Prologue

​Gabi. Tahimik ang buong bahay. Ramdam ko ang lamig ng semento sa ilalim ng aking mga paa habang dahan-dahan akong bumababa sa hagdan. Tanging ang mahinang liwanag mula sa labas ng bintana ang nagbibigay ng anino sa paligid. Uhaw na uhaw ako, at ang tanging pakay ko lang naman ay pumunta sa kusina para kumuha ng malamig na tubig sa aming water jug.

​Ngunit bago pa man makatapak ang mga paa ko sa huling hagdan ng unang palapag, isang malaki at mabigat na kamay ang biglang sumunggab sa akin mula sa dilim.

​Bago pa ako makasigaw, mabilis na tinakpan ng magaspang na palad ang aking bibig. Pwersahan akong hinila papunta sa sulok ng sala, diretso sa dilim. Nanigas ang buong katawan ko sa takot. Lumalabas ang kakaibang amoy ng pawis at pamilyar na pabango.

​“Huwag kang gagawa ng ingay kung ayaw mong magkaproblema,” bulong ng isang boses, mababa, seryoso, at puno ng banta.

​Si Kuya Owell. Pangalawa sa panganay.

​Nang masigurado niyang hindi ako papalag, dahan-dahan niyang inalis ang pagkakatakip sa aking bibig. Subalit ang takot sa dibdib ko ay hindi nawala; mas lalo pa ngang bumigat. Umupo siya sa mahabang upuang kahoy sa aming sala, tila isang hari na nag-aabang ng utos na masusunod. Sa dilim, aninag ko ang kanyang malaking pangangatawan. May dugong Puerto Rican si Papa, kaya naman lahat ng mga kapatid ko-mula kay Ismael, Limuel, hanggang kay Ansel-ay biniyayaan ng matitipunong pangangatawan at matatayog na tindig. At si Kuya Owell, sa kabila ng kanyang kakisigan, ay nagiging estranghero sa aking paningin tuwing sumasapit ang ganitong oras.

​Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. Ako na bunso, na malayo ang hitsura sa kanilang mga barako.

Si Kuya Ismael ang pinaka-mukhang banyaga sa aming magkakapatid. Kaya minsa’y napagkakamalan siyang foreigner at nagugulat kapag nagsasalita nang diretsong tagalog. Kulay berde kasi ang mga mata nito.

​“Lumapit ka rito,” utos niya, sabay buka ng kanyang mga binti habang nakasandal sa kahoy na upuan.

​“Kuya… gabi na,” pabulong kong pakiusap, sinusubukang humanap ng paraan para makatakas.

​“Alam ko. Hatinggabi na, Casper,” seryosong sagot niya, ang mga mata ay nakatitig sa akin nang matalim. “Tulog na ang lahat. Walang makakarinig sa atin dito kaya huwag kang matakot… basta huwag ka lang gagawa ng anumang ingay. Sundin mo na lang ang sinasabi ko.”

​Humakbang ako nang pilit, mabigat ang bawat hakbang, ramdam ang kawalan ng lakas na lumaban sa mas malaki at mas matandang kapatid. Huminto ako sa tapat niya. Dahan-dahan, sa ilalim ng kanyang mga utos at sa takot na magising ang buong bahay, ay napilitan akong sumunod sa kanyang kagustuhan. Habang nangyayari ang mga sumunod na sandali, pinalabas ko na lamang sa aking mukha na maayos ang lahat, kahit na sa loob-loob ko ay may unti-unting nadudurog.

Nanginginig ang aking mga kamay habang nakaluhod sa kanyang harapan. Ang bawat segundo ay tila isang taon sa tindi ng kaba na baka may magising sa itaas. Tinitigan ako ni Kuya Owell, mapang-uri ang kanyang mga mata na tila binabasa ang bawat takot sa mukha ko.

​“Bakit parang nanginginig ka? Hindi ba sinabi ko sa iyong huwag kang matakot?” bulong niya, mas lalong nagiging seryoso ang boses. “Alam mo namang walang makakarinig sa atin dito. Tulog na si Papa pati sina Ismael.”

​Hindi ako makasagot. Pinilit kong lunukin ang natitirang laway sa aking tuyong lalamunan. Gusto kong umiwas ng tingin, pero ang bigat ng kanyang presensya ay tila nag-uutos sa akin na manatili lang kung nasaan ako.

​“Sumunod ka lang, Casper,” dagdag pa niya, habang hinahawakan ang aking balikat nang mahigpit-isang paalala kung gaano kalaki ang agwat ng aming lakas. “Gawin mo nang maayos at huwag kang gagawa ng kahit anong ingay na makakapukaw sa kanila kung ayaw mo makatikim sa akin, maliwanag?”

​Tumango na lamang ako nang dahan-dahan, pinipilit na itago ang katotohanang bawat sandali ng gabing ito ay nag-iiwan ng sugat sa aking pagkatao.

Dahan-dahan niyang binitawan ang aking balikat at sumandal muli sa kahoy na upuan, ang kaniyang mga binti ay mas lalong bumuka. Sa gitna ng kadiliman, narinig ko ang kaniyang malamig at mariing utos.

​“Ibaba mo ang jersey shorts ko, Casper. At simulan mo na akong pagsilbihan,” utos niya, habang ang kaniyang boses ay tila may kasamang kakaibang init na salungat sa lamig ng gabi.

​Nanginginig ang aking mga daliri habang inaabot ang garter ng kaniyang suot. Dahan-dahan, sa kabila ng takot na nagpapatakbo sa aking dibdib, ay ibinaba ko ang kaniyang shorts kasama ang panloob nito. Agad na tumambad sa akin ang kaniyang nag-aapoy at matigas na pagkalalaki, na tila ba kanina pa nag-aabang sa pagkakataong ito. Ang amoy ng kaniyang pagkalalaki ay humalo sa hangin ng sala.

​Hindi ko muna sinunod ang kaniyang utos na chupain ito agad. Sa halip, itinaas ko ang aking nanginginig na kamay at dahan-dahang hinawakan ang kaniyang ari. Upang mas maging madali at dumulas ang bawat galaw, nag-ipon ako ng laway sa aking bibig at marahan itong idinura sa aking palad at sa mismong ulo ng kaniyang pagkalalaki habang nakatingin sa kaniya na ang mukha ay tila nahihirapan. Sa pagdapo ng aking basang palad, sinimulan ko itong jakulin nang pataas at pababa-marahan sa umpisa, ngunit may sapat na diin.

​“P-puta… ahhh…” Isang malalim at pigil na ungol ang agad na kumawala sa mga labi ni Kuya Owell. Napahawak siya nang mahigpit sa sandalan ng kahoy na upuan, habang ang kaniyang panga ay nanginginig sa sarap. “Putang ina, Casper… Ang sarap… Ang init ng kamay mo… pati ’yang laway mo…”

​Ipinagpatuloy ko ang paggalaw ng aking kamay, ginagabayan ang kaniyang ungos sa bawat hagod. Ramdam ko ang pagtibok at paglaki ng kaniyang ugat sa ilalim ng aking palad.

​“Ohhh… ahhh, ganyan nga, bunso…” muling bulong niya, na halos paos na sa tindi ng sensasyon. “Bilisan mo pa nang kaunti… Shiiiit, ang init… Huwag kang titigil… Napakatindi ng kamay mo, Casper… auuuh…”

​Ang kaniyang mga ungol, bagaman pabulong at pinipilit na huwag umalingawngaw sa buong bahay, ay puno ng pagnanasa na tila ba ang buong pagkatao niya ay sumasabay sa ritmo ng aking naglalakbay na kamay sa kaniyang harapan.

Hindi nagtagal, sinimulan ko na rin isubo ang pagkalalaki ni Kuya Owell. Hindi na niya ako tinuruan sa mga gagawin ko dahil pang ilang beses na namin ito nagawa at palaging satisfied si Kuya Owell sa ginagawa ko.

“Uhmm ohhh, tangina, yan ganiyan sarap gago. Laliman mo pa puta… Ang sarap niyan sagad na sagad sa lalamunan mo…. Init ng bibig mo bunso sige pa… Ahhh, fuck, huwag kang hihinto… shit. Ang sikip, ang sarap ng pagkasuso mo sa burat ko, ramdam ko bawat sulok ng labi at dila mo na umiikot…”

“​Ohh, la-laliman mo pa… dyan… tangina, sipsipin mo pa, bunso. Parang sasabog na ako sa init ng laway mo. Huwag mong aalisin… ahh, shit! Ganyan nga… sige, gamitin mo pa ’yang dila mo… bilisan mo pa ang pagbaba-taas ng ulo mo, gago, sobrang sarap… tangina talaga, hindi ko na mapigilan…”

“​Ahhh… oo, ganyan, sagarin mo pa… ughhh… ang init, ang sarap… papunta na ako, bunso, tangina sige pa, sipsipin mo pa nang madiin… Puta, baka labasan na ako… ughhh!”

Sunod sunod na ungol niya nang sinimulan ko nang pagsilbihan ang walong pulagang pagkalalaki niya.

“Sandali… hinto mo muna, Casper… Gago, dyan ka muna,” hingal na hingal na utos ni Owell habang hinahawakan ang magkabilang balikat nito para iatras ang ulo. Bakas sa mukha niya ang matinding pagnanasa, habang habol ang hininga matapos ang madiing sipsip.

​Inayos niya ang kaniyang posisyon sa ibabaw ng upuan bago muling nagsalita sa paos at nagmamadaling boses. “Ang sarap ng bibig mo, pero mas gusto kong makita ’yang katawan mo. Tuwad ka rito… bilis. Iparanas mo muli sa akin ’yang sikip mo.” Sabi niya sabay naglapag ng banig sa sahit at inutusan akong humiga at sinunod ko naman.

​Dahan-dahan akong pumunta sa ibabaw ng banig, itinukod ang aking mga siko at tuhod, at itinaas ang aking balakang sa harap ni Kuya Owell-naghihintay sa susunod nitong gagawin.

​“Ganyan nga… tangina, ang ganda ng pwesto mo. Sobrang ganda ng puke mo, Bunso,” bulong ni Owell habang hinahaplos ang baywang nito, ramdam ang muling pag-igting ng tensyon sa pagitan nilang dalawa.

Naramdaman ko na lamang ang biglang pagdapo ng malamig at basang likido sa aking likuran nang duraan ni Kuya Owell ang aking butas. Kasunod nito ay ang pamilyar na tunog ng kaniyang mabilis at madiing pagjakol sa sarili niyang pagkalalaki, isang hudyat na handang-handa na siyang angkinin ako muli sa gitna ng dilim.

​Walang anumang abiso, dahan-dahan ngunit may puwersang ipinasok ni Kuya Owell ang kaniyang matigas na ari sa aking butas. Napakalmot pa ako sa banig habang pilit na pinipigilan ang anomang boses na lalabas sa aking mga labi.

​“Ohhh… ahhh… sikip, putang ina…” Isang malalim at pabulong na ugong ang agad na kumawala kay Kuya Owell sa tindi ng siksik ng kaniyang pagpasok. Ipinatong niya ang kaniyang malaking palad sa aking likod upang idiin pa ako lalo. “Tangina, Casper… ilang beses na natin ’to ginagawa pero bakit ganto pa rin kasikip? Parang laging unang beses… G-gagooo…”

​Ramdam ko ang bawat dahan-dahang paglubog ng kaniyang pagkalalaki, binabaybay ang aking kakitiran habang ang kaniyang mabibigat na hininga ay sumasayad sa aking batok.

​“Tanggapin mo nang buo, bunso… huwag kang lalaban sa diin,” bulong niya muli, ang boses ay puno ng pagnanasa ngunit may kasamang babala na huwag lumikha ng ingay. “Ahhhh… tang inaaaaa ang sarap… Ganyan nga, ganiyan ka lang… napakasarap at sikip mo, Casper…” Nanginginig ang katawan na dagdag niya

Sa gitna ng paulit-ulit na paglubog ng kaniyang pagkalalaki, pilit kong ibinaon ang aking mukha sa banig upang hindi makagawa ng anomang tunog. Ngunit bago pa man tuluyang marating ni Kuya Owell ang kaniyang rurok, isang mahinang kaluskos mula sa madilim na bahagi ng sala ang nagpalingon sa aming dalawa.

​“Sino ’yan?” pabulong ngunit magaspang na tanong ni Kuya Owell, bahagyang pinatitigil ang kaniyang pagbayo pero hindi hinahayaang humugot ang kaniyang ari mula sa akin.

​Mula sa anino malapit sa gilid ng divider, dahan-dahang lumabas ang dalawang matatayog na bulto. Laking gulat ko-at maging ni Kuya Owell-nang mamukhaan sila sa tulong ng kaunting liwanag mula sa bintana. Si Kuya Limuel at Kuya Ansel. Ang mas nakakagulat ay pareho silang nakatayo roon, nakababa ang mga shorts, at abala sa mabilis na pagjakol sa sarili nilang mga burat habang nanonood sa amin kanina pa.

​“Mukhang masarap ang pinagsasaluhan niyo riyan ah,” pabulong na wika ni Kuya Limuel, habang may nakakalokong ngiti sa kaniyang mga labi at patuloy ang pagjajakol.

​“Sali kami. Gangbangin natin si Bunso at gawing puta nating tatlo na sabay-sabay ngayong gabi,” dugtong naman ni Kuya Ansel, na tila ba hindi man lang nabahala sa sitwasyon. “Huwag kang mag-alala, Owell. Hindi kami gagawa ng ingay. Alam namin ang patakaran.”

​Sandaling natigilan si Kuya Owell, ngunit ang kaniyang gulat ay mabilis na napalitan ng isang mapang-anyong ngisi. “Putang ina… sige, lumapit kayo rito. Mas masarap ’to. Ge, gangbangin natin si bunso.” Lumingon siya sa direksyon ng hagdan bago muling bumulong nang mariin, “Siguraduhin niyo lang na hindi talaga gumawa ng ingay, baka magising si Papa pati si Ismael sa itaas.”

​Umiling ako nang mabilis, pilit na umaatras kahit nakaipit ang katawan ko. “K-kuya… huwag… ayoko po,” pabulong kong pagmamakaawa, habang ang luha ay nagsisimula nang mangilid sa aking mga mata. Sobra-sobra na ang takot ko kay Kuya Owell, at ang isiping madadagdagan pa sila ay tuluyang nagpabagsak sa aking lakas.

​Lumapit si Kuya Limuel sa akin at hinawakan ang aking panga nang may diin, pinipilit akong tumingin sa kaniya. “Huwag kang maarte, Casper. Kung pumapayag ka kay Owell ngayong gabi, bakit sa amin hindi? Kaya pala hinanap kita sa kwarto ninyo ni Kuya Ismael, wala ka, nagpapakantot ka na pala,” bulong niya, na may kasamang mabigat na banta sa kaniyang boses. “Subukan mong mag-inarte o gumawa ng ingay, at sisiguraduhin naming masasaktan ka nang husto ngayon. Masisira rin ang buhay mo ’pag nalaman ni Papa ’to. Kaya manahimik ka na lang at sumunod kung ayaw mong magkaproblema.”

​Wala akong nagawa kundi ang mapaiyak nang tahimik. Ang takot na masaktan at ang banta na magising ang buong bahay ay tuluyang pumatay sa anomang balak kong lumaban o sumigaw.

​Mabilis na pumuwesto ang tatlong barako sa paligid ko. Maingat ngunit mabilis silang oumuwesto a banig sa semento ng sala upang doon ako ipahiga nang tuluyan. Sa bawat galaw, nanatiling nakapasok ang matigas na burat ni Kuya Owell sa aking butas, na tila ba pinalasap agad sa akin ang kaniyang bigat habang nakadagan sa aking ibaba.

​Si Kuya Limuel naman ay lumuhod sa tapat ng aking mukha. Agad niyang inilapit ang kaniyang nag-aabang at matigas na ari sa aking mga labi. “Buksan mo ang bibig mo, bunso… sige na,” utos niya sa paos na boses habang pilit na ipinapasok ang kaniyang burat sa aking bibig, hinahayaan akong malunod sa kaniyang amoy at laki habang sinasabayan ang ritmo mula sa ibaba.

​Sa kabilang banda, si Kuya Ansel naman ay pumuwesto sa aking gilid. Hinawakan niya ang aking nanginginig na kamay at ipinalupot ito sa kaniyang sariling ari na galit na galit na sa burat. “Ganyan nga, Casper… jakulin mo ako. Diyan… madiin,” bulong niya habang ginagabayan ang bawat galaw ng aking mga daliri para sa kaniyang sariling sarap.

​Sa gitna ng sahig ng madilim na sala, naging bilanggo ako ng tatlong malalaking katawan. Ang bawat sulok ng aking pagkatao-ang aking butas, ang aking bibig, at ang aking mga kamay-ay sabay-sabay nilang inangkin sa ilalim ng banta ng kadiliman.

Puro mahihina at pigil na ungol ng tatlong kuya ko ang namayani sa sulok ng madilim na sala. Ang bawat singasing at gumiit na tunog ay puno ng pagnanasa, habang sabay-sabay nilang ninanamnam ang bawat bahagi ng aking katawan. Sa kabila ng takot na baka magising ang buong bahay, tila mas lalo pang nag-alab ang kanilang mga barakong katawan sa bawal na tagpong ito.

​“Ppputa… ahhh… ang sarap mo talaga, bunso,” pabulong ngunit mariing ugong ni Kuya Owell mula sa aking ibaba. Ramdam ko ang mas lalong pagbilis ng kaniyang pagbayo, ang kaniyang malalaking kamay ay nakabaon sa aking balakang habang isinusunod ang ritmo sa kaniyang pangangailangan. “Tangina… ang sikip… Limuel, Ansel… dalian niyo, putang ina parang sasabog na agad ako…”

​Sa tapat ng aking mukha, narinig ko rin ang malalim na paghinga ni Kuya Limuel habang pilit niyang isinusubo at kinakantot ang aking bibig. Ang kaniyang boses ay naging paos at gumaralgal sa tindi ng sensasyon habang ramdam niya ang init ng aking lalamunan.

​“Ughhh… shhhittt… tangina, Casper…” pigil na singasing ni Kuya Limuel, habang ang kaniyang kamay ay nakahawak sa aking buhok para gabayan ang aking ulo. “Sipsipin mo pa… oo, ganyan… ughhh, puta, ang sarap ng dila mo… Wag kang gagawa ng ingay… ahhh ang galing mo talaga kahit kailan…”

​Napaungol na rin ako nang mahina, isang tunog na naipit at bumuwal sa loob ng aking bibig dahil sa magkasabay na bawat bayo ni Kuya Owell sa aking butas at ang pagbaba-taas ng ari ni Kuya Limuel sa aking bibig. Ang magkahalong sarap, hapdi, at matinding kaba ay tuluyang nagpalambot sa aking kalamnan.

​Sa aking tabi, mas lalo namang diniinan ni Kuya Ansel ang pagkakahawak sa aking nanginginig na kamay. Pinilit niyang paspasan ko ang pagjakol sa kaniyang galit na galit na ari, at ang kaniyang hininga ay mainit na dumuong sa aking pisngi.

​“Gagooo… ahhh, dyan… madiin, Casper… tangina, bilisan mo pa ang kamay mo,” bulong ni Kuya Ansel, habang nanginginig ang kaniyang panga sa sarap at ang kaniyang sariling kamay ay nakapatong sa akin para sumabay sa kabilisang gusto niya. “Ohhh… ahhh, putang ina… sabay-sabay tayo… Owell, Limuel… Fuck, lalabas na sa akin… napakatindi ng kamay ng bunso natin… ughhh…”

​Ang init sa loob ng madilim na sala ay umabot na sa puntong hindi na mapigilan. Ang bawat pagbayo, pagbaba-taas ng ulo, at mabilis na pagkilos ng aking kamay ay nagdala sa tatlong barako sa gilid ng kanilang huling hantungan. Ang kanilang mga ugong ay naging mas madalas, mas malalim, at mas mahirap itago sa kabila ng takot na may magising sa itaas.

​“Tang inaa… ahhh… hindi ko na kaya, Casper! Sasabog na ako!” paos at nanginginig na bulong ni Kuya Limuel habang mas binibilisan ang pagkantot sa aking bibig. Ang kaniyang malalaking kamay ay mahigpit na nakabaon sa aking buhok, itinutulak ang aking ulo nang sagad. “Tangina, lunukin mo lahat… Lunukin mo ’tong tamod ko kapag pumutok, huwag mong iluluwa kung ayaw mong masaktan! Ahhh… putang ina, lalabas na!”

​“Ughhh… Gagooo… ako rin, puta! Bubuntisin kita ngayon, bunso!” gumaralgal na rin ang boses ni Kuya Owell mula sa aking ibaba. Ang kaniyang pagbayo ay naging marahas at sunod-sunod, bawat siksik ay ramdam na ramdam ko sa aking kalaliman. “Ibabahagi ko sa’yo lahat ng init ko… Fuck, tatapusin ko sa loob mo! Ang sarap… ang sikip mo pa rin, Casper! Tangina, sige pa… dyan… ahhh! Palit tayong tatlo pagkatapos ng unang labas!”

​Sa aking tabi, si Kuya Ansel naman ay halos mangisay na sa sarap habang ang kaniyang ari ay mabilis na hinahagod ng aking nanginginig na palad. “S-sige, Kuya. Ahhh… Shiit, puputok na rin sa akin! Babasain ko ’yang buong katawan mo ng tamod ko, Casper… ughhh! Tangina, bilisan mo pa ang kamay mo… sige pa… sabay-sabay na tayo… ahhh, fucck!”

​Kasabay ng huling madiing baon ni Kuya Owell, ng pagbulwak ng mainit at malapot na likido ni Kuya Limuel nang sagad sa aking lalamunan, at ng pagtalsik ng katas ni Kuya Ansel sa aking dibdib at tiyan, ay ang sabay-sabay nilang panghihina at pagbagsak ng kanilang mga mabibigat na katawan sa ibabaw at paligid ko. Hinihingal silang lahat, ninanamnam ang natitirang sensasyon ng rurok na kanilang narating.

“Ahhhh… Sarap… Buntis ka na naman ngayon!” Si Kuya Owell

“Putaaa… Sarap iputok sa lalamunan mong puta ka…” Si Kuya Limuel

“Ohhh… Gagooo. Pinaliguan kita ngayon ng tamod ko…” Si Kuya Ansel naman.

​Ngunit ang panandaliang kasarapan ng gabi ay biglang nawasak.

​“Anong kalaswaan ito?”

​Isang baritono, mariin, at pamilyar na boses ang biglang umalingawngaw mula sa direksyon ng hagdanan. Kasabay nito ang biglang pag-click ng switch at ang pagbalot ng maliwanag na ilaw sa buong sala.

​Halos mapatid ang hininga naming lahat. Sabay-sabay na napalingon sina Kuya Owell, Kuya Limuel, at Kuya Ansel sa dulo ng hagdan, bakas ang matinding gulat at takot sa kanilang mga mukha habang nagmamadaling itinatago ang kanilang mga sarili at hinuhugot ang mga ari.

​Nandoon si Papa Ezekiel. Nakatayo nang matuwid, madilim ang mukha, at may hawak na matinding galit sa kaniyang mga mata habang nakatingin sa amin sa sahig.

​Ngunit ang mas nagpadagdag ng saksak sa dibdib ko ay ang lalaking nasa likuran ni Papa-si Kuya Ismael.

​Laking gulat ko nang makita ang anyo ni Kuya Ismael. Ang kaniyang mga mata ay nanlaki, hindi lang dahil sa galit, kundi dahil sa matinding pagkabigo at gulat na tila ba nalamog ang kaniyang buong pagkatao sa nakita niya.

​“P-putang ina…” mabilis na bulong ni Kuya Ismael, ang kaniyang boses ay nanginginig habang nakatingin sa akin na nakahiga sa banig, basang-basa at walang laban. “Akala ko… akala ko ba ako lang? Ako lang ang ang lalaki sa’yo, Bunso?! Lahat pala kaming magkakapatid?!”

​Hindi makapagsalita ang tatlo kong kuya. Ang sala na kanina lang ay puno ng bawal na pagnanasa ay binalot ng isang nakakabinging tensyon, habang ang lihim na akala ng bawat isa sa kanila ay sa kanila lang, ay nabisto sa harap ng aming ama.

Nanigas ang dila ko at tila umurong ang aking boses habang nakatingin sa galit na mukha ni Papa. Ang liwanag ng bumbilya ay tila lalong naglantad sa aking kahihiyan at sa mga bakas ng katas na nakakalat sa aking katawan. Subalit mas lalong bumaon ang saksak sa aking dibdib nang muling magsalita si Kuya Ismael, ang kaniyang boses ay basag at puno ng hinanakit.

​“Sagutin mo ako, Casper!” sigaw ni Kuya Ismael, humakbang siya pababa ng hagdan kahit hinawakan siya ni Papa sa braso para pigilan. “Akala ko ba ako lang? Diba sinasabi mo sa akin habang nakahiga tayo sa kwarto natin, ako lang ang lalaking hahawak sa’yo? Sinabi mo pang mahal mo ako! Bakit pati sila?! Bakit nagpagamit ka sa kanila?!”

​Hindi na napigilan ni Papa ang kaniyang sarili. Sa huling sinabi ni Kuya Ismael, tuluyan nang sumabog ang kaniyang galit.

​“Putang ina! Pati ikaw, Ismael?!” kulog na boses ni Papa na yumanig sa buong bahay. Mas lalong nagdilim ang kaniyang mukha habang tinitingnan kaming lahat. “Ang akala ko ay ang tatlong gago lang na ito ang gumagawa ng kahayupan dito sa ibaba, pati pala ikaw na inaasahan kong matino ay kabahagi sa pagwawang-ahas sa sarili mong kapatid?!”

​“Papa, hindi niyo naiintindihan! Sa akin si Casper!” biglang bulyaw ni Kuya Owell, tumayo siya habang nagmamadaling isinusuot ang kaniyang shorts, nawala na ang takot sa kaniyang mukha at napalitan ng mapusok na pag-angkin. “Matagal ko na siyang inaari! Sa akin siya unang sumunod, at alam kong ako ang gusto niya!”

​“Anong sa’yo?! Gago ka pala, Owell!” sabat naman ni Kuya Limuel na galit na ring hinarap ang kapatid. “Kung hindi mo siya tinakot at pinwersa tuwing gabi, sa akin siya lalapit! Mas pinipili ako ni Casper dahil alam niyang mas masarap akong mag-alaga sa kaniya kaysa sa marahas mong kamay! Sa akin lang siya!”

​“Mga hayop kayo, huwag ninyong pangarapin na angkinin ang bunso!” galit na sigaw ni Kuya Ansel habang dinuduro ang dalawa. “Nakikita niyo ba kung paano niya hawakan ang pagkalalaki ko kanina? Walang pag-aalinlangan! Ako ang mahal ni Casper, ako ang laging nagtatanggol sa kaniya kapag wala kayo! Kaya huwag ninyong sabihing sa inyo siya, dahil sa akin lang ang katawan at puso ng bunso natin!”

​“Tumahimik kayong lahat! Mga putang ina niyo!” galit na sumugod pababa si Kuya Ismael at hinarap ang tatlo, tila handang makipagsuntukan sa gitna ng sala. “Wala kayong karapatang angkinin si Casper! Ako ang totoong mahal niya! Hindi niyo ba narinig? Tinakot niyo lang siya para mapagbigayan ang mga libog niyo! Pero sa akin, ako ang nakauna sa kaniya at kusa siyang sumasama dahil alam niyang mahal ko siya at binibigyan ko siya ng halaga, hindi tulad ng ginagawa niyang pagpapasasa sa inyo!”

Gusto ko sanang sabihin na hindi ko ginusto ang nangyari sa amin ngayon, na pinilit lamang ako ng tatlo ngunit walang salita na lumalabas sa bibig ko.

“Manahimik ka Kuya! Kung ikaw ang mahal niya at anong pinagsasabi mo? Dahil ako ang nakauna sa kaniya?!” Bulyaw ni Kuya Limuel.

“Anong ikaw? Ako! Ako ang nakauna kay Bunso!” Sunod ni Kuya Owell

“Anong pinagsasabi niyong dalawa? Alam kong ako ang nakauna kay Bunso dahil nakuha ko agad siya noong 16 pa lamang siya!” Si Kuya Ansel naman.

Hindi nakisali si Kuya Ismael sa usapan na kung sino ang nakauna sa akin pero nakangisi siya dahil sa narinig niya kay Kuya Ansel na 16 lamang ako nung unang nangyari sa amin. Dahil 15 pa lamang ako nung mau nangyari sa amin ni Kuya Ismael.

Pero ako, hindi natutuwa sa mga pinagsasabi at iniisip nila. Paano king malaman talaga nila ang totoo? Ano na lang ang iisipin sa akin ni Kuya Ismael kapag nalaman niya.

​Habang nagbulyawan at nag-aaway ang apat kong kapatid sa aking harapan, pilit kong ibinalot ang aking mga braso sa aking sarili, umiiyak nang tahimik sa ibabaw ng banig. Hindi ako makapaniwala na hahantong sa ganitong marahas na tagpo ang lahat. Ang lihim na matagal ko nang pasan-pasan, ang bawat gabing puno ng takot at pag-uusig ng konsensya, ay biglang sumabog sa harap mismo ng aming ama.

​Sa loob-loob ko, nadudurog ako para kay Kuya Ismael. Ang mga binitawan kong salita sa kaniya noon na mahal ko siya ay totoo, dahil sa kaniya ko lang nararamdaman ang tunay na pag-aaruga. Si Kuya Ismael lang ang nagpapadama sa akin na ako ang kaniyang bunso na dapat ingatan, malayo sa mga pagbabanta at pananakot nina Kuya Owell, Limuel, at Ansel. Napilitan lang naman akong sumunod sa tatlo dahil sa takot na saktan nila ako at sa banta na sisirain nila ang buhay ko kapag nalaman ni Papa ang mga nangyayari.

​At ngayon, wala na ang mga sikreto. Tumingin ako kay Papa na nakatayo malapit sa switch ng ilaw, ang kaniyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa sa tindi ng galit habang pinapanood ang nag-aaway na magkakapatid dahil sa akin. Alam kong sa gabing ito, tuluyan nang gumuho ang pamilyang kinagisnan ko.

Sa gitna ng lumalalang gulo at bulyawan ng aking mga kapatid, isang mabigat at nakayayanig na hampas sa lamesita ang pumutol sa lahat ng ingay.

​“TUMAHIMIK KAYO!” Sigaw ni Papa. Ang kaniyang boses ay parang kulog na nagdala ng biglang katahimikan sa buong sala. Huminto sa aking harapan sina Kuya Owell, Limuel, Ansel, at Ismael, habang mabilis na umaakyat at bumababa ang kanilang mga dibdib dahil sa galit at pagod.

​Dahan-dahang humakbang pababa si Papa mula sa hagdanan. Ang kaniyang mga mata, na dati ay puno ng awtoridad, ngayon ay may kahalong lito, pandidiri, at nag-aapoy na pooot. Tumigil siya sa mismong tapat naming lahat, binalot ng kaniyang malaking anino ang aking nanginginig na katawan.

​“Napakalaking kahihiyan,” mariing bulong ni Papa, ngunit sapat na para dumaan ang kilabot sa aming mga katawan. “Sa pamamahay na ito… sa sarili kong dugo… ganitong uri ng kasalaulaan ang ginagawa ninyo?”

​Tumingin siya sa apat kong kapatid, bago dahan-dahang ibinaling ang kaniyang mapanuring tingin sa akin. Nararamdaman ko ang kaniyang matatalim na mata na tila gustong hulaan kung ano pa ang itinatago ng gabing ito.

​“Ngayon, magtutuos tayo,” wika ni Papa, ang boses ay bumaba sa isang mapanganib na tono. “Sinasabi ninyong lahat na pag-aari ninyo ang bunso. Sinasabi ninyong kayo ang may karapatan. Ngunit may isang bagay na gusto kong kumpirmahin sa mismong bibig ng batang ito.”

​Humarap si Papa sa akin nang lubusan, lumuhod nang bahagya para mapantayan ang aking paningin habang pilit kong itinatakpan ang aking sarili sa ibabaw ng banig. “Casper… tumingin ka sa akin.”

​Nanginginig ang buong katawan ko, unti-unti kong itinaas ang aking paningin, basang-basa ng luha ang aking mga pisngi.

​“Sino?” tanong ni Papa, mariin at walang paligoy-ligoy. “Sino sa kanilang apat ang unang lumapastangan sa’yo? Sino ang nakauna sa iyo sa bahay na ito? Mananagot talaga sa akin nang malala kung sino ang unang bumaboy sa’yo!” Bulyaw niya.

​Lalong binalot ng takot ang apat kong kapatid. Napatingin si Kuya Ismael sa akin, umaasang ang pangalan niya ang bibitawan ko, habang sina Kuya Owell naman ay nag-aabang nang may pag-igting ng panga. Hindi sila natatakot sa kung anong kayang gawin ni Papa Ezekiel kung malaman sino ang nakauna. Mas natatakot sila sa isasagot ko kung hindi sila ang nakauna sa akin.

​Huminga ako nang malalim, ramdam ang bigat ng katotohanang matagal ko nang itinago-isang lihim na hindi lang sa kanila magdadala ng gulat, kundi maging sa lalaking nagtatanong sa aking harapan.

​“W-Wala po… Wala sa kanila, Papa…” pabulong at gumaralgal kong sagot.

​“Anong wala?!” bulyaw muli ni Papa. “Huwag huwag mong sabihin na ibang lalaki at mga lalaki lang sa labas ang nakauna sa’yo!”

“H-hindi po P-papa. Hindi po ibang lalaki.” Sagot ko sa kaniya.

“Huwag mo akong galitin nang husto, Casper! Isang tanong, isang sagot! Sino ang unang gumamit sa’yo at ang kumuha ng pagkabirhen mo?!” Bulyaw muli niya.

​Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata, hinayaan kong umagos ang bagong agos ng mga luha habang isinisigaw ang katotohanan. “Kayo po, Papa! Kayo ang nakauna sa akin!”

​Tila huminto ang pag-ikot ng mundo sa loob ng sala. Ang apat kong kapatid ay sabay-sabay na napasinghap, nanlaki ang mga mata at tuluyang napatanga sa narinig. Si Kuya Ismael ay napapaatras habang nakahawak sa kaniyang ulo, hindi makapaniwala sa narinig. Maging si Papa ay tila naging estatwa; nawala ang bagsik sa kaniyang mukha at napalitan ng purong gulat at pagkalito.

​“A-Anong pinagsasabi mo, Casper?” nauutal na tanong ni Papa, ang kaniyang awtoridad ay biglang nayanig. “Nasisiraan ka na ba ng bait? Kailanman ay hindi ko-”

​“Hindi niyo po alam, dahil lasing na lasing kayo noon!” Pagputol ko sa kanitoa at pagpapatuloy ko sa pag-iyak, pilit na inilalabas ang lahat ng sakit. “Noong gabi na umuwi kayo nang lasing at bukambibig si Mama dahil ilang taon nang hindi umuuwi si Mama… pumasok kayo sa kwarto ko. Umiiyak kayo at hinahanap niyo siya. Akala niyo po ako si Mama-na umuwi na siya… n-nahalay niyo ako, Papa. Pinuwersa niyo po ako at wala akong nagawa sa laki ng katawan niyo P-papa. Alam kong ako ang bunso mo, pero hindi niyo po sinasadyang makuha ang virginity ko sa gabing ’yun. At kinaumagahan, nagising kayo na walang anumang maalala. At hindi lang isang beses nangyari sa atin iyon, Papa! Kaya nga lumipat ako sa kwarto ni Kuya Ismael dahil tuwing nalalasing kayo, nahahalay niyo ako. Kaya nanatili akong tahimik dahil ayokong magulo ang pamilyang ito!” Mahabang paliwanag ko habang umiiyak. Hindi ko sinabi lahat lahat. Na nagpatuloy iyon dahil sa pangungulila niya kay Mama tuwing lasing siya.

​Humikab ako habang nakatitig sa screen ng TV sa sala. Hatinggabi na, pero heto pa rin ako, mag-isang nanonood ng kung ano-anong shopping programs na palabas. Lipat dito, lipat doon. Wala na kasing ibang magandang palabas sa ganitong oras, pero pinipilit kong huwag pumikit ang mga mata ko. Hindi pa kasi umuuwi si Papa Ezekiel.

​Tumingala ako sa hagdan patungo sa itaas. Tahimik na ang buong bahay dahil tulog na ang mga kuya ko sa kani-kanilang mga kwarto. Kung sa bagay, pagod din sila sa trabaho at eskwela kaya maaga silang nagpahinga. Pero ako? Hindi ako makatapos-tapos sa pag-aabang.

​Mula nang umalis si Mama isang taon na ang nakakalipas, naging routine na namin ni Papa na magkatabi sa pagtulog sa kwarto niya. Noong una, dahil siguro sa lungkot at pangungulila. Pero habang lumilipas ang mga araw, parang nakasanayan na namin.

​Naalala ko tuloy noong isang gabi habang nag-aayos kami ng higaan. "Papa naman, labing-apat na ako o. May sarili naman kaming kwarto ni Kuya Ismael, bakit kailangan niyo pa akong itabi sa inyo?" pagrereklamo ko sa kaniya, kahit sa loob-loob ko ay komportable naman talaga ako sa tabi niya.

​Natawa lang si Papa noon bago ginulo ang buhok ko. "Kahit mag-eighteen ka pa o trenta, baby pa rin kita, Casper. Kaya okay lang 'yan, huwag ka nang maraming reklamo riyan," sagot niya sa baritono ngunit malambing niyang boses. Wala na akong nagawa kundi ang mapangiti at humiga na lang sa tabi niya.

​Nabalutan ang tahimik na sala ng sunod-sunod na kumatok sa pintuan. Bigla akong napatayo sa sofa at mabilis na naglakad patungo sa pinto. Binuksan ko ito at agad na sumalubong sa akin ang pamilyar na mukha ni Mang Arnold, isa sa mga kasamahan ni Papa sa construction site.

​"Mang Arnold..." sambit ko, pero natigilan ako nang makita ang kalagayan nila. Alalay ni Mang Arnold si Papa na halos bagsak na ang katawan. Lasing silang pareho, pero halatang-halata na mas grabe ang tama ni Papa dahil halos nakapikit na ang mga mata nito at sumasandal na sa balikat ni Mang Arnold. Amoy na amoy ko rin ang tapang ng alak na ininom nila.

​"Naku, Casper, pasensya na ha. Napasobra ang tagay ng Papa mo, may sinalubong kasing okasyon sa site," medyo pasuray-suray na paliwanag ni Mang Arnold.

​"Naku, wala po 'yon, Mang Arnold. Ako na po ang humihingi ng paumanhin sa inyo sa abala," magalang kong sagot habang maingat na inililipat ang bigat ng katawan ni Papa sa sarili kong balikat. "Maraming-maraming salamat po sa paghatid sa kaniya, ah. Mag-iingat po kayo sa pag-uwi."

​Matapos magpaalam ni Mang Arnold, isinara ko ang pinto gamit ang siko ko. "Hati- Papa, ang bigat mo naman," bulong ko habang pilit na binabalanse ang katawan namin. Kahit nahihirapan ako sa laki at bigat ng pangangatawan ni Papa na galing sa mga taon ng pagtatrabaho sa construction, pinilit ko siyang akayin paitaas patungo sa silid namin. Bawat hakbang sa hagdan ay tila isang malaking hamon, lalo na't halos walang naitutulong ang mga paa ni Papa sa paghakbang.

​Nang sa wakas ay makarating kami sa kwarto, dahan-dahan ko siyang ibinagsak sa malambing na kama. Napahawak ako sa sarili kong baywang habang humihingal. Tiningnan ko si Papa-nakatihaya na siya, bahagyang nakabukas ang bibig, at may mahinang hilik na lumalabas sa mga labi niya. Basang-basa pa ng pawis ang kaniyang suot na t-shirt.

​Hindi ko siya pwedeng patulugin nang ganito kalagkit ang katawan.

​Huminga ako nang malalim at muling bumaba ng bahay. Dumiretso ako sa banyo sa ibaba at kumuha ng isang maliit na balde. Nilagyan ko ito ng katamtamang init ng tubig at kumuha na rin ng malinis na bimpo. Hawak ang balde at pamunas, mabilis akong umakyat pabalik sa silid namin para malinisan at mapunasan si Papa bago kami tuluyang matulog para sa gabing ito.

​Pagkabalik ko sa kwarto, maingat kong inilapag ang balde sa tabi ng upuan na nasa gilid ng kama. Huminga ako nang malalim habang tinititigan ang natutulog kong ama. Mas lalong bumigat ang kaniyang paghinga, tanda ng malalim na pagkakahimbing dahil sa kalasingan.

​Dahan-dahan kong nilapitan ang kama at sinimulang hubarin ang suot niyang basang-basang t-shirt at pantalon. Sa huli, tanging brief na lamang ang natira sa kaniya para mas madali ko siyang malinisan. Sa bawat haplos ng malamig na hangin mula sa gabi at electricfan, bahagya siyang napaungol, pero hindi nagising.

​Habang pinipiga ko ang bimpo sa maligamgam na tubig, hindi ko mapigilang mapatitig sa kaniyang pangangatawan. Namangha na naman ako at lihim na kinilig. Kahit nasa late 40s na si Papa, sobrang tikas pa rin ng kaniyang katawan. Ang kaniyang malalapad na balikat, matitigas na muscle sa braso na galing sa mabibigat na trabaho sa construction, at ang perpekto niyang hubog ay talagang kahanga-hanga. Dagdag pa rito ang kaniyang mukha-sobrang gwapo na may matangos na ilong at matatalas na anggulo ng panga. Half Puerto Rican ba naman kasi si Papa, kaya naman kahit may edad na ay talagang namumukod-tangi ang kaniyang karisma. Hindi pa 'yan nangingitin kahit bilad sa araw-namumula lang ang katawan.

​"Swerte talaga ni Mama sa'yo noon, Papa," bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang idinidampi ang basang bimpo sa kaniyang leeg pababa sa kaniyang dibdib.

​Maingat at dahan-dahan ang bawat galaw ko para hindi siya magising. Pinunasan ko ang kaniyang likod, braso, at mga binti hanggang sa maramdaman kong nawala na ang lagkit ng kaniyang katawan. Nang matapos ako, hindi ko na inabalang suotan pa siya muli ng damit. Tutal, palagi naman siyang naka-brief lang kung matulog kapag kaming dalawa ang magkatabi rito sa kwarto. Sabi nga niya noon, wala naman daw malisya dahil mag-ama naman kami, kaya hindi ko na rin binigyan ng ibang kahulugan.

​Inilapag ko ang balde at bimpo sa upuan sa gilid ng kama at pinatay ang ilaw, tanging ang munting liwanag na lang mula sa labas ng bintana ang natira. Pagod na rin ang aking mga mata, kaya dahan-dahan akong sumampa sa kama at nahiga sa kabilang panig, may kaunting agwat mula sa kaniya.

​Pumikit ako at hinayaang lamunin ng katahimikan ang buong silid.

​Ngunit sa kalagitnaan ng aking pagpapaantok, biglang gumalaw si Papa. Nagulat ako nang maramdaman ko ang kaniyang malalaki at mabibigat na braso na biglang pumalupot sa aking baywang. Mabilis niya akong hinila palapit sa kaniyang mainit at matipunong dibdib.

​Namilog ang aking mga mata sa gulat. Hindi ito ang ordinaryong yakap na parang naglalambing lang na ama sa kaniyang anak. Mas lalo akong napatigas sa aking kinatatayuan nang maramdaman ko ang kaniyang mga labi na nagsimulang dumampi at paghalik-halikan ang aking batok. Ang kaniyang mainit na hininga na amoy alak ay direktang humahagip sa aking balat, nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan.

​"Ummm... napakabango mo talaga, Hon..." paos at mababa ang boses ni Papa, ang kaniyang baritono ay tila galing sa ilalim ng kaniyang lalamunan habang mas lalo niyang isinusubsob ang kaniyang mukha sa aking leeg at batok.

​Napasinghap ako. Hon? Iyon ang tawagan nila ni Mama noon bago ito umalis.

​Mas lalo pang humigpit ang yakap niya sa akin, tila takot na takot na pakawalan ako. "Salamat... salamat at bumalik ka na, Hon... Akala ko iniwan mo na talaga ako... Huwag ka nang aalis, ha? Miss na miss na kita," patuloy na pagsusumamo ni Papa habang patuloy pa rin ang pagdampi ng kaniyang mga labi sa aking balat, lulong sa kaniyang matinding kalasingan at pangungulila.

​Ang puso ko ay nagwawala sa loob ng aking dibdib sa bilis ng tibok. Hindi ko alam kung lalayo ba ako o mananatili sa kaniyang mga braso, habang ang bawat halik niya ay nag-iiwan ng kakaibang init sa aking buong katawan.

​Hindi pa ako nakakasagot o nakakabawi sa pagkagulat nang bigla akong ipaharap ni Papa sa kaniya. Ang kaniyang malalaking palad na magaspang ngunit puno ng init ay dahan-dahang gumapang patungo sa aking mukha. Hinaplos niya ang aking pisngi gamit ang kaniyang hinlalaki, banayad at tila natatakot na baka bigla akong maglaho na parang bula.

​"Napakaganda mo talaga, mahal... at napakakinis mo," bulong niya, ang kaniyang mga mata na mapupula dahil sa kalasingan ay nakatitig sa akin nang may matinding pagsuyo at pangungulila. "Hon, huwag mo na akong iiwan, please... Huwag ka na sumama sa lalaki na iyon. Ipapakita at ipaparanas ko sa'yo ngayon ang pagmamahal na ako lang ang makapagbibigay."

​Bago pa man mag-proseso sa utak ko ang kaniyang mga sinabi, mabilis akong pinatihaya ni Papa. Dahil sa kaniyang lakas at bigat, wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniyang bawat galaw. Sa isang sulyap, nahanap ko ang aking sarili sa ilalim ng kaniyang matipunong pangangatawan. Ang kaniyang dibdib ay nakadagan sa akin, dahilan upang halos hindi ako makagalaw o makahinga nang maayos dahil sa halo-halong kaba at bigat.

​At sa isang iglap, bumaba ang kaniyang mukha at sinalubong ng kaniyang mga labi ang akin.

​Hinalikan ako ni Papa Ezekiel-isang halik na malalim, madahas ngunit puno ng nag-uumapaw na pagmamahal at pangungulila. Namilog ang aking mga mata sa dilim. Pakiramdam ko ay umurong ang dila ko at tuluyang nawalan ng lakas ang buong katawan ko. Hindi ko alam ang gagawin. Hindi ko alam kung paano humalik dahil una kong beses ito sa buong buhay ko. Nanatili lang na nakasara ang aking bibig, naguguluhan at natatakot sa kakaibang sensasyon na unti-unting gumagapang sa aking kalamnan.

​Bahagyang huminto si Papa, inilayo nang kaunti ang kaniyang mukha pero nanatiling magkalapit ang aming mga ilong. Ramdam ko ang kaniyang mabilis at mabigat na paghinga.

​"Hon... tugunan mo naman ang halik ko," pakiusap niya sa paos at basag na boses. "Matagal na akong nangungulila sa iyo... Sobrang sakit na."

​Tumingin ako sa kaniyang mga mata. Sa kabila ng dilim at ng kaniyang kalasingan, kitang-kita ko ang matinding lungkot at sugat sa kaniyang puso-isang taon ng pangungulila kay Mama na pilit niyang itinago sa amin. Parang may pumiga sa puso ko. Nasasaktan ako kapag nakikita kong nahihirapan at nagdurusa ang aking ama.

​Kaya naman, sa gitna ng pag-aalinlangan at ng mabilis na tibok ng aking puso, dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata. Iniangat ko ang aking mga kamay para humawak sa kaniyang malalapad na balikat, at sa unang pagkakataon, dahan-dahan kong ibinuka ang aking mga labi para tugunan ang kaniyang marubdob na halik.

​Ang mga basang tunog ng aming paghahalikan at ang mahihingal na ungol na pilit naming itinatago ang tanging namayani sa loob ng madilim na kwarto ni Papa. Sa bawat paggalaw ng kaniyang mga labi sa akin, tila unti-unting nawawala ang aking ulirat.

​"Mmm... Papa..." isang mahinang ungol ang nakawala sa aking bibig nang mas lalo niyang laliman ang halik.

​"Hon... mmm, ang tamis ng labi mo..." paos na bulong niya sa pagitan ng aming mga labi, lasing na lasing at walang malay na ang kaniyang kayakap ay ang sarili niyang bunso.

​Nagulat na lang ako nang dahan-dahan ngunit mariin niyang sinimulang hubarin ang aking pantaas na suot, kasunod ng aking shorts at panloob, habang hindi pinuputol ang marubdob na halik sa aking mga labi. Bahagya akong napaigtad, ngunit dahil sa halo-halong takot, kaba, at awa sa kaniyang pangungulila, wala akong nagawa kundi ang magpaubaya at hayaan siyang hubaran ako nang buong-buo.

​Nang tuluyan na akong maihubad ng aking ama, dahan-dahan siyang humiwalay sa aking mga labi at tumingin sa aking mukha sa gitna ng dilim. Humihingal siya, ang mainit niyang hininga ay dumadampi sa aking balat.

​"Hon... huwag kang maingay sa gagawin nating kantutan, ha? Baka magising ang mga anak natin sa kani-kanilang mga silid. Buti nga at wala ang bunso natin dito," mahina at seryosong pakiusap niya, natatakot na mabulabog ang tahimik na bahay.

​Hindi ako makasagot. Ang puso ko ay parang lalabas sa aking dibdib habang dahan-dahang hinahaplos ni Papa Ezekiel ang aking buong katawan-mula sa aking mga balikat, pababa sa aking dibdib, hanggang sa marating ng kaniyang magaspang na palad ang pagkalalaki ko.

​Sandali siyang natigilan nang maramdaman ang anyo ng aking katawan. Lumapit ang kaniyang mukha sa aking ibaba. "Hon... parang lumiit dibdib mo at parang... lumaki ata ang clit mo," bulong niya sa sarili, halatang naguguluhan ang lasing niyang isip dahil sa pagkakaiba ng anatomiya ng lalaki sa babae. "Pero hayaan mo na... sisipsipin ko na lang ang puke mo."

​Bago pa ako makagawa ng anumang kilos, biglang bumaba si Papa Ezekiel sa pagitan ng aking mga hita. Inabot ng kaniyang malalaking kamay ang aking mga binti at mataas itong itinaas, idinikit sa kaniyang malalapad na balikat.

​Walang sabi-sabi na idinampi ni Papa ang kaniyang basang dila at sinimulang dilaan ang aking butas. Nilalaro rin niya na parang clitoris ang maliit na titi ko.

​"Ah! Mmff..." Isang impit na ungol ang biglang sumabog sa aking lalamunan. Agad kong itinakip ang aking kanang kamay sa aking sariling bibig, mahigpit na kinakagat ang aking daliri dahil sa matinding gulat at kakaibang sarap na agad gumapang sa aking katawan. Pilit kong pinipigilan ang aking sarili na gumawa ng anumang ingay na pwedeng makagising sa mga kuya ko.

​Habang patuloy ang kaniyang mabilis at madiing pagdila, narinig ko ang paos at nasisiyahang boses ni Papa sa pagitan ng aking mga binti. "Mmm... ang tamis ng puke mo, Hon... Sobrang sarap..." bulong niya, lalong nagpabilis sa pintig ng aking puso habang ako naman ay patuloy na nanginginig sa ilalim ng kaniyang mapusok na pag-angkin.

​Matunog na sinipsip at dinilaan ni Papa Ezekiel ang aking sensitibong bahagi. Ang bawat basang tunog ng kaniyang dila ay tila umaalingawngaw sa aking pandinig sa loob ng madilim na silid. "Slurrrrp... mmm... Hon, ang sarap talaga ng puke mo, walang pagbabago," umiingal na bulong ni Papa habang mas lalo pang idinidikit ang kaniyang mukha sa pagitan ng aking mga hita. "Mmm... sipsipin ko pa 'to nang husto... slurrrp... ahh, napakatamis." Ang kaniyang malalaking kamay ay mahigpit na nakahawak sa aking mga binti, itinutulak ang mga ito pataas upang mas lalo niyang maabot ang aking kaibuturan. Bahagya akong napaarko, napapakapit sa bedsheet habang pinipigilan ang aking sarili na sumigaw sa tindi ng kakaibang sensasyon.

​Nang tila masatispa sa kaniyang ginagawa, dahan-dahang iniangat ni Papa ang kaniyang mukha. Humihingal siya, bakas ang matinding pagnanasa sa kaniyang paos na boses. "Hon... mmm, grabe, nakakamiss 'to," bulong niya habang pinupunasan ang kaniyang basang labi gamit ang likod ng kaniyang kamay. "Baka naman pupuwedeng... susuhin mo naman ang burat ko ngayon? Miss na miss na ng alaga ko ang mainit mong bibig. Sige na, Hon... pawiin mo naman ang matagal kong pangungulila sa iyo."

​Walang nagawa ang aking puso kundi ang sumunod. Sa halo-halong awa at kaba para sa aking lasing na ama, dahan-dahan akong kumilos sa ibabaw ng kama. Tumihaya ang lasing na si Papa Ezekiel, binubuksan ang kaniyang mga binti habang ang kaniyang nag-aapoy at matigas na alaga ay nakaturo sa itaas, naghihintay sa aking tugon. Pinabayaan niya akong lumapit at dahan-dahang isubo ang kaniyang pagkalalaki sa aking bibig.

​"Ahh... mmm... p-putang ina, Hon..." isang malalim na ungol ang agad na sumabog mula sa lalamunan ni Papa nang maramdaman ang init ng aking bibig. "Hmmmff... ang sarap, Hon... ang init ng bibig mo, parang sasabog ako sa sarap." Ipinikit niya nang mahigpit ang kaniyang mga mata habang ang kaniyang mga kamay ay gumapang sa aking buhok, dahan-dahang ginagabayan ang aking ulo sa bawat paggalaw. "Ahh... mmm... Ganiyan nga, Hon..."

​Dahil sa aking kawalan ng karanasan at sa matinding kaba, paminsan-minsan ay naramdaman kong tumatama ang aking mga ngipin sa kaniyang sensitibong balat, dahilan upang mapaitgad si Papa sa gitna ng dilim. "Aray! Ahh..." bahagyang napaungol si Papa sa sakit, ngunit agad ding napalitan ng pamilyar na pagsuyo ang kaniyang boses. "O-okay lang... okay lang, Hon... kahit tumatama ang ngipin mo, masarap pa rin... mahal na mahal kita, Hon. Sobrang mahal kita... ahh... mmm..." Patuloy ang kaniyang mahihingal na ungol na pilit niyang ibinubulong sa hangin, lalong nagpapabigat sa aking pakiramdam dahil alam kong hindi ang pangalan ko ang kaniyang tinatawag sa gitna ng mapusok na sandaling ito.

​Nang sa wakas ay matapos ako at dahan-dahang humiwalay sa kaniya, hinawakan ni Papa Ezekiel ang aking magkabilang balikat, iniangat ako nang kaunti upang magkatama ang aming mga mukha. Tiningnan niya ako gamit ang kaniyang mapupula at lasing na mga mata, puno ng pagmamahal na para sa aking ina.

​"Hon... okay na ba? Pwede na ba kitang kantutin?" mahina at paos na tanong ni Ezekiel, ang kaniyang hininga ay amoy alak at pagnanasa.

​Hindi ako makapagsalita, kaya naman tumango na lang ako bilang tugon sa kaniya.

​Isang banayad na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi, at hinaplos niya ang aking pisngi. "Ang cute mo, Hon... Sige, higa ka na ulit diyan. Ako lang ang kikilos, ha? Huwag kang mag-alala, gagawin kong masarap 'to para sa iyo," bulong niya bago muling pumuwesto sa itaas ng aking katawan.

​Humiga ako pabalik sa kama tulad ng kaniyang sinabi, hinahayaan ang malamig na hangin ng gabi na dumampi sa aking hubad na balat. Ang bawat tibok ng puso ko ay tila kulog sa aking dibdib sa tindi ng kaba.

​Walang alinlangan na pumuwesto si Papa Ezekiel sa pagitan ng aking mga hita. Sa gitna ng dilim, naramdaman ko ang kaniyang malalaking kamay na marahang humawak sa aking mga binti, bago niya ito biglang pinaghiwalay nang malawak at ipinulupot sa kaniyang matipunong baywang. Bahagya akong napaigtad sa posisyon naming iyon, ramdam na ramdam ang kaniyang mabigat na hininga sa aking mukha.

​Narinig ko ang mahinang tunog ng kaniyang pagdura sa sariling palad. Gamit ang kaniyang basang kamay, sinimulan niyang i-jakol at ikalat ang likido sa kaniyang nag-aapoy at matigas na alaga.

​"Ohhh... para madulas, Hon... para hindi ka masaktan kapag ipinasok ko 'to," paos at nahihingal na bulong ni Papa, ang boses ay puno ng pagnanasa habang patuloy ang kaniyang pag-jakol.

​"P-Papa... Este, H-hon..." bulong ko na lang sa dilim, pilit na itinatago ang nanginginig kong boses.

​"Ipapasok ko na sa puke, Hon... ahh, hindi ko na kaya..." wika ni Papa Ezekiel habang idinidikit ang kaniyang katawan sa akin. Pero bago niya tuluyang itulak ang kaniyang pagkalalaki, naramdaman ko ang mainit at nagbabagang ulo ng kaniyang alaga na dahan-dahang nilaro-laro at ikinuskos sa palibot ng aking butas.

​"Ahh... mmm, Hon... ang sarap mo talaga... t-teka..." isang ungol ang nakawala kay Papa nang sumayad ang kaniyang sensitibong bahagi sa akin. Ako naman ay napakapit nang mahigpit sa kaniyang balikat, napaungol din nang mahina dahil sa kakaibang init na gumagapang sa aking katawan. "Mmm... Hon, buksan mo pa nang kaunti... ahh..."

​Matapos ang ilang sandali ng pagpapakasasa sa labas, dahan-dahan ngunit mariing ipinasok ni Papa ang kaniyang matigas na burat sa aking makipot na butas.

​"Aaahh! Mmff..." Isang matinding pigil na ungol ang sumabog sa aking lalamunan. Agad kong ibinaon ang aking mukha sa kaniyang leeg, mahigpit na kinakagat ang aking labi para hindi makagawa ng ingay na makakagising sa mga kuya ko sa itaas. Pakiramdam ko ay nahahati ang katawan ko sa tindi ng higpit at hapdi.

​Napabuntong-hininga at napaungol din nang malalim si Papa, pigil na pigil ang kaniyang sarili habang unti-unting nakikibagay ang kaniyang alaga sa loob ko. "Putang ina... ahhh... mmm... s-sobrang sikip mo naman ata ngayon, Hon... ahh, grabe..." umiingal at nahihirapang boses ni Papa, habang ang kaniyang panga ay kitang-kitang nanginginig sa sarap. "P-pero... putang ina, ang sarap... ang sarap ng ganitong pagkasikip mo, Hon... parang nilalamon ang buong alaga ko... Hmmm, grabe..."

​Pilit kong iniangat ang aking balakang para tulungan siyang makapasok, kahit na ang mga luha ko ay unti-unti nang nagbabadya sa aking mga mata dahil sa halo-halong sensasyon. Nakakarinig na lamang ako ng mga impit na ungol mula sa aking sariling bibig sa bawat milimetro ng pag-usad niya.

​Nang sa wakas ay tuluyan na niyang maisagad ang buong haba ng kaniyang pagkalalaki sa aking kaibuturan, isang sabay at malalim na ungol ang pumuno sa tahimik at madilim na silid.

​"Ahh... Shh... mmm... Hon!" halos mabuwal ang bigat ng katawan ni Papa Ezekiel sa ibabaw ko, ang kaniyang mukha ay ibinaon niya sa aking buhok habang hinihingal nang malalim. Sarap na sarap siya, damang-dama ko ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso laban sa aking dibdib.

​"Mmm... ang sarap, Hon... sobra..." bulong niya sa paos at basag na boses, bakas ang labis na kaligayahan. "First time... first time kong masagad nang ganito ka-buo ang buong burat ko sa puke mo, Hon... pakiramdam ko abot na abot ko ang pinakamailalim mo... ahh, napakasarap... mahal na mahal kita, Hon..."

​Habang yakap-yakap ko ang kaniyang malalapad na balikat sa gitna ng sakit at sarap, ang puso ko naman ay unti-unting nadudurog. Alam kong ang bawat salita ng pagmamahal na binibitawan niya ay hindi para sa akin, kundi para sa multo ng nakaraan na pilit niyang hinahanap sa aking katawan. Pero sa gabing ito, pinili ko na lang ang magpaubaya para sa aking ama.

Naramdaman ko ang mabigat na hininga ni Papa sa aking leeg habang nananatili siyang walang galaw sa aking ibabaw. Ang kaniyang buong laki ay nakasagad sa aking kaibuturan, at bawat munting pintig ng kaniyang alaga ay tila sumasabay sa mabilis na tibok ng aking puso.

​"Ohh... mmm... Hon, sandali... huwag kang gagalaw," bulong ni Papa Ezekiel, ang kaniyang boses ay paos at basag na basag dahil sa tindi ng sensasyon. Nanginginig ang kaniyang mga balikat habang pilit niyang pinapakalma ang sarili. "Putang ina... ang sikip... sobrang sikip, Hon. Parang minamasahe ang buong burat ko sa loob mo... ahh... mmm... d-dahan-dahan lang..."

​"Mmm... Pa-Hon..." isang mahinang ungol ang nakawala sa aking bibig. Napakapit ako nang mahigpit sa kaniyang matitigas na braso, nilalabanan ang hapdi na unti-unti namang napapalitan ng isang kakaibang uri ng init.

​Ramdam ang aking tensyon, dahan-dahang iniangat ni Papa ang kaniyang mukha mula sa aking buhok. Sa kabila ng dilim, nakita ko ang kaniyang mapupulang mga mata na lulong sa alak at matinding pagnanasa. Hinawakan niya ang aking pisngi gamit ang kaniyang magaspang na palad, bago dahan-dahang ibinaba ang kaniyang mga labi upang salubungin ang sa akin.

​Hinalikan niya ako-isang malalim, basa, at mapag-angking halik na tila doon niya ibinubuhos ang isang taon ng kaniyang pangungulila. Sa gitna ng aming paghahalikan, habang nakalapat ang aming mga labi at nagtatama ang aming mga dila, biglang gumalaw si Papa Ezekiel.

​"Hmmmff?!" Napadilat ako, ngunit bago pa ako makaramdam ng matinding sakit, ang marubdob niyang paghalik ang naging lunas sa bawat mariing tulak niya.

​Dahan-dahan ang kaniyang panimulang pagbayo, tila kinakapa ang bawat sulok ng aking makipot na butas. Dahil sa patuloy na pagdampi ng kaniyang mainit na labi, unti-unting nawala ang hapdi at napalitan ng isang nakakabaliw na sarap. Ang mga tunog ng aming basang paghahalikan ay nahaluan ng mga impit na ungol na nagmumula sa aming dalawa.

​"Mmm... ahh... Hon... slurrrp... mmm..." unti-unting naputol ang aming halik nang mas lalo pang lumalim ang kaniyang mga galaw. Humihingal si Papa, ang kaniyang panga ay gigil na gigil habang patuloy ang kaniyang pagbayo. "Putang ina... Hon... ahh... ang sarap... ang sarap-sarap mo..."

​"Ahh... H-hon... Uhhmmm... ahh..." hindi ko na rin napigilan ang aking sarili. Napadungaw ang aking ulo sa unan, ang aking mga kamay ay lumipat sa kaniyang malalapad na balikat, kinakalmot ang kaniyang balat sa tindi ng rurok na unti-unting dumarating. Ang dating hapdi ay tuluyan nang natunaw, at bawat pag-baba ng kaniyang katawan ay nagpapalabas ng mas malalakas na ungol mula sa akin. "Pa-hon... mmm... ang sarap... ahh!"

​Ang mabagal at maingat na kantot ni Papa ay biglang bumilis. Dala ng matinding kalasingan at umaapaw na pagnanasa, tila nawala ang kontrol ni Papa sa kaniyang sarili. Mas naging marahas at mabilis ang bawat bayo niya, bawat tunog ng pagtatama ng aming mga balakang ay umaalingawngaw sa madilim na silid.

​"Putang inaaahhh... Hon! Sobrang sarap... sobrang sagad nito! Ahhhhh! " Mahina at mahabang ungol ni Papa, ang kaniyang hininga ay mainit na humahagupit sa aking mukha. Tumingin siya nang diretso sa aking mga mata, lasing na lasing ngunit puno ng nag-aalab na pagmamahal ang kaniyang tingin. "Abot na abot uhmmm... ko ang pinakamailalim mo... Ughh... mmm... mahal na mahal kita, Hon... mahal na mahal kita."

​"Ahhh! O-opo... mmm... mahal din kita, P-hon... ahh!" Sagot ko sa pagitan ng aking mga hikbi at ungol. Kahit alam ng isip ko na ang Hon na tinatawag niya ay ang aking ina, pinili ng puso ko na tanggapin ang bawat salitang iyon bilang Casper. Sa sandaling ito, sa ilalim ng kaniyang mabigat at nagpapawis na katawan, ako ang kaniyang mundo.

​Hinawakan nang mahigpit ni Papa Ezekiel ang aking dalawang binti, itinaas ito nang bahagya upang mas lalo pang mabaon ang buong haba ng kaniyang pagkalalaki sa akin.

​"Huwag ohhh... ka nang aalis, ha? Please, Hon... huwag mo na akong iiwan ughhh..." pagmamakaawa niya sa paos at basag na boses, habang walang tigil ang mabilis at malalalim niyang bayo. "Kakauntin kita palagi ng ganito... fuck... gabi-gabi kitang aangkinin nang ganito kasarap, mahal... basta huwag mo lang akong iiwan..."

