine. Ako na ang bahala,” bulong ni Gray sabay halik sa pisngi ko. “I’ll call you later. I love you.”

“Halika na, Mavis,” seryosong tawag ni Papa. Wala na akong nagawa. Kapag ganito siya ay alam kong galit siya. Wala rin si Mama rito para pakalmahin siya kaya hindi na rin ako nanlaban.

Pagdating sa bahay ay napansin ko agad si Mama na naghihintay sa tapat ng pintuan. Agad niya akong niyakap.

“Mabuti na lang at nalaman namin ang nangyari,” ani Mama. “Pumasok muna tayo sa loob.”

“P-paano niyo po nalaman?” Tanong ko naman habang pilit na nagfofocus at kinakalimutan ang iniisip.

“Sinabi sa amin ng kakilala naming pulis ang nangyari. Kung hindi pa nila kami ininform, hindi namin malalaman na nandoon ka,” sabat ni Papa. Hinawakan siya ni Mama sa balikat.

“Kumalma ka muna,” bulong nito sa kaniya.

“No, masyado kang naglilihim sa amin, Mavis. Kung hindi ko pa rin nalaman…may boyfriend ka na rin pala? Don’t deny him. Kilala ko na siya, Mavis,” ika ni Papa.

Kinabahan ako pero nanataling tahimik.

“You know what? Maybe this is our karma. Tinago rin natin kina Mommy and Daddy noon kung anong meron tayo. Kaya ayan, natututo rin ang anak natin. Ugh!” dagdag pa ni Papa. Nakonsensiya naman ako sa narinig. Hindi ganoon kasama ang parents ko.

“T-this is my fault. S-sorry, Pa…Ma…ako mismo ang nagsabi na ilihim muna namin ’to,” sabi ko. Pero umiiling lang si Papa.

“I don’t like him, Mavis,” ani Papa na ikinataka ko.

“A-against po ba kayo sa relasyon namin?” lakas-loob kong sabi.

Napatingin silang dalawa sa akin.

Napabuntong-hininga si Papa. “No! Hindi ka namin pinagbabawalan. Hindi kami ganoon. P-pero anak…”

“D-dahil ba bawal ’yung relasyon namin? D-dahil ba coach ko siya?” Tanong ko muli.

Lumapit si Mama sa akin at hinawakan ako sa braso. “Hindi. Hindi kami natingin doon. As long as wala kayong natatapakang tao, anak.”

“P-pero ano, Pa?”

Napahilot si Papa sa kaniyang sintido. “Anak, hindi siya basta-bastang tao lang. Leader siya ng isang dangerous na gang. Alam mo ba kung gaano kadelikado ’yun? Do you think, ipagkakatiwala kita roon? You didn’t think about it!”

Nanlaki ang mata ko. “P-paano nyo nalaman?”

Napaiwas ng tingin si Papa sa akin. “Hindi na mahalaga ’yun. Ang point namin ng mama mo rito ay delikadong tao ang sinasamahan mo, Mavis. Kaya mo ba tinatago sa amin ang lalaking ’yun? Kaya ba wala kang nasasabi? Binantaan ka ba niya? G-grino-grooming ka ba niya?”

Napalunok ako. “Pa, h-hindi siya ganiyan ok? M-mahal ako ni Gray, mahal ko rin siya. M-mabait na tao si Gray. Promise! M-maniwala naman kayo oh?”

Hindi nakasagot si Papa.

“Oo, leader siya ng isang gang. P-pero dahil lang ’yun sa may pinaglalaban sila. Hindi niyo alam ang pinagdaanan niya noon. K-kung anong klaseng buhay ang mayroon siya noon hanggang ngayon,” dagdag ko pa. Naluluha na ako. Ito na nga ba ang sinasabi ko eh.

Napalunok si Papa. “Look, hindi kami tutol sa kung anong mayroon kayo. But, you lied to us…at hindi pa namin kilala ng lubos itong Gray. Sa tingin mo, kaya namin magtiwala lang sa sinasabi mo, anak? Sa nangyari ngayon at..noon…ang hirap magtiwala, ang hirap pagkatiwalaan ng mga nakakasama mo. That’s why kinilala ko ang mga kaibigan mo—”

Napakunot ang noo ko. Nararamdaman ko na naman ang pagsakit ng ulo ko. Pero mas nanaig sa akin na malaman ’yun. “B-bakit? Anong nangyari sa akin noon? Anong nangyari noon?”

Nagkatinginan sila ni Papa. Umiling si Papa kay Mama.

“Hindi, ayoko. Wala ’yun anak. A-ang hirap lang talaga isipin at magtiwala.”

“Ma! A-anong nangyari noon? S-sabihin niy—”

“Hindi na mahalaga ’yun anak. Magfocus tayo rito,” sabi ni Papa na medyo pasigaw kaya natahimik ako ng ilang saglit.

“Eros!” saway ni Mama sa kaniya. Tila natauhan naman si Papa.

“I’m sorry—”

“Masikreto rin pala kayo eh,” pagbalik ko sa kanila. “A-ano ba talagang nangyari? Huh?”

Napabuntong-hininga si Mama. “K-kasi noon, n-nagtiwala rin si Mama sa isang taong akala ko mahal din ako. Ang pangalan niya ay Steff. Naging boyfriend ko siya m-matapos namin maghiwalay ng Papa mo.” Napatingin si Mama kay Papa ng ilang saglit bago ibaling muli ang mata sa akin. “It turns out na psychopath siya. M-muntikan niya na akong patayin, anak. Kung hindi pa ako nailigtas noon, baka patay na ako noon pa lang. A-ayaw lang naming mangyari sa inyo ’yun.”

Napakunot lalo ang noo ko. “D-do you think…ganoon din si Gray? N-never niya akong pinagbuhatan ng kamay, Ma. He’s so gentle, one of the sweetest people I met back then. He isn’t perfect, but…he loves me.”

Umiling si Mama. “Hindi namin sinasabi ’yan—”

“Then, ipapakilala ko si Gray. I-I want you both to meet him. M-mahal ko siya Pa…Ma…” nakikiusap kong sabi sa kanila. “Please?”

Lumapit si Papa at niyakap ako. “Shhh…Fine…fine. Ipakilala mo siya sa amin. Pero sa isang kondisyon.”

Napahiwalay ako kay Papa at tinignan siya. “W-what?”

“Once na madamay ka pa sa gulo nang dahil diyan sa Gray na ’yan, hindi ka na makakalapit sa kaniya.”

Napapikit ako. “P-pa, ayaw ko siyang mawala—”

“Ayaw rin naming mawalan ng anak…ayaw na namin,” sabi ni Papa na ikinatigil ko.

Itutuloy…

Desire 39

Desire 39: Truth

Gray’s Point of View

Napapikit ako habang nandito sa vacation house ko, nagpapalamig kasama nila Warren, Chase and Heaux. Dito ko rin dinala ang mga tauhan namin para magtago mula sa mga kaaway. Masyado na silang nag-iinit, pati sila Helena nadamay. Subukan lang talaga nila na galawin si Mavis at Ash at matatapos kaagad itong away namin na puro dugo nila!

Napahimas ako sa chin ko habang nakatitig sa bintana at pinaglalaruan ang Ice cube sa isa ko pang kamay. Nagmamanhid sa lamig iyon pero hindi ko ’yun iniinda.

“Relax, magiging okay naman si Mavis. Matatanggap naman nila kayong dalawa eh,” ani Warren habang nakasandal ito at nakataas ang dalawang paa sa mahabang sofa.

I looked down on my phone. Wala pa ring reply si Mavis. Kinakabahan ako. I could feel that someone punched my stomach. Arghh, I hate this!

“Do you think paghihiwalayin kami ng Papa ni Mavis?” Tanong ko out of the blue sabay kuyom ng kamao, dahilan para magkapira-piraso ang ice cube.

“No. Hindi naman siguro. Nag-alala lang si Mr. Lim sa kaniya. Though, I can say na he’s strict. Pero gentle rin siya at the same time sa family niya,” Sagot ni Heaux.

Tumingin ako sa kaniya. “But he said na kilala niya ako kung sino ako. So, technically alam niya na siguro kung anong klase akong tao.”

“Bakit? Ano ka bang klaseng tao? Nasaktan mo na ba si Mavis physically?” Tanong ni Warren. Inunan nito ang dalawang kamay sa likuran ng ulo.

“No! Hindi ko magagawa ’yan.” Napabuntong-hininga ako. “Kahit kailan…hindi ko gagawin ’yan.”

“Prove it, Gray. Atsaka, may maibibigay namang testimonial si Mavis. Alam niyang mabait ka…except na lang siguro sa sinaktan mo siya noon ng dalawang beses, remember?” Ani Chase. I licked my upper lips habang iniisip ’yun.

Counted ba ’yun? Ah, yes. But…I’m very sorry, hon.

“Bakit hindi ka magpakilala?” Pamumutol ni Heaux habang tinatagayan ang sarili. “Prove them na kung anong klaseng tao ka. Pakiramdam ko naman…hindi niya alam kung anong tinatago mo eh. Just be a natural. Yung hindi gangster na Gray. Show them na you’re gentleman.”

Napaisip ako bigla. If I’m going to do that, may chance na hindi tumutol si Mr. Lim. But, how about na madamay rin sila? How about malaman ng mga kalaban ko na sila ang magulang ni Mavis at sila ang isunod? I don’t want that to happen.

“I would disagree. May point naman si Heaux pero…” Ininom ni Chase ang laman ng baso niya. “Think about their safety. Nadamay na si Helena. Paano kung sumunod ang magulang ni Mavis?”

Napatango ako. “So…what am I supposed to do?”

“Laylow.” Tipid na sagot ni Chase. Tumingin ang emotionless na mata niya sa akin.

“Y-you mean, no physical interaction?” Tanong ko kahit alam ko naman ang sagot niya.

“Yes, that would be great. But, still consider their safety…especially Ash. Kailangan pa rin natin silang bantayan,” dagdag ni Chase. I love how he includes them. Hindi na sila iba para sa kanilang lahat. Kahit ang goal lang naman namin noon ay maghigati. Dati kasi ay wala kaming dapat protektahan. Even ourselves. Mamamatay rin naman kami sa labang ito. Hindi na bago sa amin ’yun. Sabi nga nila, ang taong nabubuhay sa patalim, sa patalim rin mamamatay.

But before that, mamamatay muna ang dapat mamatay sa mga kamay namin.

Tumango ako.

“And what if…sabihin ng Papa ni Mavis na maghiwalay kami?”

Tumawa si Warren kaya tumaas ang dalawa kong kilay sa kaniya. “What’s funny, curly?”

“Nothing, just…you look like a scared cat right now. Akala ko ba, walang kinatatakutan ang isang Gray Vesque?” panunuya niya. Napakuyom ako ng kamao ko.

“Not now, Warren,” saway ni Chase sa kaniya.

“What? May mali ba akong sinabi?” Tumawa siyang muli. “You are the scariest member of this fvcking gang. Takot sa’yo ang mga nakalaban natin. Takot nga rin sa’yo ang mga empleyado mo sa company mo. But now…ikaw naman ang natatakot sa magiging future biyenan mo? Tell me, why is that?”

Napailing ako. “This is about Mavis-”

“And, you’re Gray. ’Di ba, nakakagawa ka lagi ng paraan?” Warren smirked. “Magagawaan mo rin ng paraan kapag gusto kang ipaghiwalay kay Mavis. C’mon, what happened to that version of yourself?”

Napaisip ako. Yeah, right. What happened to me? Why am I worried right now? I’m always finding holes to solve my problems without having breakdowns or anything. But right now?

“But, consider this…What if Mavis was the one who didn’t fight for your relationship? What are you going to do?” Tanong ni Heaux.

“Hindi ako papayag,” I said nonchalantly.

“You sound possessive. I like that,” sabi ni Warren. “So, what’s our next plan for those assholes? Hindi pwedeng palampasin natin ang ginawa ng mga hay*p na ’yun kay Helena.”

Napatingin ako sa bintana. I could see the bright moon today. It’s a full moon. Para akong tine-temp nitong titigan siya ng matagal. I’m wondering right now, kung ano na ang ginagawa ni Mavis. Hindi pa rin siya tumatawag at nagtetext sa akin.

Inopen ko uli ang cellphone ko at nakita ang wallpaper, kung saan buhat-buhat ni Mavis si Ash habang nagtatawanan sila at magkadikit ang mga pisngi. I smiled.

Pinindot ko ang facetime app and I looked at my friends. “Sa kwarto muna ako. Call me if there’s an emergency.”

Hindi na sila sumagot dahil naglakad kaagad ako paalis. Pagpasok doon ay sinubukan ko uling tawagan si Mavis. Thank God! He answered it this time. Nakita ko agad ang lungkot sa kaniyang mga mata, and pouting his red lips. Nakahiga ito sa kama niya. I couldn’t help but soften up. Parang ang sarap niyang yakapin bigla. It wasn’t the crying-out-loud kind of sad, pero yung tipong tahimik lang, parang may iniisip na malalim. It made me want to do something, anything, just to bring back the usual sparkle in his eyes. But, we’re on the face time and that makes me feel even sadder for him.

“Why are you sad, hon? Did your father say something to you?” tanong ko. He sighed, looking away from the camera for a second before staring back at his screen. Ang lungkot ng mga mata niya kahit pilit siyang ngumingiti sa akin. I unconsciously extended my hand, touching his face on my screen as if I could actually wipe away the sadness through the glass. “Hey, look at me. You know you can tell me anything, right?”

“S-sila papa kasi eh. Ayaw nila sabihin sa akin kung bakit takot na takot sila na may mangyaring masama. I-i mean, malamang anak nila ako pero alam mo ’yun? I could sense na may tinatago sila eh,” pabulong na sabi niya. He lay on his back, unmoving, while moonlight touched his brown eyes. His lashes fluttered faintly, as if even they couldn’t stay completely still under the silence.

“What about it? Maybe it was about your accident, right? Your amnesia,” I said with my soft voice. He looked at me and nodded.

“B-but, hindi pa rin nila sinasabi eh. I think there’s something wrong…something’s off. Parang ayaw talaga nilang imention kanina habang sinsermunan nila ako.”

“Hey.” I smiled at him. “Don’t think about it too much. Sasabihin naman nila sa’yo. Maybe, hindi lang sila ready pa or ayaw lang talaga mapag-usapan.”

“It’s unfair,” aniya.

“Just relax.” I sighed. “They’re just worried about you. Kahit ako rin naman. Sana lang talaga hindi ka nila idamay.”

Natahimik siya ng ilang saglit.

“Listen, what about…magpakilala ako sa Mama at Papa mo? I’m sure magiging ok din sila sa’tin kung magpapakilala ako formally?” Suggestion ko. He licked his lips and nodded again.

“I already suggested that to them. They agreed to it. But, hon…si Papa…alam na niya kung sino ka talaga,” aniya. His eyes are full of worry.

Napalunok ako. “Coach mo ako?”

“You’re the leader of some kind of gang. At ayaw niya n’un. Somehow, alam niyang mapapahamak lang ako sa’yo,” sagot niya. Napatigil ako.

“I explained to them na you’re not that kind of dangerous person. P-pero hindi ko siya makumbinsi,” dagdag niya pa.

I sighed. That hits me so hard. Narealize ko bigla kung anong klaseng buhay na meron si Mavis ngayon dahil sa akin. Kung kanina, puno pa ako ng determination na ipaglaban siya. Ngayon, I started to…doubt myself. Ni hindi ko nga siya mailigtas mula sa nangyari kanina. I’m useless! What the fvck…

“Well, what’s your plan?” Tanong niya sa akin. “H-how about tomorrow? After the game? T-tapos pumunta tayo sa funeral ni Helena.”

Tumango ako. “Tomorrow is fine. And…I don’t know if we can go to Helena’s funeral. Mas mabuti pa atang mag-stay ka muna d’yan sa bahay ng parents mo.”

He pouted his lips. “B-but…It’s my fault k-kaya siya nabaril-”

“Don’t blame yourself, hon. K-kasalanan ko. Masyado kayong naexpose sa amin k-kaya nalaman nila kung sino ang malapit sa buhay namin,” sabi ko. Natahimik siya sa narinig. “Stop thinking ’bout it, alright? I’ll see you tomorrow, hon. After the game. For now, sleep tight. Goodnight.”

“Goodnight hon,” he said in his soft and sleepy voice.

“I love you.” My last word before I hung up the call. I sighed again. My guilt is slowly eating me right now. Hindi pala madali kapag sa kaniya na nanggagaling ’yung takot. I can protect him and Ash, pero hanggang kailan?

You’re Gray Vesque, wala kang kinatatakutan. Mas matalino ka sa kalaban.

Napahilot na lang ako sa noo ko.

Bigla akong nakarinig ng mga katok mula sa pintuan. Doon lang din ako natauhan from my inner thoughts. “What the heck?”

Pagbukas ko ay nakita ko si Warren na magkasalubong ang dalawang kilay at namumula ng bahagya ang mukha. Tinuro niya ang labas. “Y-you have to see this!”

Imbes na magtanong ay sumunod ako sa kaniya. Nakarating kami sa labas. Napahinto ako sa gitna ng kalsada, at halos hindi ako makahinga sa tindi ng pagkagulat. My blood turned ice cold, then suddenly boiled with a rage I couldn’t control. Nanginginig ang kamao ko, hindi dahil sa takot, kundi dahil sa matinding galit na parang sasabog na sa dibdib ko.

Sampung bangkay ng mga tauhan namin ang nakabitin sa mga wire ng kuryente na para bang sinampay lang na damit gamit ang mga hooks na nakatusok sa kanilang leeg. Like they were nothing more than trash.

“There’s a letter from them,” ani Marshal at ibigay sa amin ’yun. Kinuha ko ’yun.

“He’s next. Dapat patay na talaga siya tulad niyo.”

• V. J.

V? J? Ang lakas talaga ng loob niya…

Nilukot ko agad ’yun at naiisip ang isang bagay. Para akong pinukpok sa ulo dahil sa naalala ko.

“Fine, if they want us dead…but first, I’ll make sure na ubos muna kayong lahat…” bulong ko sa hangin. “Nang hindi nagagalaw si Mavis at ang anak ko.”

“We have to do something,” ani Chase.

“We will end this…As soon as possible. Where’s your computer, Chase?” Sabi ko. “And, please remove them…tawagan niyo ang pamilya nila at tulungan nyo financially. Tayo na rin ang bahala sa funerals nila at libingan.”

“Noted, Master,’ ani Marshall.

“Remember those emails na minention ko sa’yo last time?” Tanong ko kay Chase ng buksan nito ang laptop niya. “We will hack the center of their fvcking business.”

Mavis Point of View

NAPATINGIN ako kay Gray. Kanina pa siya nakatulala sa kawalan habang kami ay naghihintay sa free throw ng kalaban. Wala rito ang focus niya. Kinakabahan na uli ako. Baka mamaya magkakaproblema na naman kami.

Actually, kanina pa siya ganiyan. Napapatanong tuloy sila Davis sa akin kung nag-away ba kami o hindi. Pero kahit ako, hindi rin alam ang isasagot. Sweet pa rin naman siya, pero nagsisikreto na naman.

Seriously, anong meron sa mga tao ngayon at naglilihim sila sa akin?

“Shoot!” sigaw ng mga nanonood. Pero hindi pumasok ’yun. Kaagad naagaw ng Black Wolves ang bola kaya lumakas uli ang sigawan sa loob. Huling laban na at aangat na naman kami for another round if manalo kami. After nu’n grand finals na. Isang laban na lang kailangan naming ipanalo bago maging champion.

Ipinasa nila sa akin ang bola. Napatingin ako kay Zorren at sa isa pang kampi ko. Mukhang walang makakalusot na bola sa magkabila. Kaya naman ako na mismo ang nagdiretso nito. Nagdefense at binasa ko lang kung paano gumalaw ang kalaban upang malaman ko ang tactics para maiwasan sila.

Shoot!

Tumunog ang bell, hudyat na nanalo kami. Sumilay ang ngiti sa mga labi namin bago bumalik sa bench.

“Hindi talaga kita kinakaya!” ani Davis sabay akbay sa akin at gulo sa buhok ko. Ganoon din ang ginawa ng iba ko pang ka-team.

Masaya naman kaming binati ni Gray, pero mahahalata sa kaniya na medyo pilit ang ngiti niya sa labi.

“Ayos ka lang ba, hon?” Tanong ko sa kaniya. He nodded to me. Ang tigas mo, Gray.

“Capt. Tubig mo oh,” tawag ni Zorren sabay bigay sa akin ng bottled water na hawak niya.

“Thank you,” sabi ko sabay ngiti rito. Sinaluduhan niya ako.

“I’m fine, hon,” sabi niya sabay simpleng hinawakan ang kamay ko.

“Ang lalim ng iniisip mo. Tungkol ba ’to kay Helena? Sa kalaban niyo?” Tanong ko muli. Umiling naman siya. “O dahil sa mangyayari mamaya?”

He just chuckled and pinched my cheeks. Nag-init ang pisngi ko. Mabuti na lang at distracted ang mga tao sa paligid. “No, no, I’m okay. Don’t worry about me. Just enjoy our another achievement tonight, my MVP.”

Inakbayan niya ako at nilapitan namin ang team. May nagpapapicture kina Stark, Davis at Jojin. Habang si Evan naman ay may kausap na babaeng may maikli at soft na buhok. Napatingin ako kung paano niya punasan ang pawis ni Ewan sa noo at sa bisceps nito. Evan smiled at her. Tumalikod ito sa akin at napansin ang tingin na ipinukaw nito sa amin.

Doon ko narealized na hindi pala babae ’yun.

“Congrats again. You did your best, Capt,” ani Zorren.

“Congrats sa atin,” pagtatama ko. Tinignan ko si Gray na seryosong nakatingin kay Zorren. Pero ngumiti siya ng bahagya nang mapansin ako.

“How about a celebration?” Ani Zorren. “Coach, you up? This weekend?”

“I don’t know…let’s see,” ani Gray nonchalantly. Pero alam kong sasama siya dahil naroon ako at si Zorren. Seloso pa rin siya kahit alam na ni Zorren na kami na ni Gray lol?

“Tayo-tayo lang naman,” dagdag ni Zorren. ’And, I’ll keep my distance…I promise.“

Narinig ko ang mahina at sarkastikong tawa ni Gray.

“Well, Black Wolves. Mauuna na kami-I mean ako,” pagpapaalam ni Gray. Napatingin silang lahat sa amin.

“Walang celebration? Sayang naman? Hmmp!” Takang tanong ni Davis sabay pout na akala mo pato. Pinagbabato tuloy namin siya ng mga empty bottle.

“I need to do something…important,” ani Gray.

“Mauuna na rin ako, wolves. Kitakits tomorrow,” sabi ko. Pero may 3 babaeng lumapit sa akin at naharangan ako. Napatingin ako kay Gray na nakasimangot sa kanila.

Napangiti ako bago nagpapicture sa kanila. May sumunod naman na nakajacket. Pero hindi ko alam kung babae o lalaki.

“P-pwede bang paautograph??” Tanong niya sa kinakabahang boses. Sinubukan ko siyang tingnan pero hindi ko siya makilala. Nilahad naman niya ang picture ko. Ako ’yun habang hawak ang bola. Yun ’yung time na naka 3 points ako. Kahit nagtataka dahil ngayon lang may nagpa autograph sa akin at iwinaksi ko na lang ’yun sa isip ko.

“T-thank you,” sabi niya bago ako tumalikod. Nalala ko pala na nakalimutan kong kunin ang duffle bag ko.

“Mavis!!” Sigaw ni Stark sa akin. Napakunot ako ng noo at tinignan siya. Pero mabilis niya ako itinulak bago siya humarang sa harap ko. Napaupo ako sa lapag habang nanlalaki ang mga mata ko.

Parang bumagal ang lahat sa paligid ko nang makita ’yun. Mabilis na napatingin si Stark sa akin habang hawak niya ang tyan niya na napuruhan ng kutsilyong hawak nung nakajacket.

“S-stark!!” sigaw ko sabay lapit dito. Lumapit din ang ibang teammates ko. Tumingin ako kay Gray pero nakita ko na tumakbo siya para habulin ang may gawa nito. Naabutan niya kaagad ang kriminal na ’yun at pinagsusuntok. Mas lalo akong natakot sa inasal niya. Binalik ko ang tingin kay Stark.

“S-stark!!” sigaw ko. “T-tumawag kayo ng ambulansya!”

Nanumbalik sa akin ang time kung saan nabaril sa harap ko si Helena at namatay. Ayoko na uli mangyari ’yun. Ayoko na may mawala uli dahil sa akin!

Nagkakagulo sa loob dahil sa nangyari. Kaya eto, hindi agad kami nakaalis. Sinamahan pa namin sa hospital si Stark. Kahit pagod at dapat na masaya ay napuno ng katahimikan at lungkot ang hallway ng hospital habang naghihintay kami sa balita.

Napatulala ako.

Ako dapat ’yun eh. Ako talaga dapat ’yun. Pero nailigtas na naman ako.

Hinimas ni Gray ang balikat ko. “Don’t blame yourself,” ang namamaos niyang bulong sa akin.

“I-i can’t…a-ako ’yun dapat eh,” sabi ko.

“Kilala mo ba ’yun?” Seryosong tanong ni Davis sa akin. Umiling ako sa kanila at tumingin isa-isa sa mga mata nila. Bakit…parang sinisisi nila ako?

Tama, ako nga dapat talaga ang sisihin.

Tinapik ni Jojin ang balikat ko. Nakita ko ang pag-aalala sa mga mata niya. “Nahuli naman na ’yung lalaki. Tarandtadong ’yun! Thanks to Coach Gray. Mabubulok sa kulungan ’yun! Lalo na pulis pa ang tatay ni Stark.”

“P-pasensiya na, wolves,” sabi ko sa kanila. I bit my lower lip so hard. Pinipigilan kong lumuha ngayon.

“It’s not your fault. Ano ka ba, Mavis? Kanina ka pa humihingi ng sorry. Wala namang sumisisi sa’yo,” Ani Davis. “Walang may gusto nito, okay?”

