Prologue

This story is a work of fiction. All characters, names, places, events, and incidents portrayed in this book are either products of the author’s imagination or used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, businesses, institutions, events, or locales is purely coincidental.

This novel may contain themes involving gender identity, discrimination, emotional conflict, and romantic relationships. It is written with the intention of telling a heartfelt story about love, self-discovery, acceptance, and personal growth.

This story features a transgender woman and a straight man in a slow-burn romance. The experiences and perspectives presented are fictional and created for storytelling purposes.

Reader discretion is advised for discussions of prejudice, family conflict, and emotional struggles. Thank you for giving these characters a chance to tell their story. May their journey remind you that love sees beyond labels, and that everyone deserves to be loved for who they truly are.

——————————————————————————

“Gosh! I’m so kilig talaga!”

My ears popped when Livy, my best friend, squealed so loud beside me. Awtomatikong umirap ang mga mata ko dahil kilala ko na agad kung sino ang nagpapa-kilig sa kaniya.

Sino pa ba? Edi walang iba kundi si Primo! Puro na lang Primo, Primo, Primo!

I don’t even know what’s so good about him. Doesn’t she know the rumors circulating around the school? That he’s a rapist who takes advantage of girls by spiking their drinks?

“Why can’t you just move on from the things he did to you ba?” kinikilig na tanong ni Livy sa akin, dahilan para kunutan ko siya ng noo. Papatungo kami sa washroom para mag-retouch.

“Livy? Are you seriously asking me that fucking question? He made my life so miserable! Dahil sa kaniya, lumala ang gender dysphoria ko!” Iritadong bulyaw ko sa katangahan ng kaibigan ko. She gave me a ‘move on, move on din kasi’ look. Sinamaan ko siya ng tingin at nauna nang pumasok sa washroom.

Binilisan ko ang lakad ko kaya malakas na tinawag ni Livy ang pangalan ko. I rolled my eyes again.

“Ito naman! Sorry na nga!” Kumapit ulit siya sa braso ko at iniba na ang topic. She knows how sensitive I am when it comes to… him.

“Right? I was literally trying to do it this morning. Ang hirap talaga mag-cut crease kaya hindi ko na lang itinuloy,” ngiwi ni Livy kaya ngumiti ako. “Paano mo ba nagagawa? You’re so good at makeup talaga…”

“Yeah! I know! Pumunta ka kasi sa bahay para maturuan kita,” I chuckled.

“That was so awkward…” sabi ni Livy habang nakaturo sa mag-jowa na kinakain ang labi ng isa’t isa. Mahina ko siyang siniko at binantaan ng tingin.

The Philippines is becoming more and more liberated as the years go by. That’s a good thing, actually—para naman mabawasan ang mga sarado ang utak rito.

Agad lang akong natigilan at mahinang dumaing nang may babaeng bumundol sa akin habang papaliko kami. I misstepped, almost losing my balance, but thankfully Livy caught me.

“Hala! I’m sorry! Nagmamadali lang ako!” The girl gasped, her eyes wide as she looked at me. She seemed genuinely apologetic, so I gave her a shy, understanding smile.

She smiled back, still panting. Her sweet, soft, yet husky voice filled my ears as she bowed her head.

She’s really, really pretty. She didn’t even have visible makeup on. I wish I were pretty like her—’yung confident lumabas ng bahay kahit walang ayos, ’yung kahit lip tint o mascara lang, maayos na!

I could feel Livy’s irritation beside me, but she didn’t confront the girl. I couldn’t help but admire her beauty. She had a small, heart-shaped face, big doe eyes, a small straight nose, and a defined Cupid’s bow. Her skin was very fair, and she was a bit taller than me despite her petite frame.

“It’s okay,” I said in a small voice. She apologized once more, bowed, and ran off.

Sinundan ko siya ng tingin bago ko inayos ang suot kong salamin.

I was about to open my bag when my eyes anchored on a makeup pouch left on the counter by the sink. Mabilis ko itong pinulot at nilingon ang mga babaeng papalabas na sana ng washroom.

“Sa room na raw natin siya hintayin…”

“Ang clumsy talaga ni Reese kahit kailan…”

“Miss! You forgot your pouch!” tawag ko rito. She turned around, uttered her thanks, and smiled as she took the pouch from my hands.

“Pero in fairness, ha? Ang ganda nung babaeng nakabundol sa ’yo,” anas ni Livy nang tumabi ako sa kaniya. I nodded and smiled as that girl’s face flashed through my mind.

“How were your studies, Noelle?” istriktong tanong ni Daddy sa akin sa malagom niyang boses. Uminom muna ako ng tubig bago siya sagutin.

“Consistent naman po, Dad… uh, s-still 3.8 po…”

“Why can’t you make it 4.0? It’s not that hard to study,” aniya kaya napayuko ako.

Sinuway ni Mommy si Daddy. “Don’t pressure your child, Martin. She’s only in her 3rd year.”

Nanuyot ang lalamunan ko habang nakatitig sa steak na kinakain ko. The pronoun my mother used for me broke my heart into pieces. When will they see me as their daughter? When will they accept that I am ‘she’, not a ‘he’?

“He should be more like Ezra. His brother just passed the board exam at Harvard and will be coming home soon with a degree,” matigas niyang sabi kay Mommy. Bumuntong-hininga si Mommy.

“Noelle, you should focus on your studies more than… that.” Tumikhim siya kaya nag-angat ako ng tingin. “Uh, your thing…” Tukoy niya sa pagme-makeup ko, kaya tumango na lang ako at ngumiti sa kaniya.

“But I am the highest—” Pinutol ako ni Daddy.

“Highest? You’re literally at 3.8, Noelle. Be more like your brother. Be serious,” he said sternly.

“Y-Yes, Daddy…” My heart sank, but I will do what they want me to do. I will try harder. I will push myself to my limit.

Hindi na siya umimik pa at walang sabing umalis sa dining area. My stomach felt hollow as I continued eating. Kahit wala na akong gana, sinubukan ko pa ring ubusin dahil niluto ito ni Mommy. Ayaw kong sayangin.

Pumanhik ako sa kwarto na may dalang gatas. Wala sa sarili akong sumulyap sa bintana, at namilog ang mga mata ko nang matanaw ko si Primo na may dala na namang babae sa kwarto niya.

Muntik ko nang mabitawan ang baso bago kumawala ang mahinang singhap sa bibig ko. Agad akong umiwas ng tingin.

The girl was sitting on his lap while he was playing video games, rubbing herself against him. Little did they know I saw them. Tss…

Tumungo ako sa bintana at agad na sinarado ang blinds. Hindi na ito ang unang beses na nakita ko siyang may dalang babae sa kwarto—girlfriend man o hindi. He’s indeed a heartthrob… or rather, a fuckboy.

I did my night skincare routine after studying before dozing off to sleep.

Kinabukasan, hindi ko na naabutan sina Mommy at Daddy dahil maaga silang umalis para sa trabaho. My mother is a neurosurgeon, while my father is a civil engineer. Ganito naman palagi ang umaga ko: mag-isang kumakain sa hapag-kainan.

I suddenly missed my brother. Longing to see him again, I felt genuinely happy that he topped his board exams. I can’t wait for him to come home to the Philippines.

“Naku, Noelle! Nasiraan ang SUV niyo kaya sinabi ni Martin na mag-commute ka na lang muna,” sabi ni Manang habang ipinaghahanda ako ng breakfast.

“Ayos lang po, Manang. I can manage po,” magalang kong sabi habang nag-e-scroll sa Twitter feed ko.

“Manang, una na po ako!” paalam ko sa kaniya habang nagdidilig siya ng mga halaman sa front yard. Binalingan niya ako at matamis na ngumiti.

“Mag-iingat ka, apo!” Kaway niya kaya tumango ako.

Naglakad ako patungo sa sakayan dito sa exclusive village namin habang isinusuot ang AirPods ko. Mabuti na lang at hindi ganoon kalayo ang bahay namin sa sakayan kaya hindi masyadong hassle.

Halos mapatalon ako sa gulat nang bumusina ang isang pamilyar na sasakyan sa gilid ko. I gritted my teeth.

Umusbong ang iritasyon sa kaibuturan ko dahil isinabay niya ang takbo ng sasakyan sa lakad ko. Mas binagalan ko ang lakad ko, pero binagalan niya rin ang sasakyan!

Nagkatitinginan kaming dalawa. He gave me his charming smile, and Oh God, how I wanted to strangle him right then and there. I gave him my fakest sweet smile instead.

“Going to school?” he asked coolly.

Is he stupid? Ano pa ba? Gusto kong mapairap. Pakiramdam ko nagbaba-bait-baitan lang siya.

“Yup…” I nodded. Huminto ako sa paglalakad. Akala ko tuluyan na siyang aalis, pero huminto rin ang sasakyan niya. I held onto the strap of my bag tightly while biting my lower lip.

“I can give you a ride if you’d like? Papasok na rin ako.” Oh, right… we have different schedules, and I know his classes don’t start until lunchtime.

Umiling ako at muli siyang binigyan ng pekeng ngiti. Can he just… leave?

“I’m good! You can go ahead. Magkikita pa kami ng kaibigan ko sa Starbucks.”

“Oh? I’ll grab some Starbu—”

“You can go. I don’t need a ride,” naiinis na putol ko sa kaniya kaya natigilan siya, visibly shocked. Agad akong nagsisi sa inasal ko kaya umiwas ako ng tingin at nagpatuloy sa paglalakad.

Hindi na niya ako kinulit pa at pinaharurot na ang kaniyang sasakyan papalayo. Nawala ang bigat na nakadagan sa dibdib ko at nakahinga ako nang maluwag.

Bahala na siya sa kung ano ang iisipin niya. I declined his offer respectfully at first, but he was just so stubborn.

Kailan ba siya naging mabait sa akin? Noong first year college? Oo. Iyon yung aksidente niya akong nabunggo sa hallway nung first day of school. Gulat na gulat ako nang makita ko siya—hindi ko inakalang hanggang college ay makikita ko pa ang mukha niya.

Parang biglang naglaho ang kumpiyansang inipon ko para sa sarili.

The painful, stressful, and depressing years with him from elementary to senior high school came crashing down on me. I almost cried that day just by seeing his face again. Halos hindi na nga ako lumabas ng bahay noong summer dahil sa takot na makasalubong siya.

He’s homophobic. He bullied me. He made me feel like trash. Hindi naman ako makapagsumbong kina Mommy dahil ayaw kong magka-issue—they are close friends with his family.

I don’t know why he was so mean to me. Wala naman akong ginagawang masama sa kaniya. Noong elementary kami, binabatukan niya ako na parang wala siyang napapahiyang tao. My classmates did nothing; they just laughed. And that will never be okay.

I didn’t do well in school back then. During high school, akala ko makakatakas na ako dahil hindi na kami magkaklase, but he always found ways to make my life a living hell.

I was a wimp. I didn’t fight back. Nanatili akong tahimik kahit punong-puno na ako at gustong-gusto ko nang pumalag.

And when I finally learned to stand up for myself, mas lalo niya lang akong pinag-initan. To the point that he would lock me inside the boys’ locker room, steal my money and food, and even pull my pants down during P.E. Kung ano-anong kagaguhan ang ginawa niya sa akin.

I lost my self-esteem. I lost my ability to communicate. I felt inferior to everyone and didn’t want to go to school anymore. I preferred locking myself inside my room.

Alalang-alala ko pa nung sa loob ako ng banyo kumakain tuwing lunch—sa takot sa kung anong pwedeng gawin ni Primo sa akin.

Hindi ko talaga alam kung bakit siya ganoon.