​"Hindi... ahh... hindi ako aalis, H-hon... mmm... dito lang ako... ahh!" Buong-puso kong sagot, itinataas ang aking balakang para salubungin ang bawat malalalim at mapag-angking tulak niya, tuluyang nagpaubaya sa mapanganib na pag-iibigang ito sa gitna ng dilim.

​"Mmm... ahh... malapit na ako, Hon... h-hindi ko na mapigilan... ahh!" biglang umungol nang mahaba ngunit may panginginig si Papa Ezekiel. Kasabay ng kaniyang paos na pag-ungol, isinubsob niya ang kaniyang mukha sa aking leeg. Ramdam ko ang kaniyang nag-aapoy na hininga na humahagupit sa aking balat habang ang kaniyang panga ay gigil na gigil na nakadiin sa akin. "Ughhh... Hon... mmm... Sige lang... sasabog na ang alaga ko sa loob mo... ahh... mmm..."

​Dala ng nalalapit na pagtatapos, lalo pang naging mabilis at walang preno ang pagkantot ni Papa sa akin. Paulit-ulit at madiin ang kaniyang bawat tulak, kaya naman napapaungol na lang ako nang walang tigil habang ang aking ulo ay pilit na ibinabaon sa unan.

​"Ah... ah... ah... ah... Honnn... ang sarap, Papa... ahh! Sige lang, Hon... sige pa, kantutin mo lang ako nang ganito... ahh! Hindi kita iiwan... h-hindi ako aalis, Hon... gabi-gabi mo akong aangkinin... mmm... ahh... P-punuin mo ako nf burat mo palagi... ahh!" Ang aking mahahabang ungol at pagsuko ay tila lalong nagpabaliw sa kaniyang lasing na isipan. Ikinuskos ko pa ang aking mukha sa kaniyang buhok habang tinatanggap ang bawat marahas na bayo na tila ba wala nang bukas.

​"Ahhh... puta, Hon! Ayan na... ayan na... ahh! Puputok na tamod ki sa loob mo!" Biglang nanigas ang buong katawan ni Papa Ezekiel sa ibabaw ko. Biglang napayakap nang mahigpit si Papa sa buong katawan ko habang ang kaniyang pagkalalaki ay pilit niyang isinusubsob nang todo at sagad sa aking kaibuturan. "Fuuuckkk... H-Honnn!"

​Isang malalim, paos, at mahabang ungol ang sumabog mula sa kaniyang lalamunan kasabay ng tuluyang pagputok ng kaniyang init. Nilabasan na nga si Papa Ezekiel sa pinakamailalim ng aking makipot na butas. Napapikit ako nang mariin at napasinghap nang malalim; ramdam na ramdam ko ang bawat pintig at walang humpay na pag-agos ng malapot at napakainit niyang katas sa loob ko. Pakiramdam ko ay napupuno ang aking buong pagkatao sa tindi ng kaniyang pagpapakawala, isang sensasyon na nagpadala ng kakaibang panginginig sa aking buong katawan.

​Habang patuloy pa ring pumuputok ang kaniyang tamod sa loob ko at pareho kaming hingal na hingal, dahan-dahang iniangat ni Papa ang kaniyang mukha mula sa aking leeg. Sinalubong ng kaniyang mapupula at basang mga mata ang aking tingin. Walang sabi-sabi ay muli niyang sinakop ang aking mga labi ng isang marubdob na halik. Ang tunog ng aming basang paghahalikan ay muling umalingawngaw, hinahalo ang lasa ng alak, pawis, at ng aming mapanganib na pagnanasa.

​Nang dahan-dahan kaming maghiwalay para huminga, nanatiling magkadikit ang aming mga ilong. Bakas sa mukha ni Papa ang labis na kaligayahan at kapayapaan na matagal nang nawala sa kaniya.

​"Mahal na mahal kita, Hon... sobrang mahal kita... hinding-hindi ko kakayanin kung mawawala ka ulit sa akin," bulong niya sa paos at basag na boses, habang hinahaplos ng kaniyang magaspang na palad ang aking pisngi.

​"Mahal na mahal din kita, PA-Hon... sobra," sagot ko naman sa pagitan ng aking paghingal, pinipiling lunurin ang aking sarili sa karakter ng aking ina para sa kaniyang kasiyahan.

​Bahagyang ngumiti si Papa Ezekiel, isang ngiti na may halong pagnanasa at pagmamay-ari habang nararamdaman pa rin namin ang lagkit sa pagitan ng aming mga hita. "Wala akong pake kung mabuntis ka, Hon... mas gusto ko 'yun. Mabuntis man kita o hindi, basta ang mahalaga ay akin ka lang. Mas maganda nga na mapuno kita ng katas ko gabi-gabi para lumaki ang tiyan mo... para itali ka na ng mga anak natin dito sa bahay at hinding-hindi mo na ako muling maiiwan... g-gabi-gabi kitang kakantutin ng ganito kasarap, Hon... gabi-gabi..."

​Ang mga salitang iyon ay nag-iwan ng matinding kaba at kakaibang kilig sa aking dibdib. Bago pa man ako makasagot, tuluyan nang bumigay ang bigat ng katawan ni Papa Ezekiel dahil sa tindi ng kalasingan at pagod. Humilig siya paitaas at dahan-dahang isinandal ang kaniyang ulo sa aking dibdib, ginagawa itong unan.

​"Mahal na mahal din kita, Papa... hindi bilang si Hon o si Mama. Mahal kita bilang si Casper... mahal kita higit pa sa inaakala mo, Papa," bulong ko, habang nakatitig sa kaniyang mapayapang mukha sa gitna ng dilim. Ang pagmamahal na mayroon ako para sa kaniya ay lumagpas na sa linyang itinakda ng mundo, isang damdamin na handa kong ipaglaban kahit pa sa pinakamadilim na sulok ng aming mga lihim.

​Kaso, naramdaman ko ang unti-unting pagbigat ng kaniyang paghinga. Sinundan ito ng mahina at regular na hilik ni Papa Ezekiel. Tuluyan na siyang idinalaw ng antok, daig ng tindi ng alak at labis na pagod mula sa maghapong trabaho at sa mapusok na sandaling pinagsaluhan namin.

​Bahagya akong napangiti nang mapait ngunit may kasamang lambing. Dahan-dahan kong ipinasok ang aking mga kamay sa ilalim ng kaniyang malalapad na balikat at sa kaniyang baywang. Maingat ko siyang inihilig pabalik, inililipat ang kaniyang mabigat na katawan mula sa aking dibdib patungo sa malambot na unan sa kama para mas lalo siyang makatulog nang maayos.

​Nang maiayos ko na siya nang matiwasay, nanatili muna akong nakatitig sa kaniya. Damang-dama ko pa rin ang lagkit sa pagitan ng aking mga hita-isang patunay ng kaniyang pag-angkin. Umabot ako sa gilid ng kama kung saan nakalapag ang kaniyang suot na brief kanina. Maingat at dahan-dahan ko itong isinuot muli sa kaniya, sinisiguradong hindi siya magigising sa bawat galaw ko. Pagkatapos, binalot ko rin ang aking sarili sa pamamagitan ng pagkuha ng malinis na short at t-shirt sa aking aparador.