“Davis!” tawag ng isang boses. Napatingin kami rito. Tatay ni Davis ang lumapit at niyakap ang anak. Kasunod nito si Papa, na may seryoso na namang tingin. This time, kasama niya na si Mama at si Tito Eiron.

Napahigpit ang hawak ko kay Gray habang naghahandang salubungin si Papa.

“Pa-”

“I want to talk to you, Mr. Vesque,” pagputol ni Papa sa akin. Mas lalong kumabog ang dibdib ko. Naalala ko ang sinabi ni Papa sa akin. “Maiwan ka muna sa Mama at Tito mo.”

“Sure, Mr. Lim,” aniya sabay tingin sa akin. Gray smiled at me bago sila naglakad papalayo sa amin. Kumabog ang dibdib ko. Eto na ba ’yun?

Hinawakan naman ako ni Mama sa balikat.

“P-paghihiwalayin niyo na ba kami, Ma?” ang malungkot na tanong ko sa kaniya. Niyakap niya lang ako. Hinimas naman ni Tito ang likuran ko.

Doon namin narinig na bumukas ang pintuan. Napakapamilyar ng scenario na ito. Unti-unti akong nabingi sa lakas ng tibok sa dibdib ko. H’wag naman sana.

“Eventually, he’s ok now. We cleaned his wound at hindi masyado napuruhan ang organs niya. Though, he needs to stay here for 2-3 days para sa monitoring at medicines. Pwede niyo na siyang bisitahin once mailipat siya ng room. Excuse me.”

Nakahinga ako ng maluwag.

“K-kailangan malaman ’to ni Coach, Ma,” sabi ko. Pero umiling siya.

“Hayaan mo muna sila,” malumanay na sabi ni Mama. Matapos ’yun ay inilipat na nila si Stark sa isang room. Doon nagkaroon muli ng ingay ang grupo.

“S-stark,” nauutal na sabi ko. Ngumisi siya.

“Halika nga rito!” aniya at ginulo ang buhok ko. Pinunasan ko naman ang luha ko.

“S-sorry,” sabi ko sa kaniya.

Tumawa lang si Stark sa akin. Parang nang-aasar ba. “Napaiyakin naman! Ayos lang! Hindi nga ako natuluyan ng hay*p na ’yun eh! Buti na lang at nailigtas kita.”

Tinignan ko siya. Parang wala lang sa kaniya ang nangyari. “D-d*mn it! B-bakit nakakatawa ka pa? M-muntik ka na mamatay oh?”

“Tss, hindi malalim ang saksak niya. Umacting lang talaga ako kasi gusto ko talaga matanggap sa acting club eh,’ biro niya. “Tama na iyak, huh?”

Niyakap namin siya matapos ’yun.

“Kumusta naman ang pakiramdam ng nasaksak?” Tanong ni Davis sa kaniya.

“Sayang, akala ko pa naman mag s-slow-mo ka na kanina bro!” biro ni Jojin. Napapailing nalang si Zorren at Evan sa kanila.

Binatukan ni Stark si Jojin at Davis. “Nanyo talaga ano? Hayaan niyo, next na kayo.”

Napatingin ako sa pintuan. Naroon si Mama at si Tito Eiron, kausap nila si Tito Dany, ang tatay ni Davis.

“Si Coach Gray pala?” Tanong ni Stark sa akin. Walang sumagot sa amin. Miski ako, hindi ko alam ang isasagot dahil sa takot ngayon.

“Puntahan mo na,” ani Davis sa akin. Sumenyas naman si Evan at Zorren. Parang pinapaalis nila ako.

Tumango ako at naglakad palabas. Hindi ako napansin nila Mama kaya dumiretso ako sa direksyon kung saan nagpunta sina Papa. Doon ko nakita ang elevator.

Rooftop…

Doon ako dinala ng mga paa ko. Pagbukas ng elevator ay bumungad sa akin ang pintuan. Kinakabahan man pero huminga akong malalim at binuksan ’yun. Naabutan ko si Papa at Gray.

Nagulat ng bahagya pa si Papa nang makita niya ako at tumango-tango.

“Bababa na ako,” aniya. “I’ll let you have time with him. Pero uuwi na tayo mamaya, anak.”

Hindi ako sumagot. Pagkasara ni Papa ng pintuan ay lumapit ako kay Gray na nakatitig sa langit. Kulay violet na ito, tanda na malapit na lumubog ang araw at naghahalo na ang madilim na langit, dala ng gabi. Tumabi ako sa kaniya at ipinatong ang isang siko sa railings at hinawakan naman ang kamay ni Gray gamit ang isa ko pang kamay. Kinuha niya iyon at ipinalaman gamit ang dalawa niyang mga kamay bago halikan ang likuran ng palad ko. Nagtagpo ang ang mga mata namin.

Nakita ko ang namumulang paligid ng kaniyang mga mata.

“Umiyak ka,” bulong ko sa kaniya habang umiihip ang malamig na hangin.

He shrugged. “I love you, Mavis.”

Ninerbyos ako at bumuntong hininga upang mabawasan ’yun. “Anong napag-usapan niyo ni Papa?”

Umiling lang siya sa akin at kinagat ng bahagya ang ibabang labi nito. “Nothing, just usual conversation between sa in laws haha.”

“Hon,” pagtawag ko sa kaniya ng may halong pakiusap.

“Don’t worry about it. Wala lang ’yun. Pinagsabihan niya lang ako.,” aniya sabay ayos ng buhok ko. He looked at my forehead, down to my eyes, nose and lips. Parang ayoko ng tingin na ’yun.

“Gray, a-ano ba?”

“Your parents love you,” bulong niya with his soft voice.

“I love you,” sagot ko. “Please, just tell me…”

“I do. I love you too. More than my life, Mavis. You…you’re one of the reasons why I keep fighting and seeing this world as my home. Kahit sobrang mean nito sa akin noon. You keep me alive even though I keep digging with my own grave,” aniya. Hindi ko alam kung anong sasabihin ko.

Tumulo ang luha niya.

Fvck…

“Gray, you’re scaring me,” sabi ko sabay mahinang nagdabog.

He kissed me, he just kissed my lips. This time. Alam ko na kung anong sasabihin niya.

“I can’t bear to lose you. I don’t know if I could keep living if I lost you and Ash. Magtampo ka pa nga lang, mamamatay na ako eh,” aniya sabay ngiti sa akin.

“Y-yun naman pala eh,” sabi ko. “Then, don’t leave me.”

Umiling siya. “But, I realized something…I can’t keep you living this kind of life. Kayo ni Ash.”

Napairap ako. “Ano ba? K-kakausapin ko si Papa. J-just please don’t-”

“He didn’t do anything wrong, hon,” sabi niya sabay hawak sa braso ko. Umiiling lang ako.

“H’wag mo na siyang ipangtanggol-”

“I’m not, hon. Please, listen to me…” pakiusap niya. Hinawakan niya ang dalawang pisngi ko. “I don’t want to drag you into this hell of a life anymore. I want you and Ash to have the life you both deserve.”

Umiling ako. “K-kaya ko, Gray just pleas-”

“Babalik ako, kapag naayos ko lahat, ok?” pagpuputol niya sa akin. “For now, I need to leave. I need to hide from you. I need to keep you away from me. Gusto kitang mabuhay pa.”

Bumigat ang pakiramdam at paghinga ko. “N-nakikipagbreak ka na ba?”

Hindi siya sumagot. Tumingin lang siya sa mga mata ko.

“Please…”

“I’ll get back once na maayos namin ’to…ok?” aniya sabay halik muli sa labi ko.

Sunod-sunod na tumulo ang luha ko habang nanginginig ang ibabang labi ko. “P-paano kung hindi niyo maayos? Paano kung mapahamak kayo? Paano na ako? Ang anak mo? Natin? Y-you promised to me…”

He just chuckled kahit lumuluha pa. Ginulo niya ang buhok ko. “At least, we died for your peace…at nakamit namin ang justice.”

Nanghina ako sa narinig. Tumalikod na siya sa akin. “So, I’m the only one who’s going to figure everything out?”

Hindi na siya sumagot sa akin at naglakad na pababa ng rooftop. Naiwan akong napaupo habang pilit na sinisink-in ang mga sinabi niya.

Itutuloy…

Desire 40

Desire 40: Unfold

Gray’s Point of View

Kinagat ko ang ibabang labi ko habang nakaupo sa sofa at pinapanood kung papaano lamunin ng apoy ang punong kahoy sa fireplace. I closed my eyes para maiwasang tumulo ang luha sa mga mata ko. I want to take back everything I said to Mavis. I never meant to hurt him that much. I let my emotions get the better of me, and now I hate knowing that my words might've hurt him. 

I love him so much…I fvcking love him so much. Hindi ko talaga kaya. Pakiramdam ko, ’yun na ang pinakamatapang kong ginawa kanina. Ang iwanan siya kahit na ayoko.

But for the sake of his safety, his parents’ wishes… and the peaceful life he deserves .  Hindi siya talaga damay rito.

Tinnungga ko ang alak na nasa bote at binalewala ang init nito sa lalamunan. I want to cover this fvcking pain in my heart. I don’t want to feel this. I hate to feel this.

"Awatin mo nga," rinig kong sabi ng isang boses mula sa likuran ko. 

Tss…Chase.

“Anong ako? Edi nabulyawan ako niyan? Kayo na!” pagtanggi ng isa pang boses, si Warren.

"Leave him alone, idiots," pagsabat ni Heaux. 

"But, we had a plan this midnight! P-paano na 'yun? Baka mapahamak pa tayo kung sakali," angal ni Warren pero narinig ko lang na sinuway siya muli ni Heaux para tumahimik. These idiots, kanina pa nila ako pinapanood. Akala ko pa naman ay busy sila sa likod para mag-usap.

"I can hear you," pabulong kong sabi. Nawala ang ingay matapos 'yun. "And, I'm not that drunk. I just need something wild to forget. Gusto ko lang madistract. Hindi naman ako magiging pabigat mamaya kung 'yun ang inaakala niyo."

Napaubo si Chase. "W-we're not thinking—"

"I heard Warren and I'm not drunk, I swear," pagputol ko sa kaniya.

Hindi sila umimik matapos kong sabihin 'yun. Nilagok ko muli ang alak sa bote hanggang sa maubos na rin 'yun. But why does it still hurt? 

"What happened, Gray?" Lakas-loob na tanong ni Heaux. Tumabi ito sa akin at ipinatong ang kaliwang paa sa itaas ng kaniyang kanang tuhod.

"You don't want to hear it," sabi ko sa kaniya. "I know, ayaw niyo ng drama."

"But this is not a drama," pagsabat ni Warren. I could see the concern and curiosity in his eyes. "C'mon, man. Don't hide it to yourself. Akala ko ba ang sabi ni Mavis, communication is a key?"

Natahimik ako sa narinig.

"Pinaghiwalay ba nila kayo? Anong sinabi sa'yo ng tatay ni Mavis?" Habol ni Chase.

Umiling ako. "H-he...didn't say anything wrong. In fact, I left Mavis. I chose to leave him, maybe for a while or forever. It depends."

Natahimik sila sa narinig. Hindi nila siguro inaasahan ang mga naririnig. I understand them. Hindi rin naman talaga ito ang naisip at sinabi ko sa kanila eh. But, I can't jump into the conclusion. I can't predict what will happen next. Depende iyon sa sitwasyon.

That's why I chose this.

"Why? I thought ipaglalaban niyong pareho?" Tanong ni Warren sa mahinang boses.

Napabuntong-hininga ako at sinusubukang lunukin ang tila mapait na emosyon sa lalamunan ko. "I can't fight."

Kumunot ang noo ni Chase. "Why? You loved each other, bro."

"I still love him. That's why I did this," sagot ko pabalik. "Do you wanna know why? It's because of his parents."

"What about them? Hindi ba nila tinanggap na maglaylow kayo? Hindi naman magiging masama 'yun since malapit na tayong makahiganti sa mga kalaban," ani Warren. May bahid ng inis sa boses niya.

Napatingin ako sa apoy. "They love him so much."

Nang makarating kami sa rooftop ni Mr. Lim ay bumigat ang pakiramdam ko. Parang bumigat ang paghinga ko. I just sighed to release it.

Hindi dahil sa kasama ko siya…kung hindi parang may malalaman akong hindi maganda ngayon. Ganoon pa man, tinatagan ko ang sarili ko. Humarap ako kay Mr. Lim na may seryosong ekspresyon sa kaniyang mukha. Nakakatakot siya tingnan, strikto at may kakaibang aura. Pero hindi ako nagpaapekto roon.

“Sir, I love him so much,” panimula ko.

“I know…and I’m glad, may nagmamahal sa anak ko na katulad mo. I know rin kung papaano mo siya tratuhin simula noon. Thank you for that,” sagot niya bago punasan ang labi niya gamit ang kaliwang hinlalaki na daliri.

“Wala naman akong tutol sa inyo eh. Mavis is 18 and he can make any decisions on his own. Hindi naman siya ganoon ka-rely sa amin simula noon pa. In fact, hindi na siya kumukunsulta sa amin dahil madalas, ginagawa niya na lang ang bagay na maisip niya. He’s an adult now…kahit na anong tutol ko rin, wala. Kaya hinayaan ko na lang siya magcondo, gumimik, pumunta kahit saan. Basta makapag update siya,” dagdag pa niya.

Tumango ako.

“But, he is still our baby,” aniya. I bit my lower lip and looked at his eyes.

“I-I know that, Sir.”

“And, I think hindi mo siya mapo-protektahan, Gray,” ika niya. Napalunok ako.

“I’ll do anything…everything just to protect him, Sir. K-kaya kong iharang ang sarili ko sa bala para sa kaniya—”

“Hanggang kailan? Gray, kilala na kita. Alam ko kung anong klaseng gang ang meron kayo. Sinabi rin ni Mavis kung anong ipinaglalaban niyo. At alam ko kung anong kayang gawin ng mga kalaban nyo. I did my research.” Umiling siya. “At ayokong madamay ang anak ko roon.”

Hindi ako nakasagot. I could feel his sincerity through his voice. That soft but serious voice and pitch.

“Don’t get me wrong. Hindi ako tutol sa inyo ng anak ko kahit mag coach pa kayo. Hinding-hindi ko hahadlangan ’yun dahil alam ko ang pakiramdam ng tutol ang pamilya mo sa taong nagugustuhan mo. Pero, ’yung ganitong buhay? Hindi ko siya mapapayagan…hindi ko kayo mapapayagan pa. Sinabihan ko si Mavis, once na may mangyari pang delikado sa kaniya…hihiwalayan ka niya o hihiwalayan mo siya. And that’s it. Nangyari na nga.”

I felt the liquid on my eyes. I closed my eyes for a second para mapigilan ’yun. Pero sa pagdilat ko ay magkasunod na tumulo ang likidong iyon sa magkabila kong mga mata. Hindi ko na maramdaman si Gray Vesque na walang emosyon ngayon, walang puso at may napakatapang na pagkatao. Parang nanghihina ako, dahan-dahang napapaluhod dahil sa sitwasyong labis kong kinatatakutang mangyari.

“Hindi ko intensyong saktan ka o si Mavis. Pero sana maintindihan mong ama ako ni Mavis, ama ako na natatakot na mawalan ng anak—”

“M-mahal na mahal ko po si Mavis,” sabi ko habang nasusundan ng mahihinang hikbi.

“Alam ko. Pero hindi ko pwedeng itaya ang buhay niya dahil lang sa pagmamahal—”

Lumuhod ako sa harap niya ng walang pag-aalinlangan. Hinawakan ko ang tuhod niya. “Please, let me do my best…p-poprotektahan ko siya. M-magl-laylow kaming dalawa. K-kakayanin ko po ’yun. H-h’wag niyo lang ilayo si Mavis sa akin—hindi ko kaya.”

Nakita ko ang lungkot sa mata ni Mr. Lim. “Ayokong lumuhod ka sa harap ko. Tumayo ka diyan.”

Umiling ako. “I-i’m begging you. Please? Anything…I will do anything for him. H-hindi ko na hahayaang may makalapit sa kaniya.”

Umiling din siya at dahan-dahan akong inalalayang tumayo. “Stand up.”

“M-Mr. Lim…please—”

“Sana maintindihan mo kung bakit…ginagawa ko ’to. I’m his father. Syempre poprotektahan ko rin siya dahil trabaho ko ’yun. Kahit napakatigas ng ulo niyan, gagawin ko pa rin ang lahat…h-h’wag lang siyang mawala sa kin, sa amin ng Mama niya. Dahil ayokong mangyari uli ’yun,“aniya na nagpakunot ng dahan-dahan sa noo ko.

“M-mangyari?”

He smiled at me, but I could see the sadness in his eyes. He looked away habang dahan-dahang nilalagay ang kamay sa kaniyang bulsa. “Gusto mong malaman kung bakit…agad ko siyang pinuntahan sa hospital at kunin siya sa’yo palayo?”

Hindi ako nakasagot.

“It all started when he was 5-6 years old,” panimula niya. “Masaya ’yung buhay namin noon kahit only child pa lang namin siya ng Mama niya. He’s the sweetest child. Malayong-malayo sa akin noon. Kaya nga mahal na mahal namin ’yan. Nagbago lang ’yun noong…mawala siya sa amin.”

Napalunok ako. Ito na ba ’yung hindi nila sinasabi kay Mavis?

“Nagpaalam siya noon na maglalaro sa kaibigan niya sa village kung saan kami nakatira noon. Nakaramdam kami ng kakaiba noong mga araw na ’yun dahil na rin siguro sa kwento ni Mavis sa amin tungkol sa nakita niyang tila mga bad guys noon naka nakasuot ng malalaking damit. Hindi namin maintindihan. We thought part lang ’yun ng imagination niya kaya hindi kami tumutol at pinayagan namin siya. Pinaalalahan lang namin na bumalik before lunch. Hindi rin kalayuan ’yung bahay ng kaibigan niya kaya tiwala kami.” Humugot siya ng malalim na paghinga. “That day…hindi na siya nakabalik ng lunch.”

Humarap si Mr. Lim sa akin. Nakita ko ang namumulang paligid ng kaniyang mga mata. He wiped it immediately.

“Umabot ’yun ng 3-4 months. Hindi namin alam kung saan maghahanap dahil wala kaming makitang ebidensiya kung saan namin siya pwedeng hanapin…hindi kami matulungan ng CCTV.”

Bumigat lalo ang atmosphere sa paligid. Para akong natulala sa narinig ko.

Kidnap? Village?

“Pasuko na kami nu’n dahil wala kaming makuhang ebidensya. I felt completely useless at that time. Naapektuhan masyado ang pamilya ko. Muntikan na kaming maghiwalay ng asawa ko. Not until…we found him. Sa same village din. Kawawang-kawawa ang itsura. Kitang-kita ang trauma sa mukha niya. Hindi pa siya umiiyak ng makita namin. Parang hindi pa kami nakikilala, mabuti na lang…nagawan namin ng p-paraan.” He sniffed pero tumalikod lang siya upang hindi maipakitang…umiiyak siya.

“Hindi namin alam kung saan, sino o anong nangyari talaga sa kaniya. Sinubukan namin siyang ipaimbestigate pero walang makitang lead. Miski…si Mavis, wala siyang masabi. Para siyang nagka amnesia. Sinabi na lang sa amin ng therapy na baka completely shocked ang anak namin. I still feel guilty at that time dahil pakiramdam ko, hindi pa rin namin nakakamit ang hustisya. Hindi namin mapahuli ang may gawa nu’n. Natatakot kami ng asawa ko noon, dahil baka balikan nila si Mavis. Kaya labis ang takot ko noon…lalo na nagbago si Mavis simula ng makauwi siya sa amin. Minsan napaka moody niya, minsan nasakit ang ulo, malungkutin, paranoid, lalo na noong lumipat kami ng bahay at naging strict ako sa kaniya. Kaya sinubukan naming maging maluwag uli…kahit natatakot kami ay hindi namin siya muling kinulong dahil alam namin na ’yun lang ’yung paraan para bumalik siya sa dati,” paliwanag niya. Nanlaki ang mga mata ko at tumalikod.

T-that can’t be…

“So you see, ganito ako ka strict pagdating sa kaniya…By the way, binawi ko rin sa kaniya ang condo dahil titira na uli siya sa bahay namin,” aniya. “Kaya sana naiintindihan mo ako…kami…dahil hanggang ngayon, hindi pa rin naaalis ’yun sa akin. A-ayoko na rin muling mangyari ’yun.”

Hindi ko alam ang sasabihin ko. Para akong napipi. Kaya ba siya ganoon? Kaya ba niya kilala si…

“H’wag mo na rin sanang sabihin kay Mavis ang napag-usapan natin. A-ayokong maalala niya pa ’yun,” dagdag pa nito. “P-pwede mong balikan ang anak ko, p-pero sana hindi sa ganitong sitwasyon. Ayokong ikaw ang magiging dahilan para mawala pa uli siya sa amin.”

Napatango ako. Buo na ang desisyon ko. Naiintindihan ko na.

Natahimik sila sa narinig. “That’s our conversation. Kaya sana naiintindihan niyo rin sana ako kung bakit hindi ko naipaglaban si Mavis…I tried, pero I looked at the situation.”

Napabuntong-hininga si Chase. “S-so ibig sabihin…”

“Yes,” sagot ko agad. “Kumilos na tayo ngayon. Dahil ayokong humaba pa at dumating sa point na masayang ang mga pinaghirapan natin.”

Hindi na sila nagtanong pa at kumilos na kami. Itinapon ko ang walang lamang bote at hinubad ang damit ko.

MULA sa mataas na bahagi ng malaking building ay nagsteady ang kaming helicopter. Pinindot ko ang earpiece habang nakaharap kay Chase na nakaupo habang may ginagawa sa kaniyang laptop.

“Naririnig mo ako, Gray?” Tanong niya.

I simply nodded my head. “Loud and clear.”

“How about you Warren and Marshall?” Tanong uli ni Chase. “And Heaux.”

“I’m here…nakikita ko na sila,” sabi ni Heaux sa kabilang linya. Nasa isang conference kasi ito, hindi kalayuan sa amin para bantayan at saksihan ang statement ng mga kalaban namin. May malaki kasi silang announcement sa media bilang bahagi ng kanilang big and wide project sa buong mundo.

“Okay good. You three, do not…touch anything! Just do whatever I say, ok?” Paalala ni Chase sa amin. “You can jump now!”

Gamit ang gears and ropes ay maingat kaming tumalon patungo rooftop. Nauna ako, bago sumunod si Warren and Marshall.

“Now, listen to me. May bantay sa bandang pintuan ng rootop…all you have to do is to hook your gears on the railings para makababa sa 10th floor ng building!” ani Chase. Tumingin sa akin si Marshall bago ako tumango. Dahan-dahan kaming naghook sa railings at maingat na tumalon paibaba.

“Nandito na kami,” sabi ni Warren kay Chase.

“Just use the diamond hole saw! Kapag binasag niyo ang bintana nila, mag-aalarm ang building!” ani Chase.

Napasimangot si Warren. “Why don’t you deactivate the alarm—”

“I want to, but also I can’t, idiot!” pagputol sa kaniya ni Chase. “Just make a large hole! And go inside without making noise!”

Wala nang nagawa si Warren at Marshall kung hindi gumawa ng malaking butas na papasukan namin. Pagkagawa namin ay mabilis akong pumasok at kinuha nag rope ko. Nakita namin ang medyo madilim na office sa loob.

“Do not touch anything! Lalo na kapag nasa lab na nila kayo, ok?!” Ani Chase.

“Hold your horses,” ani Warren. “What exactly are we going to get here?”

“A key,” ani Chase. I looked around. “Nakalagay ’yun sa cabinet ng office table na may mga papeles.”

Doon ko iyon nakita at naglakad patungo roon. Pero bago pa kami makarating ay pinahinto ko na sila. Kaagad kong inilabas ang isang piraso ng tissue at inihagis ’yun. Wala pang isang segundo ay nagkapira-piraso iyon sa hangin.

“Wait! A trap! I’ll deacti—”

Binaril ko ang detector na pinagmumulan n’un at namatay ito. Gamit ko ang silencer ko kaya hindi ito gumawa ng ingay. Naghagis akong muli ng tissue. Nakumpirma ko ngang nawala na iyon kaya tinungo namin ang cabinet.

“On the left side, 2nd cabinet,” sabi ni Chase. Binuksan ko ’yun at agad na nakita ang bilong na tila chip. Umiilaw pa ito. “Go, get that and go outside of that room!”

Kinuha ko ’yun bago kami dahan-dahang umalis. Nag-oobserve pa rin ako sa paligid dahil baka may trap na naman.

“All clear…go to the left,” ani Chase. Tahimik kaming tumungo sa sinasabi niya. Doon namin nakita ang elevator. “Aish! There’s someone on the elevator! Quick! Hide!”

Hinila ko sina Warren at Marshall patungo sa isang gilid, sa may empty space kung saan hindi kami makikita ng kung sino man ito.

“What the—”

“Shh!” saway ko kay Warren. Pagliko ng taong ’yun at saka kami naglakad ng tahimik.

“Now, go to the left door, malapit sa elevator!” ani Chase. “May way diyan papunta sa sa laboratory!”

“Got it,” sagot ko bago kami pumasok sa sinasabi niya. Fire exit ata iyon at kita namin ang medyo makipot na daan at ang paibabang hagdan papunta sa ground floor. Maling hakbang lang namin ay pwede kaming malaglag doon pababa.

“Stop,” ani Chase. Napahinto kami. “Someone is coming.”

Napasandal kami sa pader bago bumukas ang isa sa mga pintuan. Naglakad ito palabas habang tila may tinitignan.

“Sure ako may narinig ako kanina!” saad nito. Bago pa man siya mapalingon sa amin ay sinapak ko na siya at inispray ang pampatulog direkta sa mukha nito.

Bumagsak agad ito sa lapag. Pinatay ko ang phone niya.

“Clear! Go to that door. Sa unang likuan, nandoon ang secret door sa lab. Use the key!” Wala na kaming inaksayang panahon. Pinuntahan namin agad ang laboratory nila. Sa unang tingin, parang pader lang ito. Pero according to Chase, sa gitna ng pader ang main door, kung saan ma-aactivate ito gamit ang bilog na susi.