I started taking hormones in Grade 10, which worsened my depression—a normal reaction according to my endocrinologist. So I kept myself together, holding onto the hope of a fresh start in college once I graduated. Knowing I wouldn’t have to see Primo eased the weight a bit.

I almost tasted freedom when he finally stopped picking on me in 12th Grade. He didn’t bully me anymore.

Still, the daily anxiety never left. Constant fear consumed me whenever we crossed paths in school. Nahirapan akong makisalamuha sa ibang estudyante… lalo na sa mga babae.

Nagsimula akong magsuot ng female uniform noong Grade 11. The school allowed it since they were transgender-friendly. A lot of girls actually despised me because, according to them, Primo’s attention was always on me instead of them. Are they stupid and crazy?!

Kung naranasan lang nila ang pinagdaanan ko sa Primo nila, hindi sila matutuwa nang ganoon.

I never had decent friends until college, when I met Livy. I told her about my past and about that brute. She felt bad for me, but she still idolized Primo. Hindi ko rin naman siya pwedeng pagbawalan kasi doon siya masaya.

Maganda naman kasi talaga ang boses ni Primo at may hitsura. But he’s a fucking bully!

Ipinilig ko ang ulo ko at sumakay sa van. Hindi naman ako late dahil sakto lang ang oras.

“Hala! Ayun si Ateng maganda!” turo ni Livy sa babaeng nakabundol sa akin kahapon. Kasama niya ang mga kaibigan niya habang naglalakad patungo sa usual spot nila tuwing lunch. Napangiti ako.

It turns out she’s also trans. Hindi ako makapaniwala sa nalaman ko. Her circle consists of gays and trans girls. We stalked her a while ago—may pagka-imbestigador kasi itong si Livy.

Malawak ang campus at napakaraming estudyante, pero mabilis niyang nakuha ang impormasyon ng gusto niyang chismisan.

Sobrang ganda niya at ang sexy! Gusto ko siyang lapitan at kilalanin, pero nahihiya ako. I’d rather watch her from afar and admire her. She’s literally glowing!

“Oh? Talaga ba, Serena?” Umupo sila malapit sa table namin kaya narinig ko ang usapan nila. Kitang-kita ko siya, at walang kapintasan ang ganda niya. Ang lambot din ng boses niya…

Livy nudged me. “Grabe… girl crush ko na siya…” she said dreamily as she stared at Cian Reese Hatchell. Me too…

“Manahimik ka, Mhie!” nakasimangot na sabi ng kaibigan niyang si Serena. “Virgin ka pa kasi! Try mo na kayang akitin si—”

Natatawang tinakpan ni Cian Reese ang bibig ng kaibigan niya. Maarteng ipinaikot ni Serena ang mga mata bago tinampal ang kamay ni Cian. Ngumiwi si Cian Reese, and I couldn’t help but admire them. Their friendship is total goals, and I’m so jealous.

“Ako ang mang-aakit? No way! That’s not my thing, you bitch,” Cian laughed heartily. She seemed refined, but you could tell right away that she was sharp. One look and you’d know she’s dangerous—like a rose full of thorns ready to prick you.

“Ang swerte ng magiging boyfriend niya…” bulong ni Livy. Sumang-ayon ako. Mabuti na lang at hindi niya napapansing nakamasid kami sa kaniya.

“She’s right,” kibit-balikat ng isa niyang kaibigan na trans din. They were all pretty in their own ways, but Cian Reese stood out the most.

Sana… kasingganda ko siya. I wish my voice were as soft as hers.

Napalunok ako. Naiinggit ako sa kaniya. Ang swerte niya… bakit sobrang ganda niya? She radiates so much personality, which brings out her inner beauty even more.

Insecurities crept in as I observed Cian Reese’s every movement. Ang lambot niyang kumilos. Captivating and effortlessly graceful, she naturally commands the room.

I have always been feminine growing up, and seeing my fellow trans sisters transition into their identified gender makes me happy. My family may not support my transition wholeheartedly, but I took the steps alone. This is what I wanted in the first place. They didn’t get mad, but I know they are disappointed in me. Pero sana… maintindihan nila na babae ako, at hindi lalaki.

“Bakla kayo! Pare-parehas lang ang mga lalaki. Mga manloloko!” bitter na sabi ng kaibigan niya, kaya natawa silang lahat. Natawa rin ako nang mahina bago umiwas ng tingin. Ang ganda ng samahan nila.

They are the definition of true friendship.

Nang matapos kaming kumain, ngumuso ako habang ibino-broadcast na naman ni Livy ang bago niyang boyfriend na nakilala niya online—isang Filipino na nakabase sa Spain.

Sa Yubo app raw sila nagkakilala. I didn’t know what that app was, but she used it constantly and made a lot of friends there.

“Are you sure about him though?” I asked.

“I don’t know, nakilala ko lang siya sa Yubo. But I don’t think so—parang fuckboy siya, eh. Mag-download ka na kasi! I swear to God, you’ll get some boys. Ang ganda mo kaya!” Irap niya sa akin.

Tumango na lang ako, but deep down, I knew I didn’t have time for that. Inabot ko ang tumbler ko habang napabaling ang tingin sa kabilang parte ng cafeteria.

Nagkatama ang mga mata namin ni Primo, but I immediately looked away. I won’t assume he was looking at me—maraming tao sa cafeteria.

“Oo na! Oo na! I’ll download it right now!” iritadong sabi ko kay Livy. Wala akong nagawa kundi i-download ang Yubo dahil kanina pa siya nangungulit.

Siya ang gumawa ng account ko. Excited na excited siyang umuwi mamaya para lang makapag-‘live’ kaming dalawa at maipakilala ako sa Yubo friends niya.

Wala naman sigurong masama kung susubukan ko. Minsan lang naman, at maipagsasabay ko naman siguro ang ‘live’ na ’yon sa pag-aaral mamaya.

“Guys, meet my best friend sa La Salle! Her name is Noelle,” Livy introduced me to her Yubo friends, who greeted me with mixed reactions.

“H-Hello…” I greeted shyly in a small voice. Inaatake ako ng inferiority complex ko, kaya ilang beses akong nagpakawala ng mahinang hininga. Hindi talaga ako sanay makisalamuha, though I try my best. Since Livy is a social butterfly, I somehow manage to keep up.

“Siya ba talaga ’tong nasa slides niya, Liv? Baka naman poser ’yan, ah?” sabi ng isang shirtless guy na may blurred filter sa camera. May hawak siyang vape, at ang background niya ay mga Jordan shoeboxes na nakadikit sa dingding. Humagikhik si Livy.

“Sira, oo naman! Best friend ko nga, ’di ba? Nakikita mo nga ’yan sa school!”

Inilapit ng lalaki ang phone niya sa mukha habang nakakunot ang noo at salubong ang kilay.

“Ah, hindi pala poser. Ang ganda kasi masyado. Nakikita ko ngang kasama mo ’yan sa school,” ngiti nito. “Ate, maraming fuckboy dito, pero kung good boy ang hanap mo, nandito lang ako.”

“Gago! Pakilala mo naman ako! Ang ganda niya. Chinita kaso…” Nanuyot ang lalamunan ko sa bitin na sinabi ng morenong lalaking naggigitara sa kwartong may red lights. Did he…

“Kaso gwapo ata ang hanap ni Noelle, ouch!” halakhak nito, kaya napakurap-kurap ako.

“Hindi pa ’yan nagkakaboyfriend, Mike. Tumigil ka. Study first ’yan,” mataray na sabi ni Livy kay Mike.

“Ay, study first pala tapos NBSB? Solid…” Mike smirked.

“Hindi ka papatulan niyan sa ganda ni Noelle. BM course niyan,” sabi nung lalaking tumawag sa aking poser kanina. May suot na siyang shirt at inalis na ang filter. He was good-looking—a mestizo. Pamilyar siya sa akin; nakikita ko siya sa school. Kaklase siya ni Livy!

“Shut up, Elijah! Babaero ka talaga kahit kailan. Humanda ka sa akin bukas sa school, babayagan talaga kita!” bulgar na sabi ni Livy, kaya nagtawanan sila. Elijah? Right, he’s a Nursing student at La Salle.

“Uh, are you Elijah Russell Villamor?” tanong ko.

Namilog ang mga mata ni Elijah. “Yup! How did you know me, miss? Kumalat ba ang kagwapuhan ko sa—”

“Ang kapal!” putol ni Livy, kaya nagtawanan ulit sila.

Hindi ako masyadong makarelate, awkward lang na nakikinig sa kanila. But I need to socialize; I need to get out of my comfort zone.

“Ate, can you open your camera? We just wanna see what you look like,” sabi ng isang babaeng ngumiti sa camera. Nanigas ako sa kinauupuan ko. Dalawa lang kami ni Livy kanina sa live nung tinuturuan niya ako. I didn’t want to open my camera because I was studying while eating dinner inside my room.

It would be awkward if people joined the live and saw me like this—un-done and in my PJs.

My impulsive thoughts told me to leave the live and focus on studying, but that would be rude. These people seemed nice and friendly. Ako lang talaga ang may problema.

“U-Uh, I’m studying po… kaya nakakahiya.” Uminit ang mga pisngi ko habang pahina nang pahina ang boses ko.

“Parang anghel ang boses, in love na agad ako…” sabi ni Mike, dahilan para mawalan ng dugo ang mukha ko.

“Open camera ka na, beh! Don’t be shy!” Livy cheered. “Mahiyain kasi siya—”

“O-Okay…” Inabot ko ang phone ko. Abot-abot ang kaba habang nanlalamig ang mga kamay kong binuksan ang camera. Natahimik sila habang nakatingin sa kani-kanilang screen.

“Are you, by any chance, half-Chinese?” Palakaibigang ngumiti ang babaeng katatapos lang maghilamos ng mukha. May iba pang nanonood sa live, kaya nahihiya na akong magsalita baka pumiyok pa ako.

“Uh, pure po… My parents are Chinese.”

“Kaya pala singkit ka, ang ganda mo,” puri sa akin ng isa pang babae. Hindi ko lang magawang ma-appreciate ’yon dahil iniisip ko palaging binobola lang nila ako. Sa harap ko, sasabihan nila akong maganda, pero pag nakatalikod na ako…

“T-Thank you…” sabi ko na lang habang nawawalan ng confidence. Ayaw ko silang tingnan sa mata dahil baka tama ang hinala ko—na baka sinasabi lang nila ’yon kahit ang isip nila ay panget ako. Na mukha akong bading. Na bading lang ako…

“Can you show your whole face, Noelle?” nakangiting sabi ni Mike, kaya inasar siya nina Livy. Huminga ako nang malalim at nilakasan ang loob. Inayos ko ang pwesto ng phone para kitang-kita na nila ako at ang buong kwarto ko.

“Let me guess… mag-isa ka na naman sa inyo?” tanong ni Livy nang makita ang plato kong hindi pa ubos.

Tumango ako at napalunok. “H-Hindi makakauwi sina Mommy dahil may surgery siya… at nasa Bulacan si Daddy dahil may project siya doon.”

“Oh, I know your Dad! Si Tito Martin Alano,” sabi ni Elijah kaya muli akong tumango. Minsan ko na siyang nakita sa party na dinaluhan namin noon.

“Ang ganda mo naman, Noelle… I like your chinky eyes. I want to have eyes like yours,” sabi nung babaeng nagtanong sa akin kanina.

Kung alam lang nila kung paano ako nadiscriminate noong bata pa ako—sa mga mata ko, sa hitsura ko…

And since I’m pure Chinese, panay ang pang-aasar nila sa akin tungkol sa mga territorial issues noon. Sa akin nila ibinubuntong ang inis nila. Primo and his friends made fun of me because of it…

Kaya hindi ko talaga magawang ma-appreciate ang hitsura ko. I didn’t like my chinky eyes, my flat nose, the shape of my lips, or my physique. In short, I hated everything about myself… until now.