​Nang maisuot ko na ang aking pambahay na damit at nakapaglinis, dahan-dahan akong humiga muli sa kaniyang tabi. Isiniksik ko ang aking katawan sa kaniyang nag-aapoy na bisig, ipinasok ang aking ulo sa ilalim ng kaniyang matikas na leeg, at mahigpit siyang niyakap. Ramdam ko ang pamilyar at panatag na amoy ng aking ama na bumabalot sa aking buong pagkatao. Sa gabi na itong puno ng kasalanan at lihim, ipinikit ko ang aking mga mata, natutulog nang mahimbing sa piling ng lalaking tanging nagmamay-ari ng aking puso.

~~~ End of Flashback ~~~

​Ang rebelasyon ay tila isang malakas na bomba na sumabog sa gitna naming lahat. Walang nakapagsalita. Napatingin ang apat kong kapatid kay Papa, bakas sa kanilang mga mukha ang halo-halong galit, gulat, at matinding pagkabigo. Maging si Papa ay napatingin sa kaniyang sariling mga kamay, nanginginig ang kaniyang panga habang unt-unting nagbabalik sa kaniyang isip ang mga multo ng gabing kaniyang nakalimutan.

​Subalit mabilis na pinawi ni Papa ang kahinaan sa kaniyang mukha. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata nang mariin, huminga nang malalim, at nang muli niyang idilat ang mga ito, bumalik ang kaniyang maawtoridad at matigas na pagkatao bilang padre de pamilya.

​Tumayo siya nang tuwid at hinarap ang aking mga kapatid.

​"Pumasok kayo sa mga kwarto ninyo. Ngayon din," utos ni Papa sa isang mababa ngunit napakarahas na boses.

​"P-Papa..." pagsubok ni Kuya Ismael na humakbang patungo sa akin, ang kaniyang mga mata ay puno ng pag-aalala at pagnanais na hilahin ako palayo sa sahig.

​"Sabi nang pumasok sa kwarto!" dinaluhong sila ng sigaw ni Papa, dahilan para mapaurong silang apat. "Walang lalabas hangga't hindi ko sinasabi! At ikaw, Casper, huwag na huwag mo nang tatabihan si Ismael ngayong gabi o sa mga susunod pa na gabi! Umakyat na kayong lahat!"

​Sa tindi ng takot sa awtoridad ng aming ama, kahit si Kuya Ismael na may dalang matinding lungkot at disappointment ay walang nagawa kundi ang sumunod. Narinig ko ang mabibigat at mabagal nilang hakbang paakyat sa hagdan hanggang sa isa-isang sumara ang mga pinto sa itaas.

​Naiwan ang katahimikan sa sala. Kaming dalawa na lang ni Papa ang natira.

​Dahan-dahan siyang lumapit sa akin, ang kaniyang anino ay tuluyang lumamon sa aking maliit na katawan. Huminto siya sa tapat ko at tumingin nang diretso sa aking mga mata, walang bakas ng emosyon kundi purong kapangyarihan.

​"Tumayo ka riyan, Casper," mababa ngunit mariing utos niya. "Pumunta ka sa banyo at maligo ka. Hugasan mo ang lahat ng dumi na iyan sa katawan mo bago ka pumasok sa kwarto ko."

​Nanginig ang buong katawan ko sa takot. "P-Papa..."

​"Huwag ka nang sumagot!" pagputol niya sa aking pakiusap, mas lalong nagiging seryoso ang kaniyang boses. "Masyado nang naging maluwag ang bahay na ito kaya nagawa ninyong mag-atras-atrasan sa likod ko. Pumasok ka sa kwarto ko pagkatapos mong maligo dahil mag-uusap tayo nang masinsinan. Tuturuan kita ng leksyon na hinding-hindi mo makakalimutan, para malaman mo kung sino talaga ang dapat mong pakinggan at sundin sa bahay na ito. Maliwanag?!"

# Chapter 1

CHAPTER 1

​Flashback (Tatlong taon ang nakararaan - 14 na taong gulang si Casper)

Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko dahil sa liwanag ng umaga sa bintana ng kwarto ni Papa Ezekiel. Dahan-dahan kong iginaya ang aking paningin sa kaniyang natutulog na mukha sa aking tabi. Siyam na buwan na ang nakalilipas simula nang hindi na bumalik si Mama, at sa bawat araw na dumaan, nakikita ko ang labis na kalungkutan sa mga mata ni Papa. Kaya naman, pinili kong tabihan siya sa pagtulog para kahit paano ay mabawasan ang kaniyang pangungulila at nakakatulog na nang maayos si Papa.

​Kahit labing-apat na taong gulang pa lamang ako, hindi ako manhid. Alam ko at nauunawaan ko ang mga nangyayari sa aming paligid, pati na ang mga bigat na dinadala ng bawat isa sa pamilyang ito. Marahan akong lumapit at hinalikan ko si Papa sa kaniyang noo.

"I love you po, Papa. Nandito lang po kami nila Kuya-lalo na ako." isang tahimik na pagbati bago ako dahan-dahang bumangon at bumaba sa kusina.

​Kailangang-kailangan kong magluto agad. Kilala ko si Kuya Owell-laging mainit ang ulo niyon tuwing bagong gising. Kapag bumaba siya at nakitang walang pagkain sa hapag, siguradong masasaktan na naman ako. Ilang beses na niya akong binuhatan ng kamay, sabay banta na huwag na huwag akong magsusumbong kay Papa Ezekiel o kaya kay Kuya Ismael na panganay. Ayoko ng gulo, kaya tinitiis ko na lang ang kaniyang bagsik.

Si Kuya Limuel, hindi pisikal pero emosyonal naman ang pananakit sa akin na sinasabing ang malas ko daw sa pagiging bakla ko at ang pagiging bakla ko raw ang dahilan kung bakit umalis si Mama na binabalewala ko na lang dahil 'di naman totoo 'yon.

Si Kuya Ansel naman, hindi ko maintindihan dahil ayaw ako palapitin sa kahit na sino-lalo na sa mga lalaki. Tila ayaw niya ako magkaroon ng mga kaibigan.

​Sari-saring amoy ng bawang at bango ng itlog ang humalo sa hangin nang matapos kong ihanda ang tuyo, sinangag, at mga pritong embotido. Hindi nagtagal, narinig ko na ang mabibigat na yabag mula sa hagdanan. Isa-isa nang nagbabaan ang aking mga kuya kasama si Papa.

​Sa bawat umaga, hindi ko mapigilang mamangha at kabahan sa tuwing nakikita ko silang lahat. Naka-boxer shorts lang silang pumuwesto sa kusina, walang mga saplot pang-itaas, na naglalantad ng kanilang matitipunong pangangatawan. At dahil umaga, halatang-halata ang pagka-tayo ng kanilang mga pagkalalaki sa ilalim ng manipis na tela. Kay Papa Ezekiel ko lang naman madalas nakikita nang malapitan iyon-at kung minsan nga ay nararamdaman ko pa kapag natutulog kami, ngunit pinipili ko na lamang na huwag bigyan ng pansin o lagyan ng malisya.

​Alam ng buong pamilya na ako ay isang binabae. Siguro ay iyon din ang dahilan kung bakit ganoon na lamang katindi ang malamig at supladong trato sa akin nina Kuya Owell, Kuya Limuel, at Kuya Ansel. Para sa kanila, iba ako. Subalit si Kuya Ismael... siya lang ang bukod-tanging mabait sa akin. Noong nalaman niyang binabae ako, hindi nagbago ang kaniyang tingin; nanatili siyang mapag-aruga at mapagtanggol.

​Bago pa man mapansin ng mga barako sa paligid ko na nakatitig ako sa kani-kanilang mga pagkalalaki, mabilis kong tinapos ang paghahain ng mga plato at kubyertos sa mesa upang maiwasan ang anumang hinala.

​Dire-diretsong umupo sa hapag-kainan sina Kuya Owell, Limuel, at Ansel. Bakas ang pagsusuplado sa kanilang mga mukha habang hindi man lang ako tinapunan ng tingin.

​"Ayan na pala ang agahan. Umalis ka nga sa daan, Casper, nakaharang ka," asik ni Kuya Limuel habang marahas na hinahila ang upuan.

​"Ang bagal mo namang kumilos," dagdag pa ni Kuya Owell na may kasamang matalim na tingin, na tila nagpapaalala sa akin ng kaniyang mga banta.

Si Kuya Ansel, hindi ako pinagbubuhatan ng kamay o tinatapunan ng mga masasakit na salita pero palaging nakasimangot kapag nakikita ako na parang diring-diri sa akin. Pero kapag kasama ang girlfriend niya, ang laki ng tuwa. 

​Bago pa man tuluyang madaig ng takot ang dibdib ko, naramdaman ko ang isang malaki ngunit mainit na palad sa aking balikat. Si Papa Ezekiel, kasunod si Kuya Ismael.

​Lumapit si Papa sa akin, hinawakan ang aking panga nang marahan, at itinaas ang aking mukha upang itanim ang isang mabilis ngunit mapagmahal na halik sa aking noo at pisngi. "Hoy! Mga putang ina niyo, tigil-tigilan niyo ang bunso niyo!" Bulyaw ni Papa sa dalawa sabay baling ng tingin sa akin at kumalma "Salamat sa pagkaing inihanda mo, bunso," malambing na wika ni Papa, ang kaniyang boses ay malayo sa bagsik na ipinapakita niya sa ibang mga kapatid ko.

​Sumunod naman si Kuya Ismael na ngumiti sa akin nang tapat, sabay haplos sa aking buhok at hinalikan din ako sa pisngi. "Magandang umaga sa pinakamagandang, Bunso. Kain ka na rin dito sa tabi ko, huwag mo nang pansinin ang mga 'yan."

​Sa kabila ng panlalamig at palihim na pananakit at mapanghusgang tingin ng tatlo kong kuya, ang mga sandaling tulad nito kasama si Papa at si Kuya Ismael ang nagbibigay sa akin ng lakas na magpatuloy.

Pagkatapos ng mabilis at masaganang agahan, unti-unti nang nagbago ang atmospera sa loob ng bahay. Isa-isa nang nagsipag-akyatan ang mga barako upang maligo at maghanda para sa kanilang mga trabaho. Naiwan ako sa kusina para mag-ayos ng mga pinagkainan, habang si Kuya Ansel naman ay pabalagbag na umakyat para magbihis ng kaniyang uniporme. Junior High pa lamang ako noon, samantalang si Kuya Ansel naman ay nasa Senior High na sa parehong paaralan.

​Minsan lang kung sumabay sa pagpasok sa akin si Kuya Ansel. Sa katunayan, hindi ko rin naman pangarap na makasabay siya palagi dahil bukod sa hindi niya ako kinakausap at turing na parang hangin, mas lalong bumibigat ang pakiramdam ko kapag nakakasabay namin ang girlfriend niya. Sa tuwing nagkakatagpo ang mga landas namin, napakatatalas ng ipinupukol na tingin ng girlfriend niya sa akin sa hindi ko malamang dahilan. Para bang may nagawa akong napakalaking kasalanan sa kaniya. Pero sa kabila ng kaniyang panlalamig sa umaga, may isang bagay na hindi pumapalyang gawin si Kuya Ansel: ang pumunta sa silid-aralan ko tuwing sasapit ang tanghalian upang sunduin ako at sabay kaming kumain sa canteen.

​Nang matapos akong mag-ayos, bitbit ko na ang aking backpack at naghanda nang lumabas. Saktong pababa na rin mula sa hagdan sina Papa Ezekiel at Kuya Ismael, parehong bihis na bihis na para sa kani-kanilang trabaho.

​"O, Casper, bunso ko," tawag sa akin ni Papa Ezekiel, lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking balikat habang ang kaniyang boses ay punong-puno ng pag-aalala. "Mag-iingat ka sa paaralan, ha? Huwag kang kung saan-saan pupunta pagkatapos ng klase." Sabi niya sabay palihin na naglagay ng tatlongdaang piso sa palad ko.

May panlalaki na ako! Char! 

​"Opo, Papa. Salamat po," nakangiting sagot ko.

​Bumaling naman si Papa kay Kuya Ansel na noon ay pababa na rin ng hagdan, bitbit ang kaniyang bag. Agad na bumalik ang pagiging seryoso at boses-awtoridad ni Papa. "Ansel, bantayan mo nang maigi ang bunso mo doon sa paaralan. Maraming mga batang lalaki ang umaaligid at nagmamasid kay Casper kahit dito sa atin. Lalo na ngayong umuusbong na ang pagladalaga ng bunso natin. Alam mo na ang gagawin mo kapag may nanggulo sa kaniya."

​Nag-tsk lang si Kuya Ansel bilang tugon, isinabit ang bag sa kaniyang balikat nang walang kagana-gana at hindi man lang tumingin sa amin.

​"Papa, aalis na po ako," paalam ko sabay lapit kay Papa at humawak sa braso tapos tumingkayad para humingi ng halik sa pisngi bago pumasok. Pagkatapos kong mabilis na mahasikan ang pisngi ni Papa, lumingon ako kay Kuya Ismael na noon ay nakangiti sa akin.

​"Paano naman ako, bunso? Walang halik si Kuya?" biro ni Kuya Ismael habang itinuturo ang kaniyang sariling pisngi, may mapaglarong ngiti sa kaniyang mga labi.

​Natawa ako nang bahagya at lumapit din sa kaniya para halikan siya sa pisngi. "Mag-iingat po kayo sa trabaho, Kuya Ismael."

​"Ikaw din, Casper. Huwag mong papabayaan ang sarili mo, ha? At kapag may umaway sa'yo, sabihin mo agad sa akin o kay Ansel," malambing na tugon ni Kuya Ismael habang hinahaplos ang aking buhok.

​Habang nangyayari ang tagpong iyon, napansin ko sa gilid ng aking mga mata ang tatlo ko pang kuya-sina Kuya Owell, Kuya Limuel, at maging si Kuya Ansel. Tahimik lang silang nakatayo sa magkakaibang sulok ng sala, nakatingin nang diretso sa amin - sa akin habang naghahalikan kami nina Papa at Kuya Ismael sa pisngi. Ngunit nang mapansin nilang lumingon ako sa kanilang direksyon, sabay-sabay nilang ibinaling sa iba't ibang direksyon ang kanilang mga paningin, tila nagpanggap na walang nakita o walang pakialam sa nangyayari.

​Gaya ng inaasahan, hindi ko kasabay na pumasok sa paaralan si Kuya Ansel nang umagang iyon dahil nauna na siyang maglakad nang mabilis. Nang makarating ako sa aming silid-aralan, normal na gawi lang ang lahat. Maingay ang mga kaklase ko, may mga nagtatakbuhan, at may mga nagkokopyahan ng takdang-aralin. Umupo ako sa aking pwesto sa may malapit sa bintana at inayos ang aking mga gamit.

​Habang nagbabasa ako, lumapit sa akin ang isa kong kaklaseng lalaki na si Carl. May bitbit siyang baunan at nakangiti nang malawak habang umuupo sa bakanteng upuan sa tabi ko.

​"Hi, Casper! Magandang umaga," masiglang bati ni Carl. "Naisip ko lang, baka gusto mong sumabay sa akin mag-lunch mamaya? May dala akong masarap na ulam, luto ng Mommy ko. Pwede nating paghatian."

​Bahagya akong nailang at umiling nang marahan bilang pagtanggi. "Ah, Carl, salamat sa aya... pero huwag na. May kasabay na kasi akong mag-lunch, eh."

​Subalit hindi nagpatalo si Carl. Sa halip na lumayo o bumalik sa upuan niya, mas lalo pa siyang lumapit at ipinatong ang kaniyang mga siko sa aking lamesa. "Sus, okay lang 'yan! Sino ba 'yung kasabay mo? Sabihin mo na lang na may kasabay ka na ngayon. Mas masaya kapag marami tayo, 'di ba? Sige na, Casper, huwag mo na akong tanggihan."

​"H-hindi talaga pwede, Carl. Palaging seryoso 'yun pagdating sa usapan," pilit ko pa ring pag-iwas, sinusubukang hindi maging bastos sa kaniya. Ngunit sadyang mapilit si Carl at patuloy pa rin sa pangungulit sa akin, pilit na inilalapit ang kaniyang mukha upang makuha ang atensyon ko.

​Lumipas ang mga oras at sumapit ang break time ng tanghalian. Biglang nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng silid-aralan nang magsimulang magtilian ang mga babae kong kaklase na noon ay siksikan at nakaabang sa may bintana at pinto.

​"Oh my god! Nandiyan na naman si Kuya Ansel!" tili ng isa kong kaklase.

​"Ang gwapo niya talaga, grabe! Bagay na bagay sa kaniya ang uniporme niya. Ang tangkad at ang laki ng katawan niya, parang college student na siya!" bulong naman ng isa pa habang kinikilig at nag-aayos ng buhok.

Sino ba naman kasi ang hindi mamamangha sa kakisigan ni Kuya? Halos pumutok na ang uniporme dahil sa laki ng katawan kahit mag-17 pa lang si Kuya, nakikipag-sabayan na ang katawan niya sa mga kuya namin.

​Walang palya ang eksenang iyon tuwing lunch. Kumbaga, kilala at sikat talaga si Kuya Ansel sa buong paaralan dahil sa taglay niyang matinding kakisigan at pagiging barako-isang katangiang hinahangaan ng marami kahit pa kilala rin siyang suplado at basagulero. Lumakad si Kuya Ansel sa koridor nang may awtoridad at dire-diretsong huminto sa tapat ng pinto ng aming silid-aralan upang hintayin ako. Seryoso at blanko ang kaniyang mukha, hindi man lang tinatapunan ng tingin ang mga babaeng kaklase ko na pilit na nagpapapansin at kumakaway sa kaniya sa tabi ng pinto. Nanatili lang siyang nakatayo doon, nakasandal sa pader, at naghihintay na lumabas ako.

​Mabilis kong iniligpit ang aking mga notebook sa bag upang hindi paghintayin nang matagal si Kuya Ansel. Nang makalabas na ako sa pinto ng silid upang sundan siya, napansin kong nakasunod pa rin pala sa akin si Carl, bitbit pa rin ang kaniyang baunan at tila walang balak sumuko.

​Dahil dito, napansin agad ni Kuya Ansel ang presensya ni Carl. Tumuwid sa pagkatayo si Kuya Ansel at hinarap kami. Ang kaniyang mga mata ay agad na sumingkit habang ang kaniyang mukha ay binalot ng matinding kasungitan at bagsik.

​"Sino 'tong bata na 'to, Casper? Bakit nakasunod sa'yo?" malamig at baritonong tanong ni Kuya Ansel, ang boses ay puno ng babala habang nakatitig nang matalim kay Carl.

​Bago pa ako makasagot, sumabat si Carl na pilit pinapalakas ang loob, bagamat halatang nanginginig ang boses. "Ah... Hi, Kuya. Ako si Carl, kaklase ni Casper. Sasabay sana ako sa kaniya mag-lunch ngayon."

​Sa isang iglap, tila nadiliman ang paningin ni Kuya Ansel sa narinig. Hakbang-hakbang siyang lumapit kay Carl, dahilan upang mapaatras ang aking kaklase. Ang kaniyang malaking katawan ay tuluyang dambana sa harapan ni Carl, habang ang kaniyang mga kamao ay unti-unting nagpupuyos sa galit.

​"Sasabay? At sino namang nagsabi sa'yong pwede mo siyang sabayan?" may pagbabantang usal ni Kuya Ansel, halos magsalubong na ang kaniyang mga kilay. "Pakinggan mo ako nang mabuti, bata. Kung pinopormahan mo o binabalak mo mang pag-diskitahan ang kapatid ko, sinasabi ko sa'yo... malilintikan ka sa akin. Huwag na huwag ko nang makikitang aaligid-aligid ka pa sa kaniya kung ayaw mong may mangyaring masama sa'yo. Wala akong pake kahit nasa paaralan tayo."

​Nanlaki ang mga mata ni Carl sa matinding takot. Napalunok siya nang malalim at mabilis na pinalihis ang kaniyang tingin mula sa nagngangalit na mukha ni Kuya Ansel. "H-hindi po, Kuya... S-sige, mauna na ako," nauutal na sagot ni Carl bago patakbong bumalik sa loob ng silid-aralan, iniwan ang kaniyang baunan.

​Napabuntong-hininga ako nang malalim, nakakaramdam ng matinding hiya at inis. Ganito na lang palagi ang eksena sa tuwing may lumalapit, nakikipag-usap, o sumasabay sa aking lalaki sa paaralan. Palagi silang binabantaan at tinatakot ni Kuya Ansel gamit ang kaniyang pagiging barako at pagiging basagulero. Dahil dito, wala tuloy akong naging kaibigang lalaki sa paaralan; ang mga nakakasalamuha ko lang ay mga iilang babae o kaya ay mga kapwa ko binabae na hindi niya pinapansin.

​"Kuya Ansel naman!" reklamo ko sa kaniya, ang boses ko ay bakas ang pagtatampo habang nakatingin sa kaniya. "Bakit mo naman ginawa 'yun? Nakikipagkaibigan lang naman si Carl sa akin, wala naman siyang ginagawang masama! Nakakahiya sa mga kaklase ko, lagi mo na lang silang tinatakot!"

​Hindi man lang ako tiningnan ni Kuya Ansel pagkatapos kong magsalita. Nanatili namang blanko at suplado ang kaniyang mukha, tila walang narinig sa aking mga pakiusap. Inayos niya lang uli ang kaniyang backpack at tumalikod sa akin.

​"Sumunod ka na lang sa canteen kung ayaw mong magutom. Huwag kang madaming salita," maikli at walang emosyon niyang utos bago naglakad palayo, kaya wala akong nagawa kundi ang tahimik na sumunod sa kaniyang likuran.

Nakasunod lang ako sa malalaking hakbang ni Kuya Ansel habang naglalakad kami patungo sa canteen. Kahit naiinis pa rin ako sa ginawa niya kay Carl, pinili ko na lang manahimik dahil alam kong wala rin naman akong mapapala kung makikipagtalo ako sa kaniya. Pagdating namin sa canteen, agad kaming naghanap ng bakanteng pwesto sa dulo, malayo sa kumpulan ng mga estudyanteng maingay na nagkakantiyawan.

​Nang makaupo na kami, binuksan ko ang aking backpack at maingat na inilabas ang dalawang magkaparehong baunan na inihanda ko kaninang umaga. Ang isa ay kulay asul para kay Kuya Ansel, at ang isa naman ay kulay pink para sa akin. Alam kong masungit at suplado siya, pero pagdating sa pagkaing niluluto ko, hindi kailanman tumanggi si Kuya Ansel. Tahimik niyang tinanggap ang baunan at binuksan ito, seryoso pa rin ang mukha pero halatang nagustuhan ang nakitang ulam-embotido at sinangag.

​"Salamat," maikling usal niya bago kumuha ng kutsara at nagsimulang kumain nang walang kaimik-imik.

​"Walang anuman, Kuya," sagot ko naman habang binubuksan ang sarili kong pagkain.

​Habang payapa kaming kumakain, biglang umingay ang paligid nang magsilapitan ang ilang kapwa niya varsity players sa basketball. May mga bitbit silang tray ng pagkain mula sa counter ng canteen, pero nang makita ang dala kong baon, agad silang nag-ingay at nakiusyoso.

​"Hi, Casper! Wow, pre! Ang sarap naman niyan! Luto ba ng tsiks mo 'yan?" Bati sa akin ng isia ng sa mga kateam niya na si Marco, pagkatapos dumungaw sa baunan ni Kuya Ansel. "Pahingi naman kahit isang hiwa lang ng embotido, oh! Mukhang mas masarap 'yan kaysa sa panis na ulam dito sa canteen!"

​Agad na nagbago ang timpla ng mukha ni Kuya Ansel. Mabilis niyang hinarangan ng kaniyang malaking palad ang baunan, sabay pinaligiran sila ng kaniyang matalim na tingin. "Umalis nga kayo rito. Maghanap kayo ng sarili ninyong pagkain. Walang hihingi rito kahit tikim," malamig at mariing banta niya na naging dahilan para mapaurong si Marco at ang iba pa niyang kasamahan habang tumatawa nang pilit.

​Ngunit hindi pa man tuluyang nakakaalis ang mga kateam niya, isang pamilyar at maarteng boses ang biglang umalingawngaw sa likuran namin.

​"Babe! Sa wakas, nahanap din kita!"

​Si Brenda-ang girlfriend ni Kuya Ansel. Agad siyang lumapit sa amin at nang-aakit na pumalupot sa leeg at balikat ni Kuya Ansel, kung makalingkis ay parang higad na walang pakialam kung maraming estudyante ang nakakakita sa kanila. Umupo siya sa mismong tabi ni Kuya Ansel, halos idikit na ang buong katawan sa kaniya.

​"Kanina pa kita hinahanap sa room niyo, nandito ka lang pala," nakapout na reklamo ni Brenda, ang boses ay pilit na pinapa-cute habang hinahawakan ang braso ni Kuya. "Ano ba 'yang kinakain mo? So Cheap pero mukhanh masarap, ah! Subuan mo naman ako, Babe... Sige na, nagugutom na ako, eh."

​Inasahan kong magiging malambing si Kuya Ansel sa kaniya, pero nagkamali ako. Marahas ngunit banayad na inalis ni Kuya Ansel ang braso ni Brenda na nakalingkis sa kaniya. Hindi man lang siya natinag sa pagka-beast mode ng girlfriend niya.

​"Bumili ka ng sarili mong pagkain doon sa counter, Brenda. Huwag mo akong kulitin, kumakain ako," walang emosyong sagot ni Kuya Ansel, sabay subo muli ng kanin na tila walang nakapulupot sa kaniya kanina.

​"Babe naman! Ang dami-dami niyan, ayaw mo man lang akong bigyan kahit konti? Girlfriend mo ako, 'di ba?" pagmamaktol ni Brenda, sabay sulyap nang matalim sa direksyon ko.

​Nang mapansin niyang nakatingin ako, biglang nag-iba ang ekspresyon ng mukha niya. Ang kaniyang mga mata ay nanliit sa matinding inis at inggit. "Saka bakit dalawa 'yan? Sino ba ang nagluto niyan? Huwag mong sabihing galing na naman 'yan sa... bakla mong kapatid?" may halong pangdidiri at pagmamataas na tanong niya, sadyang ipinaririnig sa akin para saktan ang damdamin ko.

​Yumuko na lang ako at naramdaman ko ang mabilis na pag-init ng aking mga pisngi sa hiya. Palagi na lang siyang ganyan sa tuwing magkakatagpo kami.

​"Brenda, tumahimik ka kung ayaw mong mapalayas dito sa mesa o baka ingudngod kita mismo rito," pagbabanta ni Kuya Ansel, ang boses ay mas lalong lumalim at naging seryoso. "Sinasabi ko sa'yo, bumili ka ng sarili mo kung ayaw mong magutom. Huwag mong pakikialaman ang pagkain ko."

​Dahil sa takot sa lumalalang galit ni Kuya Ansel, padabog na tumayo si Brenda. Inayos niya ang kaniyang buhok nang marahas at hinarap ako, sabay nagtaray at nag-irap ng mga mata nang napakatagal bago naglakad palayo patungo sa counter para bumili ng sariling lunch.

​Nang matapos ang break, tahimik na iniligpit ni Kuya Ansel ang kaniyang baunan at ibinalik sa akin. Sabay kaming naglakad pabalik sa building ng Junior High School. Mabuti na lang at hindi na sumama si Brenda dahil busy ito sa pagdadabog habang kumakain mag-isa sa malayo.

​Nang makarating kami sa tapat ng silid-aralan ko, huminto si Kuya Ansel at humarap sa akin gamit ang kaniyang seryosong mukha.

​"Casper," tawag niya sa pangalan ko. "Huwag mo na akong hintayin mamaya pagkatapos ng klase mo. May training kami sa varsity para sa darating na laro. Mauna ka nang umuwi, maliwanag?"

​"Opo, Kuya. Mag-iingat ka sa training niyo," sagot ko habang tumatango. Hindi na niya ako sinagot pa at agad na tumalikod para bumalik sa kaniyang sariling building.

​Nagpatuloy ang mga klase ko sa hapon nang normal at payapa. Wala na rin akong nakitang bakas ni Carl dahil mukhang natakot talaga ito sa banta ni Kuya Ansel kaninang tanghali. Nang tumunog ang huling bell na hudyat ng uwian, mabilis kong inayos ang aking mga gamit at sumabay sa agos ng mga estudyanteng palabas na ng gate ng paaralan.

​Habang naglalakad ako malapit sa guard house, may isang matangkad na lalaking biglang humarang sa daan ko. Nagulat ako nang makita ang kaniyang mukha-si Leo, isa sa mga sikat na kateam ni Kuya Ansel sa basketball varsity. Pogi rin siya, matipuno, at may mapaglarong ngiti sa mga labi na ngayon ay nakatitig sa akin.

​"Hey, Casper! Uwian mo na pala," masiglang bati ni Leo, habang isinasabit ang kaniyang gym bag sa isang balikat.

​"Ah, opo, Kuya Leo. Katatapos lang po ng huling subject ko," magalang na sagot ko, medyo nailang dahil hindi ko naman siya madalas makausap kung wala si Kuya Ansel.

​"Sakto! Gutom ka na ba?" tanong niya sabay lapit sa akin, dahilan upang mapatingin ang ilang mga estudyante sa paligid. "Ayain sana kitang kumain muna ng fishball at kikiam doon sa may labas ng gate. Masarap 'yung sawsawan doon, sikat sa mga estudyante. Libre ko, huwag kang mag-alala."

​Bahagya akong nag-atubili dahil naalala ko ang bilin nina Papa at Kuya Ansel. "Naku, Kuya Leo, salamat po... Pero baka po magalit si Kuya Ansel kapag nalaman niyang hindi ako diretso umuwi. May training po kayo ngayon, 'di ba?"

​Natawa nang bahagya si Leo, isang tawang tila may itinatagong ibang pakay ngunit pilit na pinagmumukhang normal. "Sus, huwag kang mag-alala kay Ansel! Maya-maya pa ang simula ng training namin, may inaasikaso pa 'yun sa locker room. Saka kaibigan ko naman ang kuya mo, hindi 'yun magagalit kung sasamahan kita saglit. Sige na, Casper, mapilit ako pagdating sa masasarap na pagkain. Sandali lang naman tayo, eh."

​Dahil sa pagiging mapilit niya at sa pag-iisip na kaibigan naman siya ng aking kuya kaya ligtas akong kasama siya, dahan-dahan akong tumango. "S-sige po, Kuya Leo. Saglit lang po, ha? Baka hanapin na ako sa bahay."

​"Ayan, ganyan dapat! Tara na, Baby," nakangiting yakag ni Leo habang iginagaya ako palabas ng gate.

​Pagkalabas na pagkalabas namin ng gate ng paaralan, habang naglalakad kami patungo sa pwesto ng tusok-tusok, may pamilyar na bulto ng tao ang biglang nakatawag ng pansin ko sa may di-kalayuan. Nakita ko ang likuran ng isang babaeng may mahabang buhok at pamilyar na uniporme-si Brenda, ang girlfriend ni Kuya Ansel.

​May kasama siyang isang lalaki na siksik din ang katawan, ngunit base sa tindig, hubog ng likod, at pananamit nito, nakakasiguro akong hindi iyon si Kuya Ansel. Napaka-espesyal ng pagkakahawak ng lalaki sa baywang ni Brenda habang si Brenda naman ay nakasandal ang ulo sa balikat nito habang naglalakad sila patungo sa madilim na bahagi ng parking lot ng paaralan.

​Kumunot ang noo ko at napatigil ako sa paglalakad, sinusubukang mas lalong titigan ang dalawa upang makasiguro kung tama ba ang hinala ko.

​"O, Casper, bakit ka huminto? May problema ba?" untag sa akin ni Leo nang mapansin niyang naiwan ako sa paglalakad.

​"Ah... Kuya Leo, parang nakita ko kasi si Ate Brenda doon sa may parking," turo ko sa direksyon ng dalawa gamit ang aking nguso. "Sino kaya 'yung kasama niya? Parang hindi naman si Kuya Ansel-"

​Bago ko pa man matapos ang sasabihin ko at bago ko pa tuluyang masundan ng tingin kung saan pupunta ang dalawa, biglang hinawakan ni Leo ang aking siko at marahan ngunit mabilis akong hinila palayo upang ibalik ang atensyon ko sa kaniya.

​"Hayaan mo na 'yun, Casper. Baka pinsan niya lang o kaklase na may tinutulungan," mabilis na pagdadahilan ni Leo, tila pilit na inililihis ang paningin ko mula sa parking lot. "Huwag na nating pakialaman ang buhay ng iba. Mas mahalaga ang fishball ngayon, baka maunahan pa tayo ng ibang estudyante at maubusan ng kikiam. Tara na, gutom na talaga ako!"

​Dahil sa lakas ng hila at sa dulas ng dila ni Leo, hindi ko na nagawang lumingon muli sa parking lot. Nagpatianod na lang ako sa kaniya hanggang sa makarating kami sa tapat ng kariton ng fishball.

​"Manong, kuha po kami ng fishball at kikiam. Pakikwenta na lang po pagkatapos namin! 'Yung malutong, ha?" masiglang order ni Leo sa tindero, sabay abot ng bayad bago bumaling sa akin na may kasamang malawak na ngiti. "O, Casper, kumuha ka na ng stick. Tikman mo 'tong matamis at maanghang na sawsawan, paniguradong magugustuhan mo 'to."

​"Salamat po, Kuya Leo," sabi ko na lang, habang pilit kong iwinawaksi sa aking isipan ang nakita ko kanina, at nagsimula na nga kaming kumain ng mga libre niyang fishball at kikiam sa ilalim ng mainit na hapon.

​Dahil sa masarap na sawsawan at sa nakakawiling kwento ni Kuya Leo, hindi ko na namalayan ang pagtakbo ng oras. Napakahaba ng aming naging kwentuhan at pagtambay sa tapat ng kariton. Ngayon ko lang din napansin na napakadaldal pala niyang kausap at marami siyang nakatutuwang kwento tungkol sa mga laro nila sa varsity. Sa tuwing nagsasalita siya, magaan ang loob ko dahil pakiramdam ko ay isa siyang mabait na nakatatandang kapatid na ngayon ko lang nakasalamuha nang malapitan.

​"O, Casper, subukan mo pa 'tong isang fishball," nakangiting sabi ni Leo habang itinutusok ang stick sa isang bagong luto at pinalalapit ito sa aking mukha. "Huwag kang mag-alala, nahihipan ko na 'to kanina pa kaya hindi na 'to mainit sa dila. Sige na, subo mo na."

​"Naku, salamat po, Kuya Leo," magalang kong sagot na may kasamang tipid na ngiti. Tinanggap ko ang kaniyang subo nang walang anumang malisya sa aking isipan. Para sa akin, natural na kilos lang ito ng isang kuya na nag-aalaga sa kaniyang nakababatang kapatid.

​Ngunit habang nginunguya ko ang pagkain, hindi ko maiwasang mapansin ang kakaibang atmospera sa paligid. Ang mga mata ng mga tao sa labas ng gate-lalo na ang mga kababaihang estudyante na nakatambay din doon-ay napakatatalas. Parang may mga kutsilyong nakatitig sa akin, puno ng inggit, inis, at bulong-bulungan dahil sa pampublikong pag-asikaso sa akin ng isa sa mga sikat na basketball player ng paaralan. Naramdaman ko ang muling pag-init ng aking mga pisngi kaya bahagya akong yumuko para iwasan ang kanilang mga tingin.

​Akmang kukuha muli si Kuya Leo ng isa pang kikiam at ihahanda na naman itong isubo sa akin nang biglang may isang malaki at mahigpit na kamay ang sumunggab at humawak sa kaniyang braso. Nabitin sa ere ang stick.

​"Ansel," gulat na usal ni Leo nang mapalingon siya sa kaniyang tabi.

​Si Kuya Ansel pala. Sobrang talim ng kaniyang mga mata na nakatitig kay Leo, at ang kaniyang mukha ay balot ng matinding kadiliman na tila anumang oras ay sasabog siya sa galit. Bakas pa sa kaniyang leeg ang kaunting pawis mula sa training, pero mas nangingibabaw ang bigat ng kaniyang presensya.

​"Anong ginagawa mo sa kapatid ko?" mababa, mariin, at puno ng banta ang boses ni Kuya Ansel habang hindi pa rin binibitiwan ang braso ni Leo.

​Bahagyang natawa si Leo, pilit na pinatitigas ang kaniyang boses para hindi mahalata ang kaba. "Easy ka lang, pre. Wala naman kaming ginagawang masama. Nililibre ko lang naman ng pagkain ang bunso mo dahil nakasalubong ko kanina sa gate. Gutom daw, eh."

​Agad naman akong sumabat para hindi sila mag-away, sinusubukang pagaanin ang sitwasyon. "Opo, Kuya Ansel! Totoo po 'yung sinabi ni Kuya Leo, nilibre niya po ako ng fishball at kikiam. Saka masaya po pala siyang kausap, ang dami niyang nakatutuwang kwento!" sabi ko habang nakangiti kay Kuya Ansel, bago muling bumaling kay Leo na may kasamang tapat na ngiti ng pasasalamat.

​Ngunit sa halip na kumalma, lalong nagdilim ang paningin ni Kuya Ansel sa nakitang palitan namin ng ngiti. Marahas niyang binitiwan ang braso ni Leo at humakbang nang mas malapit dito.

​"Sinasabi ko sa'yo, Leo, huwag na huwag mo nang lalapitan muli ang kapatid ko. Huwag mo na siyang kakausapin o aayain kung saan-saan. Lumayo ka sa kaniya," malamig at may pinal na tono na utos ni Kuya Ansel, sapat na para mapawi ang mapaglarong ngiti sa mga labi ng kaniyang kateam.

​Bago pa man makasagot si Leo, hinarap ako ni Kuya Ansel at dinuro ako ng kaniyang hintuturo, bakas ang matinding pagkadismaya sa kaniyang mukha. "At ikaw, Casper! Hindi ba't sinabihan kita kanina bago magsimula muli ang klase mo na umuwi ka agad pagkatapos ng uwian? Bakit nandito ka pa rin at nakikipagkwentuhan sa labas?  Hindi ka ba sumusunod sa utos ko?!"

​"K-Kuya, sorry po... K-kasi akala ko naman po ayos l-lang dahil kaibigan mo naman si Kuya Leo-" nauutal kong pagdadahilan, habang pilit na humahawak sa strap ng aking backpack dahil sa takot.

​"Walang pero-pero! Sumunod ka sa akin ngayon din," putol niya sa sasabihin ko. Walang sabi-sabi niyang hinawakan nang mahigpit ang aking siko at marahan ngunit mabilis akong hinila palayo sa kariton ng fishball, iniwan si Leo na nakatayo lang doon at nakatitig sa aming pag-alis.

​Dinala ako ni Kuya Ansel sa paradahan ng mga tricycle sa gilid ng kalsada. Agad siyang pumara ng isa at marahas akong itinulak papasok sa loob ng sidecar. "Pumasok ka sa loob. Doon tayo sa bahay mag-usap," utos niya bago siya sumakay sa likod ng driver. Buong biyahe kaming tahimik; tanging ang ingay lang ng makina ng tricycle ang pumapawi sa mabigat na katahimikan sa pagitan naming dalawa.

​Nang makarating kami sa tapat ng aming bahay, mabilis akong bumaba at sumunod sa kaniyang malalaking hakbang pumasok sa loob ng sala. Nang masigurado niyang sarado na ang pinto at kaming dalawa lang ang naroroon, hinarap niya ako nang may nakasuntok na mga kamao sa kaniyang tagiliran.

​Naalala ko bigla ang nakita ko sa parking lot kanina, kaya bago pa man niya ako tuluyang mapagalitan nang husto, pinili ko nang magsalita. "Kuya Ansel... May sasabihin sana ako sa'yo tungkol kanina bago ako yayain ni Kuya Leo."

​Kumunot ang kaniyang noo, seryoso pa rin ang mukha. "Ano 'yun? Huwag mo akong daanin sa ibang usapan, Casper."

​"Hindi po, Kuya... Kasi kanina habang palabas kami ng gate, nakita ko si Ate Brenda doon sa may parking lot ng school," panimula ko, maingat ang boses dahil alam kong girlfriend niya ito. "May kasama siyang ibang lalaki. Matangkad po, siksik ang katawan, at... at kung makahawak po 'yung lalaki sa baywang ni Ate Brenda, napakahigpit. Nakasandal din po ang ulo ni Ate Brenda sa balikat niya habang papunta sila sa madilim na bahagi ng parking. Parang hindi naman po ikaw 'yun, Kuya kasi mas malaki ang katawan mo at siguradong mas pogi ka d'on."

​Inasahan kong magugulat o magagalit si Kuya Ansel sa narinig, ngunit parang kumislap ang mga mata niya pero biglang naging blanko ang kaniyang ekspresyon. Huminga lang siya nang malalim at iniwas ang kaniyang tingin sa akin. "Pabayaan mo na ang babaeng 'yan, Casper. Huwag mo na siyang intindihin o pansinin kung makita mo man siya uli."

​"P-Po? Bakit naman po?" takang tanong ko, nanlalaki ang aking mga mata. "Girlfriend mo po siya, 'di ba? Hindi ka ba nagagalit na may kasama siyang iba?"

​"Nakipaghiwalay na ako sa kaniya kanina pagkatapos mag-lunch," malamig na sagot ni Kuya Ansel, walang kahit anong bakas ng lungkot o panghihinayang sa kaniyang boses. "Kaya wala na akong pakialam kung sino man ang kasama niya o kung anong gawin niya sa buhay niya. At higit sa lahat, tapos na ang usapan tungkol sa kaniya. Ang intindihin mo ay ang sarili mo."

​Bahagya siyang lumapit sa akin, mas lalong naging mariin ang kaniyang titig. "Sinasabi ko sa'yo, Casper, huwag na huwag ka nang lalapit o makikipag-usap sa kahit na sinong lalaki sa paaralan. Kahit na sino pa 'yan. Hindi ka ba talaga nakikinig sa akin?!"

​Napakunot ang noo ko, nakakaramdam ng kaunting inis at pagtatampo sa kaniyang labis na paghihigpit. "Kuya Ansel naman! Kaibigan mo naman si Kuya Leo, 'di ba? Magkateam kayo sa varsity at lagi kayong magkasama sa training, bakit ba pati sa kaniya ay nagagalit ka nang ganyan? Wala naman siyang ginagawang masama sa akin, nilibre lang naman niya ako ng fishball!"

​"Huwag ka nang maraming tanong, Casper!" bulyaw ni Kuya Ansel, ang kaniyang boses ay umalingawngaw sa buong sala na naging dahilan upang mapaurong ako sa takot. "Hindi mo kilala ang mga lalaking 'yan tulad ng pagkakakilala ko sa kanila! Hindi mo alam kung anong tumatakbo sa mga isip nila kapag lumalapit sila sa'yo! Kaya simula ngayon, huwag na ulit makikipag-usap o sasama sa kahit na kanino sa kanila nang wala ako. Maliwanag?!"

​Napatitig ako sa kaniyang nagngangalit na mukha. Kahit pakiramdam ko ay masyado siyang madiktador, wala akong nagawa kundi ang magpatianod na lamang dahil sa takot na mas lalo pa siyang magalit.

​"M-Maliwanag po, Kuya Ansel..." mahina at nauutal kong sagot habang dahan-dahang tumatango.

​"Mabuti. Siguraduhin mo lang na papasok 'yan sa utak mo," huling sabi niya bago niya inayos ang kaniyang backpack sabay tanggal ng uniporme at tumalikod patungo sa kusina para uminom ng tubig. Kita ko ang masel masel niyang likuran.

​Nakahinga ako nang maluwag nang mawala ang kaniyang mabigat na presensya sa tapat ko. "Magbibihis na po muna ako sa kwarto, Kuya... bago ako magluto ng hapunan natin," paalam ko sa kaniya kahit hindi ko alam kung narinig niya ako.

​Mabilis kong binuhat ang aking bag at naglakad patungo sa kwarto na pinaghahatiang tulugan namin ni Papa Ezekiel. Pagkapasok ko sa loob, isinara ko agad ang pinto at napasandal na lang dito habang pilit na pinatatahimik ang mabilis na kabog ng aking dibdib mula sa magulong hapon na ito.

Nang makalabas ako sa aking kwarto matapos magbihis ng pambahay na kasuotan, agad akong nagtungo sa kusina upang simulan ang pagluluto ng aming hapunan. Sanay na ako sa gawaing-bahay; kahit bata pa ako ay maalam na ako sa pag-aasikaso rito sa bahay, lalo na ngayon na siyam na buwan na ang nakalilipas mula nang hindi na umuwi ang aming Mama. Alam kong maya-maya lang ay magsisidatingan na ang iba ko pang mga kuya pati na ang aming Papa mula sa kani-kanilang mga trabaho, kaya naman kailangan kong mapabilis ang pagkilos.

​Habang hinahanda ko ang mga gagamiting kaldero, napansin kong kulang pala ang mga rekado at bawang na gagamitin ko para sa lulutuing ulam. Babalik na sana ako sa kwarto namin ni Papa para kumuha ng pera sa aking wallet nang mapansin kong bahagyang nakabukas ang pinto ng kwarto ni Kuya Ansel.

​Bigla akong napatigil nang may marinig akong kakaibang tunog na nagmumula sa loob. Isang mababa, gumaralgal, at tila nahihirapang ungal.

​Dala ng matinding kuryosidad, dahan-dahan akong lumapit at idinikit ang aking tainga sa kahoy na pintuan. Mas lalong naging malinaw ang bawat tunog. Parang pilit na may pinipigilang boses si Kuya Ansel, ngunit hindi niya maitago ang ganti ng kaniyang mabigat na paghinga.

​"Ah... s-puta... ahhh..." ang mahina ngunit mariing usal ni Kuya Ansel mula sa loob.

​Kinabahan ako, iniisip na baka may masakit sa kaniya o nahihirapan siya matapos ang kaniyang matinding training sa basketball. Dahil sa pag-aalala, marahan kong itinulak ang pinto nang walang nililikhang ingay upang silipin siya. Subalit laking gulat ko-na naging dahilan upang mapasinghap ako sa aking isipan-nang makita ko ang eksena sa loob.

​Si Kuya Ansel ay nakaupo sa gilid ng kaniyang kama, ang kaniyang mga mata ay mariing nakapikit habang ang kaniyang ulo ay nakatingala sa kisame. Walang saplot ang kaniyang itaas na bahagi ng katawan, at kitang-kita ko ang kaniyang maskuladong dibdib at pandesal na tiyan na basang-basa ng pawis na kumikinang sa ilalim ng ilaw. Ang kaniyang kanang kamay ay nakahawak at mabilis na nagbababa-taas, jinajakol ang kaniyang sariling alaga na gising na gising. Kitang-kita ko ang laki nito-tila nasa pitong pulgada ang haba at may kakapalan, ugat-ugatin habang sumasabay sa marahas na galaw ng kaniyang palad.

​"Tangina... sige pa... ahh... p-puta..." pagmura ni Kuya Ansel habang lalong bumibilis ang kaniyang kamay. Ang kaniyang mukha ay tila nakangiwi sa sarap at hirap, habang ang kaniyang malalaking biceps ay bumubukol sa bawat hagod. "Ah... tangina, lalabas na... Casper... t-tangina kang bata ka..."

​Nang marinig ko ang sarili kong pangalan na binanggit niya sa kaniyang ungol habang nagjajakol ay lalong niyanig ang buong katawan ko sa gulat. Ngunit bago ko pa man maproseso ang lahat, biglang mas lalong humigpit ang kakahawak ni Kuya Ansel sa kaniyang ari, nanginginig ang kaniyang buong katawan, at kasabay ng isang napakalalim at paos na ungal-"Ahhhh! S-Shet..."-ay sunod-sunod na tumalsik ang malapot at puting likido mula sa dulo nito. Lumipad ang tamod at ang iba pa nga ay pumatak sa kaniyang matipunong tiyan at hita.

​Sa matinding taranta at takot na baka madatnan niya akong nakatingin, dahan-dahan ngunit mabilis kong hinila ang hawakan ng pinto at isinara ito nang walang kahit anong ingay. Sumandal ako sa pader sa labas ng kaniyang kwarto, hinahabol ang aking hininga habang hawak ang aking dibdib na parang sasabog sa bilis ng tibok. Hindi ko lubos akalain na ang suplado at striktong si Kuya Ansel ay gumagawa ng ganoong bagay sa loob, at higit sa lahat, kung bakit pangalan ko ang huli niyang nasambit bago siya labasan.

​Pilit kong pinakalma ang aking sarili at naglakad palayo patungo sa kwarto namin ni Papa Ezekiel. Doon ay mabilis kong kinuha ang aking wallet sa bag, kumuha ng sapat na pera, at patakbong lumabas ng bahay para bumili ng mga kulang na sangkap sa pinakamalapit na tindahan upang mabilis na maibaling sa iba ang aking atensyon.

​Nang makabalik ako mula sa tindahan, pilit kong ibinuhos ang lahat ng aking konsentrasyon sa pagluluto. Nag-gisa ako ng mga rekado at hinayaan kong kumulo ang ulam hanggang sa humalimuyak ang napakabangong amoy nito sa buong kusina at sala.

​Eksakto namang isa-isang nagsisidatingan ang mga kasama ko sa bahay mula sa kani-kanilang mga gawain. Ang mga unang pumasok sa pinto ay sina Kuya Owell at Kuya Limuel. Pareho silang may bitbit na mabigat na presensya at bakas ang pagod mula sa trabaho.

​"Umalis ka nga diyan sa daan, Casper. Nakakaharang ka na naman," asik sa akin ni Kuya Limuel nang madaanan niya ako malapit sa hapag-kainan, habang marahas niyang inaayos ang kaniyang gamit.

​"Ang bagal mo namang maghain, bilisan mo at gutom na kami," dagdag naman ni Kuya Owell na may kasamang matalim na tingin, na tila nagpapaalala sa akin ng kaniyang mga banta na huwag magsusumbong kahit kanino. Hindi ko na lang sila sinagot at diretso silang nagtungo sa kani-kanilang mga kwarto upang magpalit ng damit pambahay.

​Ilang sandali pa ay bumukas muli ang pinto ng bahay. Pumasok si Papa Ezekiel kasunod ang panganay kong kapatid na si Kuya Ismael. Agad na napangiti si Kuya Ismael nang malanghap ang amoy ng kusina.

​"Wow, magandang umaga at magandang gabi, Casper! Napakabango naman ng niluluto ng bunso namin," masiglang bati ni Kuya Ismael habang naglalakad patungo sa akin. Lumapit siya at malambing na hinaplos ang aking buhok bago nag-iwan ng isang tapat na halik sa aking pisngi. "Salamat sa paghahanda ng hapunan natin, ha? Gutom na gutom na ako mula sa trabaho."

​"Opo, Kuya Ismael, malapit na po itong matapos," nakangiti kong sagot, nakararamdam ng gaan ng loob sa kaniyang kabaitan.

​Sumunod namang lumapit si Papa Ezekiel sa akin. Bakas ang kaniyang awtoridad at pagod, ngunit nang makita niya ako ay lumambot ang kaniyang mukha. Hinawakan niya nang marahan ang aking panga, bahagyang itinaas ang aking mukha upang itanim ang isang mabilis ngunit mapagmahal na halik sa aking noo at sa kabilang pisngi.

​"Napakasipag talaga ng bunso ko. Ang bango ng ulam na inihanda mo," malambing na wika ni Papa Ezekiel, ang kaniyang boses ay malayo sa bagsik na karaniwan niyang ipinapakita sa ibang mga kuya ko. "Magbihis lang kami ng Kuya Ismael mo, tapos sabay-sabay na tayong kumain dito sa tabi ko, ha?"

​"Opo, Papa," sagot ko habang pinapanood silang maglakad patungo sa kanilang kwarto. Kahit paano ay napawi ang kaba at gulo sa aking isipan mula sa mga nakaraang oras dahil sa init ng pagtanggap nina Papa at Kuya Ismael, habang inihahanda ko na ang mga plato sa mesa para sa aming hapunan.

Nang maihanda ko na ang lahat ng pagkain sa mesa, isa-isa na silang bumaba mula sa kani-kanilang mga silid upang maghapunan. Naupo si Papa Ezekiel sa kabisera, habang sa magkabilang gilid niya ay pwesto namin ni Kuya Ismael. Sina Kuya Owell at Kuya Limuel naman ay tahimik na umupo sa tapat namin. Halata ang pagiging pigil ng kanilang mga kilos; hindi sila makapagsalita o makapag-asik nang kung ano-ano sa akin dahil naroroon si Papa at ang panganay naming si Kuya Ismael na laging nakabantay ang mga mata sa kanila. Si Kuya Ansel naman ay pumasok din sa kusina at tahimik na umupo sa tabi ni Kuya Limuel. Tinitigan ko siya nang bahagya, sinusuri kung may bakas ba ng hiya o pagkailang sa kaniyang mukha matapos ang kaniyang ginawa kanina, ngunit blangko at seryoso ang kaniyang ekspresyon, na tila walang anumang milagrong naganap sa loob ng sarili niyang kwarto.

​Habang kumakain kami, bumasag sa katahimikan ang malalim na boses ni Papa. "Ismael, kumusta ang takbo ng proyekto niyo sa site? Balita ko ay may kaunting aberya sa mga materyales noong nakaraang araw?"

​Uminom muna ng tubig si Kuya Ismael bago sumagot. "Ayos na po, Papa. Nakausap ko na ang supplier kanina bago ako mag-out. Naibigay naman nila ang tamang sukat ng mga bakal, kaya tuloy-tuloy na ulit ang pagbuhos bukas." Binalingan naman ako ni Kuya Ismael na may kasamang malawak na ngiti. "Nga pala, Casper, kumusta naman ang pag-aaral mo ngayon? Balita ko ay nalalapit na ang exam niyo, ah?"

​"Opo, Kuya Ismael. Medyo marami lang pong binabasang mga libro ngayon, pero kaya naman po. Nagrereview na rin po ako tuwing gabi bago matulog," magalang kong sagot habang naglalagay ng ulam sa aking plato.

​"Mabuti 'yan, bunso," pagpapatuloy naman ni Papa Ezekiel, ang kaniyang boses ay puno ng pagmamalaki habang nakatingin sa akin. "Huwag mong papabayaan ang pag-aaral mo. Kung may kailangan kang gamit o libro para sa eskwela, sabihin mo lang sa akin o sa Kuya Ismael mo, maliwanag? Gano'n din sa'yo Ansel kung may kailangan ka din." Walang imik lang si Kuya Ansel.

​"Opo, Papa, salamat po," nakangiti kong sagot. Habang nagpapatuloy ang kanilang kuwentuhan tungkol sa kani-kanilang mga trabaho, paminsan-minsan ay tinatanong din ako nina Papa at Kuya Ismael tungkol sa aking mga paboritong asignatura na sinasagot ko naman nang maayos, kaya naging banayad at payapa ang takbo ng aming buong hapunan.

​Pagkatapos ng pagkain, mabilis kong nilikom ang mga pinagkainan at dinala ang mga ito sa lababo. Habang masipag kong binubulaan at hinuhugasan ang mga plato at baso, naririnig ko ang mahinang tunog ng telebisyon mula sa sala. Nang matapos ako sa pagliligpit at pagpupunas ng mesa, naglakad ako patungo sa sala upang ihatid ang isang pitsel ng malamig na tubig. Doon ko nakita si Papa na nakaupo sa mahabang sopa, nakataas ang mga paa habang nanonood ng TV, at may hawak na baso ng alak kasama si Kuya Ismael na nagrerefill naman ng kanilang pulutan.

​Lumapit ako sa kanila at ipinatong ang pitsel sa maliit na mesa sa harap nila. "Papa, Kuya Ismael, umiinom na naman pala kayo. Gabi na po, huwag niyo nang sobrang magpakalasing, ha? At matulog na kayo agad pagkatapos niyan para hindi kayo mahirapan magising bukas para sa trabaho."

​Napatigil sa pag-inom si Papa at sabay silang nagkatinginan ni Kuya Ismael bago parehong humakhak nang mahina.

​"Ayan na naman ang misis ng bahay, napakahigpit talaga," natatawang asar ni Kuya Ismael habang umiiling-iling. "Opo, misis ko. Kaunti na lang naman ito, bago lang matulog para pamparelax ng katawan mula sa pagod."

​"Oo nga naman, Casper," pagsakay naman ni Papa sa asaran, habang may mapaglarong kislap sa kaniyang mga mata na bihira kong makita. Lumambot ang kaniyang awtoridad at tila nakikipagbiruan na parang barkada. "Daig mo pa ang Mama mo kung mag-utos sa amin, ah. Napakabata mo pa pero kung umasta ka rito, parang ikaw ang reyna ng tahanan na may hawak ng hawla namin. Opo, masusunod po, 'wag ka nang magsungit diyan, ha?"

​Hindi ko napigilang mapatawa nang mahina sa kanilang dalawa, ramdam ang pamumula ng aking mga pisngi sa kanilang panunukso. "Kayo talaga, pinapaalalahanan lang naman kayo. Sige na, mauuna na po akong pumasok sa kwarto at matutulog na ako. Huwag niyo pong kalimutang patayin ang TV at mga ilaw, ha?"

​"Opo, ma'am! Matulog ka na nang mahimbing, kami na ang bahala rito," nakangiting huling hirit ni Kuya Ismael habang kumakaway sa akin. Habang naglalakad ako patungo sa silid, nakaramdam ako ng matinding gaan ng loob. Kahit papaano ay masaya ako dahil sa mga nagdaang araw, hindi na masyadong nababanggit o naalala nina Papa at Kuya Ismael si Mama na siyam na buwan nang wala; tila unti-unti na silang nasasanay at sumasaya sa piling ko bilang tagapangalaga ng bahay.

​Diretso akong pumasok sa kwarto namin ni Papa Ezekiel, nagreview muna ako bago humiga sa aking pwesto sa malaking kama, at dinalaw agad ng antok dahil sa pagod sa buong maghapon.

​Subalit sa kalagitnaan ng aking mahimbing na tulog, bigla akong nagising. Nakaramdam ako ng kakaibang ingay na nagmumula sa aking tabi at ang marahas na pag-alog ng buong kama. Dahil nakaharap ako sa pwesto ng aking Papa, maingat at dahan-dahan kong ibinuka nang bahagyang-bahagya ang aking mga mata, sapat lamang upang makita ang nangyayari nang hindi niya napapansing gising ako.

​Sa ilalim ng malamlam na liwanag mula sa bintana, laking gulat ko nang makitang si Papa Ezekiel ay nakahiga ngunit kalahating nakataas ang kaniyang katawan, ang kaniyang mukha ay nakangiwi at mariing nakapikit habang ang kaniyang malalaking kamay ay marahas na gumagalaw sa kaniyang ibaba. Naririnig ko ang kaniyang mabibigat, gumaralgal, at basag na ungol-nagjajakol din ito, eksaktong katulad ng nakita kong ginagawa ni Kuya Ansel kanina sa kaniyang silid.

​"Ah... s-shett... ahhh... tangina..." ang garalgal na ungol ni Papa, ang kaniyang boses ay mababa ngunit puno ng pagnanasa na pinipilit niyang huwag umalingawngaw sa buong bahay. "P-puta... ang sarap... Casper... t-tangina ang sarap mo, anak kooo..."

​Nanigas ang buong katawan ko at tila huminto ang tibok ng aking puso nang muli kong marinig ang sarili kong pangalan, ngayon naman ay mula sa bibig ng aking sariling ama habang ginagawa ang ganoong kahalay na bagay. Lalong bumilis ang kaniyang paghinga, bumubukol ang kaniyang malalaking kalamnan sa braso habang mabilis at marahas ang kaniyang paghagod sa kaniyang malaking alaga.

​"Ugh... o-oo, anak... p-puputok ni papa sa loob ng puke mo, bubuntisin ka ni papa... tangina lalabas na... ahhh... shet, Casper, ayan na anak kooo..." Kasabay ng isang mahaba, malalim, at pigil ngunit napakalakas na ungol-"Ahhhh! Tangina!"-ay naramdaman ko ang matinding pag-inig ng kaniyang buong katawan. Kasunod nito, nakita ko sa aking malalabo at nagulat na mga mata ang sunod-sunod na pagtalsik ng napakaraming tamod mula sa kaniyang ari. Malapot, sagana, at sago-sago pa ang pagkakaputi ng likidong lumilipad sa ere. Ang iba ay tumalsik sa kaniyang sariling matipunong tiyan at katawan, habang ang ilang bahagi ng malapot na likido ay tumalsik pa sa may bandang ibaba ng higaan, pumatak mismo malapit sa aking pwesto.

​Matapos ang kaniyang paglabas, sumunod ang ilang sandali ng malalim at nakatutulig na katahimikan habang hinahabol niya ang kaniyang malalim na hininga, maririnig ang kaniyang mahihinang buntong-hininga sa dilim. Naramdaman kong dahan-dahan siyang umalis sa higaan, maingat na hindi ako magising, malamang ay upang magtungo sa banyo para maglinis ng kaniyang katawan mula sa natuyong likido.

​Maya-maya pa ay naramdaman ko ang muli niyang pagbalik sa loob ng silid at ang marahang paglubog ng kama sa kaniyang muling paghiga. Maingat na maingat niyang inilapit ang kaniyang malaki at mainit na katawan sa akin. Dahan-dahang binalot ng kaniyang mga naglalakihang braso ang aking katawan at niyakap ako nang napakahigpit ngunit may kasamang lambing. Iniangat niya nang bahagya ang aking ulo at maingat na ipinasok ang kaniyang isang braso sa ilalim nito upang gawin kong unan, bago niya itinalaga ang isang matagal at mapagmahal na halik sa aking noo. Nanatili akong nakapikit, pilit na nagpapanggap na tulog habang ang aking puso ay sumasayaw sa matinding kaba, gulo, at takot sa mga lihim na unti-unting nabubunyag sa loob ng aming tahanan.

# Chapter 2

CHAPTER 2

Sumunod na mga araw sa kasalukuyang Sabado, dumating ang araw na pinakahihintay at kinatatakutan ko rin kung minsan-ang araw kung saan magkakasama kaming lahat sa iisang bubong nang buong maghapon. Ito rin ang gabi kung kailan tradisyon na nina Papa at ng apat kong kuya ang magkakasamang uminom ng alak sa sala hanggang madaling araw.

​Dahil tanghali pa lamang at katatapos lang naming kumain ng hapunan, nag-aya si Papa Ezekiel na manood kaming lahat ng movie sa sala. Isang maingay na action movie na naman ang isinalang nila. Wala akong interes sa mga ganoong uri ng palabas, kaya naman nagtagal muna ako sa kusina upang tapusin ang pagliligpit at paghuhugas ng mga pinagkainan.

​Nang matapos ako at maglakad patungo sa sala, nadatnan ko silang limang magkakatabi na, nakahiga sa malalaking kutson na nakalatag sa sahig mga walang saplot pang-itaas at nakalagay ang mga kamay sa ulo kaya malaya kong nakikita ang mga mabalbong kili-kili nila.

May bakanteng espasyo sa pagitan nina Kuya Ismael at Papa Ezekiel. Hahakbang na sana ako upang pumuwesto roon at mahiga nang biglang magsalita si Kuya Owell mula sa kabilang dulo.

​"Casper, dito ka sa tabi ko. Halika rito, tabihan mo ako," tawag niya sa akin, habang tinatapik ang bakanteng espasyo sa kaniyang gilid-sa pinakakabilang dulo.

​Napatigil ako. Sa totoo lang, ayaw kong tumabi kay Kuya Owell lalo na't sariwa pa sa isip ko ang mga ginagawa niya sa akin pag magkatabi kami or kami lang abg magkasama. Raramdaman ko ang bigat sa aking dibdib sa tuwing lumalapit siya. "Ah, Kuya Owell, okay na ako rito sa tabi nina Papa at Kuya Ismael..." pagdadahilan ko nang marahan.

​Ngunit bago pa ako makahakbang palayo, sumabat si Papa Ezekiel habang nakatitig sa screen ng TV. "Sige na, Bunso, tabihan mo na ang Kuya Owell mo dun. Bihira lang naman 'yan mag-aya at baka gustong magpalambing sa iyo dahil matagal-tagal din kayong hindi nagkakausap o nagkakatabi nang ganiyan."

​"Oo nga, bunso. Gusto ko lang namang magpalambing sa iyo ngayon, bawal ba?" nakangising dugtong ni Kuya Owell, na may kakaibang kislap sa mga mata na ako lamang ang tila nakakaintindi ng kahulugan.

​Bago ako lumipat, napalingon ako sa pwesto ni Kuya Ansel. Nakita ko ang biglang pag-asim at iritadong mukha nito. Halatang may gusto siyang sabihin o iprotesta sa narinig, ngunit pinili na lamang niyang magtiim-bagang at manahimik, muling ibinaling ang paningin sa pinapanood na pelikula. Wala akong nagawa kundi ang lumakad patungo sa tabi ni Kuya Owell at dahan-dahang humiga.

​Ang pwesto namin ngayon sa kutson, mula sa kaliwa papuntang kanan, ay ako, si Kuya Owell, Kuya Limuel, Kuya Ansel, Kuya Ismael, at sa pinakadulo si Papa Ezekiel. May kanya-kanya silang dalang kumot, at dahil nagmamadali akong lumapit kanina, wala akong nadalang pansarili ko.

​"Wala kang kumot? Halika, hati tayo rito," wika ni Kuya Owell sa malambing na boses, na tila ba isang maalagang kapatid sa paningin ng iba. Inihayag niya ang kalahati ng kaniyang makapal na kumot at ipinatong sa katawan ko.

​Kahit mukha siyang naglalambing sa harap nina Papa, alam ng buong sistema ko na may iba siyang motibo. May kailangan siya sa akin ngayon, hindi ko lang pa matiyak kung ano.

​"Salamat, Kuya," bulong ko.

​"Sabi ko sa'yo, gusto ko lang magpalambing," bulong niya pabalik sabay higit sa akin papalapit. Ginawan niya ako ng unan sa pamamagitan ng paglalagay ng kaniyang malaki at matipunong braso sa ilalim ng aking ulo, iniharap niya ako patagilid sa kaniya at inilagay ang kamay ko sa matigas na tiyan niya na puno ng mga abs. Magkahawak lang ang mga kamay namin doon. 

​Naka-off ang lahat ng ilaw sa sala at sarado ang mga bintana. Tanging ang pabago-bagong liwanag mula sa screen ng telebisyon ang nagbibigay ng kaunting anino sa paligid. Dahil madilim ang kabuuan ng action movie at wala talaga akong pakialam sa mga sabog at barilan, dahan-dahang bumigat ang aking mga talukap hanggang sa tuluyan akong nakatulog sa init ng kaniyang yakap.

​Ilang oras din ang lumipas bago ako dahan-dahang nagising. Nananatili pa ring nakabukas ang TV ngunit iba na ang palabas; mukhang natapos na ang unang pelikula at sumunod na ang iba. Subalit ang pumukaw sa aking buong kamalayan ay ang marahang paggalaw sa ilalim ng kumot.

​Naramdaman ko na ang kamay ko, na kanina ay nakapatong lang sa tiyan ni Kuya Owell habang natutulog, ay mahigpit ngunit maingat na hinahawakan ng kaniyang malaking palad. Dahan-dahan niyang itinutulak at ibinababa ang aking kamay mula sa kaniyang tiyan patungo sa kaniyang ibaba-diretso sa kaniyang nag-iinit at matigas na pagkalalaki.

​Dahil madilim ang buong sala at natatakpan kaming dalawa ng makapal na kumot, imposibleng mapansin ng iba naming mga kasama ang nangyayari sa pagitan namin. Naisipan kong huwag gumalaw at magpanggap pa ring tulog upang pakiramdaman kung hanggang saan niya dadalhin ito.

​Naramdaman ko ang paglapat ng aking palad sa kaniyang naglalakihang bukol. Bahagyang iniangat ni Kuya Owell ang kaniyang baywang upang mas madaling maipasok ang aking kamay sa loob ng kaniyang malambot na basketball shorts. Nang tuluyang binalot ng aking mga daliri ang kaniyang matigas na ari, naramdaman ko ang marahang paggabay ng kaniyang kamay sa ibabaw ng sa akin, pinupuwersa akong himasin at hagurin nang pataas at pababa ang kaniyang sariling pagkalalaki.

Iniba niya ang puwesto niya at magkaharap na kami ngayon sa pagkakahiga. Ang mukha ko ay nakasubsob sa kaniyang matipunong dibdib, habang ang kaniyang mukha naman ay nasa itaas ng aking ulo, nakatalikod siya sa iba naming mga kapatid at kay Papa kaya't ligtas siya sa anumang sulyap.

​"Ahhh... t-tangina mo, Casper..." marahang ungal ni Kuya Owell sa aking tenga, ang kaniyang boses ay halos isang mainit na bulong na pilit niyang pinipigil upang hindi umabot sa iba. "Ang i-init ng kamay mo, Bunso... s-shet..."

​Lalong humigpit ang paggabay ng kaniyang kamay sa aking mga daliri, binibilisan ang bawat hagod habang nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng kaniyang puso sa kaniyang dibdib.

​"Mmmngh... p-puta... yan... dyan mo hagurin, bunso... ahhh... napakasarap mo talagang bata ka..." ang mahinang ungol na lumabas sa kaniyang lalamunan, habang ang kaniyang mainit na hininga ay humahaplos sa aking buhok. Nanatili akong tahimik at nakapikit, pinapakiramdaman ang bawat pag-alon ng pagnanasa ng aking kuya sa ilalim ng madilim na kumot na nagtatago ng isa pang lihim sa aming tahanan.

​"Putang ina mo, Casper... napakasarap ng kamay mo," patuloy na pagbulong ni Kuya Owell sa mismong tenga ko, ang kaniyang boves ay puno ng pagnanasa ngunit pilit na pinabababa upang hindi marinig ng iba sa sala. "Ganyan nga... sige pa, bilisan mo pa, hayop ka... gagawin kitang puta ko dito sa bahay na 'to, tandaan mo 'yan. Araw-araw kitang raratratin."

​Nanatili akong walang kibo, pinipigilan ang bawat marahas na paghinga at pinapanatili ang mabagal na ritmo ng isang taong mahimbing ang tulog. Habang ang kaniyang malaking palad ay patuloy na pumupuwersa sa aking mga daliri na hagurin nang mabilis ang kaniyang nag-iinit na pagkalalaki, naramdaman ko ang unti-unting pagbago ng kaniyang hininga. Naging mababaw at mabilis ito.

​"Ahhh... s-shet... t-tangina, bunso... l-lalabas na mga t-tamod ko... mmmgh..." marahang ungal ni Kuya Owell habang biglang nanginig ang kaniyang buong katawan. Naramdaman ko na lalong lumaki ang burat ni Kuya kaya humigpit ang pagkakahawak niya sa aking kamay, pilit na isinasabay sa kaniyang huling mga hagod bago siya napaungol nang mahaba ngunit sadyang pinatid sa kaniyang lalamunan. "Gago ka... t-tangina... ahhh..."

​Naramdaman ko ang sunod-sunod na malalakas na pintig sa loob ng kaniyang basketball shorts, kasabay ng pagtalsik ng kaniyang mainit at malapot na likido. Dahil sa bilis at lakas ng kaniyang paglabas, ang kaniyang mga tamod ay hindi lamang dinaluyan sa loob ng kaniyang kasuotan kundi tuluyang kumalat at namasa sa aking buong palad at sa kaniyang sariling mga daliri.

​Bago ko pa man maisip kung paano ko ililigpit o ipapahid ang malagkit na likido nang hindi nahahalata, naramdaman ko ang muling paggalaw ng kamay ni Kuya Owell. Ngunit ang hindi ko inaasahan ay ang sunod niyang ginawa. Ang kamay naming dalawa na basang-basa pa at may mga bahid ng kaniyang malapot na tamod ay dahan-dahan niyang iniahon mula sa ilalim ng kumot at inilapit sa aking mukha.

​Sa gitna ng aking pagkukunwari, naramdaman ko ang pagdampi ng kaniyang magagaspang at basang mga daliri sa aking mga labi. Bahagyang idiniin ni Kuya Owell ang kaniyang hinlalaki at hintuturo, pinupuwersang ibuka ang aking bibig habang dahan-dahang ipinapasok ang kaniyang mga daliri sa loob nito.

​"Mmm... tikman mo... inumin mo, bunso... putang ina ka, gatas para sa'yo 'yan," bulong niya sa isang mapang-uyam at nagbabantang tono habang ipinapasok at inilalaro ang kaniyang mga daliri sa loob ng aking bibig, hinahayaan ang lasa ng kaniyang tamod na kumalat sa aking dila. "Namnamin mo 'yan habang tulog ka... putang ina mo, napakasarap mo talaga... sa susunod, hindi lang daliri ko ang papasok dyan, pati burat ko. Kakantutin din kitang bata ka... t-tangina..."

​Labis ang panginginig ng aking kalooban, ngunit pinilit kong manatiling mistulang estatwa, hinahayaang matapos ang kaniyang ginagawa nang walang binibitiwang kahit anong reaksyon. Nang sa wakas ay makuntento siya, dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang mga daliri sa aking bibig, ipinahid ang natitirang basa sa aking pisngi, at muling nag-ayos ng higa. Ibinaling niya ang kaniyang paningin sa telebisyon na parang walang anumang milagrong nangyari, habang ang kaniyang isang braso ay nananatiling nakalatag sa ilalim ng aking ulo bilang unan. Dahil sa labis na pagod ng aking isip sa pagbabalatkayo, dahan-dahan muli akong nilamon ng antok.

​Nagising na lamang ako nang maramdaman ko ang sunod-sunod at marahang tapik sa aking balikat. Pagbuka ng aking mga mata, bumungad sa akin ang mukha ni Kuya Owell na may nakapaskil na mapang-asar na ngisi. Maliwanag na ang mga ilaw sa sala at patay na rin ang telebisyon.

​"Hoy, gising na, bunso. Tapos na ang pinapanood natin, gabi na," wika niya habang patuloy na nakatitig sa akin na tila ba tinitingnan kung may nabago sa aking ikinikilos.

​Humikab ako at nag-unat, pilit na pinatitigas ang aking mukha upang magmukhang bagong gising talaga at walang anumang alaala sa mga naganap. "Ah... tapos na pala, Kuya? Pasensya na, nakatulog ako nang mahimbing, napagod yata ako sa paglilinis kanina," sagot ko sa isang inosenteng boses.

​Bumangon na rin si Papa Ezekiel mula sa kabilang bahagi ng kutson, hawak ang kaniyang balakang habang nag-uunat. "O, Bunso, gising ka na pala. Mag-gagabi na, ihanda mo na ang mga gagamitin sa kusina dahil magsisimula na kaming mag-inuman ng mga kuya mo."

​"Sige po, Papa. Ano po ang gusto ninyong ihanda kong pulutan?" tanong ko habang tumatayo na mula sa higaan.

​"Kahit ano na lang dyan, bunso, basta 'yung mainam i-partner sa malamig na beer," sagot naman ni Kuya Ismael habang inaayos ang mga baso sa ibabaw ng lamesita sa sala. "Yung sisig mo o kaya 'yung pinapaitan, paborito ni Papa 'yan."

​"Sige po, Kuya. Ako nang bahala," wika ko.