“The heck is this!” iritadong sabi ni Warren.

“Just keep doing it!” sabi ko habang tumitingin kami ni Marshall sa paligid.

May narinig kaming mahinang tunog.

“Found it!” ani Warren bago bumukas paitaas ang pintuan. Pagpasok namin ay nakita namin ang maraming equipments, lab tables at mga machines.

“Nasa bandang kaliwa niyo ang boxes ng samples nila at mga formulas,” sabi ni Chase. Imbes na kunin ay napadiretso pa ako. Nakita ko ang malalaking containers at ang nakakakilabot na tanawin kung saan naglalaman ito ng mga walang malay na mga bata.

Nakasaksak sa kanila ang mga tubo sa bawat parte ng kanilang katawan habang nakababad sila sa kulay asul na tubig. Bumalik sa akin ang galit at poot ng makita ko ang mga ’yun.

“May papasok!” sabi ni Chase. Nagtago ako agad sa ilalim ng lamesa. Narinig ko ang pagbukas ng pintuan. Sinubukan kong sumilip. Doon ko nakita ang taong nakasuot ng all black, mata lang ang kita sa kaniya kaya hindi ko maidentify kung babae o lalaki, pero base sa katawan niya ay may pagkamasculine ito. Siguradong…hindi siya kakampi. Hindi rin kalaban.

Dahan-dahan siyang lumilingon bago siya nagpunta sa lamesa kung saan nakalagay ang mga papeles na mahalaga rin para sa amin.

“May kukunin siya!” ani Chase. “Pigilan niyo! Hindi siya employee sa building!”

“Damn it!” pabulong na mura ko sabay gulong at tayo. Mabilis na tinutok ko ang baril sa likuran niya.

“You’re not from this building…nor from us,” sabi ko sa kaniya. “Put your hands behind your head!”

Narinig ko ang pagtawa niya. “At kailan ka pa naging pulis, Gray?” aniya.

Nanlaki ang mata ko.

“Paano mo ako nakilala?!” tanong ko sa kaniya. Nakita ko ang dahan-dahan niyang pagkuha sa papel na mahalaga sa amin. Naglalaman ’yun ng formula.

Inambahan niya ako ng suntok kaya umiwas ako. Kaagad akong yumuko at sinuntok ang sikmura niya.

“Fvck!!” mura niya.

“Who the fvck are you?!” sigaw ko bago siya ilabas ang taser ko. Tumawa siya ng hinihingal at napaupo sa lapag.

“You know me, you’re just…in denial,” aniya sabay sway ng mga paa. Hindi ko naiwasan ’yun kaya natumba rin ako sa lapag.

“Arghh!!”

Mabilis kong naramdaman ang pag-agaw niya ng taser sa akin.

“You’re fvcking weak…katulad ng dati!” aniya sabay bukas nito at diin sa tagiliran ko.

“Fvck you!!” sigaw ko bago siya tumakbo dala ng papel. Nakita ko ang pagkilos ni Warren at Marshall, pero ginamitan lang sila nito ng karate kaya sa huli, nakatakas lang siya.

“Master Gray!” ani Marshall.

“Arghh! Hayaan niyo na! Kunin niyo na ang dapat kunin! Babalikan natin siya! Susundan siya ng mga tauhan ko,” ani Chase.

Tumingin ako sa pintuan habang hinihingal at pinagpapawisan. Paano niya ako nakilala? Sino siya? Bakit alam niya kung sino ako dati?

“100% Complete! Heaux, are you still there?” ani Chase. “Gray! Umakyat na kayo! Baka makatunog na sila.”

Mabilis kaming lumabas, dala ng mga boxes. Kahit occupied ang utak ko at iniinda ang tagiliran ko ay inaalala ko pa rin ang goal namin. Pero ang hirap kapag distracted ka, mula roon sa mga kawawang mga bata hanggang sa misteryosong lalaking nakalaban namin kanina. Pagkarating sa rooftop ay agad kaming umakyat sa helicopter at lumipad patungo sa area para sunduin si Heaux pagkatapos ng mission niya.

“Nakikita niyo ba?” Tanong ni Heaux habang inaayos niya eyeglasses dahil naroroon ang hidden camera. Doon namin nakita na nasa stage na si Olga, ang founder ng Jacksonville Medicine Corp. Kahit puti na ang mahabang buhok, bata pa rin tingnan. Nakasuot siya ng violet na dress hanggang paa.

“I would like to thank first of course, sa opportunity na ito para hindi lang makilala muli ang Jacksonville sa buong mundo bilang no. 1 sa mga effective na gamot. Mapa simple na capsule up to the medicines na kayang gumamot ng mga complicated na sakit katulad ng HIV and Cancer, kung hindi para rin mapromote namin tonight ang big project na aming pinaghandaan for many years. I’m sure, 100 % na best solution as anti-aging plus, may chance pa na 50% makaiwas ang mga iinom nito sa cancers. Please, I would like to show you the cure and the solution for the problems of many people here…this is what we called Crysen-X!”

Nagpalakpakan ang mga tao nang ipakita nila ang syringe at ang sample capsule na nasa isang safety box. Binuksan niya iyon upang mas maipakita pa. Itinaas ni Olga iyon at ipinakita sa lahat.

“This is made from 100% organic ingredients, such as different kinds of vegetables that we commonly eat.” dagdag pa nito. Lumabas sa kaliwa ni Olga ang asawa na si Dr. Vladimir.

“That’s why mukha pa rin po kayong malakas at bata, nasubukan niyo na po siguro ang bago niyong gamot?” tanong kaagad ng isang reporter.

Ngumiti si Olga. Napangiwi ako. What a bitch!

“Play it,” utos ko kay Chase. Mula sa malaking TV sa likuran ni Olga ay biglang nagstatic ito kaya napatigil ang mga tao. Napalingon si Olga at Vladimir rito.

“What’s happening?” rinig kong tanong ni Olga sa mga staff niya na natataranta naman.

“3…2…1,” bilang ni Chase bago magflash ang isang video compilation kung saan pinapakita ang mga area ng lab at secret base nila. Mula sa mga mararahas nilang paggawa ng gamot, sa mga kinakatay nilang hayop, at sa mga batang nakakulong sa malaking kulungan. Naroon din ang mga batang nagsisiiyakan habang pinag eexperimentuhan ng mga doktor, kasama si Vladimir. Mga bata sa container na nagmamakaawang pakawalan sila. Mga disabled na bata na kinukulong nila upang tuluyang mamatay na lang din.

Nakita ko ang pag-iwas ng tingin ni Warren, habang ako…nag-iinit sa galit.

“Turn it down!” sigaw ni Olga na namumula sa galit. Nakita ng lahat na tila nag-iiba ang mukha niya, tila natutunaw ang balat. Mabilis namang tinakpan ni Vladimir at ng mga tauhan niya.

Nagkagulo na ang lahat.

“Ok, Heaux…leave that fvcking place,” sabi ni Chase.

“I will—” naputol ang sasabihin ni Heaux nang makarinig kami ng putok ng mga baril. Mas lalong nagkagulo.

“Heaux!” sigaw ni Chase.

“Don’t worry, nagpaputok lang si…Sergei?” ani Heaux. Nakita namin ang sunog na mukha ni Sergei habang nagpapaulan ng bala sa mga tao. Tinutukan niya ang mga reporter na sinubukang magbroadcast sa loob..

“Buhay ’yang hay*p na ’yan?!” ang naiinis na pagtataka ni Warren.

“Heaux! Run! Magpapadala kami ng tulong diyan—”

Naputol ang video at ang tawag namin dahil sa isang malakas na pagsabog. Nanlaki ang mga mata namin.

Is this the beginning? Pero sana nasa maayos si Heaux. Ayokong mabawasan kami…hindi sa pagkakataong ’to.

Itutuloy…

You can follow me here! 

Lemon WP or press the link on my profile. Thanks!

Desire 41

Desire 41: Down

Mavis Point of View

Nakatulala ako sa kisame habang nasa nakahiga ako sa kwarto ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko ngayon. Malungkot? Inis? Galit? Napatagilid ako ng higa. I wanted to release the suffocating feeling inside my chest pero pagod nang umiyak ang mga mata ko.I glanced at my phone and saw that it was already 2 AM. Hindi ako makatulog ngayon. I can't believe na mangyayari talaga 'to. 

I want to hate Gray, but I understand na ginawa niya lang naman 'yun to save me. But...I want to save him too. I want to stay with him. 

Pero napakaduwag ko rin naman noong mga may nadadamay sa paligid ko. Kaya siguro hindi na rin pinatagal ng universe dahil alam nila na hindi ko kakayanin.

Naiipit tuloy ako ngayon.

Hindi pala madaling maattached sa isang tao tapos aalis siya dahil kailangan. This is why I hate love sometimes. I hate attachment. Siguro, dahil nakikita ko sa paligid ko noon ang mga breakups kaya naapektuhan ang perspective ko.

Biglang may pumasok sa isipan ko. I pressed his number on my contacts. Nagriring lang 'yun ng tatlong beses bago namatay.

Namatay…o pinatay niya?

Inulit ko muli 'yun, pero wala talagang sumasagot. Hindi ko alam kung nakailang beses akong tawag, lima? Pitong beses? Pero laging namamatay.

I guess, wala na akong magagawa pa…

Tumulo na ang ang luha sa kaliwang bahagi ng mata ko. Akala ko ba ilalaban niya ako? I mean, I could understand if it is about my safety, but…what about our promise? The commitment? I wanna talk to him more. Pero simula noon sa hospital ay hindi ko na talaga siya nakita.

It's sugar and spice, sweet and enjoyable, almost addictive. But it hurts so much. You can't stop yourself from getting hurt because you already took it in. It's already on your tongue. You already accepted it. It goes down your throat, sinks into your heart, and settles deep inside you. All you can do is wait for it to heal. Even if you drink water or milk, it won't help. Nothing will. Because you let it in. You took the risk of trying it, never realizing how much it would hurt once the sweetness fades away. 

I gulped. Parang may malaking bagay sa lalamunan ko ang nailunok ko. Mapait at hindi ko mafigure out kung anong klaseng bagay 'yun. Pinunasan ko ang luha ko, pero nasundan na naman ng isa pang pagtulo.

Bakit ba kasi napunta ako rito? Like, bakit ganoon pa ang naging buhay ni Gray? Bakit kasing kapangalan niya pa ang buhay niya? Parang color gray, walang buhay, walang kasiyahan. Lahat parang may iisang conclusion—kung hindi kalungkutan, kamatayan.

Biglang may kumatok sa pintuan. Napatingin ako roon at hindi sumagot. Ayoko muna ng kausap, ayoko ng kahit sino sa oras na 'to. Gusto kong masagot ang mga tanong ko sa isipan.

"Anak?" tawag ni Papa mula sa labas. "Si Papa ito. I know you're awake. Pwede ba akong pumasok?"

Katahimikan ang ibinigay ko sa kaniya. Kumatok siyang muli.

"I want to talk to you," dagdag niya sa malambing na boses. Hindi ko alam kung anong nag udyok sa akin na bumangon kahit mabigat ang pakiramdam ko at buksan 'yun. Nakita ko si Papa na may malungkot na mukha. 

"Pasok," ang tipid kong sabi ko. Napadaan ako sa salamin ko sa kwarto malapit sa study table ko. Sobrang mugto ng mata ko kakaiyak. Tangina. 

Umupo si Papa sa gilid ng kama ko, habang ako ay humigang muli at tumingin sa bintana.

"I know, kontrabida na ang tingin mo sa akin," panimula niya pero hindi ako umimik sa narinig. "But, I wanted you to understand me. I have my reason. As your father, ayokong mapahamak ka."

"I don't wanna hear it, Pa. A-ano pong silbi niyan kung umalis na si Gray?" tanong ko sa kaniya. Tinignan niya ako sa mga mata at hindi nagbago ang lungkot ng mga mata niya.

"Babalik naman siya, anak. There's a chance—"

"Paano kung hindi na? P-paano kung mawalan siya ng pag-asang lumaban because you told him na iwanan niya ako? Hindi mo alam kung gaano kasaya si Gray noong dumating ako sa buhay niya. I'm the one who watched his smile slowly appear on his lips...lalo na noong binubuo namin ang relationship naming dalawa," pagputol ko sa sinasabi niya.

Narinig ko ang pagbuntong-hininga niya. "I understand. P-pero, nakita mo naman kung anong nagawa nu'n sa mga kaibigan mo...paano kung ikaw mismo 'yun? Paano naman na kami, anak? Mahal ka namin, nandito pa kami para sa'yo ng mama mo, ng mga kapatid mo, ng mga nagmamahal sa'yo. Mahal mo si Gray at alam kong masaya ka sa kaniya kahit papaano, pero 'yan din ang ikapapahamak mo."

Hindi ako nakasagot. That's why naiipit ako. Marami akong dapat iconsider.

"Mahal ka namin, anak." Nagcrack ang boses ni Papa. "Hindi namin alam ang gagawin kung mawawala ka sa amin."

Napahinto ako. Is this their reason for doing this? Kasi naalala ko lang noon kung gaano siya naging strikto sa akin. To the point na hindi na ako nakakasama at nakakalabas ng bahay dahil sa takot nilang mawala ako.

I don’t understand why…what’s the reason. Bakit ganoon na lang sila mag react? Akala ko lang noon, OA sila pero hindi eh.

Tumayo si Papa. “If you don’t want to go to your school later, that’s fine. Matulog at magpahinga ka muna, anak.”

"What happened, Pa?" tanong ko. Nakita kong napahinto siya sa pag-alis. Dahan-dahan siyang lumingon sa akin at kumunot ang noo niya.

"What do you mean?"

"What happened to me? Bakit ganoon na lang ang pagkastrikto mo noon sa akin? Bakit may amnesia ako? Bakit may mga nakikita at naalala ako sa utak ko na hindi ko naman matandaang nangyari sa akin...I don't understand," paliwanag ko. I could see the shock in his eyes. Para bang may narinig siyang hindi niya nagustuhan.

"M-matulog ka na anak. I don't want you to think anything—"

"Please?" Tumulo ang luha ko sa mata. 

Nanaman…

Napansin kong napatingin siya sa pintuan. Mukhang kumukuha siya ng lakas. “I want to protect you because of what happened to you many years ago…nawala ka sa amin, anak.”

Kumunot ang noo ko. "W-What?"

He paused for a while. Parang may pinipigilan. "3-4 months...that time na nawala ka, I felt useless. Your mama and I felt hopeless and were slowly losing faith because we couldn't find you."

Natulala ako. Biglang may mga kung anong malalabong imahe sa utak ko.

“Tumakas ka na…”

“AHHH! Bitawan niyo siya!!”

“I’ll protect you…promise.”

Napahawak ako sa ulo ko at idinaing ’yun ng tahimik. Narinig ko ang mabilis na paglapit ni Papa.

"Anak?! Babe! Babe!" pag-aalala ni Papa.

"I-im fine..." sabi ko habang hinihilot ang sintido ko. Narinig ko ang mabilis na pagtakbo naman sa labas ng kwarto ko. Nakita ko si Mama na natataranta.

"A-anong nangyayari?" tanong niya sabay lapit sa akin. Hinimas niya ang balikat ko. "Please, communicate with us."

"P-please, continue..." pakiusap ko kay Papa. Nagkatinginan sila ni Mama. Nakita ko naman na tumango silang parehas sa isa't-isa.

"You completely messed up, anak. M-matapos 'yun...you changed. M-maraming nagbago sa'yo. And the worst is...you didn't know what happened to you. Hindi mo alam kung sinong kumuha sa'yo. T-that's why...we still  feel the guilt and the fear na mawawala ka sa amin. This is also why...I talked to Gray kung bakit ayaw kong magpatuloy pa ang meron kayo dahil sa..."

Papa paused for a bit. Hindi ko makita kung bakit pero alam ko, I can sense it. He's about to cry. Na-feel ko agad ang guilt sa dibdib ko. So, that's why ganoon na lang sila magreact kapag umaalis ako noon? That's why...nahirapan din akong magkacondo dahil na rin sa nangyari. Hindi agad sila pumayag noong una na magsolo ako. Lumuhod si Papa sa tabi ko para pantayan ako.

I hugged them both. "I-I understand..."

"T-this is completely different huh? Hindi namin sinabi 'yun sa'yo para maguilty ka. Hindi namin dapat na masabi pa sa'yo, p-pero I want you to understand kung bakit nasasaktan ka ngayon, kung bakit ganyan si Papa mo," ani Mama na naiiyak na rin.

Hindi ako nakapagsalita. I don't know what to say pero para akong nabunutan ng tinik sa dibdib. I can feel their pain too. Hindi man ako magulang pero sinisigurado kong ganoon ang mararamdaman ko kung mawala rin si Ash.

But, I'm curios...

Sinong kumuha sa akin? B-bakit hindi ko maalala? Is this because I was shocked and traumatized? Pero bakit tinatago mismo ng utak ko ’yun? Bakit parang kulang ang context?

Kinabukasan, kahit maga pa rin ang mata ko kakaiyak ay bumangon ako para pumasok. I wanted to distract myself. Ayokong magkulong lang sa kwarto ko. Binuksan ko naman ang pintuan at saktong nasa tapat ng kwarto si Mama na akmang kakatok na.

"Bababa na po ako," sabi ko sa kaniya sabay ngiti ng tipid.

"Mabuti. May naghihintay sa'yo sa baba," aniya. 

Kumunot ang noo ko pero nasa dibdib at isip ko na baka si Gray 'yun o di kaya isa sa mga kaibigan niya. Kinabahan ako bigla. "S-sino?"

Nagkibit balikat si Mama. "Babain mo na. Ikaw ang dapat makakita sa kaniya."

Kahit matindi ang pagtibok ng puso ko ay nilakasan ko ang loob. Bumaba ako. Sumalubong sa akin ang kambal kong kapatid na agad namang yumakap sa binti ko. Si Papa naman ay napansin kong nag-angat ng tingin mula sa binabasang newspaper.

Ngumiti ako ng tipid sa kaniya bago ko tunguhin ang pintuan at buksan 'yun.

Napansin ko agad ang maliit niyang katawan. "A-ash?" 

Ngumiti siya sa akin at niyakap ang tuhod ko. "Papa Mavis!" 

Lumuhod ako at niyakap siya. Parang niyakap ko na rin si Gray dahil doon. "S-sinong naghatid sa'yo rito?"

"Si G-Grandma po," sabi niya at tinuro ang labas. Tumingin ako sa paligid, nakasara na uli ang gate. Saglit ko siyang iniwan at lumabas pero nakita ko na lamang ang papalayong sasakyan. Huminga akong malalim.

Bakit nila sa akin iniwan ang bata?

May maliit namang kamay ang humila sa ibaba ng damit ko. Nakita ko si Ash na nakatitig sa akin.

"Hmm?" ang nakangiti ko sa kaniyang tanong.

May nilabas siyang maliit na papel. Kinuha ko 'yun.

-  “Please, take care of my apo. Ikaw ang gusto ni Gray na mag-alaga sa kaniya.”

Kumunot naman ang noo ko. Bakit sa akin iiwanan ni Gray? Hindi na ba niya babalikan si Ash? Napahawak ako sa ulo ko dahil sa dami ng tanong mula sa isip ko.

Iwinaksi ko agad ang mga 'yun at itinabi ang papel. Ginulo ko ang buhok ni Ash at binuhat papasok sa loob.

"K-kuya! W-who's that?" tanong ni Wayne sa akin. Napansin kong nakatitig sa kanila si Ash na tila curios.

"I wanna play with him!" ani Dwayne. Ibinaba ko naman si Ash. Humawak pa ito sa akin bago lapitan ng kambal.

"Ash, introduce yourself...c'mon," sabi ko rito.

"Who's that?" Tanong agad ni Papa, saktong bumaba naman si Mama bitbit ang maruruming damit. Agad akong sinenyasan.

"Anak po ni Gray eh. S-sa akin ibinilin," sabi ko sabay kamot sa ulo ko.

Nagkatinginan sina Mama at Papa. 'P-pero anak, hindi ba—"

"Please? A-alam natin kung anong pwedeng mangyari kay Gray, Pa. I-isa pa, may problema ata sa magulang ng nanay ni Ash. Naikwento niya sa akin 'yun bago siya b-barilin," sabi ko. Natahimik si Papa.

"Akong mag-aalaga sa kaniya," dagdag ko pa.

Ilang saglit na natahimik silang parehas bago tumango si Mama. "Kung 'yan ang gusto mo. Kung 'yan ang magpapasaya sa'yo."

Napangiti ako sa narinig at pinanood si Ash na naglalaro kaagad kasama ng kambal. 

Sana balikan pa ni Gray si Ash…

Sana balikan niya pa kami.

Nagvolunteer naman si Mama na babantayan muna si Ash habang nasa school ako. Pagpasok ko roon ay napansin ko ang tingin na ipinukaw sa akin ng ibang estudyante. Dahil siguro sa nangyari kay Stark. Hindi pa rin siya makakapasok ng ilang araw dahil doon.

Hindi ko sila pinansin at pinuntahan ang mga kaibigan ko na naghihintay sa akin. Napansin kong nakajersey sila. Napakunot ang noo ko, 

may practice? Mga tahimik sila. Nang makita nila ako ay nagsitayuan ang iba sa kanila at nilapitan ako. Pumasok bigla sa isip ko si Gray, andito siya? Pwede uli kaming mag-usap?

"Sinong nagpaiyak sa'yo?" tanong agad ni Davis na may pag-alala. Oo nga pala, hindi nila alam kung anong nangyari matapos naming mag-usap ni Gray sa rooftop. Pero imbes na sagutin ay nabuo sa akin ang isang tanong.

"N-nandiyan si Gray?" Tanong ko. 

Nagkatinginan sila. Napansin kong tumalikod si Zorren at nagpaalam na papasok na kanilang department. Dahan-dahan siyang umalis. Hindi ko na siya pinansin dahil sa kagustuhang malaman. Agad akong naglakad papunta sana sa gym pero sinundan agad ako nila Davis.

"He quit," ani Evan. Kumunot ang noo ko.

"Yeah, akala namin nandito siya. Pero sinabihan lang kami ni Sir Joseph na nagquit na si Coach Gray. Maghahanap na nga agad sila ng kapalit eh," dagdag ni Jojin. "Nag-away ba kayo? Ok ka lang ba?"

Hindi ako nakasagot. 

Pati ang team? Akala ko ba sasamahan niya kami hanggang finals?

Hindi ko sila sinagot. Umalis ako para magpunta na lamang sa locker room. Pero naririnig ko pa rin na sinusundan nila ako. Nagtatanong pa rin sila, pero wala akong sinasabi. I can’t believe it…

"Mavis," pagtawag ni Davis. "Are you really okay?"

Tinignan ko sila at kinagat ang ibabang labi ko. Naramdaman ko ang pagyakap sa akin ni Davis, na sinundan ng iba pa.

"Umalis na siya eh," sabi ko habang nanginginig ang boses ko. The annoying feeling returned the moment I said those words. 

Bumitaw sila sa akin at nakita na naghihintay sila ng susunod kong sasabihin. Naupo kami sa isang upuan.

“C’mon, we will…listen,” ani Evan sa akin. May sincerity sa boses niya.

“He left because he thought it was for my own good…” sabi ko. Saglit akong napayuko bago tumango-tango.

Hindi sila nakasagot sa narinig. Pero nakita ko ang sympathy sa mga mata nila.

Huminga akong malalim.

“Hayaan niyo na,” dagdag ko.

“We’re here for you,” ani Davis

“Oo nga, gusto mo madistract? Pangit ’yung magkukulong ka lang sa inyo,” ani Jojin. “Sumama ka nalang sa amin sa weekend. Maliligo tayo sa beach. Libre daw ni Zorren!”

Siniko siya ni Evan. “Let him decide.”

“H-hindi ba kayo galit na umalis si Gray?” Tanong ko out of nowhere sa kanila at isinandal ang sarili sa upuan.

“Bakit naman kami magagalit?” Pangunguna ni Davis. “I mean, ’yung iba sa group chat yes pero kami? We understand…kung ano man ’yung dahilan ni Coach, pakiramdam ko personal. Ayaw naming maging selfish. We will respect his decision. Basta gagalingan na lang natin sa last game.”

“We valued him as our coach. May naitulong naman na siya sa atin. He did his part. Atsaka malay naman natin…bumalik siya, right?” dagdag ni Evan sabay crossed arms. Sana…kahit mixed emotions na ako rito.

“Tama? Tama!!” ani Jojin sabay palakpak.

“A-alam na ni Stark?” Tanong ko pa na ikinatungo nila.

“Wala naman siyang reaksyon, hindi namin macontact si Coach eh,” ani Davis.

Napangiti ako sa mga sinabi nila. Nakakaguilty na hindi ko masabi sa kanila kung ano talagang dahilan ni Gray. Ayokong baliin ’yung promise ko sa kaniya na sasabihin ko sa ibang tao ’yung pinaglalaban nila. Sapat na sigurong alam nila na nasasaktan ako, kaming dalawa. “Sure, I’ll go with you sa weekend. Pero may isasama sana ako.”

Kumunot ang noo ni Davis at Evan pero hindi na sila nagtanong pa. Balak ko kasing isama si Ash.

“Oh ’di ba!” ani Jojin. Nagkatinginan silang tatlo bago nagsitanguhan. Tama naman siguro. I want to distract myself. Mukha namang buo na ang desisyon ni Gray eh. I just need to accept that. Kung babalik man siya, fine.

Buong araw occupied ang utak ko dahil doon. Hindi ako makapagfocus. Mahirap pala lalo na naiisip ko siya dahil para ko siyang nakikita sa buong campus. Sa pagod ko nga, napabili ako ng malaking bottled water at ininom ’yun.

“A-ah Mavis?” tawag ng isang boses. Napatigil din sina Davis nang marinig ’yun. Napalingon ako at nakita si Dave na may malungkot na ngiti. “Pwede ba tayong mag-usap?”

Niyaya naman niya ako sa garden ng school para makapag-usap. Hindi ko alam kung bakit, pero siguradong kung si Dave nga ang makakausap ko ay pwede ko siyang mapagtanungan.