Eventually, makeup became my coping mechanism. It created a whole different version of me. It hid the real me—making me look fierce and unbothered. It was my mask.

Dumating sa puntong hindi ko na kayang lumabas ng bahay nang walang ayos, na hindi branded ang suot, at hindi nakiki-trend. It was hard to be myself. Do I even have a personality left?

“S-Salamat…”

I let go of my guard a bit as I talked to them. Masaya naman pala silang kausap, lalo na si Mike na kinukulit ako sa social media. Isa-isa ko silang in-add, at nagulat pa sila nang makitang locked ang lahat ng accounts ko. I’m not popular. I don’t follow many people, nor do I have many friends. My social media footprint is bland and boring.

Later that night, I groaned and sat up, staring blankly at the wall. Hindi ako makatulog!

Inabot ko ang phone ko, in-out ang main Twitter account ko, at binuksan ang dump account ko kung saan ko ibinubuhos ang lahat ng nararamdaman ko.

@dmp2hateu: I HATE YOU SO FUCKING MUCH! I HOPE YOU DIE SOON! I FUCKING HATE YOU! I HATE YOU! I HATE YOU! I HATE YOU!

Napsinghap ako at pinawi ang luhang lumandas sa pisngi ko. Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako kung hindi pa ito tumulo sa screen habang paulit-ulit kong itinatipa ang mga katagang ’yon.

Pumikit ako nang mariin at ibaon ang mukha sa unan. Itinaklob ko ang makapal na duvet sa katawan ko, curled my body, and shut my eyes tight to sleep all these feelings away.

“Wow! You look like a different person when you’re wearing makeup,” ngiti ni Elijah sa akin kaya natawa ako. Sumama siya ngayong lunch sa amin ni Livy. Panay din ang sulyap niya sa lamesa nina Cian. Napapansin kong tumatagal ang tingin niya sa isang Nursing student na kaibigan ni Cian.

Napabaling sa amin ang Nursing student na ’yon. Nagtama ang tingin nila ni Elijah.

Her eyes were like daggers, though probably because of how expressive her soft eyes naturally were. She had angelic features and seemed a bit reserved. Pansin ko ring tahimik siya, pero kapag kasama ang mga kaibigan, lumalabas ang personality niya.

Maiksi ang buhok niya at nagmumukhang bata sa suot na puting headband na may ribbon. Litaw na litaw ang kaputian niya, at namumula ang kaniyang mga pisngi at labi. She’s a natural beauty…

Nakakainggit…

“Your childhood friend is such a bitch, huh?” natatawang bulong ni Livy kay Elijah kaya kumunot ang noo ko. Elijah smirked.

“What do you mean, Liv? Mukha naman siyang mabait—”

Umirap si Livy bago humalukipkip. “Hinayaan niyang bumagsak si Elijah sa thesis nila. Sipsip sa professor kasi ’yan si Vienne. I heard she’s really a bitch, Noelle. If I were you, huwag kang makikipag-kaibigan sa mga ganyang trans—mataas ang tingin sa sarili…” Kibit-balikat niya kaya umawang ang labi ko.

“That’s a serious accusation—”

“She’s a bully, Noelle. Bata pa lang, mapride at maldita na ’yan. Ask this dude,” siko niya kay Elijah, na nakataas ang kilay sa kaibigan ni Cian Reese na si Vienne.

“Sinolo niya ’yung thesis kaya siya lang ang pumasa at nagkagrade. What a bitch!” irap ni Livy. “Akala ko pa naman mabait ’yan. Sayang, ang ganda pa naman niya. Tatahi-tahimik, nasa loob naman pala ang kulo. Halata namang basic bitch siya, right?”

Hindi ko alam kung bakit niya ito sinasabi sa akin. Magkaklase sila, at hindi ko naman nakakasalamuha si Vienne kaya hindi ako umimik. Tumango na lang ako, but I immediately felt guilty. Ano nang ipinagkaiba ko sa mga bully kung tatango at sasang-ayon ako kay Livy?

I pursed my lips.

Sinulyapan ko ang grupo nina Cian Reese na papaalis na sa cafeteria. Sinundan ko ng tingin si Vienne. Mukhang naramdaman niya ang titig ko dahil napalingon siya sa pwesto ko.

Agad kong ibinaba ang tingin sa lunch box ko. Uminit ang mukha ko—hindi ko naman siya jinah-judge, I was just curious.

Yakap ko ang mga portfolio ko habang papatungo sa next class ko. Saktong dumaan ako sa bukas na pinto ng auditorium.

Natigilan ako nang marinig kong kumakanta si Primo sa loob. Kasama ang mga kabanda niya, naririnig ko silang nagtatawanan.

His raspy, cold, deep voice filled my ears. Umirap ako. Magaling sanang kumanta, masama naman ang ugali.

“Ah… ah… one-two, one-two…”

“Did I tell you I’m sorry?”

“Until now, you can’t forgive me…”

“Regret the things I’ve said and done…”

“I treated you bad…”

“’Cause I love you…”

“And I miss you all this time…”

“And I’m sorry…”

“For breaking your heart into pieces…”

Nanindig ang balahibo ko. Bagay na bagay sa kaniya ang genre ng kanta. Mahuhulog ka talaga sa boses niya—lalo na kung titingnan mo ang hitsura niya. May taglay siyang kagwapuhang nagpapabaliw sa mga babae rito sa school.

Pumasok muna ako sa malapit na washroom nang maramdaman kong puputok na ang pantog ko. May ilang minuto pa naman bago magsimula ang klase.

Nang makalabas ako, akmang liliko na ako nang mabundol ako sa isang matipunong dibdib. Napapikit ako sa lakas ng impact. Mabuti na lang at humigpit ang yakap ko sa mga dala ko. I stumbled, but quickly regained my balance.

“I’m sorry! Hindi ko sinasadya, nagmamadali kasi ako…” Primo said in his cool, smooth voice—the exact tone he uses to flirt. Gusto kong mapairap.

Nagmulat ako ng mata at bumungad sa akin ang dibdib niya. Sobrang tangkad niya—probably around 6’2“.

Ngumiti ako nang tingalain ko siya. “It’s okay. Mauna na ako.”

Akmang lalagpasan ko na siya nang harangan niya ang daan ko. I tried stepping to his left, but he blocked me again.

Nagtiim-bagang ako at muli siyang tiningala habang nakangiti. “Bakit? Dumaan ka rito sa kanan ko—”

“Are you going to attend tonight?” tanong niya. Medyo nalito ako bago ko naalala ang event na gaganapin mamayang gabi sa school.

Umiling ako. “No, I’m going to study.” I shrugged and tried to walk past him once more, but he blocked my path again.

My lips twisted. I was thoroughly irritated and struggling to stay polite, but I forced myself to stay calm.

What does he want from me?!

Chapter 1

Nagkatinginan kaming dalawa. He smiled at me, a friendly one, as if walang nangyari, as if hindi niya ako binully. Gustong-gusto kong burahin ’yon sa mukha niya.

What? Looking for a perfect time to bully me again, Primo? Hindi mo na ’ko kayang takutin ngayon. Are you up for another row of cats and dogs? Kasi hindi na kita aatrasan pa.

Para akong nahulog sa isang kahon ng mga alaala na matagal ko nang iniiwasan, ’yung mga tawa niya, yung mga sinadyang pang-aasar niya na hindi ko kayang labanan noon. Pero ngayon, iba na. Nagbago na ako, at hindi ko na kayang maging ’yung Noelle na papayag na lang na maliitin niya.

He doesn’t know me anymore. Hindi niya na ako matatakot. Kung maghahanap siya ng gulo, eh di magtulungan na lang kami. Pero hindi ko na siya papayagan ulit mangyari ’yung mga ginawa niyang pagsasaktan sa akin. Ngayon, ako na ang magsasabi kung hanggang saan lang siya.

Ramdam ko ang tibok ng dibdib ko, bawat pulso’y may halong galit. Nanginginig ang mga kamay ko sa pagkuyom, pinipigil ang sarili na huwag siyang sapakin sa sobrang inis. Bakit siya nakangiti? Bakit siya may lakas ng loob na ngumiti sa’kin pagkatapos ng lahat ng pang-aasar niya?

Hindi ko kayang intindihin kung anong klase ng tao siya. Bakit siya parang walang pakialam sa mga ginawa niya sa akin noon? Yung mga araw na pinagtawanan ako, tinukso, at ginugol ang oras niya para gawing kahihiyan ang bawat galaw ko. At ngayon, he acts like nothing happened? Gusto ko lang siyang sabihan na hindi ko siya makakalimutan, na hindi ko makakalimutan kung paano siya naging dahilan ng bawat insecurities ko.

Pero hindi ko rin kayang maging ganun, hindi ko kayang magpatalo sa galit. Gusto ko siyang sapakin, pero alam ko rin na yun lang ang gusto niyang mangyari, na magmukha akong walang kontrol. I can’t let him win again.

Mahirap, pero kailangan ko paring maging mahinahon. Hindi ko siya papayagan na sirain ang lakas ko.

Tinitigan ko ang kaniyang mga matang dark brown na siyang nagpapahulog sa mga babae at kabaklaan. Mga matang hindi mo aakalain na may itinatagong kasamaan. Nakakaawa ang mga kapatid ko, I feel bad for my sisters. Hindi nila alam na homophobic ang isang ’to. They don’t know what he’s capable of… kung paano siya nang-aapak ng mga tao na wala namang ginagawang masama sa kanya.

I can see it in his eyes, ’yung kabangisan na pinapakita niya, hindi lang sa akin kundi pati sa ibang tao. Para siyang isang mabait na ahas, laging may charm sa unang tingin, pero ang totoo, puno ng poot. Hindi ko kayang hayaan na mangyari ’yun sa mga kapatid ko at sa mga tao na hindi kayang ipagtanggol ang sarili nila laban sa kanya.

I can’t let him hurt anyone else. Hindi ko na siya papayagang makalapit pa sa kanila. I may not be strong enough to take him down on my own, pero hindi ko na kayang manahimik, hindi ko kayang pabayaan na patuloy niyang gawing mahirap ang buhay ng mga tao sa paligid ko. Ang sakit lang na makita siya sa araw-araw, and knowing what he’s capable of, knowing how people like him can be so cruel without reason.

Tipid ko siyang nginitian. “Bakit?” My voice quivered, not because I was scared but because I was about to explode from anger and rage.

How can he face me like this? How can he act so ‘friendly’ in front of me?

His smile was almost mocking, like he knew exactly what I was feeling but didn’t care. How dare he act like nothing ever happened? He’s the one who caused me so much pain, and now he’s acting like we’re on the same level, like we’re cool? I wanted to scream, to call him out on everything, but I couldn’t. Hindi ko na kayang magsalita, baka sa isang segundo, mag-alsa ang lahat ng galit ko at magka-away kami ulit. But my mind was screaming at me, telling me to stand up for myself, to stop him from pretending he’s innocent.

Hindi ko siya kayang patawarin, pero kailangan ko ba siyang harapin? Or should I just walk away?

This… this… this fucking brute!

Mabagal siyang kumurap-kurap, tila nanunukso, habang nakatitig siya sa akin. Ang mahahabang pilik-mata niya, mas lalo pang nagpadagdag sa ilusyon ng inosenteng mukha niya. He smiled again, showing his set of white pearl teeth. Kung alam lang ng lahat ang baho ng pagkatao mo, Primo… kung paanong lahat ng ’to ay palabas lang.