​Bago ako makaderetso sa kusina, lumingon si Papa kay Kuya Ansel na kasalukuyang nakaupo sa isang tabi at tahimik na nagtitiklop ng kumot. "Ansel, sumama ka na rin sa inuman mamaya sa sala. Alam naman naming umiinom ka na talaga kapag kasama ang mga tropa mo sa labas, kaya mas mabuting dito ka na lang sa loob ng bahay uminom kasama kami."

​Tumingin si Kuya Ansel kay Papa, pagkatapos ay mabilis na sumulyap sa akin at kay Kuya Owell bago tumango nang bahagya. "Sige po, Pa. Sunod na lang ako diyan kapag tapos ko na 'tong iligpit," maikling sagot niya, habang bakas pa rin ang kaunting iritasyon sa kaniyang mga mata.

​Matapos ang halos isang oras na paghahanda at pagluluto sa kusina, naihain ko na ang lahat ng pulutan sa lamesita sa sala. Nakalatag na doon ang mga bote ng alak, yelo, at ang mga basong gagamitin nila. Ang limang barako ay nakaupo na sa paligid, handang-handa nang simulan ang kanilang tradisyunal na gabi ng inuman.

​"Papa, mga Kuya, tapos na po akong magluto. Nakahain na po lahat dyan," wika ko habang nagpupunas ng mga kamay gamit ang basahan. "Kung maaari po, sa kwarto muna ako. Magrereview lang po ako para sa mga darating na pagsusulit ko sa eskwelahan."

​Nang marinig ito, agad na ngumiti si Papa Ezekiel at lumapit sa akin, hinawakan ang aking balikat at marahang hinalikan ang aking noo. "Salamat sa pagluluto, Bunso. Napakasipag mo talagang bata. Sige na, mag-aral ka nang mabuti doon para sa kinabukasan mo."

​Sumunod din si Kuya Ismael, lumapit sa akin at hinalikan naman ako sa aking pisngi habang tinatapik ang aking ulo. "Salamat, bunso. Huwag kang magpapakapuyat masyado sa pag-aaral, ha? Kung may kailangan ka, tawagin mo lang kami rito."

​"Salamat po, Papa, Kuya Ismael," sagot ko bago mabilis na tumalikod at nagtungo sa aming silid upang iwasan ang mga mapanuring tingin ng tatlo ko pang mga kuya na nananatiling nakaupo sa sala.

​Habang nakaupo ako sa harap ng aking lamesa at nakabuklat ang aking mga aklat, malinaw na umabot sa aking silid ang malalakas na boses at tawanan ng limang barako sa sala. Nagsimula na silang magkuwentuhan habang sumisimsim ng kanilang alak.

​"O, kamusta naman ang mga babae mo ngayon, Limuel? Balita ko, marami ka na namang kachat na bago ah," narinig kong panunukso ni Kuya Ismael, kasabay ng tunog ng nagkakabanggang mga baso.

​"Naku, Kuya, wala 'yon. Mga pampalipas oras lang naman ang mga 'yon, hindi seryoso," natatawang sagot ni Kuya Limuel. "Iba pa rin talaga kapag 'yung may dating at alam mong maasahan sa bahay na puwedeng asawahin."

​"Gago, wag mong idaan sa ganyan, Limuel," sabat naman ni Kuya Owell, ang kaniyang boses ay medyo gagaralgal na dahil sa paunang tama ng alak. "Ang mga babae sa labas, pang-isang gabi lang ang mga 'yan. Masarap lang gamitin tapos pwedeng-pwede mo nang iwanan pagkatapos mong makuha ang gusto mo. Walang kwenta ang mga seryosong relasyon ngayon."

​"Aba, mukhang may pinanghuhugutan ka dyan, Owell ah," tawa ni Papa Ezekiel. "Pero tama ka naman sa isang banda. Noong kabataan ko, ganyan din ako. Pero iba pa rin talaga kapag nakatagpo ka ng isang tao na handang mag-asikaso sa lahat ng pangangailangan mo nang walang reklamo."

​"Kaya nga po ba si Mama ang pinili niyo noon, Papa?" tanong naman ni Kuya Ansel, ang boses niya ay seryoso at tila may ibang kahulugan.

​Natahimik sandali ang sala bago sumagot si Papa, medyo mababa na ang tono. "Oo, Nak... pero alam naman nating lahat kung saan nagtapos 'yon. Kaya nga mapalad pa rin tayo dahil kahit wala na siya, may naiiwan pa rin sa ating nag-aalaga."

​"Tama si Papa," dugtong ni Kuya Owell, at naramdaman ko ang kilabot sa aking buong katawan nang marinig ang kaniyang sumunod na tawa. "May nag-iisa tayong kayamanan dito na hindi natin dapat hinahayaang makuha ng iba."

​Ipinikit ko ang aking mga mata at nagpakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Ipinatong ko ang aking ulo sa ibabaw ng nakabuklat na libro, pilit na hinaharangan ang kanilang mga usapan tungkol sa mga babae at mga patagong kahulugan ng kanilang mga salita. Sa gitna ng maingay na tawanan at tunog ng mga baso sa sala, dahan-dahan na namang binalot ng dilim at antok ang aking kamalayan.

​Nagising ako nang maramdaman ko ang bahagyang lamig ng gabi na pumapasok sa bintana. Kinapa ko ang cellphone ko sa tabi ng unan at pilit na idinilat ang aking mga mata para tingnan ang oras. Alas-dose na pala ng madaling araw. Sandali akong naupo sa gilid ng kama habang kinukuskos ang aking mga mata, sinusubukang alisin ang natitirang antok sa aking katawan. Bigla kong naalala sina Papa at ang mga Kuya ko sa sala. Sabi ko sa kanila kanina bago ako matulog ay huwag silang magpakalasing nang husto, pero alam ko kung gaano katitigas ang ulo ng mga barakong 'yon kapag nagsimula nang mag-inuman.

​Tumayo ako at dahan-dahang lumabas ng kwarto. Pagdating ko sa sala, hindi na ako nagulat sa bumungad sa akin. Amoy na amoy ang tapang ng alak at usok, at halos magkakapatong na ang mga katawan nila sa lapag. Nakatumba na ang mga baso at may ilang bote na natira sa lamesa. Sila Kuya Ismael, Kuya Limuel, at Kuya Owell ay tulog na tulog na, habang si Papa naman ay nakasandal sa sofa at malakas na humihilik. Ang lalaki at ang bibigat pa naman ng mga katawan nito. Napabuntong-hininga ako habang nakahawak sa aking baywang. Paano ko naman sila mai-aakyat sa kani-kanilang mga higaan nang mag-isa?

​Nilapitan ko sila at sinubukang gisingin isa-isa. "Kuya... Kuya Ismael, gising na. Lumipat na kayo sa kwarto niyo, malamig dito sa sala," yugyog ko sa balikat ng panganay namin, pero isang mahabang ungol lang ang isinagot niya bago tumalikod at nagtalukbong ng kumot. Sunod kong pinuntahan si Kuya Limuel at Kuya Owell, pero kahit anong tapik ko sa mga pisngi at braso nila, parang mga tuod na hindi natitinag sa sobrang kalasingan.

​Nang tiningnan ko si Kuya Ansel na nakasandal sa dulo ng mahabang upuan, napansin kong bahagyang nakadilat ang mga mata niya habang nakatitig sa akin. Mukhang siya lang ang may natitira pang ulirat sa kanilang apat. Lumapit ako sa kaniya at marahang hinawakan ang kaniyang balikat.

​"Kuya Ansel... Kuya, kaya mo pa ba?" mahina kong tanong, umaasang sasagot siya nang maayos. "Puwede mo ba akong tulungan, Kuya? Buhatin natin sila Kuya papunta sa mga kwarto nila. Hindi ko talaga kaya silang lahat mag-isa, ang bibigat niyo."

​Tinitigan muna ako ni Kuya Ansel nang ilang sandali, ang kaniyang mga mata ay mapupula dahil sa alak ngunit bakas doon ang kakaibang pansin na bihira kong makita sa kaniya kapag araw.

​Isang tipid na ngiti ang biglang gumuhit sa mga labi niya. "Gusto mo ng tulong, bunso?" mababa at medyo paos niyang boses. "Sige, tutulungan kita. Madali naman akong kausap, eh."

​Nakahinga ako nang maluwag. "Talaga, Kuya? Salamat-"

​"Pero siyempre, walang libre sa mundo, Casper," pagputol niya sa sasabihin ko, habang ang ngisi niya ay mas lalong lumawak, tila may pinaplano. "Papayag akong maging kargador mo ngayong gabi... kung bibigyan mo muna ako ng kiss."

​Napatigil ako sa sinabi niya at naramdaman ko ang biglang pag-init ng aking mga pisngi. Kahit lasing siya, hindi ko pa rin maiwasang mahiya sa mga ganitong hiling. Pero nang tingnan ko muli ang tatlo kong kuya at si Papa na nakahandusay, alam kong wala akong ibang pagpipilian kundi ang sumunod.

​"Isang kiss lang, Kuya ah? Tapos tutulungan mo na ako," pakiusap ko sa mahinang tono.

​"Oo, isang kiss lang sa pisngi. Dali, para masimulan na natin 'to," sagot niya na nakatitig pa rin sa aking mga labi.

​Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya, naramdaman ko ang mainit na hininga niya na amoy alak. Bahagya akong sumulong at mabilis na inilapat ang aking mga labi sa kaniyang magaspang na pisngi. Isang mabilis at simpleng halik lang.

​"Ayan na, Kuya," sabi ko sabay patakbo ng bahagyang hakbang pabalik.

​Natawa nang mahina si Kuya Ansel, halatang nasiyahan sa ginawa ko. "Thank you, bunso. Ang bango at ang lambot talaga ng labi mo," wika niya sa isang napakalambing na tono na bihirang-bihira kong marinig mula sa kaniya.

Sa isip-isip ko, Sana ganito na lang lagi si Kuya Ansel. Sana lagi na lang siyang lasing para pinapansin niya ako at parang bumabait siya sa akin, hindi 'yung palaging masungit at parang galit sa mundo.

​Tumayo na siya mula sa sofa. Kahit medyo sumusuray ang hakbang niya dahil sa tama ng alak, halata pa rin ang lakas sa kaniyang matipunong katawan dahil malaking tao rin si Kuya Ansel. Sinimulan naming buhatin si Kuya Limuel. Inakbay namin ang mabigat niyang braso sa aming mga balikat habang unti-unti siyang inihahakbang paakyat sa kaniyang silid. Halos magkandarapa kami dahil sa bigat nito, pero sa tulong ng lakas ni Kuya Ansel ay naipasok namin siya sa higaan. Sumunod naman naming binuhat si Kuya Owell na panay ang ungol at mura habang natutulog, at huli naming dinala si Kuya Ismael sa kaniyang kwarto. Pagkababa ng katawan ni Kuya Ismael sa kama, pareho na kaming humihingal ni Kuya Ansel sa pagod.

Akmang tatanggalin ko pa sana ang mga suod nila at ititira ang boxers o briefs nila pero pinigilan ako ni Kuya Ansel at siya ang nagpresinta na gumawa.

​Lumabas kami ng kwarto ni Kuya Ismael at tumayo sa tapat ng pinto. Pagod na pagod na ang mga bisig ko at ramdam ko rin ang pawis sa aking noo. Si Papa na lang ang natitira sa sala.

​Hinarap ako ni Kuya Ansel, ang kaniyang mga balikat ay nakababa at halatang hirap na ring idilat ang kaniyang mga mata. "Casper... bunso," aniya habang napapahawak sa kaniyang ulo. "Si Papa... ikaw na lang muna ang mag-asikaso o magbuhat sa kaniya riyan sa sala. Hindi ko na talaga kaya. Sobrang antok na ako at umiikot na ang paningin ko, nahihilo na ako dahil sa alak."

​Tumango ako sa kaniya nang may pag-unawa. Malaki na rin naman ang naitulong niya sa akin para maipasok ang tatlo naming mga kuya. "Sige po, Kuya Ansel. Kaya ko na si Papa, salamat talaga sa tulong mo ah. Matulog ka na rin para mahimasmasan ka bukas," malambing kong sagot.

​Paalis na sana ako para bumaba nang bigla niyang hawakan ang aking pulso. Marahan niya akong hinila pabalik sa kaniyang harapan.

​"Teka lang, hindi pa ako tapos," bulong niya, ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang malalim sa akin. "May service fee pa ang huling pagbuhat natin."

​Napakunot ang noo ko, medyo naguguluhan. "Akala ko ba okay na 'yung kanina, Kuya?"

​"Iba 'yun, para kay Owell at Limuel 'yun," sagot niya habang nakangisi na naman ang kaniyang mga labi. "Para kay Kuya Ismael na pinakamatabgkad at pinakamabigat... gusto ko ng isa pang kiss. Pero ngayon, dito naman sa lips." Sabi niya sabay duro sa labi niya.

​Nanlaki ang mga mata ko sa kaniyang sinabi at naramdaman ko ang mabilis na pagtibok ng aking puso sa kaba at hiya. "K-Kuya naman... sa lips? Huwag na 'yun, nakakahiya... at saka, baka makita tayo rito." pakiusap ko habang sinusubukang iwas ang aking tingin.

​"Dali na, Casper. Isang mabilis lang, tapos hahayaan na kitang bumaba at matutulog na ako. Kung hindi, gigisingin ko sila Owell ngayon para asarin ka," pananakot niya na may halong biro, pero alam kong seryoso siya sa kaniyang hiling.

​Dahil sa takot ko na mag-ingay siya at magising ang iba naming mga kapatid, wala akong nagawa kundi ang pumayag. "O-Opo na... basta mabilis lang po, Kuya ah."

​Ipinikit ko ang aking mga mata at dahan-dahang inilapit ang aking mukha sa kaniya, naghihintay na dumampi lang nang bahagya ang aking labi sa kaniya para matapos na ito. Pero hindi ko napaghandaan ang susunod niyang ginawa.

​Bago pa man mag-abot ang aming mga labi, biglang itinaas ni Kuya Ansel ang kaniyang malaki at mainit na kamay at mahigpit na hinawakan ang likod ng aking batok. Bago pa ako makagalaw o makaprotesta, marahan ngunit mapwersa niyang idiniin ang aking mukha sa kaniya, salubong na salubong ang kaniyang mga labi sa akin.

​Napasinghap ako sa gulat, dahilan upang mas lalong maglapat ang aming mga labi. Ang mabilis at simpleng halik na inaasahan ko ay biglang tumagal nang ilang segundo dahil sa higpit ng pagkakahawak niya sa aking batok. Ramdam ko ang init ng kaniyang labi at ang lasa ng alak na humalo sa kaniyang hininga. Parang tumigil ang mundo ko sa maikling sandali na 'yon habang nararamdaman ko ang marahang paggalaw ng kaniyang mga labi sa akin bago niya ako dahan-dahang binitawan.

​Nang sa wakas ay maghiwalay ang aming mga labi, mabilis akong napahawak sa aking bibig, habang ang aking buong mukha ay pulang-pula na marahil sa matinding hiya at gulat. Ang puso ko ay parang lalabas sa aking dibdib sa lakas ng tibok.

​Si Kuya Ansel naman ay napatingin sa akin nang may malawak at tila lasing na ngiti na hawak pa ang mga labi, kitang-kita ang kasiyahan sa kaniyang mukha matapos ang ginawa niya. Marahan niyang tinapik ang aking pisngi gamit ang kaniyang mga daliri.

​"Thank you ulit, Bunso," malambing niyang sabi, ang boses niya ay puno ng paghanga habang pinagmamasdan ang aking reaksyon. "Puta... Ang lambot talaga. Ang ganda-ganda talaga ng bunso namin. Walang kapantay."

​Pagkasabi niyon ay tumalikod na siya at dahan-dahang pumasok sa kanilang kwarto na may kasama pang mahinang tawa, iniwan akong nakatayo doon sa dilim ng hallway habang pilit na hinahabol ang aking hininga at pilit na inaalis ang kakaibang pakiramdam sa aking mga labi.

Ipinagpatuloy ko ang aking hakbang pababa ng hagdan habang hawak-hawak pa rin ang aking mga labi, sinusubukang pakalmahin ang mabilis na tibok ng aking dibdib mula sa ginawa ni Kuya Ansel. Nang makarating ako sa sala, sumalubong sa akin ang mabigat na katahimikan na binabasag lamang ng malalalim na paghinga ni Papa Ezekiel. Nakaupo pa rin siya sa sofa, nakasandal ang ulo sa sandalan habang ang kaniyang mga mata ay mahigpit na nakapikit. Halatang lasing na lasing siya sa dami ng nainom nilang alak ngayong gabi.

​Lumapit ako sa kaniya at dahan-dahang lumuhod sa kaniyang harapan upang mapantayan ang kaniyang mukha. Kasing-tigas at kasing-laki ng kay Kuya Ismael ang kaniyang pangangatawan, kaya alam kong hindi magiging madali ang paglipat sa kaniya sa kwarto kung hindi ko siya mapapalakad nang bahagya.

​"Papa... Papa Ezekiel," mahina kong tawag habang tinatapik-tapik nang marahan ang kaniyang magaspang at matipunong pisngi. "Papa, gising na po. Lumipat na kayo sa kwarto niyo para makatulog nang maayos."

​Isang mabigat at malalim na daing lang ang lumabas sa kaniyang bibig. Bahagyang kumunot ang kaniyang noo, ngunit hindi pa rin bumubukas ang kaniyang mga mata. Amoy na amoy ko ang tapang ng alak sa bawat paghinga niya.

​"Papa, pakiusap, gumising kayo nang konti," pagpapatuloy ko, mas naging mabilis ang pagtapik ko sa kaniyang mukha. "Matutulog na po tayo sa kwarto. Tutulungan ko kayong tumayo, mahirap na po kayong buhatin kapag tuluyan kayong nawalan ng malay dito."

​Sa pagkakataong ito, naramdaman kong tila nagpupumilit na dumilat ang kaniyang mga mata. Ang kaniyang mga pilikmata ay nanginig bago dahan-dahang bumukas ang kaniyang mapupula at mapupungay na paningin. Nakatitig siya sa akin ngunit bakas na wala sa kaniyang sarili ang kaniyang diwa dahil sa matinding kalasingan. Subalit, nang tuluyan niyang maaninag ang aking mukha sa ilalim ng mahinang liwanag ng sala, biglang nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. Nawala ang pagiging seryoso nito at napalitan ng isang emosyon na puno ng pangungulila at gulat.

​"H-Hon...?" marahang bulong ni Papa, ang kaniyang boses ay nanginginig at paos. Bigla niyang itinaas ang kaniyang malalaking kamay at hinawakan ang aking dalawang pisngi. "Hon... ikaw na ba 'yan? Umuwi ka na ba... Ikaw na ba talaga 'yan, hon?"

​Naramdaman ko ang biglang kaba sa aking dibdib. Alam kong ang tinutukoy niya ay si Mama na mag-iisang na taon nang walang paramdam at hindi bumabalik sa amin. Dahil sa kalasingan, napagkamalan niya akong ang kaniyang asawa dahil marahil sa aking mga pinong katangian.

​"Papa, hindi po... Hindi po ako si Mama," mabilis kong paglilinaw, habang hinahawakan ko ang kaniyang mga kamay na nasa aking mukha upang ibaba ang mga ito. "Si Casper po ito, Papa. Ang bunso niyo. Hindi po ako si hon."

​Ngunit parang walang naririnig si Papa Ezekiel. Mas lalong humigpit ang pagkakahawak niya sa aking mukha, at nakita ko ang pagka-pula ng kaniyang mga mata na unti-unting napupuno ng luha. "Hindi... alam kong ikaw 'yan, hon... H-huwag mo na akong iwan... Umuwi ka na talaga... P-putangina, akala ko ba i-iniwan mo na kami? B-bakit ngayon ka lang?" paulit-ulit niyang sinasabi habang ang kaniyang boses ay tuluyan nang napuputol dahil sa pag-iyak.

​"Papa..." bulong ko na lamang. Kitang-kita ko ang bigat ng kaniyang nararamdaman, ang sakit na apat na taon niyang itinago sa likod ng kaniyang pagiging matapang na ama. Nang makita ko ang mga luha na dahan-dahang umagos sa kaniyang matipunong pisngi, hindi ko na napigilan ang aking sarili.

Inilapit ko ang aking katawan sa kaniya at niyakap ko siya nang napakahigpit, isinubsob ko ang aking mukha sa kaniyang malawak na balikat. "Papa, huwag na kayong umiyak... Nandito lang po ako. Alaagaan kita, Papa ko."

​Hinaplos-haplos ni Papa ang aking likod habang patuloy na humihikbi sa aking balikat, akala pa rin ay ang kaniyang asawa ang kaniyang kayakap. Pagkalipas ng ilang sandali ng kaniyang pag-iyak, marahan ko siyang hinalikan sa pisngi upang pakalmahin siya.

​"Papa, tumayo na po kayo riyan," lambing kong boses habang dahan-dahang humihiwalay sa yakap. "Tutulungan ko kayong pumasok sa kwarto natin para makahiga kayo nang maayos at makatulog."

​Tumingin muli sa akin si Papa, pinunasan ang kaniyang luha gamit ang likod ng kaniyang kamay, at tumango nang marahan na parang isang bata na sumusunod sa utos ng kaniyang asawa. "S-Sige, hon... pasok na tayo sa kwarto natin. Magpahinga na tayo," sagot niya na may kasama pang pilit na ngiti sa labi.

​Hindi na lamang ako sumagot o nakipagtalo pa sa kaniya upang hindi na humaba ang usapan at para pumayag na siyang lumipat.

Inakbay ko ang kaniyang napakabigat na braso sa aking balikat, habang ang isang kamay ko naman ay mahigpit na humawak sa kaniyang baywang. Binuhat ko ang kalahati ng kaniyang bigat habang dahan-dahan kaming tumatayo mula sa sofa. Pagewang-gewang ang aming mga hakbang habang naglalakad patungo sa kwarto nila ni Papa.

Ilang beses kaming muntikang mawalan ng balanse dahil sa kaniyang pagsuray, ngunit pinilit kong panatilihin ang aking lakas hanggang sa marating namin ang pinto ng silid at tuluyan siyang maipasok sa loob.

​Nang maiupo ko siya sa gilid ng malaking kama, pilit kong hinabol ang aking hininga sa tindi ng pagod. Agad akong kumuha ng malinis na basahan at malamig na tubig upang linisan ang kaniyang kkatawan

Maingat kong hinubad ang kaniyang suot na sando at shorts na amoy usok at alak, at sinimulang punasan ang kaniyang malawak na dibdib, matipunong tiyan, at mga naglalakihang braso. Habang ginagawa ko ito, si Papa naman ay nakatitig lang sa aking bawat galaw habang patuloy na nagsasalita sa kaniyang lasing na tono.

​"M-Maalaga ka talaga, hon... Kahit kailan, napakabait mo sa akin," bulong niya, habang hinahawakan ang aking kamay na may hawak na basahan. "Alam mo ba... noong wala ka pa rito... noong hindi ka pa umuuwi... si Casper... si Casper ang nag-aalaga sa amin dito. Ang bait ng bunso natin, hon... Siya lang ang nag-aasikaso sa akin at sa mga kuya niya... Napakabait na bata..."

​Napatigil ako sa aking pagpupunas at naramdaman ko ang biglang pag-init ng aking puso. Ang marinig mula kay Papa na pinapahalagahan niya ang lahat ng sakripisyo ko sa bahay na ito ay nagdulot sa akin ng labis na katuwiran.

Isang matamis na napangiti ang gumuhit sa aking mga labi habang nakatitig sa kaniya. "Salamat po, Papa," mahina kong bulong bago ipinagpatuloy ang pagbibihis sa kaniya ng malinis na sando at shorts.

​Nang matapos ko nang maiayos ang kaniyang higaan at mapalitan siya ng damit, inihiga ko na siya nang maayos sa kama.

Dahil sa pagod ko sa buong gabi, nagpasya na rin akong tumabi sa kaniya sa pagtulog tulad ng nakasanayan ko nitong mga nakaraang buwan upang bantayan siya. Humiga ako sa kaniyang tabi at dahan-dahang hinila ang kumot upang takpan ang aming mga katawan.

​Subalit, bago ko pa man maipikit ang aking mga mata, laking gulat ko nang biglang gumalaw ang malalaki at mabibigat na braso ni Papa Ezekiel. Sa isang mabilis at mapwersang galaw, hinila niya ang aking katawan papalapit sa kaniya, at bago pa ako makasigaw o makalaglas, mabilis siyang pumatong sa aking ibabaw. Ang kaniyang buong bigat ay dumiin sa aking katawan, dahilan upang mapasinghap ako.

​"M-Mahal na mahal kita, hon... buti na lang talaga umuwi ka na... Hindi ko na kaya kung mawawala ka pa ulit," bulong niya, ang kaniyang boses ay puno ng matinding emosyon. Hinawakan niya ang aking magkabilang pisngi gamit ang kaniyang malalaking palad, hinahaplos-haplos ang aking malambot na balat habang nakatitig nang malalim sa aking mga mata sa gitna ng dilim.

​Bago pa ako makapagsalita o makapagpaliwanag na si Casper ako, biglang ibinaba ni Papa ang kaniyang mukha at mahigpit na inilapat ang kaniyang mga labi sa aking bibig. 

Napadilat ang aking mga mata sa gulat. Ramdam na ramdam ko ang init at ang lasa ng alak mula sa kaniyang mga labi na nagsimula nang gumalaw sa ibabaw ng sa akin.

Dahil sa takot, gulat, at kawalan ng karanasan, hindi ko alam kung anong dapat kong gawin-kung itutulak ko ba siya o hahayaan na lang. Sa huli, dahil na rin sa labis na pagkalito, pinili ko na lang na gayahin ang ginagawa ng aking papa.

Dahan-dahan kong isinabay ang galaw ng aking mga labi sa kaniya, naramdaman ang pagpasok ng kaniyang mainit na dila na nagsimulang makipaglaro sa akin.

​"Mmmgh..." isang mahina at basang ungol ang lumabas sa aking ilong nang mas lalong higpitan ni Papa ang pagkakahawak sa aking mukha.

​Ngunit sa kalagitnaan ng aming basang halikan, biglang kinagat ni Papa Ezekiel ang aking ibabang labi nang medyo madiin. "Ah!" napanganga ako sa bahagyang sakit na aking naramdaman. Ang pagbuka ng aking bibig ang naging pagkakataon ni Papa upang mas lalong maging agresibo.

Agad na pumasok ang kaniyang malaki at mainit na dila sa loob ng aking bibig, ginalugad ang bawat sulok ng aking matamis na looban nang walang pag-aalinlangan.

​"Mmm-ffhh... P-Papa... ahhh..." hindi ko na napigilan ang aking sarili na magpakawala ng mga sunod-sunod at basang ungol habang ang aming mga dila ay magkasama at nag-aagawan ng hininga sa loob ng aking bibig. Sobrang basa at malaway ang aming halikan; maririnig ang tunog ng paglalapat ng aming mga labi at dila sa bawat segundo ng aming paggalaw. Ang laway ay unti-unti na ring umaagos sa gilid ng aking labi patungo sa aking leeg dahil sa tindi ng kaniyang paghalik.

​"Hon... mmmgh... mahal na mahal kita... p-puta, huwag mo na akong iiwan..." bulong ni Papa Ezekiel sa pagitan ng kaniyang mga halik, habang naramdaman ko ang muling pagpatak ng kaniyang mainit na luha sa aking mga pisngi. Humihikbi siya habang patuloy na idinidiin ang kaniyang mga labi sa akin, tila ibinubuhos ang lahat ng sakit na kaniyang dinadala.

​Nang makita ko ang kaniyang pag-iyak habang ginagawa namin ito, nakaramdam ako ng matinding awa at pagmamahal para sa kaniyang nasirang puso. Kahit alam kong hindi ako ang tinutukoy niya, pinili ko na lang na ibigay sa kaniya ang comforting na kailangan niya sa gabing ito. "M-Mahal na mahal din kita... Papa..." mahina kong sagot sa kaniya, habang ang aking mga kamay ay dahaqqn-dahang kumapit sa kaniyang matipunong balikat.

​Nang marinig niya ang aking mga salita, mas lalong naging malalim at marahas ang aming halikan. Ang aming mga dila ay patuloy na nagkakabuhol, dila sa dila, basa at puno ng laway. Sa bawat segundo na lumilipas, unti-unti akong natututo kung paano sumabay sa kaniyang mga galaw, pilit na tinutumbasan ang tindi ng kaniyang paghalik habang ang aming mga hininga ay tuluyan nang naghahalo. Ang silid ay napuno ng tunog ng aming mga basang ungal at mahihinang hikbi mula kay Papa.

​"Ahhh... mmmgh..." patuloy ang aking pag-ungol habang ramdam ko ang bigat ng kaniyang katawan sa ibabaw ko, hanggang sa maramdaman kong unti-unti nang bumabagal ang kaniyang mga halik. Ang kaniyang lakas ay dahan-dahang nawawala dahil sa matinding pagod at kalasingan.

​Dahan-dahan kaming naghiwalay sa aming halikan, na nag-iwan ng isang manipis na hibla ng laway sa pagitan ng aming mga labi. Humihingal ako nang malalim habang nakatitig sa kaniya. Agad kong itinaas ang aking kamay upang marahang punasan ang mga basang luha sa kaniyang pisngi at ang natitirang laway sa kaniyang labi. "Mahal na mahal kita, Papa... Aalagaan kita, palagi at hinding hindi kita iiwan," malambing kong boses habang hinahaplos ko ang kaniyang buhok.

Tumitig sa akin si Papa at ngumiti. Pagkatapos ay ​bumaba ang mukha ni Papa Ezekiel mula sa aking itaas at isinubsob ang kaniyang ulo sa gilid ng aking leeg at balikat, ang kaniyang mabigat na katawan ay tuluyan nang bumigay sa aking ibabaw. Sa huling pagkakataon, bago siya tuluyang mawalan ng malay, narinig ko ang kaniyang mahina at paos na bulong na dumaan sa aking tenga.

​"Mahal... na mahal din kita... anak..."

​Napatigil ako at nanlaki ang aking mga mata sa kaniyang huling sinabi. Ramdam ko ang biglang paghinto ng mundo ko. Anak? Alam ba niya? Alam ba niyang si Casper ako at hindi si Mama sa buong oras na 'to? O dala lang ba 'to ng kaniyang naguguluhang isip dahil sa alak?

​Bago ko pa man siya matanong o makumpirma ang aking narinig, sumunod na ang isang malalim at malakas na hilik mula sa kaniyang bibig.

Tuluyan nang nakatulog si Papa Ezekiel sa aking ibabaw, iniwan akong nakatulala sa dilim ng kwarto habang hawak-hawak ang aking basang labi, gulong-gulo ang isip sa kung anong totoong kahulugan ng kaniyang huling mga kataga.

# Chapter 3

Lumipas ang ilang linggo matapos ang gabing iyon na puno ng kalituhan. Gaya ng aking inaasahan, paggising ni Papa Ezekiel kinaumagahan ay tila normal lang ang lahat. Wala siyang naalala sa nangyari sa pagitan naming dalawa tuwing dinadaig siya ng matinding kalasingan, kaya minabuti ko na ring manahimik at magkunwaring walang naganap upang hindi siya makahalata at para hindi maging matitindi ang awkwardness sa aming tahanan.

​"Casper, anak," tanong ni Papa sa akin isang umaga habang nagkakape siya sa kusina, nakakunot ang noo na tila inaalala ang nagdaang gabi. "Sino nga palang nagpasok sa akin sa kwarto kagabi? At sino rin ang naghubad ng sando at shorts ko? Paggising ko kasi, iba na ang suot ko."

​Bahagya akong kinabahan pero pinilit kong panatilihing kalmado ang aking boses. "Ako po, Papa. Lasing na lasing po kasi kayo sa sala at hindi niyo na kayang maglakad nang maayos. Hinubaran ko na rin po kayo at pinunasan kasi baka malagkitan kayo sa pagtulog, tsaka sanay naman po kayo na laging naka-boxers o brief lang kapag natutulog."

​Tumango-tango lang si Papa, tila nakumbinsi sa aking dahilan. "Ah, ganoon ba? Salamat, anak. Buti na lang talaga nandiyan ka para mag-asikaso sa akin," sabi niya bago muling humigop ng kape. Huminga ako ng malalim nang talikuran ko siya. Ligtas ako sa pagkakataong ito.

​Ngayong araw ay espesyal dahil kaarawan ni Kuya Ansel. Dahil labing-pitong taong gulang na siya, may mga dadayong kaibigan, kaklase, at mga kabarkada niya para mag-celebrate at mag-inom dito sa aming bakuran. Dahil sa dami ng ihahandang pagkain at mga pulutan, hindi ko kayang magluto mag-isa. Kaya naman, katulong ko ngayon sa kusina si Kuya Ismael upang ihanda ang mga putahe.

​Nagsasalansan ako ng mga gagamiting sangkap sa may counter habang si Kuya Ismael naman ay abala sa pag-iihaw at pagbabalat ng mga rekado. Nakahubad ang itaas na bahagi ng kaniyang damit dahil sa init ng kusina, dahilan upang bumalandra ang kaniyang matipunong likod at naglalakihang kalamnan na pinaliligiran ng init ng kalan.

​Habang nagigisa, napansin kong kulang pala ang isang bote ng sarsa. Tiningnan ko ang itaas na cabinet kung saan nakatabi ang mga extra na sangkap. "Nandoon pala sa itaas," bulong ko sa aking sarili.

​Tumayo ako sa aking mga tiyad at iniunat ang aking kanang kamay upang abutin ang bote. Ngunit kahit anong pilit kong pag-abot, sadyang kapos ang aking tangkad kumpara sa matataas na lalaki sa bahay na ito.

​"Ano ba 'yan... kaunti na lang," reklamo ko habang pilit pa ring nagtitiyad.

​Bigla kong naramdaman ang isang malaki at mainit na bulto ng katawan na sumulpot mula sa aking likuran. Halos madikit ang kaniyang malawak na dibdib sa aking likod. Amoy na amoy ko ang pinaghalong bango ng kaniyang pabango at ang init ng kaniyang balat. Si Kuya Ismael. Dahil sa kaniyang tangkad na abot-langit, hindi man lang niya kailangang magtiyad upang maabot ang itaas na bahagi ng cabinet.

​Habang itinataas niya ang kaniyang braso, mas lalong dumiin ang kaniyang katawan sa akin. Sa gitna ng posisyong iyon, naramdaman ko ang isang matigas at tila tumutusok na bagay sa bandang pwetan ko-ang kaniyang alaga na tila nagising dahil sa lapit ng aming mga katawan. Ramdam na ramdam ko ang init at tigas nito sa likod ko kahit may suot akong manipis na shorts. Napatigil ako sa paghinga, nanigas ang buong katawan ko sa gulat at ilang.

​Subalit, bago pa man ako makakilos o makapagsalita, mabilis na nakuha ni Kuya Ismael ang bote at agad ding binitiwan ang posisyon. Lumayo siya nang bahagya, dahilan upang mawala ang tumutusok na sensasyon sa aking likuran. Iniabot niya sa akin ang bote na may kasamang nakakalokong ngisi sa kaniyang mukha.

​"O, eto na," asar ni Kuya Ismael habang ipinapatong ang kamay niya sa ibabaw ng ulo ko at ginulo ang buhok ko. "Bakit kasi ang liit-liit mo? Kulang na lang gumamit ka ng silya para lang makakuha ng sarsa."

​Namula ang aking mga pisngi, hindi ko alam kung dahil ba sa pang-aasar niya o dahil sa naramdaman ko kanina. "H-Hindi naman ako maliit, Kuya... sadyang matataas lang talaga kayo rito sa bahay," sagot ko na lang habang mabilis na ibinaling ang aking atensyon sa kawali upang itago ang aking pagkailang.

​"Sus, nagdadahilan pa ang bunso. Magpatuloy ka na nga riyan sa paghahalo, baka masunog 'yang niluluto mo," natatawang sabi niya bago bumalik sa kaniyang pwesto upang mag-asikaso ng iba pang rekado.

​Bagaman nakaramdam ako ng kaunting ilang dahil sa nangyari, unti-unti ring nawala ang tensyon habang nagpapatuloy kami sa pagluluto. Paminsan-minsan ay inaasar pa rin ako ni Kuya Ismael tungkol sa aking tangkad at kung paano ako maghiwa ng mga gulay na tila ba napakapino, na sinasagot ko naman ng pabalang ngunit natatawang mga hirit. Ang maingay na asaran naming dalawa ang pumuno sa buong kusina hanggang sa matapos namin ang lahat ng kailangang ihanda.

​Mga bandang alas singko na ng hapon nang sa wakas ay matapos ang lahat ng mga putahe at mga pulutan. Sama-sama naming binuhat ni Kuya Ismael ang malalaking lalagyan ng pagkain patungo sa labas ng bahay, partikular sa loob ng aming malawak na bakuran kung nasaan nakapuwesto ang mahabang mesa at mga upuan.

​Paglabas namin, sumalubong sa amin ang maingay at masiglang tawanan ng mga bisita. Narito na ang mga kaibigan at kaklase ni Kuya Ansel mula sa unibersidad, may bitbit silang mga regalo at ilang kahon ng alak. Sa isang bahagi naman ng bakuran, nakaupo rin si Papa Ezekiel kasama ang kaniyang sariling mga kaibigan na maagang dumating para makipag-inuman at makikain. Narito rin ang mga kaibigan sa kanto nila Kuya.

​Habang inilalapag ko ang isang malaking mangkok ng sisig sa mesa, naramdaman kong may nakatitig sa akin. Lumingon ako nang bahagya at nakita ko si Leo na nakaupo sa tabi ng isa sa mga kaklase ni Kuya Ansel. Nang magtagpo ang aming mga mata, hindi niya napigilang magpakita ng isang patagong sulyap at ngumiti nang napakatamis sa akin, na tila ba may lihim kaming pagkakaunawaan na kami lang dalawa ang nakakaalam. Bahagya akong tumango at ngumiti rin sa kaniya bago mabilis na inayos ang iba pang mga kubyertos.

​"Wow, salamat sa pagkain, Casper! Napakasarap naman ng amoy nito," bati ng isa sa mga kaibigan ni Kuya Ansel habang nakatingin sa mga nakahandang pulutan.

​"Walang anuman po. Sana magustuhan niyo 'yan. Happy birthday, Kuya Ansel," sabi ko habang nakatingin sa aking kapatid na celebrant na ngayon ay abala na sa pagbubukas ng unang bote ng beer.

​"Salamat, bunso," sagot ni Kuya Ansel na may kasamang malawak na ngiti, habang ang kaniyang mga kaibigan ay nagsimula nang magpalakpakan at mag-ingay para sa kaniyang kaarawan. Inasikaso ko pa ang ilang mga kulang na baso at yelo bago ko napagpasyahang pumasok muna sa loob ng bahay upang bigyan sila ng espasyo na magsaya at mag-enjoy sa kanilang inuman ngayong gabi.

Pumasok muna ako sa kusina para simulan ang paghuhugas ng mga nagamit naming kawali, kaldero, at sandok ni Kuya Ismael sa pagluluto. Gusto ko sanang matapos agad ito para makapagpahinga na ako sa kwarto habang nagsasaya sila sa labas. Binuksan ko ang gripo at nagsimulang mag-sabon, hinahayaan ang tunog ng umaagos na tubig na lumunod sa ingay ng tawanan mula sa bakuran.

​Ngunit hindi pa ako nakakalahati nang marinig kong bumukas ang pinto ng kusina. Lumingon ako nang bahagya at nakita ko si Kuya Limuel na pumasok para kumuha ng panibagong yelo sa freezer. Imbis na kumuha lang at lumabas, tumigil siya sa gilid ng counter at matalim na nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa.

​Naramdaman ko agad ang bigat ng kaniyang presensya. Napalunok ako at mas ibinaba ang aking tingin sa hinuhugasan kong kawali.

​"Aba, tingnan mo nga naman," panimula ni Kuya Limuel, ang boses niya ay puno ng pang-uuyam at matinding galit. "Nandito pala ang paboritong bunso ng bahay. Nagpapakabait na naman sa paghuhugas?"

​Hindi ako sumagot at nagpatuloy lang sa pagkusot ng baso, umaasang hihinto rin siya kung hindi ko papansinin. Ngunit mas lalo pa siyang lumapit, dahilan upang maramdaman ko ang kaniyang pananakot.

​"Huwag mo nga akong daanin sa pananahimik mo, Casper. Alam mo, nakakasuka ka talagang tingnan," patuloy niya, mas lalong bumaba ang tono ng boses ngunit puno ng lason. "Tingnan mo nga 'yang suot mo. Ano 'yang shorts na 'yan? Ang ikli-ikli, hapit na hapit pa sa hita mo. Nagluluto ka lang dito sa kusina pero ganiyan ang hitsura mo? O baka naman sadya mong isinuot 'yan para umikot-ikot sa labas at umakit sa mga varsity na kaibigan ni Ansel?"

​Napatigil ako sa paghuhugas, naramdaman ko ang biglang pagsikip ng dibdib ko sa kaniyang paratang. "H-Hindi po, Kuya Limuel... mainit po kasi sa kusina kaya-"

​"Huwag ka nang magpalusot, malanding bakla!" pagputol niya sa akin, halos isampal sa mukha ko ang mga salita niya. "Simula nang mawala si Mama, lalo kang nagpapakababa. Nag-aasal babae ka na rito sa bahay, pati pananamit mo parang kulang na lang ibenta mo ang sarili mo. Nakakahiya ka. Kung may balak kang landiin ang mga bisita sa labas, huwag mo kaming idadamay sa kahihiyan mo. Napakakadiri mong bakla ka."

​Tumulo ang luha sa aking mga mata, dahan-dahang humalo sa bula ng sabon sa aking mga kamay. Pilit kong pinipigilan ang aking paghikbi dahil alam kong mas lalo niya lang akong aalipustahin kapag nakita niya akong umiiyak.

​"Ano, tatayo ka na lang ba riyan at iiyak na parang babae?" bulyaw niya muli bago kinuha ang balde ng yelo. "Umakyat ka sa kwarto ngayon din. Magpalit ka ng mas maayos at mahabang pananamit kung may balak ka pang lumabas ng bahay na ito. Ayokong makita ng mga kumpare ni Papa o ng mga kaibigan namin ni Ansel na may pakalat-kalat na salot na katulad mo sa bakuran."

​Tahimik lang akong tumango habang nakayuko. Mabilis kong pinatay ang gripo, pinunasan ang aking mga basang kamay sa basahan, at patakbong tinungo ang silid namin ni Papa Ezekiel sa itaas. Pagkasara ko ng pinto, doon na tuluyang bumuhos ang aking mga luha. Napaupo ako sa gilid ng kama habang yakap ang aking mga binti. Masakit. Sobrang sakit na palagi na lang akong nakakatanggap ng ganoong panlalait mula sa sarili kong mga kapatid dahil lang sa kung ano ako.

​Naisip ko na huwag na lang talagang bumaba para maghapunan o sumali sa kanila. Natatakot ako. Naroon sa labas si Kuya Limuel na siguradong hinding-hindi titigil sa pagsasalita ng masakit, at naroon din si Kuya Owell na baka palihim akong saktan sa pisikal, tadyakan, o bantaan kapag walang nakakakita sa amin, katulad ng madalas niyang gawin sa dilim. Pakiramdam ko ay mas ligtas ako rito sa loob ng kwarto, nakatago sa paningin nilang lahat.

​Habang nagpupunas ako ng luha at naghahanap ng mas mahabang shorts sa cabinet, biglang bumukas ang pinto ng silid. Bahagya akong nagulat nang makita ko si Papa Ezekiel na pumasok. Medyo mapula na ang kaniyang mukha at amoy alak na rin siya, palatandaan na nakakarami na siya ng nainom na beer sa labas.

​"Casper, anak," tawag ni Papa sa akin habang lumalapit, may bahagyang pagewang-gewang sa kaniyang lakad. "Bakit nandito ka pa sa itaas? Kanina pa kita hinahanap sa labas. Tapos na ba kayong magluto ni Ismael?"

​"O-Opo, Papa. Tapos na po. Nagpapahinga lang po ako rito," mahina kong sagot, pilit iniwas ang aking mukha upang hindi niya mapansin na galing ako sa pag-iyak.

​"Sumama ka na sa akin sa baba, anak. Nandoon ang mga kumpare ko, itinatanong ka nila dahil ikaw lang ang wala roon at hindi ko pa naipakikilala," sabi ni Papa habang hinahawakan ang aking balikat upang iharap ako sa kaniya.

​"Huwag na lang po sana, Papa... okay na po ako rito. Nakakapagod din po kasi ang maghapon sa kusina, tsaka baka po nakakaabala lang ako sa inuman niyo," pagdadahilan ko, pilit na tinatanggihan ang kaniyang paanyaya dahil sa takot ko kina Kuya Limuel at Owell.

​Subalit, hindi pumayag si Papa Ezekiel. Lumapit pa siya lalo sa akin, binalot ng kaniyang malalaki at maiinit na kamay ang aking baywang, at dahan-dahang isinubsob ang kaniyang mukha sa aking leeg habang marahang yumuyugyog. Ginagamitan niya ako ng kaniyang kakaibang lambing-isang bagay na hinding-hindi ko kayang tanggihan kahit anong pilit ko.

​"Sige na, bunso ko... bumaba ka na," malambing na bulong ni Papa habang hinahaplos ang aking likod. "Gusto ka lang naman makita ng mga kumpare ko. At gusto ko ring ipagmalaki ang napakabait kong anak na nag-asikaso ng lahat ng pagkain na 'to. Huwag mo nang tanggihan si Papa, sige na..."

​Naramdaman ko ang kakaibang kaba at init sa aking dibdib dahil sa lapit ng kaniyang matipunong katawan at sa mabangong amoy ng kaniyang hininga na may halo ng alak. Napapikit ako ng mariin, unti-unting bumibigay ang aking depensa sa lambing niya.

​"S-Sige na nga po, Papa... papapayag na po ako," pagsuko ko sa wakas. Lumayo nang bahagya si Papa at ngumiti nang malawak sa akin. "Pero may isang kondisyon po," pagpapatuloy ko habang nakatingin nang diretso sa kaniyang mga mata. "Huwag po kayong masyadong magpapakalasing ngayong gabi, ha? Ayoko pong magkasakit kayo o sumakit ang ulo niyo bukas."

​Natawa nang mahina si Papa Ezekiel, hinaplos niya ang aking pisngi ng kaniyang magaspang na palad. "Opo, misis ko. Kakonti na lang ang iinumin ko, ipinapangako ko sa'yo. O sige, mauuna na ako sa baba at hihintayin kita roon. Magpalit ka na ng damit mo."

​"Opo, Papa," sagot ko habang pinapanood ko siyang lumabas ng kwarto.

​Nang maiwan akong mag-isa, kumuha ako ng isang maluwag na t-shirt at isang mas mahabang shorts na abot hanggang tuhod, gaya ng utos ni Kuya Limuel para walang masabi ang sinuman. Inayos ko ang aking buhok at siniguradong wala nang bakas ng luha sa aking mga pisngi bago ako dahan-dahang bumaba ng hagdan patungo sa bakuran.

​Paglabas ko, napansin kong medyo nabawasan na nga ang mga tao kumpara kanina. Ang mga kaibigan at kaklase ni Kuya Ansel ay kaunti na lang ang natira, mga kapwa varsity players na lang niya ang kasama niya sa kanilang lamesa na patuloy pa ring nag-iingay at nagtatawanan. Sa kabilang lamesa naman ay nakaupo sina Kuya Ismael, Kuya Owell, at Kuya Limuel kasama ang ilang mga kababata nila sa aming kanto, abala sa pag-uusap tungkol sa kani-kanilang mga trabaho at motor. Nahuli ko ang matalim na sulyap sa akin nina kuya Limuel at Owell, kaya mabilis kong iniwas ang aking paningin.

​Sa ikatlong lamesa naman ay nakaupo si Papa Ezekiel kasama ang apat niyang matatalik na kumpare. Nang makita ako ni Papa na palapit, biglang sumigaw ang kaniyang mukha ng tuwa.

​"O, nandito na pala ang bunso ko!" malakas na bati ni Papa Ezekiel, sapat para lumingon ang mga kumpare niya sa akin. "Halika rito, Casper!"

​Lumapit ako sa kanilang lamesa, ngunit napansin kong puno ang lahat ng mga silya. "Papa, wala na pong bakanteng upuan, kukuha lang po ako sa loob-"

​"Huwag na, huwag ka nang mapagod," mabilis na putol ni Papa. Bago pa man ako makakilos, bigla niyang hinawakan ang aking kamay at hinila ako nang dahan-dahan paupo mismo sa kaniyang matigas at malaking hita. Nagulat ako ngunit wala akong nagawa nang iangat niya ang kaniyang malalaking braso upang yakapin ako nang mahigpit mula sa aking likuran, ipinapatong ang kaniyang baba sa aking balikat.

​Lahat sila roon ay halatang nakainom na nang marami, kabilang na si Papa. Humilig ang kaniyang katawan sa akin habang nagsasalita sa mga kumpare niya. "Mga kumpare, ito si Casper, ang bunsong anak ko. Siya ang nagluto ng lahat ng pulutan at putahe na kinakain niyo ngayon."

​"Aba, napakasarap naman pala nitong sisig at kaldereta, Ezekiel! Akala ko sa restaurant mo pa binili, sa anak mo lang pala galing," puri ng isa sa mga kumpare niya, si Tito Amado, habang itinataas ang kaniyang baso sa akin. "Salamat sa pagkain, Casper, napakahusay mong magluto."

​"Walang anuman po, Tito. Sana po nagustuhan niyo," magalang kong sagot kahit labis ang aking pagkailang sa posisyon namin ni Papa.

​"Talagang maasikaso 'yang si Casper," pagmamalaki pa ni Papa Ezekiel, habang mas lalo niyang hinigpitan ang yakap sa aking baywang, ang kaniyang mainit na dibdib ay nakadikit sa aking likod. "Simula nang... alam niyo na, nang mawala ang mama nila, itong si Casper na ang nag-asikaso sa amin sa bahay. Siya ang nagluluto, naglilinis, at nag-aalaga sa akin tuwing uuwi ako galing trabaho. Parang misis na nga ng bahay namin kung umasta 'yan, napakalambing pa."

​Narinig kong tumawa nang malakas ang isa pang kumpare ni Papa, si Tito Jayson, na medyo may amats na rin dahil sa alak. "Aba, Ezekiel, kung ganiyan naman pala kaasikaso at kalambing ang bunso mo, okay na pala kahit hindi na bumalik ang misis mo! Hindi ka na lugi riyan kay Casper, may taga-asikaso ka na sa lahat ng kailangan mo sa bahay!"

​Nagtawanan silang lahat sa biro na iyon, maging si Papa ay nakisabay din sa tawa habang isinusubsob ang kaniyang mukha sa buhok ko. Nakaramdam ako ng matinding hiya at pagka-awkward, hindi ko alam kung paano magre-react sa kanilang mga biro na tila ba may ibang kahulugan para sa akin.

​Ngunit ang mas lalong nagpatibok nang mabilis sa puso ko at nagpadala ng init sa buong katawan ko ay ang maramdaman ko sa aking ibaba. Dahil nakakandong ako sa kaniyang hita at mahigpit ang kaniyang pagkakayakap sa akin, ramdam na ramdam ko ang biglang pagtigas at paglaki ng kaniyang pagkalalaki sa pagitan mismo ng hiwa ng aking pwet. Kahit may harang na makapal na shorts, ang init at laki ng kaniyang alaga na umiipit sa akin ay hindi maitatago, dala marahil ng kalasingan niya at ng posisyon naming dalawa.

​Napalunok ako, nanigas ang aking buong katawan habang nakaupo sa kaniyang ibabaw. Naisip ko kung napapansin ba ni Papa ang nangyayari sa kaniyang katawan, o sadyang dahil lang ito sa epekto ng alak at sa pagiging malapit ng aming mga balat. Pinilit kong huwag gumalaw nang labis upang hindi siya makahalata o makaramdam ng kung ano, at ipinagsawalang-bahala ko na lamang ang sensasyong iyon habang pilit na nakikinig at nakikisabay sa kwentuhan ng kaniyang mga kumpare.

​Dahil medyo nababawasan na ang mga bisita at palalim na nang palalim ang gabi, nagpasiya ang mga natitirang kumpare ni Papa na magsama-sama na lang sa iisang mesa para hindi hiwa-hiwalay ang inuman. Dahil doon, dahan-dahan akong tumayo mula sa pagkakaupo sa kandungan ni Papa Ezekiel para maghanap ng sarili kong upuan. Gusto ko sanang uminom kahit kaunti para makisabay sa kanila, pero mabilis akong pinagbawalang hawakan ang baso ng alak.

​"Hops, walang iinom na Casper dito," natatawang saway ni Papa habang hinahawakan ang kamay ko. "Bata mo pa para mag-ganyan, bunso. Doon ka na lang sa juice o kaya tubig."

​Napasimangot ako nang bahagya pero sumunod na lang din. Nakakuha ako ng isang bakanteng upuan at isiningit ko iyon sa tabi mismo ni Papa. Ngunit laking gulat ko nang ang kabilang gilid ko naman ay biglang upuan ng isa pa sa mga kumpare niya-si Tito Lance. Kagaya ni Papa Ezekiel, matangkad din ito, may matipunong pangangatawan, at masasabing pogi rin kahit may edad na. Kaagad itong lumingon sa akin nang may malawak na ngiti, bakas ang kalasingan sa kaniyang mga mata pero napakalambing ng kaniyang pakikitungo.

​"Ito pala ang sikat na si Casper," simula ni Tito Lance, bahagyang inilapit ang kaniyang mukha sa akin habang sumasandal sa sandalan ng upuan. "Kanina pa kita pinagmamasdan, napakasipag mo palang bata. At totoo nga ang sabi ng Papa mo, napakakinis at napakaganda ng mukha mo. Ilang taon ka na nga ulit, iho?"

​"Ah, labing-apat na po, Tito Lance," medyo nahihiya kong sagot, napapahawak sa aking t-shirt.

​"Labing-apat? Aba, napakabata pa talaga," malambing na sabi ni Tito Lance sabay tawa nang mahina. Inabot niya ang balikat ko at marahang pinisil ito. "Alam mo, may bunsong anak din akong lalaki, halos kasing-edad mo lang. Kaya nga pagkakita ko pa lang sa'yo, napakagaan na agad ng loob ko. Parang nakikita ko ang anak ko sa'yo, napakabait at napakaasikaso rin."

​"Talaga po? Mabuti naman po kung ganoon..." sagot ko, unti-unting nawawala ang ilang ko dahil sa kaniyang magiliw na pakikipag-usap.

​Habang masinsinan kaming nag-uusap ni Tito Lance tungkol sa mga paborito kong lutuin at sa pag-aaral ko, hindi ko mapigilang mapalingon sa ibang bahagi ng bakuran. Mula sa kabilang lamesa, ramdam na ramdam ko ang matatalas at tila papatay na mga tingin nina Kuya Owell, Kuya Limuel, at maging ni Kuya Ansel sa aming dalawa. Si Leo naman, na kanina pa nakangiti at pasimpleng sumusulyap sa akin, ay biglang naging busangot ang mukha, masama ang titig kay Tito Lance habang pinaglalaruan ang baso ng beer sa kaniyang kamay.

​Hindi napansin ni Tito Lance ang tensyon sa paligid. Sa katunayan, habang nagtatawanan kami sa isang biro, bigla niyang inabot ang tagiliran ko at bahagyang kiniliti ako.

​"Aba, mukhang madaling kilitiin ang bunso natin, ah!" pang-aasar ni Tito Lance habang tumatawa, dahilan para mapakislot ako at mapatawa nang malakas.

​"Tito Lance, huwag po! Nakakakiliti po talaga riyan!" natatawa kong pakiusap habang pilit na iniiwas ang katawan ko sa kaniyang kamay.

​Bigla namang sumali si Papa Ezekiel sa usapan, medyo humilig ang katawan sa akin habang nakangiti rin pero may kakaibang tono ang boses. "O, Lance, huwag mo namang masyadong lambingin 'yang bunso ko. Baka mamaya paggising ko bukas, iba na ang kilalanin niyan na ama at sumama na sa'yo."

​Natawa ako nang malakas sa biro ni Papa at agad na umkap sa braso niya, isinusubsob ang mukha ko sa kaniyang matipunong balikat. "Naku, hindi po, Papa! Iisa lang po ang papa ko, at si Papa Ezekiel lang 'yun. Kahit kailan hindi ko kayo ipagpapalit."

​Nang marinig iyon ni Papa, hinalikan niya ako nang mabilis sa buhok ko habang tumatawa, na tila ba napanatag ang kaniyang loob sa sinabi ko.

​Nagpatuloy pa ang kuwentuhan namin ni Tito Lance. Habang lumalalim ang gabi, lalo siyang napapalapit sa akin. Dahil sa kalasingan, nagsimula na siyang bumulong-bulong ng kung ano-ano sa mismong tainga ko. Ang lapit ng mukha niya, at napansin kong kabaligtaran ng ibang lasing, napakabango at sariwa ng kaniyang hininga na may kaunting amoy ng mamahaling alak. Ngunit dahil medyo gulo na ang kaniyang pananalita, hindi ko na masyadong maintindihan ang ilan sa mga sinasabi niya.

​"Alam mo... Casper... napakaswerte ng Papa mo sa'yo..." bulong ni Tito Lance, ang kaniyang boses ay naging mas mababa at seryoso. "Kung ako lang ang may anak na katulad mo... hinding-hindi kita hahayaang mapagod... aalagaan kita..."

​Napakurap-kurap ako, hindi ko alam kung paano sasagutin ang kaniyang mga bulong na tila nagiging kakaiba na ang kahulugan. Dahil doon, dahan-dahan kong nilingon si Papa Ezekiel para humingi ng tulong o para ibaling sa kaniya ang atensyon ko. Ngunit laking gulat ko nang mapansin kong bigla palang nanahimik si Papa. Nakatitig lang siya sa kaniyang baso, seryoso ang mukha at tila malalim ang iniisip, hindi na sumasali sa asaran namin. Samantala, nang lingunin ko naman ang direksyon ng mga kuya ko at ni Leo, nakita kong bumalik na sila sa sarili nilang mga kausap, abala na ulit sa ingay at kuwentuhan ng kani-kanilang mga tropa na tila ba binalewala na ang eksena namin kanina.

​Pilit kong kinalabit si Papa para kausapin siya. "Papa... okay lang po ba kayo? May masakit po ba sa inyo?" tanong ko habang nakatingin sa kaniya nang may pag-aalala.

​Hindi sumagot si Papa. Diretso pa rin ang tingin niya sa lamesa.

​Inabot ko ang kaniyang malaking braso at mahigpit na niyakap ito, isinubsob ko ang pisngi ko sa kaniyang balikat habang bumubulong sa kaniya. "Papa... pansinin niyo naman po ako... galit po ba kayo sa akin? Huwag na po kayong magtampo, sige na po..."

​Kahit anong gawin kong paglalambing at pagbulong sa kaniya, nanatili siyang parang estatwa. Walang reaksyon, hindi ako nililingon, na tila ba nagtatampo o ewan na hindi ko maunawaan ang dahilan.

​Sa gitna ng pagpilit ko kay Papa, nagulat na lang ako nang maramdaman kong may humawak sa kabilang kamay ko sa ilalim ng lamesa. Paglingon ko kay Tito Lance, pasimpleng inabot niya sa akin ang kaniyang telepono. Pagtingin ko sa screen, nakabukas na doon ang keypad, handang-handa na parang hinihintay na lang na i-type ko ang aking cellphone number.

​Tumingin si Tito Lance sa akin nang may makahulugang ngiti, habang ang kaniyang mga bulong ay mas lalong naging malapit sa aking tainga. "Sige na, Casper... ilagay mo na rito... para matawagan kita... para makapag-usap pa tayo kapag hindi na ako lasing..."

​Dahil sa takot na baka humaba pa ang pangungulit niya, at dahil gusto ko na ring mag-focus nang buo kay Papa Ezekiel para amuhin ito at alamin kung bakit hindi niya ako kinakausap, mabilis kong kinuha ang telepono mula sa kamay ni Tito Lance. Agad kong itinipa ang aking numero sa keypad upang matapos na ang kaniyang pang-aabala at hindi ko na masyadong pinansin ang kakaibang takbo ng kaniyang mga bulong.

​Matapos kong mai-type ang aking numero, mabilis na ibinalik ni Tito Lance ang kaniyang telepono sa kaniyang bulsa habang may malawak at tila tagumpay na ngiti sa kaniyang mga labi. Ilang sandali pa ang lumipas, unti-unti nang nagpasya ang mga natitirang bisita na magsipag-uwian dahil sa labis na kalasingan at sa lalim ng gabi.

​Tumayo na si Leo kasama ang mga kaklase ni Kuya Ansel. Bago siya tuluyang lumabas ng gate, lumingon siya sa akin at nagpakita ng isang matamis na ngiti. "Casper, una na kami, ah? Kita na lang tayo sa school sa Lunes. Mag-ingat ka," malambing na sabi niya na sapat lang para marinig ko. Tumango naman ako at ngumiti rin sa kaniya bilang pagtugon.

​Sumunod na ring tumayo si Tito Lance. Kahit pasuray-suray na sa lakad, lumapit pa muna siya sa akin at tinapik nang marahan ang aking pisngi. "O paano, Casper, iho... mauuna na si Tito mo, ah? Tatawagan kita kapag malinaw na ang ulo ko. Salamat sa napakasarap na asikaso," wika niya na may kasama pang makahulugang kindat bago tuluyang sumunod sa ibang papalabas ng bakuran.

​Nang makaalis ang lahat, naiwan ang malaking kalat sa buong paligid. Inasahan kong tutulungan ako ni Papa Ezekiel, ngunit laking panlulumo ko nang bigla siyang tumayo nang walang kaimik-imik. Hindi niya ako nilingon, hindi rin niya sinagot ang huling tanong ko, at diretso siyang pumasok sa loob ng bahay patungo sa kanilang kwarto. Ganun din ang ginawa nina Kuya Limuel, Kuya Owell, at maging ng celebrant na si Kuya Ansel; tila ba wala silang nakitang Casper na mag-isang magliligpit ng napakaraming kalat.

​Gusto ko nang maiyak sa pagod at sa bigat ng dibdib ko dahil sa malamig na trato ni Papa, ngunit laking gulat ko nang lumapit si Kuya Ismael sa akin at nagsimulang magbuhat ng mga bakanteng kahon ng alak at upuan.

​"Huwag ka nang sumimangot diyan, bunso. Tutulungan na kita para mabilis tayong matapos," nakangiting sabi ni Kuya Ismael habang seryosong nagbubuhat ng mga natirang lamesa.

​"Salamat, Kuya Ismael," mahina kong sagot habang sinisimulang ipunin ang mga nagkalat na baso at platong pinagkainan.

​Habang tahimik kaming nagliligpit at nagpupunas ng mga mesa, biglang bumasag sa katahimikan ang seryosong boses ni Kuya Ismael. "Casper, tanungin nga kita... Bakit ba ang dikit mo dun kay Lance kanina? Halos mapigtas na ang ugat sa leeg nina Limuel at Owell sa katingtingin sa inyo, pati nga ako hindi kumportable sa nakikita ko."

​Napatigil ako sa pagpupunas at napatingin sa kaniya. "Ah, si Tito Lance po ba? Wala naman po 'yun, Kuya. Mabait naman po kasi siya at masaya kausap. Sinasabi niya lang po na may anak siyang kasing-edad ko kaya magaan ang loob niya sa akin."

​Binitawan ni Kuya Ismael ang hawak niyang silya at humarap sa akin, bahagyang nakapamewang at may bakas ng pagtatampo sa kaniyang mukha. "Mabait? Casper, lalaki rin ako, alam ko ang tingin ng lalaki kapag may ibang pakay. At saka, parang nakalimutan mo na yata na may mga kuya ka rito. Doon ka pa talaga naglalambing sa hindi mo kaanu-ano? Nakakatampo lang na parang mas gusto mo pa siyang kasama kaysa sa amin."

​Nakitang kong parang bata kung magtampo ang matipunong katawan ni Kuya Ismael kaya mabilis ko siyang nilapitan. Hinawakan ko ang kaniyang malaking kamay at tumingala ako sa kaniya na may pakiusap sa aking mga mata. "Kuya Ismael naman, huwag na kayong magtampo riyan, please? Biro lang naman po 'yung sinabi ni Papa ezekiel kanina na sasama ako sa kaniya o kaya papalitan ko si Papa. Hinding-hindi ko po kayo ipagpapalit. Kayo lang ang mga kuya ko, at iisa lang ang papa ko, si Papa Ezekiel lang. Kayo lang ang pamilya ko, kaya huwag na po kayong mag-isip ng kung ano-ano, okay?"

​Dahil sa aking sinagot at sa marahang pagpiga ko sa kaniyang kamay, unt-unting nawala ang simangot sa mukha ni Kuya Ismael. Isang napakalawak at napakatamis na ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi.

​"Naku, ang bunso talaga namin, napakabait at napakalambing..." bulalas niya na tila ba natunaw ang puso sa narinig.

​Bago pa ako makalaglas sa pagkakahawak niya, bigla niyang hinila ang katawan ko palapit sa kaniya at binalot ako ng kaniyang mga bisig. Hindi pa siya nakuntento, pinaulanan niya ng mabilis at magkakasunod na halik ang buong mukha ko-sa aking noo, sa magkabilang pisngi, at maging sa may dulo ng aking ilong, dahilan para mapatawa ako nang mahina at mapatili sa kiliti. "Kuya Ismael, tama na po! Nakakakiliti po!" pagkaway ko sa aking mga kamay hanggang sa pakawalan niya ako habang tumatawa rin siya.

​Nang matapos ang buong pagliligpit, pumasok na kami sa loob ng bahay. Si Kuya Ismael ay dumeretso na sa kaniyang silid upang magpahinga. Subalit ako, hindi ko muna binalak na bumalik sa kwarto namin ni Papa Ezekiel dahil alam kong malamig pa rin ang pakikitungo niya sa akin at baka tulog na rin ito.

​Naalala ko ang isang bagay na kanina ko pa gustong ibigay. Nagtungo ako sa may cabinet sa sala at kinuha ang isang maliit ngunit magandang box. Regalo ko ito para kay Kuya Ansel na pinag-ipunan ko talaga mula sa aking allowance nitong mga nakaraang buwan-isang simpleng relo na alam kong magugustuhan niya.

​Dahan-dahan akong umakyat sa ikalawang palapag at tumigil sa tapat ng kwarto ni Kuya Ansel. Huminga muna ako nang malalim bago kumatok nang tatlong beses. "Kuya Ansel? Pwede po bang pumasok?"

​Walang sumagot ngunit hindi naka-lock ang pinto kaya dahan-dahan ko itong pinaladpad at pumasok sa loob. Saktong pagkapasok ko naman ay ang paglabas ni Kuya Ansel mula sa kaniyang banyo. Naka-boxers lang siya, basa pa ang kaniyang magulong buhok, at kitang-kita ang seryoso at tila galit na mukha habang nagpupunas ng tuwalya sa katawan.

​Nilakasan ko ang loob ko. Lumapit ako sa kaniya na may malawak na ngiti, hawak-hawak ang nakabalot na box sa aking dalawang kamay. "Kuya Ansel, happy birthday po ulit. Pasensya na po kung ngayon ko lang naibigay, medyo naging abala po kasi kanina sa mga bisita mo. Ito po, sana magustuhan mo," masigla kong bati sabay abot ng regalo sa kaniya.

​Tiningnan lang ni Kuya Ansel ang box bago ito kinuha nang walang kagat-gatol, habang nakasimangot pa rin ang kaniyang mukha. Walang bakas ng pasasalamat o kasiyahan sa kaniyang reaksyon.

​Nagtaka naman ako at medyo nalungkot sa kaniyang inasal. "Kuya Ansel... may problema po ba? Bakit po kayo nakasimangot? Hindi niyo po ba nagustuhan ang regalo ko sa inyo? Pwede ko naman pong palitan kung ayaw niyo ng ganiyang estilo..."

​Ibinaba ni Kuya Ansel ang tuwalya sa ibabaw ng kaniyang kama at matalim akong tinitigan, ang kaniyang panga ay bahagyang umigting. Dito na niya inilabas ang kaniyang tunay na saloobin. "Hindi ang regalo ang problema ko, Casper. Ang problema ko ay ikaw. Nagagalit ako dahil bakit ganon ka kadikit kay Lance kanina?! Nakikita mo ba kung paano ka niya hawakan at kilitiin? At ikaw naman, tawa ka pa nang tawa na parang tuwang-tuwa ka sa ginagawa niya sa'yo sa harap ng maraming tao!"

​Napanganga ako sa kaniyang narinig. "Ha? Kuya Ansel, pati po ba naman kayo ay nagseselos din katulad ni Kuya Ismael? Mabait lang naman talaga si Tito Lance at talagang madaldal lang po siya. Sinasabi niya lang naman na parang anak ang turing niya sa akin kaya huwag po kayong mag-isip ng kung ano-ano."

​"Mabait? Nagpapauto ka naman sa matandang 'yun!" singhal ni Kuya Ansel, habang mabilis niyang binuksan ang box at isinuot ang relo sa kaniyang kaliwang kamay upang tingnan kung kasya ito. "Sinasabi ko sa'yo, Casper, mag-ingat ka sa lalaking 'yan. Huwag kang basta-basta magpitiwala o lalapit kapag narito siya, dahil hindi mo alam kung ano ang tumatakbo sa isip ng mga ganiyang klase ng tao."

​"Opo, Kuya, mag-iingat po ako. Salamat sa paalala," mahina kong sagot, nakaramdam ng kaunting gaan sa loob dahil kahit papaano ay isinuot niya agad ang regalo ko. "O paano po, Kuya Ansel, mukhang maayos naman ang sukat ng relo sa'yo. Lalabas na po ako para makapagpahinga ka na rin."

​Paikot na sana ako patungo sa pintuan upang lumabas ng kaniyang kwarto nang bigla niyang hawakan nang mahigpit ang aking braso, pinipigilan ang aking pag-alis.

​"Teka lang, Casper. Huwag ka munang aalis," seryosong sabi ni Kuya Ansel, ang kaniyang boses ay biglang lumalim at may kakaibang intensidad. "May isa pa akong gift na hindi natatanggap ngayong birthday ko."

​Napakunot ang noo ko sa takot at pagtataka. "Isang gift pa po? Ano pong gift ang sinasabi niyo, Kuya? Lahat naman po ng regalo ng mga kaibigan mo ay nasa sala na at nabuksan mo na, ah?"

​Tumingin si Kuya Ansel nang diretso sa aking mga labi bago muling ibinalik ang paningin sa aking mga mata. "Gusto ko ng regalo na galing sa'yo. Gusto ko ng isang halik... pero hindi katulad nung nakaraan na lasing din ako at mabilis lang. Gusto ko 'yung mas mahaba na ngayon."

​Nanlaki ang aking mga mata sa narinig ko mula sa mismong bibig ng aking kuya. Ramdam ko ang biglang kaba at takot sa aking dibdib. "K-Kuya Ansel... ano bang pinagsasabi mo? Lasing ka lang siguro kaya mo naiisip at nirerequest ang ganiyang bagay! Kapatid mo ako! Matulog mo na lang 'yan, sige na po, pakawalan mo na ang braso ko."

​Sa halip na bumitaw, biglang nagbago ang mukha ni Kuya Ansel. Ang kaniyang mga mata ay napuno ng galit at ang kaniyang mukha ay tila gustong magwala sa anumang sandali. "Lasing?! Hindi ako lasing, Casper! Seryosong-seryoso ako sa sinasabi ko! At wala akong paki kung magkapatid tayo!" sigaw niya nang bahagya, dahilan para mapaurong ako ngunit hindi ako makawala sa kaniyang mahigpit na hawak.

​"Kuya Ansel, nasasaktan po ako..." naiiyak kong pakiusap, labis na natatakot sa kaniyang biglang pagbabago ng mood.

​"Makinig ka sa akin, Casper," pagbabanta ni Kuya Ansel, habang inilalapit ang kaniyang mukha sa akin na may kasamang gigil. "Seryoso ako sa gusto ko. At kung hindi mo tutuparin ang hinihingi kong regalo ngayon, tandaan mo ito: hinding-hindi na kita papansinin kahit kailan. Ituturing kitang hangin sa bahay na ito. At hindi lang 'yun... baka gusto mong gawin ko rin ang ginagawa nina Owell at Limuel sa'yo. Pipiliin mo ba 'yun?!"

​Nang marinig ko ang kaniyang mga banta, tuluyan nang nanghina ang aking mga tuhod. Sapat na ang sakit na nararanasan ko mula kina Kuya Owell at Kuya Limuel, at hindi ko na kakayanin kung maging si Kuya Ansel ay magiging kaaway ko rin at sasaktan ako. Ang takot na tuluyan akong maiwang mag-isa at saktan ng lahat ay namayani sa aking isipan.

​"H-Huwag po, Kuya Ansel... pakiusap, huwag mo pong gagawin 'yun..." umiiyak kong sabi, habang dahan-dahang tumatango bilang pagsuko. "Sige na po... pumapayag na po ako... gagawin ko na ang gusto mo... huwag mo lang gawin sa akin ang mga ginagawa nila at huwag mo lang akong tatalikuran."

​Sa isang kurap ng mata, biglang nagbago ang hitsura ni Kuya Ansel. Ang kaninang galit, mabagsik, at tila magwawalang mukha ay biglang napalitan ng isang napakasaya at tagumpay na ngiti. Binitawan niya nang bahagya ang aking braso at marahang hinaplos ang aking pisngi, pinapahid ang lumabas na luha rito.

​"Ayan... napakabait talaga ng bunso ko," malambing at masayang sabi ni Kuya Ansel, habang dahan-dahang inilalapit muli ang kaniyang mukha sa akin, handa nang makuha ang kaniyang hinihiling na regalo. "Alam ko namang hindi mo ako matitiis, Casper. Sige na, huwag ka nang umiyak... simulan na natin."

​Iginaya ako ni Kuya Ansel patungo sa kaniyang kama. Wala akong nagawa kundi ang sumunod at dahan-dahang humiga habang nanginginig ang aking buong katawan. Agad siyang pumatong sa akin, ang kaniyang bigat at ang init ng kaniyang balat ay naramdaman ko kaagad. Tinitigan niya ako nang may halo-halong pananabik at pagnanasa.

​"Tuturuan kita kung paano talaga humalik, Casper... 'yung totoong halik ng matatanda," bulong niya, bago biglang inilapit ang kaniyang mukha sa akin.

​Sa simula, ang kaniyang mga labi ay dampi-dampi lang sa akin. Parang tinitikman at ninanamnam muna niya ang lambot ng aking mga labi. "Mmm..." dinala niya ang kaniyang kamay sa aking panga para mas lalo akong mapalapit sa kaniya. Ngunit hindi nagtagal, naging mas marahas ang kaniyang kilos. Tuluyan nang nilaplap ni Kuya Ansel ang aking bibig. "Tsup... ahh... tsup..." ang basang tunog ng aming mga labi ay umalingawngaw sa tahimik na silid.

​"Sabayan mo ako, Casper... huwag kang parang tuod diyan. Ibuka mo ang bibig mo, putangina, ang sarap mo talaga," pagmamaktol niya sa gitna ng paghalik habang patuloy ang pag-ungol niya ng matitindi. "Ahh... mmm..."

​Kahit hindi ako sanay at lubos na naiilang, pinilit kong ibuka ang aking bibig at sumabay sa kaniyang nais. Ramdam ko ang pagpasok ng kaniyang dila, malaki at mainit na tila ginagalugad ang bawat sulok ng aking kailaliman. Minsan ay sinisipsip niya ang aking dila nang buong lakas, dahilan para mapaurong ako nang bahagya at makaramdam ng kakaibang sensasyon. "Ah... Kuya... mmm..." mahina kong pag-ungol dahil sa kakulangan ng hangin.