“Alam kong malungkot ka,” ani Dave. “Pero, sana kayanin mo.”

Napahinto ako. “Nakipaghiwalay ba si Chase sa’yo?”

Umiling siya. “P-pero nagpaalam siya kahit hindi niya sinasabi kung saan sila magpupunta. Kailangan na nilang magfocus uli eh. Iniisip ko na nga lang nasa business trip sila eh kaya hindi ko magawang malungkot.”

Pwede naman pala ’yun eh. Bakit si Gray, nagpaalam?

“Ang unfair,” bulong ko. Nakita kong natigilan si Dave.

“M-may nasabi ba akong masama?” takang tanong niya. Agad naman akong umiling.

“Ang unfair lang kasi bakit…kailangang umalis ni Gray,” sabi ko. Nakita ko ang pagbuntong-hininga ni Dave. “Bakit ikaw, iniwanan ka lang niya na parang magbabakasyon siya tapos ako…bakit pakiramdam ko hindi na siya makakabalik?”

“Mavis…” hinawakan ni Dave ang balikat ko. “Ganiyan din ang nararamdaman ko. Sa totoo lang, nilalabanan ko lang.

Hindi ko iniisip na mawawala siya.“

Pinigilan kong lumuha sa pagkakataong ’yun. “S-sa tingin mo…m-makakabalik pa sila?”

Tumango siya. “Kahit nagtatalo ang isip at puso ko, kailangan kong isipin pa rin ’yan. Kalaban natin ang sarili natin sa pagkakataong ’to.”

Hinawakan niya naman ang kamay ko. Pakiramdam ko, may para akong kapatid na mapagsasabihan ngayon. “Kailangan nila rin tayo, Mavis. Kailangan nila ng magtitiwala sa kanila. Magdasal tayo na sana…makauwi sila ng buhay at makuha ang dapat nilang makuha. Tandaan mo rin na mahal ka pa rin ni Gray. Kasi kung hindi ka niya mahal, hindi niya iisipin ang kaligtasan mo.”

Nawalan ako ng sasabihin. Napansin ko ang pamumula ng mata ni Dave pero ngumiti lang siya.

“May tiwala akong magagawa nila. Let’s be their hope, ok?” dagdag ni Dave.

“Thank you…” bulong ko sa kaniya.

Bigla namang tumunog ang cellphone ko. Pagtingin ko rito ay nakita kong unregistered number ’yun. Nagsabi lang ito ng isang address na sa tingin ko ay hindi kalayuan dito sa Harvey. Sino na naman ’to?

Nasundan pa iyon ng another text.

[3:07 PM]

099978…

“I’ll wait for you : )”

“Sige na, puntahan mo na. Kapag kailangan mo ng tulong ko…sabihan mo lang ako ha?” ani Dave. Tumango ako.

“Salamat…Dave,” sabi ko bago nagdesisyong puntahan iyon. Natatakot man pero pakiramdam ko…

Pakiramdam ko…may kinalaman ’yun sa akin. Pagdating ko sa isang cafe shop ay naglibot ang tingin ko. Doon nanlaki ang mata ko sa nakita.

“P-paano mo nalaman ang number ko, Christian?” Tanong ko pagkalapit sa dulong lamesa kung saan siya naupo. He looked at me and then smirked.

“You’re so naive…no wonder, iniwan ka niya,” aniya. Para akong tinamaan ng sibat sa sinabi niya. “Pupuntahan mo agad ang taong nagsend lang sa’yo ng address? Hindi mo nga kilala ang sender? Tsk tsk tsk. That’s red flag—”

“Oo na,” ang naiinis na sabi ko. “Ano bang sasabihin mo at pinapunta mo ako rito?”

He shrugged. “Are you that curious kung bakit nga ba iniwan ka talaga ni Gray?”

Nanlaki ang mata ko. Narealize ko bigla ang pagkakamali ko. “P-paano mo nalaman?!”

“I have my own source,” aniya sabay kuha ng iniinom niyang juice.

“P-paano mo nga nalaman?” Pangungulit ko sa kaniya.

“I won’t answer that,” aniya sabay seryoso. “Apparently, I don’t want my time to be wasted, but because someone requested this…I will share this with you.”

Hindi ako umimik pero sinamaan ko ang tingin sa kaniya.

“Gray broke up with you because you’re in danger. Gusto kang patayin ng mga Jackson dahil kahinaan ka ni Gray. Pero hindi niya naisip kung sino ka talaga,” aniya.

Natutop ang bibig ko. J-jackson?

“You’re part of this war,” dagdag niya pa.

Napatayo ako. “J-jackson? S-sinong jackson?”

“Relax. They’re watching you…right now,” aniya sa malamig at nakakatakot na boses. Nanlamig ako sa narinig. Daig ko pa ang binuhusan ng malamig na tubig. Pinapanoood nila ako?

Agad namang napalitan ang takot ko ng inis. Kung kaya ko lang, ako mismo ang magliligpit sa kanila.

Tumawa siya na parang nanloloko. “Naniwala ka talaga doon?”

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Dahan-dahan akong napaupo at mabilis na napadabog sa lamesa. “Sabihin mo! S-sinong Jackson?!”

“Sergei Jackson, Olga Jackson, Vladimir Jackson, Zia Jackson…Zorren Jackson,” aniya. Mas lalo akong nanlamig. Zorren…

Gusto nila akong patayin? Si Zorren? K-kasama

“You wanna know why?” Tanong ni Christian sabay higop sa straw ng kaniyang baso. “Because you were part of our nightmare.”

“W-what’s your point?!” gigil na sabi ko sa kaniya.

“Kasali ka sa mga nadukot noon. Hindi ka ba nagtataka? Nawala ka ng matagal na buwan dahil napasama ka sa mga dinukot ng mga Jackson for their own experiment. Pero aksidente lang ’yung iyo compare sa amin. You never intended to be there.”

Parang sinementuhan ang katawan ko sa narinig.

“Kalaro ka lang ni Zorren noon. Naging close kayo. Pero dahil nabuking mo ang sikreto ng mga jackson, at dahil nakita mo kung anong klaseng kulungan ang meron kami sa basement ng bahay nila, ikinulong ka rin nila kasama namin. Kaya kilalang-kilala na kita, kilalang-kilala ko na rin sina Gray. Sa pagsasama natin noon, hindi pwedeng makalimutan ko kayo,” paliwanag niya. Napahawak ako sa lamesa ng mahigpit. Para akong hindi makahinga.

“B-bakit wala akong maalala?” Tanong ko sa kaniya.

“Because they injected you with the substance. “ aniya sabay ngisi. “Ginagamit nila ’yun sa mga biktima nila para makalimot at maging masunurin.”

“B-bakit ikaw? N-naalala mo ang lahat? S-sila Gray? N-nainject din ba sila noon?” Tanong ko sa kaniya.

“Hindi, hindi ko alam. Wala akong pakielam sa kanila,” malamig niyang sabi. Tinignan ko siya sa mga mata.

“A-ano pang nalalaman mo?” Tanong ko muli.

Nakita ko ang galit sa mata niya ng marinig ’yun. “Para sa kaalaman mo, gumawa kami noon ng paraan para lang mailigtas ka, kahit ikakapahamak namin ’yun dahil ikaw ang pinakabata sa amin. Hindi ka dapat kasama roon.”

Hindi ko alam kung sinisisi niya ako o sadyang galit lang siyang alalahanin nu’n. Inilapit niya ang sarili sa akin at bumulong sa tainga ko.

“At ikaw ang dahilan kung bakit…napahiwalay si Silver kay Gray.”

Itutuloy…

You can follow and chat me guys!

• Lemon WP

Desire 42

Desire Series 42: Refuse and Renown

Mavis Point of View

Nanlaki ang mga mata ko. Hindi ko alam kung nagsasabi siya ng totoo o hindi. Alam kaya ni Gray 'to? O baka nainject din siya? Paano kung maalala niya? Baka magalit siya sa akin.

"H–hindi t-totoo 'yan!" pagtanggi ko kahit wala naman akong ebidensiya.

"I'm telling the truth. Sa tingin mo, nasaan na si Silver? Kung hindi totoo 'yun, bakit hindi sila magkasama?" Tanong niya. "Tinulungan ka naming makalabas, tinulungan ka mismo ni Silver pero anong nangyari? Nahuli nila kayo. Kaya hiniwalay si Silver sa amin at hindi nakasama sa pagtakas ng kapatid niya. Kung sana hindi ka siguro nangielam noon, kung hindi ka siguro nagpahuli at nacurios, baka magkasama pa sila ngayon."

Napalunok ako. "B-bakit hindi makipag-usap si Silver sa k-kapatid niya? H-hindi naman nila sinasadyang iwanan si Silver. Mahal na mahal niya ang kapatid niya—"

"Ngayon pa? Dahil ano? May kakayahan na silang lumaban ngayon? Pero noon, duwag siya. Hindi niya na nga nabalikan si Silver eh," aniya. Makikita ang tila madilim niyang mukha.

Umiling ako. "Nadadala ka lang ng galit mo. Bakit hindi mo kausapin si Gray? Bakit hindi mo sila hayaang makapag-usap? A-atsaka, sa tagal ng paghahanap ni Gray...inakala na lang din niya na patay na si Silver."

"Wala na silang dapat pag-usapan!" madiing sabi niya.

"Bakit wala? Dahil sa gagawin nila?" Tanong ko.

Tumawa si Christian. "Mamamatay rin naman sila Gray one of these days so...bakit pa?"

Hinawakan ko ang kwelyo niya kaya napatingin sa akin ang ibang costumers. "Hindi sila mamamatay!"

Ngumisi siya. "Bakit? Yun naman ang totoo ah—"

"Tutulungan mo sila!" bulyaw ko rito. Itinulak niya ako at inayos ang kwelyo niya na bahagyang nagulo. Nawala ang gusot sa kaniyang mukha. Para siyang robot na limited ang nakaprogram na emotion.

"I will not help them," malamig niyang sabi. "May sarili na akong buhay."

"K-kaibigan mo sila!" sabi ko sa kaniya. Wala na akong pakielam kung mag eskandalo pa ako rito. I want to help Gray. Mananahimik na lang ba siya sa nangyari sa kanila?

"Wala akong kaibigan!" mahinahong sabi niya sabay tayo. "Kung gusto mong tumulong, tutal konsensiya mo naman ang magiging kalaban mo ngayon...ikaw ang bahala. Samahan mo sila sa magiging hukay nila."

Natahimik ako at pinanood lamang siyang umalis ng mga oras na 'yun. Lalo akong nilamon ng emosyon ko. How could he do this to his friends?! At bakit ba siya ang nagagalit para kay Silver? Bakit hindi niya hayaang magkausap ang magkapatid?

Dapat pala sinabi ko na kay Gray noon pa lang ang tungkol kay Christian…

Wala akong nagawa nu’n kung hindi dalhin ang bigat ng isipin pauwi. Parang may dala-dala akong mabigat na bag ng sako dahil doon.

"Papa!! You're here!" masiglang sabi ni Ash sa akin. Naramdaman ko ang mga kamay niya sa tuhod ko. Doon pa lang ay parang napawi ang lahat ng negative thoughts at mga katanungan ko sa isipan sa isang iglap.

"Up up!" aniya kaya binuhat ko siya. Nakita ko ang pagka-curios nila Wayne at Dwayne kay Ash.

"Oh kumain ka na muna. Kanina ka pa hinihintay ng batang 'yan," ani Mama habang nakangiti. "Ang bata-bata pa pero parang ang dami nang alam. Matalino katulad ng mga kapatid mo."

He’s waiting for me? Paano na lang siguro kung naiwan siya sa lolo at lola niya? Siguro 3 kaming hinihintay niya lagi?

"Papa, why are you sad?" Tanong ni Ash. Napansin niya na hindi na ako nakangiti.

"No, I'm not," sabi ko sa kaniya bago ko siya iupo sa kandungan ko. Sinimulan ko siyang pakainin ng Rice with chicken na hinimay para makakain niya.

"Tenk yu papa!" aniya bago niya isubo ang pagkain. Parang nakalimutan ko ang lahat dahil doon. His innocence made my lips smile. I kissed his forehead. 

Si Gray na lang talaga ang kulang.

Dahil nangako akong aalagaan siya ay ako na rin ang nagpaligo rito. Hindi man sanay pero parang nakakaenjoy rin pala. His giggles at ang kagaslawan ang naghahatid sa akin sa pakiramdam na parang sa akin siya mismo galing.

Binuhat ko siya papunta sa kwarto para bihisan. Pagbukas ko ng bag niya ay napansin ko na iilan lang ang damit niya at gamit. 

Seriously? Hindi nila pinadala ang ibang damit ng bata? Diaper? Wala? Yung gatas niya?

I felt so much stress at that time. First day magiging tatay tapos ito agad ang bumungad. Naupo siya sa kama habang balot ng towel. Tinignan niya ako and just chuckled at me.

"Wait ha, don't move," sabi ko sabay himas ng malambot niyang cheeks. Nagpunta agad ako kay Mama.

"Ma, may baby powder ka diyan ng kambal, right? And pahingi na rin sana ng isang bote for his milk. Papalitan ko po agad. Diaper na rin Ugh! Hindi kasi nila binigay 'yung buong gamit ng bata eh," sabi ko rito.

"Kalma ka lang. Nasa drawer lahat. Nahugasan ko na ang bote," sabi ni Mama. "Bumili ka na lang ng mga kailangan ni Ash bukas."

Huminga akong malalim at tumango sa kaniya. Tinapik niya ang balikat ko.

"You can do it," dagdag pa ni Mama. Kinuha ko naman na ang dapat kunin bago bumalik kay Ash na busy sa panonood habang pinanggigilan ang towel na nasa katawan niya.

"Bibihisan ni Papa Mavis si Ash ha? H'wag malikot," malambing kong sabi sa kaniya. He just chuckled at me at inaabot pa ang buhok ko habang ginagawa 'yun sa kaniya. Matapos 'yun ay tinimplahan ko na siya ng milk niya dahil nanghihingi na ito. Naupo ako sa kama matapos 'yun habang siya nanonood.

Napangiti ako at tumabi sa kaniya.

Bigla niyang binitawan ang gatas niya at tumingin sa akin. "Papa Mavis..."

"Yes, anak?" sabi ko. I felt something inside of me nang tawagin ko siyang ganoon.

"W-where's Papa Gray?" tanong nito sa akin. Natahimik ako. 

Anong sasabihin ko? Magsisinungaling ako sa kaniya? Ang bata-bata niya pero papakainin ko na siya agad nu’n?

Napalunok ako. “A-ah he’s at work.”

Tinignan ako ng mga mabibilog niyang mata. Puno 'yun ng tiwala at kuryosidad. 

I’m sorry, anak. Hindi ko rin alam kung kailan o nasaan na siya ngayon. He smiled at me at sinubukang kurutin ang pisngi ko. “Is he..”

Umiling ako. "He'll come home when he's not busy anymore," ang malambing kong sagot. "Go watch, anak."

Hindi na siya sumagot at nanood na lang. Napatingin ako sa pinapanood niya. It’s a cartoon about friends. Napaisip ako bigla roon.

Si Zorren…

Bigla akong may naisip. Binuhat ko si Ash papunta sa kwarto ng kambal at doon pinatulog kasama nila Dwayne. Hinalikan ko ang noo niya at tinabihan na lang ng favorite stuffed toy ko. Mabilis naman niyang niyakap ’yun ng maramdaman niya. Bumukas bigla ang pintuan.

"May problema ba, anak?" tanong ni Papa na naroon pala. Lumingon ako at sumenyas na h'wag maingay. Dahan-dahan akong lumabas at sinarahan 'yun.

"M-may kikitain lang po akong kaibigan," sabi ko.

"Halika, samahan na kita," ani Papa at akmang bababa na kasama ko pero pinigilan ko siya. 

Magsisinungaling na naman ako.

"Diyan lang naman kami sa malapit, Pa. Don't worry, babalik po ako, okay? Kailangan ko kasi 'yung gamit na nakalimutan ko sa kaniya eh."

Tinignan niya ako sa mata na para bang kinikilatis. Pero napabuntong-hininga rin ito. "Fine, just update me kung may problema huh?"

Tumango ako sa kaniya at nagmamadaling umalis ng bahay. 

Mavis: “Zorren! Are you free tonight? Can we meet tonight?”

Zorren: “Yeah, what’s up?”

Mavis: “Meet me at Rolls’ restaurant, please?”

Hindi ko na hinintay ang ire-reply niya at naunang magpunta roon. Hindi ko alam kung bakit kinabahan ako. Gusto ko siyang kumprontahin at kausapin tungkol sa sinabi ni Christian. 

Sana lang talaga…hindi totoo ang karamihan sa sinabi ng lalaking ’yun dahil kaibigan ko si Zorren…Pero gusto ko pa rin marinig mula kay Zorren ang lahat.

Ilang minuto lang ay dumating na ito. Agad niya akong nakita at nakangiting lumapit sa akin. “I’m sorry ngayon lang ako. Is there any problem?”

Huminga akong malalim at tumingin sa paligid. "Ikaw lang ba ang mag-isa? Wala kang kasama?"

Kumunot ang noo niya at tumango ng dahan-dahan. "Yeah...Mavis, you're scaring me..."

"Sorry." I licked my lower lip. "I just wanna tell you na...n-naalala ko na lahat simula noon."

Nanlaki ang mga mata niya. Nagpalingon-lingon siya. "A-are you sure about that?"

Tumango ako at tumingin muli sa paligid. "Y-yeah."

Napansin ko ang tila pagkataranta niya at pag-iwas ng tingin sa akin. "Well...ahmm what do you remember about m-me?"

Muli akong humugot ng hangin. Kumakabog ang puso ko. "About the kidnapping...and your family."

Natigilan siya ng ilang minuto. Para bang binabasa niya ako. "What about that—"

"Jackson. N-nasabi sa akin na may laboratory kayo kung saan g-ginagamit niyong experiment samples ang mga bata. T-totoo ba 'yun?"

Napalunok ito at dahan-dahang tumingin sa ibaba. "S-sorry, I have to leave!"

"Teka!" pigil ko sa kaniya pero nagdire-diretso siya palabas. Mabilis ko siyang sinundan kahit tinatawag pa ako ng waiter for my order. Nang makalabas ay mabilis kong kinuha ang kamay niya at iniharap sa akin.

"Ano ba?!" medyo pasigaw kong sabi. Nilalamon na ako ng inis at takot dahil alam ko...

Nagsasabi ng totoo si Christian. May nanghingi ng favor sa kaniya para sabihin sa akin ang katotohanang ’yun. At kung sino man siya, nagpapasalamat ako dahil pakiramdam ko…nabuo akong muli.

Kahit masakit sa akin na may nadamay dahil sa kapakanan ko noon… Don’t worry, gagawa ako ng paraan para makabawi sa mga taong ’yun. Kina Gray…lalo na kay Silver kung talagang…napahamak siya nang dahil sa akin.

Magkasalubong ang mga kilay niyang hinarap ako. “Mavis! W-wala akong dapat na ipaliwanag! Please! Leave me alone!”

"Leave you alone?" Napailing ako. "Sabihin mo sa akin, totoo ba 'yun?! Totoo bang gusto akong patayin ng pamilya mo?!"

Napahawaka siya sa dulo ng kaniyang damit ng marinig 'yun. "N-no! No! Stop this!"

"No, Zorren! Tell me the truth! We were childhood friends... and just because I discovered your secret, your family dragged me into those experiments with the other children?!"

“Pasok! Ikaw na bata ka! Masyado kang pakielemero?!”

Iniling ko ang ulo mula sa boses na tila nagflashback sa utak ko. Nakita ko ang panlalaki lalo ng mga mata niya.

"H-hindi niyo alam ang naging epekto n'un sa Papa at Mama ko?! Sa akin?! K-kina Gray?!" galit kong sabi sa kaniya.

“I-I w-wanna go home! P-please!”

Ipinikit ko ang mata ko nang marinig ko uli ang boses, pero sa pagkakataong ’yun…boses ko na mismo ang narinig ko.

"F-fine!" napahilamos siya sa mukha sabay talikod sa akin. Tila sumusuko na. "Fine! That's the truth!"

Hindi na ako nagulat. Halata sa reaksyon niya kanina kung gaano sila kaguilty. "M-mga walang hiya kayo!"

"B-but! I'm not one of them?!" pagbawi niya sabay harap sa akin. Tinangka niya akong lapitan pero umatras ako.

"N-nandidiri ako sa inyo..." ang galit na sabi ko sa kaniya. Nakita ko ang disappointment sa kaniyang mga mata.

“H’wag matigas ang ulo, Zorren! Go back to your room! Or else, isusunod kita sa kaniya?!”

Napatakip ako ng tainga. Natatakot…nakakagalit.

"I-im not one of them! May konsensiya ako, Mavis, I promise! K-kaya nga ako bumalik dito d-dahil gusto talaga kitang balikan. G-gusto kong bumawi sa'yo as your friend. Hindi ka dapat nadamay roon...pero naduwag ako," aniya. Nakita ko ang pagtulo ng luha niya.

Hindi ko alam kung maniniwala pa ako. Ang hirap makisama ngayon. Lalo na, marami pa akong gustong malaman.

"G-gusto kong ipagtanggol ka that time, but we were both young...at nakakatakot sina Mommy and Daddy. H-handa silang manakit once na suwayin ko sila—"

"P-paano ako nakatakas?" pagputol ko sa kaniya. 

He sighed heavily. "I don't know, p-pero ang alam ko lang nakatakbo ka palabas. T-tinulungan lang kita para makita ka ng mga magulang mo."

Hindi ako umimik. Hindi ko alam kung magpapasalamat ako sa kaniya.

"A-ako ba ang dahilan kung bakit napahamak ang kapatid ni Gray?" Tanong ko pa sa kaniya. Ilang saglit siyang natahimik.

"A-ang alam ko lang...n-nahuli nila kayong t-tumatakas noong unang attempt niyo. Hindi ko na alam ang sumunod dahil kinulong din nila ako sa kwarto," sagot niya.

Tumingin ako sa paligid bago isandal ang sarili ko sa malapit na pader. "Wala akong maalala...at kasalanan niyo 'yun!"

"A-and...I-I was  the one who..injected you," dagdag niya. Napakuyom ako ng kamao sa narinig. Gusto ko siyang suntukin sa mga oras na ito pero wala akong lakas. Pakiramdam ko, drained na ako sa nalalaman ko kung gaano kahayop ang mga magulang niya. Paano niya nagawa agad 'yun?! At sa akin pa na tinuring siyang kaibigan?!

Na sana…hindi na lang pala. Dahil nagsisisi ako!

"I'm sorry, Mavis! I-I just want you to have a peaceful life—"

Sinampal ko siya. "Peaceful? Peaceful?! Nagkaroon nga ako, dahil ginawa niyo akong tanga! Binura niyo sa akin ang mga katarantaduhang ginawa niyo! T-tinago niyo sa akin ang katotohanan! A-at sa tingin mo, ikinatuwa ng mga magulang ko 'yun? No! Because you left them drowning in guilt until now! You made them feel shallow... like they were completely useless! Mga hayop kayo!"

Napahikbi siya habang pinupunasan ang mga luha niya sa mata. Nag-iinit naman ako sa galit. Gusto kong mambugbog, pumatay, at kung ano pa para mawala ang lahat ng ito sa puso ko. Gusto ko ibuhos ang lahat ng ito sa pamilya niya.

"K-kung hindi niyo sana g-ginawa 'to, masaya sana kami ni Gray! Wala sa binggit ng kamatayan ang mga kaibigan niya! M-may ina pa sana si Ash! H-hindi sana nagooverthinka t natrauma ang mga parents ko" dinuro ko siya habang tumutulo rin ang luha sa mga mata ko. "P-pagbabayaran niyong lahat'to! I will make sure of that!"

Patuloy siya sa paghikbi at walang lumalabas na salita sa kaniyang bibig.

"At kung gusto mo ngang makabawi sa akin...you will help me!" madiing bulong ko rito.

"H-how?" Tanong niya sa gitna ng kaniyang paghikbi. Wala akong nararamdamang awa sa mga oras na 'yun para sa kaniya. Ayokong maniwalang inosente siya, na hindi niya kasabwat ng mga magulang niya.

"Isusumbong mo ang mga magulang mo sa authority. Ilalaglag mo sila, Zorren," saad ko. He looked at me with surprise. Namumula ang paligid ng kaniyang mata.

"Tutulungan mo ako, sina Gray at iba pang mga nabiktima niyo. Kung may konsensiya ka talaga," dagdag ko pa.

Bigla siyang umiling. "N-no...a-ayoko."

Nanlaki ang mga mata ko at hinawakan siya sa magkabilang balikat nang madiin. Sinubukan ko siyang yugyugin. "TUTULUNGAN MO AKO, ZORREN!"

Umiwas siya ng tiningin. "N-natatakot ako!"

Itinulak ko siya ng malakas. "Napakaduwag mo! Alam mo ba 'yun?! A-akala ko ba gusto mong makabawi sa akin?! Bakit hindi mo magawa kung anong tama?!"

"H-hindi mo alam kung gaano nakakatakot ang mga magulang ko! K-kaya nilang gawin ang lahat!" aniya. "B-babawi na lang ako sa ibang p-paraan."

Nawalan ako ng gana. Bumagsak ang parehas kong balikat ng marinig 'yun.

"Wala kang kwentang kaibigan, Zorren," ang malamig kong sabi sa kaniya. Hindi nagbago ang ekspresyon sa mukha niya. 

"Makasarili ka...katulad ka lang din ng mga magulang mo. Wala kang kaibahan sa kanila. Kaya h'wag na h'wag mong lilinisin ang sarili mo! Dahil masama ka ring tao!" dagdag ko pa.

Mabilis siyang tumayo. "I'm so sorry—"

Sinapak ko siya sa pisngi. Napahawak siya roon pero hindi siya dumaing man lang. Parang tinanggap na lamang niya 'yun ng buo.

Pero hindi pa rin sapat ’yun para sa akin…para sa mga naapektuhan.