I could see through him, every little act, every little gesture he made to pretend he was this perfect, charming guy. But I knew the truth. I knew the kind of person he really was. Hindi lang siya basta bully, he’s a liar, a manipulator. He hides behind that smile, pretending to be the good guy while tearing others down. Kung alam lang nila kung anong klaseng tao siya, kung paano siya mang-apak ng iba para lang mapansin.

His smile only made me angrier. If only I could expose him for who he really was, but I knew better than to let him have the upper hand. But god, it’s so hard to keep quiet when I want to scream at him, tell him exactly what I think.

Umihip ako ng hangin. My blood is raising up to my head. Iritadong-iritado na ako na nagagawa niyang umakto sa harapan ko, na parang isa siyang mabait na tao.

How could he still act like this? Ang dami niyang ginagawang mali, pero nandiyan siya, nakangiti pa. The audacity! Kung alam lang niyang ang bawat ngiti niya ay parang tinik na dumidiretso sa puso ko. His smile was a mask, and I was sick of it. I was sick of pretending like I didn’t see right through him.

His every move felt like an insult to everything I had gone through. How dare he stand there, looking all innocent and friendly, when in reality, he’s the one who’s made my life harder, scarred me, and humiliated me. My body was tense, my fists clenched, fighting every instinct that told me to lash out, to call him out for the monster he is.

“You should come tonight. There’s gonna be a big show—”

“Baby!” I heard a woman’s shriek. Dinamba nito ang likod ni Primo, kaya halos mabunggo na naman siya sa akin dahil nawalan siya ng balanse. Namilog ang mga mata ko, napa-igtad sa inis. Of course. Here comes the clueless girlfriend.

She was so wrapped up in him, probably oblivious to everything he’s really like. Paano nga ba siya hindi makakaramdam ng mga kasinungalingan, ng mga pang-aabuso sa mga tao sa paligid niya? Ang hirap lang isipin na siya, walang kaalam-alam sa lahat ng ginagawa ni Primo sa mga tao.

I can feel my frustration boiling up again. Ang hirap makita siya na parang isang modelo ng perfection, habang si Primo, hinahayaan lang siya magpanggap na mabait. Hindi ba siya nagdududa sa mga ganitong klaseng tao? Kasi ako, alam ko na kung ano siya. At hindi ko siya papayagan na manloko pa.

Napatingin sa akin ang babae, at mataray akong tinaasan ng kilay. She’s been Primo’s long-time girlfriend since first year college. Sa dami ng sinasabi ng mga tao tungkol sa kanila, parang isang malaking sikreto na lang ang pagiging two-timer ni Primo. Does she even know that her so-called ‘boyfriend’ is not loyal to her? He’s a fucking cheater!

Ang hirap makita siya na parang walang pakialam sa lahat ng nangyayari, habang ako, alam ko ang totoo. I could see the way Primo looked at other girls when she wasn’t around, how he’d flirt, act all charming, habang siya, nag-aalala pa lang siguro kung anong outfit ang susuotin ni Primo sa date nila. It’s like she’s living in a bubble, and I wanted to burst it. I wanted to tell her everything, but I knew the kind of chaos it would cause.

But it’s wrong. So wrong. She deserves better than this. She deserves the truth.

Alam ng mga kaibigan ni Primo na siya ay may girlfriend. But why are they tolerating him in his cheating game? Parang wala lang sa kanila, isang malaking joke lang, na parang sa pag-cheat niya ay nakadagdag siya ng poging points. At hindi lang nila siya tinotolerate, parang sinusuportahan pa nila. Ang lakas ng loob nilang magpatawa, pero paano kung sila ang nasa ganitong sitwasyon?

How is cheating this normal for a lot of people? Hindi ko maintindihan. Sa bawat halik, sa bawat ‘I love you’ nila, paano nila nasisikmurang magloko? I hope St. Valentine revokes their love cards at manlamig sila ng todo sa kanilang ginagawa. Kung meron man silang konsensya, sana ay maramdaman nilang mali ito, na hindi ito normal, na hindi ito kailanman magiging tama.

I could feel my blood boiling just thinking about it. Ang bilis ng mga tao na tanggapin na lang ang mga ganitong klaseng bagay, na parang ang cheating ay isang bahagi na lang ng pagiging cool, ng pagiging popular. Parang mas pinapalakas pa nila siya. Wala na bang respeto sa relasyon? Walang pakialam sa sakit na idudulot nito? Kung ang lahat ng mga tao sa paligid ni Primo ay hindi tumutol, paano ko malalaman kung may tama pa ba silang konsensya?

The audacity to say that it’s ok kasi he’s a man, a man? Ganon na lang ba ang definition ng pagiging ‘lalaki’? Manloko at mag-cheat? Wow, defend pa nila ang magaling nilang kaibigang gago! Sana, sana talaga, ’wag nila maranasan na babae na mismo ang mag-cheat.

I could feel my fists tightening, every muscle in my body screaming in frustration. How could they let him get away with this? Why is it that he gets a free pass just because of his gender? That’s not being a man, that’s being a coward. Hindi ko kayang intindihin ang mga tao na nagiging bulag sa mga ganitong bagay, nagiging bahagi pa ng kasinungalingan, ng pagsuporta sa isang maling prinsipyo. Sana matutunan nila, sana maranasan nila kung gaano kasakit na pagtaksilan ng isang tao, kung gaano kahirap mangyari yun, lalo na kapag ikaw yung naiiwan.

Mabilis ko silang tinalikuran habang nilalaplap nung babae ang labi ni Primo na parang nanlambot siya. Gulat? Baka nga nagustuhan pa niya. Sinong niloloko niya? Bawat yapak ko, ramdam ko ang kumukulong dugo ko. Ang init, ang sakit, and all I wanted to do was scream at them, to show them just how wrong they were. But I couldn’t. I didn’t even look back.

“What the fuck? Break na tayo, hindi ba!” Hindi ko na masyadong narinig ang sinasabi ni Primo habang nagmamadali akong lumiko sa pasilyo, patungo sa room ko. Bahala sila sa buhay nila…

I didn’t want to hear any more of it. Their drama, their lies, it was too much. The last thing I needed was to stay in that toxic space. Sila na lang, basta’t ako, aalis na ako.

“Bakit ba kasi hindi ka pupunta? Sayang naman! Magpe-perform ang banda nila Primo mamaya!” Simangot na sabi sa akin ni Livy habang gini-grill niya ang karne sa griller. Kumakain kami ngayon sa bagong bukas na samgyupsal malapit sa school.

“Mag-aaral ako—”

“Puro ka si-aral, Noelle! Ikaw na nga ang pinaka-highest sa batch niyo!” Pagtatampo niya habang kunot-noong nakatingin sa akin, kaya hinawakan ko ang kaniyag kamay. Alam kong excited siya, pero masyado na akong maraming drama kay Primo.

“Hindi talaga ako makaka-attend, Liv. I’m sorry, isama mo na lang si Elijah—”

“Hindi nga rin a-attend ang lalakeng ’yon! Tinatamad daw siya.” Napasimangot siya, kaya mahina akong humagikhik.

“Edi ’wag kana uma—”

“Oh my God! Nandiyan sila!” Impit niyang tili, namimilog ang kaniyang mga mata habang nakatingin sa mga lalaking pumasok sa entrance. Sumabay ako sa tingin, pero agad ding umiwas nang makita kung sino ang mga pumasok.

Of course, sino pa bang makikita ko rito kundi si Primo at ang buong entourage niya?

Maiingay sila habang ina-assist na agad ng babaeng empleyado, namumula ang mukha at hindi makatingin ng diretso sa mga ito. Of course. Isa-isa nang bumibigay sa charm nilang lahat, lalo na si Primo.

I felt my stomach twist. Every inch of me wanted to leave, but I couldn’t move. My eyes kept darting between Primo’s smirking face and the girls giggling around him, acting like everything was normal, like nothing ever happened between us. It’s like I was invisible to him. I wanted to yell at him, to let him know how I felt, but all I could do was watch them, biting my lip and trying not to make a scene.

I could feel my pulse rising as they laughed and carried on, completely unaware of the mess they were creating. Hindi ko kayang mag-stay dito. But Livy was already too caught up in her excitement, so I just sat there, frozen in place, forcing myself to breathe through the tension.

Hindi ko na lang sila pinansin kahit naiirita na ako sa pagiging vocal ni Livy sa angking kagwapuhan ng mga lalaki. Mga guwapo nga… mga jerks naman.

At anong gwapo sa mga ’yan? Bully. Cheaters. Tolerating each other’s wrongdoings. Ano pa ba? Walang ibang ginagawa kundi magpaka-hari-harian.

Inangat ko ang kamay ko, at agad na lumapit ang isang lalaking empleyado. Napansin kong kanina pa siya naka-masid nang lumilingon-lingon ako, kaya ngumiti ako sa kaniya.

“I’d like to get some Soju.”

“Okay, Ma’am. Anything else po?” Umiling ako sa kanya. Matamis siyang ngumiti at tumango.

“Wala na po, Kuya. Salamat po.”

“You’re welcome, Ma’am.”

Namilog ang mga mata ni Livy, na parang hindi alam na umiinom ako kung makareact siya nang ganon! Tinaasan ko siya ng kilay.

“Seriously, Noelle? Iinom ka ngayon—”

Inirapan ko siya. “Isang bote lang naman. Let’s drink.” Ngiti ko sa kanya pero umiling siya, kaya napawi ang ngisi ko.

“No! Mababa lang ang alcohol tolerance ko! Hindi ako katulad mo.”

“Kahit two shots ka lang,” sabi ko nang may halakhak. Busangot siyang tumango-tango.

“Fine, two shots. Pero ’wag mong gawing tatlo!” sabi niya, hindi ko maintindihan kung galit na ba siya o nahihiya. I just laughed, her over-the-top reactions are always funny to me.

I leaned back on my chair, watching as the waiter brought the Soju to our table. While Livy sulked a little, I just couldn’t help but feel a little bit of relief. Maybe drinking would be a distraction for a while. For tonight, I could forget about the tension, forget about Primo, and forget about everything that had been bothering me for days. At least for now.

Ini-serve na ang Soju sa mesa namin, kaya nagningning ang mga mata ko.

“Cheers!” sabay naming sabi ni Livy. Dumikit na sana ang baso sa labi ko nang bigla na lang may humawak sa pulso ko, dahilan para matapon ito nang bahagya.

“What the fuck?!”

Kumulo ang dugo ko.

Galit kong tiningnan kung sino ang pumigil sa akin, at halos matulala ako nang makita siya. Nawalan ng dugo ang mukha ko, habang titig na titig ako sa presensya niya. Neo. My cousin.

“Why are you drinking?” He asked, a firm look in his eyes. I choked on my own saliva and coughed. He’s my cousin from my mother’s side, he then let go of my wrist as he sat down beside me, he was with his friends. He glared at me for a moment before shaking his head unbelievably.

Muntik na akong magka-hyperventilate. I wanted to scream at him, to yell about how he had no right to tell me what to do. But his stare, there was no way I could defy him without feeling the weight of his judgment. He wasn’t just my cousin. He was always the responsible one. And I hated how he made me feel so… small.

Inabutan niya ako ng tubig na agad kong tinanggap at uminom saglit bago siya tanungin.

“What are you doing in here?” I asked, confused. He gave me a strange look, like I asked a weird question. I probably did ask him a weird question. Nagulat lang ako… na nandito siya. At bahagyang nainis lang sa ginawa niyang pag-pigil niyang pag-inom ko ng Soju.

It wasn’t like I was really going to drink much anyway. Hindi naman ako ganun, but it still irritated me that he felt the need to intervene. I wasn’t some kid who needed looking after.

“You did not answer my question, Noelle.” he snorted before using my chopsticks and ate one of the pork belly on my plate. Pinanood ko kung paano iyon dumapo sa bibig niya bago ko hinarap si Livy na matamis na ngumiti sa pinsan ko.