​"Ilabas mo ang dila mo, dali," utos niya habang nakatitig sa akin nang may nagniningas na mga mata. Mabilis ko namang inilabas ang aking dila, at doon ay nagtagpo at naglaban ang aming mga dila sa labas ng aming mga bibig. "Tsup... slurp... ahh..." narinig ko ang basang sipsipan na nagdulot ng labis na kaba sa aking dibdib.

​Nang tila masatispa o masiyahan si Kuya Ansel sa ganoong posisyon, muli niyang ibinalik ang kaniyang mga labi sa akin para sa isang mas mapusok at mas gigil na laplapan. Kung kanina ay tila may pag-iingat pa, ngayon ay tila nilalamutak na niya ang aking buong bibig. Napakagigil ng kaniyang bawat galaw, na tila ba gusto niya akong lamunin nang buo. Sa sobrang agresibo niya ay naramdaman ko ang kaniyang mga ngipin na kumagat sa aking ibabang labi.

​"Ah! Kuya..." napadaing ako nang maramdaman ko ang matalim na sakit, at lasang kalawang na dugo ang humalo sa aming mga laway. Ngunit hindi siya tumigil, mas lalo pa siyang naging mapusok. "Mmmf... ahh... gago, ang sarap mo talaga, Casper..." mura niya sa akin habang patuloy sa paglamutak sa aking mga labi.

​Habang nangyayari ito, hindi ko maiwasang maikumpara siya kay Papa Ezekiel. Ang halik ni Papa, kahit may kalasingan, ay may natitira pa ring lambing at pag-iingat. Ngunit kay Kuya Ansel, purong pagnanasa, kapusukan, at gigil ang aking nararamdaman.

​Nang sa wakas ay maghiwalay ang aming mga labi, kapwa kami hingal na hingal. May bakas pa ng laway at dugo sa aking gilid ng labi. Tinitigan niya ako at seryosong nag-utos, "Ibuka mo ang bibig mo, Bunso."

​Nalilito man ay dahan-dahan kong ibinuka ang aking bibig. Walang ano-ano, nakita ko na lamang ang paggalaw ng kaniyang lalamunan at bigla niyang pinagduduraan ang loob ng aking bibig. Ang malapot at mainit niyang laway ay lumanding sa aking dila.

​"Namnamin mo 'yan... lunukin mo, Casper. Parte 'yan ng totoong paghahalikan. Huwag mong idudura kung ayaw mong magalit ako sa'yo," utos niya habang mariing nakatitig sa aking reaksyon.

​Nandidiri ako at halos masuka sa lasa at pakiramdam ng kaniyang dura sa loob ng aking bibig, ngunit dahil sa takot na saktan niya ako o ituring na hangin, pinilit ko itong namnamin at dahan-dahang nilunok. "Gulp..." ang tunog ng aking paglunok ay narinig niya.

​"Tingin nga... ipakita mo sa akin kung nilunok mo talaga," pag-uusisa niya habang pinupwersa ang aking baba na umangat. Nang makita niyang malinis na ang loob ng aking bibig, napangiti siya nang nakalolokong ngiti at napamura, "Putangina, napakamasunurin mo talaga. Masarap naman, 'di ba? Masarap ang lasa ko."

​Hindi na niya ako hinintay na makasagot at binigyan niya muli ako ng isang mabilis ngunit napakabasang laplap. "Tsup... mmm... ahh." Pagkatapos ng huling halik na iyon, tuluyan na siyang lumayo at umupo sa tabi ko, habang hinahabol ang kaniyang hininga.

​"Simula ngayon, Casper, makinig ka sa akin. Dapat pumayag ka na sa tuwing gusto kong makipaglaplapan sa'yo. Kahit saan... kahit saang sulok ng bahay na ito, o kahit doon mismo sa school. Kaya kapag pinuntahan kita sa room niyo, alam mo na ang ibig sabihin. Malinaw ba?" seryoso niyang pahayag na tila nagmamay-ari na sa akin.

​"O-Opo, Kuya Ansel... papayag po ako," mahina kong sagot, nakatungo at pinupunasan ang labi ko gamit ang likod ng aking kamay.

​Tumingin siya sa akin nang may kakaibang lambing sa kaniyang mga mata, isang ekspresyon na hindi ko inaasahan pagkatapos ng lahat ng kaniyang ginawa. "I love you, Casper," malambing niyang sabi.

​Natigilan ako. Ayaw sana ng puso at isip ko na sumagot sa kaniyang pahayag dahil sa labis na takot at pagkalito. Ngunit nakita ko ang kaniyang mga mata na seryosong nag-aabang at tila ba magbabago muli ang timpla kapag hindi ako sumunod.

​"I-I love you too po... Kuya Ansel," pilit kong sagot upang mapanatili ang kapayapaan.

​Dahil dito, muling sumilay ang isang malawak at matamis na ngiti sa kaniyang mukha. Nagbago ang kaniyang awra at naging malambing na muli ang kaniyang pakikitungo sa akin, na tila ba walang nangyaring pananakot o sapilitang halikan kanina.

​"Ayan, napakabait na bunso..." hinaplos niya ang aking buhok bago tumayo mula sa kama. "O sige na, pumunta ka na sa kwarto niyo ni Papa. Baka magising pa 'yun at mapansin na matagal kang nawala rito. Huwag kang mag-alala ipagtatanggol kita sa dalawa kapag nakita kong pinagsasalitaan ka ng masama o sinasaktan ka. Magpahinga ka na, Bunso."

​Tumango na lamang ako nang walang kaimik-imik, mabilis na tumayo mula sa kaniyang higaan, at tahimik na lumabas ng kaniyang kwarto habang bitbit ang mabigat na pasanin sa aking dibdib.

​Pagkasara ko ng pinto ng silid ni Kuya Ansel, huminga ako nang malalim upang pakalmahin ang nanginginig kong katawan. Pinunasan ko muli ang aking mga labi gamit ang dulo ng aking damit, pilit na inaalis ang lasa ng kaniyang pag-aari at ang natitirang lansa ng dugo. Mabigat ang bawat hakbang ko habang naglalakad pabalik sa kwarto namin ni Papa Ezekiel. Ang tanging hiling ko lang sa mga sandaling ito ay ang makahanap ng kapanatagan sa piling ng aking ama, ang natatanging takbuhan ng aking naguguluhang isip.

​Dahan-dahan kong binuksan ang pinto ng aming kwarto upang hindi makagawa ng ingay. Ngunit pagkapasok ko, nabutan ko si Papa na kakalabas lang din ng banyo. Naka-boxer shorts lamang siya, basa pa ang kaniyang buhok, at kitang-kita ang matipunong pangangatawan na nagpapakita ng kaniyang pagkalalaki. Subalit ang kaniyang mukha ay madilim at seryoso. Ni hindi niya ako nilingon o tinapunan ng tingin. Dumiretso siya sa kama, nahiga, at agad na tumalikod sa akin.

​Naramdaman ko ang biglang pagsikip ng aking dibdib. Lumapit ako sa gilid ng higaan at dahan-dahang umupo, sinusubukang basagin ang nakabibinging katahimikan sa pagitan naming dalawa.

​"Papa..." mahina kong tawag, medyo paos ang boses dahil sa iyak ko kanina sa kwarto ni Kuya Ansel. "Papa, gising pa po ba kayo? Galit po ba kayo sa akin?"

​Walang sagot. Nanatili siyang nakatalikod, hindi gumagalaw na parang isang estatwa. Ang kaniyang malalapad na balikat ay tila ba isang pader na naglalayo sa amin.

​"Papa, pakiusap naman po, kausapin niyo ako," pagsusumamo ko, lumalapit pa nang bahagya sa kaniyang likuran. "May nagawa po ba akong mali? Dahil po ba ito kay Tito Lance kanina sa inuman? Naglalambing lang naman po ako sa inyo noon pero hindi niyo ako pinapansin..."

​Dahil hindi pa rin siya kumikilos at halatang-halata ang kaniyang matinding pagtatampo, nagpasiya akong gumapang sa higaan. Lumipat ako ng puwesto upang mahiga sa mismong tapat ng kaniyang mukha. Ngunit bago ko pa man tuluyang matitigan ang kaniyang mga mata, mabilis siyang bumaligtad at muling tumalikod sa akin.

​Ang simpleng pag-iwas na iyon ay naging mitsa upang tuluyang gumuho ang aking emosyon. Ang bigat na dinala ko mula sa pananakot ni Kuya Ansel, ang takot, at ang takot na mismong ang aking Papa ay itinatakwil na rin ako ay tuluyang sumabog. Napahagulgol ako nang husto. Ang aking mga luha ay mabilis na pumatak at bumasa sa unan.

​"H-Huwag naman pong ganyan, Papa..." hikbi ko, habang nanginginig ang aking buong katawan sa tindi ng pag-iyak. "K-Kahit sila Kuya Owell at Kuya Limuel na lang ang magalit sa akin, huwag lang kayo... Hindi ko po kayang tiisin na pati kayo ay itinuturing akong hangin dito sa bahay... Ang sakit-sakit na po, Papa..."

​Dahil sa labis na pighati at sa pag-aakalang ayaw na niya talaga akong makita, nagpasiya akong bumangon. Sa gitna ng aking malalalim na hikbi, dahan-dahan kong iniangat ang aking katawan upang lumabas na lamang ng silid. Naisipan kong magtungo na lamang sa kwarto ni Kuya Ismael upang doon magpalipas ng gabi, nagbabakasakaling doon ay makahanap ako ng kahit kaunting init at pagtanggap.

​Ngunit bago pa man makababa ang aking mga paa sa sahig, isang malaki, magaspang, at napakainit na kamay ang biglang sumunggab sa aking braso. Sa isang mabilis ngunit maingat na galaw, hinila ako ni Papa Ezekiel pabalik sa ibabaw ng higaan. Sa lakas ng kaniyang hatak, bumagsak ako nang direkta sa itaas ng kaniyang matipunong katawan.

​Nasa ibabaw niya ako ngayon, ang aking dibdib ay nakapatong sa kaniyang dibdib, at ang kaniyang mga naglalakihang braso ay agad na pinalibot sa aking likuran upang yakapin ako nang napakahigpit-isang yakap na puno ng proteksyon at pagmamahal.

​"Saan ka pupunta, Casper? Ha?" mababa at medyo paos na boses ni Papa, may bahid ng pag-aalala at lungkot. "Sino ang nagsabi sa'yong maaari kang umalis dito sa tabi ko?"

​"P-Papa..." umiiyak kong sagot, nakasubsob ang mukha ko sa kaniyang leeg habang patuloy ang pag-agos ng aking mga luha. "A-Akala ko po kasi ayaw niyo na sa akin... t-tumatalikod kayo..."

​Huminga nang malalim si Papa Ezekiel, naramdaman ko ang pag-naas at pagbaba ng kaniyang dibdib sa ilalim ko. "Nagtatampo lang naman ang Papa mo, anak," bulong niya habang ang isang kamay niya ay dahan-dahang hinahaplos ang aking buhok upang patatahanin ako. "Paano ba namang hindi ako magtatampo... kakakilala mo pa lang doon kay Lance kanina, pero kung makipag-usap at makipagbiruan ka sa kaniya, parang napakalapit niyo na agad. Kitang-kita ko kung gaano ka kasaya habang kausap mo siya. Nakalimutan mo na yata na nasa tabi mo lang ang Papa mo na hindi mo man lang pinapansin."

​Napatitig ako sa kaniya sa gitna ng aking panlalabo ng paningin dahil sa luha. Ang selos at pagtatampo sa kaniyang mga mata ay napakalinaw, isang bagay na hindi ko akalaing mararamdaman ng isang amang tulad niya sa kaniyang bunso.

​"H-Hindi po ganoon, Papa..." giit ko, habang pilit na pinupunasan ang aking mga mata ngunit patuloy pa rin ang paghikbi habang nakapatong sa kaniya. "M-Madaldal lang po talaga si Tito Lance at marami siyang mga kuwento at jokes... kaya nakikinig lang po ako. Pero Papa, mas mabenta pa rin po ang mga jokes niyo para sa akin... Walang-wala po si Tito Lance sa inyo."

​Ipinatong ko ang aking dalawang kamay sa kaniyang matitigas na balikat, tinitigan siya nang diretso sa mata habang sumusumpat ang aking puso. "Hinding-hindi ko po kayo papalitan, Papa... Kayo lang po ang nag-iisa kong Papa sa mundong ito, at m-mahal na mahal ko po kayo. Huwag niyo na po akong tatalikuran ulit, pakiusap..."

​Nang marinig ang aking mga tapat na salita at makita ang labis kong pag-aalala, lumambot nang tuluyan ang ekspresyon sa mukha ni Papa Ezekiel. Nawala ang lahat ng bakas ng pagtatampo at napalitan ito ng purong lambing at pang-unawa.

​"Shh... Tahan na, bunso ko. Huwag ka nang umiyak," malambing niyang saad habang maingat na pinapahid ng kaniyang malalaking ibu-daliri ang mga luha sa aking pisngi. "Sige na, hindi na ulit magtatampo si Papa. Pangako. Kaya patawarin mo na ako kung pinaluha kita nang ganito. Tahan na, Casper."

​Dahil sa kaniyang mga salita at sa mainit na haplos ng kaniyang mga kamay, dahan-dahan nang tumahan ang aking pag-iyak. Ang mabigat na pasanin at takot na naramdaman ko kanina ay tila ba unt-unting natutunaw. Upang patunayan ang aking pagmamahal at pasasalamat, dahan-dahan kong iniangat ang aking mukha at hinalikan si Papa nang mariin sa kaniyang kanang pisngi, at pagkatapos ay sa kaniyang kaliwang pisngi.

​"Mahal na mahal ko po kayo, Papa... sobra-sobra," mahina kong bulong, nakasulyap sa kaniya nang may buong katapatan.

​Ngumiti nang bahagya si Papa Ezekiel, isang matamis at protective na ngiti. Iniangat niya ang kaniyang mukha at hinalikan ako nang matagal sa aking noo, bago idinampi rin ang kaniyang mga labi sa aking pisngi na basa pa ng luha. "Mahal na mahal din kita, anak... Higit pa sa inaakala mo," sagot niya habang muling ibinababa ang aking ulo upang isubsob sa kaniyang matipunong dibdib. "O sige na, malalim na ang gabi. Matulog na tayo."

​Ngunit dahil nasa itaas pa rin ako ng kaniyang katawan at nakadapa sa kaniyang dibdib, tinangka kong gumalaw nang bahagya upang bumaba at humiga sa aking sariling puwesto sa tabi niya. Subalit mas lalong hiningpitan ni Papa ang pagkakayakap sa aking baywang, pinipigilan ang aking pag-alis.

​"Huwag ka nang umalis diyan, Casper... Dito ka na lang sa ibabaw ko matulog kung komportable ka sa ganiyang posisyon. Mas gusto kong yakap kita nang ganito," aniya, ang kaniyang boses ay puno ng kapanatagan at pagnanais na manatili akong malapit sa kaniya.

​"O-Opo, Papa... komportable po ako," tugon ko, habang isinisiksik ko ang aking mukha sa init ng kaniyang matipunong dibdib, naririnig ang regular at mabilis na tibok ng kaniyang puso na nagsisilbing pampakalma sa akin.

​Ganoon nga ang naging posisyon naming dalawa hanggang sa tuluyan akong dalawin ng antok. Nakapatong ako sa kaniyang katawan, ang aking mukha ay nakahilig sa kaniyang dibdib, habang ang kaniyang malalaking braso ay nakabalot sa aking buong pagkatao, nagbibigay ng proteksyon laban sa lahat ng takot sa labas ng silid na ito. Bago ako tuluyang makatulog, narinig ko pa ang huling mahinang bulong ni Papa sa aking tainga sa gitna ng dilim:

​"Mahal na mahal din kita, anak... matulog ka na."

# Chapter 4

Chapter 4

​Kasalukuyan akong nasa loob ng tricycle kasama si Kuya Ansel habang binabaybay namin ang daan patungo sa aming paaralan. Mula nang simulan niya akong turuan lumaplap doon sa kaniyang silid, naging ganito na ang aming nakasanayang sistema araw-araw. May sinasabi siya sa akin na may ituturo pa siyang iba pero hindi niya nilinaw kung ano. Sabay na rin kami palaging pumapasok at umuuwi sa school.

​Sa katunayan, hindi lang sa pagpasok sa school naging masinsin ang pagsasama naming dalawa. Sa loob mismo ng aming tahanan, nagpapatuloy ang aming mga palihim na tagpo. Sa tuwing walang nakatingin, sa likod ng pintuan ng kusina, sa madidilim na sulok ng hallway, o madalas sa kaniyang kwarto kapag abala ang lahat, bigla na lang niya akong hahatakin para laplapin. Noong una ay sobra akong natatakot at nalilito, ngunit habang lumilipas ang mga araw, may kung anong nagbabago sa akin.

​Naalala ko pa noong nakaraang Sabado ng gabi. Magkakatabi kaming magkakapatid kasama si Papa sa sala para manood ng movie ulit. Patay ang mga ilaw at sarado ang mga bintana, kaya ang tanging nagbibigay ng kaunting liwanag sa buong paligid ay ang pabago-bagong sinag mula sa screen ng telebisyon. Nakapwesto kami ni Kuya Ansel sa pinakadulo ng mahabang sofa. Sa ilalim ng makapal na kumot na nakatalukbong sa aming mga katawan, dahan-dahan niyang hinawakan ang aking kamay bago lumapit nang husto ang kaniyang mukha sa akin at tinalukbong sa buong katawan namin ang kumot. Sa gitna ng dilim at habang nakatutok ang atensyon ng lahat sa pinapanood, sinimulan niya akong halikan.

​Sa pagkakataong iyon, hindi ko alam kung bakit, pero hindi na ako nakaramdam ng matinding pagka-asiwa o pagnanais na lumayo. Unti-unti na akong nasasanay sa bigat ng kaniyang mga labi at sa init ng kaniyang hininga. Sa totoo lang, nagsisimula ko nang magustuhan ang bawat pagdikit ng aming mga bibig. At napansin ko rin na hindi na niya kailangang mag-utos pa o pilitin akong ibuka ang aking bibig tulad ng dati. Kusa na lamang itong bumubukas, tila ba awtomatikong sumasabay sa kaniyang ritmo, hinahayaan ang kaniyang dila na galugarin ang loob ng aking bibig at tanggapin ang kaniyang laway at dura nang walang pag-aalinlangan. Tuwang-tuwa si Kuya Ansel pagkatapos ng bawat halikan namin; sumisilay ang isang mapaglaro at kuntentong ngiti sa kaniyang mga labi na tila ba nanalo siya sa isang premyo.

​Ang tanging lugar na lang na hindi pa namin nagagawan ng ganoong tagpo ay dito sa school namin, dahil bukod sa palaging maraming tao, hindi pa kami nakakahanap ng tamang tiyempo. Kasabay ng mga sikretong ito ay ang unti-unting pagbabago rin ng kaniyang pakikitungo sa akin. Naging mas possessive siya. Ayaw niyang nakikita akong may kausap o kalapit na ibang lalaki, maging ang mga kaklase ko.

​"Casper," seryosong tawag ni Kuya Ansel pagkababa namin sa tricycle sa tapat ng gate ng school. "Sinasabi ko sa'yo, ayokong makikita na naman na may umaaligid sa'yong kung sinong lalaki diyan sa silid mo, ha? Lalo na 'yung Carl na 'yun. Kapag nalaman kong lumalapit na naman 'yun sa'yo, ako mismo ang makakaharap niya."

​"O-Opo, Kuya Ansel... hindi naman po ako nakikipag-usap sa iba," mahina kong sagot habang nakayuko, kinakabahan sa kaniyang seryosong awra.

​"Mabuti na 'yung malinaw, bunso. Akin ka lang, tandaan mo 'yan," aniya sabay hila niya sa akin sa walang tao na lugar at hawak nang mahigpit sa aking baba, bago idinikit nang mabilis ang kaniyang labi sa akin bilang pahiwatig.

​Nang maihatid niya ako hanggang sa mismong tapat ng pinto ng aming classroom, lumingon siya sa akin bago tuluyang humakbang palayo. "Papasok na rin ako sa room ko, Casper. Magpakabait ka rito," saad niya sabay kindat nang may kahulugan, isang ekspresyon na nagpapatibok nang mabilis sa aking puso dahil sa kaba at kung anong kakaibang emosyon.

​Pagpasok ko sa loob, napansin kong tahimik lang sa kaniyang upuan si Carl. Hindi niya ako nilapitan o binati man lang tulad ng ginagawa niya rati. Mukhang natakot nang husto kay Kuya Ansel noong huling beses na makita nito ang kaniyang mapagbanta at matatalas na tingin. Nagpatuloy ang mga klase sa buong magdamag, ngunit ang isip ko ay lumilipad at tila hindi mapakali.

​Dumating ang oras ng lunch break. Gaya ng inaasahan, hindi pa man ako nakakalabas ng pinto ay naroon na naman si Kuya Ansel sa labas, naghihintay na sunduin ako. Sabay kaming nagtungo sa cafeteria at magkatabing kumain. Habang nagtatapos ang aming tanghalian at naglalakad na kami pabalik sa aking silid, bigla siyang bumulong sa akin habang bahagyang nakasabay sa aking paghakbang.

​"Casper, mamayang dismissal, huwag ka munang aalis o lalabas. Hintayin mo ako sa loob ng room niyo, maliwanag?" mababa at seryoso niyang bilin, ngunit may bakas ng pananabik sa kaniyang boses.

​"B-Bakit po, Kuya Ansel? Hindi pa po ba tayo uuwi agad?" tanong ko, medyo naguguluhan.

​Ngumiti siya nang makahulugan, ang kaniyang mga mata ay tila ba may pinaplano. "May nahanap na akong magandang pwesto rito sa loob ng school niyo. Alam ko na kung saan tayo pwedeng maglaplapan nang walang makakakita sa atin. Doon sa lumang stockroom sa likod ng gymnasium, laging sarado 'yun at walang pumupunta. Malaya tayong maglalaplapan hanggang mamaga 'yang bibig mo."

​Naramdaman ko ang biglang pag-akyat ng init sa aking mga pisngi dahil sa hiya at kaba. "Kuya... s-sa school po talaga? Baka po may makahuli sa atin... nakakahiya po kapag may nakakita," pakiusap ko nang mahina, pilit na lumingon sa paligid para masigurong walang nakakarinig sa amin.

​Subalit mas lalo lamang siyang lumapit sa akin, hinawakan nang bahagya ang aking siko upang patigilin ako sa paglakad. "Walang makakahuli sa atin kung susunod ka lang sa sasabihin ko, Casper. Bakit, ayaw mo ba? Akala ko ba nagugustuhan mo na rin ang mga halik ko?" makapangyarihan niyang tanong, ang kaniyang mga mata ay nakatitig nang mariin sa akin, naghihintay ng pagsuko.

​Napalunok ako, naramdaman ang pamilyar na panghihina sa ilalim ng kaniyang mga tingin. "P-Pumapayag na po, Kuya... sige po, hihintayin kita rito mamaya," pilit at nahihiya kong sagot, tuluyang isinusuko ang aking sarili sa kaniyang kagustuhan.

​Natapos ang huling klase sa hapon na punong-puno ng halo-halong emosyon ang aking dibdib. Sabik na sabik ako na makasama si Kuya Ansel, ngunit kasabay niyon ay ang matinding kaba dahil sa binalak naming tagpo sa loob mismo ng paaralan. Mabilis kong inayos ang aking mga gamit at naupo sa aking upuan para maghintay, tulad ng kaniyang ibinilin.

​Lumipas ang limang minuto, naging sampu, hanggang sa umabot na ng tatlumpung minuto ang aking pag-aantay, ngunit walang anino ng aking kuya ang sumungaw sa pinto. Nagsimula na akong mabahala at mag-alala. Dahil hindi na ako mapakali, nagdesisyon akong lumabas at maglakad patungo sa gymnasium, sa pag-aakalang baka hindi pa natatapos ang kanilang training sa basketball at doon siya inabot ng oras. O baka nasa lumang stockroom na siya sa likod ng gymnasium.

​Pagdating ko sa malawak na gymnasium, laking pagtataka ko na madilim ang court at walang bakas ng kahit sinong manlalaro. Tumingin din ako sa lumang stockroom pero wala siya. Aalis na sana ako nang may marinig aki. Mga ungol na tila pinipigil ngunit pamilyar na pamilyar sa aking pandinig. Dahil sa matinding kuryosidad at lumalaking kaba, dahan-dahan akong naglakad, pilit na hindi gumagawa ng anumang ingay habang lumalapit sa pinagmumulan ng boses.

​Sa isang tagong bahagi ng stockroom, tuluyang gumuho ang aking mundo sa nasaksihan. Nakatayo si Kuya Ansel, nakasandal sa pader habang nakapikit ang mga mata at nakatingala. Nakaangat nang bahagya ang kaniyang t-shirt at ang kaniyang jersey shorts ay nakababa hanggang sa kaniyang mga tuhod. Sa harap niya, nakaluhod ang isa niyang kaklaseng bakla, na abalang-abala sa paggawa ng kahalayan sa kaniyang ari. Ang malalaking kamay ni Kuya Ansel ay nakahawak pa sa buhok at ulo nito, habang maririnig ang kaniyang mabibigat na paghinga at ungol.

​"Ah... s-sige pa... dahan-dahan lang..." mahinang ungol ni Kuya Ansel, habang maririnig ang basang tunog ng pagsubo sa kaniya ng kaniyang kaklase. "P-puta... ang sarap..."

​Hindi ko napigilan ang aking sarili. Sa tindi ng gulat, sakit, at pandiri sa aking nakita, malakas akong napasinghap. Kasabay ng pagtulo ng aking mga luha ay ang biglang pagtigil ng dalawa. Narinig nila ako.

​Mabilis na iminulat ni Kuya Ansel ang kaniyang mga mata at doon ay nanlaki ang kaniyang paningin nang makita ako. Agad niyang itinulak ang kaniyang kaklase palayo at pilit na itinaas ang kaniyang shorts. "C-Casper?! Teka, sandali-!" nauutal at natatarantang sigaw niya, ang kaniyang mukha ay napuno ng matinding gulat at huli sa akto.

​Hindi ko na hinintay na makalapit siya o magpaliwanag pa. Lumuluhang tumakbo ako nang napakabilis palabas ng gymnasium, hindi pinapansin ang kaniyang pagtawag sa aking pangalan. Takbo lang ako nang takbo habang humahagulgol, halos lumabo ang aking paningin dahil sa kapal ng mga luha. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lamang katindi ang sakit na nararamdaman ko sa aking dibdib. Nasasaktan ako dahil naniwala ako. Akala ko ay mahal niya ako. Akala ko ay espesyal ako sa kaniya dahil palagi siyang nagsasabi ng "I love you" at palaging nagpapaalala na sa kaniya lang ako. Akala ko, ako lang. Ngunit ang lahat ng iyon ay isa palang malaking kasinungalingan.

​Pagdating sa labas ng gate ng school, dali-dali akong sumakay sa unang tricycle na nakita ko para umuwi. Sa buong biyahe ay tahimik akong umiiyak habang nakatingin sa labas. Nang makarating sa aming bahay, mabilis akong pumasok at dumiretso sa kwarto namin ni Papa Ezekiel. Mabuti na lamang at wala pa siya dahil nasa trabaho pa. Isinara ko ang pinto at doon ako sa kama niya sumubsob, umiyak nang umiyak nang walang humpay hanggang sa maramdaman ko ang labis na pagod ng aking katawan at isipan, hanggang sa tuluyan akong dinalaw ng antok.

​"Casper... anak, gising na. Bakit dito ka natulog?"

​Nagising ako sa marahang pag-ugoy sa aking balikat at sa malambing na boses ni Papa Ezekiel. Bahagya kong iminulat ang aking mga mata na pakiramdam ko ay napakabigat at halos mamaga na sa magdamag na pag-iyak. Nakaupo si Papa sa gilid ng kama, bakas ang pag-aalala sa kaniyang mukha. "Maghahapunan na, anak. Ako na ang nagluto ng ulam natin dahil nakita kong mahimbing ang tulog mo rito. Halika na sa baba, sumabay ka na sa amin kumain."

​Bumangon ako nang dahan-dahan, pilit na iniwas ang aking paningin sa kaniya para hindi niya mapansin ang aking mukha. "S-Sorry po, Papa... hindi po ako nakapagluto ng hapunan niyo. Masama po kasi ang pakiramdam ko, baka po pwedeng mamaya na lang ako kumain," mahina kong pakiusap, ang boses ko ay paos at gumaralgal.

​Subalit hinawakan niya ang aking kamay nang may pag-aalala. "Kahit kaunti lang, Anak, kailangan mong kumain para makainom ka ng gamot kung may sakit ka. Halika na doon sa kusina, naghihintay na ang mga kuya mo." Dahil sa kaniyang pagpilit, wala akong nagawa kundi ang sumunod at bumaba kasama niya.

​Pagdating sa hapag-kainan, tahimik akong umupo sa aking pwesto. Nakatungo lang ako, pinaglalaruan ang pagkain sa aking plato gamit ang kutsara at walang balak na subuan ang aking bibig. Doon na napansin ni Papa Ezekiel at Kuya Ismael ang aking kakaibang kilos.

​"Casper, ayos ka lang ba talaga? Tingnan mo nga ang mukha mo, napakatamlay mo at parang namamaga 'yang mga mata mo. Umiyak ka ba?" seryoso at may pag-aalalang tanong ni Kuya Ismael habang nakatitig sa akin mula sa kabilang dulo ng lamesa.

​"Oo nga, 'Nak. Masakit ba ang ulo mo o may dinaramdam ka sa katawan mo? Pagkatapos mong kumain dito, uminom ka agad ng gamot at magpahinga ka na sa kwarto natin," dugtong naman ni Papa, na tila ba gustong hawakan ang aking noo para tingnan kung may lagnat ako.

​Bago pa ako makasagot, narinig ko ang mahinang tawa nina Kuya Owell at Kuya Limuel. "Sus, nag-iinarte lang 'yan, Papa. Parang hindi niyo naman kilala si Casper, konting pagod lang sa school, kung ano-ano nang idadahilan para mapansin," pang-aasar ni Kuya Owell sabay subo ng pagkain. "Baka naman nagdadalaga na at niloko ng boypren kaya ganiyan," dagdag pa ni Kuya Limuel na lalo pang nagpatahimik sa paligid.

"Manahimik kayong dalawa, kung ayaw niyong malintikan sa akin." Galit na sambit ni papa sa dalawa. 

​Hindi ko na sila pinansin. Nanatili akong nakatungo, ngunit sa gilid ng aking mga mata, nararamdaman ko ang mga titig ng isang tao na kanina pa hindi mapakali. Si Kuya Ansel. Nakaupo siya malapit sa akin, hindi halos magalaw ang kaniyang pagkain at panay ang sulyap sa aking direksyon. Bakas sa kaniyang mga mata ang kaba, takot, at pagnanais na kausapin ako. Subalit sa tuwing tatangkain niyang titingnan ako, mas lalo kong itinutuon ang aking pansin sa aking plato o kaya ay tuluyang umiiwas. Ang imahe ng kaniyang kahalayan sa gymnasium kasama ang kaniyang kaklase ay paulit-ulit na naglalaro sa aking isipan, na nagpapatigas sa aking puso upang hindi siya lingunin kahit isang beses sa buong oras ng hapunan.

Lumipas ang mga araw at mga linggo, at sa bawat saglit na nagdaan, nanatili ang malamig na pader na itinayo ko sa pagitan namin ni Kuya Ansel. Hindi ko siya pinansin, hindi ko siya nilingon, at higit sa lahat, hindi na muling nagtagpo ang aming mga labi. Ang dating mapusok at mainit niyang pakikitungo ay biglang napalitan ng isang nakakaawang anyo-parang isang maamong tupa na laging nakabuntot at nag-aabang sa bawat galaw ko. Tuwing kakausapin niya ako o may itatanong, tipid na sagot lang na may kasamang lamig ang ibinabalik ko sa kaniya. Hindi na rin ako sumasabay sa kaniya sa pagpasok sa school. Kahit alam kong nakasunod siya sa akin sa paglalakad habang papunta sa sakayan, pinapanatili kong diretso ang aking tingin sa daan, pilit na ginagawang hangin ang kaniyang presensya.

​Isang hapon, habang naglalakad ako palabas ng gate ng paaralan, bigla niyang hinawakan ang aking siko. Mabilis ko itong binawi at hinarap siya nang may madidilim na mata.

​"Casper, please... teka naman oh," pakiusap niya, ang boses niya ay basag at puno ng pagmamakaawa. "Ilang linggo mo na akong hindi kinakausap. Hindi ko na kaya ang ganito, Casper. Pakinggan mo naman ako, pilit kong gustong magpaliwanag sa'yo tungkol sa nakita mo sa gymnasium... Hindi 'yun ang inaakala mo."

​"Bitawan mo ako, Kuya Ansel," walang emosyon kong sagot, habang pilit na pinatitigas ang aking boses upang hindi niya mahalata ang nanginginig kong kalooban. "Wala kang dapat ipaliwanag sa akin. At wala rin akong pakialam sa kung ano man ang ginagawa mo sa buhay mo."

​"Meron, Casper! May pakialam ka kasi alam kong nasaktan kita!" giit niya, humakbang siya nang mas malapit ngunit mabilis akong dumaosdos paatras. "Yung kaklase ko... siya ang lumapit sa akin, siya ang nagpilit! Nagkamali ako na hindi ko siya agad itinulak, pero ikaw... ikaw lang ang mahal ko, Casper. Ikaw lang ang gusto kong halikan at gawin sa iyo 'yon, please, maniwala ka sa akin."

​Naisip ko ang eksena sa locker room, ang kaniyang malalaking kamay na nakahawak sa buhok ng kaklase niya, ang kaniyang mararahas na ungol ng sarap. Isang mapait na ngiti ang sumungaw sa aking mga labi. "Sapat na ang nakita ko, Kuya. Huwag mo nang dumihan ang salitang mahal dahil hinding-hindi na ako maniniwala sa'yo. Umalis ka na sa harap ko." Hindi ko na siya hinintay na makasagot; mabilis akong sumakay sa dumadaang jeep at iniwan siyang nakatayo roon, bigo at malungkot.

​Kasalukuyan akong nasa sala ngayon, nakaupo sa mahabang sopa habang nakatitig sa lumang orasan sa dingding. Malalim na ang gabi, lagpas hatinggabi na, ngunit wala pa rin si Papa Ezekiel. Ang katahimikan ng buong bahay ay tila nagpapabigat sa matinding kaba at pag-aalala na kanina pa kumakain sa aking dibdib. Hindi ko mapigilang maglakad-lakad, paulit-ulit na sumisulyap sa saradong pinto, nag-aabang sa tunog ng kaniyang sasakyan o sa pag-pihit ng door knob.

​Narinig ko ang marahang yabag ng mga paa pababa ng hagdan. Inakala kong si Papa na, ngunit laking dismayang makita si Kuya Ismael na nakasuot na ng kaniyang pantulog.

​"Bunso? Bakit gising ka pa?" tanong ni Kuya Ismael habang kinakamot ang kaniyang ulo at lumalapit sa akin. "Hatinggabi na ah. Bakit hindi ka pa pumapasok sa kwarto niyo ni Papa para matulog?"

​"Inaantay ko po si Papa, Kuya Ismael," sagot ko habang nakatingin sa sahig. "Hindi pa po siya umuuwi. Nag-aalala na po ako sa kaniya, baka po kung ano nang nangyari sa daan o sa trabaho."

​Bumuntong-hininga si Kuya Ismael at tinapik nang magaan ang aking balikat. "Naku, Casper, huwag mo nang masyadong isipin 'yun. Si Papa pa ba? Baka nakipag-inuman lang 'yun sa mga katrabaho niya o kaya kina Tito Lance mo. Alam mo naman ang mga matatanda kapag Biyernes ng gabi, nagpapalipas ng pagod. Pumasok ka na sa kwarto at matulog. Ako na ang mag-aabang sa kaniya rito kung gusto mo."

​"Ayaw ko po, Kuya. Gusto ko po talagang antayin si Papa," mapilit kong tugon, isiniksik ko ang aking sarili sa sulok ng sopa at niyakap ang aking mga tuhod. "Hindi ako makakatulog kapag wala pa siya."

​Habang nag-uusap kami ni Kuya Ismael, napansin ko ang isa pang anino mula sa hagdanan. Si Kuya Ansel. Dahan-dahan siyang bumaba, nakatitig nang mariin sa akin na tila ba kanina pa niya gustong humanap ng tyempo para lapitan ako. Nang makalapit siya sa sala, tumingin muna siya kay Kuya Ismael bago ibinaling ang kaniyang buong pansin sa akin.

​"Casper..." mahinang tawag ni Kuya Ansel, ang kaniyang boses ay puno ng pag-aalangan. "Gusto mo... gusto mo bang gawan kita ng mainit na gatas? Para kahit paano ay makatulog ka habang nag-aantay kay Papa. O kaya... kung gusto mo, tabihan kita rito sa sala?"

​Hindi ko siya tiningnan. Nanatili ang aking paningin sa kawalan, pilit na ipinapakita na wala akong naririnig. Ang kaniyang presensya ay nagdulot muli ng pamilyar na bigat sa aking dibdib, ngunit mas pinili kong maging bato sa kaniyang harapan.

​Napansin ni Kuya Ismael ang biglang paglamig ng atmospera sa pagitan naming dalawa. Tumingin siya kay Kuya Ansel, pagkatapos ay sa akin, bago muling bumuntong-hininga. "O sige, Casper, kung mapilit ka talaga, basta huwag mong masyadong pagurin ang sarili mo ah. Ansel, umakyat ka na kung inaantok ka na. Huwag mo nang guluhin ang bunso natin, mukhang masama ang timpla ngayon."

​"Sige po, Kuya," mahinang sagot ni Kuya Ansel. Ngunit sa halip na umakyat agad, nanatili siyang nakatayo sa harap ko ng ilang sandali. "Casper, please... kahit tingnan mo lang ako. Kahit kaunting pansin lang oh. Nag-aalala lang naman ako sa'yo," bulong niya, halos maiyak na sa labis na pangungulila sa aking mga tingin.

​Ngunit hindi ko talaga siya pinansin. Lalo ko pang isinubsob ang aking mukha sa aking mga tuhod, tuluyang ipinagkait sa kaniya ang kahit anong sagot o sulyap. Dahil sa aking matigas na pagtanggi, nakita ko sa gilid ng aking mga mata ang dahan-dahang pagbagsak ng kaniyang mga balikat. Bakas ang labis na kalungkutan at kabiguan sa kaniyang mukha. Humakbang siya paatras, tila ba tuluyan nang nawalan ng lakas na magpumilit pa sa gabing ito. Patalikod siyang naglakad patungo sa hagdanan, mabigat at malungkot na umakyat upang matulog sa kaniyang kwarto, habang ako naman ay naiwang patuloy na nag-aantay sa pagbabalik ni Papa sa gitna ng madilim at tahimik na sala.

​Nang marinig ko ang tunog ng sasakyan sa labas, mabilis akong tumayo mula sa sopa at binuksan ang pinto. Nakaalalay sa kaniya ang kaibigan niya. Lasing na lasing siya, pasuray-suray ang lakad, at halos hindi na niya maikilos nang maayos ang kaniyang mga paa. Tinulungan ko siyang pumasok hanggang sa makarating kami sa aming kwarto. Ngunit ang gabi na iyon na puno ng pag-aalala ay naging simula ng isang pangyayaring hinding-hindi ko malilimutan sa buong buhay ko. Dahil sa labis na kalasingan, nagsimula na umiyak si papa at paulit-ulit na tinatawag ang pangalan ni Mama. Sa kaniyang paningin, ang aking mukha at katawan ay naging anino ng nawawalang asawa. Pinuwersa niya ako sa ibabaw ng kama. Bagamat nasasaktan ako at umiiyak dahil alam kong hindi ako ang totoong layon ng kaniyang mga yakap, may bahagi sa puso ko na nakaramdam ng ligaya-dahil si Papa Ezekiel ang unang lalaki na nakauna sa akin, ang unang nagmay-ari ng aking pagkatao sa gitna ng dilim.

​Kinaumagahan, nagising ako na masakit ang buong katawan. Tulad ng mga nakaraang pagkakataon kapag sumasobra ang inumin niya, wala na namang maalala si Papa kung paano siya nakauwi sa bahay o kung sino ang nagpalit ng kaniyang damit na basang-basa ng pawis.

​"Casper, anak..." tawag ni Papa habang nakaupo sa gilid ng kama at hinahawakan ang kaniyang masakit na ulo. "Paano ako nakabalik dito kagabi? At sino ang nagpalit nitong suot ko? Parang wala talaga akong matandaan pagkatapos ng huling tagay namin ng mga kumpars ko."

​Pilit kong itinago ang nanginginig kong boses at nagdahilan na lamang ako upang hindi niya malaman ang totoong nangyari sa amin. "Ah, Papa... nakauwi po kayo dahil inihatid kayo. Lasing na lasing po kayo kaya pagdating niyo rito, seryoso kayong pumasok sa kwarto at natulog agad. Ako na po ang nagpalit ng damit niyo para maging komportable ang tulog niyo."

​"Ganun ba? Salamat, anak. Buti na lang nandiyan ka palagi para mag-asikaso sa akin," sagot niya habang dahan-dahang tumatayo.

​Kahit walang maalala si Papa, kapansin-pansin na mas masigla siya ngayon at mas masaya kumpara sa mga nakaraang araw. Habang nag-aagahan kami sa kusina kasama ang iba kong kapatid, bigla siyang napatigil sa pagsubo at ngumiti nang malawak. "Alam niyo ba, napanaginipan ko kagabi ang Mama niyo. Sobrang linaw ng panaginip ko... parang totoong-totoo na umuwi na siya rito sa bahay at magkasama raw kaming muli. Sana talaga magkatotoo na 'yun."

​Naramdaman ko ang biglang pagsikip ng aking dibdib at ang matinding kirot sa aking puso. Ang sayang nararamdaman niya ay nagmula sa pag-aakalang si Mama ang kaniyang kasiping kagabi, habang ako ay nanatiling lihim na instrumento lamang sa dilim. Gayunpaman, pinilit kong ngumiti at gawing normal ang takbo ng araw.

Napansin kong nanahimik ang mga kapatid ko dahil sa sinabi ni papa. ​"Sana nga po, Papa. Sana maging masaya na kayo," mahina kong tugon habang abala sa pag-aayos ng mga plato.

​Sa kabilang dulo ng lamesa, napansin ko ang mga mata ni Kuya Ansel na kanina pa nakatitig sa akin. Sinamantala niya ang pagkakataon nang tumayo si Papa para kumuha ng tubig. "Casper, please... kahit ngayon lang, mag-usap naman tayo," bulong niya, punong-puno ng pagmamakaawa ang kaniyang mga mata.

​Hindi ko siya pinansin. Tinalikuran ko siya at nagtuloy-tuloy ako sa lababo para maghugas, pilit na ipinapakita sa kaniya na wala siyang puwang sa aking mga pinagdaraanan.

​Nang sumunod na araw, walang pasok sa school at si Kuya Ansel naman ay maagang umalis dahil may training sa basketball.

Ang tanging naiwan sa bahay ay ako at si Kuya Owell dahil wala siyang pasok sa trabaho ngayon. Nakaramdam ako ng pamilyar na takot sa aking dibdib; tuwing kaming dalawa lang ang natitira, palagi akong kinakabahan na baka pagbuhatan na naman niya ako ng kamay o humanap ng paraan para saktan ako.

​Nasa likod-bahay ako at naglalaba nang marinig ko ang mabibigat na yabag ni Kuya Owell papunta sa direksyon ko. Bago pa ako makalingon, isang tumpok ng maruruming damit ang biglang isinalubong at ihinagis niya mismo sa aking mukha.

Naramdaman ko ang hapdi ng isang matigas na butones na tumama sa aking pisngi.

​"Aray, Kuya Owell!" napasigaw ako habang hawak ang aking pisngi at dahan-dahang inaalis ang mga damit na nakatakip sa aking paningin.

​Sa halip na humingi ng paumanhin, isang malakas at nakatutulig na tawa ang isinagot niya. Tuwang-tuwa siya sa aking reaksyon at halatang nag-e-enjoy sa aking paghihirap. "Hahaha! Ang bagal mo kasing kumilos, Casper! Isama mo 'yang mga labahin ko riyan. Siguraduhin mong malinis ang pagkakalaba mo, kundi malilintikan ka sa akin mamaya kapag tuyo na 'yan."

​"O-Opo, Kuya... lalabhan ko po," mahina at takot kong sagot habang pinupulot ang mga damit niya mula sa semento.

​Nang matapos akong maglaba at magsampay ng mga basang damit sa bakuran, pumasok na ako sa loob para maglinis ng katawan. Pagkababa ko patungo sa sala, nakita ko si Kuya Owell na nakaupo sa sofa at nanonood ng TV.

Walang suot na damit-itaas at tanging boxer shorts lamang ang nakatakip sa ibabang bahagi ng kaniyang katawan. Kitang-kita ang kakisigan ng kaniyang matipunong dibdib, ang kaniyang malalaking balikat, at ang kaniyang maputing balat na puno ng kalamnan. 

Hindi ko napigilang mapatitig sa kaniyang pangangatawan habang naglalakad ako palapit.

​Agad na napansin ni Kuya Owell ang aking tingin. Lumingon siya sa akin nang may salubong na mga kilay at isang mapanganib na ngiti sa kaniyang mga labi. "Gago ka ah! Ano'ng tinitingin-tingin mo sa katawan ko, Casper? Baka gusto mong sapukin kita riyan? Huwag mo akong matitig-titigan nang ganiyan kung ayaw mong masaktan!" mura niya sa akin habang binabato ang isang unan sa sahig. "Pumunta ka sa kusina at ipagluto mo ako ng meryenda. Ngayon na!"

​"S-Sige po, Kuya... magluluto lang po ako," mabilis kong sagot dahil sa takot na baka totohanin niya ang kaniyang banta.

​Nagtungo ako sa kusina at nagluto ng banana cue. Nang matapos ko itong ilagay sa plato, dahan-dahan akong naglakad pabalik sa sala para iabot ito sa kaniya.

Ngunit laking gulat ko nang makita ang palabas sa TV dahil isang bastos na pelikula ang kasalukuyang umaandar, at ang mga ungol ng babae at lalaki ay umaalingawngaw sa buong kwarto. 

Mas lalo akong natigilan nang makita kong ang isang kamay ni Kuya Owell ay nasa loob na ng kaniyang boxer shorts, seryosong nilalamas at pinapalaki ang kaniyang ari habang nakatitig sa screen.

​"K-Kuya Owell... ito na po 'yung banana cue mo," pautal-utal kong sinabi habang nakayuko at maingat na ipinatong ang plato sa center table. Nais ko nang mabilis na tumalikod at umalis patungo sa aking kwarto para umiwas sa sitwasyon. "Aalis na po ako, Kuya-"

​"Hoy, Casper! Sino'ng nagsabi sa'yong pwede ka nang umalis?" seryoso at mababa niyang utos, habang hindi man lang inaalis ang kaniyang tingin sa TV at patuloy ang kaniyang kamay sa paggalaw sa loob ng kaniyang shorts. "Umupo ka rito sa tabi ko. Samahan mo akong manood nito."

​"P-Pero Kuya... bata pa po akl at may gagawin pa po ako sa itaas-"

​"Huwag kang mareklamo! Kapag sinabi kong maupo ka rito, maupo ka!" pagputol niya sa aking sasabihin, ang kaniyang boses ay puno ng banta na nagpatakbo ng matinding kaba sa aking buong katawan.

​Dahil sa labis na takot na baka saktan o pagbuhatan niya ako ng kamay tulad ng dati, wala akong nagawa kundi ang sumunod.

Dahan-dahan akong lumapit at umupo sa kabilang dulo ng sofa, pilit na iniiwas ang aking mga mata sa kaniya at sa screen, habang ang tunog ng palabas at ang marahas na paggalaw ng kaniyang katawan sa aking tabi ay unti-unting pumupuno sa buong sala.

Naramdaman ko ang panginginig ng aking buong katawan habang nakaupo sa gilid ng sofa. Ang tunog ng telebisyon ay tila ba nagiging paulit-ulit na hampas sa aking pandinig, ngunit mas matindi ang kabog ng dibdib ko dahil sa presensya ni Kuya Owell sa aking tabi.

​Bigla siyang napatigil sa sarili niyang paggalaw. Lumingon siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay nanlilisik at puno ng pagnanasa na hinaluan ng kaniyang pamilyar na bagsik.

​"Hoy, Casper," tawag niya, ang boses ay gumaralgal ngunit naroon pa rin ang awtoridad. "Huwag kang maupo lang diyan at tumunganga. Dalhin mo 'yang kamay mo rito. Ikaw ang humimas nito."

​"K-Kuya... ayaw ko po..." nanginginig kong pakiusap, pilit kong isinasara ang aking mga kamao at idinidikit sa aking hita. "Huwag po, Kuya Owell... pakiusap..."

​"Putangina mo, mareklamo ka pa!" bigla niyang isinigaw, lalong nagpatakbo ng matinding takot sa akin. "Kapag sinabi kong himasin mo, gawin mo! Huwag mo akong bwisitin kundi malilintikan ka talaga sa akin! Sasabog na ito, sige na!"

​Dahil sa takot na baka muli niya akong saktan, dahan-dahan kong iniunat ang aking kanang kamay patungo sa kaniyang shorts.

Ipinasok ko ang aking mga daliri sa loob ng kaniyang boxer shorts at marahang hinawakan ang kaniyang ari. Ramdam ko ang matinding init na nagmumula rito.

Habang sinisimulan ko itong himasin nang pataas at pababa, naramdaman kong unti-unti pa itong nabubuhay, humahaba, at lumalaki sa aking palad. Napakalaki nito kumpara sa karaniwan, ngunit sa aking isip, hindi ko mapigilang maikumpara ito-mas malaki pa rin at mas mataba ang kay Papa Ezekiel.

​"Ahhh... Ohhh... Putangina, Casper..." malalim na umungol si Kuya Owell, napahilig ang kaniyang ulo sa sandalan ng sofa habang nakapikit ang mga mata. "Sige pa... ganiyan nga... bilisan mo pa ng kaunti... Ahhh, gago, napakasarap..."

​Ipinagpatuloy ko ang paghimas kahit na nanginginig ang aking mga daliri. Maririnig ang basang tunog ng balat sa bawat paggalaw ng aking palad.

​"Tangina, ang lambot talaga ng kamay mo... ahhh... ahhh..." patuloy na pag-ungol ni Kuya Owell, ang kaniyang katawan ay bahagyang umaangat sa sofa sa bawat haplos ko. "Tulad lang nung una... nung natutulog ka at pinahawakan ko na sa'yo ito... ahhh... masunurin ka naman pala kapag tinatakot eh... A-ahhh... sige pa, Casper, tangina mo, huwag kang hihinto..."

​Sa bawat segundong lumilipas, tuluyan nang tumigas ang kaniyang ari. Lumaki ito nang husto hanggang sa bumuo ng isang malaking tolda o tent sa labas ng kaniyang boxer shorts, pilit na kumakawala sa masikip na tela.

​Napatigil ako nang bahagya, ngunit mabilis na dumilat si Kuya Owell at tinignan ako nang matalim. Ang kaniyang dalawang kamay ay dahan-dahang ipinatong sa itaas na bahagi ng sandalan ng sofa, nakabuka ang kaniyang mga bisig na parang isang hari na nag-aabang ng pagsisilbi.

​"Ilabas mo 'yan, Casper. Ibaba mo ang boxer ko," utos niya, ang hininga ay gumaralgal na sa labis na pagnanasa.

​Wala akong nagawa kundi ang sumunod. Gamit ang aking nanginginig na mga kamay, dahan-dahan kong hinila pababa ang kaniyang boxer shorts hanggang sa lumabas at tumambad sa aking paningin ang kaniyang matigas at galit na galit na ari.

​"O, ano'ng tinitingin-tingin mo pa riyan? Jakulin mo na! Bilisan mo!" utos muli ni Kuya Owell, ang kaniyang boses ay puno ng banta.

​"Kuya... please... huwag po ganiyan..." pakiusap ko muli, kasabay ng pagpatak ng luha sa aking pisngi.

​Pak!

​Isang mabilis at malakas na sampal ang dumapo sa aking pisngi, dahilan upang napalingon ang aking mukha sa gilid. Naramdaman ko ang matinding hapdi at ang pag-init ng aking balat.

​"Putangina mo! Huwag mo akong uutusan kung ano ang gusto kong gawin!" galit niyang asik habang nakatitig sa akin nang nanlilisik. "Kapag hindi mo pa 'yan hinawakan at ginawa, mas matindi pa riyan ang aabutin mo sa akin! Gusto mo bang mabugbog ngayon?!"

​Umiiyak kong ibinalik ang aking tingin sa kaniyang harapan. Sa takot na mas saktan pa niya ako, dahan-dahan kong ipinikit ang aking mga mata at mahigpit kong hinawakan ang kaniyang matigas na ari gamit ang aking buong palad.

​"Ahhh!!! Putangina mooo!!!" malakas na napaungol si Kuya Owell, ang kaniyang buong katawan ay marahas na nanginginig sa ibabaw ng sofa nang maglapat ang aming balat. "Ahhh... ahhh... ang init talaga... ang lambot ng kamay mo, Casper... Tangina, sige pa, jakulin mo!"

​Sinalubong ko ang kaniyang utos at sinimulang ijakol ang kaniyang ari nang mabilis. Ang kaniyang mga ungol ay lalong lumakas, humihingal, at ang kaniyang mga hita ay paminsan-minsang umaangat na tila ba nakikiliti o nasasarapan nang labis sa aking ginagawa.

​"Ahhh... oo, 'yan nga... putangina, Casper, papatayin mo ako sa sarap... ahhh..." patuloy ang kaniyang dirty talk habang ang kaniyang mga kamay ay mahigpit na nakakapit sa sofa. "Napakasarap mong jumakol... ahhh... sige pa, bayakin mo pa... Ahhh... ganiyan nga... ahhh, tangina, huwag kang hihinto, Casper... ahhh..."

​"Bilisan mo pa, Casper! Putangina, huwag mong bagalan!" bulyaw muli ni Kuya Owell, habang ang kaniyang malalaking hita ay nagsisimula nang manginig.

​Dahil sa labis na kagustuhan na matapos na ang kahayupang ito at makalayo na ako sa kaniya, lalo kong diniinan ang aking pagkakahawak sa kaniyang ari.

Gamit ang buong lakas ng aking palad, mas pinabilis ko pa ang pagjajakol nang walang katapusang pataas at pababa.

​"Ahhh!!! Ohhh... putangina, ganiyan nga! Ang sarap... ahhh! Gago, Casper!" Napalakas ang uha at mura ni Kuya Owell, ang kaniyang ulo ay hindi na niya alam kung saan ibabaling-palingon-lingon sa kisame at sa magkabilang gilid habang nakapikit nang mariin.

Ang kaniyang katawan ay tila nakikiliti na ewan, at ang kaniyang baywang ay biglang tumataas-taas, marahas na sumasabay sa bawat mabilis na hagod ng aking kamay. "Ahhh... tangina, lalabas na... ahhh... sandali!"

​Biglang nanginginig ang buong katawan ni Kuya Owell, at bago ko pa maialis ang aking kamay, marahas niyang hinawakan ang aking balikat at itinulak ako pababa. "Lumuhod ka! Putangina mo, lumuhod ka sa harap ko, bilis!" sigaw niya.

​Wala akong nagawa kundi ang bumaba mula sa sofa at lumuhod sa matigas na semento, diretso sa tapat ng kaniyang nakabukang mga hita. Sa posisyong iyon, tinuloy ni Kuya Owell ang pagjajakol sa sarili niyang ari gamit ang kaniyang sariling kamay, mismo sa tapat ng aking mukha habang ako ay umiiyak na nakatingala sa kaniya.

Lalo siyang nanalibog nang makita ang kaawa-awa kong itsura-ang aking mga matang basang-basa ng luha at ang nanginginig kong mga labi.

​"Putangina, tingnan mo nga 'yang mukha mo... nakakalibog ka, gago!" palamas at galit niyang pananalita habang mabilis na sinasalsal ang kaniyang galit na galit na ari. "Gusto mo ng burat, 'di ba? Titig na tigig ka sa katawan ko çdi ba? Kaya ka napapaiyak-iyak d'yan kasi gusto mo rin 'to eh! Bakla ka, 'di ba? Isang malaking bakla! Putangina, tulo-laway ka pa sa harap ko... ahhh... sige, tingnan mo kung paano ko laruin 'to sa mukha mo! Ahhh... tangina, ang sarap mo talagang pagdausan... shhh... ahhh!"

​"Kuya, pakiusap na po..." pagmamakaawa ko habang patuloy na umaagos ang aking mga luha, ngunit mas lalo lamang siyang natawa sa aking kalagayan.

​"Ilabas mo ang dila mo, huwag kang maingay! Ngumanga ka! Buksan mo 'yang bibig mo!" marahas niyang utos habang ang kaniyang kamay ay mabilis na na umaakyat-baba sa kaniyang ari.

​Ipinikit ko ang aking mga mata at dahan-dahang ibinuka ang aking bibig, natatakot sa kung ano pa ang maaari niyang gawin kung ako ay tatanggi. Sarap na sarap ang mukha ni Kuya Owell habang nakatitig sa aking nakangangang bibig.

Bigla muli siyang nanginginig nang marahas, napatingkayad at bago ko pa mapagtanto, marahas niyang inilapit ang ulo ng kaniyang alaga sa mismong tapat ng aking nakabukang bibig.

​"AHHH!!! PUTANGINA, SALUHIN MK LAHAT!!! AHHH!!!"

​Kasabay ng kaniyang malakas na ungol, sunod-sunod na tumalsik ang napakarami at malapot na likido mula sa kaniyang ari.

Ang kaniyang sago-sagong tamod ay dire-diretsong pumasok sa loob ng aking bibig, pumatak sa aking dila at sa likod ng aking lalamunan.

​"Huwag mong isasara 'yang bibig mo, putangina mo! Saluhin mo hanggang huli!" Utos niya habang hinahabol ang kaniyang hininga.

​Nanatili akong nakanganga, hinahayaan ang bawat malapot at mainit na patak na pumasok sa aking bibig hanggang sa huling patak nito.

Ang lansa at ang kakaibang lasa ng kaniyang likido ay tuluyang sumakop sa aking panlasa, na nagdulot sa akin ng matinding pagkasuka, ngunit pinilit kong huwag itong iluwa dahil sa takot. 

Hindi pa siya natuwa, kinuha niya ang ulo ng kaniyang ari at marahas na ipinagpag sa aking dila upang maalis ang natitirang likido roon.

​"Lunukin mo, Casper! Lunukin mo lahat 'yan, huwag kang mag-iiwan kahit kaunti!" utos niya, ang kaniyang boses ay puno ng pangingibabaw at pagbabanta.

​Sa gitna ng aking pag-iyak, pinilit kong isara ang aking lalamunan at dahan-dahang nilunok ang malapot na likidong nagmula sa kaniya.

Pagkatapos niyon, marahas niyang hinawakan ang aking panga at pinilit muli akong pangangahin upang masiguro kung sinunod ko ang kaniyang utos.

​"Buksan mo nga! Tingnan ko!"

​Ibinuka ko ang aking bibig, bakas ang laway at kaunting bakas ng kaniyang likido sa aking mga labi. Nang makita niyang malinis na ang aking dila, napangiti siya nang nakakairita at napamura sa tuwa. "Putangina, nilunok mo nga... napakabait mong bata, Casper... ahhh... ang sarap mo talagang pasunurin, tangina..."

​Matapos ang lahat ng kahalayan, habang ako ay nakaluhod pa rin at nanginginig sa sahig, kinuha niya ang kaniyang malambot nang ari at sunod-sunod na isinampal-sampal sa aking mukha at pisngi, na tila ba isang basahan na ipinampunas niya sa kaniyang sarili.

​"O, tandaan mo 'to, Casper," banta niya habang maingat na ibinabalik ang kaniyang ari sa loob ng kaniyang boxer shorts. "Simula ngayon, ikaw na ang laging magjajakol sa burat ko kung kailan ko gusto. Dahil sawa na ako sa mga manlolokong mga babae. Naintindihan mo? Hindi ka masasaktan sa akin, at hindi kita bubugbugin kung susunod ka lang sa lahat ng sasabihin ko. Sagot!"

​Hindi ko magawang magsalita dahil sa labis na panginginig at hiya, kaya dahan-dahan na lamang akong tumango habang nakatungo sa semento.

​Ngunit hindi nagustuhan ni Kuya Owell ang aking sagot. Muli niyang hinawakan nang mahigpit ang aking buhok at iniangat ang aking mukha. "Putangina, sinabi nang sumagot eh! Bingi ka ba?!"

​"O-Opo... Kuya... opo..." nanginginig at pautal-utal kong sagot, habang ang aking buong katawan ay hindi tumitigil sa pag-alog dahil sa takot.

​"Ayan... good boy ang bunso," nakangisi niyang sabi sabay tapik sa aking pisngi.

​Nang makuha na niya ang kaniyang gusto, tumayo siya mula sa sofa, inayos ang kaniyang shorts, at iniwan akong mag-isa sa sala habang siya ay naglalakad patungo sa kaniyang kwarto na tila walang nangyaring masama.

​Nang masiguro kong wala na siya, tuluyan akong napahagulgol sa sahig. Ramdam na ramdam ko ang matinding pangbababoy at dumi sa aking buong pagkatao. Agad akong tumakbo patungo sa banyo, ni-lock ang pinto, at binuksan ang gripo.

Nagmumog ako nang paulit-ulit, halos sugatan ko na ang aking lalamunan sa pagsusuka at paglilinis upang maalis lamang ang natitirang lasa ng kaniyang tamod.

Pagkatapos niyon ay binuksan ko ang shower at naligo, pilit na kinukuskos ang aking balat at mukha gamit ang sabon, umaasang mabubura ng tubig ang lahat ng sakit at dumi na iniwan ni Kuya Owell sa akin sa hapon na iyon.

# Chapter 5

Chapter 5

​Lumipas ang mga araw na tila ba naging isang mahabang bangungot ang bawat sandali sa loob ng aming bahay. Hindi ko lubos akalain na pagkatapos ng ginawa sa akin ni Kuya Ansel nung nakaraan, ay si Kuya Owell naman ngayon ang magbabanta sa akin ng mas masahol na bagay. Isang matinding takot ang unti-unting lumalamon sa aking puso-hindi lang dahil sa mismong pananakot nila, kundi dahil sa takot na baka sa paglipas ng panahon, masanay ako at magustuhan ko na rin ang bawat maruruming tagpo na namamagitan sa amin ng mga kapatid ko.

​Isang gabi, kasalukuyan akong nagrereview para sa aking mga pagsusulit sa loob ng kwarto namin ni Papa. Tahimik ang paligid at malalim na ang tulog ni Papa sa aking tabi, maririnig ang kaniyang mahihinang hilik na nagbibigay sana sa akin ng kapanatagan. Ngunit ang kapayapaang iyon ay biglang naputol nang makarinig ako ng marahang tunog sa pinto.

​Dahan-dahan, unti-unting bumukas ang pinto ng kwarto. Sa maliit na uwang ng liwanag mula sa labas, lumingon ako at nakita ko si Kuya Owell na nakatayo roon. Seryoso ang kaniyang mukha at diretso ang tingin sa akin. Nang magtama ang aming mga mata, itinaas niya ang kaniyang kamay at nagsenyas gamit ang kaniyang daliri na lumabas ako.

​Agad na bumagsak ang aking dibdib. Alam na alam ko na kung anong kailangan niya. Parang may mabigat na bato na nakadagan sa aking mga paa habang dahan-dahan akong tumatayo mula sa aking lamesa, maingat na hindi makagawa ng anumang ingay na makakapagpagising kay Papa.

​Nang makalabas ako ng kwarto, hindi siya nagsalita. Hinawakan niya ako sa siko at mabilis ngunit maingat akong dinala patungo sa kaniyang sariling silid. Pagkapasok namin, agad niyang isinarado ang pinto at nilock ito. Hinarap niya ako habang sinisimulan niyang ibaba ang kaniyang boxer shorts.

​"O, anong tinatayo-tayo mo pa riyan? Simulan mo na ang pagtatrabaho sa akin. Bilisan mo," utos niya sa isang mababa at seryosong boses.

​Wala akong nagawa. Kahit na diring-diri ang aking buong pagkatao at labis na kumokontra ang aking isip, dahan-dahan akong lumapit at hinawakan ang kaniyang matigas na ari. Dahil sa kagustuhan kong matapos na agad ang kahayupang ito, binilisan ko ang paggalaw ng aking kamay, pilit na iniiwas ang aking mga mata sa kaniyang hitsura.

​"Ahhh... gago... ganiyan nga, Casper... putangina, ang sarap ng kamay mo..." pabulong ngunit gigil na ungol ni Kuya Owell. Ang kaniyang buong katawan ay nagsisimula nang manginig habang pilit niyang pinahihina ang kaniyang boses upang hindi marinig sa labas. "Ahhh... tangina... sige pa, d'yan sa may ulo... bilisan mo pa... putangina, lalabas na ata ako agad sa'yo..."

​Habang lalong bumibilis ang hagod ng aking kamay, lalong naging marahas ang kaniyang mahihinang ungol at mura sa sarap. "Ohhh... gago... ahhh... ang sarap... sandali..."

​Nang maramdaman niyang malapit na siya, marahas niyang hinawakan ang aking kamay upang patigilin ako. Iniharap niya ang kaniyang galit na galit na ari sa aking mukha at binuhat ang aking panga upang pilitin akong tumingala.

​"Ngumanga ka! Buksan mo 'yang bibig mo, bilis!" pabulong niyang bulyaw habang mabilis na tinutuloy ang pag-akyat-baba ng kaniyang kamay sa kaniyang ari, mismo sa tapat ng aking labi.

​Ibinuka ko ang aking bibig, kasabay ng muling pag-agos ng aking mga luha dahil sa matinding hiya at dumi. Sarap na sarap ang mukha ni Kuya Owell habang nakatitig sa akin, at sa isang iglap, nanginginig niyang itinutok ang ulo ng kaniyang alaga sa loob ng aking bibig.

​"Ahhh!!! Putangina mo, sasaluhin mo lahat 'to... ahhh!"

​Kasabay ng kaniyang huling ungal, sunod-sunod na tumalsik ang malapot at sago-sagong likido diretso sa loob ng aking bibig, pumatak sa aking dila at lalamunan. "Huwag mong iluluwa, tangina mo! Lunukin mo lahat!" banta niya habang hinihingal. Pinikit ko ang aking mga mata at buong pait na nilunok ang kaniyang tamod, ramdam na ramdam ang lansa niyon sa aking lalamunan.

​Nang matapos ang lahat, habang nakatungo ako at pinupunasan ang aking labi, tumalikod si Kuya Owell at may kinuha sa kaniyang cabinet. Pagharap niya, iniabot niya sa akin ang isang bote ng mouthwash.

​"O, gamitin mo 'yan," seryoso niyang sabi habang nakatingin sa akin. "Gamitin mo 'yan tuwing pagkatapos mong palunukin ang tamod ko, para hindi ka maamoy ng mga kapatid natin at ni Papa. Ayokong may makakahalata sa atin."

​Nanginginig kong tinanggap ang bote at agad na nagtungo sa kaniyang banyo para magmurgmog at maglinis, pilit na inaalis ang natitirang lansa sa aking bibig. Pagkalabas ko, nakabihis na si Kuya Owell at nakatingin sa akin bago ko hawakan ang doorknob para lumabas.

​"Tandaan mo, Casper, sa susunod uli," banta niya na may kasamang nakakalokong ngiti. "Sundin mo lang palagi ang lahat ng gusto ko kung gusto mong manatili akong mabait sa'yo. Malinaw?"

​Hindi na ako sumagot. Mabilis kong binuksan ang pinto at patakbong bumalik sa kwarto namin ni Papa. Padabog kong isinarado ang pinto nang dahan-dahan at dumiretso na ako sa kama. Hindi ko na nagawang magreview; nawalan na ako ng lakas at gana sa lahat ng bagay.

​Sumiksik ako sa tabi ni Papa at mahigpit siyang niyakap mula sa likod. Isinubsob ko ang aking mukha sa kaniyang matipunong likod habang ang aking mga mata ay patuloy na binabaha ng tahimik na luha.

​Papa... tulungan mo ako... bakit ganito ang nangyayari sa pamilya natin? bulong ng aking isip sa gitna ng aking paghagulgol na walang tunog, habang pilit kong hinahanap ang kaligtasan sa mga bisig ng aking ama na walang kakamalay-malay sa tindi ng dumi at sakit na dinaranas ng kaniyang bunso.

​Matapos ang gabing iyon, hindi na ako patatahimikin ng aking isip. Ang bawat sulok ng bahay ay tila nagiging bitag, at ang bawat yabag ni Kuya Owell ay nagdudulot sa akin ng matinding pangangatog. Dahil sa labis na kagustuhan kong hindi na niya muling babuyin, babuyin ang aking katawan, at lalong-lalo na ang pilitin akong lumunok ng kaniyang tamod, gumawa ako ng isang desisyon. Isang desisyon na alam kong labag din sa kalooban ko, ngunit ito na lamang ang nakikita kong paraan para protektahan ang sarili ko mula sa mas matinding pambababoy.

​Pinili kong makipagbati kay Kuya Ansel. Ilang linggo ko siyang iniwasan at hindi kinausap dahil sa sakit ng nakita ko sa gymnasium, ngunit sa kabila ng lahat, patuloy pa rin niya akong sinusundan, sinusubukang kausapin, at nagmamakaawa na pakinggan siya. Para sa akin ngayon, mas mairaraos ko pa kung ang magiging kabayaran ng proteksyon ko ay ang makipaghalikan na lamang sa kaniya. Mas madali iyong tiisin kaysa sa maruming gawaing ipinaparanas sa akin ni Kuya Owell.

​Isang hapon, habang nag-aayos ako ng mga gamit sa sala at walang ibang tao malapit sa amin, lumapit muli si Kuya Ansel. Tulad ng dati, bakas ang lungkot at kaba sa kaniyang mga mata.

​"Bunso, please... kahit ngayon lang, kausapin mo naman ako. Huwag mo naman akong tratuhin na parang hangin," mahina at pautal-utal niyang pakiusap.

​Huminga ako ng malalim, hinarap ko siya, at pilit kong pinatatag ang aking boses. "Okay na, Kuya Ansel. Kakalimutan ko na ang nakita ko sa school."

​Nanlaki ang mga mata ni Kuya Ansel sa gulat, at sa isang iglap ay napalitan ng purong tuwa ang kaniyang mukha. "Talaga, Casper? Pinapatawad mo na ako? Hindi mo na ako iiwasan?"

​"Oo, Kuya. Okay na tayo. Huwag na nating pag-usapan 'yun," sagot ko habang pilit na nagpapakita ng mahinahong ekspresyon.

​Sobrang tuwa ang naramdaman ni Kuya Ansel na tila ba nabunutan ng napakalaking tinik sa dibdib. Mabilis na nagbago ang kaniyang awra; naging masigla at lalong naging maalaga sa akin. Simula nang araw na magkaayos kami, naging anino ko na siya. Palagi siyang nakadikit sa akin-hinahatid-sundo ako sa klase, tinatabihan ako sa sala, at binabantayan ang bawat galaw ko sa loob ng bahay. Dahil dito, hindi na ako masyadong malapitan o magambala ni Kuya Owell. Sa tuwing makikita kami ni Kuya Owell na magkasama, laging sumasama ang tingin niya kay Kuya Ansel, puno ng inis at galit dahil hindi niya makuha ang tiyempo para solohin ako. Ngunit kahit ganoon, pinili kong manahimik. Hindi ko sinabi kay Kuya Ansel ang tungkol sa mga ginagawa sa akin ni Kuya Owell; sapat na sa akin na nagsisilbi siyang harang nang hindi niya nalalaman ang buong katotohanan.

​Isang hapon, habang abala ang iba sa kani-kanilang mga gawain, hinila ako ni Kuya Ansel papasok sa kaniyang kwarto at agad na isinarado ang pinto. Alam ko na kung ano ang kasunod nito. Agad niya akong isinandal sa pader at ikinulong sa pagitan ng kaniyang mga braso. Bakas sa kaniyang mga mata ang matagal na pananabik.

​"Namiss kita nang sobra, Casper... ang tagal kong nagtiis," bulong niya bago dahan-dahang inilapit ang kaniyang mukha sa akin.

​Nagsimula ang aming halikan sa mga banayad at dampi-damping lapat ng kaniyang labi sa akin, tila ba tinitiyak kung papayag ako. Nang maramdaman niyang hindi ako lumalaban, naging mas mapusok ang kaniyang mga halik. Ibinuka ko ang aking bibig, at agad na pumasok ang kaniyang dila upang galugarin ang loob nito, sinasabayan ang aking bawat hininga. Narinig ko ang kaniyang mahihingal na ungol sa pagitan ng aming maruruming paglalapat ng labi. "Ahhh... Casper... ang sarap... ang lambot talaga ng labi mo," pabulong niyang mura habang lalong iginigiit ang kaniyang katawan sa akin, pilit na nilalamutak ang aking bibig sa bawat mariing pagsipsip sa aking dila.

​Ngunit sa gitna ng aming mapusok na paghahalikan, biglang umalingawngaw ang isang pamilyar na boses mula sa labas.

​"Casper! Bunso, nasaan ka?"

​Si Kuya Ismael. Hinahanap niya ako.

​Dali-dali kaming naghiwalay ni Kuya Ansel. Hinihingal at natatarantang inayos ko ang aking damit at buhok habang pilit na pinapakalma ang tibok ng aking puso. Mabilis kong hinawakan ang doorknob at binuksan ang pinto nang bahagya. Laking gulat ko nang tumambad sa harap ko si Kuya Ismael, nakatayo at salubong ang mga kilay habang nakatingin sa akin, pagkatapos ay sa loob ng kwarto kung saan nakatayo rin si Kuya Ansel.

​"O, Casper? Bakit ka nasa kwarto ni Ansel? Kanina pa kita tinatawag sa ibaba," seryosong tanong ni Kuya Ismael, bakas ang pagtataka sa kaniyang mukha.

​Bago pa man ako makasagot dahil sa kaba, mabilis na sumingit si Kuya Ansel mula sa aking likuran. "Ah, Kuya Ismael, nagpapaturo lang ako sa kaniya nitong takdang-aralin ko. Alam mo naman, matalino 'tong si Casper pagdating sa mga lesson."

​Agad akong tumango at pilit na ngumiti para sumang-ayon. "O-opo, Kuya Ismael. Nagpapatulong lang po si Kuya Ansel kaya pumasok muna ako rito."

​Tumingin nang mariin si Kuya Ismael sa aming dalawa, sinusuri ang aming mga mukha, ngunit sa kabutihang-palad ay hindi naman ito naghinala nang mas malalim. Huminga siya ng malalim at tila napawi ang kaunting pagtataka.

​"Ah, ganoon ba? Mabuti naman kung ganoon," aniya, bago humarap nang tuluyan sa akin. "O siya, bumaba ka na muna, Casper. Kakauwi ko lang galing sa labas, sinundo ko si Papa sa inuman nila. Lasing na lasing na naman ang matanda, hindi na halos makalakad nang maayos."

​Napatingin ako sa kaniya, naghihintay ng susunod na sasabihin.

​"Pagod na pagod din ako galing sa trabaho at gusto ko na sanang magpahinga at matulog sa kwarto ko. Kung maaari sana, Casper, ikaw na muna ang mag-asikaso kay Papa sa ibaba? Hubaran mo ng sapatos at bihisan mo para makatulog nang maayos sa sala o kung saan man," pakiusap ni Kuya Ismael habang hinahawakan ang kaniyang batok dahil sa pagod.