“A-ayokong mawalan ng magulang katulad ng ibang bata noon. T-tinatakot nila akong ipapatapon kapag nagsumbong o nangielam ako! A-ayokong maging mag-isa!” sabi niya. Sinapak ko lang siya uli pero diretso na sa ilong niya. Bumagsak muli siya sa lupa habang nagdudugo ang ilong nito.

" Kaya hinayaan mong gawin nila 'yun for how many years? Baka pati sa Russia ganiyan kayo?!" Sorpresa at sarkastikong tanong ko sa kaniya. "Sana mamatay ka na lang kasama nila! You're fvcking useless and weak!" sigaw ko sa kaniya. 

“Kung ayaw mo akong tulungan…akong gagawa ng paraan. At kapag nagawa ko ’yun…I’ll make sure na mawawalan ka ng magulang!” Dagdag ko pa.

Nilayasan ko siya habang dala-dala ang mas lalong mabigat kong pakiramdam at ang determinasyong tulungan sina Gray. Sumakay akong muli sa kotse para sana umuwi. Pero habang nasa loob, sinubukan kong tawagan si Christian. Siya na lang ang pag-asa ko.

Nagring lang 'yun ng 2 beses bago may sumagot.

"Christian—"

"Napakakulit mo! Sinabing ayaw kong mangielam sa kanila, naiintindihan mo ba?!" bulyaw niya sa akin mula sa kabilang linya. Pero hindi ako natinag n'un.

"You should help me. Ikaw lang ang may alam kung paano sila susundan," sabi ko sa kaniya. 

"Then, google it! Damn!" sigaw niya muli bago ibaba ang tawag. Naibato ko ang cellphone ko sa kung saan. 

Bakit ayaw nila ako tulungan? Bakit naduduwag sila? Tangina!

Napasandal ako sa upuan at ipinikit ang mga mata ko. What am I supposed to do now? I’m already involved in this…I’m the reason Christian is furious, the reason Gray left Silver, and the reason Helena is gone.

Bigla kong narealized ang isang bagay. Yumuko ako at kinuha ang cellphone ko para i-chat si Dave. He’s online right now at sinend naman niya ang location ng bahay niya. Pagdating ko roon ay napansin ko ang maliit niyang apartment, napansin kong pang tatluhan lang ’yung kasya rito.

"Pasensiya na, masikip at magulo. Kakalipat lang kasi eh," sabi niya na tila nahihiya.

"No worries," sabi ko sabay ngiti ng tipid. Nakita ko na napakunot ang noo niya sa akin ng makita niya ang mukha ko. Napailing siya.

"Anong nangyari?" Tanong niya. Napatingin ako sa ibang direksyon. "You can tell me everything. Ngayon pang tayo-tayo muna ang magdadamayan?"

Huminga akong malalim. "Mahabang kwento eh, p-pero...ang alam ko lang, g-gusto kong tulungan sila Gray. Kasali ako sa kanila."

"What do you mean...na kasali?" ang naguguluhan niyang tanong. "Maupo ka nga muna."

"I was kidnapped by the Jacksons as well. I was locked up with Gray... and Chase...at iba pa" napailing ako at napahawak sa buhok ko. Gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil wala akong magawa.

"Oh, gosh..." Napatayo siya. "A-ah, anong plano mo ngayon?"

Nagtaas ako ng tingin sa kaniya bago umiling. "I-I don't know...hindi mo ba pwedeng macontact si Chase so I can go kung nasaan sila?"

"Hindi ko siya matawagan." Napabuntong-hininga siya. "Please, Mavis...h'wag."

"I want to get my revenge..." bulong ko habang namamaos ang boses. "Gusto ko silang managot. Gusto kong makabawi kay Gray. Gusto kong mag sorry dahil naging dahilan ako para...mawala sa kaniya ang kapatid niya."

Natahimik si Dave. Tinignan niya lang ako ng mga minutong 'yun, na para bang binabasa at iniintindi niya ako.

"At bakit hindi na lang tumawag ng pulis?" dagdag ko. "Gusto kong tumawag sa mga pulis—"

"Hindi pwede, Mavis. Kakampi ng mga Jacksons ang pulisya. Sa tingin mo, bakit walang nahuhuling mga totoong salarin sa mga kidnapping na nangyayari?" Tanong ni Dave bago niya kinuha ang cellphone. "Patuloy pa rin ang ginagawa nilang kidnapping. Sa school ng kapatid ko, may nawawalang 3 bata. Lalo na may project silang ginawa for anti-aging and anti-cancer."

Napalunok ako. "So...unfair."

"Kung gusto mo talaga silang tulungan...bibigyan kita, pero please...h'wag kang magpadalos-dalos," pakiusap niya sabay bigay sa akin ng cellphone.

Tama naman siya, kung susundan ko sila Gray, anong gagawin ko roon? Baka makagulo lang ako. Kailangan ko talagang mag-isip ng plano.

Kinuha ko ang cellphone niya.

"May app na ginawa si Chase noon. Kaya nitong makalocate ng tao gamit ang cellphone number nila," sabi nito.

Bigla kong naisip si Christian. Agad kong kinuha ang cellphone ko at itinype ang number niya roon. Ilang saglit, nagloading na ang cellphone nito. Nagna-navigate ng signal. Ilang saglit pa ay tumunog na ito at may green dot na lumabas. Nagsend ito ng address sa ibaba ng app at nakalista roon ang exact area ng hinahanap kong user noong number.

"That's it...pwede ko siyang kausapin uli!" sabi ko sa sarili. Kinuha ko ang details bago ibigay kay Dave ang cellphone.

"Mag-iingat ka," paalala niya.

Hinawakan ko siya sa balikat. "Kung di na ako makakabalik...ikaw na ang magsabi sa pamilya ko."

Kumunot ang noo niya. "Ano ba naman 'yang sinasabi mo—"

"Promise me, ok?" pagputol ko sa kaniya. Wala na siyang nagawa pa.

"Mag-iingat ka kung ano man 'yang iniisip mo," sabi niya sa akin habang pinapanood nila ako paalis. Agad kong pinuntahan ang location ni Christian. Katulad ni Dave, nasa apartment lang din nakatira ito. Pero hindi pa rin ako sure kung nandito talaga siya. May posibilidad na wala ito dahil walang ilaw sa loob. Pwede ring umiiwas na 'to dahil sa pangungulit ko.

Nilakasan ko ang loob ko bago kumatok sa kaniya.

Walang sumagot.

Kumatok akong muli. Wala pa rin. Sinubukan kong pihitin ang doorknob pero nakalock 'to. Kumatok ako muli, pero this time may pagmamadali na. Umaasang bubukas 'yun.

Naririnig ko ang kuliglig sa sobrang tahimik ng paligid. Kaya naman nawalan na talaga ako ng pag-asa. Baka namali lang ng locate ang app ni Chase o maling address ang napuntahan ko. Napailing ako at kukunin ang cellphone ko dahil tumunog 'yun.

"Hindi ka talaga titigil?" Tanong ng isang boses. Napaangat ako ng tingin at napansing nakabukas ng bahagya ang pintuan. Wala akong makita kung hindi kadiliman.

"Hindi, hangga't hindi ka lumalambot at ibaba muna ang pride mo," sabi ko rito. Narinig ko ang mahina niyang tawa. Ngunit tipid lang 'yun.

"Pumasok ka," malamig niyang utos. Binuksan nito ang pintuan. Madilim pa rin ang loob kaya kinakabahan ako. Pero hindi ko pinansin 'yun at inihakbang ang mga paa ko paloob.

"Matigas ang ulo mo. Iniwan ka na nga ni Gray para hindi ka na masali, pero sinusuway mo pa rin siya," ang sabi pa ni Christian na para bang nasa tabi ko lang. Nagsara ang pintuan mula sa likuran ko.

Bumukas naman ang lampshade na nasa isang gilid kaya doon ko nakita si Christian na nakatitig sa akin. Parang tumatagos iyon hanggang kaluluwa ko.

"At hindi mo rin ako natiis," ang sabi ko sa kaniya. Nilibot ko ang paningin ko at natigilan sa nakita. Kumunot ang noo ko dahil sa pagtataka at kaba. Para itong walang malay habang nakagapos ang kamay at paa sa upuan.

"Heaux?" nilapitan ko ito pero humarang si Christian.

"H'wag mo siyang lalapitan!" saway niya pero sinamaan ko ng tingin si Christian sabay duro. Nilukob ako agad ng takot at galit.

"Bakit nandito siya? Bakit...nakatali siya sa upuan mo?!"

"H'wag kang mangielam!" madiing bulong niya sabay hawak sa pulsuhan ko. Sinubukan kong bawiin 'yun sa kaniya pero masyadong mahigpit ito.

"A-ano ba?!"

"H'wag na h'wag mo akong papakielaman. Hindi ba gusto mong makita si Gray? Oh ayan! Puntahan mo ang location na 'yan! Nandiyan sila!" sabi nito sabay bigay ng isnag papel sa akin.

Umiling ako. "Isasama ko si Heaux. Isasama kita. Laban natin—"

"Hindi ko laban 'yan! Matagal ko nang kinalimutan ang lahat matapos 'yun! Bakit ba ang kitid ng kokote mo?! Gusto ko na lang mabuhay ng payapa!" madiing sigaw nito habang tinuturo ang sintido niya. 

Natigilan kaming parehas ng may marinig kaming tawa. Parang nakakatakot. Parang nakakaloko. Tumingin ako kay Heaux na nanonood sa amin. Kalahati lang ng mukha niya ang nakikita ko dahil sa dim light. Nakangisi ito sa amin bago tumayo at hinilot ang mga kamay niya.

Nakita ko ang paglaki ng mga mata ni Christian. "P-paanong..."

"You're a rookie. Hindi ganoon kahigpit ang pagkakatali mo sa akin," sabi nito sabay upo sa sofa. Napaungol pa ito at ipinikit pa ang mga mata.

"B-bakit andito ka? Bakit hindi mo sila kasama?"

"I'll explain later," matipid niyang sabi sabay patong ng paa sa kabilang binti.

"Heaux..." pagtawag ko sa kaniya. "K-kailangan nating tulungan sila Gray."

He looked at me. "Why? Hindi ba sinabi na ni Gray na hindi ka dapat sumali rito?"

"Noon 'yun...noong hindi ko pa alam na—"

"Ah, yes...the kitten that we saved," sabi nito habang chill lang. Napalunok ako. "Akong nagsabi diyan sa katabi mo na sabihin sa'yo ang lahat since nabasa ko sa profile mo ang case mo noon, at naikwento ni Gray ang sinabi ng Papa mo. I connected the dots. Christian also told me about who you are since siya ang nakakaalala ng lahat, and...I found out kung sino ka talaga. Inaasahan kong magugulat ka at mas susundin ang utos ng boyfriend mo kasama si Ash..." Bumuntong hininga ito. "Na inutos ni Gray sa aking sulatan ang grandparents niya at ilagay ang rights and custody ng bata sa'yo. However, you're here...being a stubborn kid. Tsk tsk tsk."

Napakagat ako sa ibabang labi. "Anong gusto mong gawin ko? Maghintay? Habang nilalamon ako ng guilt? Hindi pwedeng wala akong gawin."

"Paano si Ash?"

Hindi ako nakasagot. 

Oo nga pala…Arghh!

Tumingin siya sa orasan bago pumikit muli. "Fine. Para ka rin palang si Gray. Kung 'yan talaga ang gusto mo. Pero kailangan muna nating magplano. Dahil...this will be our last game. There's a chance na hindi tayo magsurvive...or worst, hindi natin sila matalo. Kaya, I will give you another couple of hours to think about that."

Kumabog ang dibdib ko. Nagtatalo ang puso't isip ko ngayon sa sinabi niya. Naririnig ko si Papa, naririnig ko si Mama...at naririnig ko si Gray. Pero naroon ang konsensiya ko dahil sa mga nalaman ko at determinasyong pagbayarin ang mga Jacksons.

"It's do or die..." bulong ni Heaux sa nakakatakot na boses. Hindi ko naman siya pinansin. 

Pero tama siya.

It’s between life and death, sympathy and apathy, and love and resentment…

Gray’s Point of View

IDINILAT ko ang mga mata ko habang pawis na pawis. Nakatali ako sa isang upuan. Inilibot ko ang paningin ko at parang tinamaan ng kung anong matalim na bagay ang dibdib ko. Nandito kami ngayon sa lugar na matagal ko ng kinalimutan. Ang nagsilbing kulungan, impyerno, purgatoryo at torture chamber namin. Napapaligiran pa rin kami ng mga kinakalawang na mga bakal. Parang kulungan ng mga hayop pero kulob at wala kaming makita mula sa labas. Malawak pero mainit, madilim at kulob. Nakikita ko ang mga halu-halong maruruming bagay na pamilyar sa akin, katulad ng mga sirang damit, sirang tsinelas, sirang sapatos, human waste at iba pa. Ganitong-ganito ang sitwasyon namin kasama ng iba pang bata na kasabayan namin. Hindi ako nakaramdam ng pandidiri sa pagkakataong 'yun dahil nangibabaw sa akin ang sakit at pag-alala kung paano ako nabuhay rito ng 2 taon.

Inilibot ko muli ang mga mata ko. Maraming mga bata ang nakahandusay sa lapag. Mga namatay sa gutom, sugat, at iba pa. Para akong maiiyak. Natalo na nga ba kami? Hindi na namin nailigtas ang mga biktima nila.

Hindi ko na rin matutupad ang pangako ko sa sarili ko na babalik kay Mavis at Ash.

“W-warren? Chase? M-marshall?” pagtawag ko sa mga kasamahan ko. Hindi ako makalingon para makita ko kung nasaan sila. Pero echo lang ang narinig ko na bumalik sa akin. Sumigaw akong muli para marinig nila ako at sinubukang kumawala sa pagkakatali nila. Biglang may tumunog, kasabay nu’n ay nakaramdam ako ng sakit. Parang may tumusok sa balat at buto ko dahil doon. “F-fvck!”

"Warren?! Chase?! Nasaan kayo?!" sigaw ko uli. Umaasa ako na sana buhay pa sila. Lalo na si Heaux na hindi namin na nakita pagkatapos mamatay ng tawag mula sa kanila.

Sinubukan kong maghanap ng pwedeng ipangputol sa tali ko sa paa at kamay.

Pero wala talaga.

You’re fvcking ruthless, Jacksons! May araw rin na may magdadala sa inyo sa impyerno! Hindi man kami ’yun…pero alam ko, matatapos din ang mga kahayupan niyo!

Bigla namang bumukas ang pintuan ng kulungan. Sumalubong sa akin ang sikat ng araw kaya napapikit pa ako. Ramdam ko ang init nito sa balat ko pero hindi ko ininda ’yun. Two figures suddenly entered. The sunlight blinded my view, making them unrecognizable, but I could clearly see that they were carrying something in their hands.

Dahan-dahan kong sinubukang makilala 'yun. Pero masyadong nananalo ang sinag ng araw kaya sinubukan kong iharang ang bangs ko sa harap ng mga mata ko. Nang magawa ay halos manlamig ako sa kinuupuan ko.

Tatlong bagay na ayaw kong makita...

Tatlong ulo...

Ulo ni Warren, Chase at Marshall. Mga dilat pa ang mga 'yun at halatang kinawawa.

Hindi…No! What have they done?!

Nanlambot ang balikat ko. Para akong naging lantang halaman.

May bulto naman ng isa na namang tao na naglakad at sumingit mula sa pagitan ng dalawang taong 'yun. Sa tindig palang niya at ang buhok nito at katawan ay kilala ko na ito. I could still see her wrinkles, no matter how she tried to hide them. She wore an all-black dress and black lipstick, her eyes completely devoid of emotion. Inapakan niya ang kamay ng malamig na bangkay ng isang bata na para bang wala lang ito sa kaniya. Narinig ko pa ang pagkabali ng mga buto nito na naghatid ng kilabot sa akin.

Nang matakpan niya ang araw ay tuluyan kong nakita ang demonyo niyang ngiti sa akin.

"Olga..." bulong ko sa kaniya.

"Hello...Mr. Gray Vesque...or should I say...No. 187?" aniya. 

"A-ang unfair mo!" sigaw ko sa kaniya. 

"Unfair?" Tumawa siya. "Ang pagpatay sa mga taong ito...sa inyo ay nakakatulong para makilala ako, para magkaroon ng gamot ang may mga sakit...at higit sa lahat, binabawasan ko ang population ng mundong 'to dahil ang dami! Napakadami! Nakakabwisit!"

Tumawa siya.

"Nonsense!" sigaw ko.

Tinaasan niya naman ako ng kilay. "Well, your existence is...nonsense too. But I won't kill you yet... not until your lover is here...What is his name again? Oh...Mavis...ang pakielemerong batang 'yun!"

Nanlaki muli ang mga mata ko. "No! No! Don't kill him!" 

Oh God, please save him…save my Mavis. Don’t let this happen. Kahit ako na lang…

Itutuloy…

1 More Chapter!!

Desire 43

Desire 43: Confrontation

Mavis Point of View

Napalunok ako ng laway ng maisip ko ang tanong ni Heaux. Napabuntong-hininga siya at tinignan si Christian. "And you, are you sure hindi mo tutulungan ang kuya mo?"

Nanlaki ang mga mata ko at tinignan ko si Christian, natigilan din ito at umiling-iling.

"H-hindi ako si Silver!" sigaw niya. Sabay talikod at pumunta sa pintuan. Hinampas niya ito gamit ang kanang kamao niya.

Tama nga ang hinala ko…siya at ang ’yung nasa picture ay iisa.

“Silver…” tawag ko rito.

"Sinabi ko na sa inyo, hindi ako si Silver!" hinarap niya ako. Sa pagkakataong 'to ay umiiyak na siya. Pulang-pula ang mukha sa pinaghalu-halong emosyon. "M-matagal ng wala si Silver!"

Umiling ako. “Ikaw si Silver…bakit hindi mo tanggapin ’yun?”

Natigilan siya. Tinitignan niya ako ng masama pero iba ang nakikita ko sa harap ko, isang batang takot na takot at umiiyak. Parang nagflash ang isang memorya sa utak ko ang ala-alang hindi ko matandan pero alam kong parte ng pinagdaanan ko at parte ng memorya kong nakalimutan ko na dahil sa itinurok sa akin, habang pinapanood ko ang luha niyang tumulo pababa.

“Hindi.ako.si.Silver!” sigaw niya. Naramdaman ko ang ko ang kamay ni Heaux sa balikat ko. Nilingon ko siya at umiling pa ito sa akin.

“Don’t force him. Kung ayaw niya tayong tulungan…it’s his choice,” sabi ni Heaux.

Umiling din ako at inisip si Gray. Kung iniisip ni Gray na patay na ang kapatid niya, para na rin siyang sumuko. At ayaw kong malaman pa ni Silver ’yun. Gusto ko silang magkita, kahit sa maliit na oras lang.

“Hindi sumuko ang kuya mo na balikan ka,” sabi ko sa mahinahong boses. Natahimik siya at umiling muli. Pinigilan kong maging emosyonal sa mga oras na ’yun. “Mahal na mahal ka ng kuya mo.”

“Kung mahal niya ako…bakit hindi niya ako sinama noong tumakas sila? Kayo?” tanong niya sabay tingin kay Heaux.

“Dahil…kapag binalikan ka namin, mababalewala ang plano ng tumulong sa amin. Walang tatapos ng kasamaan nila ngayon,” sabi ni Heaux.

“Kaya ba ako ang ginawa niyong pamalit? Para mabuhay kayo?!” galit na sigaw nito.

Hindi ko man maalala ang lahat, pero alam ko…may kasalanan din ako. Pero hindi ko ginustong mapahamak siya dahil sa akin.

“Hindi ka namin iniwan para mabuhay kami. Inilayo ka nila sa amin. Hindi namin makita kung saan ka nila tinago matapos mong mahuling tinutulungan si Mavis,” paliwanag ni Heaux.

Tinignan nila akong dalawa. Wala akong naging reaksyon. Sobra na ang guilty na nararamdaman ko.

“Alam kong kasalanan ko…kahit hindi ko maalala,” sabi ko.

Kwinelyuhan ako ni Silver habang magkalapit ang mukha namin. “Dahil sa’yo! Dahil sa inyo lahat ng ’to!”

Hinayaan ko siyang ibuhos sa akin ang galit niya. “Alam ko…at alam kong hindi mo ako mapapatawad…pero, sana patawarin mo nalang ang kuya mo. Dahil wala na rin siyang pamilya. Malungkot din ang pinagdaanan niya sa labas noong makawala sila. Parehas din kayong nasaktan at nasasaktan.”

Natahimik siya ng ilang saglit, pero tuloy-tuloy pa rin ang luha niya.

“Please? Silver…kahit magalit ka sa akin habang buhay, t-tulungan mo lang ang kuya mo. Dahil alam ko, ayaw mo rin siyang mawala,” sabi ko. Hindi ko na napigilang maluha. “Mahal na mahal ko ang Kuya Gray mo, at alam kong ganoon ka rin.”

Hindi pa rin siya nagsalita.

“Kinakain ka lang ng galit mo ngayon. Pero bakit hindi mo pagbigyan ang sarili mong sumaya muli?” tanong ko rito. Hindi pa rin siya umimik, pero tila umaamo na ang ekspresyon sa mukha niya.

“Tulungan mo kami, kahit hindi na malaki. Gusto ko lang…mabuhay sila. Gusto ko lang matapos ang kasamaang mayroon ang Jacksons,” dagdag ko.

Tinignan niya ako at si Heaux. Binigyan namin siya ng oras upang huminahon.

“That look says it all. I’ll take that as a yes,” sabi ni Heaux. “We’ll come up with a plan, but we’ll do it tomorrow. We don’t have enough time right now, and I’m certain Olga and Vladimir have guards stationed all around them. Paniguradong hinahanap pa rin nila ako at si…Silver.”

“Teka, ano bang nangyari?” takang tanong ko.

“Well, your boyfriend and my other idiot friends decided to retrieve the last piece of evidence needed to bring the Jacksons down. They went to the main building where the laboratory was, while I attended their conference for their new project. My job was to enjoy the show, monitor the situation, and… broadcast a video that would catch the attention of the viewers and the media. They got what they came for. Unfortunately, someone got in the way, right…Silver?”

Tinignan ni Heaux si Silver na agad napaiwas sa kaniya. Halatang guilty ito.

“Unexpectedly, while the video was playing, chaos broke out around the venue. I didn’t know Sergei was there either—the eldest son of Olga and Vladimir. He spotted me and immediately made me his target. But luckily… someone threw a smoke device and saved me,” dagdag niya.

“At nasaan sina Gray?” tanong ko agad. Tila kinakabahan ako.

“According to this…” pinakita niya ang relo niya. “I locate them, nasa pugad sila ng mga Jacksons. Hawak na silang apat ng mga ito.”

“P-pugad?” ang nauutal kong tanong.

“Ang impyerno kung saan nila tayo hinubog noon, kung sana tayo kinulong,” sabi niya na ikinatakot ko.

“And yeah…mahihirapan tayong makapasok doon,” ang dagdag pa ni Heaux.

Napatakip ako ng aking bibig. “L-ligtas ba sila?”

Umiling siya. “I can’t say. Nalo-locate ko lang talaga sila. I also lost my earbuds kaya hindi ko na sila macontact. Pero ang hinala ko…nagpunta sila sa location ko to save me, and then they captured them.”

Natahimik ako. Parang iniikot ang sikmura ko. Napabuntong-hininga ako.

“Bakit hindi pa tayo kumilos ngayon?” pagsabat ni Silver. Tumingin pa ito sa akin at tumango. Halatang guilty rin.

“We can’t. Pero pwede tayong magplano,” inilapag ni Heaux ang cellphone niya. “We will do this tomorrow morning…no police, no anyone.”

“Pero paano tayo? 3 lang tayo, Heaux. Hindi pwedeng sumugod tayong 3 doon,” pag-aalalang sabi ko. Ngumisi lang siya.

“Do you think I’m that dumb?” Natahimik ako sa narinig. “May mga alaga ako na isasama. Pero hindi pa rin sasapat ’yun dahil masyadong marami ang alagad ng mga Jacksons. That’s why we need to have a smart plan. Dapat hindi nila tayo mahuhuli. Naiintindihan niyo?”

Tumango kaming sabay ni Silver. Ito na ’yun…

UMUWI ako agad matapos naming mag-usap. Madaling araw kami aalis mamaya kaya may oras pa para makasama ko si Ash. Nang makapasok sa bahay ay nakita ko si Papa roon, buhat-buhat si Ash na umiiyak pero tahimik na lang.

“Shhh darating din si Papa Mavis, don’t cry, little one,” panunuyo niya rito. Napangiti ako at pinigilan ang sariling maiyak.

Kawawa si Ash kung pati ako, mawawala sa kaniya.

Napatingin si Papa sa akin, kasabay ng pagbangon ni Ash mula sa balikat niya.

“Papa!!” malakas na hiyaw ni Ash habang pilit akong inaabot. Kinagat ko ang ibabang labi ko at kinuha siya.

“Akala ko ba saglit ka lang?” tanong ni Papa sa akin, may pag-aalala sa mga mata niya. “Nakailang tawag na rin ako sa’yo. Nakatulog na ang Mama mo kakahintay.”

Ngumiti ako ng tipid. “Pasensiya na, Pa. Lowbatt po ako.” pagdadahilan ko. “Sige na, ako na po ang bahala sa kaniya.”

Napabuntong-hininga siya. “Kanina ka pa hinihintay niyan. Umiiyak nga eh. Kanina ka pa niya hinahanap.”

Niyakap ako ni Ash. “P-papa, niwan mo si Ash.”

Napabuntong-hininga rin ako. “Shh…sorry, anak.”

Sa pag-aalo ko sa kaniya at sa pagod nito ay nakatulog na rin siya agad. Inakyat ko siya sa kwarto ko at inilapag sa kama. Doon ako tuluyang umiyak. “I’m sorry, anak…”

Hinaplos ko ang buhok nito. “Sorry kung iiwan din kita saglit. May kailangan lang tapusin si Papa Mavis at Papa Gray.”