Naramdaman ko ang init sa mukha ko, at parang may sumakal sa lalamunan ko. Parang naiinis ako, pero hindi ko kayang magsalita. Parati niyang ginagawa iyon, ’yung parang may karapatan siya na gawin kung anong gusto niya, na parang pwede niyang kunin kung anong gusto niya mula sa akin ng walang paalam.

I glanced at Livy, hoping she wouldn’t notice how uncomfortable I was. She probably didn’t understand. She always saw things differently, always with a smile that could charm anyone, even him.

“Hi, Neo!” she greeted my cousin who smiled at her and greeted her back flatly.

“Hi, Liv.”

Nilingon ko ang mga kaibigan niyang naka-tayo lang sa gilid namin kaya agad akong kinain ng kahihiyan. Prente silang nag-uusap-usap samantalang naka-upo ang pinsan ko, nakikikain sa pagkain namin ni Livy.

Bumaling sa akin si Thomas at ngumiti. Nahihiya ko siyang nginitihan pabalik.

Kahit na magaan ang ngiti niya, ramdam ko pa rin ang kabog ng dibdib ko. Hindi ko siya kilala ng mabuti, pero parang hindi ako sanay na may mga ganitong tao sa paligid ko, lalo na sa mga ganitong sitwasyon. ’Yung pakiramdam na nakatambay lang sila at parang ako lang yung laging nawawala sa usapan.

Mabilis kong iniiwasan ang mga mata nila, pero hindi ko maiwasang makaramdam ng hiya. Ang layo ko sa kanila, sa mga taong nakikihalubilo lang nang natural. Ako, lagi nalang na parang nasa tabi-tabi, hindi makasabay sa kanilang galak. Pero kahit na ganun, gusto ko pa rin magpakita ng kabutihan. Kaya ngumiti ako kay Thomas kahit parang may kaba pa rin sa puso ko.

“Hi, Noelle!” aniya kaya napa-tingin na sa akin ang mga kaibigan ng pinsan ko. Iniwas ko ang mga mata ko sa kanila.

Ramdam ko ang bigat ng tingin nila sa akin, parang may mali sa bawat galaw ko. Laging ganito, parang ako lang ’yung hindi kasali, yung hindi karapat-dapat. Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko na laging ako yung naiiba sa grupo.

Mabilis kong iniiwas ang mga mata ko sa kanila, nakatingin sa ibang bagay, kahit na parang gusto kong magtago. Hindi ko kayang tumingin sa mga mata nila, baka makita nila kung gaano ako ka-kaba. Iisipin nila siguro na naiilang ako o wala akong karapatang makisama.

Ngunit naramdaman ko ang tingin ni Thomas sa akin. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin ng ngiti niya, pero kahit pa paano, parang may konting ginhawa sa loob ko. Hindi ko na lang inisip masyado at nagfocus na lang ako sa sarili ko.

“H-Hello…” I greeted back in a small voice. Nanuyot ang lalamunan ko nang maramdaman ko ang titig nilang nanunuot sa kalamnan ko.

Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko, parang may mabigat na bagay na nakasandal sa dibdib ko. Para akong nakaharap sa isang dagat na punong-puno ng mata na nakatingin sa akin, naghihintay na magkamali. Bawat segundo, para bang binibilang nila ang bawat paghinga ko, bawat salita na lumalabas sa bibig ko.

Kinalabit ko ang pinsan ko na kunot-noo akong tiningnan habang ngumunguya, nginuso ko ang kaniyang mga kaibigan. They are all from Ateneo.

Dahil sa ginawa ko, parang nahirapan pa siyang intindihin ang ibig sabihin ng ginawa ko. Hindi ko alam kung anong iniisip niya, pero nakita ko na parang naintindihan niya ang ipinapahiwatig ko. Siguro dahil alam niyang hindi ko sila masiyadong kilala, at nararamdaman kong hindi ko talaga sila kayang makasama. Lahat sila parang may mundo na silang pinagmumulan, may mga kwentuhan at biro na hindi ko maintindihan.

Hindi ko alam kung bakit ko pa sinabi iyon, baka gusto ko lang na malaman niya na parang out of place ako sa lahat ng ito. Hindi ko kasi kaya ang mga ganitong situwasyon. Parang ako lang yung laging hindi akma, laging hindi bahagi ng usapan.

“Don’t worry, they’re cool,” sabi niya sabay ngiti, pero kahit anong ngiti niya, parang hindi ko parin magawang mag-relax. Tumango nalang ako at ngumiti ng tipid pabalik.

“Drink moderately, Noelle. Or I’m telling,” he threatened strictly before standing up and going to the table in front of us. The waitress immediately attended to them when they sat quietly.

I felt a lump form in my throat at his words. Nakakahiya. Hindi ko alam kung anong pinagmumulan ng ganung pakiramdam, pero parang may napakatinding bigat na agad dumapo sa dibdib ko. Nandiyan na naman yung pakiramdam na ako lang yung may mali, na ako lang ’yung palaging binabantayan.

Sana hindi ko na lang in-order ’yung Soju kanina. But now, I couldn’t help but feel embarrassed. Ang dali nilang makakapasok sa mga ganitong sitwasyon, pero ako, palagi akong parang isang estranghero sa sarili kong pamilya.

I tried to focus on my glass, looking down at the water in front of me. Hindi ko na lang tiningnan ang direksyon nila, hoping that they wouldn’t notice how awkward I felt, pero alam ko, nararamdaman nila.

“Mas mahigpit pa pinsan kaysa sa Daddy?” Halakhak ni Livy sa akin kaya inirapan ko siya at kumain nalang.

And so I did drink moderately, lalo na dahil pa-sulyap-sulyap sa akin si Neo. Hindi ko alam kung anong dahilan niya, pero ramdam ko na parang may gusto siyang iparating. Siguro gusto niyang makita kung kaya ko ba talaga magkontrol, or maybe he just liked making me uncomfortable.

Nasayangan tuloy ako sa Soju na in-order ko dahil kalahati lang ang nainom namin ni Livy. It felt like a waste, but I wasn’t sure if I could handle more, lalo na’t ang init ng pakiramdam ko sa lahat ng nangyayari.

Nagpatuloy lang ako sa pagkain, iniwas ang mga mata ko sa kanila. Hindi ko kayang makipagsabayan kay Livy ngayon, hindi ko kayang magmukhang komportable. I was just trying to blend in, kahit na parang hindi ako nakakasabay.

“Do you need a ride home—” I cut my cousin off. I didn’t mean to sound rude, but he was taken aback, like he did not expect me to reject his offer so quickly.

“Uh, hindi na. I can manage, you have fun… with your friends,” niyakap ko siya at agad siyang tinalikuran papatungo sa sakayan. Sinundo kasi si Livy ng kaniyang Daddy kaya naiwan ako sa entrance ng Korean Restaurant. Hindi na siya tutuloy mamaya para sa event kaya naman na-guilty ako dahil gusto talaga niyang sumama ako.

It’s not like I didn’t want to go with her, I just… I couldn’t shake off the pressure. I had to stay focused. Hindi ko kayang mag-enjoy kung naiisip ko na ang dami kong kailangang gawin. Ang hirap kasi, feeling ko kailangan ko laging mag-perform, mag-exceed academically. I needed to prove myself, para makapagbigay ng pride sa mga magulang ko.

The idea of hanging out, of going somewhere carefree, felt like a distant luxury. I didn’t have time for that. Hindi ko pwedeng pabayaan ang mga bagay na mas importante. Kaya, kahit na gusto ko talagang sumama kay Livy, I had to stay disciplined.

Humikab ako at inabot ang baso ng gatas bago ko sinipat ang digital alarm clock ko sa ibabaw ng study table ko. Alas-dose na pala. Muli akong humikab at inunat ang aking mga kamay.

Itinabi ko ang mga notes ko. Nahirapan ako sa planning and organizing pero kinaya ko naman. Sobrang dami ng ginawa kong tasks kanina, at kahit na madalas akong magtaka kung kaya ko nga ba, natapos ko naman. Ang hirap magfocus minsan, lalo na kung may mga distractions, pero kailangan ko ng mga magandang results. Kailangan ko ng progress.

Inubos ko ’yon bago ako nagpasyang tumayo para gawin ang aking night routine. Sinuot ko ang kulay gray na plush spa headband sa ulo ko bago ako nag-hilamos ng mukha. I had to remind myself to take care of myself, even if it felt like I didn’t have the time for it.

Habang binabayaran ng malamig na tubig ang init ng ulo ko mula sa buong araw, naisip ko kung tama nga ba ang mga desisyon ko. Gusto ko sanang maging masaya, makisama sa iba, pero sa ngayon, parang mas gusto kong mag-focus sa mga bagay na sa tingin ko ay magbibigay ng magandang resulta, academic or otherwise. Hindi ko kayang magpatalo, kahit sa mga maliliit na bagay.

Hindi ko maiwasang punahin ang mga insecurities ko sa mukha habang pinagmamasdan ko ang aking repleksyon sa salamin.

I have a flat small nose, chubby cheeks. My lower lip is bigger than the upper lip. I don’t have a jawline, a double chin and my chinky eyes. Napa-lunok ako ng matindi. I am a bit chubby even though I don’t eat that much. Ganito na talaga ang aking physique simula pagkabata. And the worst part is that people are bullying me for being… chubby, years ago.

I can still hear their voices, yung mga panunuya nila, mga tawanan. Lalo na sa school dati, parang hindi ko na kayang iwasan yung mga tingin nila. Hindi ko na rin maaalis ’yung mga naririnig kong “fat” o “pango” na tawag. Para bang kahit anong gawin ko, I will always be that kind of person in their eyes.

Kahit ngayon, hindi ko maiwasang magtaka kung paano ba nila ako tinitingnan. Kung tingin nila, pareho lang ako ng dati, ’yung maliit, hindi kamukha ng ibang tao na parang perfect sa lahat ng aspeto.

But at the same time, I wonder… if I keep thinking like this, if I let their words continue to control how I feel about myself, will I ever be able to change? Or will I always feel stuck in this same cycle?

Why do people have standards when it comes to physical appearance? Why are they praising those who are slim and having a prejudice against those who are plump?

If you are pretty, you are privileged. If you’re not… then you’re nothing. This world is just full of discrimination, all forms of it.

Inangat ko ang aking shirt na suot, impis naman ang tiyan ko. My waist isn’t that small. May balakang naman ako. My thighs are thick and round. Malaman ang mga braso ko. I have psychic hands, so they were small and a bit chubby.

Ang sabi ni Livy sa akin ay pear body shape raw ang katawan ko dahil sa maliit ang mga balikat ko. Hindi ko alam kung maniniwala ba ako sakanya o binibiro niya lang ako. I don’t see my body shape as a pear.

I just don’t understand why it’s so important for everyone to look a certain way. Why does being slim mean you’re healthy or beautiful? I’ve never been the type to care about what others think, but when they keep repeating it… it starts to sink in. It makes me question myself. Why can’t they see the value in a body that isn’t the standard, that isn’t a size zero?

Why does my weight have to be the first thing people judge when they see me? I’m more than just the shape of my body, but why does it feel like that’s the only thing that matters to anyone?

I know people don’t mean to hurt me. But the comments, the looks, they sting more than I let on. It’s like no one ever notices the effort I put into being kind, being smart, being a good person. All that gets drowned out by what’s on the outside.

I touch my stomach again. It’s soft, not toned like those models or the girls on Instagram. But why should that define me? I hate that it does. I’m tired of being told that I’m not good enough because of how I look. Like my worth is tied to my weight, my shape, my skin.

I want to scream at them. Tell them I’m more than just the way I look. But then, I wonder if they’ll even care. Will they even listen?