​Bahagya akong natigilan. Awtomatiko akong sumulyap sa likod ko, kay Kuya Ansel, upang tingnan ang kaniyang reaksyon. Tumingin din sa akin si Kuya Ansel at marahang tumango, nagbibigay ng hudyat na ayos lang sa kaniya na iwan ko muna siya roon.

​Humarap ako muli kay Kuya Ismael at tumango. "Sige po, Kuya Ismael. Ako na pong bahala kay Papa. Umakyat ka na po doon sa kwarto niyo para makapagpahinga ka na nang maayos."

​"Salamat, Casper. Napakabait mo talagang bunso," pagpapasalamat ni Kuya Ismael sabay tapik sa aking balikat bago siya naglakad patungo sa kanilang silid upang magpahinga.

​Naiwan akong nakatayo sa may pinto, humihinga nang malalim habang inihahanda ang sarili sa pagbaba upang asikasuhin ang aking lasing na ama.

Bago ako tuluyang makalabas ng silid ni Kuya Ansel upang bumaba sa sala, hinawakan niya ang aking siko at mabilis akong hinarap sa kaniya. Hindi ko inaasahan ang biglaang paglapat ng kaniyang labi sa akin-isang mabilis, basa, at nagmamadaling halik na tila ba ayaw niya akong pakawalan.

​Nang huminto siya, nandoon pa rin ang kaniyang marahang pagkakahawak sa aking balikat habang seryosong nakatitig sa aking mga mata. "Mahal na mahal kita, bunso... Tandaan mo 'yan. At ipinangako ko sa'yo, hindi na muling mauulit kung ano man ang nasaksihan mo sa gymnasium. Ikaw lang talaga," bulong niya na puno ng pagsusumamo.

​Pilit akong ngumiti kahit na may pamilyar na bigat at panginginig sa aking dibdib. Ang totoo, napipilitan lamang ako dahil kailangan ko ang kaniyang presensya upang lumayo sa akin si Kuya Owell. "Mahal din kita, Kuya Ansel..." tugon ko, isang kasinungalingang binuo ng takot at pangangailangan para sa sariling kaligtasan.

​Nang bitawan niya ako, mabilis akong bumaba sa hagdan patungo sa sala. Doon ay nakita ko si Papa Ezekiel na nakasandal sa sofa, bagsak na bagsak ang katawan at humihilik nang mababaw dahil sa matinding kalasingan. Lumapit ako at dahan-dahang inasikaso ang kaniyang natutulog na anyo. Maingat kong hinubad ang kaniyang mabibigat na sapatos, sinunod ang kaniyang basang t-shirt, at maingat ding hinubad ang kaniyang pantalon hanggang sa tanging boxer shorts na lamang ang matira sa kaniyang matipunong pangangatawan.

​Pumunta ako sa kusina upang kumuha ng maliit na palanggana na may malamig na tubig at malinis na bimpo. Bumalik ako sa sala at dahan-dahang pinunasan ang kaniyang mukha, leeg, binti, braso at dibdib upang kahit paano ay mahimasmasan siya. Nang matapos ko siyang linisan, marahan ko siyang niyugyog sa balikat.

​"Papa... Papa Ezekiel, gising po muna nang bahagya. Bumangon po kayo riyan, tutulungan ko kayong maglakad papunta sa kwarto natin para makahiga kayo nang maayos," malambing kong pakiusap habang pilit na inaangat ang kaniyang malaking braso.

​Pilit na dumilat ang kaniyang mga mapupulang mata na may kasamang malalim na lula ng alak. Sandali siyang tumitig sa akin, at biglang nagbago ang ekspresyon ng kaniyang mukha-lumambot ito at napuno ng pananabik. "Oh, hon... ikaw na naman," bulong niya, ang boses ay gumaralgal sa emosyon habang hinahawakan ang aking pisngi. "Buti naman at nakauwi ka na ulit... Akala ko iniwan mo na naman ako."

​Bahagya akong natigilan. Akmang sasabihin ko na sana na ako si Casper, ang kaniyang bunso, at hindi si Mama. Ngunit alam kong kapag nalaman niyang wala rito si Mama, baka magwala siya o kaya naman ay mas mahirapan akong dalhin ang kaniyang mabigat na katawan paakyat sa aming kwarto. Kaya naman, pinili ko na lamang sakyan ang kaniyang kalasingan.

​"Oo, hon... nandito na ako. Kaya tara na, bumangon ka na rito at pumunta na tayo sa kwarto natin para makatulog ka na nang maayos," malambing kong pagsisinungaling habang inilalagay ang kaniyang braso sa aking balikat.

​Isang malawak na ngiti ang sumilay sa mga labi ni Papa habang dahan-dahang tumatayo, ibinibigay ang halos buong bigat ng kaniyang katawan sa akin. "Ikaw talaga Hon. Tara, hon... tulog na tayo. Pero pakiusap naman... huwag ka nang aalis ulit pagkagising mo ah? Umalis ka kasi nung nakaraan... nung nagising ako, wala ka na naman sa tabi ko. Si bunso na ang kasama ko sa kwarto," lasing niyang pagmamaktol habang dahan-dahan kaming naglalakad patungo sa silid.

​"Opo, hindi na ako aalis. Kaya maglakad ka na po nang maayos," tugon ko habang pinipigil ang aking tawa. Hindi nga ako nahirapan dahil sa kaniyang pagsunod, at sa bawat hakbang namin sa koridor ay panay ang kaniyang paglambing, paghalik sa aking balikat, at pagbulong ng mga salitang para sa isang asawa na lalong nagpagaan sa mabigat niyang dalhin.

​Nang sa wakas ay makapasok kami sa loob ng kwarto, maingat ko siyang inihiga sa kama na nakatihaya. Huminga ako nang malalim, pinunasan ang pawis sa aking noo, at akmang tatalikod na sana ako upang balikan ang kaniyang mga hinubad na damit sa ibaba para dalhin sa labahan. Ngunit bago pa man ako makahakbang, isang malaki at mabigat na kamay ang biglang humawak sa aking baywang at marahas akong hinila pabalik sa kama.

​"Ah!" napasinghap ako nang tuluyan akong bumagsak at napadapa nang diretso sa ibabaw ng kaniyang matipunong katawan.

​Nakatitig sa akin ang kaniyang mga lasing na mata, punong-puno ng pananabik at pagnanasa. "Hindi mo ba ako namiss, hon? Matagal na nung huling beses na nagkasama tayo nang ganito, diba? Pwede bang... umisa ulit ako ngayon?" bulong niya, ang kaniyang mainit at amoy-alkohol na hininga ay humahaplos sa aking mukha.

​Bago pa ako makaisip ng idadahilan, mabilis na iniangat ni Papa ang kaniyang kamay upang hawakan nang mariin ang aking batok, pinipigilan ang kahit anong pag-atras ng aking ulo. Bigla niyang nilapit ang kaniyang mukha at sinimulan akong halikan nang mapusok at malalim. Natigilan ako; hindi ako makapumiglas dahil sa higpit ng kaniyang pagkakahawak at sa bigat ng kaniyang mga braso na nakapulupot sa aking baywang.

​"Mmm... hon... ang sarap mo pa rin," pabulong niyang ungol sa pagitan ng aming magkadikit na mga labi.

​Dahil wala akong magawa at hindi ako makawala, unti-unti na lamang akong sumabay at lumaban sa kaniyang mga halik. Sa puntong iyon, napagtanto ko ang malaking pagkakaiba-mas magaling at mas maingat humalik si Papa kaysa kay Kuya Ansel. Ang mga halik ni Papa, bagamat mapusok dahil sa kalasingan, ay may kasamang malalim na lambing at pagmamahal na tila ba pinahahalagahan ang bawat dampi ng aming mga labi. Ramdam ko ang init ng kaniyang dila na dahan-dahang gumagalugad sa aking bibig, sinisipsip ang aking dila sa paraang nagpapahina sa aking buong katawan.

​Nang sandali kaming huminto upang huminga, pareho kaming naghahabol ng hangin habang ang aming mga labi ay may bakas pa ng laway. Tumingin nang may mapanuring ngiti si Papa sa aking mga mata habang hinahaplos ang aking buhok. "Mas magaling ka nang humalik ngayon, hon... parang mas lalo kang sumasarap," lasing niyang puri bago muling dinaluhong ng mga mariing halik ang aking labi, pababa sa aking panga at leeg.

​Sa isang iglap, sa gitna ng init at kalituhan ng aming mga katawan, hindi ko na namalayan kung paano ngunit mabilis na natanggal ang aming mga natitirang suot. Pareho na kaming walang saplot sa itaas ng kama. Habang patuloy ang kaniyang mapusok na paglalapat ng labi sa aking leeg at balikat, naramdaman ko ang kaniyang malaki, matigas, at mainit na alaga na pilit niyang itinututok at iginigiit sa may bandang pwet ko habang ako ay nananatiling nakapatong sa kaniyang katawan.

​"Ah... hon... sige na... pakiusap," hikbi at mahinang ungol ni Papa, habang ang kaniyang mga hita ay bahagyang umaangat upang iayos ang aming posisyon.

​Nanigas ang buong katawan ko sa ibabaw niya. Ramdam na ramdam ko ang matigas na presensya ng kaniyang ari na nakadikit na sa aking balat, at alam kong sa mga sandaling ito, wala na naman akong kapangyarihang pumalag. Alam kong may mangyayari na naman sa aming dalawa sa loob ng silid na ito.

Pilit akong gumalaw, sinusubukang umalis sa pagkakatong sa ibabaw ng kaniyang matipunong katawan dahil alam kong kapag nagpatuloy ito, mauulit lamang ang matinding milagro na nangyari sa amin nung nakaraan. Ramdam ko ang panganib sa bawat pintig ng kaniyang nagbabagang ari sa ilalim ko. Makakaalis na sana ako at pilit nang iniiwas ang aking balakang nang biglang gumalaw ang kaniyang malalaking bisig.

​Sa isang mabilis na galaw, mahigpit na ipinulupot ni Papa Ezekiel ang isang braso niya sa aking baywang, dinadagaganan ako ng kaniyang bigat para hindi ako makawala. Ang kaniyang kabilang palad naman ay mabilis niyang inilapit sa kaniyang bibig, nilawayan ang sariling mga daliri, at marahas ngunit madiin itong kinalat sa buong haba ng kaniyang galit na alaga. Bago pa ako makahingi ng saklolo sa isip ko, itinuon at itinutok na niya ang kaniyang dulo nang diretsahan sa aking nanginginig na butas.

​Sa isang mabilis, madiin, at biglaang abante ng ibaba ni Papa, bumaon agad nang buong-buo ang kaniyang dambuhalang ari sa kaibuturan ko.

​"UGHHH! F-FUCK, HON... SHIT!" Pigil na sigaw at paos na ungal ni Papa Ezekiel nang tuluyang sumadsad ang kaniyang pagkalalaki sa pinakamalalim na bahagi ng aking loob.

​Muntik na akong mapasigaw sa tindi ng gulat at sakit, ngunit mabilis kong itinakip ang aking sariling kamay sa aking bibig dahil alam kong maririnig kami sa buong bahay lalo na nina Kuya Ansel. Halos maiyak ako, lumuluha ang aking mga mata sa matinding hapdi dahil baon na baon agad ito nang walang paunang laro. Ang kaniyang laki ay tila ba gustong punitin ang aking pagkatao sa unang pasok pa lamang.

​"S-Sorry... sorry, Hon... Shhh, sorry..." bulong ni Papa sa aking tainga, habang ang kaniyang boses ay nanginginig dahil sa tindi ng sarap na sumalubong sa kaniya. "H-Hindi ko na napigilan, Hon... sobrang sarap... sisimulan na ng hon mo, ah? Mmm, kakantutin ko na ang asawa ko..."

​Nananatiling nakapulupot nang mahigpit ang kaniyang malaking kamay sa aking baywang, ginagamit ang kaniyang lakas upang hilahin ang aking balakang pababa sa bawat pagbayo niya. Ibinaba niya ang kaniyang mukha, isinusubsob at ibinabaon ito sa aking leeg habang patuloy siyang umuungol nang malalalim na baritono. Nararamdaman ko ang kaniyang basang dila na marahas na dumidila at sumisipsip sa balat ng aking leeg, nag-iiwan ng mga basang marka habang ang kaniyang ibaba naman ay walang humpay sa pagtataas-baba, binabayo ang aking pwet nang may panggigigil. Sagad na sagad ang bawat pag-angat ng kaniyang balakang, tila ba gustong maabot ang aking prostate sa bawat sadsad.

​"AHHH! TANG INA, HON... ANG SARAP! UGHHH!" panay ang ungal ni Papa Ezekiel malapit sa mukha ko, ang kaniyang mga labi ay muling humahanap ng laplapan habang ang kaniyang panga ay nag-iigting sa sarap. "Putang ina, bakit ganito kasikip 'to? Ahhh! H-Hon... p-puta... hindi ka ba nagalaw habang wala ka? Parang hindi katulad dati... sobrang higpit, Hon! Parang sinisipsip at minamasahe ang buong burat ko sa loob mo ngayon... Ohhh, shit! Sarap... ughhh... Hon... a-ang sarap?"

​Nakatakip pa rin ang aking kamay sa aking bibig, paimpit na umuungol habang ang aking buong katawan ay nayayanig sa bawat madiing tulak ni Papa mula sa ilalim. Bawat bayo niya ay nagpapadala ng kuryente sa aking puson, at unti-unti, ang matinding sakit na naramdaman ko kanina ay unti-unti nang napapalitan ng isang nakababaliw na sarap. Ang lagkit at dulas ng aming mga katawan ay lalong nagpadagdag sa init sa loob ng silid.

​Naramdaman ni Papa Ezekiel na hindi na ako nagpupumiglas sa kaniyang pagkakahawak. Ang aking mga binti ay kusa nang bumubuka nang mas malawak at ang aking mga ungol sa ilalim ng aking palad ay hindi na dahil sa hapdi kundi dahil sa rurok na aking nararating. Dahil dito, dahan-dahan niyang hinalikan ang aking pisngi at bahagyang huminto sa kaniyang marahas na pagbayo, bagaman nananatili pa ring nakabaon nang buong-buo ang kaniyang ari sa loob ko.

​"H-Hon... pakiusap..." pagsusumamo ni Papa, ang kaniyang mga matang namumula dahil sa kalasingan at libog ay nakatitig nang malalim sa akin. "Hindi na kaya ng Hon mo ang sarap... Hon, pwede mo ba akong kabayuhin? Please... ikaw naman ang pumatong sa ibabaw ko... t-trabahuhin mo ang alaga ko, Hon..."

​Dahil lango na rin ako sa sarap at wala nang lakas mag-isip ng tama o mali, dahan-dahan akong tumango. Binitawan na ni Papa Ezekiel ang aking baywang at inilatag ang kaniyang dalawang kamay sa gilid ng kama, hinahayaan akong humawak sa kaniyang matipunong dibdib.

​"Sige na, Hon... ikaw na ang bahala riyan... ugh, galingan mo ah," paos niyang utos habang nakapikit na ngayon, nilalasap ang bawat pintig ng kaniyang ari sa loob ng aking kaibuturan.

​Dahan-dahan kong iniangat ang aking balakang, dahan-dahang hinugot ang kaniyang malaking pagkalalaki bago muling ibinaba nang madiin ang aking pwet. Doon ko na nga sinimulan ang pangangabayo sa aking Papa. Angat-baba ang aking pwet sa ibabaw ng kaniyang balakang, mabilis at may ritmo na nagpapasalubong sa kaniyang ari.

​"AHHH! SHIT! YAN... GANIYAN NGA, HON! UGHHH!" Isang napakalakas at mahabang ungal ang kumawala sa lalamunan ni Papa Ezekiel, napapaliyad ang kaniyang matigas na dibdib sa bawat pagbaba ng aking bigat. "Putang ina, ang sarap mo mangabayo, Hon! Ahhh! G-gago... sige pa... d-diinan mo pa!"

​Minsan, kapag nasasagad ko nang husto, nananatili akong nakadiin sa kaniyang puson at paitaas na iikutin at igigiling ang aking pwet, pilit na kinakamot ang pinakanangangating bahagi sa loob ko gamit ang kaniyang maugat na alaga. Ang bawat giling ko ay nagpapabaliw kay Papa na lasing na lasing pa rin. Ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa ilalim ko, at ang kaniyang mga kamay ay napapadakot sa bedsheet dahil sa tindi ng sensasyon.

​"PUTANG INA! HON! ANONG GINAGAWA MO... AHHH! S-SHIT!" sunod-sunod na mura ni Papa Ezekiel, ang kaniyang boses ay tila nahihirapan na dahil sa tindi ng sarap na ibinibigay ko sa kaniya. "H-Huwag mong iikot nang ganyan... puta... l-lalabasan ako niyan! Sobrang sikip pa rin ng putang inang puke mo, Hon! T-Tila ba hindi ka pa rin lumuluwag kahit ganiyan ka na kabilis... ughhh! Ang galing mong kumandong, puta... saan mo natutunan 'yan, Hon? AHHH! Sige pa... m-marahas pa, Hon! Kantutin mo ang asawa gamit ang puke mo!"

​Habang patuloy ako sa mabilis na pangangabayo, ang tunog ng paglalagkit ng aming mga pawis at ang basang tunog ng kaniyang ari sa loob ko ay pumuno sa tahimik na silid. Nawalan na ako ng pakialam kung si Mama ang nakikita niya; ang mahalaga sa akin ngayon ay ang marahas at matapang na amoy ng kaniyang pagkalalaki na unti-unti nang nagpapabaliw sa aking sistema.

​Si Papa Ezekiel ay panay ang abot sa aking mga kamay, pinipisil ito nang mahigpit habang ang kaniyang mga binti ay pilit ding sumasalubong paitaas sa bawat bagsak ko. Ang kaniyang mga mata, kahit lasing ay nananatiling nakatitig sa akin-puno ng bangis, pagnanasa, at ng pagmamahal ng isang lalaking walang ibang alam kundi ang ariin ang taong nasa ibabaw niya.

Sa gitna ng aking mabilis na pag-sakay at paggiling sa ibabaw niya, biglang nag-iba ang timpla ng panggigigil ni Papa Ezekiel. Hindi na niya nakayanan ang pag-aabang sa ilalim; ang kaniyang lasing na sistema ay tuluyan nang binalot ng matinding silakbo. Bago ko pa muling maiangat ang aking balakang, mabilis at marahas na iniangat ni Papa ang kaniyang dalawang kamay upang hiligin ang aking mukha. Isang malaki at magaspang na palad ang humawak sa likod ng aking ulo habang ang isa naman ay puwersahang humila sa aking panga patungo sa kaniya.

​Dinaluhong niya ang aking mga labi ng isang mariin, basa, at napakarahas na halik. Ramdam ko ang pait ng alak at ang nagbabagang init ng kaniyang hininga na pumasok sa aking bibig habang pilit niyang isinusubo ang kaniyang dila upang galugarin ang aking kaibuturan. Sabay doon, marahas niyang binaligtad ang aming posisyon. Sa isang iglap, ako naman ang nabaon sa ilalim ng kaniyang mabigat na katawan, habang si Papa Ezekiel ay muling nakasubsob sa ibabaw ko, hindi pinuputol ang aming laplapan.

​Nagsimula siyang gumalaw nang mabilis mula sa ilalim, ngunit sa pagkakataong ito, mas lalo pang lumalim ang bawat tulak ng kaniyang balakang. Nagaangat-baba ang kaniyang ibaba na may kasamang matinding diin, at dahil sa pambihirang haba at taba ng kaniyang alaga, ramdam na ramdam ko ang paulit-ulit na pagtama nito sa aking prostate. Sa bawat sadsad, isang matinding kuryente ang dumarating sa aking buong katawan na nagpapanginig sa aking mga binti at nagpapakubit sa aking mga daliri sa paa.

​"MMMH! UGHHH! HON... F-FUCK, HON! SARAP!" paimpit na ungal ni Papa Ezekiel sa loob ng aking bibig bago niya bahagyang inihiwalay ang kaniyang mga labi upang makahinga nang malalim, bagaman ang kaniyang mukha ay nananatiling ilang pulgada lamang ang layo sa akin. "Putang ina, Hon... anong pampasikip ang ginawa mo? Ahhh! S-Sobrang sarap... ughhh! Ang init-init sa loob mo, Hon! Parang hinihigop ng buong-buo ang burat ko... Ohhh, shit! Tang ina, sipsip na sipsip ang alaga ng Asawa mo! Ahhh! Ughhh... m-mamatay ako sa sarap ng putang inang puke mo, Hon!"

​"Pa-este Hon... ahhh! M-Masyadong malalim... ughhh! T-Tama na... t-tumatama po... ahhh!" hindi ko na napigilang humikbi at umungol nang malakas habang ang aking mga kamay ay pilit na nakakapit sa kaniyang malalaking balikat, hindi alam kung itutulak ko ba siya o lalo pang ihahatak paitaas. Ang bawat diin niya ay naghahatid ng halo-halong sakit at nakababaliw na sarap na unti-unting pumupuksa sa aking natitirang bait.

​"D-Daddy... tawagin mo akong Daddy, Hon! Simula ngayon, Mommy at Daddy na ang tawagan natin at hindi na Hon. Ahhh! Sige pa, umungol ka pa! Kantutin kita nang kantutin... ughhh! Sobrang sarap mo, Mommy! Walang pagbabago... putang ina, mas lalo ka pang sumasikip habang binabayo! Ahhh... f-fuck!" Ang kaniyang boses ay punong-puno ng bangis at pagnanasa, habang ang tunog ng aming naglalagkitang pawis at ang basang tunog ng kaniyang mabilis na pagbayo ay umaalingawngaw sa tahimik na silid.

​Hindi nagtagal, marahan niyang binago ang aming puwesto upang mas lalo pa niyang makuha ang kaniyang anggulo. Inihiga niya ako nang nakapatagilid, habang siya naman ay sumunod sa aking likuran, nananatiling magkakabit ang aming mga katawan. Mula sa likod, ipinagpatuloy niya ang marahas na pagbayo, ang kaniyang matipunong tiyan ay walang humpay na humahampas sa aking pwetan sa bawat pasok ng kaniyang ari.

​Habang ako ay napapaliyad at paimpit na umiiyak sa unan, nagulat ako nang biglang bumaba ang kaniyang isang malaking kamay sa pagitan ng aking mga hita. Dahan-dahan nitong sinalat at hinawakan ang aking maliit na alaga. Dahil sa taglay kong pambabaeng mga katangian, sobrang liit at tila ba hindi maipagkakaila ang kaibahan nito sa kaniyang dambuhalang ari.

​Narinig ko ang kaniyang mahinang pagtawa mula sa aking likuran, ang kaniyang mainit na hininga ay humahagupit sa aking batok. "Ang lumaki talaga ang clit mo, Hon... mmm, tignan mo nga, sobrang lambot..." bulong ni Papa Ezekiel, habang ang kaniyang mga daliri ay nagsimulang maglaro sa aking harapan. Nilaro-laro at pinipisil-pisil niya ito na parang ari ng isang babae, habang ang kaniyang ibaba naman ay walang patid ang marahas na pagbayo sa aking likuran.

​Kasabay nito, dinaluhong niya ng mga basang halik at sipsip ang aking batok at likod ng tainga, nag-iiwan ng mga markang mapula. Upang masiguradong hindi ako makalilikha ng ingay na maaaring makagising sa aking mga kapatid sa kabilang kwarto, mabilis niyang ipinasok ang kaniyang kabilang kamay sa aking mukha, idiniin ang kaniyang mga daliri sa aking bibig upang pigilan ang aking mga ungal.

​"MMMH! UGHHH! D-DADDY... UGHHH!" paimpit ang aking mga sigaw sa loob ng kaniyang palad. Ang sabay na sensasyon ng kaniyang marahas na pagbayo mula sa likod at ang mapang-akit na paglalaro ng kaniyang kamay sa aking maliit na alaga sa harapan ay lumikha ng isang matinding overload sa aking sistema. Ang aking buong katawan ay nanginginig nang marahas, at ang aking mga mata ay napapapikit sa tindi ng rurok na unti-unti kong inaabot.

​"Shhh... h-huwag kang maingay, Mommy... baka marinig tayo ng mga anak natin... mmm," pabulong na utos ni Papa Ezekiel mula sa aking likod, ang kaniyang boses ay puno ng dirty talk habang mas lalo pang binibilisan ang kaniyang pagbayo. "Putang ina, ang sarap mo talaga, My... sige pa, higpitan mo pa ang kapit ng puke mo sa burat ng Daddy... ughhh! Ganiyan nga, My... s-sarap... puta, patayin mo ako sa sarap..."

​Dahil sa labis at walang humpay na sensasyong nararanasan ko, bigla akong napaigtad nang maramdaman kong biglang may lumabas na likido mula sa aking maliit na ari na kasalukuyang nilalaro ng kaniyang mga daliri. Kahit hindi ko pa lubos na nararating ang aking sariling rurok sa normal na paraan, ang tindi ng pambihirang laro ni Papa ay nagdulot ng maagang paglabas ng aking katas.

​Naramdaman ni Papa Ezekiel ang basang likido sa kaniyang palad kaya bahagya siyang natawa nang mahina, ang kaniyang panggigigil ay hindi pa rin nababawasan. "Bakit sa tinggil mo ito naglabas ng katas, Mommy? Haha... mukhang sobrang sarap na sarap ka na rin sa Daddy ah..." bulong niya nang may nakakalokong tono. Gayunpaman, pinabayaan na lamang niya ang basang likido at mas lalo pang pinagpatuloy ang kaniyang marahas at mabilis na pagbayo mula sa aking likuran.

​Upang mas lalo pang lumalim ang kaniyang maabot, biglang hinawakan ni Papa Ezekiel ang aking isang binti at itinaas ito nang mataas, ipinatong sa kaniyang baywang. Dahil sa posisyong ito, mas lalo pang bumuka ang aking pagkatao, na nagbigay-daan upang ang kaniyang dambuhalang ari ay bumaon nang mas madiin at mas sagad sa aking kaibuturan. Bawat tulak niya ay tila ba umaabot na sa aking puson, at ang aking mga ungal sa loob ng kaniyang palad ay naging tuluy-tuloy na.

​"AHHH! SHIT, MOMMY! L-LALABASAN NA AKO! PUTANG INA, HINDI KO NA KAYA!" biglang nagmura nang malakas at paulit-ulit si Papa Ezekiel, ang kaniyang buong katawan ay nagsimula nang manginig nang marahas sa aking likuran. Ang ritmo ng kaniyang pagbayo ay naging doble ang bilis at bagsik. "B-Bubuntisin kita, My... ughhh! Magkakaroon tayo ng panibagong bunso! Putang ina, sasaluhin mo lahat ng katas ng Daddy ngayon... ahhh! F-Fuck, Mommy!"

​Sa huling ilang mararahas na tulak, isinagad ni Papa Ezekiel ang kaniyang buong alaga nang may pambihirang diin, halos ibaon ang kaniyang buong ari nang walang natitirang espasyo sa pagitan ng aming mga katawan. Doon ko na nga naramdaman ang sunod-sunod na malalakas na pintig ng kaniyang pagkalalaki sa kaibuturan ng aking loob. Kasabay ng kaniyang mabibigat na ungal, sunod-sunod na beses siyang nagpakawala ng napakaraming tamod nang diretsahan sa aking loob.

​Ramdam na ramdam ko ang matinding init ng kaniyang likido na dahan-dahang pumupuno at dumadaloy sa aking nanginginig na butas. Ang bawat pintig ng kaniyang alaga ay nagpapadala ng huling bugso ng sarap na nagdulot sa aming dalawa na mapasinghap nang sabay. Pareho kaming nagpakawala ng isang malalim, pagod, at punong-puno ng satispaksyong ungal habang unti-unting humihinto ang marahas na galaw ng gabi.

​Dahan-dahang inalis ni Papa Ezekiel ang kaniyang kamay sa aking bibig. Gamit ang kaniyang natitirang lakas, pinalad niya ang aking mukha upang iharap sa kaniya. Dinaluhong niya muli ang aking mga labi ng isang malambing ngunit pagod na laplap, sinisipsip ang aking dila sa huling pagkakataon upang linisin ang bakas ng aming init.

​Nang matapos ang halik, dahan-dahan niyang isinubsob ang kaniyang mukha sa aking balikat, ang kaniyang paghinga ay unti-unti nang nagiging regular at mabigat. "M-Mahal na mahal kita, Mommy... sobrang mahal kita..." nanghihina at paos niyang bulong malapit sa aking tainga.

​"M-Mahal din po kita... Daddy..." pautal-utal kong sagot habang umiiyak nang tahimik sa dilim.

​Ngunit bago ko pa man matapos ang aking sasabihin, naramdaman ko ang tuluyang pagbigat ng kaniyang katawan sa aking likuran. Sa tindi ng kalasingan at pagod mula sa natapos na milagro, tuluyan nang nakatulog si Papa Ezekiel. Nananatili siyang nakayakap sa akin mula sa likod, habang ang kaniyang dambuhalang alaga ay nananatili pa ring nakabaon nang buong-buo at matigas sa loob ko, hindi nahuhugot habang ang buong silid ay muling binalot ng malalim at tahimik na gabi.

Dahan-dahan kong hinugot ang aking katawan mula sa alaga ni Papa Ezekiel. Sa bawat sentimetro ng pag-usad ng kaniyang dambuhalang ari palabas sa aking kaibuturan, isang paimpit na ungol ang kumawala sa aking mga labi dahil sa natitirang hapdi at labis na pakiramdam.

"Ohhhh..."

"Nghhhh..."

Maging si Papa na kasalukuyang mahimbing na natutulog ay napaungol din nang mababa, tila ba naramdaman ang paghihiwalay ng aming mga katawan ngunit hindi sapat upang magising mula sa kaniyang malalim na kalasingan.

​Nang tuluyan akong makawala, nanatili muna akong nakahiga sa kaniyang tabi ng ilang sandali upang bawiin ang aking lakas. Puno ng panginginig ang aking mga binti habang dahan-dahang bumabangon. Sa kabila ng dilim, maingat akong at kinuha ang palanggana ng tubig at malinis na basahan na inihanda ko kanina.

​Pagkabalik, mingat at walang ingay kong nilinis ang katawan ni Papa, partikular ang kaniyang alaga at ang paligid ng kaniyang hita kung saan dumaloy ang natuyong likido ng aming init. Matapos siyang mapunasan nang maayos, maingat ko siyang binihisan ng kaniyang boxer shorts nang hindi siya naaabala sa kaniyang pagtulog. Isinunod ko namang linisin ang aking sariling katawan bago nagsuot ng malinis na sando at shorts.

​Tinitigan ko ang kaniyang kalmadong mukha habang inaayos ang kumot sa aming ibabaw. Paniguradong bukas ng umaga, wala na naman siyang maaalala tungkol sa mga nangyari ngayong gabi. Iisipin niya na naman na isang masigla at makatotohanang panaginip lamang ang pakikipagsiping sa aming dalawa na nasa akala niya ay si Mama. May kaunting kirot sa aking puso dahil doon, ngunit mas pinili kong yakapin ang natitirang kapanatagan sa aking tabi.

​Humiga ako pabalik sa kama at sumiksik sa kaniyang malapad na dibdib, natutulog nang nakayakap sa kaniya paharap. Sa gitna ng aking pag-idlip, naramdaman ko ang kaniyang malaking braso na dahan-dahang gumalaw at humigpit ang pagkakayakap pabalik sa akin, habang narinig ko ang kaniyang paos at mahinang bulong: "Love you, nak..."

​Isang tahimik na luha ang muling pumatak sa aking mga mata, bago tuluyang binalot ng antok at pagod ang aking isip sa ilalim ng malalim na gabi.

# Chapter 6

Chapter 6

Nagising ako kinaumagahan na may kaunting bigat sa katawan mula sa mga nangyari kagabi, ngunit pinilit kong bumangon nang maaga upang ihanda ang almusal ng pamilya. Habang nag-aasikaso ako sa kusina at nagpiprito ng sinangag at ulam, narinig ko ang mabibigat na yapak pababa ng hagdan. Si Kuya Owell ang naunang bumaba, at agad akong nakaramdam ng kaba nang makitang nakabusangot at madilim ang kaniyang mukha.

​Bigla niya akong nilapitan nang mabilis, halos sulukin ako sa gilid ng lababo. "Casper, pilit mo ba akong nilalayuan?" pagalit at paimpit niyang tanong, habang nanlilisik ang mga mata. "Bakit ba palagi mong kasama si Ansel nitong mga nakaraang araw? Ha? Sabihin mo nga sa akin, ayaw mo ba sa mga ginagawa natin? Ayaw mo na bang hinahawakan ang burat ko at pinapajakol ko sa'yo?!"

​Napatitig ako sa kaniya, tuluyang naging estatwa sa aking kinatatayuan. Ang puso ko ay dinaluyong ng halo-halong takot at matinding galit. Gustong-gusto ko na siyang komprontahin at isigaw sa mukha niya na nabababuyan ako sa kaniyang mga ginagawa sa akin, ngunit bago ko pa man maibuka ang aking bibig, narinig namin ang ingay mula sa hagdanan. Isa-isa nang bumababa sina Kuya Ismael, Kuya Limuel, Kuya Ansel, at si Papa Ezekiel.

​Mabilis na lumapit sa amin si Kuya Ansel nang mapansin ang kakaibang tensyon sa kusina. Humarap siya kay Kuya Owell at nagtanong nang may seryosong tono, "Owell, anong kailangan mo kay Casper? May problema ba?"

​Hindi sumagot si Kuya Owell. Tinitigan lang niya nang matalim si Kuya Ansel bago lumingon sa akin nang may babala, saka padabog na umupo sa hapag-kainan.

​Upang maalis ang tensyon, agad akong tinulungan ni Kuya Ansel sa paghahanda ng mga plato at pagkain. Tamang-tama naman na pumasok si Papa Ezekiel sa kusina. Nakita niya kaming magkasama at sumilay ang isang malaking ngiti sa kaniyang mukha na tila ba walang anumang naaalala sa naganap kagabi. "Oh, ang aga niyo namang magkatuwang diyan. Buti naman at tinutulungan mo ang bunso natin, Ansel," masayang puna ni Papa habang umuupo.

​Ngumiti nang malawak si Kuya Ansel at sumagot, "Siyempre naman, Papa. Mahal na mahal ko kaya ang bunso natin, kaya hindi ko hahayaang mapagod mag-isa rito sa kusina."

​Napasulyap ako kay Kuya Owell at nakita ko kung paano umigting ang kaniyang panga at humigpit ang hawak sa kaniyang kutsara sa narinig. Nakaramdam ako ng matinding takot, ngunit pinilit kong humarap kay Kuya Ansel at mahinang nagsabi, "S-Salamat, Kuya Ansel."

​Dahil Sabado at walang pasok ang lahat, hiningi ni Kuya Ansel ang tulong ko para mag-ensayo. Siya ang kinatawan ng kanilang year level sa senior para sa isang nalalapit na talakayan at competition sa paaralan. Buong magdamag kaming nagkulong sa kaniyang kwarto upang mag-review. Binabasa ko ang mga posibleng itanong at tinutulungan ko siya kung paano ang tamang pagbalangkas ng mga sagot upang maging pormal at kahanga-hanga ang kaniyang pagpapahayag. Sa tuwing nakasasagot siya nang tama, bigla siyang lalapit at magnanakaw ng mabilis na halik sa aking mga labi, sapat upang magpula ang aking mga pisngi. Swerte na lamang at sarado ang pinto at walang nakakakita sa amin.

​Nang matapos ang aming ensayo, bumaba na ako upang magluto ng aming pananghalian. Gaya ng kanina, sumunod muli si Kuya Ansel upang tulungan ako sa pag-aayos ng mga sahog at paghuhugas ng mga gagamitin. Matapos kumain ng pamilya at mailigpit ang kusina, nagpasya akong umakyat muli upang magpahinga sa kwarto namin ni Papa.

​Ngunit pagdating ko sa itaas ng hagdan, laking gulat ko nang biglang lumabas si Kuya Owell mula sa dilim ng pasilyo. Bago pa ako makaiwas, mabilis niyang hinawakan nang mahigpit ang aking braso at marahas akong hinila papasok sa loob ng kaniyang sariling kwarto, sabay bagsak at lock ng pinto.

​"Bitawan mo ako, Kuya Owell! Ano ba?!" paimpit kong sigaw habang sinusubukang bawiin ang aking braso sa kaniyang mahigpit na pagkakahawak.

​"Huwag kang maingay, Casper!" pagalit na singhal niya, ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa galit habang inihaharap ako sa kaniya. "Nung nakaraan pa ako nagtitimpi sa inyo ni Ansel! Akala niyo ba hindi ko napapansin ang mga tinginan niyo? Ha?!"

​"Walang kaming ginagawang masama ni Kuya Ansel! Nagpapatulong lang siya sa akin para sa competition niya!" pagtatanggol ko, habang umaagos na naman ang takot sa aking sistema.

​"Huwag kang magsisinungaling sa akin, Casper! Hindi ako tanga!" galit na galit na bulong ni Owell habang mas lalong idinidiin ang kaniyang hawak sa akin. "May tinatago ba kayo? Sabihin mo! Ginagawa niyo ba ni Ansel ang mga ginagawa natin? O baka higit pa roon ang ginagawa niyo tuwing magkasama kayo sa loob ng kwarto na sarado ang pinto?! Nagpapahawak ba siya sa'yo?! Pinapagawa rin ba niya ang pinapagawa ko sa'yo?!"

​"Hindi! Kuya, nasasaktan ako, bitawan mo ako!" pakiusap ko habang lumuluha sa harap niya, natatakot na baka marinig ang aming pagtatalo ng iba naming mga kapatid o ni Papa na nasa ibaba.

​"Sumagot ka nang maayos, Casper!" dugtong pa niya, ang kaniyang mukha ay ilang pulgada na lamang ang layo sa akin, puno ng matinding selos at banta. "Kapag nalaman kong hinahawakan ka rin niya, hindi ko alam ang magagawa ko sa kaniya... at sa iyo!"

Naiwan akong nakatayo at tulala sa gitna ng kwarto nang padabog na bumitaw si Kuya Owell, binuksan ang pinto, at tuluyang lumabas pababa ng hagdan. Ramdam ko ang mabilis na tibok ng aking puso at ang panlalamig ng aking mga kamay habang pilit na pinapakalma ang aking sarili. Nababalot ako ng matinding takot; natatakot ako na baka saktan na naman ako ni Kuya Owell tulad ng mga pananakit at mararahas na pagpigil na ginawa niya sa akin noong una kung saan wala akong nagawa kundi ang sumuko sa kaniyang kagustuhan.

​Habang nakatitig sa nakabukas na pinto, pumasok ang isang nakagugulong kaisipan sa aking isip. Dapat ko ba silang pagsabayin? Dapat ko bang pagbigayan ang dalawa kong kuya para hindi na ako mahirapan o saktan pa? Gulong-gulo ang aking isipan, tila ba unti-unting gumuho ang takbo ng aking mundo habang dahan-dahan akong bumababa patungong kusina upang tapusin ang paghahanda ng pananghalian.

​Nang maihain ang mga pagkain at maupo ang lahat sa hapag, ramdam na ramdam ko ang bigat ng atmospera. Sa buong oras ng pagkain, tanging kami lang nina Kuya Ansel, Kuya Ismael, at Papa Ezekiel ang paminsan-minsang nagsasalita at nagpapalitan ng maiikling tugon tungkol sa mga pang-araw-araw na gawain. Sa kabilang dako naman ng mesa, lantad na lantad ang kadiliman sa mukha ni Kuya Owell habang tahimik na kumakain, at hindi ko rin maiwasang mapansin ang mapanghusga at matatalim na tingin ni Kuya Limuel na tila ba may alam o may pinapansin sa bawat galaw ko.

​Pagkatapos ng pananghalian at matapos mailigpit ang mga pinagkainan, tinulungan ko muli ang aking Kuya Ansel sa kaniyang silid. Ngunit bago ko pa man maipagpatuloy ang pag-aayos ng mga papel, mabilis niyang isinara ang pinto at hinarap ako. Hindi na ako nakapalag nang muli niyang dinaluhong ng mga mariin at mapusok na halik ang aking mga labi, isang gawi na ginagawa niya sa akin nitong mga nakaraang araw. Subalit sa pagkakataong ito, nagulat ako nang sa gitna ng aming malalim na paghahalikan, biglang hinawakan ni Kuya Ansel ang aking kanang kamay. Marahan ngunit may diin niya itong iginiya pababa, bago tuluyang ipinatong sa ibabaw ng kaniyang matigas na ari.

​"K-Kuya Ansel..." napaatras ako nang bahagya, nanlaki ang aking mga mata sa gulat at biglaang pagkabigla habang pilit na binabawi ang aking kamay mula sa kaniyang kandungan.

​Nagtaka naman si Kuya Ansel sa naging reaksyon ko. Tinitigan niya ako nang may banayad ngunit seryosong ekspresyon bago dahan-dahang nagsalita. "Bakit, bunso? Ayaw mo ba? Akala ko ba gusto mo ang mga halik ko at nasasanay ka na? Huwag kang matakot, nireready lang naman kita dahil doon at doon din naman ang punta nating dalawa sa huli. Mas mabuting masanay ka na ngayon pa lang."

​Para akong pinagsakluban ng langit at lupa sa aking narinig. Ang aking buong katawan ay nanghina habang ang aking isipan ay binalot ng matinding hapis at kawalan ng pag-asa. Ganoon din pala... pagagawa rin pala sa akin ni Kuya Ansel ang eksaktong mga bagay na sapilitang ipinagawa sa akin ni Kuya Owell. Tila nawalan ako ng boses upang makapagsalita o makagawa ng anumang katwiran.

​Nang makita ni Kuya Ansel ang aking pananahimik at ang unti-unting pagbabadya ng luha sa aking mga mata, muli siyang lumapit upang mapawi ang distansya sa pagitan naming dalawa. Hinila niya ako nang marahan patungo sa kaniya at binalot ako ng isang mahigpit na yakap, ibinaba ang kaniyang ulo malapit sa aking tainga upang bumulong nang may malambing ngunit possessive na tono.

​"Shh... huwag kang matakot, Bunso. Mahal na mahal kita, bunso. Alam mo naman 'yan, 'di ba? Kaya huwag kang mailang sa akin. Sa iyo lang naman ang katawan ko, at malaya mong hawakan o galugarin ang kahit na anong parte ng katawan ko kung kailan mo gusto. Walang dapat ikatakot o ikahiya dahil tayong dalawa lang ang nakakaalam nito."

​Wala na akong nagawa o nagawang isagot nang muli niyang iangat ang aking mukha upang sadsarin ng isa pang serye ng mga basang halik ang aking mga labi. Habang pinupuksa ng kaniyang dila ang aking natitirang lakas, muli niyang kinuha ang aking palad at sapilitan itong ipinatong sa kaniyang matigas na alaga, na nag-iwan sa akin ng pakiramdam ng lubos na pagsuko sa ilalim ng bigat ng lihim ng aming tahanan.

Matapos ang tagpong iyon sa aming silid, ramdam ko pa rin ang panunuyo ng aking mga labi at ang mabilis na tibok ng aking dibdib. Mabuti na lamang at hanggang doon lang ang nangyari-puro malalalim na halik at ang sapilitang pagpapahimas sa kaniyang ari na tila ba naging parusa at gantimpala sa akin nang sabay. Hindi niya ako pinilit na magjakol sa kaniya, isang bagay na ipinagpapasalamat ko nang lihim dahil hindi ko alam kung paano ko iyon haharapin.

​Ngunit bago kami tuluyang maghiwalay at bago ko maayos ang aking sarili, hinawakan ni Kuya Ansel ang aking panga nang mariin, sapat upang mapatingin ako nang direkta sa kaniyang madidilim at nagnanais na mga mata.

​"Tingnan mo nga naman, Casper... napakabilis mong matuto," bulong niya, habang ang kaniyang hinlalaki ay pinapahiran ang natitirang laway sa sulok ng aking labi. "Ngayong sanay ka na sa paghalik at hindi mo na tinatanggihan ang dila ko, huwag mong isipin na hanggang dito lang tayo. Sa susunod, may iba pa akong ituturo sa iyo... mga bagay na mas higit pa sa paghimas lang na ginawa mo ngayon. Kaya ihanda mo ang sarili mo, bunso. Akin ka na."

​Hindi ako nakasagot. Nanatili akong nakayuko habang nararamdaman ang panginginig ng aking mga tuhod. Nang sumapit ang oras ng pagtulog, dahan-dahan akong pumasok sa kwarto namin ni Papa Ezekiel upang takasan ang mabigat na awra sa bahay. Humiga ako sa kaniyang tabi at agad na sumiksik sa kaniyang matipunong dibdib, niyayakap siya nang napakahigpit na tila ba doon ko lang matatagpuan ang kaligtasan mula sa magugulong nangyayari sa aming magkakapatid.

​Naramdaman kong gumalaw si Papa at binalot din ako ng kaniyang malalaking braso, niyakap ako pabalik nang mahigpit. Humihikbi ako nang tahimik, ang aking mga luha ay unti-unting bumabasa sa kaniyang sando. Sa kabutihang-palad, sa lalim ng kaniyang tulog at sa bigat ng kaniyang hininga, hindi niya napansin ang aking pag-iyak-isang lihim na pasakit na ako lang ang pumapasan sa dilim.

​Lumipas ang mga araw at sa paaralan ay mas lalong naging lantad ang pagiging malapit namin ni Kuya Ansel. Dahil walang nakakaalam sa school na magkapatid kami, naging mabilis ang pagkalat ng mga bulung-bulungan. Tuwing maglalakad kami sa corridor at bigla niyang ibababa ang kaniyang mabigat na braso sa aking balikat upang umakbay, mararamdaman ko agad ang biglang paglamig ng paligid.

​Isang hapon, pumunta ako sa gymnasium para panoorin ang rehearsal ni Kuya Ansel para sa gaganaping competition kung saan siya ang representative ng kanilang year level. Naupo ako sa gilid ng bleachers habang bitbit ang pagkaing pagsasaluhan namin mamaya. Doon pa lang, ramdam ko na ang matatalas na tingin ng mga kababaihang kasama niya sa kompetisyon.

​"Sino ba talaga 'yang baklang kasama ni Ansel? Palaging nakabuntot, akala mo naman kung sinong maganda," mahinang bulong ng isang babaeng naka-uniporme, sapat upang marinig ko mula sa aking pwesto.

​"Iyan yata 'yung palaging hinahatid at sinusundo niya sa room. Tingnan mo kung makalingkis kay Ansel, parang ahas. Hindi naman sila bagay," sagot naman ng isa pa, habang mas lalong pinapatalas ang tingin sa akin.

​Hindi ko na lamang sila pinansin. Pinili kong ituon ang aking pansin sa sahig, pilit na nilulunok ang hiya at pagkailang. Ngunit sa aking pag-iwas ng tingin, dumako ang aking mga mata sa may bandang locker area sa di-kalayuan. Doon ay nakatayo ang baklang kaklase ni Kuya Ansel-ang mismong bakla na nahuli kong nakaluhod at sumusubo sa ari ng kuya ko noong nakaraang linggo.

​Nakatitig siya sa amin ni Kuya Ansel. Walang galit sa kaniyang mga mata, walang pagnanais na gumawa ng gulo. Subalit ang kaniyang mukha ay puno ng matinding lungkot. Habang nakikita niyang kinakausap ako ni Kuya Ansel nang may kasamang ngiti at marahang paggulo sa aking buhok, nakita ko ang dahan-dahang pagpula ng mga mata ng bakla. Nangilid ang mga luha rito, at tila ba nadudurog ang kaniyang puso sa bawat segundong nakikita niyang magkasama kami. Napakagat-labi siya, dahan-dahang yumuko, at unti-unting tumalikod upang lumayo, bitbit ang isang tahimik na sakit na tila ba naging bahagi na rin ng magulong kwentong ito.

Hindi na nga natapos ang pagiging mapusok ni Kuya Ansel. Ang mga nakaraang pagnanakaw niya ng halik sa kaniyang silid ay tuluyan nang umabot sa loob ng aming paaralan. Nitong mga nakaraang araw, palagi niya akong hinahanap pagkatapos ng kaniyang mga klase at mabilis na hihilahin sa mga lugar kung saan walang taong dumadaan. Minsan sa abandonadong classroom sa pinakadulong palapag ng building, minsan sa palikuran ng mga lumang pasilidad, at ngayon naman, tuluyan niya akong binitbit patungo sa dulong bahagi ng school garden.

​May isang maliit na lagusan doon sa pagitan ng mga bakod na pinalilibutan ng matatayog at mayayabong na mga halaman. Nang makapasok kami, tila ba tuluyan kaming nahiwalay sa ingay ng mga estudyante. Tagong-tago kami sa paningin ng kahit na sino.

​"K-Kuya Ansel, baka may makakita sa atin dito... bumalik na tayo sa room niyo," pakiusap ko, habang palingon-lingon sa paligid, ang dibdib ko ay halos sumabog na naman sa kaba.

​"Walang makakakita sa atin dito, Casper. Huwag kang praning," bulong niya bago mabilis na ikinulong ang aking mukha sa kaniyang mga palad. Agad niyang idiniin ang kaniyang mga labi sa akin, sinakop ang aking bibig ng isang mariin at basang halik na agad na nagpahina sa aking mga tuhod.

​Habang patuloy ang marahas na paggalaw ng kaniyang dila sa loob ng aking bibig, marahan niyang inihiwalay ang kaniyang mukha nang ilang pulgada at tumitig sa aking mga mata. "Ngayon, Casper... buksan mo ang zipper ng pantalon ko. Ilabas mo ang alaga ko," utos niya, ang kaniyang boses ay mababa at puno ng awtoridad.

​Natigilan ako. Nanatiling nakababa ang aking mga kamay at hindi ako kumilos sa aking kinatatayuan. Ngunit nang mapansin ni Kuya Ansel ang aking pag-aalinlangan, biglang nag-iba ang timpla ng kaniyang mukha. Nawala ang lambing; napalitan ito ng isang madilim at nakatatakot na sulyap na tila ba hinding-hindi tatanggap ng salitang 'hindi'.

​"Ano tinatayo-tayo mo diyan? Sabi ko ilabas mo," madiin niyang pag-uulit, ang kaniyang mga daliri ay humawak nang mas mahigpit sa aking balikat. "Hawakan mo ang burat ko, Casper. Itaas-baba mo habang hinahalikan kita. Sundin mo ako kung ayaw mong magalit ako sa iyo dito."

​Wala akong nagawa. Sa takot na baka mawalan siya ng pasensya at gumawa ng eksena sa tago naming pwesto, dahan-dahan kong ibinaba ang aking nanginginig na kamay. Hinila ko pababa ang zipper ng kaniyang slacks at maingat na inilabas ang kaniyang alaga na kasalukuyan nang matigas at mainit sa aking paghawak. Sobrang laki nito na basa pitong pulgada ata. Kasing haba ng Kay Kuya Owell pero mas mataba ang sa huli.

Muli niyang sinakop ang aking mga labi, at habang kami ay naglalaplapan nang malalim sa ilalim ng lilim ng mga halaman, sinimulan kong galawin ang aking kamay, itinataas at ibinababa ang aking pagkapit sa kaniyang ari.

​"Mmmh... ugh, ganiyan nga, bunso... s-sarap..." paimpit na ungal ni Kuya Ansel sa loob ng aking bibig, habang mas lalong idinidiin ang kaniyang katawan sa akin, nalalasing sa bawat haplos ng aking palad sa kaniyang pagkalalaki.

​Ilang minuto ang lumipas ng ganoong gawain hanggang sa biglang hinawakan ni Kuya Ansel ang aking pulso upang patigilin ang aking kamay. Inilayo niya ang kaniyang mukha sa akin, habang ang kaniyang paghinga ay habol at malalim.

​Tiningnan niya ako nang diretso, ang kaniyang mga mata ay nanlilisik sa tindi ng pagnanasa. "Hinto mo na 'yan, Casper... Mas masarap kung iba naman ang gagawin mo. Isubo mo ang burat ko. Gusto kong sipsipin mo ito ngayon."

​Umiling ako nang mabilis, tuluyang binalot ng matinding dusa at pagtutol ang aking puso. "H-Huwag naman po, Kuya... Ayaw ko... huwag 'yan, pakiusap..."

​Ngunit sa halip na makinig, mas lalong nagtagpo ang kaniyang mga kilay at tuluyang nagalit si Kuya Ansel. Hinawakan niya ako sa panga nang napakahigpit, sapat upang mapadaing ako sa sakit.

​"Huwag kang maarte, Casper! Huwag mo akong tatanggihan!" pagbabanta niya, ang kaniyang boses ay puno ng bangis at panginginig ng galit. "Kapag hindi ka sumunod sa akin ngayon, hinding-hindi ko ito palalampasin. Gusto mo bang magalit ako sa'yo nang tuluyan? O baka naman gusto mong bumalik ako doon sa baklang nakita mo noon sa likod ng gymnasium? Baka gusto mong sa kaniya ko na naman ipasubo itong alaga ko habang ikaw ay pinapanood lang kami? Ha?!"

​Napatitig ako sa kaniya, tuluyang nawalan ng lakas dahil sa kaniyang pananakot. Ang takot na baka tuluyan siyang lumayo o baka maging mitsa ito ng mas malaking gulo sa aming pamilya ang nagtulak sa akin upang sumuko. Lumuluha akong dahan-dahang lumuhod sa damuhan sa kaniyang harapan habang si Kuya Ansel naman ay dahan-dahang sumandal at humiga nang bahagya sa malambot na damuhan, pinaluwag ang kaniyang slacks upang mas lalong bumukas ang kaniyang ibaba.

​"Buksan mo nang malaki ang bibig mo... sige na," utos niya, habang nakatitig sa akin mula sa kaniyang pwesto sa itaas.

​Maingat kong inilapit ang aking mukha sa kaniyang dambuhalang ari na tila ba naging simbolo ng aking tuluyang pagkagapos sa mga lihim ng aking mga kuya. Dahan-dahan kong ibinuka ang aking bibig at pinasok ang kaniyang alaga sa aking kaibuturan.

​"Mmmh... shit, Casper... ganiyan nga," singhal ni Kuya Ansel, habang ang kaniyang kamay ay napahawak sa aking buhok upang i-gabay ang galaw ng aking ulo. "Tumitig ka sa akin habang sumusipsip ka... Huwag mong aalisin ang tingin mo sa mga mata ko. At mag-ingat ka sa mga ngipin mo, huwag mong ididikit dahil masakit kapag sumayad 'yan sa alaga ko... dahan-dahan lang... ugh, f-fuck, sobrang sarap, bunso..."

​Habang dahan-dahan kong ginagawa ang kaniyang nais sa ilalim ng tago at madilim na bahagi ng garden, nakatitig ako sa kaniyang mga mata na puno ng tagumpay at pagnanasa, habang ang aking mga luha ay patuloy na pumapatak at dumadaloy sa aking mga pisngi, nalalasahan ang pait ng aking sitwasyon sa bawat segundong lumilipas.

"Mmmh... ugh... h-huwag mong hihintuan, bunso... s-sarap..." paimpit na ungal ni Kuya Ansel habang ang kaniyang mga daliri ay nakabaon sa aking buhok, marahang itinutulak ang aking ulo upang gabayan ang ritmo ng aking pagbaba at pag-itaas. Ang kaniyang buong katawan ay nakasandal sa madamong bahagi ng tinitingalang garden, bahagyang nakataas ang kaniyang balakang sa bawat sipsip ko sa kaniyang nagbabagang alaga.

​Sa bawat paggalaw ng aking bibig, nararamdaman ko ang kaniyang mabilis at mababaw na paghinga. "Ahhh... f-fuck, Casper... ganiyan nga... mmmh..." mahina ngunit punong-puno ng pagnanasa ang kaniyang mga ungal na umaalingawngaw sa tago naming pwesto. "Gamitin mo ang dila mo... mmm, sige na, bunso... iikot mo sa may ulo... d-diyan sa pinakatuktok... ughhh!"

​Nang maramdaman ng kaniyang ari ang basang pag-ikot ng aking dila sa kaniyang pinakasensitibong bahagi, marahas na nangingig ang kaniyang buong katawan. Napakapit siya nang mahigpit sa aking balikat, halos bumaon ang kaniyang mga kuko habang napapaliyad sa sarap.

​"Putang ina... ahhh! C-Casper... mmmh..." paos niyang bulong habang nakatitig sa aking mga mata na kasalukuyang basa pa rin ng luha. "S-Sobrang sarap mo sumubo... puta, mas masarap ka pa sa lahat ng babae at baklang sumubo ng burat ko... ahhh! Walang-wala sila sa higpit at init ng bibig mo, bunso... ughhh, f-fuck!"

​Narinig ko ang kaniyang mga papuri at ang walang patid na paimpit na ungal na tila ba nagdulot ng kakaibang sensasyon sa aking isip. Sa kabila ng takot at pag-aalinlangan kanina, unti-unti akong nadala sa kaniyang mga salita at sa tindi ng kaniyang kasiyahan. Parang may kung anong pride o ligaya ang kumatok sa akin na marinig na ako ang pinakamagaling para sa kaniya. Dahil doon, mas lalo kong pinagbutihan; mas pinalalim ko ang bawat pagpasok at mas pinatindi ang paglaro ng aking dila, sinasariwa ang bawat reaksyon na lumalabas sa kaniyang bibig.

​"Ohhh, shit... Casper... mmmh... ugh, t-tang ina, l-lalabasan na ako... f-fuck!" biglang nagbago ang ritmo ng kaniyang paghinga, naging mabilis at gulo-gulo.

​Bago ko pa man maibaba ang aking ulo upang iwasan ang kaniyang nagbabadyang katas, marahas na humigpit ang kapit ni Kuya Ansel sa likod ng aking ulo. Sa isang iglap, nawalan siya ng kontrol sa sarili. Ginamit niya ang kaniyang lakas upang kantutin nang diretso ang aking lalamunan. Ang dambuhalang alaga niya ay buong-buong lumabas-masok sa aking bibig, sagad hanggang sa pinakamailalim na bahagi.

​"Mmmph! Uhgk!" napaungol ako sa sakal, ngunit hindi ko maialis ang aking mukha dahil sa higpit ng kaniyang hawak. Ramdam na ramdam ko sa aking lalamunan ang paulit-ulit at madiing pagtama ng ulo ng kaniyang burat, naghahatid ng nakatutulig na pakiramdam na halos magpaluha sa akin nang todo.

​"Ahhh! B-bunso... C-Casper! F-Fuck, sasaluhin mo lahat! Ughhh!"

​Kasabay ng isang napakahaba at nagbabagang ungal, tuluyan nang nangisay si Kuya Ansel sa ibabaw ng damuhan. Kasabay nito ang sunod-sunod at malalakas na pagpapakawala ng kaniyang mainit at malapot na tamod nang diretsahan sa aking lalamunan. Sa bawat bugso at pintig ng kaniyang alaga, isang mabigat na ungal ang kumakawala sa kaniya.

​"OHHH! UGHHH! (Unang putok)... F-FUCK! (Pangalawang putok)... AHHH! (Pangatlong putok)... SHIT! (Pang-apat na putok)... MMMH! (Panlimang putok)..."

​Patuloy ang kaniyang pag-ungol habang ang kaniyang likido ay walang humpay na bumubuga sa aking bibig. Inabot ng halos sampung sunod-sunod na malalakas na pintig bago tuluyang humupa ang kaniyang panginginig. "Ughhh... ahhh... mmmh... f-fuck..." ang huling paimpit niyang ungal habang dahan-dahan niyang hinuhugot ang kaniyang ari mula sa aking naglalagkitang bibig.

​Napasandal ako sa aking mga tuhod, habang habol ang hininga at may ilang bakas ng puting likido na tumulo sa aking baba. Si Kuya Ansel naman ay nakahiga pa rin, matinding humihingal habang nakatingin sa kaniyang alaga na may natitira pang basang katas sa dulo.

​"C-Casper... mmmh, haah... haaah..." paos at nanghihina niyang utos, habang itinuturo ang kaniyang ari gamit ang nanginginig na daliri. "Simutin mo... sipsipin mo 'yung natitirang tamod diyan sa burat ko... huwag mong sasayangin..."

​Wala akong nagawa kundi ang sumunod nang dahan-dahan. Iniyuko ko muli ang aking ulo at dinala ang aking dila upang dilaan at simutin ang bawat natitirang likido sa kaniyang alaga hanggang sa maging malinis itong muli.

​Nang matapos ako, napangiti nang bahagya si Kuya Ansel habang dahan-dahang inaayos ang kaniyang sarili at itinataas ang kaniyang slacks. Hinila niya ako pataas at pinunasan ang aking mga labi gamit ang kaniyang panyo. "First time kong labasan nang ganoon kadami, bunso... Sobrang tindi mo. Iba ka talaga sa lahat," bulong niya nang may halong paghanga at pagmamalaki bago kami tuluyang lumabas sa tago naming lagusan.

Matapos ang nangyari sa tagong bahagi ng garden, dahan-dahang tumayo si Kuya Ansel at inayos ang kaniyang sarili. May kinuha siya sa kaniyang bag-isang maliit na bote ng mouthwash. Inabot niya ito sa akin nang may tipid na ngiti.

​"O, gamitin mo muna ito, bunso. Para malinis ang bibig mo," malambing niyang utos.

​Tinanggap ko ito nang walang kibo. Nagmumog ako at naglinis ng bibig sa gilid, pilit na inaalis ang lasa at lapot ng kaniyang katas sa aking lalamunan. Pero nang matapos akong mag-mouthwash at humarap sa kaniya, hindi ko inaasahan na muli niya akong hahatakin pabalik sa kaniyang katawan. Idiniin niya muli ang kaniyang mga labi sa akin. Isang mariin, basa, at mapusok na laplap ang isinalubong niya, tila ba ninanamnam ang amoy-mint kong bibig.

​Nang tuluyan kaming makaayos, nagpasya na si Kuya Ansel na umuwi na kami. At gaya ng dati, bago pa man kami makalabas sa gate ng paaralan, naramdaman ko na naman ang kaniyang mabigat na braso na pumalupot sa aking balikat. Nakaakbay siya sa akin habang naglalakad kami sa corridor.

​Subalit bago pa kami makarating sa labasan, biglang sumulpot mula sa isang sulok ang baklang kaklase ni Kuya Ansel-ang baklang nakita ko ring umiiyak kanina sa gymnasium. Bakas sa mukha nito ang labis na pag-aalala at lungkot habang nakatingin sa aming dalawa.

​"Ansel... Ansel, sandali lang, please? Kausapin mo naman ako," pakiusap ng bakla, pabalat-bunga ang kaniyang boses sa tindi ng emosyon habang sumasabay sa paglalakad sa gilid namin. "Kahit sandali lang, Ansel. Bakit mo ba ako iniiwasan? Ano bang nagawa ko?"

​Hindi man lang lumingon si Kuya Ansel. Diretso lang ang kaniyang tingin sa unahan, tila ba walang naririning na kahit ano. Hinigpitan pa niya ang pagkaakbay sa akin, pabilis ang kaniyang mga hakbang upang layasan ang kaniyang kaklase.

​"K-Kuya Ansel..." bulong ko sa kaniya, habang pilit kong tinitingnan ang gilid ng kaniyang mukha. "Kausapin mo muna siya. Mukhang may importante siyang sasabihin sa iyo. Nakakahiya, pinagtitinginan na tayo ng mga tao rito."

​"Huwag mo siyang pansinin, Casper," madiin at pagalit na sagot ni Kuya Ansel, ang kaniyang boses ay biglang lumalim at nagbago ang timpla ng mukha sa galit. "Wala akong dapat ipaliwanag sa kaniya, at wala akong pakialam sa kaniya. Maglakad ka na lang kung ayaw mong ako ang magalit sa'yo."

​Wala akong nagawa kundi ang magpatianod sa kaniyang hilahil. Habang papalayo kami, hindi ko napigilang lumingon sa huling pagkakataon. Nakatayo pa rin doon sa gitna ng corridor ang bakla, nakayuko, at tuluyang lugmok ang mukha habang pinapanood kaming lumalabas ng gate.

​Nang makauwi kami sa bahay, tahimik pa ang paligid dahil wala pa ang ibang mga kuya namin at si Papa. Pagkapasok na pagkapasok namin sa sala, humarap sa akin si Kuya Ansel na may bitbit na t-shirt at jersey shorts.

​"Casper, magpapalit lang ako ng damit. May laro kami ng basketball ng mga kaibigan ko mamaya sa court," paalam niya sa akin. Tumingin siya sa akin nang may pagnanasa pa rin sa mga mata. "Gusto mo bang sumama? Manood ka sa akin doon."

​Umiling ako nang marahan habang inilalagay ang aking bag sa sofa. "Huwag na, Kuya. May gagawin pa ako rito sa bahay, magluluto pa ako ng hapunan natin mamaya. Mapapagod lang ako roon."

​"Sige, kung 'yan ang gusto mo," sagot niya. Bago siya tuluyang humakbang palabas ng pinto, mabilis niyang hinawakan ang aking baywang, hinila ako paitaas, at hinalikan nang mabilis ngunit mariin sa aking mga labi. "Mag-ingat ka rito. Babalik din ako agad."

​Nakahinga ako nang maluwag nang tuluyan siyang makaalis. Naglakad ako patungo sa hagdanan upang umakyat sa kwarto namin ni Papa. Balak ko sanang magpalit na ng pambahay na suot upang makapagsimula na sa mga gawaing-bahay.

​Ngunit bago pa man ako makatapak sa unang baitang ng hagdan, isang kamay ang marahas na sumunggab sa aking braso mula sa dilim ng kusina. Sa isang iglap, malakas akong hinila nito pabalik at idiniin sa gilid ng pader. Laking gulat ko nang makita si Kuya Owell-nakauwi na pala siya nang hindi ko namamalayan, at kasalukuyang nanlilisik ang kaniyang mga mata sa galit.

​"Kuya Owell! Ano ba, nasasaktan ako!" paimpit kong sigaw, habang sinusubukang bawiin ang aking braso sa kaniyang napakahigpit na pagkakahawak.

​"Bakit ka hinalikan ni Ansel?!" pagalit na singhal niya, ang kaniyang mukha ay ilang pulgada na lamang ang layo sa akin, ang kaniyang hininga ay mainit at puno ng panginginig sa tindi ng selos. "Nakita ko kayo sa may pinto bago siya umalis! Bakit ka niya hinalikan sa labi, Casper?! May ginagawa ba kayong dalawa na hindi ko alam?! Sumagot ka!"

​Natigilan ako, ngunit pilit kong pinanatili ang aking sarili na maging kalmado upang hindi niya mahalata ang aking takot. "W-Wala kaming ginagawa, Kuya! Ano ba ang iniisip mo? Alam mo naman si Kuya Ansel, s-sweet lang talaga siya sa akin dahil ako ang bunso... Ganoon naman talaga siya maglambing, parang si Papa..." pagdadahilan ko, habang umiiwas ng tingin.

​Tinitigan ako nang matagal ni Kuya Owell, tila ba tinitimbang kung nagsisinungaling ako o hindi. Unti-unting lumuwag ang kaniyang pagkakahawak sa aking braso, tila ba napaniwala ko siya sa aking dahilan. Subalit bago pa ako makahinga nang maluwag, biglang nagbago ang kaniyang ekspresyon. Isang nakalolokong ngiti ang sumilay sa kaniyang mga labi habang dahan-dahang bumababa ang kaniyang tingin sa aking katawan.

​"Ganoon ba? Kung sweet lang siya... ibig sabihin, sa akin mo lang ginagawa ang mga bagay na ginagawa natin," bulong niya nang may mababang tono. Bigla niyang hinawakan ang aking kamay at sapilitang ipinatong sa ibabaw ng kaniyang slacks, kung saan bakas na ang kaniyang nagsisimula nang tumigas na alaga. "Jakulin mo ang burat ko, Casper. Ngayon na. Nung nakaraan pa ako nagtitiis mula nung makita ko kayo ni Ansel sa hapag."

​Napaatras ako at pilit na binabawi ang aking kamay. "Ayaw ko, Kuya Owell! Pakiusap naman, tigilan mo na ako... Magluluto pa ako ng hapunan, baka dumating na sila Papa!"

​Sa aking pagtanggi, tuluyang nagbago ang mukha ni Kuya Owell. Mabilis niyang itinaas ang kaniyang kabilang kamay, ibinaluktot ito at ginawang kamao na tila ba handang-handa akong saktan. Dinambahan niya ako at idiniin sa pader, ang kaniyang kamao ay ilang pulgada na lamang sa aking mukha.

​"Huwag mo akong tatanggihan, Casper! Sasabog na ako sa galit sa'yo!" banta niya, habang nanginginig ang kaniyang kamao sa harap ng aking mga mata. "Gusto mo bang masaktan kita rito? Ha?! Piliin mo ang isasagot mo kung ayaw mong makatikim ng suntok sa akin ngayon!"

​Napatitig ako sa kaniyang kamao, tuluyang binalot ng matinding takot na baka maulit ang pananakit niya sa akin noon. Wala akong nagawa kundi ang sumuko muli sa kaniyang karahasan. Lumuluha akong tumango, at dahan-dahang ibinaba ang aking kamay upang buksan ang kaniyang pantalon, muling nagpapasakop sa kaniyang nais.

Umiiyak kong sinimulan ang pagtaas-baba ng aking kamay sa matigas na alaga ni Kuya Owell. Bawat hagod ko ay puno ng panginginig, habang ang aking mga luha ay patuloy na pumapatak, basang-basa ang aking mga pisngi. Naririnig ko ang kaniyang mabibigat na hininga, at kitang-kita ko sa kaniyang mukha ang labis na satispaksyon sa aking sapilitang pagsunod.

​"Mmmh... ahhh... ganiyan nga, Casper... bilisan mo pa, putang ina ka... sarap..." paimpit na ungal ni Kuya Owell, habang ang kaniyang balakang ay bahagyang sumasabay sa galaw ng aking nanginginig na palad.

​Ngunit sa gitna ng aking pagpapasensya, bigla akong napaigtad nang marahas niyang sabunutan ang aking buhok. Hinila niya ito paitaas nang napakahigpit, sapat upang mapatingala ako at mapanganga sa sakit. Bago ko pa man makuha ang kaniyang intensyon, hinarap niya ako at biglang dinuraan nang direkta sa loob ng aking nakabukang bibig

Ptuu... 

​"M-Mmph..." nanlaki ang aking mga mata sa matinding pandidiri at pagkabigla. Nais ko itong idura palabas, ngunit mas lalo niyang hinila ang aking buhok paitaas, idiniin ang kaniyang mukha sa akin nang may nanlilisik na banta.

​"Lunukin mo, Casper. Lunukin mo 'yan kung ayaw mong masaktan," madiin at pabulong niyang utos.

​Wala akong nagawa. Pumikit ako nang mariin at sapilitang nilunok ang kaniyang laway, habang ang aking puso ay tuluyang nadudurog sa matinding kahihiyan. Isang nakatatakot na tawa ang kumawala sa mga labi ni Kuya Owell nang makita ang aking tuluyang pagsuko.

​"Yan... ganiyan nga. Napakagaling mo talagang sumunod. Dapat hindi ka na inuutusan o tinatakot pa," nakangiti niyang bulyaw. Subalit bago ko pa man maibaba ang aking mukha, mabilis niyang binaba ang kaniyang shorts at nang walang anumang babala, marahas niyang ipinasok ang kaniyang dambuhalang alaga sa loob ng aking bibig.

​"Ughk! Mmmph!" napasinghap ako, halos mabilaukan sa biglaang lalim ng kaniyang pagpasok.

​"Chupain mo, Casper! Sipsipin mo ang burat ko, ngayon din!" utos niya habang ang kaniyang isang kamay ay nananatiling nakabaon sa aking buhok upang pigilan ang anomang pag-atras ko.

​Umiiyak kong sinimulan ang pagtaas-baba ng aking bibig sa kaniyang mainit at nagbabagang ari. Ang pait ng aking luha ay humahalo sa lasa ng kaniyang balat, habang ang aking sistema ay tuluyang nilalason ng kawalan ng pag-asa. Subalit tila nakulangan pa si Kuya Owell sa aking marahang paggalaw. Mas lalong uminit ang kaniyang sistema, at ang kaniyang mga mata ay tuluyang binalot ng matinding silakbo at libog.

​"Putang ina... ahhh! A-ang sarap mo sumubo, Casper... mmmh!" singhal niya, ang kaniyang boses ay nanginginig sa pagnanasa habang mas lalong humihigpit ang hawak sa aking ulo. "Alam mo bang nakaraan pa ako libog na libog sa'yo? Ha?! Ayaw kong kumantot sa labas... putang ina, mga sinungaling ang mga babae sa labas! Ikaw lang... sa'yo ko lang gustong gawin ito! Ahhh... f-fuck!"

​Kasabay ng kaniyang mga salita, tuluyan nang nawalan ng preno si Kuya Owell. Marahas at sobrang bilis niyang kinantot ang aking bibig. Ang kaniyang balakang ay walang humpay sa mabilis at madiing pagbayo, lumilikha ng basang tunog sa loob ng aking bibig habang ang kaniyang alaga ay paulit-ulit na sumasadsad sa aking lalamunan.

​"Mmmph! Uhgk! Uhgk!" paimpit ang aking mga ungal at nasasakal na daing sa loob ng kaniyang ari. Ang aking mga luha ay tuluy-tuloy na umaagos, ngunit walang pakialam si Kuya Owell. Sa halip na maawa sa aking nahihirapan at nasasakal na kalagayan, tila mas lalo pa siyang nasasarapan sa tuwing nakikita niyang namumula ang aking mukha at pilit na lumuluha ang aking mga mata.

​"OHHH! SHIT, CASPER... AHHH! T-TANG INA, SOBRANG SARAP NG BIBIG MO! UGHHH... SIGE PA... MMMH... SASABOG NA AKO... F-FUCK!"

​Ang kaniyang mga ungal ay naging sunod-sunod at malalakas, habang ang ritmo ng kaniyang pagbayo sa aking bibig ay umabot na sa sukdulan. Sa huling ilang mararahas na tulak, isinagad niya ang kaniyang buong alaga sa aking lalamunan at doon na nga dinaluhong ng kaniyang matinding pagputok.

​"AHHH... UGHHH... PUTANG INA... O-OHHH... SHIT... MMMH..."

​Nangisay ang kaniyang buong katawan habang sunod-sunod na beses siyang nagpakawala ng napakaraming mainit at malapot na tamod nang diretsahan sa aking lalamunan. Napilitan ko itong lunukin nang sunod-sunod dahil sa lalim ng kaniyang pagkakabaon, hanggang sa tuluyan niyang marahang ihugot ang kaniyang ari palabas ng aking bibig, habang siya ay matinding humihingal at may nakatutok na nakatatakot na ngiti sa akin.

​"Ughhh... Hahhh... sarap, puta..." hingal na hingal niyang bulong habang nakatitig sa kaniyang ari na may natitira pang likido. "Linisin mo... sipsipin mo 'yan, Casper. Bilisan mo."

​Lumuhod ako nang mas mababa at dinala ang aking dila upang simutin at dilaan ang natitirang tamod sa kaniyang alaga hanggang sa muling maging malinis ito. Subalit nang matapos ako at balak ko sanang tumayo, bigla niyang hinawakan ang aking panga at sunod-sunod na beses na mahina ngunit may diin niyang isinampal-sampal ang kaniyang malambot na ari sa aking mga pisngi.

​"Makinig ka sa akin, Casper," pabulong ngunit may matinding banta niyang utos habang isinasampal ang kaniyang alaga sa mukha ko. "Simula sa araw na ito... tuwing tayo lang dalawa, hindi lang basta jakol ang gagawin mo sa akin. Chuchupain mo na ako palagi... May iba pa akong ipapagawa sa'yo pero 'yan na lang muna... Maliwanag ba? Huwag mo akong susubukan kung ayaw mong masaktan nang tuluyan."