I think, napakaselfish ko sa part na iiwan ko si Ash. Pero ayokong mamili sa kanila ni Gray. Ayoko lang din tumunganga habang hinihintay si Gray. Ayokong mawalan ng saysay ang lahat.

At iniisip ko rin ang future ni Ash. Ayokong dumating sa point na siya naman ang maging sunod na biktima ng mga jacksons. Miski ang mga kapatid ko na mali-liit pa.

Hindi kakayanin ni Gray ’yun, hindi namin kakayanin…

Humiga ako sa tabi niya. Doon ko naramdaman ang bahagyang paggalaw niya at pagyakap sa braso ko.

“Papa…” mahina niyang pagtawag sa akin. Pinunasan ko ang luha sa mata ko.

At kung talagang mahihirapan kami, tatanggapin kong ako ang mawala sa amin, o isa man sa amin ang hindi makaligtas…h’wag lang mawawalan ng magulang si Ash. Ayoko siyang kainin ng galit tulad ng Tito Silver niya pagdating ng panahon na maisip o malaman niya ang lahat.

Noong gabing ’yun, hindi ako nakatulog. Nag-iisip din ako ng sariling paraan at kung paanong ihahanda ang sarili ko sa pagbabalik ko sa lugar na naging sandaling impyerno ko. Napatingin ako sa bintana. Maraming bituin sa langit.

Pakiramdam ko, kasing dami nu’n ang mga batang nabiktima nila. Mga batang walang kalaban-laban at tuluyang nawalan ng pag-asa habang lumalapit ang kamatayan sa kanila.

Mga batang hindi naman deserve ang pangyayari pero nagdesisyon mismo ang mga Jacksons sa kanilang kamay.

“Gusto kong makitang maghirap sila…at pagbayaran lahat ng kasalanan nila,” sabi ko sa sarili habang hinihintay ang oras na napag-usapan namin nila Heaux.

Bigla namang tumunog ang cellphone ko at nakita ang caller name.

Ito na…

I need to prepare myself…

Nang makatakas ako sa amin, ay agad kong tinungo ang kotse ni Heaux, kung saan din nakasakay si Silver. Napansin ko rin ang iilan pang sasakyan na nagbukas pa ng mga ilaw upang senyasan ang isa’t-isa. Napatingin din ako sa malaking gate, at malalaking pader na may wire sa dulo.

Biglang may nagflash sa utak ko ng mga oras na ’yun.

May nagflash na naman sa utak ko. Nakikita ko ang dahan-dahang pagbubukas nito at ang pagsalubong sa akin ng isang batang lalaki.

May hawak itong laruan…

Zorren…

“Naaalala mo na?” Tanong ni Silver na nasa labas na pala habang nakasuot ng hoody at mask.

Tumango ako sa kaniya. "Bahay nila Zorren dati."

"Tumitira sila diyan ng parang normal lang...ni hindi nakokonsensiya sa mga nakakulong na bata sa basement nila," ani Silver sabay buntong-hininga.

"Anong aasahan mo sa mga demonyo?" pagsingit ni Heaux. "Mukhang walang masyadong tao sa loob ng mansyon ayon sa isa sa mga alaga ko."

"Sigurado ba? B-baka nagtatago lang sila?" tanong ko naman habang kinakain ng kaba.

"Nasa lowest part sila ng bahay," ani Silver. "Makakapasok tayo agad sa loob."

Umiling si Heaux. "Malamang sa malamang, may mga traps sa loob at marami ring CCTV. Pero we can escape that. We just need to be careful."

Hindi rin nagtagal ay pumasok na kami. Dineactivate ni Heaux ang mga wires na nasa itaas ng pader para makapasok kami.

"20 minutes lang ang itatagal niyan, kaya ang iba sa inyo ay kailangang magbantay. You all need to be careful at h'wag lalampa-lampa!" paalala niya. Sumampa na kami at pumasok. Sumalubong sa amin ang malawak na garden ng bahay, medyo madilim din dahil hindi lahat ng ilaw sa labas ng bahay ay nasasakop nito. May dalawang way patungo sa malaking mansiyon ng mga jacksons at malaking garahe na kung saan nakaparada ang mga mamahaling kotse.

Katas ng krimen nila.

"Sa likod tayo papasok. Kapag may mga bantay roon, I'll distract them. Mauna kayong pumasok ni Mavis, Silver. Inaassume ko naman na alam mo na kung nasaan ang daan," utos ni Heaux.

Hinawakan ni Silver ang kamay ko. Bago sumenyas si Heaux sa mga tauhan niya. Mabilis silang pumalibot sa buong mansyon bago kami nagtungo sa likod.

"They will cover us, papapasukin din nila ang mansyon," ani Heaux. Pumwesto kami sa isang gilid at dahan-dahang binuksan ni Heaux ang pintuan. Sumilip siya at tumango.

"May mga bantay..." aniya. "Hide there!"

May kinuha si Heaux sa kaniyang bulsa at binuksan 'yun. Walang pagdadalawang isip niyang inihagis 'to paloob. Bago suotin ang isang gas mask. Ibinato niya ang dalawa sa amin bago sumenyas.

Pagkasuot namin ay saka ako hinila ni Silver papasok sa loob. Wala naman akong masyadong makita pero maririnig ko ang daing at boses habang nakita ko ang anino naman na panigurado ay kay Heaux. Mukhang nakikipaglaban 'to.

"Dito," ani Silver saka kami lumiko sa isang hallway. Sa pagdiretso namin ay doon sumalubong sa akin ang napaka pamilyar na lugar.

Yung nakita ko sa bahay nila Zorren noong niyaya niya ako magdinner sa kanila. Ito ’yun.

Tumingin sa akin si Silver. “Nakalock!”

"S-sirain natin," sabi ko pero umiling siya.

"Hindi pwede, hindi natin basta-basta mabubuksan 'yan. Automatic siya kapag nalaman mo ang code," aniya. 

"Ito ba 'yung daan papunta...."

Tumango si Silver. "Sa lab, kung saan nila tinitignan ang mga bata kung may potential o wala. Dito rin ang daan... papunta sa kulungan."

"04576," sabi ng isang boses. Napalingon kami roon at nakita si Zorren, habang hawak-hawak ni Heaux sa batok. Nakatutok din dito ang baril.

Imbes na maawa ay napaiwas ako ng tingin sa kaniya.

“Yan ang passcode,” dagdag ni Zorren.

"Anong ginagawa mo rito?" Tanong ko sa kaniya habang si Silver ang nagtitipa sa isang maliit na bag na nasa gilid lang pala.

"N-nakokosensiya ako. T-tama ka, Mavis. I need to make this right," aniya.

"Buti naman," malamig na sabi ko bago bumukas ang pintuan. Sumalubong sa amin ang spiral staircase na patungo sa isang hallway. Mabilis kaming bumaba kasama si Zorren na tinututukan pa rin ni Heaux.

Naglakad kami sa mahabang hallway na napapalibutan ng ilaw na kulay puti at blue. Tipikal na katulad sa mga science fiction movies. May mga maliliit na rectangle na bintana.

"Wala pa rito ang lab," ani Zorren.

"Sila Gray ang pinunta namin dito," sabi ko sa kaniya sabay pinakalma ko ang sarili ko dahil na nanunumbalik na galit sa kaniya.

"There are children imprisoned here as well. Tomorrow, Mommy is moving them to a new facility where they'll be experimented on... and eventually killed," sabi niya na nagpatigil sa amin.

"Fine! We will go! Silver and Mavis, find our friend," ani Heaux sa amin. Kinakabahan man dahil magkakahiwalay kami ay tumango ako.

"Susunod kami sa inyo," dagdag ni Heaux.

God, please guide him, guide those children. Gusto na naming putulin ang sungay ng mga Jackson.

Gray’s Point of View

DAHAN-DAHAN nakikita ko kung paano nila barilin si Mavis sa harap ko.

Tumigil ang mundo ko. No..

“No! No! Mavis!!”

Napadilat ako habang pawis na pawis. Masakit ang mga kamay at paa ko mula sa pagkakatali ko. Malabo man ang nakikita ko pero...nasa parehas na lugar pa rin ako. 

It was all just a dream, but it felt so real. My heart pounded with fear. Napakatagal na bangungot nu’n.

"W-warren? Chase! Marshall!" pagtawag ko.

"We are here!" sigaw ni Chase mula sa likuran ko Para akong maiiyak sa tuwa dahil 

buhay sila. Buhay ang mga kaibigan ko.

“Don’t worry, Master…buhay rin ako,” sabi naman ni Marshall. “Pero, kailangan na nating umalis ngayon. Mukhang kumikilos na ang Jackson.”

"Tangina, paano? Ang sakit ng pagkakatali nila sa atin!" sabi ni Warren habang galit na galit at pilit na kumakawala.

Bigla akong may naalala. 

May device sa leeg namin.

"No!" sigaw ko. Naramdaman ko namang tumigil si Warren.

"What?!" iritado niyang tanong.

"We're wearing devices around our necks. The second they detect an escape attempt, they'll electrocute us," sabi ko. Naramdaman ko naman na kumalma na siya at napabuntong-hininga pa.

"We're doomed," ani Warren. "And if today is our last day, I just want to say thank you to all of you. I love you, and I'm truly grateful that I got to be your friend all these years. ."

I gritted my teeth. "No! Hindi pa tayo mamamatay!"

"Stop saying that, Warren," saway ni Chase sa kaniya. "Buhay pa tayo, buhay pa si Heaux, babalikan pa niya tayo. Hangga't hindi pa tayo pinapatay ng mga Jacksons eh may chance pa tayo to do our things!"

Tumawa si Warren. "Well, at least I gave my speech na ng mas maaga. Baka hindi ko maibigay mamaya—"

Napatigil kami ng bumukas ang tila bakal na pintuan sa di kalayuan.

Napalunok ako at tila natatakot. Mga nakatali kami ngayon. 

Anong laban namin sa kanila?

"Shh..." bulong ko sa kanila.

Bigla kaming nakarinig ng mga paa. 

Why did I have a feeling this person was one of the Jacksons?

Nang maramdaman ko ang tila presensiya at kaluskos malapit sa akin ay huminga akong malalim. Biglang bumukas ang tila malakas na ilaw mula sa isang flashlight na siyang nagpapikit sa akin.

Doon ko nakita ang dalawang tauhan ng mga Jacksons dahil nakausot sila ng mga PPE.

I smirked at them. "Ano? Pati ba kami, ilalagay niyo sa isa sa mga containers niyo?"

Hindi sumagot ang mga ito. I spit on my side habang masamang titig ang ipinukol sa kanila.

Biglang tinanggal ng mga ito ang suot nilang gear. Doon ako natulala habang hindi makapaniwala sa nakikita.

"A-anong ginagawa mo rito?" tanong ko. He just looked at me, ang kasama naman nito ay sinimulang tanggalin ang mga devices sa leeg namin. Nang sinimulan nitong tanggalin pati ang sa kamay ko ay dahan-dahang nagsalubong ang kilay ko.

Hindi ko mapigilang maiyak. 

Why, hon? Bakit mo ako sinuway?

"W-why?" tanong ko sa kaniya.

"I know everything, Gray," ani Mavis. Nang kalasin ng lalaki ang tali ay sinunod nito ang paa ko. Dahil sa sobrang excitement ay ako na mismo ang nagtanggal rito.

Mabilis akong tumayo at kunot noo siyang hinarap. "Hindi ba sinabi ko...h'wag kang aalis? D-dapat nandoon ka lang sa bahay ng parents mo!"

"Mavis?" pagtatakang tanong ni Warren.

Nakita ko naman ang guilt sa mga mata ni Mavis. "Hindi ko k-kayang maghintay sa wala, Gray..."

"P-pero paano si Ash?" Napahawak ako sa noo ko. "You...you are stubborn as...a rock."

"I can't...ngayong alam ko na ang lahat, Gray, how I am supposed to sleep? Huh?" Aniya bago magcrack ang boses. Nakonsensiya naman ako dahil sa reaction ko. 

Pero masisisi rin niya ba ako kung ayaw ko lang siyang mapahamak?

"Nag-aalala lang ako sa'yo, hon...And I gave a consideration to your father. Naiintindihan ko ang naramdaman niya noong mawala ka sa kanila. I'm just...I'm just worried na baka mangyari uli 'yun," mahinahong paliwanag ko.

"But I'm the reason you and Silver separated!" aniya na nagpatigil sa akin. 

Alam niya?

“Sa tingin mo ba, natutuwa akong nakahiga ako sa kama ko habang ikaw…mamamatay dahil sa gagawin niyo—-”

""And that's because I'm trying to keep you out of this! I'm trying to protect you! You don't deserve to die alongside us. You don't deserve this kind of life. So please... let me get the justice you've been seeking without dragging you into this mess," pagputol ko sa kaniya. Nakita ko ang pagtulo ng luha sa mata niya.

"I'm...sorry, but I want to correct some things na dapat hindi nangyari. Hindi kayo magkakahiwalay kung hindi dahil sa akin—"

"Don't blame yourself!" Humikbi na siya. "Ako ang may kasalanan nu'n! Si Silver ang inasahan ko dahil maliit siya katulad mo! Dahil parehas kayong may chance na makakaalis sa impyernong 'to!"

Natahimik ang lahat.

"Kaya h'wag mong sasabihing kasalanan mo dahil...wala, wala kang kasalanan. You don't owe me anything!" dagdag ko pa.

Hindi na nakasagot si Mavis. Pero maririnig ko ang iyak niya. 

And, fvck…parang pinupunit ang puso ko.

“K-kasalanan ko…dahil kung hindi niyo ako tinulungan…hindi kami mahuhuli ni Silver, hindi siya mapaparusahan…” ang nauutal na paliwanag pa ni Mavis.

Wala na rin akong nasabi tungkol doon. I just hugged him. "I'm sorry, hon. I just want to protect you...at kung sakaling nandito si Silver, kayong dalawa ang po-protektahan ko."

I kissed his lips. 

Damn…I miss him so much. Sana lang, ligtas siyang makalabas dito.

“K-kaya mong protektahan siya kasi nan—” naputol uli ang sasabihin ni Mavis ng sumingit ang kasama nito.

"Wala na tayong oras para sa drama, kailangan pa nating samahan si Heaux. Kasama niya si Zorren at ang mga bata na kailangan din nating iligtas."

Tumango naman ako rito. "Now, try not to be killed! Naiintindihan mo, hon? Kapag sinabi kong umalis ka na, umalis ka na. Kami na ang bahala rito."

Hindi sumagot si Mavis pero nakapa ko sa kamay niya ang isang baril. Napakunot ang noo ko sa kaniya.

"I know how to use this," aniya. 

"Tara na!" pagyaya naman ni Chase sabay tingin sa relo niya. "I can locate him!"

Lumabas kami sa impyernong kulungan na 'yun. Hawak ko ang kamay ni Mavis habang nasa loob ko na kailangan ko siyang mailabas ng buhay rito.

Paglampas namin sa hallway ay may mga tauhan ng Jacksons ang sumalubong sa amin.

"Hon!" sigaw ko para itago siya pero nagulat ako dahil bumaril si Mavis kasabay nung lalaking kasama niya. Parang wala lang sa kanila ito.

"Woah!" manghang sabi ni Warren sa nakita. "Lagot ka, Gray. Marunong na 'yang honey mo gumamit ng baril!"

"Shut up!" sabi ko sabay kuha sa baril ng mga bangkay na nasa harap namin at binulsa. Tinignan ko si Mavis na tinanggal ang PPE niya.

I touched his cheeks. "Just...be careful, ok?"

Nagpatuloy kami hanggang sa makarinig kami ng barilan. Doon namin nakita ang mga bata at si Zorren. Nabuhayan ako bigla.

"Where's Heaux?!" sabay naming tanong ni Warren kay Zorren. 

"Nakikipagbarilan,' aniya. "Ilalabas ko muna sila!"

Pinuntahan namin si Heaux at doon nakita na may mga nakakalaban siya. Nakatago sa maliit na siwang ng pader habang binibilang ang bala ng baril.

Nang makita niya kami ay napangisi siya. Ako mismo ang lumabas at inasinta ang mga kakalabas lang na kalaban. Hindi nila ako inaasahan kaya nabaril ko sila agad.

"Fvck! Sa akin dapat 'yun eh!" reklamo ni Warren pero inilingan na siya ni Chase. Hinila namin si Heaux at dinala sa location nila Mavis.

Pero pare-parehas kaming napatigil dahil nasa harap namin sila Olga, Vladimir, Sergei at mga tauhan nito. May mga doktor din. Nabuo muli sila sa harap namin.

Pero nanlambot kami dahil hawak nila si Mavis...at si Dave. Hawak ni Sergei at isa sa mga tauhan nila ang dalawa sa leeg.

Tangina…

"How desperate...hindi niyo man lang sinabing reunion pala 'to?" ani Olga habang tumatawa. Hawak nito ang mga box na alam kong naglalaman ng mga syringe at formula.

"Bakit hindi ba kayo mamatay-matay? Don't tell me you were working on a formula for immortality too?" dagdag ni Sergei sabay tawa ng mga ito.	

Tangina! Subukan lang talaga nila!

“Babe…” pagtawag ni Chase sa kasintahan.

"Awww? What a lovely romantic scene? Pwe! Nakakadiri!" sabat ni Olga. "At talagang nagsama pa kayo ng mga isasama niyo sa hukay ah?"

"Bitawan niyo sila! Hindi ba kami lang pakay niyo?" sabi ko sabay punta sa harap. Nanginginig man dahil hawak nila ang isa sa mga 

kahinaan ko ay hindi ko pinahalata ’yun.

"No way...nanghimasok sila rito na parang mga daga," ani Olga na tila nanunukso. "At ano bang ginagawa sa mga daga? Pinapatay!"

"No!" sigaw ni Chase.

"Ngayon, let's play game...para naman hindi boring ang reunion, at bago rin kami umalis!" ani Vladimir sabay tawa. "Mamimili lang kayo sa kanila, itong boyfriend ng nerd niyong kaibigan? O itong boyfriend ng kaibigan niyong walang kinatatakutan?"

Nanlambot ako ng tuluyan. 

What the…hell…

“Stop this nonsense, Mom!” sigaw bigla ni Zorren. Umiiyak siya at kitang-kita na hirap na hirap na rin ito. “P-please…”

Biglang umamo ang mukha ni Olga. Para siyang naawa sa anak. Pero mabilis din itong nagbago, para siyang naging nakakatakot. "H'wag kang mangingielam dito! Wala ka na ngang silbi sa amin! Tapos may balak ka pang kampihan sila?!"

Nagulat kami. 

Pati ba ang sarili niyang anak?

“Stop this! Take me instead! Pakawalan niyo lang si Mavis at Dave!” sabi ko.

"Oh no...wala ka sa option," ani Sergei at mas hinigpitan ang hawak sa leeg ni Mavis. "Ano?! Umaandar ang oras! Mamili na kayo!"

Ngumiti si Mavis sa akin habang pilit na nahihirapan. "Choose...Dave," ang namamaos niyang sabi.

Umiling ako. "No! We're saving both of you, no matter what!"

"S-si Mavis ang piliin niyo!" sabat ni Dave. Tumawa pa siya. "A-at least, natulungan ko na kayo!"

Napahawak si Chase sa buhok niya. 

Tangina…

"I'll kill myself, Mom! H-hindi pa rin ba kayo titigil?!" banta ni Zorren. Nagulat kami nang tumawa lang silang lahat.

"Do it! Anak ka lang naman namin eh?" ani Olga. "Well, this is boring and ridiculous. Parehas nalang namin silang kukunin!"

Itinaas ko ang baril ko at tinutok sa kanila. "Then, I'll kill you all here!"

"Subukan mo," panunuya pa ni Sergei. Bigla namang may narinig kaming kalabog mula sa itaas. Pati sila Olga ay nagulat.

"What the hell is that?!" ani Olga.

Narinig naming tumawa si Dave. "Mahuhuli na kayo ng mga authorities, mga hinayupak!"

Doon nagulat ang buong grupo nila Olga at sinimulang hilain sina Mavis palayo. Mabilis kaming tumakbo ni Chase pero agad na humarang ang mga tauhan niya kaya wala kaming nagawa kung hindi ang lumaban habang pinapanood ang paglayo ni Mavis sa akin.

Oh God, please save him…save them.

Dahil sa labis na galit ay wala na kaming pakielam kung bumaha man ng dugo rito. Gusto ko lang iligtas ang mga bata at sina Mavis. Pinagbabaril ko sila.

"Ahhh!! Damn you all!!!" sigaw ko. Nagulat ako ng may sumalo sa amin at bumaril din. Nilingon ko siya at doon ako nanigas.

"Wala ng oras para tumunganga! Habulin niyo na sila!" saad ng kasamahan ni Mavis...na kamukha ni Silver. Ngayon ko lang napansin ang itsura niya dahil sa sobrang busy ko kanina.

Siya ba talaga ’yun?

Biglang may inihagis ’yung lalaki sa kanila, isang tear gas bago kami itulak ni Chase. Nawalan ng malay ang ibang mga kalaban kaya tinake advantage namin ’to. Maubo-ubong lumampas naman kami sa kanila at umaasa,g maabutan namin sina Olga, pero hindi na namin matanaw sina Olga.

"Sa taas!" ani Chase. Kitang-kita ko sa kaniya ang labis na galit at takot kaya wala na kaming inaksayang oras. Nasalubong pa namin ang mga pulis.

Teka, pulis? Sinong tumawag sa kanila?

“N-nasa baba sila,” sabi ko bago kami umalis. Tinatawag pa nila kami pero wala na kaming pakielam. Narinig ko rin ang boses ni Zorren, tila may gusto siyang sabihin habang tumatakbo.

"S-sa rooftop! B-balak nilang umalis!" aniya. Hindi na ako nagpasalamat pa dahil bawat segundo ay mahalaga sa amin. Pagpunta roon ay nakita namin na bawas na sila. Mga nahuli na siguro ang iba.

Galit na galit namang tumingin si Olga sa amin. "At sa tingin niyo, magtatagumpay kayo?!"

"Yes, dahil dito na magtatapos ang kasamaan niyo!" sabi ko sa kanila. "Ngayon, ibigay niyo sa amin si Dave at Mavis!"

"Hindi! Hindi pa tayo tapos!" sabi ni Sergei na tumatawa. "Aalis kami rito at hindi niyo na kami makikita!"

"Hindi namin hahayaan 'yun," sabat ni Zorren sa tabi ko.

"Hindi niyo kami makikita because we will leave this fvcking place, this fvcking country...while all of you ay magiging abo!" dagdag ni Olga.

"Mom..." pagtawag ni Zorren.

"Tumahimik ka! Wala akong anak na mahina!" sigaw ni Vladimir sa kaniya. "We rigged the entire mansion with bombs because we anticipated this. And sadly... I can trigger them anytime with the button I'm holding."

Nakarinig kami ng pagsabog sa baba.

No!

“And oh, dahil pala sa baklang ’to kaya kami natunton ng mga pulis!” sabi ni Olga sabay baril sa leeg ni Dave. Natulala kami at pinanood ang dahan-dahan nitong pagbagsak sa lupa, kasabay ng maraming dugo nito galing sa kaniyang katawan.

"Dave!!!" sigaw ni Chase bago ito mapaluhod at lumapit sa bangkay nito.

Hindi…hindi!

“Mom! Siguraduhin mong makakaalis talaga tayo pagdating ng helicopter!” ani Sergei.

"Magbabayad kayo!" sigaw ni Chase at akmang susugod na siya nang awatin ko 'to. "Bitawan mo ako, Gray!!"

Hindi ko siya sinagot at nanatiling nakatingin kay Olga. "Bakit niyo 'to ginagawa?" tanong ko habang mahigpit ang hawak sa baril. Bumabalik sa akin ang lahat. Ang sakit. Ang bangungot. Ang 

pangungulila.

Kasalanan nila ’to…

“Simple lang, business is business…right?” ngumisi si Olga. “We want to reach the top. Kaya ginawa namin ’to. Effective naman ’di ba?”

Umiling ako. "Sunog na sunog na kayo sa impyerno!"

"Well...I will enjoy that," ani Olga. Napatingin kami sa itaas. May dumating na helicopter mula sa kung saan. Ngumisi naman si Sergei at tumawa ng parang baliw.

Nagulat na lang ako ng pinagbabaril ni Olga ang mga doktor sa ulo. Miski si Sergei ay tila walang nagawa at nagulat din.

Nahihiya na si Satanas sa kanila.

“Why did you do it, Mom?” tanong ni Sergei.

"2 lang ang kasya sa helicopter," sagot ni Olga. Bigla namang tumakbo si Zorren patungo sa may hawak kay Mavis. 

"Stop this, Mom!! Dad!! Kuya Sergei!!" sigaw niya. Nanlaban pa ang tauhan ni Olga kay Zorren pero naagaw nito ang baril at tinutok pa sa ina niya.

"P-pakawalan niyo si Mavis!" ani Zorren. Walang anu-ano'y ginawa nga nila ito kaya agad kong kinuha si Mavis. 

Pinakawalan nila si Mavis ng ganoon lang…we’re doomed here.

"T-teka, anong ibig mong sabihin, Mom na...dalawa lang ang kasya sa helicopter?" sabat muli ni Sergei pero binaril na siya ng ina sa noo nito.

Naramdaman ko ang panginginig ni Mavis sa nakita.

"Mom!!!" sigaw ni Zorren. "P-pati sarili mong anak?!"

"Well, lahat kayo ay ginagamit ko lang. You, your sister and your brother, Sergei are just my pawns," ani Olga sabay haplos sa mukha ng anak. Bumaba ang isang ladder sa helicopter. Doon nagsimulang umakyat si Vladimir at Olga.

"U-umalis na tayo!" ani Mavis. "Sasabog ang buong mansyon!"

"No! Hindi ko pa sila napapatay!" sabi ni Chase pero hinila na ko na siya. Didiretso sana kami sa pintuan ngunit agad na mabilis kaming hinila ni Mavis patungo sa railings. 

"Goodbye!!" sigaw ni Olga. Pinakita niya pa ang button bago tumawa. Pinindot niya 'yun.

Pero walang sumabog. Kaagad na kumunot ang noo ni Olga. “What? What?!”