I hate that I let it get to me. I know I’m not strong, mentally, emotionally. So when it comes to my appearance, I feel so fragile. Like one wrong word, one wrong glance, and I’ll break.

Ang sakit sa dibdib. It feels like I’m fighting a battle I can never win, no matter how hard I try to believe in myself. Sa mga mata ng iba, parang ako lang ’yung may mali. But I don’t think I am. I just… I just wish they could see me for who I truly am, not just the body I live in.

I sigh, letting my shirt drop back down. I don’t want to think about it anymore. I just want to feel good about myself, without anyone telling me I’m less than. Is that too much to ask?

Whenever I look around me, everything feels so distant, like I’m in a room full of people but no one really sees me. They don’t see the real me, the girl who works hard to keep her grades up, who always tries to stay kind even when everything inside me is screaming with frustration. They don’t see how tired I am, how much I’ve had to fight to feel okay in my own skin.

Sabado ngayon kaya pumunta ako sa The Coffee Bean and Tea leaf para tumambay at mag-aral. I don’t want to stay home for the whole day. Mag-isa na naman ako sa bahay kaya nagpasya nalang akong umalis, mamaya ay dadaan ako sa National Bookstore para mag-tingin tingin ng pwedeng basahin. At maka-bili na rin ng mga bagong highlighter, Faber Castell pens and sticky notes.

“Uh, just greek salad and lemon chamomile tea,” Sabi ko na muntik pa akong ma-utal sa empleyado na matamis na ngumiti sa akin at tumango. Cash ang ibinayad ko at hindi naman nag-tagal ang serving dahil wala pang masiyadong tao dahil ten palang ng umaga.

“Enjoy, Ma’am,”

Uminit ang pisngi ko. I uttered my thanks to the employee who handed me the tray of my orders. Agad akong pumanhik sa ikalawang palapag at dumiretso sa pinaka-dulo, sa walang tao.

Sa pag-upo ko sa sulok ng café, ibinaba ko ang aking bag sa tabi ko at kinuha ang mga notes ko. Habang tinitingnan ko ang mga bagay na kailangan ko pang aralin, ramdam ko pa rin ang init sa aking mukha. Siguro dahil sa pagiging nahihiya ko sa mga simpleng bagay, gaya ng pagbabayad o pakikipag-ugnayan sa mga hindi ko kilala.

Tumingin ako sa labas ng bintana at pinanood ang mga tao na dumadaan. Lahat sila abala sa kani-kanilang buhay, at ako… ako, dito lang ako, umaasa na magkakaroon ng magandang araw, kahit medyo malungkot pa ang pakiramdam ko. I tried to shake it off and focused on my salad and tea.

Habang nilalaro ko ang kutsara at tinidor, naisip ko na sana balang araw, hindi ko na kailangan magtago sa sulok at maging mahiyain. I want to be more confident, to stand tall and speak up, but it’s not that easy. Minsan, parang mas gusto ko pa na lang manatili sa anino, safe and away from people’s judgments.

I took a bite of the salad, the fresh veggies crunching in my mouth, and a sip of the warm chamomile tea to calm my nerves. It felt like a small escape from everything. And for a moment, I allowed myself to just breathe and be in the moment.

I know I should focus on my studies, but sometimes, it’s just hard to block out all the noise inside my head. I can’t help but wonder what would happen if I just… let go? Would I be happier, or would it only make things worse?

I looked down at my notebook again, trying to focus on the pages in front of me. There’s no need to overthink everything. I’m here to study, to enjoy my day.

Chapter 2

Dalawang oras na ata ang tinagal ko sa shop na ’to nang may mag-salita sa harapan ko na pamilyar sa akin kaya agad akong natigilan.

“Hi? Is this seat taken?”

Nag-angat ako sa kaniya ng tingin bago ako napa-tingin sa mga tables na punuan na pala, ni-hindi ko napansin dahil masiyado akong tutok sa ina-aral ko. My lips parted a bit.

Nakita ko siya, si Atreus Primo Gideon Constano, Primo and I instantly felt that uncomfortable, sinking feeling in my stomach. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan sa kaniya, pero tuwing nandiyan siya, parang bigla akong nawawala, na parang hindi ako karapat-dapat na nandito.

I swallowed hard, trying to hide the nervousness that was building up. “Uhm, no… it’s… it’s free,” I mumbled, voice so soft I wasn’t even sure if he could hear me.

I could feel his gaze on me, and I tried not to shrink back. His presence was… overwhelming, and I didn’t know how to act around him.

He was one of those people who could make everyone laugh by making fun of others, and it always felt like he was looking for someone to target. And that someone was usually me. My heart raced just thinking about it.

But then I remembered. This was just a seat. He was just asking. But I couldn’t shake off the unease. I wanted to tell him to leave, to go find another table. But I couldn’t. My voice always betrays me.

I took a deep breath, willing myself not to look down at my hands, which were nervously fiddling with the edge of my notebook. I wasn’t strong like Livy, who could handle situations like this with ease. I wasn’t confident or outgoing. I was just… me. Quiet. Invisible.

He didn’t even know how much it hurt to just be near him.

“Mind if I share a table with you?” Tanong niya ulit. Nag-tama ang mga mata namin. He smiled, his dimples showed.

Bumaba ang mga mata ko sa hawak niyang tray na may linguine bolognese at matcha affogato.

Nag-tama ulit ang mga mata naming dalawa nang muli kong inangat sa kaniya ang tingin ko. Ngumiti ulit siya sa akin.

Bahagya akong tumango kaya inilapag na niya ang kaniyang tray sa ibabaw ng lamesa bago ipinatong ang kaniyang bag sa lamesa. Naka-suot siya ng white sando shirt na hapit sa kaniyang katawan at isang black gym shorts, mukhang kakatapos niya lang mag-gym. His biceps are showing, and the veins in his huge hands up to his arms are untamed.

Umabot sa pang-amoy ko ang mamahalin niyang pabango na hindi matapang sa ilong.

I don’t want to make this a big deal. I try not to think too much about it. It’s just a table. Just a seat. Pero ang bigat ng presensya niya sa tabi ko. Parang kahit ganoon lang, may mga mata akong ramdam na nakatingin sa’kin, naghihintay na lang na magkamali ako. Hindi ko alam kung anong gagawin ko.

Nag-aalangan ako kung magpatuloy ba ako sa ginagawa ko o kung umasa akong mawala siya sa harapan ko. Pero he’s here. And I don’t know if I should feel nervous, annoyed, or just… nothing. Hindi ko kasi alam kung anong intention niya. I’m not that important, right?

I couldn’t help but glance at his tray, linguine bolognese and matcha affogato. The scent of the food was familiar, but more than that, I noticed how easily he seemed to move, how effortlessly confident he looked. And here I am, barely able to string words together when he talks to me.

I didn’t want to make a big deal out of this. But why does it feel like I’m on edge, as if everything about me is under a microscope whenever he’s around?

Pero hindi ko alam na… kumakain pala siya rito? At hindi naman siya malapit sa akin, nasa kabilang gilid siya sa harapan ko.

Itinuon ko nalang ang mga mata sa MacBook at muling nag-tipa nang biglang tumunog ang phone ko kaya kumunot ang noo ko nang hindi ina-alis ang aking mga mata sa screen ng MacBook. I absentmindedly reached for my phone and answered the incoming call without checking the registered name who was calling.

“Hello?”

“Noelle! Where are you?” Livy asked in her high-pitched tone.

“Sa The Coffee Bean and Tea Leaf, bakit?”

“Gusto mong sumama sa’min ng mga friends ko sa mall? Wait… wait? Are you studying again?” I heard her grimacing.

“I am studying,” I answered, giggling. She groaned on the other line.

“Tama na kaka-aral, teh! Sumama kana sa’min, ipapakilala kita sa kanila!”

Napawi ang ngisi ko. “A-Ah… i-ilan ba kayo?” I swallowed the forming lump in my throat.

“Lima, kung sasama ka. Dalawang lalake at dalawa kaming babae, mga kaibigan ko nung high school ako! Sumama kana, please?”

I hesitated at first but I nodded my head, kahit na hindi niya ako nakikita.

“Uh, sure. Text mo nalang ako kung saan ko kayo kikitain,”

She squealed excitedly on the other line. Napa-iling nalang ako bago ko pinatay ang tawag. Binalingan ko ang kinainan ko na naubos ko na pala.

I felt that familiar knot in my stomach tighten again, this time not from the usual nerves I had around people, but because of what Livy said. Five people. Four of them strangers to me. I felt the dread start to seep in.

I had always been the quiet one, the one who stayed in the background. But Livy kept pushing me, urging me to get out of my shell. And now, there was a small part of me that actually wanted to go. To be normal. To feel like I belonged.

But what if they didn’t like me? What if I said something stupid or awkward? I wasn’t good at making new friends. I wasn’t like Solana, who seemed to have no problem with people. And I definitely wasn’t like Primo. He probably didn’t even care about any of this, just acting all confident and at ease.

I glanced at him again, sitting across the table, but he was busy with his food. He didn’t seem like the type to even notice how uncomfortable I was. My heart skipped a beat as I realized how much I just wanted to stay in my comfort zone, but I also felt that pressure to step out of it.

I don’t know what to do. Should I go? Should I stay?

I sighed, unsure.

Marahan kong iniligpit ang mga gamit ko sa loob ng aking bag. Pinatay ko ang aking MacBook at isinilid sa lalagyanan nito bago ako napa-tingin kay Primo na naka-titig na pala sa akin habang mabagal siyang ngumunguya.

He smiled at me. Muli na namang lumabas ang mga dimples niya.

“Hangout with your friends?” Usisa niya kaya nag-tagis ang mga ngipin ko. Why is he… so nice to me?

“Yeah, mauna na ako.” I said plainly before standing up. Tipid ko siyang nginitihan at bahagyang itinungo ang ulo. Bumaba ang mga mata niya sa suot ko.

Tumagal ang mga mata niya sa lantad kong hita dahil naka-plaid pleated mini skirt lang ako na black and white checkered at white high tights socks, over the knee. Medyo masikip nga lang ’yon dahil hindi napansin ang size kaya hapit sa aking mga hita ang tights. I partnered my fit with a see-through pullover sweatshirt na bahagya kong tinuck-in sa skirt. Naka-tube naman ako kaya…

“Ingat ka…” baritonong aniya kaya tumango lang ako at mabilis na umalis.

You shouldn’t trust someone like him, Noelle. And besides, don’t forget that he used to be your bully years ago.

I tried to shake off the feeling in my chest, the unease that kept creeping up on me. I shouldn’t forget. I shouldn’t ignore what he did before. But why… why did he seem so different now?

I quickly grabbed my bag and walked out, but his words lingered in my mind.

“Ingat ka…”

It didn’t feel like a taunt. It felt… genuine. But then again, maybe that’s what he wanted me to think. Maybe this was all part of his game. I didn’t want to believe it. But a part of me still did.

I couldn’t let myself get fooled by him. Not again.

As I walked away, I felt the weight of my decision to go meet Livy and her friends. Maybe I was just overthinking it. Maybe it would be fine. But the thought of facing a group of strangers made my heart race again. I didn’t know if I was ready for that, especially not when everything about Primo still felt off.

I took a deep breath. I had to focus on my own path. One step at a time. And not let anyone, especially someone like him get inside my head again.

Nakilala ko ang mga kaibigan ni Livy na sobrang mababait.

I immediately felt welcomed by them but I couldn’t help but feel like I am an outsider to their circle. Nahihirapan akong maka-relate sa pinaguusapan nila kaya nakikinig nalang ako. Naiinis ako sa sarili ko dahil kahit anong pilit kong gusto na maki-salamuha ay hindi ko magawa.