​Wala akong nagawa kundi ang tumango nang mabilis habang humihikbi. Nang bitawan niya ang aking mukha, mabilis kong kinuha ang aking bag at patakbong umakyat sa hagdanan, tuluyang nagpapakulong sa aking kwarto habang umiiyak nang tahimik sa matinding dusa.

# Chapter 7

Chapter 7

Dumaan ang ilang linggo at naging isang malupit na siklo ang buhay ko sa loob ng sarili naming tahanan. Parang naging isang obligasyon na hindi ko matakasan ang pagbibigay-lugod sa dalawa kong kuya. Araw-araw, kapag nahanap nina Kuya Owell at Kuya Ansel ang pagkakataon na kami lang ang magkasama, wala akong nagagawa kundi ang sundin ang kanilang mga nais. Palagi ko nang chinuchupa ang aking Kuya Owell at Kuya Ansel.

​May malaking pagkakaiba ang dalawa. Kung si Kuya Owell ay palaging marahas, nagmamadali, at puno ng pananakot ang bawat galaw, si Kuya Ansel naman ay nananatiling malambing, banayad, at panay ang bulong ng mga papuri tuwing ginagawa namin iyon sa kaniyang silid o sa mga tago naming pwesto sa paaralan. Sa kabutihang-palad, sa kabila ng magulong setup na ito, mabuti na lamang at walang nakapapansin o nakatutunog sa aming pamilya-maging si Papa Ezekiel o ang iba pa naming mga kapatid-tungkol sa lihim na nangyayari sa likod ng mga nakasarang pinto.

​Matapos ang hapunan at nang maayos ko na ang lahat ng gawaing-bahay, mabigat ang bawat hakbang ko patungo sa ikalawang palapag. Sinabihan na kasi ako ni Kuya Owell kanina habang naghuhugas ako ng pinggan na pumasok agad sa kwarto niya kapag natapos ko na ang aking mga dinalang gawain.

​Pagkarating ko sa harap ng kaniyang pinto, huminga ako nang malalim bago ito dahan-dahang pinalad at pumasok. Pagkabukas na pagkabukas ko ng pinto, hindi ko pa man tuluyang nailalapat ang aking paa sa sahig, mabilis na sumulpot si Kuya Owell mula sa gilid, marahas na isinara ang pinto, at agad itong nilock.

​Bago pa ako makapagsalita, hindi ko inaasahan ang sumunod niyang ginawa. Bigla niya akong sinunggaban ng isang mariin at marahas na halik sa mga labi-isang bagay na kailanman ay hindi niya ginawa sa akin noon, dahil si Kuya Ansel lang ang palaging humahalik sa akin sa ganoong paraan. Subalit kung kay Kuya Ansel ay may halong lambing at dahan-dahang paggalugad ang bawat pagdampi ng labi, kay Kuya Owell ay purong panggigigil at bangis ang aking naramdaman. Halos lamunin niya ang aking mukha sa tindi ng kaniyang pag-atake, sinasakal ang aking hininga habang pilit niyang isinusubo ang kaniyang dila sa aking bibig.

​Bahagya siyang huminto nang maramdaman niyang tila ba estatwa ako at hindi gumagalaw, bagaman ang kaniyang mukha ay nananatiling ilang milimetro lamang ang layo sa akin, ang kaniyang hininga ay gulo-gulo at nagbabaga.

​"Lumaban ka sa halik ko, Casper! Huwag kang basta nakatayo lang diyan na parang tuod! Tugunin mo ang mga labi ko!" pagalit at paimpit na utos ni Kuya Owell habang mas lalong hinihigpitan ang hawak sa likod ng aking ulo.

​Wala akong nagawa. Sa takot na baka magwala siya at makalikha ng ingay na makagising sa buong bahay, dahan-dahan kong ibinuka ang aking bibig at pilit na lumaban sa halik ng aking Kuya Owell. Sinubukan kong sabayan ang kaniyang dila, bagaman hindi kasing gigil o kasing bagsik ng sa kaniya ang aking bawat pagtugon. Ramdam ko ang kaniyang marahas na pagbuntong-hininga sa loob ng aking bibig nang maramdaman niyang sa wakas ay sumasabay na ako sa kaniyang nais.

​Nang matapos ang aming matagal at nakapapagod na paghahalikan, dahan-dahan niyang inihiwalay ang kaniyang mga labi. May bakas pa ng laway sa aming mga bibig habang nakatitig siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay tila ba nagbago mula sa galit patungo sa isang kakaiba at possessive na ekspresyon.

​"O, ano? Ayos ba ang halik ng Kuya Owell mo?" pabulong niyang tanong, habang dahan-dahang hinahaplos ang aking namumulang pisngi.

​Napatango na lang ako nang mabilis habang nakayuko, pilit na iniiwasan ang kaniyang mapanuring mga mata. Subalit laking gulat ko nang bigla niya akong kabigin patungo sa kaniyang matipunong dibdib at binalot ako ng isang napakahigpit na yakap. Ang kaniyang puso ay mabilis ang pagtibok, at ang kaniyang boses ay tila ba naging seryoso at malalim nang muli siyang magsalita sa aking tainga.

​"Makinig ka sa akin nang mabuti, Casper... Simula sa araw na ito, aasawahin na kita, bunso. Akin ka lang. Walang pwedeng humawak sa iyo kundi ako lang, naintindihan mo ba?" hayagang deklarasyon ni Kuya Owell na nagpadaloy ng matinding kuryente ng takot sa aking buong katawan.

​Napatitig ako sa kaniya, tuluyang nagulat at hindi makapagsalita. Parang umikot ang aking paningin sa narinig ko. Aasawahin? Ang kaisipang tuluyan na akong magiging pag-aari ng sarili kong kuya sa ganoong paraan ay nagdulot sa akin ng matinding hilakbot. Subalit hindi na ako binigyan ng pagkakataon ni Kuya Owell na makapag-isip o makapagsalita pa. Agad siyang humakbang pabalik at umupo sa gilid ng kaniyang kama, habang itinuturo ang kaniyang ibaba.

​"Ano pang tinititingin-tingin mo diyan? Narinig mo ang sinabi ko, 'di ba? Pagsilbihan mo na ako, Casper. Gawin mo na ang dapat mong gawin bilang asawa ko. Bilisan mo!" mautoridad niyang utos habang nakatitig nang madiin sa akin.

​Wala akong nagawa kundi ang sumunod sa kaniyang nais. Lumuluha at nanginginig ang aking mga tuhod habang dahan-dahang lumuluhod sa kaniyang harapan, sa pagitan ng kaniyang mga hita. Inabot ng aking mga kamay ang garter ng kaniyang jersey shorts at maingat itong ibinaba kasama ng kaniyang panloob, upang ilantad ang kaniyang dambuhalang ari na kasalukuyan nang matigas, mapula, at nagbabaga sa tindi ng kaniyang libog.

​"Mmmh... sige na... buksan mo ang bibig mo at sipsipin mo na 'yan, Casper... ughhh, sarap... dalian mo..." paimpit na ungal ni Kuya Owell habang hinahawakan ang aking buhok, pinapanood ang aking dahan-dahang pag-iyak habang isinusubo ko ang kaniyang alaga sa aking kaibuturan.

Mabilis na binalot ng pamilyar na init at pait ang aking bibig habang unti-unting pumapasok ang dambuhalang alaga ni Kuya Owell sa aking kaibuturan. Pikit-mata kong sinimulan ang pagtaas-baba ng aking ulo, pilit na nilulunok ang bawat hibla ng aking luha at laway habang nararamdaman ang kaniyang malalaking kamay na marahas na naman na nakabaon sa aking buhok.

​"Mmmph... ughk... ughk..." ang tanging paimpit na tunog na kumakawala sa aking lalamunan sa bawat sagad ng kaniyang pagkalalaki na tumatama na naman sa dulo ng aking bibig.

​Nararamdaman ko ang matinding panginginig at panggigigil ni Kuya Owell mula sa kaniyang kinauupuan sa gilid ng kama. Ang kaniyang balakang ay unti-unti na namang gumagalaw nang kusa, sumasabay at pumupuwersa sa ritmo ng aking pagbaba at pag-itaas.

​"Ohhh... p-puta, Casper... mmmh... sige pa! Sipsipin mo pa nang madiin, putang ina... ahhh! Sobrang sarap... ughhh!" malalalim at sunod-sunod na ungal ni Kuya Owell na umaalingawngaw sa loob ng kaniyang tahimik na silid.

​Mas lalo niyang idiniin ang kaniyang mga daliri sa aking anit, itinutulak ang aking mukha pababa upang mas lalo pang bumaon ang kaniyang alaga. Ang kaniyang boses ay punong-puno ng bangis, lalo na nang maalala niya ang kaniyang idineklara kanina lang.

​"Akin ka lang, Casper... naintindihan mo ba? Ughhh! Walang pwedeng makasalo ng mga katas ko kundi itong bibig at katawan mo lang! Ahhh... sige pa, Hon... asawa kita... sipsipin mo pa ang burat ng asawa mo! F-Fuck... sarap... puta!" Ungol ni Kuya Owell habang mas lalong nagmamadali ang kaniyang paghinga.

​Nang marinig ko ang salitang 'Hon' mula sa kaniyang bibig-ang mismong tawag na ginamit ni Papa Ezekiel kay Mama kagabi habang binalot ng kalasingan-ay tila ba mas lalong nadurog ang aking natitirang bait. Ang dalawa kong kuya at ang aking papa ay unti-unti na akong nilalamon sa magulong sikretong ito, at wala akong magawa kundi ang magpatianod. Nadala na rin ako ng kaniyang mga ungal kaya mas lalo kong pinagbutihan ang pag-ikot ng aking dila sa ulo ng kaniyang burat.

​"SHIT! AHHH! C-CASPER! LALABAS NA... PUTANG INA, AYAN NAAA! UGHHH!" sigaw ni Kuya Owell habang marahas na nangangatal ang kaniyang mga hita sa aking harapan.

​Gaya ng nakaraan, hindi niya ako hinayaang umiwas. Mas lalo niyang isinubsob ang aking mukha sa kaniyang kandungan at doon na nga dinaluhong ng sunod-sunod na malalakas na pintig ang aking lalamunan.

​"AHHH! F-FUCK... TANG INA... O-OHHH... MMMH..."

​Paulit-ulit siyang napaungol nang napakahaba habang ang kaniyang mainit at napakaraming tamod ay diretsahang bumubuga sa aking bibig. Sapilitan ko itong nilunok nang sunod-sunod hanggang sa unti-unting humupa ang kaniyang panginginig at dahan-dahang hinugot ang kaniyang ari palabas.

​Hingal na hingal si Kuya Owell habang nakasandal sa kaniyang unan, may nakapaskil na mapagmataas at nasisiyahang ngiti sa kaniyang mukha. Pinunasan ko ang aking bibig gamit ang likod ng aking kamay, mabilis na tumayo, at agad na binuksan ang pinto upang tumakbo patungo sa kwarto namin ni Papa bago pa man niya ako muling mapigilan.

Nang makapasok ako sa loob ng kwarto namin ni Papa Ezekiel, parang tuluyan nang nanghina ang aking buong katawan. Gulong-gulo ang aking isip at wala na ako sa wisyo upang mag-review pa para sa mga aralin ko sa paaralan. Dumiretso ako sa banyo upang magmumog nang paulit-ulit, pilit na inaalis ang natitirang lansa at lasa ng katas ni Kuya Owell sa aking bibig. Pagkatapos maglinis, agad akong sumampa sa kama at sumiksik sa tabi ni Papa. Niyakap ko siya nang napakahigpit, at sa aking pananabik sa kaligtasan, naramdaman kong dahan-dahan din niyang ipinalupot ang kaniyang malalaking braso upang yakapin ako pabalik nang mahigpit habang tuluyan na akong binalot ng antok.

​Kinabukasan, maaga kaming nag-asikaso at sabay na naman kaming pumasok ng aking Kuya Ansel patungo sa paaralan. Habang naglalakad kami sa kahabaan ng kalsada, hindi niya idinalawang-isip na ibaba ang kaniyang mabigat na braso upang umakbay sa aking balikat. Upang maalis ang aking isip sa mga mabibigat na nangyari kagabi kay Kuya Owell, pinilit kong ibahin ang usapan.

​"Kuya Ansel, handa na ba 'yung isusuot mo para sa kompetisyon sa school? Sa susunod na linggo na 'yung program niyo, 'di ba?" untag ko sa kaniya habang inaayos ang bitbit kong bag.

​Napangiti naman si Kuya Ansel at bahagyang hinigpitan ang pagkaakbay sa akin habang sumasagot.

​"Oo, Honey, nakahanda na ang lahat. Huwag kang mag-alala, tinapos na ng mga classmates ko 'yung gagamitin kong national costume para sa pagrampa. Sigurado akong matutuwa ka kapag napanood mo ako sa stage," may kumpiyansa at malambing niyang sagot sa akin na may kasama nang tawag na niya sa akin na 'Honey' nitong nakaraan pa.

​Nang makarating na kami sa campus, hindi muna dumiretso si Kuya Ansel sa kaniyang sariling departamento. Hinatid niya muna ako hanggang sa tapat ng pintuan ng aking silid-aralan upang masiguradong ligtas ako. Bago ako pumasok, lumingon siya sa akin na may pahiwatig ng panghihinayang.

​"Casper, hindi muna tayo makakapagsabay kumain ng lunch mamaya, ha? May practice kami at ang mga teachers na mismo ang magdadala ng pagkain namin sa loob ng venue," paunang paalam niya sa akin. Dahil maraming kapwa estudyante ang naglalakad sa aming paligid, hindi niya ako pwedeng halikan kaya kumindat lang si Kuya Ansel sa akin nang may nakakalokong ngiti bago tuluyang tumalikod patungo sa kaniyang building.

​Dumating ang oras ng tanghalian, at dahil alam kong abala si Kuya Ansel, nagpasya akong lumabas na mag-isa ng silid-aralan upang humanap ng mauupuan. Ngunit bago pa ako makalayo sa pasilyo, isang marahas at nanginginig na kamay ang biglang sumunggab sa aking siko at mabilis akong hinila patungo sa isang madilim at abandonadong bahagi sa gilid ng lumang building-isang lugar kung saan walang taong dumadaan at walang makakakita sa amin.

​Nang harapin ko kung sino ang may gawa niyon, tuluyan akong natigilan. Ang baklang kaklase ni Kuya Ansel-ang mismong bakla na nahuli ko noong sumusubo sa kaniyang ari sa likod ng gymnasium-ang kasalukuyang nakatayo sa harap ko. Pulang-pula ang kaniyang mga mata at basang-basa ng luha ang kaniyang mukha. Humihikbi siya nang matindi, at sa tindi ng aking gulat, hindi ko alam kung anong salita ang dapat kong bitawan.

​Hindi galit ang kaniyang tono, walang pagnanais na manakit, ngunit ang bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig ay punong-puno ng labis na sakit at kawalan ng pag-asa na labis kong kinaawaan.

​"Ano bang kulang sa akin? Sabihin mo naman sa akin... Bakit sa bakla rin ako ipinalit ni Ansel? Ha? Bakit?!" humihikbing tanong niya habang pilit na tinatakpan ang kaniyang mukha upang pigilan ang kaniyang pag-iyak.

​"M-Matatanggap ko pa kung babae ang ipinalit niya sa akin, eh... Matatanggap kong mas pipiliin niya ang tunay na babae dahil lalaki siya! Pero bakit sa katulad ko ring bakla niya ako ipinalit? Anong meron sa iyo na wala sa akin?!" patuloy niya, ang bawat kataga ay tila ba galing sa isang nadurog na puso.

​Nais ko siyang pigilan at sabihing magkapatid kami ni Kuya Ansel, ngunit bago pa ako makapagsalita ay mas lalo siyang napaatras at napahawak sa kaniyang dibdib habang patuloy na umaagos ang kaniyang mga luha sa kaniyang mga pisngi.

​"Binigay ko ang lahat kay Ansel... Alam mo ba 'yon? Lahat ng hilingin niya, lahat ng gusto niya, ginawa ko! Minahal ko siya nang totoo... pero ganoon-ganoon na lang ba 'yon? Iiwan lang din pala niya ako at ipagpapalit sa isang bakla ring katulad ko..." hikbi niya, habang tuluyang lumugmok ang kaniyang balikat sa tindi ng dusa. 

Hindi ko na napigilang magsalita dahil sa labis na pagkalito at bigat ng aking nararamdaman sa bawat salitang binitawan niya. Tiningnan ko nang diretso ang kaniyang umiiyak na mukha.

​"Sandali lang po... Pwede ko po bang itanong kung... kung ano po ba talaga kayo ng kuya Ansel ko?" nag-aalangan ngunit seryoso kong tanong sa kaniya.

​Natigilan ang bakla sa kaniyang paghikbi at dahan-dahang humarap sa akin, nanlalaki ang mga mata habang pilit na inuunawa ang aking sinabi.

​"K-Kuya? Anong sabi mo... Kuya?!" pautal-utal niyang tanong, tila ba biglang nabura ang kaniyang lungkot at napalitan ng labis na pagkabigla.

​"Opo, Kuya ko po si Kuya Ansel. Kaya nga po nagtataka ako kung bakit niyo po siya iniiyakan at kung bakit niyo po sinasabing ipinalit niya kayo sa akin," sagot ko naman nang may katapatan habang nakatingin sa kaniya.

​Mabilis na nagpunas ng luha ang bakla gamit ang kaniyang mga palad, humakbang siya nang malapit sa akin at masusing tinitigan ang aking mukha.

​"Totoo ba 'yang sinasabi mo? Hindi mo ba ako niloloko? Kapatid mo talaga si Ansel?!" sunod-sunod niyang tanong na tila ba hindi pa rin makapaniwala.

​"Oo nga po, totoong kapatid ko siya. O, ayan po, tingnan niyo po 'tong school ID ko. O, 'di ba? Pareho po kami ng apelyido," sabi ko sabay hugot ng ID ko sa aking bulsa at ipinakita sa kaniya ang aking pangalan.

​Natulala siya habang nakatitig sa ID ko. Ilang sandali pa ay bigla itong napahawak sa kaniyang tiyan at malakas na natawa, tila ba nabunutan ng isang napakalaking tinik sa kaniyang dibdib.

​"Hala, ano ba 'yan! Nagseselos pa ako nang todo nitong mga nakaraang Linggo, kapatid mo naman pala siya! Loka, nakakahiya!" bulalas niya habang tumatawa at pilit na inaayos ang kaniyang sarili.

​Doon na nga kami tuluyang nagkausap nang masinsinan sa tagong sulok na iyon. Humupa na ang kaniyang pag-iyak at tuluyan na siyang nagpakilala sa akin at nagpakilala na rin ako.

​"Ako nga pala si Lyndon. Kaklase ko si Ansel, at ang totoo niyan... jowa niya ako. O mas tamang sabihing jowa niya ako bago niya ako biglang hindi pinansin nitong mga nakaraang linggo," pagtatapat niya sa akin na may kasama pang buntong-hininga.

​"Tungkol nga pala doon sa nakita mo sa likod ng gymnasium... Ako talaga ang may gawa niyon, Casper. Sinundan ko kasi siya roon dahil hindi niya ako kinakausap, kaya pinilit ko siyang gawin namin 'yon para hindi na niya ako layuan pero nilalayuan niya pa rin ako. Pasensya ka na talaga, ha? Napanood mo pa tuloy 'yung ganoong eksena," nahihiyang dagdag ni Lyndon habang humihingi ng paumanhin.

​Hindi ako makapagsalita nang maayos. Hindi ko kayang sabihin sa kaniya na ang totoo ay nagselos din ako nang makita ko sila noon. At ako ba ang dahilan kung bakit hindi na siya pinapansin ni Kuya Ansel? Pinili ko na lamang itago ang aking totoong nararamdaman sa aking isip.

​"Naku, wala po 'yun, Kuya Lyndon. Napagkamalan mo pa tuloy kaming magjowa ni Kuya Ansel dahil palagi kaming magkasama," nakangiti kong sabi upang maibsan ang kaniyang hiya.

​"Eh, hindi ko naman kasi alam na magkapatid kayo! Tapos tuwing nakikita ko kayo sa corridor, palagi pa siyang nakaakbay sa iyo nang napakahigpit, kaya nag-assume talaga ako na pinalitan mo na ako sa puso niya. Pero dahil alam ko namang wala pala siyang ibang jowa ngayon, susuyuin ko na lang siya ulit! Reregaluhan ko siya ng mga bagong gamit... baka relo naman ang ibigay ko sa kaniya ngayon," masayang plano ni Lyndon habang nag-iisip kung paano muling makukuha ang loob ng aking kuya.

​Natigilan ako sa kaniyang sinabi at napatitig sa kaniya nang may pagtataka.

​"Bakit niyo po kailangang regaluhan si Kuya Ansel para lang suyuin siya?" tanong ko.

​"Naku, Casper, mahilig kasi sa regalo 'yang kuya mo. Palagi 'yang nanghihingi sa akin ng mga gamit kaya binibigyan ko naman siya. Kaya kong bilhin ang lahat ng hinihingi ni Ansel para lang maging masaya siya sa akin... huwag lang kotse dahil medyo mabigat 'yun!" natatawang sagot ni Lyndon.

​Natawa na rin ako sa kaniyang biro, ngunit sa aking isip ay bigla kong naalala ang mga nakikita ko sa loob ng bahay. Kaya pala ang daming mamahaling ginto na porselas ni Kuya Ansel, at may bago pa siyang PS5 sa kwarto niya... Siguradong kay Lyndon lahat galing ang mga 'yon.

​Nagpatuloy pa ang aming kwentuhan at doon ko naramdaman na unti-unti na kaming nagiging magkaibigan.

​"Kuya Lyndon, huwag ka nang magseselos sa susunod kapag nakikita mo kaming magkasama ni Kuya Ansel, ha? Kapatid niya lang talaga ako," bilin ko sa kaniya upang mapanatag na siya nang tuluyan.

​"Oo naman, Casper! Salamat talaga sa pagsasabi sa akin ng totoo, ha? Sabay na tayong mag-lunch ngayon, pero... sasama lang ako sa iyo kapag hindi mo kasama ang kuya mo, ha? At dapat hindi niya mahalata na nag-uusap at magkaibigan na tayong dalawa," bulong ni Lyndon habang masayang sumasabay sa akin patungo sa canteen upang kumain ng tanghalian.

Nang matapos ang aming tanghalian, nakaramdam ako ng kaunting gaan sa aking dibdib dahil sa wakas ay nagkaroon na rin ako ng kaibigan sa loob ng paaralan. Habang naglalakad ako pabalik sa aking silid-aralan, sunod-sunod na mensahe ang natanggap ko mula kay Kuya Ansel sa aking cellphone. Tinatanong niya kung maayos lang ba ang lagay ko at kung nakakain na ako. Agad ko namang sinagot ang kaniyang mga text.

​"Opo, Kuya Ansel. Maayos naman po ako rito at katatapos ko lang din kumain ng lunch."

​Iyon lamang ang isinagot ko. Pinili kong ilihim at huwag nang sabihin sa kaniya na ang tinutukoy kong kasama at nakakausap ay ang kaniyang mismong jowa na si Lyndon. Nag-reply naman agad si Kuya Ansel para ibigay ang kaniyang bilin.

​"Sige, bunso. Sabay tayong uuwi mamaya, ha? Huwag kang aalis diyan sa room niyo at susunduin kita mismo sa harap ng pinto niyo pagkatapos ng huling klase mo."

​Bago naman kami tuluyang maghiwalay ng landas ni Lyndon sa tapat ng building, huminto muna siya sa aking harapan at inilabas ang kaniyang telepono.

​"Casper, kunin ko muna 'yung number mo, ha? Magpalitan tayo para naman ma-text kita at malaman ko kung nasaan ang Kuya Ansel mo kapag handa na 'yung binili kong regalo para sa kaniya. Para maibigay ko agad!" masayang hiling ni Lyndon habang mabilis na itinatalat ang numero ko sa kaniyang listahan.

​Nang mag-uwian na, sinundo nga ako ni Kuya Ansel at sabay kaming nakauwi sa bahay. Ngunit pagkapasok na pagkapasok pa lang namin sa sala, sumalubong na agad sa amin ang madilim na mukha ni Kuya Owell. Direkta siyang tumingin sa akin nang may awtoridad at banta sa kaniyang mga mata.

​"Casper, umakyat ka sa kwarto ko ngayon din pagkatapos mo mag-ayos. May iuutos ako sa iyo," madiin na utos ni Kuya Owell habang seryosong nakatitig sa aking mukha.

​Bago pa man ako makasagot o makahakbang, mabilis na humarang si Kuya Ansel sa pagitan namin at hinarap si Kuya Owell nang may matapang at seryosong tono. Dahil doon, muntik na silang mag-away na dalawa sa gitna ng sala.

​"Hindi pwede si Casper ngayon, Owell. Huwag mo muna siyang utusan dahil kailangan niya akong tulungan sa mga gagamitin ko para sa event sa school next week. Mas importante 'to," pagtatanggol ni Kuya Ansel habang hindi umaatras sa tingin ng kaniyang kapatid.

​"Ano bang pakialam mo, Ansel?! Kanina ko pa siya hinahanap at may mahalaga akong ipapagawa sa kaniya! Huwag mo akong haharangan!" pagalit na sagot ni Kuya Owell, habang unti-unti nang umigting ang kaniyang panga sa matinding selos at galit.

​Nakaramdam ako ng matinding takot na baka tuluyan silang magpang-abot at makatawag ng pansin, kaya bago pa man lumala ang sitwasyon ay sumingit na ako sa pag-uusap nila upang mamagitan.

​"K-Kuya Owell, mamaya na lang po ako pupunta diyan sa kwarto mo... pagkatapos na pagkatapos ng hapunan natin. Tutulungan ko lang muna si Kuya Ansel ngayon para sa event niya sa school, tapos magluluto pa ako ng pagkain natin para sa gabi," pakiusap ko habang nakayuko at nanginginig ang boses.

​Galit na tinitigan ako ni Kuya Owell, binalot ng matinding inis ang kaniyang mukha bago padabog na tumalikod patungo sa hagdanan.

​"Siguraduhin mo lang, Casper! Huwag mo akong paghihintayin nang matagal mamayang gabi!" singhal niya bago tuluyang umalis at pumasok sa kaniyang silid.

​Alam ko na sa aking sarili kung ano ang susunod na mangyayari. Alam kong papasunurin na naman ako ng mga kuya ko sa kanilang mga nais. Nang makapasok na kami ni Kuya Ansel sa loob ng kaniyang silid upang kunwari ay mag-ayos ng mga gamit, mabilis niyang isinara ang pinto at agad itong nilock mula sa loob. Hindi na niya ako binigyan ng pagkakataon na makalayo; agad niya akong isinandal sa pader at dinaluhong ng isang napakatindi at basang laplap sa aking mga labi.

​Habang marahas na gumagalaw ang kaniyang dila sa loob ng aking bibig, bumaba ang kaniyang mga halik patungo sa aking leeg. Naramdaman ko ang kaniyang malalaking kamay na pilit na hinuhubad ang aking suot na shorts at damit. Dahil sa takot na baka may makahalata sa aming ginagawa sa loob, mabilis kong hinawakan ang kaniyang mga kamay upang patigilin siya.

​"K-Kuya Ansel... huwag mo na pong hubarin 'tong mga suot ko... pakiusap, bilisan na lang natin 'to ngayon... Baka may makahalata sa atin dito sa labas, at kailangan ko pang bumaba agad para magluto ng hapunan nating lahat," pabulong at nagmamadali kong pakiusap sa kaniya habang habol ang aking hininga.

​Bahagyang nagbago ang timpla ng mukha ni Kuya Ansel sa aking pagpigil, ngunit dahil alam niyang tama ako at baka dumating si Papa, galit na tumango na lamang siya bilang pagsang-ayon.

​"Sige, kung 'yan ang gusto mo, bilisan natin. Pero huwag mo akong tatanggihan sa susunod, Casper," madiin niyang sagot bago muling idiniin ang kaniyang mga labi sa akin para sa isa pang malalim na halik.

​Matapos ang ilang sandali ng aming paghahalikan, humakbang siya pabalik at dahan-dahang humiga nang bahagya sa kaniyang kama. Inabot ng kaniyang mga kamay ang kaniyang shorts at panloob, bago ito marahas na ibinaba hanggang sa kaniyang mga tuhod upang ilantad ang kaniyang dambuhalang ari na kasalukuyan nang matigas at nagbabaga.

​"O, ano pang tinititingin mo diyan? Lumapit ka na rito, Honey... buksan mo ang bibig mo at isubo mo na itong alaga ko," utos niya habang nakatitig nang may pagnanasa sa aking mga mata.

​Wala akong nagawa kundi ang sumunod nang dahan-dahan. Lumuhod ako sa gilid ng kama at isinubo ang kaniyang buong alaga sa aking kaibuturan. Puro mababaw at paimpit na ungal lamang ang kumakawala kay Kuya Ansel sa bawat pagtaas-baba ng aking ulo.

​"Mmmh... ugh... s-sarap, Honey... f-fuck... bilisan mo pa ang pag-galaw..."

​Sa tindi ng kaniyang sarap, hindi niya napigilang hawakan ang likod ng aking ulo at paminsan-minsan ay marahas niyang binabayo ang aking bibig, isinusubo nang sagad ang kaniyang ari hanggang sa aking lalamunan. Nanatili akong lumuluha habang tinatanggap ang bawat diin niya, hanggang sa maramdaman ko ang biglaang panginginig ng kaniyang mga hita.

​"AHHH! CASPER! L-LALABAS NA... UGHHH... PUTANG INA, SASABOG NA AKO! P-PUTAAA!"

​Kasabay ng isang mahabang ungal, tuluyan nang nagpakawala si Kuya Ansel ng napakaraming mainit at malapot na tamod nang diretsahan sa loob ng aking bibig. Sapilitan ko itong nilunok nang sunod-sunod, bago niya dahan-dahang hinugot ang kaniyang alaga. Hinila niya ako paitaas upang dinaluhong muli ng isang mabilis na laplap sa aking mga labi, ninanamnam ang natitirang init sa aking bibig.

​"Ughhh... s-salmat, bunso... Napakagaling mo talaga," hingal na hingal niyang bulong habang inaayos ang kaniyang shorts. "O, sige na, bumaba ka na muna doon sa kusina at magluto ka na... baka may makahalata pa kapag nagtagal ka pa rito sa loob ng kwarto ko."

​Tumango ako nang walang kibo, pinunasan ko ang aking bibig at mabilis na binuksan ang pinto upang bumaba sa kusina, bitbit ang panibagong bigat ng aming sikreto habang naghahanda para sa susunod na tagpo kay Kuya Owell mamayang gabi.

Nang makapagluto na ako ng hapunan, inihain ko na ang mga pagkain sa hapag-kainan at sabay-sabay kaming naupong magkakapamilya. Habang kumakain, bumasag sa katahimikan ang boses ni Kuya Ismael at ni Papa Ezekiel upang mangamusta.

​"Casper, Ansel, kamusta naman ang pag-aaral niyo sa school? Balita ko abala kayo nitong mga nakaraang araw," pambubukas ng usapan ni Kuya Ismael habang sumusubo ng kanin.

​Pinilit kong ngumiti nang normal at sumagot upang hindi sila makahalata ng anuman.

​"Maayos naman po, Kuya Ismael. Katunayan po, tinutulungan ko po ngayon si Kuya Ansel para sa gagamitin niya sa gaganaping event sa school. Siya po kasi ang napiling representative," magalang kong paliwanag habang nakatingin kay Papa.

​Lalong lumawak ang ngiti sa mukha ni Papa Ezekiel nang marinig ang balita, tila ba punong-puno ng pagmamalaki para sa kaniyang anak.

​"Aba, talagang mana sa akin ang kagwapuhan ng anak ko! Kaya hindi na ako nagtataka kung bakit ikaw ang kinuha nilang representative, Ansel. Galingan mo, ha?" natatawang hirit ni Papa sabay tapik sa balikat ni Kuya Ansel.

​Natawa naman kami nina Kuya Ismael at Kuya Ansel sa naging biro ni Papa, ngunit sa gitna ng tawanan ay hindi ko maiwasang mapalingon sa kabila ng mesa. Doon ko nakita ang madilim at galit na mukha ni Kuya Owell na halos bumaon na ang kutsara sa kaniyang plato, habang si Kuya Limuel naman ay nananatiling tahimik at matalim lang ang mga sulyap sa aming lahat.

​Matapos ang hapunan, nagligpit at naglinis muna ako ng buong kusina bago mabigat ang loob na tumungo sa kwarto ni Kuya Owell. Pagkabukas ko pa lang ng pinto, marahas na kamay na agad ang sumalubong sa akin. Hinila ako ni Kuya Owell nang napakahigpit papasok sa loob sabay sipa at lock ng pinto. Galit na galit ang kaniyang mga mata.

​"Bakit ba si Ansel palagi ang inuuna mo, Casper?! Ha?! Ilang beses ko bang kailangang ipaalala sa iyo na mag-asawa na tayo?! Dapat ako ang inuuna mo sa lahat ng bagay dahil asawa mo ako!" pagalit at paimpit niyang singhal sa akin habang nanginginig ang kaniyang buong katawan sa tindi ng selos.

​Napaiyak ako sa tindi ng kaniyang higpit at sa sakit ng kaniyang pagkakahawak sa aking braso.

​"K-Kuya Owell... nasasaktan po ako, bitawan mo muna ako... Pakiusap... Mahalaga kasi talaga 'yung gagamitin niya para sa event sa school... Pero heto na nga ako, 'di ba? Narito na ako sa kwarto mo ngayon... pakiusap, huwag ka nang magalit..." pautal-utal kong pagmamakaawa habang umaagos ang aking mga luha.

​Sa tindi ng kaniyang inis, marahas niya akong inihagis sa ibabaw ng kaniyang kama. Napahiga ako nang patihaya habang habol ang hininga. Subalit nang lumapit si Kuya Owell upang dambahan ako, natigilan siya nang mapansin ang aking braso. Bakas doon ang pamumula mula sa kaniyang napakahigpit na pagkakahawak kanina. Biglang lumambot ang kaniyang ekspresyon, at napalitan ng pagsisisi ang galit sa kaniyang mukha.

​"S-Sorry... Sorry, Casper... asawa ko... Hindi ko sinasadyang saktan ka... Pasensya ka na, nagpadala lang ako sa galit ko... Hindi na mauulit, promise," pabulong at nag-aalala niyang sabi habang dahan-dahang hinahaplos ang namumulang bahagi ng aking balat.

​Napatango na lang ako nang mahina upang hindi na humaba pa ang gulo. Lumapit siya sa aking mukha at dinaluhong ako ng isang mariin at nagnanais na halik. Sa pagkakataong ito, pinilit kong sumagot at lumaban sa kaniyang mga labi, tinutugon ang bawat marahas na paggalaw ng kaniyang dila.

​Matapos ang matagal na paghahalikan, dahan-dahang inalis ni Kuya Owell ang aking mga suot na damit at shorts, hanggang sa maiwan akong walang kabit-kabit na saplot sa ibabaw ng kama. Sinimulan niyang pakanin ng mga basang halik ang aking buong katawan-mula sa aking leeg, pababa sa aking dibdib, hanggang sa aking tiyan na nagpadaloy ng matinding kuryente sa aking sistema. Matapos iyon, mabilis siyang tumayo upang hubarin din ang kaniyang sariling kasuotan, inilalantad ang kaniyang dambuhalang ari na kasalukuyan nang galit na galit at nagbabaga.

​"Ngayon, Casper... paligayahin mo rin ako ngayon para tuluyan nang mawala ang galit ko sa iyo... Sige na, asawa ko," pabulong niyang utos habang nakatitig sa akin nang may matinding pagnanasa.

​Wala akong nagawa kundi ang sumunod nang buong-buo. Lumuhod ako sa kaniyang harapan sa ibabaw ng kama at sinimulan kong halikan at dilaan ang kaniyang matipunong dibdib pababa sa kaniyang tiyan, ginagaya ang paraan ng kaniyang pag-angkin sa akin kanina. Rinig na rinig ko ang kaniyang mabibigat na pagbuntong-hininga at ang pagsisimula ng kaniyang mga ungal.

​"Mmmh... ahhh... ganiyan nga, Hon... g-gago... sige pa... mmmh... dilaan mo pa pababa..."

​Nang marating ko ang kaniyang ibaba, dahan-dahan kong ibinuka ang aking bibig at isinubo ang kaniyang dambuhalang alaga sa aking kaibuturan. Agad na binalot ng kaniyang panggigigil ang aking ulo habang sinisimulan ko ang mabilis na pagtaas-baba.

​"OHHH! PUTA! AHHH... HOOON... UGHHH... SOBRANG SARAP!" malakas at sunod-sunod na ungal ni Kuya Owell habang ang kaniyang mga kamay ay nakasabunot na naman sa aking buhok.

​Sa tindi ng kaniyang libog, hindi na niya napigilang gumalaw nang marahas. Sinimulan niyang bayuhin nang mabilis at madiin ang aking lalamunan, isinusubo nang sagad ang kaniyang buong ari nang walang tirang espasyo.

​"Ughk! Mmmph! Uhgk!" napapapikit ako sa tindi ng sakal at dusa, habang ang aking mga luha ay patuloy na bumabasa sa kaniyang mga hita.

​Hihinto lang si Kuya Owell sa kaniyang marahas na pagbayo kapag nararamdaman niyang halos hindi na ako makahinga at naghahabol na ng hangin, bago niya muling ipagpapatuloy ang kaniyang mabilis na sadsad kapag nakabawi na ako ng kaunting lakas.

​"Ahhh! F-Fuck, Casper! L-Lalabasan na ako! Mmmh... sasaluhin mo lahat, asawa ko! Ughhh... puta, sarap! Ahhh!"

​Kasabay ng isang napakahaba at nagbabagang ungal, tuluyan nang nangisay si Kuya Owell sa aking harapan habang sunod-sunod at malalakas na pagputok ng kaniyang mainit at malapot na tamod ang diretsahang bumuga sa pinakamailalim na bahagi ng aking lalamunan.

​"AHHH! UGHHH... PUTANG INA... SHIT... O-OHHH..."

​Patuloy ang kaniyang panginginig habang pilit kong nilulunok ang bawat bugso ng kaniyang katas upang walang masayang. Nang tuluyan siyang kumalma, dahan-dahan niyang hinugot ang kaniyang alaga mula sa aking bibig at hinila ako paitaas upang yakapin at halikan nang malambing sa aking mga labi.

​"Ughhh... ahhh... good boy ka talaga, bunso... Hindi na ako galit sa iyo ngayon... asawa ko," hingal na hingal niyang bulong habang pinupunasan ang aking mga pisngi, bago ako tuluyang pinahintulutang mag-ayos ng sarili upang makabalik sa aming silid ni Papa Ezekiel.

Ganito na lang palagi. At sa mga bisig ni Papa Ezekiel ang lagi kong naiisip na ligtas na lugar pagkatapos ako gamitin ng mga Kuya ko.

# Chapter 8

Chapter 8

Madaling-araw pa lang ay gising na kami ni Kuya Ansel upang mag-asikaso para sa gaganaping event sa paaralan. Ngayong araw na ang pinakahihintay na kompetisyon kung saan siya ang opisyal na kinatawan ng Senior High department. Bakas ang excitement at kaunting kaba sa kaniya habang tinitiyak namin na kumpleto ang lahat ng kaniyang dadalhing gagamitin.

​Dahil marami kaming bitbit na gamit, nagpasya kaming mag-tricycle na lamang patungong school. Habang nasa loob kami ng umaandar na tricycle, hindi pinalampas ni Kuya Ansel ang pagkakataon. Tiyempo namang madilim-dilim pa at walang masyadong tao sa daan, kaya panay ang pagnanakaw niya ng mabilis ngunit madiing halik sa aking mga labi, sabay palupot ng kaniyang braso sa aking balikat.

​"Bunso, kapag ako talaga ang nanalo ngayong araw sa competition, dapat may premyo ako sa'yo, ha? May hihilingin ako," pabulong niyang sabi habang ang kaniyang hininga ay mainit na humahagupit sa aking tainga.

​Napatingin ako sa kaniya nang may pagtataka, sinusubukan kong basahin ang kaniyang ekspresyon sa ilalim ng malamlam na ilaw ng tricycle.

​"Ano naman po ang gusto mong regalo, Kuya Ansel? Para naman alam ko kung paano ko maihahanda kung sakali," tanong ko naman sa kaniya habang inaayos ang pagkakahawak sa bitbit kong paper bag.

​Bahagyang ngumiti nang nakakaloko si Kuya Ansel, idiniin ang kaniyang labi sa aking pisngi bago bumulong muli nang may malalim na tono.

​"Huwag kang magmadali, Hon... Kapag nanalo na lang ako, doon mo malalaman kung ano ang gusto kong premyo mula sa'yo," sabi niya sabay kindat sa akin nang may kahulugan na agad namang nagpabilis ng tibok ng aking puso.

​Hindi ko na lang pinilit pang itanong kung ano iyon at hinayaan ko na lang siya, bagaman may kabog sa aking dibdib sa kung anong balak niya kapag natapos ang event na ito.

​Nang makarating kami sa paaralan, dinala agad ako ni Kuya Ansel sa backstage upang mag-ayos ng mga gagamitin at ng kaniyang isusuot. Dahil buong araw na nakalaan para sa malaking event na ito, opisyal na walang pasok o klase ang lahat ng antas, kaya malayang nakakakilos ang mga kalahok. Punong-puno ang backstage ng mga representative mula sa iba't ibang year levels at kanya-kanya silang abala kasama ang kanilang mga props at costumes. Mabuti na lamang at ang school organizers ay nag-arkila na ng sarili nilang grupo ng mga professional makeup artists, kaya hindi na kami nahirapan pa sa aspeto ng pag-aayos sa mukha at buhok ni Kuya Ansel.

​Bago maglakad si Kuya Ansel patungo sa dressing area upang magpalit ng kaniyang gagamiting casual attire para sa unang pagrampa, huminto muna siya sa aking harapan at hinawakan ang aking dalawang balikat, seryoso ang kaniyang mukha at may bahid ng pagbabanta ang kaniyang tinig.

​"Casper, makinig ka sa akin. Dito ka lang sa pwesto natin, ha? Huwag kang aalis o lalayong mag-isa rito sa backstage. At higit sa lahat, huwag na huwag kang makikipag-usap sa kahit sinong lalaki rito, naintindihan mo?" madiin niyang bilin habang pinalalalim ang kaniyang tingin sa akin.

​Nagtaka naman ako sa kaniyang biglaang pagiging istrikto.

​"Bakit naman po? Bakit bawal akong makipag-usap, Kuya?" tanong ko.

​"Kanina ko pa kasi napapansin, at nakikita ko rin kung paano ka tingnan ng ibang mga lalaking kandidato rito sa backstage. Sumusulyap sila sa'yo tuwing akala nila hindi ko nakikita. Tangina nga, may nagtanong pa sa akin kanina kung kalahok ka rin ba raw sa competition dahil sa ganda ng mukha mo. Kaya, huwag mo silang papansinin habang wala ako sa tabi mo," paliwanag ni Kuya Ansel, na halatang may kaunting selos sa boses bago tuluyang tumalikod para magpalit ng damit.

​Habang tahimik akong nag-aantay sa kaniyang pwesto at binabantayan ang kaniyang mga gamit, hindi ko maiwasang makarinig ng mga usap-usapan mula sa mga organizers at ibang staff sa gilid. Narinig ko na ang isa raw sa mga magiging pangunahing hurado ngayong araw ay walang iba kundi ang mismong kilalang pinuno ng lungsod.

​"Grabe, totoo nga pala 'yung chismis! Ang isa sa mga judges natin ngayon ay si City Governor, Gov Gustav Cariño! Kaya pala ganoon na lang ka-enggande ang preparasyon at ang stage setup ng school para sa event na ito!" marahas na bulong ng isang staff sa kaniyang kasama.

​Nawala lamang ako sa pakikinig sa kanilang usapan nang biglang may kumalabit sa aking balikat mula sa likod. Pagkaharap ko, isa pala ito sa mga makeup artist na bakla na kanina pa nakamasid sa aming pwesto. May malawak itong ngiti at bakas ang panunukso sa kaniyang mukha.

​"Ay, teh! Sinasabi ko sa iyo, napakaswerte mo naman sa jowa mo! Akalain mo 'yun, ganyang kaborta at kagwapong mestizo ang nabingwit mo?" kinikilig na bulalas ng beki habang pinapaypayan ang kaniyang sarili gamit ang brush.

​Napatitig ako sa kaniya, tuluyang nagtaka at naguluhan kung sinong tinutukoy niya.

​"Po? Anong jowa po ang sinasabi niyo? Sino po?" tanong ko naman.

​"Ate naman, huwag ka nang magmaang-maangan diyan! Siyempre 'yung mestizong matangkad na borta na kasama mong dumating kanina rito sa backstage! Akala nga namin noong una, bilat ka o muse niya na kasali rin, kaya medyo nainggit kami. Pero laking gulat namin na ang lalaki lang pala ang aayusan namin ngayong araw para sa event!" natatawang paliwanag ng makeup artist.

​Napangiti ako nang bahagya at bahagyang natawa sa kaniyang naging akala bago nagpasyang sabihin ang totoo.

​"Naku, nagkakamali po kayo. Hindi ko po siya jowa. Kapatid ko po si Kuya Ansel, at narito lang ako ngayon para tulungan at suportahan siya sa event na ito," magalang kong paglilinaw sa kaniya.

​Sa isang iglap, tila ba lumiwanag ang buong mukha ng beki, nanlaki ang kaniyang mga mata sa labis na tuwa at agad na humarap sa kaniyang mga kasamahang makeup artists sa kabilang lamesa.

​"Hala, mga bakla! Makinig kayo! Single pala si Papa Ansel! Kapatid niya lang pala 'tong kasama niya, hindi jowa! May pag-asa pa tayo!" malakas na sigaw ng beki na agad namang nagdulot ng tawanan at kantiyawan sa buong gilid ng backstage.

​Naiiling na lang ako habang natatawa sa naging reaksyon nila. Subalit habang abala ang lahat sa pagbibiruan, napansin ng aking mga mata ang isang pamilyar na pigura sa may gilid ng malaking kurtina ng backstage. Si Lyndon-nakatayo roon at tila ba nagtatago upang hindi makita ng marami.

​Nang masiguro ni Lyndon na nakapasok na si Kuya Ansel sa dressing area at siguradong hindi ako kasama nito, mabilis at maingat siyang lumapit sa aking pwesto, habang palingon-lingon pa sa paligid upang tiyaking walang nakakapansin sa kaniya.

​"Casper! Kumusta? Buti na lang nahanap kita rito nang mag-isa," mahina at nagmamadaling bati ni Lyndon habang hinahawakan ang aking kamay.

​"Ay, Kuya Lyndon! Maayos naman po ako. Ikaw po, anong ginagawa mo rito sa backstage? Baka makita ka ng mga organizers, bawal po ang hindi candidates dito," paalala ko sa kaniya.

​Ngumiti nang tipid si Lyndon at mabilis na nag-abot sa akin ng isang mamahalin at magandang paper bag na kanina pa niya itinuturing sa kaniyang likod.

​"Alam ko, kaya mabilis lang ako rito. Casper, pakiusap ko lang, ibigay mo 'to kay Ansel mamaya pagkatapos ng event, ha? 'Yung pinag-usapan natin nung nakaraang araw... Iyan na 'yung regalo ko sa kaniya para sa competition ngayon. Huwag mo munang sasabihin na sa akin galing, ha? Ibigay mo lang sa kaniya kapag maayos na ang lahat," pabulong at puno ng pakiusap na bilin ni Lyndon sa akin.

​Tiningnan ko ang paper bag at napatango na lang ako nang may ngiti, ramdam ang kaniyang katapatan para sa aking kuya.

​"Opo, Kuya Lyndon. Makakarating po ito sa kaniya mamaya, huwag ka nang mag-alala," paninigurado ko sa kaniya.

​"Salamat talaga, Casper! Ang bait mo talagang kapatid. Sige, aalis na ako baka maabutan pa ako ng kuya mo rito. Mag-ingat kayo!" nagmamadaling sabi ni Lyndon bago mabilis na tumalikod at naglakad palabas ng backstage upang magtago muli.

​Napailing na lang ako nang may kasamang ngiti habang tinitingnan ang bitbit kong regalo, iniisip kung ano na naman ang magiging reaksyon ni Kuya Ansel kapag natanggap niya ito mamaya.

Mabilis kong itinabi sa pinakailalim ng aming dalang gamit ang paper bag na pinapabigay ni Lyndon. Tiniyak ko na hindi ito agad makikita ni Kuya Ansel kapag naghalungkat siya ng mga gamit niya rito sa pwesto namin.

​Ilang sandali pa, bumukas ang pinto ng dressing room at lumabas na si Kuya Ansel. Nakasuot na siya ng kaniyang casual attire-isang hapit na puting t-shirt na bumabakat sa kaniyang matipunong dibdib at braso, na ipinatong sa isang maong na jacket at pantalon. Bagay na bagay sa kaniyang pagiging mestizo at matangkad. Diretso siyang naglakad patungo sa akin na may malawak at kumpiyansang ngiti sa kaniyang mga labi.

​"O, bunso, tingnan mo nga ang Kuya mo. Pogi ba ng Kuya Ansel mo ngayon? Bagay ba sa akin 'tong suot ko?" nakangiti at may pagmamayabang niyang tanong habang umiikot pa nang bahagya sa aking harapan.

​Natawa ako nang mahina sa kaniyang inasal at hindi ko mapigilang mapailing habang inaayos ang kaniyang collar.

​"Naku, oo na po, Kuya! Pogi ka naman talaga, palagi naman eh. Kaya nga ikaw ang napiling representative ng buong Senior High dahil alam nilang panalo ka na agad sa hitsura mo pa lang," natatawang sagot ko sa kaniya upang mas lalo siyang ganahan.

​Napailing na lang si Kuya Ansel sabay gulo nang bahagya sa buhok ko, halatang natuwa sa naging papuri ko sa kaniya bago siya tinawag ng kaniyang muse para pumila sa gilid ng stage.

​"Salamat, Bunso. Basta para sa'yo, gagawin ko ang lahat para manalo ako ngayon," pabulong niyang huling hirit bago humakbang paalis.

​Ilang minuto pa ang lumipas, narinig na ang malakas na intro ng pambungad na musika. Nagsimula na nga ang engrandeng event ng paaralan. Isa-isang nagsilabasan ang mga kandidato mula sa iba't ibang year levels para sa kanilang production number at pormal na pagpapakilala. Dahil malapit ang pwesto ng mga organizers at mga makeup artists sa gilid ng harap ng stage, doon na rin ako pinapwesto ng mga nakakwentuhan kong beki kanina, kaya kitang-kita ko ang bawat anggulo ng entablado.

​Nang dumating na ang pagkakataon para sa Senior High department, sabay na lumabas sa gitna ng stage si Kuya Ansel at ang kaniyang napakagandang muse. Hawak-kamay silang naglakad patungo sa tapat ng mikropono sa gitna. Sa bawat hakbang ni Kuya Ansel, tila ba nayayanig ang buong gymnasium sa tindi ng hiyawan at palakpakan ng mga mag-aaral.

​"Wooooh! Ansel! I love you, Ansel! Ang gwapo mo!" sigaw ng isang grupo ng mga kababaihan sa bleachers.

​"Senior High, champion na 'yan! Sila na ang mananalo! Iparanas ang bagsik ng mga kuya!" hiyaw naman ng mga kalalakihan mula sa likod habang pinupukpok ang mga plastic bottles na walang laman.

​Huminto si Kuya Ansel sa tapat ng mic, buong-buo ang kaniyang tindig at may hawak na matamis na ngiti. Kinuha niya ang mikropono at nagsimulang magpakilala gamit ang kaniyang malalim, baritono na boses na mas lalong nagpatili sa mga tao sa paligid.

​"Isang mapagpalang araw sa inyong lahat, lalong-lalo na sa ating mga kagalang-galang na hurado, sa ating City Governor, Gov Gustav Cariño, at sa buong komunidad ng ating paaralan! Ako si Anselio Sevilla, buong pusong nagpapakumbaba at nagrerepresenta sa nag-iisang departamento ng Senior High!"

​Bago niya bitawan ang huling linya ng kaniyang pagpapakilala, lumingon si Kuya Ansel nang diretso sa ibaba ng stage-eksakto sa pwesto kung nasaan ako nakatayo. Nakatitig siya sa aking mga mata habang itinataas ang kaniyang kamay.

​"Naniniwala na ang tunay na tagumpay ay hindi lamang nasusukat sa pisikal na anyo, kundi sa katapatan at pagmamahal sa taong nagbibigay sa atin ng lakas araw-araw! Senior High, sabay-sabay nating abutin ang tagumpay!" sigaw niya sa mic.

​Kasabay ng muling pagpapakawala ng napakalakas na hiyawan at tilian ng buong manonood-na halos hindi na magkarinigan sa loob ng gym-kumindat nang napakagwapo at napakalambing si Kuya Ansel nang diretso sa akin bago nila ibinalik ang mikropono sa stand.

​Naramdaman ko ang biglaang pag-akyat ng init sa aking mga pisngi at tuluyan akong namula sa kaniyang ginawa. Subalit ang mga baklang makeup artist sa tabi ko ay biglang nagtalon sa tuwa at nagtitili nang paimpit, hawak-hawak ang kanilang mga dibdib dahil akala nila ay sila ang kinikindatan ng aking kuya.

​"Ay, tita! Nakita mo 'yun?! Kinindatan ako ni Papa Ansel! Shuta, sa akin siya nakatingin, ramdam ko ang spark sa mga mata niya! Papatayin niya ba ako sa kilig?!" tili ng isang beki habang niyuyugyog ang balikat ng kasama niya.

​"Hala, assuming ka, bakla! Sa akin kaya siya nakatingin! Ang gwapo-gwapo niya talaga, pwedeng-pwede nang iuwi pagkatapos ng competition!" sagot naman ng isa pa.

​Naitikom ko na lang ang aking bibig at pilit kong itinago ang aking ngiti. Habang nagkakagulo sila sa kilig, lihim akong napatingin kay Kuya Ansel sa ibabaw ng stage habang naglalakad siya pabalik sa linya, alam na alam ko sa aking sarili kung para kanino talaga ang kindat at ang mga salitang binitawan niya kanina.

Matapos ang nakabibiling bahagi ng pagpapakilala, muling nagbalikan sa backstage ang mga kandidato upang maghanda para sa susunod na category: ang pagrampa gamit ang kanilang national costume.

​Habang naghihintay, binalot ng tawanan ang aming pwesto dahil sa walang humpay na paghirit ng baklang makeup artist habang nireretouch ang mukha ni Kuya Ansel. Nakaupo lang ako sa tabi nila, nanonood at tuwang-tuwa sa mga nakatutuwang kwento ng beki. Si Kuya Ansel naman, dahil likas na mailap sa ibang tao, ay nagsusuplado lang at tipid kung sumagot. Napansin ko ang kaniyang pananahimik kaya palihim ko siyang sinenyasan gamit ang aking mga mata na sumakay na lang sa biro. Nang makita niya ang sulyap ko, biglang nagbago ang kaniyang mood at nagsimula na rin siyang makipagbiruan.

​"Naku, Papa Ansel, kapag ikaw talaga ang nanalo ngayon, pwedeng ako na lang ang maging premyo mo? Kahit tagabitbit lang ng premyo mo gabi-gabi, payag ako!" banat ng beki habang may pampaswerteng hampas pa sa hangin.

​"Aba, pwede naman po... basta ba kayo rin ang maglalaba ng mga ginamit kong costume pagkatapos ng event na 'to, walang problema sa akin," natatawang sagot ni Kuya Ansel na may kasama pang pamatay na ngiti.

​Kulang na lang ay matumba sa kilig ang makeup artist! Halos magtitili ito nang paimpit at napahawak pa sa kaniyang pisngi dahil sa biglaang pagka-interactive ng aking kuya.

​Nang matapos ang mabilis na retouch, kinuha na namin ang kaniyang national costume na dinala ng kaniyang mga kaklase. Ang disenyo ay hango sa isang makisig na katutubong mandirigma. May malalaking dekorasyon na gawa sa tila pinatuyong dahon ng buko na nakapaikot sa kaniyang likuran na parang mga pakpak, at ang ibaba naman ay isang tradisyunal na bahag na may modernong hapit na panloob. Dahil halos walang saplot ang kaniyang itaas, kitang-kita ang kaniyang malapad na balikat, ang makapal niyang dibdib, at ang kaniyang anim na pandesal sa tiyan na talagang agaw-eksena.

​Lumapit ang ilang staff at mga organizers upang tulungan siyang isuot ang kumplikadong costume, ngunit mabilis silang sinabihan ni Kuya Ansel nang may seryosong tono.

​"Salamat po, pero huwag na po kayong mag-abala. Kaya ko naman po ito, at gusto ko sana ay ang kapatid ko na lang ang tumulong sa akin sa loob ng dressing room para mas mabilis," mariing tanggi ni Kuya Ansel habang nakatingin sa akin.

​Dahil alam naman na ng lahat sa backstage na magkapatid kaming dalawa, hindi na nagpilit ang mga organizers. Pinahintulutan na nila kami upang walang maging abala sa iskedyul.

​"O sige, Casper, ikaw na ang pumasok doon sa dressing room kasama ang kuya mo. Bilisan niyo lang nang kaunti, ha? Malapit na kayong tawagin sa stage," bilin ng head organizer.

​Sabay kaming pumasok sa loob ng masikip na dressing room at agad kong isinara ang pinto. Pagkaikot ko pa lang, laking gulat ko nang makitang mabilis na ibinaba ni Kuya Ansel ang kaniyang suot na shorts. Ang kaniyang malaking ari ay agad na bumulaga sa akin-matigas na matigas, mapula, at tila kanina pa nag-aabang sa tindi ng kaniyang libog sa likod ng stage. Mabilis siyang humakbang paitaas at bumulong nang napakahaliparong sa aking tainga.

​"Hon... sige na, bilisan mo... Isubo mo muna 'tong burat ko bago ako sumalang... Pampaswerte ko lang para mamaya," pabulong niyang utos habang ang kaniyang mga kamay ay nakahawak na sa aking baywang.

​Nataranta ako at napatingin sa pinto ng dressing room dahil manipis lamang ang pader nito.

​"K-Kuya Ansel, huwag ngayon, pakiusap... Baka may makarinig sa atin sa labas o may biglang kumatok... Maraming tao ang dumadaan sa corridor," pagmamakaawa ko sa kaniya habang pilit na humahakbang pabalik.

​"Hindi 'yan... nakasara at nakalock naman ang pinto, walang makakakita sa atin. At saka mabilis lang 'to, hindi ako mag-iingay... Sige na, bunso... para manalo ang Kuya mo ngayon," pilit niya habang marahan akong itinutulak pababa.

​Wala akong nagawa kundi ang bumigay sa kaniyang utos. Dahan-dahan akong lumuhod sa kaniyang harapan, sa pagitan ng kaniyang mga hita. Ibinuka ko ang aking bibig at dahan-dahang isinubo ang kaniyang galit na galit na alaga hanggang sa aking kaibuturan. Habang nakaluhod, nakatingin lang ako paitaas sa kaniyang mukha upang basahin ang kaniyang reaksyon.

​Dahil alam niyang may mga tao sa labas, kitang-kita ko kung paano mahirapan si Kuya Ansel sa pagpipigil. Ang kaniyang buong mukha ay namumula, umigting nang matindi ang kaniyang panga, at mariin siyang napakagat sa kaniyang sariling labi upang harangan ang anumang tunog na gustong kumawala sa kaniyang lalamunan.

​"Mmmph... ughhh... (pigil na ungal)... f-fuck... s-sarap, Casper... h-hmmph..."

​Bawat sagad ng aking pagbaba at pagtaas ay nagpapadaloy ng matinding pangangatog sa kaniyang mga binti. Ramdam ko ang kaniyang malalaking kamay na sumasabunot sa aking buhok, ngunit hindi niya ako maipush nang marahas dahil baka lumikha ako ng ingay. Ang kaniyang paghinga ay naging gulo-gulo, tila ba sumasakal sa kaniyang sariling dibdib habang pilit na nilalamon ang kaniyang sariling ungal.

​"Ughhh... shhh... (paimpit na ungal)... sige pa, bunso... mmmph... p-puta, lalabas na... ughk..."

​Hindi na nagtagal ang kaniyang pagpipigil. Sa huling ilang segundo, lalong idiniin ni Kuya Ansel ang kaniyang mga kamay sa aking ulo, bahagyang kinantot ang aking bibig ng ilang beses nang mabilis, bago tuluyang nanginig ang kaniyang buong katawan.

​"H-Hmmph!! AHHH-" paimpit na ungal "P-PUTA... MMMPH!"

​Diretsahan niyang isinadsad nang sagad ang kaniyang ari sa pinakailalim ng aking lalamunan habang doon na nga bumuga nang sunod-sunod ang kaniyang mainit at napakaraming katas. Sapilitan ko itong nilunok nang walang natitira habang ang kaniyang katawan ay unti-unting kumakalma mula sa matinding panginginig.

​Dahan-dahan niyang hinugot ang kaniyang ari, hingal na hingal habang pinapawisan ang kaniyang noo. Nang makatayo na ako mula sa aking pagkakaluhod, hinawakan niya ang aking baba at dinaluhong ako ng isang mariin ngunit mabilis na halik sa aking mga labi, ninanamnam ang lasa ng kaniyang sariling tamod sa aking bibig.

​"Ughhh... salamat, Casper. Dahil sa ginawa mo, sisiguraduhin kong gagalingan ko sa pagrampa mamaya. Panoorin mo ako, ha?" sabi ni Kuya Ansel sabay ngisi sa akin nang may kumpiyansa at pagnanasa bago namin sinimulang isuot nang tuluyan ang kaniyang katutubong costume para sa competition.

Nang tuluyan nang maikabit ang huling bahagi ng dekorasyon at sabay kaming lumabas ni Kuya Ansel mula sa dressing room, tila ba huminto ang ikot ng mundo sa buong backstage. Halos maglaway ang mga organizers, mga kapwa kandidato, at ang mga makeup artists sa kaniyang hitsura. Ang katutubong kasuotan ay perpektong nagpatingkad sa kaniyang kakisigan at matipunong pangangatawan. Dahil halos hubad ang kaniyang itaas, ang kaniyang malapad na dibdib at matitigas na pandesal sa tiyan ay naging tampulan ng nakatutulalang titig ng lahat.

​Agad na lumapit ang kaniyang baklang makeup artist, hawak ang kaniyang powder puff ngunit may bakas ng pagtataka sa kaniyang mukha nang mapansin ang noo ng aking kuya.

​"Hala, Papa Ansel! Bakit parang kayo ay bagong hango sa apoy at pawisan nang ganiyan? Kakalabas niyo lang ng dressing room, ha? May aircon naman doon, ah?" nagtatakang tanong ng beki habang mabilis na tinutapik ang powder sa mukha ni Kuya Ansel upang matuyo ang pawis nito.

​Hindi na nagtanong pa nang mas malalim ang beki at abala na lamang sa mabilis na pagre-retouch. Habang ginagawa iyon, palihim na kumindat si Kuya Ansel sa akin nang may mapaglarong ngiti. Alam na alam naming dalawa kung bakit siya pinagpawisan nang ganoon katindi-dahil sa ginawa naming milagro sa loob ng masikip na silid kung saan halos mapatid ang kaniyang hininga sa pagpipigil ng ungal habang sinususo ko ang kaniyang nagbabagang ari.

​Matapos ang mabilis na pag-aayos, hinalikan niya ako gamit ang kaniyang mga mata bago pumila. Agad naman akong lumabas patungo sa harap ng stage, kasama ang mga organizers at makeup artists na kanina pa ako hila-hila para magkaroon ng magandang pwesto sa panonood. Ito na ang pinakahihintay na kategorya ng national costume at isa-isa nang tinatawag ang mga kalahok mula sa iba't ibang antas ng paaralan.

​Nang sa wakas ay umalingawngaw ang boses ng tagapagsalita para sa kategorya ng Senior High School, parang yayanigin ang buong gymnasium sa tindi ng hiyawan na mas malakas, mas magulo, at mas marahas kaysa sa unang pagrampa kanina.

​"Mula sa Departamento ng Senior High... Tatak ng Kakisigang Pilipino, Candidate Number 7, Anselio Sevilla!" malakas na anunsyo ng host sa mikropono.

​Sa paghakbang pa lang ni Kuya Ansel palabas mula sa gilid ng kurtina, nagwala ang buong crowd! Nagtutulakan ang mga bakla sa unahan at sa bleachers, ang iba ay napapatayo na sa kani-kanilang mga upuan habang iwinawagayway ang mga banner.

​"Wooooh! Ansel! Pakainin mo kami ng pandesal mo! Ang ulam ng buong campus!" sigaw ng isang bakla mula sa unahan na halos maiyak na sa tindi ng paghanga.

​"Gosh, Ansel! Iuwi mo na ang korona! Walang panama ang iba sa katawan mo!" hiyaw naman ng isang grupo ng mga kababaihan na halos mapatid ang mga boses sa katitili.

​Rumampa si Kuya Ansel sa kahabaan ng entablado na parang isang tunay, makisig, at mapagmataas na katutubong mandirigma. Ang bawat galaw niya ay puno ng awtoridad, tinitingnan nang madiin ang mga manonood at ang mga hurado, lalo na si Gov Gustav Cariño na seryosong tumatango habang nagtatala ng puntos. Pagdating niya sa gitna, kinuha niya ang mikropono gamit ang kaniyang baritonong boses na pumailanlang sa buong paligid, dahilan upang sandaling tumahimik ang lahat para makinig.

​"Isang mapagpalang araw muli sa ating lahat at sa mga hurado! Ang kasuotang aking ipinagmamalaki ngayong araw ay isang pagpupugay sa ating mga ninunong katutubo-isang simbolo ng tapang, lakas, at determinasyon!" pambungad ni Kuya Ansel na may kasamang malakas na palakpakan mula sa mga guro.

​Inikot niya nang bahagya ang kaniyang katawan upang ipakita ang likuran, kung saan ang mga pinatuyong dahon ng buko ay maringal na nakabukas.

​"Ang mga nakapaikot na dahon ng buko sa aking likuran ay nagpapakita ng yaman ng ating kalikasan at ang kakayahan nating sumabay sa ihip ng hangin ng modernong panahon nang hindi nalilimutan ang ating pinagmulan. Ang bahag na aking suot ay sumisimbolo sa kakisigan at kadalisayan ng lahing Pilipino-isang paalala na sa kabila ng kawalan ng karangyaan, ang tunay na ginto ay ang ating puso at paninindigan sa harap ng anumang laban!"

​Bago niya tapusin ang kaniyang paglalarawan sa costume, muli niyang ibinalik ang kaniyang matatalim ngunit malambing na mga mata sa pwesto kung nasaan ako. Tumingin siya nang diretso sa akin, may pahiwatig ng tagumpay sa kaniyang mukha.

​"At higit sa lahat, ang kasuotang ito ay alay ko sa taong nagbigay sa akin ng inspirasyon at swerte bago ako umakyat sa entabladong ito! Senior High, mabuhay ang ating kulturang Pilipino!" sigaw ni Kuya Ansel sa mic habang itinataas ang kaniyang kanang kamay.

​Kasabay ng pagtatapos ng kaniyang talumpati, muling sumabog ang gymnasium sa tindi ng hiyawan at palakpakan na parang walang katapusan. Habang naglalakad siya pabalik sa linya ng mga kandidato, ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin, tila ba ipinapaalala ang kaniyang pangako kanina na kukunin niya ang korona para sa aming dalawa.

Matapos ang nakapapagod at nakatutuwang pagrampa sa kani-kanilang mga national costume, pansamantalang huminto ang kompetisyon ng mga candidates. Nagkaroon muna ng intermission sa malaking entablado kung saan idinaos ang patimpalak sa pagsasayaw at pagkanta ng ibang mga mag-aaral. Ito ang ibinigay na oras ng mga organizers upang makapagpahinga, makakain, at makapaghanda ang mga candidates para sa susunod at huling dalawang crucial na category: ang formal wear at ang labanan sa utak-ang question and answer portion.

​Dinalhan kami ng mga organizers ng tig-isang kahon ng packed lunch na may kasamang malamig na juice. Masayang umupo si Kuya Ansel sa tabi ko sa aming pwesto habang binubuksan ang pagkain. Kahit maraming tao sa paligid, hindi niya mapigilang maging maalaga at sweet sa akin. Hinati niya ang kaniyang ulam na piniritong manok at inilagay ang malaking bahagi doon sa plato ko.

​"O, bunso, ubusin mo 'tong manok, ha? Kanina ka pa lakad nang lakad dito para tulungan ako, baka magutom ka nang todo. Sabihin mo lang sa akin kung gusto mo pa ng juice at hihingi ako roon sa mga staff," malambing niyang bilin habang pinupunasan pa ng tissue ang gilid ng aking labi na nadungisan ng sarsa.

​Napangiti ako nang bahagya at dahan-dahang tumango. Sa kabutihang-palad, dahil alam ng lahat ng organizers, makeup artists, at mga kapwa candidates na magkapatid kaming dalawa, walang nagbibigay ng malisya o ibang kahulugan sa labis na pagiging sweet ni Kuya Ansel sa akin. Para sa kanila, isa lamang siyang mapagmahal, maalaga, at responsableng kuya na labis na pinahahalagahan ang kaniyang bunsong kapatid.

​"Salamat, Kuya Ansel. Kumain ka rin nang marami para may lakas ka mamaya sa Q&A, ha? Huwag kang magpapagutom, baka dilaan mo ang mic mamaya sa tindi ng kaba," pabiro kong ganti sa kaniya na nagpatawa nang malakas sa kaniyang baritonong boses.

​Mga bandang alas-sais na ng gabi nang magsimula muling magkaroon ng ugong ng pagmamadali sa buong backstage. Patapos na ang mga intermisyon sa labas at unti-unti nang nagdidilim ang paligid, kaya naman sumigaw na ang head organizer.

​"All candidates, focus please! Magsisimula na tayo sa formal wear in thirty minutes! Magpalit na kayo ng mga kasuotan niyo at kayong mga makeup artists, simulan niyo na ang huling touch-up sa mga buhok at mukha nila, bilis!"

​Pumasok muli si Kuya Ansel sa dressing area upang isuot ang kaniyang formal wear. Pagkalipas ng ilang minuto, nang bumukas ang pinto at tuluyan siyang lumabas, literal na naging speechless at napanganga ang lahat ng tao sa backstage. Tila ba nawalan ng salita ang mga nakatingin sa kaniya.

​Naka-tuxedo si Kuya Ansel-isang hapit na hapit at de-kalidad na itim na amerikana na perpektong humubog sa kaniyang malapad na balikat at matipunong dibdib, na pinarisan ng puting inner long sleeve at isang makisig na bow tie. Ang kaniyang buhok ay maayos na naka-style paitaas, na mas lalong nagpalitaw sa kaniyang pagiging mestizo at matangos na ilong. Parang isang sikat na modelo na direktang bumaba mula sa isang international runway. Subalit ang mas nakatawag ng aking pansin ay ang kaniyang kaliwang pulso: isinuot niya ang relo na iniregalo ko sa kaniya noong mismong kaarawan niya.

​Dire-diretso siyang naglakad patungo sa pwesto ko, habang ang mga mata ng mga beki at ibang kandidato ay sumusunod sa kaniyang bawat hakbang. Huminto siya sa mismong tapat ko, binalot ako ng kaniyang pamilyar na bango, at bahagyang yumuko upang magpantay ang aming mukha.

​"O, aking binibini... Handa ka na bang panoorin ang iyong makisig na ginoo na hakutin ang lahat ng natitirang awards ngayong gabi? Ha?" pabulong at puno ng karisma niyang hirit sa akin, habang may nakakalokong ngisi na nakapaskil sa kaniyang mga labi.

​Natawa ako nang malakas ngunit hindi ko napigilang makaramdam ng matinding kilig sa kaniyang banat. Namula ang aking mga pisngi habang inaayos ko ang kaniyang bow tie.

​"Naku, Kuya Ansel, tigilan mo nga ako sa mga banat mo! Baka marinig ka ng mga tao rito sa tabi natin. Pero sige na nga, mukha ka namang totoong modelo ngayon kaya naniniwala akong makukuha mo ang korona," nakangiti kong sagot.

​Agad namang sumulpot ang kaniyang baklang makeup artist sa gilid, hawak ang hairspray ngunit kitang-kita ang panginginig ng mga kamay sa tindi ng paghanga sa postura ni Kuya Ansel.

​"Oh my, Papa Ansel! Grabe naman 'yang kaguwapuhan na 'yan, hustisya naman para sa amin! Parang hindi ka naman yata mag-aaral dito, mukha kang tagapagmana ng isang malaking kumpanya! Pwede bang matapos ang event na ito ay ako naman ang maging asawa mo?" tili ng beki na halos maiyak na sa kilig habang inaayos ang buhok ni Kuya Ansel.

​Subalit gaya ng dati, kapag ibang tao na ang nagbibigay ng ganoong klaseng papuri, biglang ibinalik ni Kuya Ansel ang kaniyang pagiging suplado. Tiningnan niya lang ang beki nang malamig at tipid na sumagot nang walang emosyon.

​"Salamat po, pero may nagmamay-ari na po ng puso ko," maikli at seryoso niyang sagot na hindi man lang tinapunan ng ngiti ang makeup artist.

​Sa kabila ng kaniyang pagiging suplado, mas lalo pang kinilig ang beki at ang mga kasamahan nito sa gilid! Naghampasan pa sila sa braso dahil sa tindi ng karisma ng aking kuya.

​"Ay, grabe! Ang suplado pero ang lakas ng dating! Sige lang, Papa Ansel, kahit supladuhan mo ako gabi-gabi, okay lang sa akin basta ganiyan kagwapo ang haharap sa akin araw-araw!" bulalas ng beki na nagdulot muli ng tawanan sa aming paligid.

​Palihim na tumingin sa akin si Kuya Ansel habang inaayusan siya, at hinawakan niya nang mabilis ang kamay ko sa ilalim ng lamesa, itinutusok ang kaniyang mga daliri sa akin upang iparamdam na handang-handa na siyang umakyat muli sa entablado para sa huling laban.