Napansin ko namang may nilabas si Zorren sa kaniyang bulsa.

"No...goodbye, Mom and Dad," rinig kong sabi nito. Bago pindutin ang tila button na hawak nito. Sumabog ang helicopter at mabilis na bumagsak sa rooftop. Mayroon din kaming narinig na sumabog sa ibaba kaya bahagyang lumindol sa rooftop. Tumakbo na kami para bumaba. Buti na lang at may gear akong suot para makababa kami habang nakasabit sa wire. Pero dalawang ito, isa sa akin at isa kay Chase. Walang suot si Mavis. Mabilis kong hinawakan ang sinturon ko dahil nandoon 'yun. Hindi nito kakayanin kapag may dalang tao kaya parehas kaming mapapahamak. Pwede kaming mamatay pababa. Sumilip ako.

Wala silang Inflatable rescue raft! Sinubukan kong putulin na lang ang sinturon ko.

Pero, damn hindi ko matanggal! Nagmalfunction pa ata ang wire!

Habang mabilis na nilalamon ng apoy ang buong paligid ay mabilis ding bumibitaw si Mavis sa amin.

"Mavis!!" sigaw ko sa kaniya. 

"This time, ako naman ang poprotekta sa'yo," bulong niya. May pinindot siya sa sinturon ko bago niya kami itulak sa railings.

Sinubukan ko siyang abutin. Pero huli na ang lahat. Parang bumagal ang lahat sa paligid ko, mula sa apoy na dahan-dahang nilalamon ang buong rooftop, hanggang kay Mavis na nakangiti sa akin.

No! I’m supposed to be the one protecting him! I should be the one!

Tuluyang gumuho ang malaking bahagi ng mansyon, kasama ng rooftop. Ang cable naman namin ni Chase ay himalang sumabit sa kung saan at mabilis kaming nakababa ng ligtas. Agad kaming nilapitan ng mga mga authorities pero itinulak ko sila.

Am I really going to lose someone again? Am I that unlucky? Why does this keep happening to me?! Why does it always happen to the people I care about?!

“No!! Mavis!!” sigaw ko sa itaas. “Please save him!”

Pero para silang walang naririnig. Umiiyak na ako at pilit ipasok ang sarili sa loob ng mansyon kahit nasusunod na 'to.

"Gray!" sigaw nila.

"No! Nandoon si Mavis! Please! Let me save him!" sigaw ko. "Please! Please!"

Nakikita ko ang awa sa mata ng mga kasama ko. Pero wala silang magawa. 

Wala akong magawa. Fvck it!!

Nawala na rin ang malaking bahagi ng mansyon dahil sa apoy. Wala ng natira mula sa rooftop. Napatingala ako. Kasabay ng tuluyang pagkahulog ng mga debris ay ang unti-unting pagkabagsak ng pag-asa ko.

Napaluhod ako habang umiiyak.

No… I failed him. I failed Mavis. I failed his parents. I’m so sorry, hon…Sorry, I lost you….

Epilogue

Epilogue

Home

Trigger Warning: This chapter contains sensitive themes, including abuse, sexual assault, kidnapping, trauma, and violence. Reader discretion is advised.

Gray looked up at the sky. It was cloudy, and it looked like it was going to rain soon. Ipinikit niya pa ang kaniyang mata hanggang sa maramdaman niya ang malamig na hangin. Pinakalma nito ang sistema niya atsaka bumuntong-hininga para mairelease man ang kung anong emosyon na namumuo sa dibdib niya.

Nailabas niya ang mga kamay na nasa kaniyang bulsa at brinush ang kaniyang labi habang napapaisip sa mga nangyari nitong nakaraang araw. Ayaw naman na niyang maalala 'yun pero ano pa bang magagawa niya kung lagi na lang nabalik?

Napatingin siya sa puntod na nasa kaniyang harapan. Hindi niya magawang pigilan ang pagtulo ng kaniyang luha dahil nagi-guilty siya. Lumuhod siya at inilagay ang bulaklak sa tabi.

Yellow Roses , iyon ang kaniyang ibinigay. “Why?”

Naitanong niya sa puntod kahit alam niyang hindi na ito sasagot pa muli sa kaniya, pero gusto niyang ilabas 'yun dahil sa pangungulila. Naikagat niya pa ang labi.

"Why do you need to...sacrifice yourself? After all we've been through, did it really mean nothing?" tanong niya pa.

Napangiwi siya at hindi mapigilan na magtubig muli ng mga mata niya.

"Kanino na ako manghihingi ng advice niyan?" dagdag niya bago punasan ang luhang nagbabadya pang tumulo muli.

Naramdaman niya naman ang paglapit ng isang presensiya. Napalingon siya at nakita ang apat na taong nakatitig sa kaniya at may awa sa kanilang mga mata. 

Tinapik siya ni Warren sa balikat. "He's a good person, man," sabi nito.

Tumango si Gray at mapait na ngumiti. Nitong nakaraan na linggo lang din kasi narecover ang bangkay nito. Dahil sa sunog nitong katawan ay hindi na nila ibinurol. 

Napatitig naman si Gray sa dulo kung nasaan ang isang taong inakala niyang matagal ng patay. Ang taong isa sa mga nagpapaguilty sa kaniya dati pa.

Hindi ito masyadong makatingin pero mahahalatang gustong lumapit sa kaniya. 

Napapikit siya at napahawak sa dibdib niya.

Muling nanumbalik sa kaniya ang buong detalye. Ang bangungot na napagkasunduan nilang kalimutan dahil wala na ring saysay alalahanin 'yun. 

Malinaw sa kaniya ’yun, malapit ng magpasko at napagdesisyunan nilang gumala sa mall magpapamilya. Manonood sila ng sine ngayon dahil paboritong movie nila ang ipapalabas.

“Hawakan mo ang kapatid mo, Gray,” sabi ng kaniyang ina. Tumango naman siya rito. Sa pito na taong gulang na isip ni Gray ay nakakaintindi na ito kung anong responsibilidad ang mayroon siya bilang panganay. Hinawakan niya si Silver sa kamay na noo’y limang taong gulang lang. Ngumiti pa ito sa kaniya habang subo-subo ang daliri.

Nagtawanan silang lahat dahil sa sobrang saya. Apat lang sila pero pakiramdam ni Gray ay sapat na ang oras na magkakasama silang buong pamilya. Pinalaki kasi siya ng mga magulang na kung anong mayroon ay dapat makuntento siya. Mayaman man sila pero hindi siya spoiled sa mga mamahaling bagay.

“Look, may popcorn oh? Do you want some or…gusto niyong sandwich na lang na gawa ko ang baunin sa loob?” tanong ng kaniyang ama.

“Gray? Silver?” tanong naman ng kaniyang ina sa kanila. Tumingin si Gray sa kapatid.

“Do you want popcorn?” tanong nito kay Silver. Nag-giggles lang ito kaya natawa silang tatlo. Tumango naman si Gray sa ina kaya bumili na ito ng popcorn.

Napansin naman ni Gray ang sintas niyang nawala sa pagkakatali.

Binitawan niya naman ang kapatid sandali sabay upo upang ayusin ’yun. Medyo hindi pa siya marunong sa pagsisintas ng taling ’yun pero tinuturuan na siya ng kaniyang ama kaya sinulit niya ang oras upang gawin ’yun.

“Yes!!” sabi niya ng magawa. Pero hindi maayos ang pagkakatali. Hindi nito naribbon ng mabuti ang tali pero ayos na sa kaniya ’yun. Pag-angat ng kaniyang mukha ay napansin niyang wala na si Silver.

Napatingin siya sa mga magulang. “Si Silver!” sabi niya. Narinig siya ng mga magulang at napansin ngang wala na ito sa kaniyang tabi.

“Oh my Go—Silver!” sigaw ng mga magulang. Sa dami ng mga tao sa mall ay hindi nila makita ito. Sinisisi ni Gray ang sarili dahil doon. Napaiyak na siya at nagsimulang tumingin sa paligid kahit malalaki at matatangkad na tao

“Silver…” pagtawag niya sa kaniyang kapatid pero hindi siya marinig. Nasasanggi na siya ng iba pang dumadaan pero wala siyang pakielam. Hindi naman sinasadyang mapatingin siya sa isang babae na nasa isang bench. Nandoon ang kapatid niya kasama ito.

Nang magkatinginan sila ay saka ito tumayo at ibinigay sa dalawang lalaki ang kapatid.

“Silver!!” sigaw niya. Umiiyak na siya dahil alam niyang masasamang tao ang mga ito. Ngunit sa liit ng hakbang at bagal ng kaniyang pagtakbo ay hindi nito maabutan ang mga lalaki.

Lumingon pa siya pero hindi na niya makita pa ang mga magulang kaya mas lalo siyang natakot. Gusto man niyang bumalik pero gusto rin niyang makuha ang kapatid. Nang makalampas sa mga mataong part ng mall ay binilisan niya pa. Napangiti siya dahil medyo malapit na niya itong maabutan.

Nang biglang may humila sa kaniyang t-shirt paitaas. Kaagad siyang umangat sa lupa.

“Let me go! L-let me go!!” sigaw niya pero inilagay lang siya nito sa malaking balikat at isinampa na para bang sako. Doon niya lang nakita na malaking lalaki ito at walang anu-ano’y naglakad na sila palayo, kasabay sa kaniyang kapatid.

“Ang swerte! Dalawa ang nakuha natin! Mukhang yayamanin ang mga magulang nito ah?!” narinig niyang sabi ng lalaki.

“Bad guys!!” sigaw ni Gray sabay tingin sa malayo. Hindi niya na matanaw ang mga magulang. Doon na siya umiyak at humagulgol.

“Mama!! Papa!!” sigaw niya habang kumakaway. Pero walang dumating ni isa sa mga ito. Hindi rin siya maririnig dahil sa ingay ng mga tao rito.

Parang wala ring nakikita ang ibang tao, miski ang mga security guards. Tila ba pinipili nilang balewalain sila.

“Matutuwa na naman si Ma’am Olga nito! Doble na naman ibabayad sa atin!” sabat pa ng isa habang hawak nito si Silver. Nasa likuran nila ang isa pang lalaki. Nakatitig sa kanila ni Silver na tila ba awang-awa.

“T-talaga bang…kukunin natin sila? B-bakit hindi nalang mga batang nasa kalye?” sabi nito na tila nakokonsensiya. Binuksan ng mga lalaki ang malaking black na van at pinapasok silang dalawa ni Silver. Nang mahawakan ni Gray ang bunsong kapatid ay agad niya itong niyakap habang pilit na binubuksan ang pintuan ng van.

“Ano ba?! Akala ko ba gusto mo ng trabaho?! Gerald! Kung gusto mong kumita ng malaki, kalimutan mo ang konsensiya mo!” saway sa kaniya ng malaking mama. Tinignan nito si Gray at malakas na pinaupo. “Umupo ka lang!”

“P-pero…hindi ko kaya,” sabi nito.

“Takte naman! Ano ka ba?! Bading?! Akala ko ba kailangan mo ng pera? Oh ngayong nandito na, naduduwag ka naman?!” iritadong sabat ng isa na siyang driver ng van.

“Isa pa, ayaw ni Madam Olga ng mga nasa kalye. Marurumi at hindi healthy! Hindi tulad nito, malalaman at mukhang alaga sa vitamins!”

Natatakot si Gray sa mga boses ng mga ito. Nasundan pa iyon ng tawanan at tila pananakot sa kanila habang ’yung Gerald naman ay tinignan sila. Hinimas pa nito ang ulo ni Gray.

Hindi alam ni Gray kung ilang oras ang lumipas dahil nakatulog silang dalawa ni Silver. Pagkadilat niya ay saka naman tinakpan ng mga lalaki ang kaniyang mata ng panyo at ang bibig. Naramdaman din niya ang pabuhat nila sa kaniya muli.

Wala na siyang nagawa pa kung hindi ang umiyak hanggang sa maamoy niya ang mabahong amoy, maramdaman ang malamig na semento at marinig ang maingay na paligid. Nang matanngal ang panyo sa mata niya ay nakita niya rito ang mga batang nakatitig din sa kaniya. Medyo namamayat sila at tila matagal ng hindi naliligo. Kaagad naman niyang hinahanap si Silver, nang makita niya ito ay agad niyang niyakap ang kapatid.

“Mama…mama!” ani Silver. Wala naman magawa si Gray dahil hindi niya alam kung papaano sila lalabas.

Sa sitwasyon na iyon ay tuluyan siyang umiyak. Tinatawag din ang kaniyang mga magulang. Gusto niyang yumakap sa mga ito at magsumbong.

“Tumahimik nga kayo!” sigaw ng isang lalaki. Natakot naman ang mga bata at nag-atrasan. Pero hindi tumigil si Gray. Hindi siya nagpatalo sa malakas na boses ng lalaki kaya nakatanggap siya ng isang malakas na sampal mula rito.

Ngayon lang niya naranasan ’yun kaya ang hapdi nito ay nanuot hanggang sa kaniyang buto.

Binuhat pa siya nito mula sa kaniyang t-shirt na nasisira na rin. “Hindi ka ba tatahimik?! Wala ang mama mo rito!”

“Ano ka ba Gustavo! Bata lang ’yan!” saway naman ng isang boses na pamilyar sa kaniya, si Gerald. Binitawan naman siya ng lalaking nanakit sa kaniya.

“Kapag narinig pa kita uli! Malalagot ka na sa akin, naiintindihan mo?!” banta pa nito bago siya iwan. Napatingin na lang si Gerald sa kanila at inalalayan siya.

“Maging mabait kayo sa kanila, baguhan lang sila,” utos ni Gerald sa ibang bata. Noong umalis na ito ay saka nagsilapitan ang mga bata sa kanila. Doon tila gumaan naman ang pakiramdam ni Gray dahil marami na sila. Nagyakapan silang lahat.

Sa bawat paglipas ng panahon ay unti-unti nilang nararanasan ang mga impyerno roon. Nandiyan ’yung hindi sila pinapakain sa tamang oras, tinatakot ng mga lalaki at higit sa lahat ay sinasaktan sila kapag may nagagawa silang hindi maganda.

Naranasan nilang lahat ’yun, ebidensiya ang mga latay ni Gray sa binti, kamay, braso, mukha, leeg at dibdib. Wala namang ibang ginawa si Gray kung hindi ang umiyak at tiisin ’yun.

Kahit na masakit ay lumalaban siya para kay Silver.

“Ano! Ang tanga-tanga mo! Sinabi kong buhatin mo ang plato!” sigaw ni Gustavo kay Silver. Nakita ’yun ni Gray dahil nabasag nito ang platong dala-dala. Kinabahan siya.

“K-kuya!!” sigaw ni Silver ng hubaran siya ni Gustavo. Kaagad namang nabitawan ni Silver ang kaniyang pagkain.

“H’wag po!!” sigaw niya at hinarangan. “Please, not my b-brother!”

Mas lalong namula si Gustavo sa galit at malakas siyang itinulak. “Tumabi ka diyan! Peste ka!”

Sinamaan ni Gray ng tingin si Gustavo at mabilis pa ring

“A-ako na lang po! Please not my b-brother!” Pagmamakaawa at panlalaban ni Gray. Wala siyang takot gawin ’yun dahil alam niyang kapag naduwag siya ay masasaktan pa rin si Silver.

Kumapit naman ang nakakabatang kapatid niya sa kaniyang likuran.

“Dahil nagpapakabayani ka! Oh sige! Dapa!” utos nito habang kinakalas ang sinturon nito. Pwersahan niyang itinulak si Silver habang pinadadapa si Gray. Napatingin siya kay Silver na niyakap ng isang medyo kulot na bata at isang batang may salamin sa mata.

“Ano?! Matapang ka?!” sigaw ni Gustavo.

“Mama!” sigaw ni Gray habang umiiyak sa tigas ng bakal na tumatama sa kaniyang balat. May mga sugat pa siyang natatamaan nito kaya lalo niyang naramdaman ang hapdi. Dati ay takot ang mga magulang niyang masugatan silang magkapatid, pero ngayon…tila ba binababoy na lang sila. Mga walang pakielam kung dahan-dahan silang namamatay sa sakit at inpeksyon.

Dahil sa sugat ay nahihirapang umupo si Gray pero tiniis niya ’yun ng ilang araw at linggo para lang sa kapatid niya. Nahihirapan din siyang matulog sa maduming lupa ng kulungang nilalagyan nila habang katabi si Silver. Pero lahat ’yun ay hindi niya iniinda.

Naiisip niya na sana makatakas sila, sana biglang bumait ang mga bad guys na ’yun at ibalik sila sa parents nila. Umaasa siya na makakauwi uli sila at makakahiga sa paborito niyang kama.

Biglang bumukas ang pintuang bakal na nagpagising sa kanilang lahat. Natakot si Gray na baka balikan ni Gustavo si Silver kaya inilagay niya ito sa likuran niya.

“Sinong kukunin?” tanong ng isang boses lalaki na hindi makilala ni Gray.

’Ah ’yung mga luma. Kunin nyo ’yung 11 years old na babae atsaka ’yung 10 years old na babae,“ ani Gustavo. “Baka mabulok na ’yan dito.”

Nagsimulang magsiiyakan ang mga bata ng marinig ’yun. Sunod naman nilang marinig ang iyakapn ng babae at lalaki.

“H’wag po! Maawa po kayo!!” sigaw nito na ikinabingi nila Gray. Natatakot sila na baka isunod sila.

“A-anong nangyayari?” tanong niya sa katabi, sa lalaking may kulot na buhok—si Warren.

“Kukunin na sila ni Olga,” sabi nito sa pabulong na boses.

“B-bakit?” tanong niya pa. Pero umiling lang si Warren.

“Walang may alam kung anong nangyayari sa kanila,” sabi naman ng batang may salamin, si Chase.

“Binabalik ba nila sila?” Tanong pa ni Gray na ikinailing ng dalawa.

Hindi nakapagsalita si Gray at mas lalong itinago si Silver dahil sa takot.

Akala niya…nakakulong lang sila, pero simula nung gabing ’yun ay natatakot na siya. Kada maririnig niyang nagbubukas ang pintuan na ’yun ay tila ba hinuhudyat nitong may kukunin sila.

Hindi siya papayag, kaya naisip niya na kapag mangyayari ’yun ay pinapatago niya si Silver sa masisikip na lugar para hindi siya mapansin ng mga ito.

“Kuya…” tawag nito sa kaniya ng bumukas na naman ang pintuan. Dito, nakita ni Gray ang isang babae na nakadress na itim. Ito rin ’yung nakita niya noon sa mall. Hindi niya makakalimutan ’yun.

Nagkatinginan pa sila at ngumiti ito sa kaniya. Agad niyang itinulak si Silver papasok sa isang kahon na naroron.

“Stay there!” bulong ni Gray kay Silver habang dahan-dahang lumalapit sa kanila ang babae. Iilan na lang silang natitira roon dahil lahat sila ay hinila na palabas at hindi na bumalik pa. Hinawakan ng babae sila isa-isa sa mukha. Hanggang sa mapunta iyon sa apat na bata, Si Gray, Chase, Warren at isa pang lalaki na walang reaksyon sa mukha. Kilala itong weirdo dahil tahimik ito at minsan nakatitig lang sa kawalan habang walang emosyon sa mukha.

“Ohh soft skins…this is the best skin,” saad ng babae, Olga ang pangalan. Natakot sila Gray at nagsimulang mapaatras. Kumilos naman ang mga tauhan ng babae.

“Please no…” Pakiusap ni Warren sa kanila.

“Did I say na kunin sila?” pigil ni Olga sa mga tauhan. “Sinabi ko lang na soft skin.”

Napakamot ang mga ito habang sila Gray ay nakahinga ng maluwag kahit papaano.

“Save them. Sila ang gusto kong gamitin sa next project ko,” sabi ng babae sabay talikod. “And those kids…”

Tinuro niya ang tila payat na tatlong bata na nasa isang sulok at nanghihina. “Kill them…they’re useless.”

Natigilan si Gray.

Kill them?

Kill….

Doon naintindihan ni Gray ang lahat. Sa murang edad, alam na niya agad ’yun. Namulat siya kung anong klaseng salita ’yun. Ito ang naging motivation niya na gumawa ng paraan makalabas doon. Kasama ng mga nabuo niyang kaibigan ay lagi silang nag-uusap kung ano ang mga posibilidad na mga paraan ang pwede nilang gawin ng hindi nahuhuli.

Ngunit ang tanging naging problema lang ay hindi nila alam ang itsura sa labas. Hindi nila alam ang labasan. Hindi nila alam ang pasikot-sikot.

“Mamamatay rin tayo,” ani Heaux, ang weirdong bata habang nakikinig sa usapan nila. Tinignan ni Gray ito ng masama.

“No! Don’t say that!” saway niya rito habang nakayakap sa kaniya si Silver.

“Oo nga!” sabat ni Warren. Ngunit tinawanan lang sila ni Heaux.

“Bakit hindi natin i-accept? We’re all gonna die here,” sabi nito sa pabulong at nakakatakot na boses bago tumayo. Tumayo rin si Gray habang masama ang titig dito.

“Then, let’s fight! If I win…we will escape! But, If I lose…we will stay here,” hamon ni Gray. Hindi naman tumanggi si Heaux at nagsimula silang maglaban. Napuno ng sigawan ng mga bata sa loob, mga naeentertain sa sabungang nangyayari.

Sa murang edad, natutunan din ni Gray ang makipaglaban. Hindi siya sumusuko kahit may mga sugat na siya at punit-punit ang suot. Dito niya nabuo ang isa sa mga pagkatao niya na walang kinatatakutan. Naniniwala siya na kapag hindi ka lumaban, hindi ka mabubuhay.

Sa oras na ’yun, nanalo siya laban kay Heaux. Parehas na hinihingal man pero naglakad si Gray patungo kay Heaux at tinignan ito sa mata.

“I won,” sabi niya sabay abot ng kamay kay Heaux. Masama ang titig ni Heaux at tinabig ang kamay nito.

“We’re gonna die here! We’re gonna die here!” sigaw niya. Hindi naman kumibo si Gray habang pinapanood itong sinusuntok ang mga kahon na naroon at nagplano pa rin kasama ng ibang bata.

Ngunit lumipas na ang isang taon at kalahati ay walang nangyari sa kanila. Para lang silang naghihintay sa wala. Masyadong mahigpit ang mga nagbabantay. Kahit sinubukan na nilang lumabas sa bakal na pinto ay lagi naman silang nahuhuli papasok.

Nawalan na rin ng pag-asa ang iba sa kanila, maliban kay Gray. Ayaw niyang sumuko. Ayaw niyang bitawan ’yun. Ayaw na niyang magbirthday sa madilim at mabahong kulungang ’yun.

Hanggang sa magulantang sila dahil may dumating na bagong salta. Pinapasok ito ni Gustavo habang umiiyak ’to. Dahil si Gray na lang din ang nakakatanda roon kasama ni Warren, Heaux at Chase ay agad niyang nilapitan ’to.

Parang kasing edaran lang ni Silver, sa palagay niya.

“I-im scared…” sabi ng bata. Nakita ni Gray na ang pagkainosente nito sa kaniyang mga mata.

“I-I want my mama and papa…” dagdag pa niya.

“W-what’s your name?” tanong ni Gray. Umiiling siya at napapaisip na kung papaano na lang ’to roon. Pabata ng pabata ang kinukuha nila.

“M-mavis…I wanna go home,” malambing na sabi nito kaya niyakap siya ni Gray.

“Shh…we’ll take you home…” bulong niya rito. Tila tumahan naman ng kaunti ang bata dahil sa sinabi ni Gray. Simula nu’n ay lagi nila itong kasama. Pero napaiyakin nito at laging takot. Lalo na noong may kunin na naman ang mga tauhan ng babae sa kanila.

“I’m scared, Kuya Gray…” ani Mavis.

“Just look at me…H’wag kang matakot.. I’ll protect you,” bulong ni Gray. “H’wag kayong maingay. Diyan lang kayo ni Silver, ok?”

Tumango naman si Mavis habang namamaga ang mata nito. Kasama nito si Silver na tila sanay na sa ingay at sa gulo roon. Niyakap din niya si Mavis.

Sa pagdaan pa ng mga panahon ay mas nagiging grabe rin ang mga ginagawa sa kanila. Minsan ay may mga tinatali sa kanila patiwarik o hindi kaya’y…ginagah*sa. Nagresulta ’yun sa pakaunti na pakaunti na bilang nila at tuluyang pagkawala ng kanilang kainosentehan. May mga nabaliw rin sa kanila at hindi na makausap ng matino.

Napapatakip na lang ng bibig si Gray at mga kasama. Hindi niya makayanan at tinakpan ang mga mata ni Mavis at Silver.

“T-tama na po,” pagmamakaawa pa ng batang babae habang may nakapasok sa ibabang parte nito. Gusto man tulungan ito ni Gray pero walang silang magawa. Nagtawanan pa ang mga lalaki na animo’y mga demonyong nagpi-piyesta. Kung hindi lang pumasok si Gerald ay hindi sila matitigil.

“Mga walang hiya kayo! Hayok sa laman!” Sigaw ni Gerald. “Lumabas na kayo! Isusumbong ko kayo kay Ma’am Olga?!”

“Kj mo, Gerald!” ani Gustavo na tila nabitin sa ginagawa. Napatingin naman si Gerald sa mga bata, lalo kay Gray. Tinulungan din nila ang batang babae na sobr ang iyak habang dinudugo ang ibabang parte ng katawan.

“Mga hayop…” bulong ni Gerald na narinig ni Gray. “H’wag kayong mag-alala, itatakas ko kayo rito!”

Doon nalinawan si Gray at iba pa. Sa likod ng paghihintay nila ay pakiramdam nila, ito na ang tulong na pinagdadasal ni Gray sa tuwing gabi.

Ngunit sa likod ng kasiyahan na ’yun ay mas naging kaunti sila. Bilang na lang din ang araw nila Gray. Doon niya naiisip ang isang plano. Dahil napapansin niya ang galaw ng mga taga-roon. Binubuksan nila ang pintuan kapag papakainin na sila. Ngunit dahil iis alang ang nagbibigay nito kaya matagal itong nakatiwang-wang. May pagkakataon silang tumakbo.