Dapat pala ay hindi na ako sumama. Parang reunion nila itong magkakaibigan ngayon tapos sumama pa ako sa kanila…

Nahihiya ako. Kinakabahan ako. Natatakot ako na may mali akong masabi sa kanila at baka may masabi sila sa akin. Na ganitong tao ako, na kahit hindi ko naman kilala ay namba-bash ako.

Sa tuwing may pinaguusapan silang tao ay hindi ako maka-sabay, they are gossiping about different people and their issues with them.

Nasa National Bookstore na kami ngayon at sinamahan nila ako. Hiyang-hiya tuloy ako dahil gusto pala nilang mag-arcade pero sinamahan muna nila ako. Hindi ko tuloy alam kung paano ako magpapalaam sa kanila na pagkatapos nito ay uuwi na ako.

Baka mag-tampo na naman sa akin si Livy kaya nag-iisip ako ng excuse habang pilit na ina-abot ang may kataasan na libro na natipuhan ko. Tumingkayad ako at maingat na kumapit sa shelf, sinusubukang abutin ang libro. I probably need to call some staff to help but I don’t want to be a nuisance, baka hindi ko naman kasi bilhin…

Gusto ko munang basahin ang content ng libro at kapag maganda ay bibilhin ko.

I am short. I stand around five foot’ three.

May umabot na kamay na walang kahirap-hirap sa libro at inabot ito sa akin kaya natigilan ako. This scent…

My heart skipped a beat as I looked up to see who had reached the book for me. The familiar figure of Atreus Primo Gideon Constano was standing right in front of me. His smile was still the same, relaxed, almost like it was effortless for him to act so… kind.

“Here…” his deep, raspy voice resonated in my earshot.

Tiningala ko si Primo na naka-dungaw sa akin ngayon habang may ngiting naka-ukit sa kaniyang mapupulang mga labi. Marahan niyang inabot sa akin ang libro kaya bumaba ang mga mata ko roon.

I swallowed hard. Inabot ko ’yon at lumandas ang mga daliri ko sa kamay niya.

“Salamat…” I said in a small voice. Akala ko ay aalis na siya sa harapan ko ngunit hindi niya ginawa kaya agad akong kinabahan.

Tiningnan ko ang cover ng libro at binasa sa isip ang content nitong nasa likod, not minding his presence beside me. Kumunot ang noo ko. Why is he… not leaving?

In my peripheral vision, he was also looking at the book I was holding, reading perhaps. Curious and amused.

“You like reading romantic novels?” he chuckled a little. I couldn’t help but look at him. Our eyes met. His dark brown eyes penetrated mine.

Bahagya lang akong tumango kaya mas lumapad ang ngiti niya. I gritted my teeth as my lips pursed. Unti-unting nawala ang ngiti niya at napa-titig siya sa mukha ko.

“I—” hindi niya natapos ang kanyang sasabihin sa akin dahil…

“Nandito ka lang pala! Kanina pa kita—” Si Livy na bigla nalang sumulpot pero agad ding natigilan nang makita kung sino ang nasa harapan ko. Nalaglag ang kaniyang panga habang pa-lipat lipat ang mga mata niya sa aming dalawa.

Agad kong tinalikuran si Primo at nilapitan si Livy na hanggang ngayon ay hindi makapaniwala sa kaniyang nasaksihan.

I could feel his gaze on my back, even as I turned away, and the heat from it made my skin prickle. Why does everything feel so complicated now?

“Ano ’yun, Noelle?” Pang-ilang tanong na niya sa akin kaya naiirita ko siyang tiningnan. Hindi ko alam kung anong sagot ang gusto niyang makuha sa akin, kulang nalang ay panoodin namin ang CCTV footage sa parteng iyon ng National Bookstore para lang maniwala siya sa akin na walang malisya ang nangyari.

Hanggang sa pila ay kanina pa niya ako kinukulit.

She pouted her lips. “Maniniwala na nga,”

I shook my head and rolled my eyes at her, irritated. At sa Primo’ng ’yon.

“Hindi napo ako magpapasundo,” Sabi ko kay Mommy nang tumawag ito habang nasa escalator ako, papalabas na ng mall.

Madami pa siyang paalala sa akin kaya nakinig nalang ako at sasagot kapag oras ko nang sumagot.

“Okay, Noelle. Son. I have to go now, I have a meeting to attend to.”

“Okay, po. Bye, Mom! I love y—” Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang bigla nalang niyang pinatay ang linya kaya napa-titig ako sa screen ng aking phone. May narinig akong boses ng lalake mula sa kabilang linya at panigurado naman ako na isa iyon sa mga Doctor na kasamahan niya.

Nagtaka lang ako dahil humahagikhik si Mommy habang humahalakhak iyong lalaking kasama niya sa kaniyang office.

Inayos ko nalang ang pagbitbit ko sa mga dala ko at tinext si Livy para magpa-salamat sa pag-sama nila at pag-invite nila sa akin ngayon. I still had fun with them. Mababait ang kaniyang mga high school friends.

Umawang ang bibig ko dahil sa lakas ng ulan sa labas. Wala akong dalang payong at…

I looked up at the sky, sighing at the sudden downpour. The last thing I wanted was to get drenched, but I had no choice. I was already outside, and it was too late to turn back.

Just as I was debating whether to wait it out or risk getting wet, a familiar figure appeared out of nowhere, holding a large black umbrella. My heart skipped a beat as I looked up. Of course, it was him.

Primo…

“Is this your first time in the rain?” He teased, his smirk just as annoying as ever.

I froze for a second, unsure of how to respond. He had that same easygoing look on his face, like he was just trying to be helpful, but something about it felt… off. Why was he always around when I didn’t want him to be?

“Do you need a ride?” he asked. Hindi niya ba ako tatantanan? Kulang nalang ay iisipin kong sinusundan niya ako, kung hindi ko lang nakita ang mga paper bags na dala niya na mga branded clothes at bagong basketball shoes kanina nung nasa National Bookstore kami.

Tipid ko siyang nginitihan at umiling. “May sundo ako—”

“I heard that you can manage, nasa likod mo ako kanina.”

My lips parted, shocked. Is he eavesdropping a while ago? Bakit hindi ko man lang naramdaman ang presensya niya sa likod ko?

“I don’t need… a ride, hihintayin ko nalang na tumila ang ulan,” I said. His forehead creased.

“It will be raining until tonight, I can drop you off—”

Hindi ko na kinaya ang inis na nararamdaman ko sa kanya. “Why are you being nice to me, Primo? What is this? Your tactic to bully me again? To harass me again?” I said in a controlled voice. Not raising, not raging. Kahit na umuusbong na ang galit sa aking kaibuturan ay kalmado ko siyang kinompronta. Mariin ang tingin ko sa kaniya habang mahigpit ang hawak ko sa mga dala ko.

His face softened before swallowing hard, his Adam’s apple bounced. Marahan siyang umiling bago siya umiwas ng tingin sa akin.

“Hindi. Malakas lang kasi ang ulan at… gusto ko lang mag-sorry sa mga nagawa ko sa’yo noon, Noelle.”

Napa-titig ako sa kaniyang mukha. Is this for real? Or what?

“You’re forgiven.” I said even though I don’t buy his apology. I just want him to fuck off. Baka kaya hindi niya ako tinatantanan nang pagpapa-kitang tao niya.

Hinarap niya ako habang nanlalaki ang kaniyang mga mata. Muli siyang napa-lunok.

“Y-You sure—”

“I’m sure. That was… years ago so…” I shrugged my shoulders.

His pink plump lips parted, guilty and embarrassed. I still don’t buy it.

“I-Ihatid na kita sa inyo? Maulan pa hanggang mamayang gabi, Noelle. Mahirap makasakay sa taxi,” Aniya kaya napa-isip ako ng ilang minuto bago ako tumango ng marahan.

I couldn’t deny the practicality of his offer. The rain was getting worse, and I wasn’t sure how long it would take for it to stop. But still, the thought of being in a car with him, of him driving me… it felt odd. He was a bully, and suddenly, he was acting like a gentleman.

But… what if he was right? What if it really would be hard to find a cab in this weather? I could just take the ride, get it over with, and then go home, away from him.

“Fine,” I muttered, the word slipping out before I could stop myself. “I’ll take the ride.”

His expression brightened, but I could tell that he was holding back something. I didn’t know if he was genuinely trying to make up for what he did or if this was just some weird way to keep me in his orbit. I didn’t trust it, but… maybe it was just easier to go along with it for now.

“Thanks,” I said, but my tone was distant, as if I wanted him to know I was still skeptical. I wasn’t going to let my guard down just because he offered a ride.

He gave a small, relieved nod and began walking ahead, his stride easy as he held the umbrella over both of us. I followed behind, the weight of the silence between us heavy and thick.

This wasn’t a friendship. It was something I didn’t want to understand just yet. And as we walked through the rain, I couldn’t shake the feeling that there was more to this encounter than just a simple apology.

Huminto ang kaniyang itim na BMW sa harapan ng bahay namin kaya agad kong tinanggal ang seatbelt ko. Binalingan niya ako kaya nag-tama ang mga mata naming dalawa.

“Do you really mean it? You forgive me?” He asked huskily. His dark brown eyes, hoping.

I nodded my head without hesitation. “Yes. Uh, salamat sa pag-hatid, mauna na ako.” mabilis na akong lumabas ng kaniyang sasakyan nang hindi siya nililingon kahit na narinig ko pang tinawag niya ako.

Maybe I needed this? His apology, even though I don’t buy it. Sa kasamaan niya sa akin noon ay parang ang hirap paniwalaan. Ang sakit na naidulot niya sa akin, and suddenly, here he was, acting like he wanted to make things right. But… was it real? Was he genuinely sorry, or was it just another act to get something out of me?

I couldn’t deny the nagging feeling in the pit of my stomach. Maybe I should’ve stayed mad at him. Maybe it was easier to just keep hating him, to guard myself from the uncertainty he brought with him. But what if, just what if, he really was sorry?

I shook my head to clear the thoughts. Hindi na bale. Wala akong pakialam.

But as I walked into the house, a small part of me couldn’t stop thinking about what he said, about how he looked at me. For the first time in a long time, I wondered if there was more to him than the bully I once knew.

Nag-mano ako kay Manang at dumiretso sa kusina para uminom ng tubig pero naabutan ko si Daddy at ang isang babae na humahagikhik.

Agad silang natigilan nang makita nila ako. Umayos ng tayo si Daddy at tumikhim, sumeryoso ang kaniyang mukha. Sumimsim siya sa wine glass niyang may white wine.

“Noelle? You’re home. Where’s your Mom?” He asked in his baritone yet strict tone.

“Uh, she’s still at the hospital po,” I answered.

Napa-baling ako sa babaeng ngumiti sa akin ng matamis habang pinagmamasdan niya ako. I know her, she’s an Architect in Daddy’s firm. Ilang beses ko na siyang nakita noon pero hindi ko lang maalala ang kaniyang pangalan.

And I must say, she’s very pretty.

“Is she your daughter? Dalaga na pala—”

“He’s my son.” Putol sa kaniya ni Daddy kaya hinampas ng babae ang braso niya. Napakurap-kurap ako sa nasaksihan.

“Martin, don’t be like that! Hija, are you trans?” Tanong nito kaya tumango ako ng marahan. She giggled softly.

“Oh! You are very pretty, by the way. I have a niece that’s also trans,” Aniya kaya ngumiti nalang ako sa kaniya ng tipid bago ko hinarap si Daddy na umiigting ang panga kaya nanuyot ang lalamunan ko.

Puno ng disgusto ang mga mata niya at muling sumimsim nalang sa wine glass nang hindi ako tinitingnan.