Nang makalabas na kami sa backstage, pumwesto muli kami ng iba pang mga makeup artists sa pinakatapat at gilid ng stage upang makapanood nang malapitan. Agad na nagsimula ang category ng formal wear. Isa-isang rumampa ang mga kandidato na parang mga professional na modelo sa catealk. Todo-tilian at walang humpay na hiyawan ang sumalubong sa bawat isa, ngunit nang si Kuya Ansel na ang lumabas mula sa gilid ng tabing, tila ba nagkaroon ng sariling lindol sa loob ng gymnasium. Ang kaniyang tindig, ang perpektong lapat ng kaniyang tuxedo, at ang kaniyang mapang-akit na mukha ay literal na nagpatili sa buong unibersidad. Sobrang pogi kasi talaga ng aking Kuya Ansel ngayon.

​Matapos ang marangal na pagrampa na nakaformal, umakyat ang dalawang Master of Ceremonies sa gitna ng entablado upang ibigay ang susunod na mekaniks.

​"Ayan! Napakakisig at napakagaganda ng ating mga kandidato ngayong gabi! At ngayon, dumating na tayo sa isa sa mga pinakapasasabikang bahagi ng ating competition. We will now announce the Top 5 Muse and Escort who will advance to the final round-the Question and Answer portion!" malakas na anunsyo ng MC na agad namang nagpatahimik sa nagkakagulong crowd.

​Naging bingi ang katahimikan sa buong paligid habang isa-isang tinatawag ang mga pangalan ng mga nakapasok. Isa, dalawa, tatlo... Nagsisimula na akong kabahan at lamigin ang mga kamay dahil dalawang pwesto na lamang ang natitira para sa mga lalaki ngunit hindi pa rin naririnig ang pangalan ni Kuya Ansel. Napahawak ako nang mahigpit sa aking damit. Hanggang sa huling pwesto, bumasag ang boses ng MC sa mikropono.

​"And completing our Top 5 Escorts for tonight... Candidate Number 7 Anselio Sevilla from Senior High!"

​Kasabay ng pagbanggit sa kaniyang pangalan, sumabog ang pinakamalakas na hiyawan ng gabi! Todo-hiyawan ang mga tao, nagtatalon ang mga beki sa tabi ko, at maging ako ay hindi ko na napigilan ang aking sarili-napasigaw at napatalon na rin ako sa sobrang tuwa para sa aking kuya. Lahat ng kasama sa Top 5 ay pumunta sa gitnang harap ng entablado. Habang naglalakad siya patungo sa kaniyang bagong pwesto, nakangiti pa ring nakatingin nang diretso si Kuya Ansel sa akin, tila ba sinasabing nakuha niya ang unang hakbang para sa premyong kaniyang hihilingin sa akin mamaya.

​Nang sabihin na ng MC na magsisimula na ang Question and Answer portion, isa-isa silang tinawag upang bumunot ng kanilang makatapat na hurado. Dahil huli si Kuya Ansel sa pagkakatayo, siya ang naging huling sasalang. Napangiti at bahagya akong natawa nang palihim habang tinitingnan ko siya. Naalala ko kasi nung nakaraang linggo nang subukan ko siyang i-review at turuan para sa Q&A, hindi naman siya nakikinig sa akin; sa tuwing magbabasa ako ng tanong ay puro pagnanakaw ng halik at panggigigil lang ang ginagawa niya sa akin sa loob ng silid. Subalit alam kong matalino naman talaga si Kuya Ansel at may kakayahan siyang magtapos ng pag-aaral na may mataas na parangal o with honors, kaya alam kong may isasagot siya.

​Nang dumating ang kaniyang pagkakataon, lumapit siya sa lalagyan at bumunot. Laking gulat ng lahat nang ianunsyo ng MC kung sino ang nakuhang judge ni Kuya Ansel-ang pinakamataas na pinuno ng lungsod, si Gov Gustav Cariño.

​Habang inaabot kay Gov Cariño ang mikropono upang ibigay ang kaniyang tanong, narinig ko ang pabulong na pag-uusap ng dalawang makeup artist sa aking likuran.

​"Hala, day! Si Gov Gustav Cariño ang nakakuha sa kaniya! Teh, napapabalita na iba raw ang tinitipuhan niyan ni Gov. May chika na bakla raw 'yan sa totoong buhay at palaging may nakikitang kasama na mga bagets na pogi sa kaniyang mga out-of-town trips. Baka matipuhan niyan si Papa Ansel sa tindi ng kagwapuhan ng kuya mo ngayon!" marahas na bulong ng beki sa kaniyang kasama.

​Hindi ko na lamang pinansin ang narinig kong tsismis at itinuon ang aking buong atensyon sa gitna ng stage. Humawak si Gov Cariño sa mikropono, binalot ng isang seryoso ngunit may mapanuring ngiti ang kaniyang mukha habang tinitingnan mula ulo hanggang paa ang matipunong pangangatawan ni Kuya Ansel bago nagsimulang magsalita.

​"Magandang gabi sa iyo, Candidate Number 7. You look exceptionally dashing tonight in your tuxedo," pambungad na papuri ni Gov Cariño na may kasamang malalim na tono. "My question to you for tonight ay simple lamang ngunit nangangailangan ng lalim ng puso. In today's generation, we see various forms of relationships and expressions of love. For you, what is the true definition of love, and how far are you willing to go to protect the person you love, even if society does not understand or accept your relationship? Thank you."

​Nang marinig ko ang tanong ni Gov tungkol sa pag-ibig na hindi tinatanggap ng lipunan, biglang bumilis ang tibok ng aking puso. Parang tumama iyon sa mismong sitwasyon naming magkakapatid sa loob ng aming bahay. Nagkaroon ng kaunting bulung-bulungan sa crowd dahil sa bigat ng tanong.

​Kinuha ni Kuya Ansel ang mikropono. Wala man lang bakas ng kaba sa kaniyang mukha. Huminga siya nang malalim, inayos ang kaniyang tindig, at habang nagsisimulang magsalita ay nakatingin lang siya nang diretso sa aking mga mata sa ibaba ng stage, tila ba sa akin niya direktang ipinaparating ang kaniyang buong sagot na may kasamang matinding confidence.

​"Isang mapagpalang gabi sa inyo, Gov Gustav Cariño, at sa ating mga kagalang-galang na manonood. Para sa akin, ang tunay na kahulugan ng pag-ibig ay hindi isang bagay na idinidikta ng pamantayan ng ibang tao o ng lipunang ating ginagalawan. Ang pag-ibig ay isang unawaan-isang sagradong ugnayan sa pagitan ng dalawang tao na nagbibigay ng lakas, kaligtasan, at kapayapaan sa isa't isa sa kabila ng magulong mundo sa labas," pambungad ni Kuya Ansel gamit ang kaniyang napakagandang baritonong boses na naging dahilan ng pagtahimik ng buong gym upang makinig.

​Bahagya siyang humakbang paitaas, hindi inaalis ang kaniyang matatalim ngunit malambing na tingin sa akin.

​"At kung itatanong ninyo kung gaano kalayo ang kaya kong gawin upang protektahan ang taong mahal ko... Handa kong iwanan ang lahat ng karangyaan, handa kong harapin ang lahat ng panghuhusga at galit ng mundo, at handa kong ibigay maging ang aking sariling buhay. Dahil kapag tunay mong minahal ang isang tao, ang kaligayahan at kaligtasan niya ang magiging nag-iisa mong katotohanan. Hindi mahalaga kung hindi tayo tanggapin ng lipunan, dahil ang pag-ibig ay hindi kailangang dumaan sa boses ng marami upang maging tama-ito ay nagiging tama dahil dalawang puso ang nagpasya na manatiling tapat sa isa't isa hanggang sa huli. Maraming salamat po."

​Nang bitawan ni Kuya Ansel ang huling salita, sandaling natigilan ang buong gymnasium bago tuluyang sumabog sa isang napakalakas, nagkakagulo, at walang katapusang palakpakan at hiyawan! Maging si Gov Cariño ay napangiti nang malawak at paulit-ulit na tumango habang pumapaimbalong ang paghanga sa kaniyang mga mata. Tumingin muli sa akin si Kuya Ansel, may nakapaskil na mapagmataas na ngiti sa kaniyang mga labi, alam na alam niyang tinapos niya ang laban nang may perpektong marka para sa aming dalawa.

Nang matapos ang huling sagot ni Kuya Ansel, umakyat na muli ang dalawang MC sa gitna ng entablado habang hawak ang mga formal na folder na naglalaman ng official result. Ramdam na ramdam ang tensyon at excitement sa buong gymnasium.

​"Isang napakainit at napakagandang gabi muli! Maraming salamat sa ating napakahuhusay na Top 5 Muse and Escort para sa kanilang napakatalino at makabuluhang mga sagot na talagang nagpahirap sa ating mga kagalang-galang na hurado!" panimula ng lalaking MC habang itinataas ang kaniyang kamay upang pakalmahin ang nagkakagulong crowd.

​"Yes, partner! Pero bago natin malaman kung sino ang mag-uuwi ng pinakamataas na parangal ngayong gabi, let us first award the candidates who excelled in different categories. We will now announce the winners for our Corporate and Minority Awards!" dagdag naman ng babaeng MC.

​Dito na nagsimula ang sunod-sunod na paghakot ni Kuya Ansel ng mga parangal. Sa bawat kategoryang binabanggit, tila ba nagiging paulit-ulit na lamang ang pangalan ng Departamento ng Senior High School.

​"Our winner for the People's Choice and Audience Impact Award... goes to Candidate Number 7, Anselio Sevilla!"

​Sumunod na tinawag ang para sa natatanging kasuotan.

​"The candidate who best showcased the pride of our culture... Best in National Costume is none other than... Candidate Number 7, Anselio Sevilla!"

​At hindi pa doon natapos dahil maging ang pinakahuling pormal na pagrampa ay kaniya ring pinangunahan.

​"And showcasing absolute elegance and class on stage... our Best in Formal Attire is... Candidate Number 7, Anselio Sevilla!"

​Halos mapuno ang katawan ni Kuya Ansel ng mga kulay-asul at gintong sash, at halos hindi na magkasya sa kaniyang mga kamay ang mga plake at cash envelopes mula sa mga sponsors ng minor awards. Todo-hiyawan ang mga tao sa tabi ko. Ang mga makeup artists naman ay nagwawala na sa tuwa dahil ang inaayusan nila ang gabi-gabi na kung tawagin ay hakot award.

​Matapos ang pagbibigay ng mga minor awards, humakbang muli ang mga MC sa unahan upang ipahayag ang pinakamalaking sorpresa para sa magiging kampeon ngayong taon.

​"Ngayong gabi, ang ating magiging Grand Winners ay hindi lamang mag-uuwi ng prestihiyo at karangalan para sa kanilang departamento. Dahil sa kabutihang-loob ng ating pangunahing hurado, ang ating mananalong Grand Muse and Grand Escort ay makatatanggap ng malaking cash prize at opisyal na magiging Scholar mismo ni Gov. Gustav Cariño hanggang sa makapagtapos sila sa Kolehiyo sa kahit anong kursong kanilang piliin!"

​Nang marinig ko ang tungkol sa buong scholarship hanggang kolehiyo, lalong bumilis ang tibok ng aking puso. Malaking tulong ito para sa amin, lalo na't matagal nang pinapangarap ni Kuya Ansel na makapagtapos nang may mataas na parangal nang hindi naaalala ang mabigat na gastusin sa pag-aaral.

​Mabilis na tinawag ang Fourth at Third Runners-up hanggang sa dalawa na lamang ang natira sa gitna ng entablado para sa mga kalalakihan-si Kuya Ansel at ang pambato mula sa College Department. Magkaharap ang dalawa, magkahawak ang kanilang mga kamay habang nakatitig sa isa't isa, nag-aantay sa huling hatol.

​Pinatagal pa ng lalaking MC ang sandali, nilalapit ang mikropono sa kaniyang bibig na tila ba bibitawan na ang pangalan ngunit biglang hihinto.

​"Sino sa palagay ninyo ang mag-uuwi ng korona ngayong gabi? Ang pambato ba ng Junior high... o ang paborito ng marami mula sa Senior High?!" sigaw ng MC habang pinapakinggan ang magkakahalong sigaw at hiyawan mula sa magkabilang panig ng bleachers. "Alam niyo, partner, bago ko sabihin, gusto ko muna sanang magpasalamat sa canteen natin dahil napakasarap ng sopas kanina..."

​Natawa ang mga tao sa kaniyang hirit habang ang ilan ay naiinis na sa tindi ng kaba. Subalit sa isang iglap, biglang nagseryoso ang mukha ng dalawang tagapagsalita at sabay na binalingan ang opisyal na papel.

​"Our Grand Winner... School Escort of the Year 2026... is none other than... is none other that... Candidate Number 7, Anselio Sevilla of Senior High!"

​Sa segundong iyon, tuluyan nang nagwala ang buong paaralan. Nagsisigawan ang lahat, naglipana ang mga confetti sa ere, at maging ako ay tuluyan nang nawalan ng kontrol-napasigaw ako nang napakalakas at paulit-ulit na nagtatalon sa tabi ng mga makeup artists na nagyayakapan din sa labis na tuwa.

​Umakyat sa entablado si Gov. Gustav Cariño upang personal na isabit ang malaking gintong medalya, iabot ang malaking tseke ng cash prize, at ipatong ang marangal na tropeyo kay Kuya Ansel. Habang inaabot ang kamay ni Kuya Ansel para sa isang pormal na pagbati, napansin kong lumapit nang bahagya si Gov. Cariño sa tainga ng aking kuya at may binulong na mabilis. Dahil sa tindi ng ingay, tilian, at sound system sa buong gymnasium, silang dalawa lamang ang nakarinig sa kung ano mang pahiwatig o mensahe ang ibinigay ng gobernador, bago ito ngumiti nang makahulugan at tinapik ang balikat ni Kuya Ansel.

​"Ayan! Palakpakan natin ang ating mga bagong hirang na Grand Winners! And now, for their traditional Victory Walk, let us witness our Grand Muse and Grand Escort as they take their first walk of victory!" masayang anunsyo ng babaeng MC.

​Pinalakad na ng mga MC si Kuya Ansel kasabay ang nanalong babaeng kandidato sa kahabaan ng malawak na entablado. Habang naglalakad, may hawak na napakagwapo at nagtatagumpay na ngiti si Kuya Ansel habang kumakaway-kaway sa libu-libong mga taong walang tigil sa pagtawag sa kaniyang pangalan. Subalit sa kalagitnaan ng kaniyang pagrampa, lumingon siya muli sa ibaba ng stage-diretso sa pwesto kung nasaan ako. Tumingin siya sa akin nang may malalim na pagnanasa at pagmamalaki, tila ba ipinapaalala sa akin na natapos na ang kaniyang bahagi ng laban at oras na para sa regalo na kaniyang hihilingin mamaya sa aming pag-uwi.

Matapos ang engrandeng gabi ng patimpalak, unti-unti nang nag-alisan ang mga tao sa gymnasium na bakas pa rin ang labis na saya. Mabilis akong bumalik sa backstage upang tulungan si Kuya Ansel sa mga bitbitin niyang premyo at mga damit, ngunit laking gulat ko nang mapansing wala pa siya roon sa aming pwesto. Ang kaniyang mga sash at tropero ay nandoon lang sa lamesa pero ang kaniya mismong tuxedo ay wala na rin.

​Nagpasya akong lumabas muna sa likod ng backstage patungo sa may parking lot at loading dock kung saan mas presko ang hangin. Habang naglalakad ako sa madilim na pasilyo, laking gulat ko nang makasalubong ko si Kuya Ansel. Ang laki ng ngiti sa kaniyang mga labi, tila ba may mas malalim pang dahilan ang kaniyang kagalakan bukod sa pagkapanalo. Subalit nang bigla niyang mapansin ang aking paglapit, tila nagulat siya at bahagyang naging alerto ang kaniyang mga kilos.

​"C-Casper... nandiyan ka pala. Kanina ka pa ba rito sa labas? Hinahanap mo ba ako?" sunod-sunod na tanong ni Kuya Ansel, habang mabilis niyang ibinubulsa ang kaniyang cellphone sa kaniyang bulsa.

​Umiling ako at pilit na tinago ang aking pagtataka sa kaniyang reaksyon.

​"Hindi naman, Kuya Ansel. Kakapunta ko lang din dito sa labas dahil napansin kong wala ka roon sa pwesto natin sa backstage. Sabi ko baka nagpahangin ka lang dito sa labas," sagot ko sa kaniya habang nakatingin sa kaniyang mukha.

​Napatango na lamang si Kuya Ansel, tila nakahinga nang maluwag, sabay lumingon nang bahagya sa kaniyang likuran patungo sa may bukana ng kalsada. Sinundan ko ang kaniyang tingin at ang huling nakita ko na lamang ay isang napakamamahaling marangyang kotse na kulay itim na mabilis na humaharurot paalis, na sinundan pa ng dalawa pang itim na SUV na tila mga bodyguard nito. Bagamat nagtaka ako kung bakit nanggaling si Kuya Ansel sa direksyong iyon, pinili ko na lamang na huwag nang magtanong pa.

​Bago kami tuluyang lumisan sa unibersidad, magalang muna akong lumapit at nagpasalamat sa mga head organizers at sa mga makeup artists na walang sawang nag-ayos at nag-asikaso sa amin buong araw.

​"Maraming-maraming salamat po sa inyong lahat, lalo na sa pag-retouch at paggabay kay Kuya Ansel. Malaking bahagi po kayo ng tagumpay na ito ngayon," nakangiti kong pasasalamat sa kanila.

​"Naku, walang anuman, Casper! Kami nga ang dapat magpasalamat dahil napakagwapo ng kuya mo, talagang hindi kami nahirapang dalhin ang kaniyang mukha sa stage. Mag-ingat kayo sa pag-uwi, ha? Pakisabi kay Papa Ansel, deserve na deserve niya ang korona!" sagot naman ng head makeup artist habang kumakaway sa amin.

Habang papalabas kami, biglang nandilim ang mukha ni Kuya Ansel. "Kanino galing 'yan? May kumausap ba sa'yong lalaki habang wala ako kanina?" Pagalit na tanong niya habang tinuturo ang hawak ko na paper bag.

Nawala ang kaba ko sa dibdib dahil ang tinuturo niya ay ang regalo ni Kuya Lyndon. "Na'ko, Kuya. Sa'yo kaya 'to. Regalo ng isang tagahanga mo," Natatawang sambit ko. "Oh, ito. 'Di ko lang alam kung ano ang laman dahil para sa'yo naman kasi 'yan." Sabay abot ko ng paper bag sa kaniya.

Tila nawala ang dilim sa mukha niya at natawa na lang siya sa kabaliwan niya kaya natawa na rin ako.

​Nang sumakay na kami sa tricycle patungo sa aming pag-uwi, napansin kong patuloy pa rin ang pagiging kakaiba ng kaniyang ikinikilos. Ang laki ng ngisi sa kaniyang mukha habang walang tigil ang kaniyang mga daliri sa mabilis na pagpindot at pag-type sa kaniyang cellphone. Halatang may ka-text siya na labis na nagpapasaya sa kaniya. Dahil sa kuryosidad, bahagya akong sumilip sa kaniyang direksyon.

​"Kuya Ansel, kanina ka pa pindot nang pindot diyan sa cellphone mo habang nakangiti, ah? Sino ba 'yang kausap mo na tila ba mas mahalaga pa kaysa sa korona mo?" untag ko sa kaniya nang may halong panunukso.

​Sa isang iglap, mabilis na itinago ni Kuya Ansel ang kaniyang cellphone sa kaniyang gilid, ibinalik ang paningin sa daan, at pilit na ngumiti sa akin nang normal.

​"Ah, wala 'to, bunso... Marami lang kasing mga kaklase, guro, at mga kaibigan ang nagse-text at bumabati sa akin dahil sa pagkapanalo ko ngayon. Alam mo naman, kailangang maging magalang at magpasalamat sa kanila," paliwanag niya na tila ba nagmamadaling tapusin ang usapan.

​Hindi ko na muling pinilit pa ang usapin at nanahimik na lamang ako sa buong biyahe hanggang sa makarating kami sa aming tahanan. Saktong pagpasok namin sa pintuan, agad na bumungad sa amin sina Kuya Ismael at ang aming Papa Ezekiel na tila kanina pa nag-aabang sa sala. Salubong ang kanilang mga kilay ngunit bakas ang pananabik sa kanilang mga mukha.

​"O, kamusta ang event? Ano ang nangyari sa competition mo, Ansel? Nakuha mo ba ang parangal o nasayang lang ang pagod ng kapatid mo sa pag-asikaso sa'yo roon?" seryoso ngunit may pag-aalalang tanong ni Papa Ezekiel habang nakapatong ang mga kamay sa kaniyang baywang.

​Tuwang-tuwa na humakbang paitaas si Kuya Ansel, buong-buo ang kaniyang boses at may malawak na ngiti sa kaniyang labi habang itinataas ang malaking tropero at ang mga sash na kaniyang napanalunan.

​"Pa, Kuya Ismael! Ako po ang nanalo! Nakuha ko po ang Grand Winner para sa School Escort ng buong university!" malakas at may pagmamalaking sigaw ni Kuya Ansel sa buong sala.

​Ipinakita niya ang makakapal na cash envelopes, ang certificate ng buong scholarship mula sa pamahalaan, at ang mga plake ng kaniyang mga minor awards. Pagkatapos ay lumingon siya sa akin na may kasamang malambing na tingin.

​"At higit sa lahat, hindi ko po ito makukuha kung hindi dahil kay Casper. Siya po ang nag-asikaso, nag-alaga, at nagbigay sa akin ng swerte bago ako sumalang sa bawat pagrampa," dagdag ni Kuya Ansel na nagpasingkit sa aking mga mata dahil alam ko kung anong swerte ang kaniyang tinutukoy na ginawa namin sa dressing room.

​Dahil sa lakas ng aming ingay at tawanan sa sala, narinig kong bumukas ang mga pinto sa itaas at mabilis na nagsibabaan sa hagdanan sina Owell at Limuel na nakasuot pa ng kanilang mga pambahay na damit.

​"Hala, totoo ba 'yan?! Nanalo ka, Ansel?! Aba, ibang klase ka talaga! Sinasabi ko na nga ba at walang panama ang mga kalaban sa kapogian kakisigan mo na namana natin kay Papa!" gulat at tuwang-tuwang hirit ni Owell habang sinusuri ang malaking tropero.

​"Aba, Ansel, dahil dinalhan mo ng malaking karangalan ang pamilya natin ngayon, at may kasama pang cash prizes... parang alam ko na kung anong kasunod nito, ah? Magpainom ka naman! Kailangan nating i-celebrate 'tong pagkapanalo mo!" natatawang sigaw ni Limuel habang inaakbayan ang aming kuya.

​Natawa nang malakas si Kuya Ansel at mabilis na sumang-ayon sa mungkahi ng kaniyang mga kapatid, sabay sulyap kay Papa Ezekiel na tumango na rin bilang pagsang-ayon.

​"O sige, walang problema! Magpapainom ako bukas ng gabi, tutal naman ay Linggo at walang pasok sa kani-kanilang mga trabaho ang mga kuya natin at si Papa. Bibili tayo ng mga paborito ninyong inumin at pulutan para sa ating selebrasyon! Sa ngayon, magpapahinga na muna kami ni Casper dahil kanina pa kami pagod. Bunso, daan ka muna sa kwarto bago pumasok sa kwarto niyo ni Papa dahil may regalo ako sa'yo para sa pagaasikaso mo sa akin kanina." masayang pag-apruba ni Kuya Ansel na agad namang sinagot ng malalakas na hiyawan at apir nina Owell at Limuel sa loob ng aming bahay. Samantalang ako ay excited dahil may regalo sa akin si Kuya Ansel.

# Chapter 9

Chapter 9

Dahil sa tindi ng pagod mula sa maghapong pagtakbo, pag-aayos, at sa init ng kompetisyon sa unibersidad, kapansin-pansin na ang bigat ng mga talukap ng mata naming dalawa ni Kuya Ansel. Habang abala pa rin sina Owell, Limuel, at Kuya Ismael sa pag-uusap tungkol sa gaganaping inuman at selebrasyon kinabukasan, humanap ng pagkakataon si Kuya Ansel nang walang nakatingin. Lumapit siya sa akin sa may gilid ng pinto patungo sa kusina, hinawakan nang mabilis ngunit mariin ang aking pulso, at nagnakaw ng isang mabilis na halik sa aking pisngi bago bumulong nang napakahaliparong.

​"Bunso... dahil pagod na pagod tayong dalawa ngayon, palalagpasin ko muna ang gabing ito. Pero tandaan mo, bukas na bukas din... kapag lasing na lasing na silang lahat at walang makakapansin sa atin, kukunin ko na sa iyo ang tunay na premyo ko. Ihanda mo ang sarili mo, ha?" pabulong niyang banta sa aking tainga sabay kumindat nang may malalim na pagnanasa, bago siya tuluyang umikot at umakyat sa kaniyang silid na may nakasabit na nakakalokong ngisi sa mga labi.

​Naiwan akong nakatayo sa may dilim, hawak ang aking pisngi, at hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Paulit-ulit na sumasagi sa aking isip na hindi ako dapat kinikilig sa mga ganitong klaseng pahiwatig at galaw ng aking sariling kapatid, ngunit traydor ang aking katawan-nararamdaman ko ang tindi ng init na umakyat sa aking mukha at ang labis na pamumula ng aking mga pisngi habang mabilis ang tibok ng aking puso.

​Pagkalipas ng ilang sandali, nagpasya na rin akong pumasok sa kwarto namin ni Papa Ezekiel upang makapagpahinga. Nakahiga na si Papa sa kama, nakasandal ang ulo sa dalawang malalaking unan habang nagbabasa ng kaniyang mga papeles para sa trabaho sa Lunes. Nang mapansin niya ang aking pagpasok, agad niyang ibinaba ang kaniyang salamin at ipinagpag ang space sa kaniyang tabi upang anyayahan akong humiga.

​"O, Casper, halika na rito, bunso. Humiga ka na sa tabi ko. Kanina pa kita inaantay, alam kong napakahaba at napakapagod ng araw mo ngayon sa unibersidad," malambing na tawag sa akin ni Papa Ezekiel habang itinataas ang kumot para sa aming dalawa.

​Mabilis akong sumampa sa kama at nahiga sa kaniyang tabi. Binalot kami ng katahimikan ng gabi, ngunit maya-maya ay lumingon sa akin si Papa, may bakas ng labis na pagmamalaki at pagmamahal sa kaniyang mga matatandang mata habang marahan niyang hinahaplos ang aking buhok.

​"Casper, anak... Gusto ko lang magpasalamat sa iyo nang personal. Alam ko kung gaano kalaki ang sakripisyo at tulong na ibinigay mo kay Ansel para lamang makuha niya ang parangal na iyon ngayon. Kung hindi dahil sa pag-aasikaso mo sa kaniya, sa pagdadala ng mga gamit niya, at sa pag-gabay sa kaniya sa backstage, baka hindi ganoon katindi ang kumpiyansa ng kuya mo sa stage," seryoso at punong-puno ng emosyon na pahayag ni Papa Ezekiel.

​Tumingin ako sa kaniya, nadadala sa kaniyang mga salita.

​"Wala po iyon, Papa. Obligasyon ko naman po na tulungan si Kuya Ansel dahil pamilya tayo. At saka alam ko naman pong matagal na niyang gustong makuha 'yung scholarship para hindi na kayo mahirapan sa mga gastusin sa kolehiyo," sagot ko nang may mababang boses.

​Napatango si Papa, bahagyang nangingilid ang luha sa kaniyang mga mata habang patuloy ang paghaplos sa aking ulo.

​"Kahit na, anak. Sobrang bait mo talagang bata... Ikaw ang pinakamabait na anak at ang pinakamamahal na bunso ng pamilyang ito. Mapalad ako, ang mga kuya mo, at si Ansel na ikaw ang naging kasama namin sa bahay na ito. Palagi mong iniisip ang kapakanan ng iba bago ang sarili mo," dagdag pa ni Papa Ezekiel.

​Nang marinig ko ang mga papuring iyon mula sa aking ama, nakaramdam ako ng matinding halo ng emosyon. Kinilig ako sa labis na pagmamahal na ipinaparamdam niya sa akin, kaya naman dahan-dahan akong gumapang paitaas at sumiksik sa kaniyang leeg, ibinabaon ang aking mukha sa kaniyang balikat upang doon magtago.

​Natawa nang bahagya si Papa Ezekiel sa aking biglaang paglalambing. Ibinalot niya ang kaniyang malalaking kamay sa aking katawan, niyakap ako nang napakahigpit, at hinalikan ang tuktok ng aking ulo habang sabay naming ipinikit ang aming mga mata para sa isang mahimbing na tulog, bago ang nagbabadya at mapanganib na selebrasyon bukas ng gabi.

​Kinabukasan, maaga akong nagising dahil naramdaman ko ang bahagyang sinag ng araw na tumatama sa aming bintana. Dahan-dahan akong umupo sa kama at nilingon si Papa na kasalukuyan ay natutulog pa sa aking tabi. Kitang-kita ang pagod sa kaniyang mukha mula sa maghapong pagtatrabaho. Bago ako tuluyang bumangon, hindi ko napigilang mapangiti. Yumuko ako nang bahagya at marahang hinalikan si Papa sa kaniyang pisngi bilang pagpapakita ng aking walang katapusang pagmamahal sa kaniya bilang bunso.

​Nag-ingat ako sa bawat hakbang pababa ng hagdan upang hindi makalikha ng anumang ingay na makagigising sa mga kuya ko. Dumiretso ako sa kusina upang maghanda ng masarap at mainit na agahan. Nagpapakulo na ako ng barako na kape habang abala sa pagpiprito ng sinangag, itlog, at hotdog nang marinig ko ang mabibigat na yabag ng paa pababa ng hagdan.

​Nang lumingon ako, nakita ko si Kuya Limuel. Kakagising lang niya, gulo-gulo ang buhok, at salubong na salubong ang mga kilay. Agad na bumandera ang masama at mapanghusgang tingin niya sa akin habang naglalakad patungo sa hapag.

​"Hoy, bakla! Bilisan mo nga 'yang pagluluto mo! Kanina pa ako nagugutom, ang bagal-bagal mong kumilos para kang pagong!" bulyaw niya sa akin gamit ang kaniyang paos at magaspang na boses.

​Sanay na ako sa ganitong klaseng trato mula sa kaniya, kaya pinilit ko na lamang na maging mahinahon at hindi magpakita ng anumang galit. Huminga ako nang malalim bago sumagot.

​"Opo, Kuya Limuel. Paluto na po itong sinangag at mga ulam. Sandali na lang po at maihahain ko na ito para makakain ka na," mahinahon kong sagot habang ipinagpapatuloy ang paghahalo sa kanin.

​Bubuka pa lamang ang bibig ni Kuya Limuel upang magsalita muli at magpakawala ng iba pang masasakit na salita nang biglang sumulpot mula sa pintuan ng kusina si Kuya Ismael. Seryoso ang kaniyang mukha at halatang narinig ang lahat ng sinabi ni Limuel.

​"Limuel! Ano ba 'yang bunganga mo? Umagang-umaga, kung ano-anong masasamang salita na naman ang ibinubuga mo riyan kay Casper! Hindi mo ba kayang magsalita nang maayos?" may awtoridad at matigas na pagsaway ni Kuya Ismael sa kaniya.

​Napa-irap si Kuya Limuel at humalukipkip habang sumasandal sa sandalan ng upuan.

​"Bakit? Totoo naman ang sinasabi ko, ah? Mabagal naman talaga siya, at saka totoo namang bakla 'yan," pabalang na sagot ni Limuel na tila walang pakialam kung makasakit man siya.

​Mas lalong nagbago ang timpla ng mukha ni Kuya Ismael. Humakbang siya paitaas at muling pinagsabihan ang kaniyang kapatid.

​"Kahit na! Wala kang karapatang pagsalitaan siya nang ganiyan sa loob ng bahay na ito. Si Casper na nga itong maagang gumigising araw-araw para mag-alaga at mag-asikaso sa ating lahat, siya na nga ang nagluluto ng kakainin mo, tapos ganiyan pa ang isusukli mo sa kaniya? Matuto kang gumanap bilang mas matandang kapatid, Limuel!"

​Narinig ko ang bawat salitang binitawan ni Kuya Ismael, at sa sandaling iyon, tila ba naantig nang husto ang aking puso. Subalit bago pa magkasagutan nang mas malalim ang dalawa at tuluyang masira ang umaga, mabilis akong pumagitna sa kanila hawak ang mangkok ng bagong lutong ulam.

​"Kuya Ismael, Kuya Limuel, tama na po, pakiusap. Huwag na po kayong mag-away dahil lang sa akin. Narito na po ang pagkain, luto na po lahat kaya maaari na tayong mag-agahan nang mapayapa," pagmamakaawa ko sa kanila habang inilalatag ang mga plato sa mesa.

​Mabuti na lamang at hindi na sumagot pa si Kuya Limuel, bagamat ramdam pa rin ang kaniyang asar habang kukuha ng kanin. Maya-maya pa ay isa-isa na ring bumaba ang iba ko pang mga kuya kasabay si Papa Ezekiel na nakangiti na ngayon habang inaayos ang kaniyang garter ng pambahay na short.

​Nang maupo ang lahat, binalot kami ng masayang ingay ng pamilya habang sumasabay sa mabangong usok ng kape at sinangag. Habang sumusubo ng pagkain, biglang nagsalita si Kuya Ansel na nakaupo sa tapat ko, na may kasamang makahulugan at mapaglarong tingin sa aking mga mata.

​"Grabe, Bunso, napakasarap talaga nitong luto mo ngayon. Ang sarap ng timpla ng sinangag mo, eksaktong-eksakto ang alat at hindi nakakasawa. Kahit araw-arawin ko 'to, hinding-hindi ako magsasawa," puri ni Kuya Ansel na may kasamang malawak na ngiti, na alam kong may mas malalim pang kahulugan para sa aming dalawa.

​Ngunit ang mas lalong nagpataba ng aking puso ay nang biglang sumegunda si Kuya Owell na nasa tabi ni Papa.

​"Oo nga, Casper. Tama ang kuya mo. Napakasarap nitong ulam at kanin na ginawa mo ngayon. Salamat sa paghahanda ng agahan para sa amin, ha?" seryoso ngunit tapat na papuri ni Kuya Owell habang tumango sa akin.

​Bago lang sa aking pandinig na bigyan ako ng ganoong klaseng magagandang salita at pagkilala mula kay Kuya Owell, kaya naman hindi ko napigilang mapangiti nang napakalawak. Nakaramdam ako ng labis na kaligayahan na tila ba unti-unti nang nagiging maayos ang lahat sa amin. Natapos ang aming agahan na puno ng tawanan at kwentuhan tungkol sa mga nakakatawang nangyari sa gymnasium kagabi.

​Habang nagliligpit ako ng mga plato, nakita ko si Kuya Ansel na lumapit kay Papa Ezekiel na kasalukuyang nakaupo pa rin sa sala habang umiinom ng natitirang kape. Dinukot ni Kuya Ansel ang makapal na envelope mula sa kaniyang bulsa-ang cash prize na nakuha niya kagabi mula sa kaniyang pagkapanalo.

​"Pa, para sa inyo po ito. Gusto ko pong ibigay sa inyo ang malaking bahagi ng napanalunan ko kagabi para makatulong sa mga gastusin natin dito sa bahay at sa mga bayarin nina kuya," malambing na sabi ni Kuya Ansel sabay abot ng pera kay Papa.

​Agad na umiling si Papa Ezekiel at itinulak pabalik ang kamay ng aking kuya, bakas ang pag-aalinlangan sa kaniyang mga mata.

​"Naku, Ansel, anak... Huwag na. Sapat na sa akin na nakuha mo ang scholarship na iyon para sa kolehiyo mo. Malaking bawas na iyon sa iisipin ko. Sayo ang perang iyan, pagod mo ang naging puhunan mo riyan kagabi kaya itabi mo para sa mga personal mong pangangailangan," tanggi ni Papa.

​Subalit hindi nagpatalo si Kuya Ansel. Hinawakan niya ang kamay ni Papa at pinilit na ipasara ang mga daliri nito sa envelope.

​"Pa, tanggapin niyo na po, pakiusap. Para sa pamilya natin ito. At saka scholar na po ako ni Gov Cariño mula ngayon, ibig sabihin ay wala na akong babayarang matrikula sa kolehiyo. Kaya hindi ko na kailangan ng ganito kalaking pera para sa sarili ko. Mas magiging masaya ako kung magagamit natin ito dito sa bahay," mapilit na giit ni Kuya Ansel hanggang sa mapabuntong-hininga na lang si Papa at mapangiti nang may matinding pasasalamat.

​Matapos maibigay ang pera kay Papa, lumingon muli sa akin si Kuya Ansel. May dinukot siyang isa pang mas maliit na sobre mula sa kaniyang likurang bulsa at humakbang patungo sa akin sa kusina. Inabot niya ito sa aking mga kamay.

​"At siyempre, hindi pwedeng walang bahagi ang aking paboritong bunso. O, Casper, para sa iyo ito. Kunin mo ang perang ito at bumili ka ng kahit anong gusto mo-damit, sapatos, o kahit anong kailangan mo sa pag-aaral. Kulang pa nga iyan sa tindi ng tulong na ibinigay mo sa akin kagabi," nakangiting sabi ni Kuya Ansel habang inilalagay ang pera sa aking palad.

​Agad akong natigilan at binalak na ibalik ang sobre sa kaniya dahil ayaw kong isipin niya na ginawa ko iyon para lang sa pera.

​"Naku, Kuya Ansel, huwag na po. Hindi ko po kailangan ng pera. Masaya na akong nakita kang nanalo kagabi. Itabi mo na lang po ito para sa sarili mo-"

​Bago ko pa matapos ang aking pagtanggi, biglang sumabat si Papa Ezekiel mula sa sala, kasunod si Kuya Ismael na seryosong tumango sa amin.

​"Casper, anak, tanggapin mo na 'yan. Huwag mo nang tanggihan ang ibinibigay ng kuya mo," malambing na utos ni Papa.

​"Oo nga, Casper. Deserve na deserve mo 'yan pagkatapos ng lahat ng pag-asikaso at pagod na tiniis mo buong araw para lang alagaan si Ansel sa backstage. Kung hindi dahil sa'yo, baka hindi nakatutok nang ganiyan ang kuya mo sa kompetisyon. Tanggapin mo na bilang pasasalamat niya sa iyo," dagdag naman ni Kuya Ismael na may kasamang pag-apruba sa kaniyang tinig.

​Wala na akong nagawa kundi ang mapangiti na lamang nang may kasamang hiya at pasasalamat. Tinanggap ko ang sobre at maingat na itinabi ito sa aking bulsa.

​"Salamat po, Kuya Ansel... Maraming salamat din po, Papa, Kuya Ismael," mahiyain kong tugon habang nararamdaman ang pamumula ng aking mga pisngi.

​Natawa nang malakas si Kuya Ansel at binalingan ang kaniyang mga nakatatandang kapatid na kanina pa nakikinig sa amin sa kusina.

​"O, mga kuya, huwag kayong mag-alala! May natira pa naman dito sa bulsa ko na sapat na sapat para sa gaganapin nating inuman at selebrasyon mamayang gabi! Bibili ako ng maraming alak at masasarap na pulutan para masaya tayong lahat mamaya, walang magugutom at walang mabibitin!" masayang sigaw ni Kuya Ansel na agad namang sinagot ng malalakas na hiyawan at tawanan nina Kuya Limuel at Kuya Owell na handang-handa na para sa gabi ng kasiyahan.

Mabilis na lumipas ang mga oras at hindi ko namamalayan ang takbo ng panahon dahil naging abala ako sa buong maghapon. Matapos ang agahan, agad kong sinimulan ang general cleaning sa buong bahay-mula sa pagwawalis, pagmamapa, hanggang sa pagpupunas ng mga muwebles sa sala upang maging maayos ang pwesto ng mga kuya ko para sa kanilang inuman mamaya.

​Habang naglilinis ako, laking gulat ko nang lumapit si Kuya Ansel at nagpresentang tumulong sa akin sa pagbubuhat ng mga mabibigat na silya. Subalit ang kaniyang pagtulong ay may kalakip na kapilyuhan; sa tuwing lilingon sina Kuya Ismael o si Papa sa ibang direksyon, mabilis na sumusulpot si Kuya Ansel sa likuran ko, niyayakap ako nang mahigpit sa baywang, at nagnanakaw ng maiinit na halik sa aking leeg at pisngi habang may nakakalokong ngisi.

​"Kuya Ansel, tama na nga... baka may makakita sa atin, mapagalitan pa tayo ni Papa," pabulong at nanginginig kong saway sa kaniya habang pinamumulahan ng pisngi.

​Kumindat lang siya sa akin bago lumayo nang bahagya.

​"Sabi ko naman sa iyo, bunso, paunang tikim pa lang 'yan. Mas matindi ang kukunin kong premyo sa iyo mamaya kapag tulog o lasing na silang lahat," pabulong niyang sagot bago bumalik sa pagbubuhat.

​Nang sumapit ang gabi, dumiretso na ako sa kusina upang ihanda ang mga pulutan na kanilang hiningi habang sila naman ay nagsisimula nang maglatag ng mga baso at yelo sa sala. Nagpiprito ako ng tokwa't baboy at nagigisa ng sisig nang magsimulang umalingawngaw ang malalakas nilang boses at tawanan. Malinaw kong naririnig mula sa kusina na puro tungkol sa mga babae, panliligaw, at mga nakaraang karelasyon ang usapan nila.

​Habang nagkakatuwaan ang lahat, biglang sumabat ang boses ni Kuya Owell na may kalakip na pait at seryosong tono, dahilan upang sandaling matigil ang tawanan.

​"Naku, tigilan niyo nga ako sa usapang babae na 'yan! Kung ako sa inyo, huwag kayong masyadong magtitiwala. Sa panahon ngayon, mahirap nang ibigay ang buong tiwala sa mga babae-iiwanan at sasaktan lang kayo niyan sa huli. Mas mabuting mapag-isa kaysa magpakagago," matigas na pahayag ni Kuya Owell.

​Natawa nang malakas sina Kuya Limuel at Kuya Ansel sa kaniyang narinig.

​"Aba, si Owell, napakahalimuyak pa rin ng pait sa puso! Hanggang ngayon ba naman ay hindi mo pa rin nakakalimutan ang ex mo? Hayaan mo na 'yan, uminom ka na lang para makalimot!" panunukso ni Kuya Limuel sabay salok ng alak sa baso nito.

​Nang matapos ko nang mailuto at maihanda ang lahat ng pulutan sa mga platito, maingat ko itong binuhat patungo sa sala upang ihain sa kanilang mesa. Kitang-kita ko ang pamumula ng kanilang mga mukha dahil sa tindi ng sipa ng alak. Gusto ko sana silang samahan at tumabi sa gilid upang makinig lang sa kanilang mga kwento kahit hindi naman ako iinom, ngunit bago pa man ako makaupo, agad akong pinatigil ni Kuya Ismael at ni Papa Ezekiel.

​"O, Casper, anak, salamat dito sa napakasarap na pulutan, ha? Pero pagkatapos mo riyan, pumasok ka na sa kwarto at magpahinga. Bawal ka pa rito sa inuman namin, masyado ka pang bata para sa ganitong usapan ng mga may edad," seryoso ngunit malambing na utos ni Papa Ezekiel habang tinatapik ang aking balikat.

​Sumang-ayon naman agad si Kuya Ismael habang inaayos ang mga baso.

​"Oo nga, Casper. Pumasok ka na muna sa silid mo at mag-review o mag-cellphone roon. Kung may kailangan man kaming ipadagdag na pulutan o yelo mamaya, tatawagin ka na lang namin nang malakas, sige na," dagdag ni Kuya Ismael.

​Wala akong nagawa kundi ang tumango na lamang nang bahagya, bagamat may kaunting panghihinayang.

​"Sige po, Papa... mga Kuya. Kung may kailangan pa po kayong ipagluto o ipabili na yelo roon sa tindahan, sumigaw lang po kayo sa labas ng pinto ng kwarto, ha?" paalam ko sa kanila bago ako tumalikod at pumasok sa silid namin ni Papa.

​Kasalukuyan akong nakahiga sa malambot na kama, tahimik na naglalaro ng mga paborito kong mobile games sa cellphone ni Papa upang pasapatin ang oras, nang biglang marinig ko ang dahan-dahang pag-ikot ng doorknob ng pinto. Bumukas ito nang bahagya at laking gulat ko nang pumasok si Kuya Owell. Mabilis niyang isinara ang pinto sa kaniyang likuran at agad na itinaas ang kaniyang hintuturo sa kaniyang labi upang magsenyas na huwag akong lilikha ng anumang ingay.

​Bumulong siya nang napakahina habang mabilis na lumalapit sa gilid ng kama kung nasaan ako. Bakas sa kaniyang mukha ang tindi ng pagnanasa na pinalakas pa ng nainom niyang alak.

​"Casper... bilisan mo lang pagtatrabaho mo sa akin. Saglit lang kitang papachupain. Nagdahilan lang ako sa ibaba na may kukunin lang akong gamit dito sa kwarto nina Papa kaya kailangang mabilis tayo bago pa sila magtaka o makahalata sa tagal ko," nagmamadali at pabulong niyang utos sa akin habang binubuksan na ang butones ng kaniyang pantalon.

​Kahit nakaramdam ako ng matinding pag-aalinlangan at takot sa aking dibdib, alam kong wala akong magagawa upang tanggihan siya. Dahan-dahan akong bumaba mula sa kama at lumuhod sa kaniyang tapat sa sahig, habang ang aking puso ay mabilis ang pagtibok. Inilabas niya ang kaniyang matigas at nagbabagang ari na may amoy ng alak, at dahan-dahan ko itong isinubo sa aking bibig.

​Nagsimula akong gumalaw paitaas at paibaba nang marahan, ginagawa ang aking makakaya upang mapabilis ang kaniyang paglabas. Napahawak si Kuya Owell nang mahigpit sa aking buhok, habang ang kaniyang ulo ay nakatingala sa kisame upang pigilin ang lakas ng kaniyang boses. May mga mahihinang ungol ang lumabas sa kaniyang bibig na pilit niyang binubusal sa kaniyang sariling mga kamay.

​"Ah... p-puta, Casper... ang sarap... bilisan mo pa nang bahagya, sige..." pabulong niyang daing habang pabilis nang pabilis ang kaniyang paghinga.

​Pagkalipas ng ilang minuto ng walang patid na pagbomba, naramdaman ko ang matinding panginginig sa kaniyang buong katawan at ang pagbabaon ng kaniyang mga daliri sa aking anit nang bigla siyang tuluyang milabasan sa loob ng aking bibig. Napapikit ako nang mariin habang pilit kong hinaharap ang tindi ng lapot at init ng kaniyang likido. Tumingin siya sa akin pababa, seryoso ang kaniyang mga mata.

​"Lunukin mo 'yan, Casper... huwag mong iluluwa, lunukin mo lahat," mariin niyang bilin sa akin.

​Wala akong nagawa kundi ang sundin ang kaniyang utos at dahan-dahang nilunok ang kaniyang labi. Matapos iyon, napangiti si Kuya Owell nang may matinding ginhawa at kasiyahan. Inayos niya ang kaniyang pantalon at ibinalik ang kaniyang pagiging pormal, sabay yumuko nang bahagya upang hawakan ang aking mukha at mag-iwan ng isang mabilis na halik sa aking mga labi.

​"Napakabait mo talagang bunso... Maraming salamat, Casper. Ipagpatuloy mo lang 'yan," pabulong niyang papuri bago siya mabilis na lumingon sa pinto, binuksan ito nang dahan-dahan, at tuluyang lumabas upang bumalik sa inuman sa ibaba na tila walang anumang nangyari.

​Nang maiwan akong mag-isa sa silid, agad akong tumakbo patungo sa banyo na nakakabit sa kwarto. Mabilis kong binuksan ang gripo, naghugas ng mukha, at agad na kumuha ng bote ng mouthwash upang magmumog nang paulit-ulit hanggang sa mawala ang lasa at amoy ng kaniyang likido sa aking bibig, habang pilit kong pinapakalma ang aking sarili para sa nalalapit pang gabi.

Lumalim nang husto ang gabi at unti-unti nang napalitan ng bingit ng katahimikan ang dating maingay na tawanan sa ibaba. Napatingin ako sa orasan sa pader ng kwarto-maghahatinggabi na. Dahil wala na akong naririnig na kalansing ng mga baso, nagpasya akong bumaba upang tignan ang lagay nila at magligpit ng mga kalat sa sala.

​Pagkababa ko ng hagdan, naitulak ko ang aking sariling bibig sa tindi ng eksenang sumalubong sa akin. Bagsak na bagsak ang lahat. Si Papa Ezekiel ay nakasandal sa sofa habang malakas na humihilik, samantalang sina Kuya Ismael, Kuya Owell, at Kuya Limuel ay nakadapa na sa mesa, napapaligiran ng mga bakanteng bote ng alak at natuyong pulutan. Isa-isa ko silang nilapitan at tinapik sa balikat upang gisingin.

​"Papa... Kuya Ismael... Gising po kayo riyan, lumipat kayo sa kwarto niyo at baka sipunin kayo rito sa sala," mahina kong yogyog sa kanila, ngunit ungol at malalalim na paghinga lamang ang isinasagot nila sa akin. Sobrang hihimbing ng tulog ng mga lingo sa alak.

​Subalit nang humakbang ako patungo sa dulo ng sofa at bahagyang tapikin ang binti ni Kuya Ansel, laking gulat ko nang mabilis na bumukas ang kaniyang mga mata. Walang bakas ng antok, bagkus ay isang matalim at mapaglarong ngisi ang agad na gumuhit sa kaniyang mga labi na tila ba kanina pa niya inaantay ang pagkakataong ito.

​"O, bunso... nandiyan ka na pala. Kanina pa kita inaantay na bumaba," pabulong niyang saad, medyo paos ang boses dahil sa alak ngunit alerto ang kaniyang pagkilos.

​Huminga ako nang malalim upang itago ang biglaang kaba sa aking dibdib at mabilis na nag-isip ng idadahilan.

​"K-Kuya Ansel... buti gising ka pa. Pwede mo ba akong tulungan muli? Hindi ko kayang buhatin mag-isa sina Papa at ang mga kuya natin paakyat sa kani-kanilang mga silid. Masyado silang mabibigat," pakiusap ko sa kaniya.

​Tumango si Kuya Ansel, dahan-dahang tumayo, at mas lalong lumawak ang kaniyang ngisi.

​"Oo naman, walang problema. Sabi ko naman sa'yo, basta ikaw ang humingi, hinding-hindi kita matatanggihan," makahulugan niyang sagot.

​Unang-una naming binuhat si Kuya Ismael, kasunod si Kuya Owell, at isinunod namin si Kuya Limuel patungo sa kani-kanilang mga higaan. Sa bawat lapag namin sa kanila, hindi ko kayang iwanan sila nang ganoon na lamang kaya kumuha ako ng palanggana na may malamig na tubig at bimpo upang punasan sila para mahimasmasan.

​Habang maingat kong pinupunasan ang mukha at braso ni Kuya Limuel upang matanggal ang lagkit ng pawis at amoy-alak, bigla itong umungol nang galit at bahagyang nag-alburoto kahit nakapikit ang mga mata.

​"Punyeta... umalis ka nga riyan... wag mo 'kong hawakan... tangina..." magaspang at barumbadong pagmumura ni Kuya Limuel habang pabalagbag na itinatabig ang kamay ko.

​Napatigil ako nang bahagya, ngunit hindi ko na lamang pinansin ang kaniyang pag-atungal dahil alam kong dala lamang iyon ng kalasingan. Ipinagpatuloy ko pa rin ang paglilinis sa kaniya nang may buong pasensya bago namin siya kinalatan ng kumot.

​Ang huli naming binuhat paakyat sa aming kwarto ay si Papa Ezekiel. Maingat namin siyang inihiga sa kaniya mismong pwesto sa kama. Kumuha muli ako ng bagong bimpo upang punasan ang kaniyang noo at leeg upang maging kumportable ang kaniyang tulog. Habang abala ako sa pag-aalaga kay Papa, napansin kong tahimik na nakatayo sa may gilid ng pinto si Kuya Ansel. Hindi pa siya lumalabas, at ang kaniyang mga mata ay mariing nakatitig sa bawat galaw ko, tila isang leon na nag-aabang sa kaniyang huli.

​Nang matapos ako, hinarap ko siya nang may pag-aalinlangan.

​"Kuya Ansel, tapos na tayo... salamat sa tulong, ha? Pwede ka na ring bumalik sa kwarto mo para makapagpahinga," mahina kong paalam.

​Subalit sa halip na umalis, humakbang siya paitaas at tuluyang hinarangan ang daan. Ang amoy ng alak sa kaniyang hininga ay humalo sa kaniyang pamilyar na pabango.

​"Tapos na ang trabaho mo para sa kanila, Casper... pero ang usapan nating dalawa, hindi pa tapos. Oras na para kukunin ko na ang premyo ko sa iyo. Sumunod ka sa kwarto ko ngayon din, huwag kang gagawa ng ingay na makagigising kay Papa," pabulong ngunit mariing utos ni Kuya Ansel, habang ang kaniyang mga mata ay nagliliyab sa pagnanasa.

​Naramdaman ko ang tindi ng panginginig at takot sa aking mga tuhod. Ang puso ko ay tila gustong sumabog sa tindi ng kaba, ngunit alam kong wala akong magagawa upang takbuhan ang kaniyang utos sa loob ng bahay na ito. Dahan-dahan akong sumunod sa kaniyang likuran habang naglalakad siya patungo sa kaniyang sariling silid sa dulo ng pasilyo.

​Pagkapasok na pagkapasok namin sa loob ng kaniyang kwarto, agad niyang ibinalibag nang bahagya ang pinto at hinarap ako habang nakasandal sa dingding.

​"I-lock mo ang pinto, Casper. Siguraduhin mong walang makabubukas niyan mula sa labas," utos niya nang may gumaralgal na boses.

​Nanginginig ang aking mga daliri habang inikot ko ang lock ng pinto. Pagkaikot ko, binalingan niya ako at binitawan ang mga salitang aking kinatatakutan.

​"Maghubad ka na ng damit mo, bunso. Sige na... Tanggalin mo lahat 'yan. Huwag kang matakot sa akin, dahil ipinapangako ko sa'yo, magugustuhan mo rin itong premyong hihingin ko sa iyo ngayong gabi," pilit at lasing niyang utos habang unti-unting lumalapit sa aking pwesto.

​Napahakbang ako pabalik hanggang sa sumadsid ang aking likod sa pinto. Nagsimulang mangilid ang luha sa aking mga mata sa tindi ng takot.

​"K-Kuya Ansel... please, ayaw ko po... Lasing ka lang po ngayon, pakiusap bumalik na tayo sa kwarto natin at matulog..." pagmamakaawa ko sa kaniya habang nakalagay ang aking dalawang kamay sa aking dibdib bilang depensa.

​Subalit ang tindi ng tama ng alak at ang matagal na niyang pinipigilang pagnanasa ay tuluyan nang lumango sa kaniyang kaisipan. Hindi niya pinansin ang aking pagtanggi. Sa isang mabilis na galaw, hinawakan niya nang mahigpit ang aking mga kamay, binuhat ako patungo sa kaniyang malawak na kama, at marahas ngunit may pag-iingat akong ipinahiga roon.

​Bago pa man ako makabangon o makasigaw, mabilis na pumaibabaw ang kaniyang matipunong pangangatawan sa akin. Ikinulong niya ang aking buong katawan sa ilalim niya, habang ang kaniyang mukha ay ilang pulgada na lamang ang layo sa akin. Tinitigan niya ako nang may matinding emosyon-isang halong pagmamahal, kabaliwan, at pagnanasa.

​"Mahal na mahal kita, hon... Sobrang mahal kita, Casper. Akin ka lang ngayong gabi..." pabulong niyang daing na punong-puno ng init.

​At bago ko pa man maibuka ang aking bibig upang magprotesta, tuluyan nang ibinaba ni Kuya Ansel ang kaniyang mukha at nilapat ang kaniyang mga labi sa akin. Binalot niya ako ng isang napakabasa, mapusok, at walang katapusang halik na humigop sa aking hininga, tuluyang nilulunod ang aking takot sa tindi ng kaniyang nagbabagang pag-ibig sa gitna ng kadiliman.

Ipinagpatuloy ni Kuya Ansel ang kaniyang mapusok na pag-angkin. Unti-unting bumaba ang kaniyang mga labi mula sa aking bibig, lumapat sa aking panga, bumaba sa aking leeg, hanggang sa marating nito ang aking dibdib. Ang bawat dampi ng kaniyang mainit na hininga at ang mararahas na sipsip sa aking balat ay nagdulot ng kakaibang kuryente sa aking katawan.

​"Ah... K-Kuya Ansel... t-tama na po..." mahina at nanginginig kong ungol, hindi ko na mapigilan ang tunog na lumalabas sa aking labi.

​Sinubukan kong itulak ang kaniyang matitigas na balikat upang paalisin siya sa ibabaw ko, ngunit sa laki at bigat ng kaniyang pangangatawan, walang nagawa ang maliit kong borte. Tila ba lalo lamang siyang nagagatungan sa kaniyang ginagawa sa tuwing pumipiglas ako.

​Bumaba pa nang husto ang kaniyang mga halik sa aking tiyan hanggang sa marating niya ang aking ibaba. Sa isang mabilis at puwersahang pagkilos, itinaas ni Kuya Ansel ang aking dalawang binti at isinampal ang mga ito sa kaniyang matitigas na balikat. Tumingin siya sa akin nang may nanlilisik at lasing na mga mata.

​"Fuck, Casper... Ang bango mo, hon. Ngayon, sagutin mo ako nang tapat... Sinunod mo ba ang iniutos ko sa'yo kanina pagkatapos ng hapunan? Nilinis mo ba nang husto 'yang butas mo at prutas lang ang kinain mo gaya ng iniwan ko sa iyong mansanas, pinya at saging?" tanong niya habang mabilis ang kaniyang paghinga, bakas ang pagiging dominanteng kuya.

​Naiiyak akong tumango habang nakahawak ang mga kamay ko sa kaniyang kama.

​"O-Opo, kuya... sinunod ko po... Lahat po ng sinabi niyo, ginawa ko... Kaya please po, t-tama na..." pagmamakaawa ko, umaasang maaawa siya sa akin.

​Subalit parang walang narinig si Kuya Ansel. Ang kaniyang malalaking palad ay biglang lumapag at marahas na nilamutak ang aking butas, hinahawakan at pinipiga ang aking laman nang walang kaundangan.

​"Ah! H-Huwag po, Kuya! Nakakakiliti... t-tama na, pakiusap!" napaungol ako nang malakas sa gulat at kiliti, at sa hindi mapigil na instinto ay napasabunot ako sa kaniyang gulo-gulong buhok.

​Pilit kong inilalayo ang kaniyang mukha ngunit mas lalo lang siyang nanggigil. Hanggang sa maramdaman ko ang biglaang paglapat ng kaniyang dulo ng daliri, at sa isang saksak ay ipinasok niya ang isang daliri sa loob ng aking masikip na butas.

​"A-Aray! Kuya! Masakit! P-Pakiusap, masakit po!" napaiyak na ako nang tuluyan, lumandas ang maiinit na luha sa aking mga pisngi dahil sa biglaang hapdi na naramdaman ko.

​"Shh... Sige lang, umiyak ka lang, hon... Gago, napakasikip mo! Masasanay rin 'yan, konting tiis na lang... Hinahanda ko lang 'tong butas mo para hindi ka mapunit mamaya kapag pumasok na ako. Fuck, ang sarap mo," pabulong at magaspang na mura ni Kuya Ansel habang dahan-dahang ginagalaw ang kaniyang daliri sa loob ko upang luwangan ako.

​Nang makita kong wala talaga akong magagawa at baka lalo lang siyang magalit o saktan ako kapag lumaban pa ako, nagpaubaya na lamang ako muli. Hinayaan ko ang aking katawan na sumunod sa kaniyang nais. Mula sa isang daliri, naramdaman ko ang pagdagdag ng kaniyang pangalawang daliri, hanggang sa maging tatlo na ito na sabay-sabay na pumapasok at bumabatak sa aking unawaan.

​"B-bakit ganito ka kasikip, Casper? Putang ina, parang hindi pa nabubuksan 'to kailanman... Ahh, fuck, pinapahirapan mo ako, hon..." sunod-sunod na mura ni Kuya Ansel, habang ang pawis ay tumatagaktak na mula sa kaniyang noo patungo sa aking dibdib sa tindi ng kaniyang pagtatrabaho sa ibaba ko.

​Matapos ang ilang sandali ng pagluwag, bigla niyang hinugot ang kaniyang mga daliri na nagpadama sa akin ng malamig na hangin, ngunit agad niya akong hinila paitaas sa kaniyang tapat at seryosong nag-utos.

​"Bumangon ka riyan, Casper. Isubo mo 'tong burat ko... Sige na, dilaan mo, basain mo nang husto ng laway mo para maging madulas ang pagpasok ko mamaya. Gawin mo na, bilis," utos niya habang inihaharap sa aking mukha ang kaniyang naglalakihang ari na galit na galit na at may lumalabas nang likido sa dulo.

​Wala akong nagawa kundi ang sumunod. Lumuhod ako sa ibabaw ng kama at dahan-dahang ibinuka ang aking bibig upang tanggapin ang kaniyang laki. Nagsimula ko itong isubo at basain gamit ang aking dila, pinupuno ng laway ang bawat ugat nito gaya ng kaniyang nais. Umabot ng halos limang minuto ang ganoong eksena, habang naririnig ko ang kaniyang malalalim na pagbuntong-hininga at pag-ungol sa ibabaw ng aking ulo habang hawak ang aking buhok.

​Nang maramdaman niyang sapat na ang dulas, bigla niya akong itinulak muli pabalik sa pagkakahiga. Pumaibabaw siyang muli, hinawakan ang aking dalawang kamay at idiniin ang mga ito sa gilid ng aking ulo upang hindi ako makagalaw. Tinitigan niya ako nang diretso sa mata, seryoso at walang biro ang kaniyang tinig.

​"Ngayon, Casper... papasukin ko na 'to. Huwag na huwag kang sisigaw, kahit anong sakit ang maramdaman mo, pigilin mo ang boses mo dahil baka magising si Papa sa katabing kwarto. Naintindihan mo ba?" mariin niyang banta habang ipinapatong na ang dulo ng kaniyang ari sa aking nag-aabang na butas.

​Nanginginig at may kasamang matinding takot, wala akong nagawa kundi ang tumango na lamang nang dahan-dahan habang ipinipikit ang aking mga mata, nag-aabang sa susunod na mangyayari sa madilim na gabi.

Tuluyan nang bumuhos ang mga luha sa aking mga mata nang maramdaman ko ang marahas at pilit na pagdiin ni Kuya Ansel sa ulo ng kaniyang dambuhalang ari sa aking masikip at nagmamakaawang butas. Pakiramdam ko ay pinuputol ang aking katawan sa dalawa. Napakagat ako sa aking sariling labi upang pigilin ang malakas na tili, habang pilit pa ring bumubulong sa kaniya.

​"K-Kuya... pakiusap... ahh, m-masakit... m-masakit po talaga..." pabulong kong daing habang pilit na isinusiksik ang ulo ko sa unan.

​Subalit tila nawalan na ng rason si Kuya Ansel dahil sa tindi ng sipa ng alak at pagnanasa. Walang pakialam kung nasasaktan ako, lalo pa niyang idiniin ang kaniyang baywang. Nang tuluyan nang bumaon ang ulo ng kaniyang ari sa loob ko, napanganga siya at nagpakawala ng isang napakalalim at garalgal na ungol.

​"Ahhh... s-shit... puta, Casper... fuck..." dinaluhong niya ako ng kaniyang bigat habang dahan-dahan, pulgada bawat pulgada, na ipinapasok ang buong kahabaan ng kaniyang pagkalalaki sa aking unawaan.

​Napapaaray ako sa matinding hapdi, bawat urong-sulong ng kaniyang pagpasok ay tila sumusunog sa aking laman. Samantalang si Kuya Ansel naman ay napapaungol sa labis na sarap, nakapikit ang mga mata at nakanganga habang humihigop ng hangin. Nang tuluyan na niyang maipasok nang sagad at dambuhala ang kaniyang ari hanggang sa dulo ng aking sinapupunan, napasandal siya sa aking dibdib at napamura nang napakalakas ngunit pabulong.

​"P-Putang ina... putang ina mo, bunsooo... S-Sobrang sikip moo... Ahh, gago, parang sisikipan mo ako nang todo... fuck, ang sarap mo, Casper..." ungol niya habang nanginginig ang kaniyang mga balikat sa ibabaw ko.

​Subalit nang maramdaman niya ang panginginig ng aking katawan at nang mapansin niyang basang-basa ng luha ang aking buong mukha habang nakakagat pa rin sa unan, tila bahagyang natauhan ang kaniyang lasing na isipan. Bahagyang lumambot ang kaniyang tingin, ngunit hindi niya inalis o hinugot ang kaniyang ari na kasalukuyang nakabaon nang sagad sa loob ko.

​"H-Hon... sorry... Sorry, bunso, nasaktan ba kita nang husto? Shh... sige na, huwag ka nang umiyak, pakiusap... Hindi muna ako gagalaw, ha? Mananatili lang ako sa loob mo para makapag-adjust 'yang butas mo... Konting tiis na lang, mahal ko," pabulong at nag-aalala niyang sabi habang pinupunasan ng kaniyang hinlalaki ang mga luha sa aking pisngi.

​Nanatili kaming ganoon sa loob ng ilang minuto. Habang nakabaon siya, unti-unting nawawala ang matinding hapdi at unti-unting napapalitan ng isang kakaiba at nakatutunaw na init. Nang maramdaman ni Kuya Ansel na lumuwag na nang bahagya ang aking unawaan at hindi na ako ganoong kasing-bato, dahan-dahan na siyang nag-atras-abante.

​Sa bawat marahang urong at malalim na saksak ng kaniyang ari, nasasaktan pa rin ako, ngunit unti-unti itong napapalitan ng matinding kiliti at kakaibang sarap na pilit kong itinatanggi sa aking sarili. Nananaig pa rin sa aking isipan ang katotohanang mali ito, na ayaw ko ang nangyayaring ito sa amin ng aking kapatid, ngunit ang aking katawan ay tuluyan nang sumusuko sa kaniyang bawat galaw.

​Napangiti nang malawak si Kuya Ansel nang mapansin niyang hindi na ako nagpupumiglas at hindi na ako nagmamakaawang masakit. Lalong bumilis at lalong naging malalim ang kaniyang bawat saksak.

​"Sabi ko naman sa'yo, 'di ba? M-Masarap, hon, 'di ba? Sabi ko sa'yo masasarapan ka rin kapag hinayaan mo lang ako... Fuck, Casper, ang sarap mong bayuhin... s-shit, akin ka na talaga," pabulong niyang saad na may kasamang malalalim na ungol.

​Yumuko siya at muli akong hinalikan nang napakarahas at mapusok habang patuloy na binabaywang ang aking ibaba. Sa tindi at diin ng kaniyang bawat bayo, hindi ko na rin mapigilan ang aking sarili. Napapaungol na ako nang mahina sa kaniyang bibig, at ang aking mga kamay ay napakapit at napakamot nang mariin sa kaniyang matipunong likod, iniiwan ang mga pulang marka ng aking mga kuko sa kaniyang balat habang sinasabayan ko ang kaniyang ritmo.

​"Ah... h-mm... K-Kuya... ahh..." hindi ko na alam kung ano ang aking nabibitawang tunog sa tindi ng sensasyon.

​Di nagtagal, naramdaman ko ang mas lalong pagbilis at pag-init ng kaniyang bawat saksak. Nagmumura na siya nang mahina at gumaralgal na ang kaniyang boses. Sa isang biglaang pagkilos, hinila niya ako paitaas, dahilan upang mapaupo kaming dalawa sa kama habang nakasara pa rin ang kaniyang ari sa loob ko. Niyakap niya ako nang napakahigpit, ibinaon ang kaniyang mukha sa aking leeg, at nanginginig na bumulong malapit sa aking tainga.

​"S-Sht, Casper... l-lalabasan na ako, hon... putang ina, hindi ko na kayang pigilin... Ayan na, bunso... b-bubuntisin ka na ni kuya moooo... tangina, s-sipsipin mo lahat ng tamod ni kuyaaa... ahhh!" malakas at paos niyang ungol habang isinusumpit nang sagad ang kaniyang baywang.

​Dito na naramdaman ko ang sunod-sunod at malalakas na pagputok ng kaniyang mainit at malapot na semilya sa pinakamalalim na bahagi ng aking loob. Ramdam ko ang bawat pintig ng kaniyang ari habang ibinubuga nito ang kaniyang buong likido sa loob ko. Si Kuya Ansel naman ay walang itinatangging mura nang mura malapit sa aking tainga, habang ang kaniyang buong katawan ay nanginginig sa tindi ng orgasm, nananatiling nakayakap nang napakahigpit sa akin habang dahan-dahang tinatapos ang gabi ng aming pagpapakasala.

Nananatiling nakabaon si Kuya Ansel sa loob ko habang napakahigpit ng pagkakayakap niya sa aking maliit na katawan. Rinig na rinig ko ang bawat malalalim at mabibigat niyang paghinga, na tila ba kapos na kapos siya sa hangin matapos ang matinding pagbayo na ginawa niya. Ramdam ko pa rin ang sunod-sunod na pagpintig ng kaniyang ari sa pinakaloob ko, patuloy na naglalabas ng maiinit niyang likido. Ibinabaon niya ang kaniyang mukha sa aking leeg at paulit-ulit na humahalik habang nanginginig ang kaniyang boses sa tindi ng emosyon at epekto ng alak.

​"Hah... hah... fuck... Mahal na mahal kita, Casper... Putang ina, mahal na mahal kita... Hindi ko alam kung bakit, pero sobrang baliw na baliw ako sa'yo. Ang sarap mo... puta, ang sarap-sarap mo, bunso..." pabulong niyang ungol habang hinahaplos ang aking buhok at likod.

​Nanatili kaming nasa ganoong posisyon sa loob ng ilang minuto. Hindi ako makasagot, tanging mga mahihinang hikbi lamang ang kumakawala sa aking mga labi. Maya-maya pa, dahan-dahan niya akong inalalayan upang humiga muli sa malambot na kama. Tinitigan niya ako sa mga mata, may halong pagmamalaki at mapusok na pagnanasa, bago niya dahan-dahang hinugot ang kaniyang ari mula sa aking butas.

​Sa bawat pulgada ng kaniyang pag-atras, nakaramdam ako ng kakaibang hapdi at pagkirot sa aking pang-upo. Nang tuluyan na siyang makawala mula sa akin, napatingala si Kuya Ansel at nagpakawala ng isang malakas at magaspang na buntong-hininga.

​"Ahhh... f-fuuuuuuck..." paos niyang mura habang tinitignan ang kaniyang sarili. Ibinaling niya ang kaniyang paningin sa aking ibaba at isang malademonyo ngunit punong-puno ng pagmamahal na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mga labi nang makita niya ang kinalabasan ng kaniyang ginawa.

​"Tignan mo 'yan, hon... kitang-kita kung paano umaagos palabas ang makapal na tamod ko mula sa butas mo... Putang ina, ang ganda mong tignan. I love you, bunso. Maraming-maraming salamat sa gabing ito," nakangiti niyang papuri habang marahang hinahaplos ang aking hita.

​Bago pa man ako makapagsalita o makapag-isip nang maayos, inilapit niya muli ang kaniyang mukha sa akin at seryosong nagbitiw ng mga salitang lalong nagpabilis sa tibok ng aking puso dahil sa takot at pangamba.

​"Tandaan mo 'to, Casper... Simula ngayon, lagi na tayong magkakantutan. Araw-araw kong gagawin sa'yo 'to kapag gusto ko. Asawa na kita ngayon. Pag-aari na kita dahil nakuha na kita nang buo ngayong gabi. Wala ka nang kawala sa akin, naiintindihan mo? Akin ka lang," madiin, lasing, at possessive niyang pahayag, tila tinatatakan ang aking pagkatao bilang kaniya lamang.

​Hindi ako sumagot. Pilit kong isinasara ang aking isipan sa mga sinasabi niya. Sa kabila ng matinding hirap sa pagtayo, ng matinding sakit sa aking pang-upo na tila pinupunit ang aking laman, at ng panginginig ng aking mga binti, pinilit kong bumangon. Mabilis kong dinampot ang aking mga damit na nagkalat sa sahig. Isinuot ko ang aking shorts at t-shirt habang patuloy na umaagos ang mga luha sa aking mga mata.

​Bago pa man siya makakilos upang pigilan ako, mabilis akong tumakbo palabas ng kaniyang kwarto.

​"Casper! Hoy! Putang ina, saan ka pupunta?! Bumalik ka rito, bunso! Casper, tinatawag kita!" rinig kong boses ni Kuya Ansel mula sa loob ng kwarto. Medyo may kalakasan iyon ngunit halatang pinipigilan niya pa rin upang hindi magising ang buong bahay.

​Hindi ko siya pinansin. Nagbingi-bingihan ako sa kaniyang mga tawag habang nagmamadaling tinatahak ang pasilyo. Ang tanging gusto ko lang ay makatakas mula sa kaniya. Pagkatapat ko sa pinto ng kwarto namin ni Papa Ezekiel, mabilis ko itong binuksan at agad na isinara, pinihit ang lock upang makasiguro.

​Pagharap ko sa kama, nakita ko si Papa na mahimbing na mahimbing pa ring natutulog, walang kamalay-malay sa kalbaryong pinagdaanan ng kaniyang bunso sa kabilang kwarto. Hindi ko na napigilan ang pag-iyak ko. Gumapang ako paakyat sa kama, maingat na tumabi sa kaniya, at isiniksik ang aking sarili sa kaniyang bisig. Niyakap ko siya nang napakahigpit habang umiiyak nang tahimik, ibinabaon ang aking mukha sa kaniyang dibdib upang lunurin ang tunog ng aking mga hikbi.

​"Papa... t-tulungan niyo po ako... ang sakit-sakit po..." sigaw ng aking isipan habang nakakapit sa kaniyang damit.

​Sa gitna ng kaniyang malalim na tulog, tila naramdaman ni Papa Ezekiel ang aking presensya at pag-iyak. Kusang gumalaw ang kaniyang malalaking braso, ibinalot ito sa aking nanginginig na katawan, at niyakap ako pabalik nang napakahigpit at puno ng init. Naramdaman ko ang pagdampi ng kaniyang baba sa aking ulo.

​Sa sandaling iyon, sa bisig ng aking ama, naramdaman ko ang kaisa-isang lugar sa bahay na ito kung saan ako ligtas. Ang yakap niyang pumapawi sa lahat ng sakit at takot. Dahan-dahang kumalma ang aking paghinga, at sa pagod ng aking katawan at isipan mula sa nangyari, tuluyan na akong nakatulog sa piling ni Papa Ezekiel, nag-aasam na sana pagkagising ko, panaginip na lamang ang lahat.