Lumuhod siya para pantayan sina Silver at Mavis. “Makinig kayo, you have to run…ok? Yung tinuro ko sa’yo, Silver. Natatandaan mo naman hindi ba?”

Nagkatinginan ang mga bata. “That door…kapag bumukas ’yan at sinabihan ko kayong tumakbo, tumakbo na kayo! Kapag nakalabas na kayo, tell to your Papa and Mama about this, Mavis. Tell them to please take care of my brother and help us here.”

“B-but…I’m scared,” ani Mavis.

Hinawakan ni Gray sa pisngi si Mavis at Silver. “You need to be strong. Mas mabilis kayong tumakbo. Nakakapagtago rin kayo sa masisikip na lugar.”

Hindi naman na nagreklamo ang dalawa. Nagkaroon din ng gulo sa loob dahil tila parami ng parami ang pinipili nilang palabasin. Sa pagkakataong iyon ay sina Gray ana ng gustong kunin ni Gustavo pero nanlaban ito.

“Ngayon na!” sigaw niya. Ganoon na nga ang ginawa nila Silver at Mavos. Naging mabusisi sila Gray roon at umaasang makakatakas ang dalawa. Oras ang hinintay nila sa pagkakataong ’yun.

Ngunit narinig na lang nila ang sigaw ni Silver at Mavis sa hindi kalayuan. Nanlalambot ang mga tuhod ni Gray dahil nabigo sila…

“N-nasaan ang kapatid ko?! Ilabas nyo sila!” Pagwawala ni Gray nang hindi na nakabalik si Silver at Mavis sa kanila.

Galit na humarap si Gustavo sa kanila habang katabi nito si Olga at ang isang batang lalaki na sa tingin ni Gray ay mas malaki at matanda sa kanila—si Sergei.

“Kayo ang nagpatakas sa mga batang ’yun?!” sigaw ni Gustavo.

Hindi nakasagot si Gray at sinamaan niya ng tingin ito. Puno na ng galit ang puso niya dahil rito. Gusto niyang saktan si Gustavo at ang babae pero wala siyang magagawa pa, alam niya ’yun.

Sinisisi niya rin ang sarili dahil napahamak pa ang dalawang bata dahil sa tangang plano niya.

“Dahil diyan, uunahin namin sila! Hindi niyo na sila makikita pa!” pananakot ni Gustavo. Natahimik si Gray at mabilis na tumakas sa mga mata niya ang luha na tumulo naman paibaba sa kaniyang pisngi.

Labis na pagsisisi ang nararamdaman niya sa pagkakataong ’yun. Hindi siya pinatulog nito at pinakain. Nawalan na rin siya ng pag-asa at hindi na rin umasa kay Gerald na hindi na bumalik sa loob ng kulungan.

Sampu na lang sila roon at alam niyang iilang araw na lang at mawawala na rin sila. Tanggap na niya at hinayaang mawalan ng emosyon sa nangyayari.

Kahit noong pumasok ang mga doktor sa kanilang kulungan habang may mga dala itong mga injection o syringe ay wala na siyang pakielam. Handa na siya.

“Next,” tawag ng isang doktor. Hindi niya alam kung para saan ito. Kasabay niya ang tatlo pang kaibigan. Nang lalapit na sana si Gray, doon niya napansin na nasa pintuan si Gerald. Umiiling ito sa kaniya kaya nag–alangan siya.

“Give me your hand,” sabi ng doktor sa kaniya. Ngunit pinipigilan ni Gray ang sarili.

“I said, give me your hand!!!” sigaw ng doktor sa pagkabwisit dito. “Gustavo!”

Nakita na niya si Gustavo na papalapit kaya alam niyang wala na siyang kawala. Nang hawakan siya sa leeg nito upang ilubog sa malambot na unan ng hospital bed ay napapikit siya. Naramdaman niya ang karayom sa kaniyang sintido.

“Ahhh!!” sigaw niya. Pero sa isang iglap ay napuno ng usok ang buong paligid. Narinig niya ang mga ubo at tila nahihirapang huminga. Mabilis niyang inalis ang syringe sa ulo niya at isinaksak ’yun sa harapan niya.

“Aray!! Ang mata ko!!” sigaw ng isang boses, boses ni Gustavo. Nagulat siya at tila nakaramdam ng saya kahit nauubo na sa sobrang usok. Nasurpres siya dahil may humawak na kamay sa kaniyang braso at hinila siya. Sa sobrang gulat ay hindi na niya napansin kaagad kung sino ’yun. Basta ang alam niya ay nakatakas sila at nakarating sa labas. Nakita niya muli ang labas. Naluha si Gray. Narating nila naman ang isang lumang kotse.

“Sakay!” utos ng isang boses. Nakilala niya ito.

“G-gerald…?” nanghihinang tanong ni Gray.

“Sakay na! Maaabutan nila tayo!” sigaw nito kaya wala na silang nagawa pa. Doon niya rin nakita ang mga kasama nila. Labis ang tuwa niya. Ngunit napawi ’yun ng may marealize siya.

Agad na pinaandar ni Gerald ang sasakyan. Dito napakunot ang noo ni Gray.

“Teka…ang kapatid ko?!” aniya. “B-balikan natin si Silver at Mavis!!”

Umiling si Gerald habang mas mabilis pang pinaandar ang kotse papalayo sa bahay ng mga Jacksons. Nakikiusap ang mga mata ni Gray sa mga kasama.

“B-babalikan natin sila,” ani Gerald.

“P-pero ang kapatid ko! P-pati s-si Mavis!” sigaw niya. Gusto niyang buksan ang kotse. Ngunit nakalock ito.

“Babalikan natin sila! Please! Kung gusto niyong mabuhay! Makikinig kayo sa akin!” sigaw rin ni Gerald na natatakot na maabutan sila ng mga ito.

Hindi na nakaimik pa si Gray. Umiyak lang siya ng umiyak sa pagkakataong ’yun. Hindi niya matanggap na sa mga pangako niyang ililigtas ang mga ito ay ni walang natupad.

Wala namang nagawa si Gerald kung hindi pakinggan ang daing nito. Kahit noong maihatid na nila isa-isa pabalik sa mga magulang at pamilya ang mga kaibigan ay wala pa ring imik si Gray. Dahil doon ay itinigil ni Gerald ang sasakyan.

“Pasensiya na kung hindi na natin mababalikan si Silver,” sabi niya sabay gulo sa buhok ni Gray.

Tumingin ang malungkot na mga mata ni Gray sa lalaki. “Please?”

Umiling si Gerald. “Sorry Gray, pero hindi madaling makabalik doon. Alam na nilang wala kayo at ako ang nagtakas sa inyo.”

“P-pero buhay pa si Silver at Mavis—”

“Buhay si Mavis,” aniya. “Naitakas siya…pero paniguradong hindi ka na niya naaalala.”

Napakunot ang noo ni Gray. Nalilito siya. “W-what?”

“Naitakas si Mavis, Nakatakas siya at kasama na ang mga magulang niya ngayon. Pero dahil sa tinurok sa kaniyang injection, hindi ka na niya maaalala. Nakalimutan na niya ang mga nangyari sa kaniya kasama kayo,” paliwanag ni Gerald. “At malamang, pati ikaw ay makalimot na rin.”

Napatitig si Gray sa mga palad niya. “B-but, I’m fine.”

“Sigurado dahil kaunti lang ang nailagay sa’yo,” sabi ng lalaki. “At si Silver…hindi ko na siya nakita. Si Mavis lang ang nakatakas.”

Dito tila nadurog ang puso niya. Muli siyang humagulgol. “I-is he dead?”

Umiling si Gerald. “Hindi ko alam…”

Sa pagkakataon ding iyon ay tila umapekto ang kaunting kemikal na naiturok sa kaniya. Sumakit ang ulo ni Gray at tila nagkagulo ang memorya niya. Nalilito siya.

“M-my h-head!! Argh!!” daing ni Gray habang nakahawak sa kaniyang sintido.

Nag-aalala naman si Gerald at gustong dalhin sa hospital si Gray. Ngunit alam niyang halos ng mga hospital ay kilala ng mga Jacksons kaya baka ito pa ang maging daan para matunton sila.

Minabuti na lang niyang ibalik si Gray sa mga magulang. Dinala niya ito sa itinuro ni Gray na address. Kahit nanghihina ang bata ay nagawa niyang ipadala ’to sa mga bahay ng mga magulang.

Balak na niya ring iwan ito pero habang hinihintay niya ang paglabas ng tao sa malaking pintuan ng bahay ay para siyang kinkukutuban ng hindi maganda.

Napatingin siya kay Gray na nakahawak pa rin sa ulo pero kalmado na. “Boy, alam mo ba ang number ng mga magulang mo?”

Umiling si Gray. “Hindi ko alam.”

Napabuntong hininga si Gerald at balak nalang iwanan ito sa mga kapitbahay. Ngunit isang matandang babae naman ang nakakita sa kanila.

Napasign of the cross pa ito. “Jusmiyo…ikaw ba ’yan? Gray?!”

Agad na napatingin si Gerald at Gray dito. “Sige na, lumapit ka na.”

Lumapit naman si Gray at nakilala ang matanda bilang kapitbahay nila. “Matagal kang hinahanap ng mga magulang niyo! Nasaan si Silver?”

Napatingin si Gray kay Gerald. Natakot si Gerald dahil tila walang emosyon ang mga mata nito. Wala siyang nakitang kahit na ano doon kung hindi ang brown nitong mga mata.

“Patay na si Silver,” sabi nito sa malamig na boses. Napalunok ng laway si Gerald. Hindi niya alam bakit agad nitong inisip ’yun. Hindi niya kinumpirma ’yun sa kaniya dahil hindi niya rin alam.

“Hala jusmiyo! Sige, tatawag ako sa mga pulis! Pati sa mga magulang mo!” natatarantang sabi ng matanda ngunit pinigilan siya ni Gerald. Alam niyang kasabwat ng Jacksons ang iilang kapulisan kaya nga nakakalusot sila sa mga krimen.

“Ang mga magulang na lang ni Gray, please,” pakiusap ni Gerald. Naghihinala man sa kaniya ang matanda pero tumango ito. “Ako po ang nakakita sa kaniya.”

Tumawag naman ang matanda sa mga magulang pero wala itong sagot. Nakailang beses na tawag pa pero cannot be reach ang linya ng mga ito.

“Naku! Nung isang araw pa ’yan sila wala sa bahay eh. Akala ko nga lumipat na o nagbakasyon. Walang pasabi,” sabi ng matanda. “Oh siya, iwanan niyo na siya sa akin.”

Gusto man ni Gerald iwanan ito ngunit naroroon pa rin ang pag-aalala niya. Kaya nang iwanan niya si Gray rito ay nagbantay pa rin si Gerald mula sa kaniyang sasakyan. Binabantayan niya mula sa malayo ang bata.

Sa paglipas ng ilang oras naman ay may kotse ng mga pulis ang dumating sa bahay nila Gray. Ang buong akala niya ay tumawag ang matanda sa mga ito para kay Gray pero nang napansin niya na tila umiyak ang matanda nang ipakita nito ang isang bag, ID at ibang gamit, dito na siya lumapit.

“A-ano pong nangyari?” Tanong ni Gerald.

“Nakita po namin ang kotse at bangkay ng mag-asawang Vesque sa isang bangin. Mukhang nabangga po sila dahil na rin sa impact malapit sa isang puno roon bago sila mahulog pababa. Nakikiramay po kami,” sabi ng mga ito.

Nakita ni Gerald na natulala si Gray. Tila ba ubos na ang luha nito dahil hindi niya nakitang umiyak ang bata kahit sa mismong burol at libing nito ay wala siyang inilabas. Tahimik lang at tila walang naririnig. Hinayaan din nitong maulanan ang sarili habang pinapanood ang mga magulang na ibinababa sa hukay at tabunan ito ng lupa.

Hinawakan niya ang bata sa balikat. “Hindi ka pa ba uuwi?”

Ilang oras na rin itong nakatayo roon. Walang sinasabi o walang emosyong pinapakita. Para lang itong estatwa. Nag-aalala si Gerald.

“Wala akong bahay,” sabi nito.

“Meron, at kailangan mo ng magpahinga,” sabi niya.

Humarap ito sa kaniya. “Iniwan nila akong lahat…at kasalanan ko ’yun.”

Natakot siya sa narinig pero mas nangibabaw ang awa niya rito. Dito niya napagpasyahan na samahan nalang ito kahit may anak siyang naghihintay sa sariling bahay.

Dito niya nakita mahirap din ang pinagdadaanan nito. Bukod sa pagkawala ng mga mahal sa buhay ay tila mawawala pa sa kaniya ang lahat ng mayroon ang magulang niya.

Kaya kahit mahirap ay nakiusap si Gerald na kung pwedeng siya ang tatayong guardian ni Gray hanggang sa maging 18 ito. Siya na rin ang tumayong butcher nito at pinagsilbihan ang bata. Bilang kapalit, ay pinapaswelduhan siya ng abugado ng pamilya ni Gray. Doon na rin pinatira ni Gerald ang anak na si Marshall upang tulungan siya sa trabaho, at para na rin may maging kaibigan si Gray.

Ngunit hindi naging madali ang lahat, naging mailap ito at tila nonchalant. Nawalan din ng tiwala sa lahat maliban sa kaniya at sa anak na si Marshall. Sa pagtungtong nga ng ilang taon pa ni Gray ay dito nanumbalik ang kaunting sigla niya.

Dahil natagpuan niya muli ang mga nailigtas ni Gerald—sina Warren, Chase at Heaux. Dito nabuo ang kanilang pagkakaibigan na napunta sa ideyang maghiganti dahil malaki ang naging epekto nito sa buhay nila.

Tutol man si Gerald pero naawa rin siya. Ibinigay niya ang nalalaman niya patungkol sa mga Jacksons.

“Marami silang connections, Master Gray,” ani Gerald. “Mula sa malalaking kompanya hanggang sa maliit na mga establishimento,” ani Gerald sa 18 anyos na si Gray kasama ng tatlo pa nitong mga kaibigan at anak na si Marshall.

“Is that so? Well, we should know sino-sino ang connection nila,” ani Gray. Nakikita ang determinasyon sa pananalita ng binata.

Nasaksihan din niya kung paano nito pinamunuan ang kompanya ng mga magulang at iba pang business kahit nag-aaral pa ito sa kolehiyo.

Masaya si Gerald dahil kahit papaano ay hindi nagpatalo si Gray sa pinagdaanan nito. Naging masaya rin si Gray sa matandang lalaki dahil hindi ito nagsasawang pagsilbihan siya at alagaan. Parang anak na rin ang tingin niya rito.

Kaya hanggang sa kabilang buhay nito ay hindi siya pinabayaan. Pumalit si Marshall sa ama dahil na rin sa utang na loob nito sa kaibigan. Wala man silang maibalik na pera o bagay ay sapat na kay Gray ang serbisyo nito at pagsama sa kaniya sa tuwing nag-iisa siya.

Dito, nanumbalik sa kasalukuyan si Gray at napansin na nasa harap niya si Silver habang tila handa na siyang kausapin. Hindi rin naging madali sa kaniya ang pagkikita nila noong una. Dahil masama ang loob nito sa kaniya.

Dahil na rin sa trauma, nabuo sa utak ni Silver ang condition na bipolar disorder. Hindi kasi naging madali sa kaniya ang pinagdaanan. Mula sa pananakot, mga nasaksihan, pangbe-brain wash, at iba pang hindi makataong naranasan niya ay nawalan si Silver ng kontrol sa kaniyang utak. Nakatakas lang din siya dahil na rin sa matagal na pag-aaral ng mga pasikot-sikot sa bahay ng mga Jackson.

Ngunit ngayon, 

sinusubukan niyang lampasan at maging maayos. “I-I’m trying,” ani Silver. “Kahit mahirap, nagpapatherapy ako dahil ayokong makasakit. At tulad ng sabi ni Mavis, pinagbibigyan ko ang sarili ko.”

Naluha si Gray sa narinig. Niyakap niya agad ang kapatid. Sobra ang pagkamiss niya rito. Parang bumigay at natunaw na yelo si Gray sa pagkakataong 'yun. "At least, you're trying. Don't worry, I'm here, ok? We are here."

Narinig niya ang mahinang paghikbi ni Silver. "Thank you...Kuya Gray. I-I'm so sorry..."

Sa muling pagtawag nito sa kaniya ng "kuya" ay tila nabuhayan ang kaniyang puso kahit nagluluksa siya. Parehas naman silang bumitaw sa pagkakayakap at humarap sa puntod.

"He was brave," ani Gray. "Sayang lang at hindi kayo nagkakilala."

Lumuhod si Silver at hinaplos ang puntod. "Thank you for...taking care of my brother..."

Umihip ang malamig na hangin sa paligid. Napangiti si Gray. "Thank you..."

Mula roon ay minabuti na nilang umalis. Malungkot man pero sinubukan nilang limang ngumiti dahil ngayon, tapos na ang lahat. Wala na silang kailangang alalahanin pa. Wala na silang isisikreto. Wala na sila sa dilim at tuluyang binitawan ang madugong buhay. Binuwag ang gang na binuo nila at binigyan ng pangalawang pagkakataon ang mga tauhan nila. Binigyan din nila ng tulong ang mga nawala mula sa gulong pinasok nila mula umpisa hanggang dulo.

Binuksan ni Gray ang pintuan ng rest house. Pumasok siya kasama ng iba pang kaibigan at kapatid niya. "We're home."

"Papa!!" sigaw ng boses bata. May hawak itong robot at tumakbo agad sa ama. Binuhat ni Gray ito at hinalikan sa matabang pisngi.

"I love you, bud!" aniya. "I miss you so much!"

"I love you too, Papa!" ani Ash bago tinignan si Silver at ang iba pa niyang tito. Dito, ibinaba niya muli ang bata dahil nakipagkulitan na 'to kina Warren.

Napatingin si Gray sa picture na nasa isang lamesa. Picture nilang tatlo ni Mavis at Ash. Hinalikan niya iyon at napangiti. Nami-miss niya na ito.

Napatingin naman siya sa kusina at doon narinig ang tila tunog ng plato. Kumunot ang noo niya at pumasok doon. Dito niya nakita ang mas kumumpleto sa araw niya.

Kaagad niyang hinawakan ang bewang nito gamit ang dalawang kamay habang nag-aayos ito ng lulutuin. Napaigtad naman ito at agad na napaharap sa kaniya. Natulala si Gray dahil lalong gumanda at gumwapo ang mukha ng nobyo niya.

"Ikaw lang pala 'yan, hon," sabi ni Mavis na tila gulat na gulat pa. Inamoy ni Gray ang leeg nito at inilapit ang bibig sa tainga.

"I miss you so much, hon," aniya. Nawala kasi si Gray dahil marami itong inayos. Hindi na rin nito naasikaso ang pagkakakita sa bangkay na nasunog, ang bangkay ng taong dinalaw niya sa sementeryo.

Ang puntod ni Marshall.

"Dumalaw ka na ba kay Marshall? At kay Dave?" Tanong ni Mavis sa kaniya. Tumango ito sa kasintahan.	

Matapos niyang mawalan ng pag-asa ay agad silang nagkagulo dahil nakakita ang mga bumbero ng isang patay na tao mula sa likuran ng bahay. Kahit nanghihina ay sumunod si Gray. Dito niya nakita si Mavis, may sunog lang ang braso nito pero ang mas nakaagaw ng atensiyon niya ay ang walang malay na katawan nito. Kaagad niyang nilapitan ang nobyo.

“Oh God! Oh God!” aniya. “Please! Save him!”

Agad namang pinakinggan ng mga rescuer ang puso ni Mavis. Umiling ito.

“Wala siyang heartbeat!” sabi nito.

Agad niyang hinawakan ang braso ng rescuer. “Please! I’ll pay you! Kahit magkano!…j-just save him! Please!”

Umiiyak si Gray, sobrang iyak niya dahil sa labis na pagkadesperado nito. Napatingin naman siya sa bewang ni Mavis. Doon niya napansin ang tila wire na tulad sa kanila. Napatayo siya at tinignan ang lahat.

“Chase…Warren…Heaux…” pagtawag niya. Inikot niya ang paningin niya upang hanapin ang kulang. “W-where’s Marshall?”

Nagkatinginan sina Warren at Heaux. Umiling sila. “U-umakyat siya para sundan kayo pagkatapos namin mailabas ang mga bata,” sabi ni Warren.

Natulala siya. “Y-you mean…”

Tinuro ni Heaux ang bewang ni Mavis. “Ibinigay niya ang equipment niya kay Mavis. Sa kaniya ang wire na ’yan,” ani Heaux. “Siya ang nasunog sa taas.”

Napaupo si Gray. Hindi nga nawala si Mavis, ngunit nawalan naman siya ng isa rin sa mahal niya sa buhay. Nawala ang tila tumayo niyang kapatid.

“I’m so sorry, Gerald…I’m so sorry…” Bulong ni Gray habang tila mababaliw na.

Dinala naman ng rescuer si Mavis sa hospital kahit 50-50 na ito.

Hawak ni Gray ang kamay nito habang umiiyak siya at nakikiusap sa langit. Hinalikan pa nito ang kamay ng nobyo. “Please, please h’wag naman pati siya. H’wag niyo siyang kunin sa akin.”

Habang nirerevive si Mavis ay tila pumasok din sa isip niya ’yung lalaki, ’yung kamukha ni Silver. Napatayo siya habang naghihintay sa hallway ng hospital.

“Where is he?” tanong niya sa mga kaibigan.

“Who?” takang tanong ni Warren. Napansin naman niya na nakatulala si Chase. Nagluluksa rin ito sa pagkawala ni Dave.

“Yung kamukha ni…Silver,” aniya. Kumunot ang noo ni Warren.

“He left,” sabi ni Heaux. “Hindi siya nagpaalam. Pero Gray…hindi lang siya kamukha ni Silver, siya mismo ’yun.”

Tila ba tinusok ang puso niya ng daan-daang karayom niya. Hindi na niya alam ang gagawin. Mula sa pagkawala ni Marshall, hanggang sa paglayo ni Silver. Hindi man lang niya ito nayakap. Napatakip na lang siya mukha at muling humagulgol.

Nabigo siyang muli.

Ngunit tulad ng sinasabi nila, after every storm, a rainbow eventually appears. Nawalan man sila ng dalawang mahahalagang tao ay hindi sila tumigil para hindi namnamin ang kasiyahan ng tagumpay. Hindi man naging madali ay natuto naman si Gray at Mavis kung ano nga ba ang nagagawa ng pagmamahal.

Noon ding gabing bumalik si Mavis mula sa hospital ay para bang nakita ni Gray ang mga batang kasama nila noon, mga batang nawalan ng buhay at hindi niya nailigtas. Nakangiti sila sa kaniya at tila kumakaway. Parang 

nagpapasalamat habang dahan-dahang nawawala kasabay ng hangin.

Hinawakan ni Gray si Mavis sa pisngi nito. "I love you so much, hon."

Namula si Mavis sa narinig at ginawaran ng halik si Gray. "I love you too."

"Ano ba 'yan, nang iinggit?!" reklamo ni Davis na kakapasok lang sa kusina. Natawa naman sina Mavis at Gray.

"Inggitero! Labas!" ani Mavis. Tumatawa namang lumabas ito pagkakuha ng lumpiang shanghai.

"Andiyan na ata sila eh?" ani Mavis. "Hindi pa pala ako tapos hays."

"It's ok, hon. I can do this. Just entertain them," ani Gray. Ngumiti naman si Mavis at sinunod ang gusto ng nobyo. Dito, naabutan niya ang mga magulang na buhat si Ash at ang kambal. Nandito rin ang iba pa nilang kapamilya niya. Tila mas gumaan ang loob ni Mavis. May mga dala ito kaya hindi na siya naging busy pa. 

Naramdaman niya naman ang isang kamay sa kaniyang bewang. Ang pakiramdam na ’yun ay nananatiling nagpapakilig kay Mavis.

"For our 3rd chance to live...my bestfriends Warren, Chase, Heaux, Silver...my dearest brother and of course... my honeybunchcutiepie, my boyfriend...Mavis," ani Gray sa kaniyang tabi sabay taas ng wine glass. Kumuha naman ang lahat ng kanilang baso at itinaas ito habang natatawa sa sinabi ng lalaki. Napangiwi naman si Mavis at pabirong inirapan ang nobyo.

"And for our dear friends, Dave, Marshall and...Zorren," dagdag ni Mavis. "Cheers!"

Napansin naman ni Gray na napangiti si Chase. Nginitian niya ito. Alam niyang hindi pa rin maayos ang kaibigan pero lumalaban ito. Hindi rin nila ito pinapabayaan.

"So, kailan ang kasal?" pagsingit ni Davis sa gitna ng kasiyahan. Napingot naman siya ng kaniyang inang si Shine.

“Kasal agad?” ani Mavis sabay tawa. Tinignan siya ng amang si Eros kaya napalunok siya. Ngunit nabuhayan siya dahil ngumiti lang ito sa kaniya na para bang walang kontra. Itinaas pa nito ang baso sa kaniya.

“Planuhin niyo na,” ani Drip sabay tawa ng mahina.

“Next year?” ani Gray sabay ngiti ng matamis kay Mavis. Ramdam naman ni Mavis na gusto na rin ni Gray ngunit kino-consider din nito ang choice niya. Pinaglaruan ni Mavis ang wine sa baso.

“What about next month? Next week?” biro ni Mavis bago magtawanan ang lahat. “I’m ready naman na.”

“Alright, next month, hon,” sagot ni Gray at ginawaran ng halik sa pisngi ang nobyo.

The End.

Thank you so much for reading Desire Series #2! I hope you enjoyed this story as much as I enjoyed writing it.

Let’s celebrate Mavis and Gray as their journey finally comes to an end. Their chapter is now closed, but the memories they created will always remain.

A huge thank you to everyone who voted, supported, and patiently waited for my updates. Your love and encouragement mean so much to me.

See you all in Desire Series #3!

Gray and Mavis Playlist

Between the Threads Playlist.

You can visit it on Spotify