He doesn’t want this conversation to continue so I am ending it for him right now. Agad akong uminom ng tubig kahit na uhaw pa ako ay hindi ako nag-salin pa sa baso ko. Pinapanood lang nilang dalawa ang bawat kilos ko hanggang sa ako ay lumisan na, saka palang silang dalawa nag-usap at…

I have never heard Daddy’s voice so gentle and soothing, not until now, as he talked to that woman. As he’s having a conversation with her.

It stung a little. Seeing him so at ease with her, while I’m just standing here, trying to figure out how to feel. His voice, that tenderness, I’ve never heard it directed at me. The way he made sure the woman felt comfortable, the way he laughed at her jokes. I couldn’t even recall the last time I had a real conversation with him.

I shook my head, trying to push those thoughts away. I didn’t want to feel hurt over something that wasn’t even meant for me. But it was hard, harder than I expected.

I turned to walk away, the sound of their laughter trailing behind me. I had to be alone for a bit. To breathe. To process what just happened.

I can’t seem to shake the feeling that I’m just… invisible. Like a ghost floating through a house that’s meant to be home but doesn’t really feel like one. I keep pretending it’s fine, that I don’t mind being alone in my own thoughts, but sometimes it’s overwhelming.

Mom’s still not home. She never is anymore. I used to care, but it’s hard to when it feels like she’s only here for the essentials, feeding us, making sure we don’t fall behind in school. The affection I always longed for? Never there. I guess that’s what happens when you’re just a trophy child, right? A product of their expectations, not their love.

Dad’s always so busy. And when he’s around, it’s like I don’t exist unless I’m performing well enough to meet his standards. It’s exhausting, trying to be someone they want me to be, when I’m not even sure who I am anymore. I’m just here, a part of the picture they painted for their perfect little family. But they don’t see me, not really.

And then there’s Primo. I can’t even think about him without getting frustrated, angry and annoyed. Why does he keep trying? It’s like he’s determined to make things… different. I can’t tell if he’s genuinely trying to apologize for everything he put me through, or if it’s all some twisted game to make me trust him again. I’ve heard the rumors. I know what people think of him, and no matter how many times he smiles that charming smile or sings with his perfect voice, I can’t forget the past.

I should be grateful for the apology, right? But part of me wonders if it’s all just for show, like everything else in my life. I don’t want to fall for it again. I can’t. Because deep down, I know that no one really sees me, whether it’s my parents or Primo.

I hate this feeling, like I’m invisible in a world that demands I be something else. But maybe… maybe that’s what they all want me to be: a puppet. A good child who doesn’t ask questions and doesn’t rock the boat.

But I can’t be that anymore.

I just wish someone would see me for once. The real me.

“I miss you, little sis…” baritonong sabi ni Kuya Ezra nang tumawag siya sa akin sa Messenger kaya napangiti ako.

“I miss you too, Ahia. When are you coming back home?” malungkot kong tanong habang tinitingnan siya sa screen ng camera. Nakahiga na siya sa kaniyang kama at mukhang pagod. It’s been so long. He’s been abroad for too long now. I miss him.

“Really soon, Noelle. May gusto kabang pasalubong?”

Matagal na naming alam ni Kuya Ezra na broken family kami. We had accepted it. Kaya minsan, naglalabas siya ng sama ng loob sa akin tungkol kay kina Mommy at Daddy, na hinding-hindi siya mag-aasawa at mag-aanak kapag hindi niya mahal ang babaeng ipapares sa kaniya.

“Hmm. Makeup?” I smiled cutely at him. He frowned at me.

“Stop using too much makeup, little sis. You’re gonna look like a clown soon sa sobrang kapal,” He teased playfully. My lips protruded and rolled my eyes at him.

“Ahia, don’t be mean,” sabi ko, pero hindi ko kayang pigilan ang ngiti na unti-unting lumabas sa labi ko. Alam ni Kuya Ezra kung paano akong biruin, pero hindi naman masakit kung siya ang gagawa. In-adjust ko ang camera para mas makita siya ng mas malinaw. Miss ko ’yung mga araw na nandiyan siya, nagbibigay ng advice, binibiro ako, at nandiyan lang palagi.

He chuckled softly, rolling over to prop his head up with his arm. “I’m serious, Noelle. You’re beautiful without it. You don’t need all that stuff.”

I bit my lip, unsure of how to respond. He was probably right. I did tend to go a bit overboard sometimes. It was just that… sometimes, I felt like it was the only way I could feel good about myself. To look like I had it together, even though deep down, I knew I didn’t. But what else could I do?

“I’ll try, Kuya,” I said quietly, though I wasn’t sure if I believed it. “But when are you really coming home? I miss you so much.”

He sighed, sitting up in his bed now. “I know, little sis. I miss you too. But I’ll be home soon. I promise. Just hang in there, okay?”

I nodded, but my heart felt heavy. I wanted to believe him, wanted to feel like everything would be okay when he came back. But sometimes, it felt like so much was happening while he was away. It was just… hard.

Tumango ako, pero parang may mabigat sa puso ko. Gusto ko sanang maniwala, gusto ko na magkaayos lahat pagbalik niya. Pero parang dami nang nangyayari habang wala siya. Ang hirap.

“Mag-ingat ka, Ahia. Take care of your health and don’t study too much,” Mahina kong sinabi, parang may paltos ang boses ko.

Ngumiti siya at ang mga mata niya ay nagbago, naging malambing. “I will, Noelle. Huwag kang mag-alala. Babalik ako bago mo pa malaman.” Sabay kindat niya kaya ngumiti ako at tumango.

Ang hirap maging malayo sa kaniya ng ganito. Siya lang kasi yung natatakbuhan ko, ’yung tanging hindi ako pinaparamdamang maliit o hindi importante.

We stayed on the call for a while longer, exchanging small jokes and stories, but no matter how much I smiled, a part of me still felt that emptiness, that ache from missing him. But I held on to the promise that he’d be back soon, hoping that would be enough to keep me going until then.

“You can’t really make your grades higher than these, Noelle?” Dad massaged the bridge of his nose when I handed them my report card. I’m already drained from studying, quizzes, and exams and now this. I don’t know how much more I can take but I will try to understand that he wants me to be the best.

I’m already giving him my best. My exams are all perfect, he knows that. They know that.

“Enough. If that’s the best you think you can give us, then you should just switch your course to Engineering. Work for our firm that’s been running for decades, Noelle,” Aniya bago siya tumayo at hindi tinapos ang dinner niya. Suminghap si Mommy at hinampas ang lamesa kaya dumagundong ang kaba sa sistema ko.

“Martin! You can’t just do that to your child. Give him another chance—”

“I’ve said enough, Nadia. His grades are consistent. Walang nag-bago! Hindi natin siya pinapag-aral sa mamahaling institusyon para lang bigyan tayo ng mababang grado!” Napa-talon ako sa upuan ko nang tumaas ang boses ni Daddy kay Mommy, na namilog ang mga mata at umigting ang kaniyang bagang.

“He can switch his course to Neurosurgery! I believe he can excel in my field. He’s my child too, Martin. Let’s not give him the benefit of the doubt!” Matigas na sabi ni Mommy habang nagtatagisan sila ng tingin ni Daddy na umingos at padabog na ibinato ang table napkin.

Suminghap si Mommy at ginawa rin niya ang ginawa ni Daddy.

Naiwan akong tulala sa dining area bago ko naramdaman ang pag-haplos ni Manang sa aking braso, kaya napa-angat ako ng tingin sa kaniya. She gave me an assuringly smile.

Huminga ako ng malalim at ipinagpatuloy nalang ang pagkain ko ng dinner.

Isang linggo akong mag-isa kumakain sa dining area. From breakfast to dinner. They’re out of the house, working their asses off 24/7.

My heart sank. Ano ba ang kailangan kong gawin para lang maka-bawi sa grades ko? I’ve been studying the whole time. Wala na akong time para sa sarili ko. Halos hindi na ako gumala, halos hindi ko na maka-usap si Livy kasi mas tutok ako sa pag-aaral. And I’m so grateful that she understands me.

But what’s missing in me? Lahat ng quizzes, recitations, and exams ko, perfect. Too good to be true. I don’t skip class, perfect attendance. Even when I’m feeling sick, I still go to school. Maliban na lang talaga kung sobrang grabe na ang sakit ko. I’m always on time. And I remembered… I have a homophobic professor.

Parang kinuyom ang puso ko. Should I just settle for second best and take Engineering?

Or Neurosurgery? Should I just follow one of their paths? And not take mine?

Will I pull it off? Will I excel?

I have to be the best. I need to be the best. I have to push my limits even more. I don’t want my dreams to be taken away from me. I’m living under their roof, spending their money. I’m eating their food. So I have to do my very best this time.

I can’t help but wonder, am I enough? Kasi kahit anong gawin ko, hindi pa rin nila nakikita yung best ko. My grades are perfect, but it feels like it’s never good enough for them. Every single time I try to prove myself, parang may kulang pa.

“Kung hindi ko magawa, baka hindi na ako deserving,” I whispered to myself, trying to hold back the tears. Kung hindi ako magiging best sa mata nila, baka hindi ko na makuha yung pagmamahal na gusto ko. Gusto ko ng validation, gusto ko ng recognition. Kailangan ko nun. Pero will it ever be enough for them?

I couldn’t shake off the thought. Maybe I’m just not cut out for this. Lahat ng efforts ko, feeling ko, hindi pa rin sapat. I’ve always tried to follow their path, kasi feeling ko yun lang ang way para mapansin nila ako. But what if I’m wrong?

“Livy…” I whispered her name softly, remembering the way she always encouraged me. Laging nandiyan si Livy, kahit kailan hindi ako pinapabayaan. Siya lang yung tao na walang expectation sa akin. No judgments. No pressure.

Pero paano ako? Saan ako pupunta kung hindi ko matutunan na pahalagahan yung sarili ko? Laging nananabik sa approval ng ibang tao, pero paano naman ang pangarap ko? How do I pursue what I truly want if I’m too scared to disappoint them?

“Maybe I should talk to Livy…” I thought. She’s the only one who might understand me right now.

Pero hindi ko kayang ibaling lahat ng tanong at takot ko kay Livy. She’s my friend, yes, but I feel like I’ve already taken so much of her time and patience. Gusto ko siyang tulungan din, pero hindi ko na alam kung paano.

Should I just follow their dreams for me? But if I do, will I ever be truly happy? Or will I just keep pretending to be something I’m not?

I shook my head, trying to shake off the feeling of being lost. I need to think. I need to focus on what I want. Hindi ko pwedeng isakripisyo ang lahat para lang magmukhang magaling sa mata nila. I need to find my own way. My own path.

Pero paano?

I can’t let this go on forever. My heart feels so heavy, and I feel like I’m stuck between two worlds. Hindi ko kayang maging perfect sa lahat ng aspeto ng buhay ko, but I have to find a way to make myself proud. I have to do this for me.

I took a deep breath and stood up. The night felt long, and I knew I had to face the reality. Tomorrow, I promised myself. Tomorrow, I’ll figure it out.

Tomorrow…

Chapter 3

“Kumain ka kaya muna, Noelle,” nag-aalang sabi ni Livy nang mapansin niyang hindi ko pa nagagalaw ang lunch box ko. Fifteen minutes na lang ang natitira sa lunch time namin, tapos ako, parang wala lang, tuloy pa rin sa pagbuklat ng notes ko.

Itinabi ko muna ang mga notes ko at inilabas ang eye drops para sa contacts ko na may grado. Matagal nang malabo ang mga mata ko, at dahil ayaw ko nang masabihan na nerd, contact lenses na lang ang gamit ko. At least, hindi halata na may problema sa paningin ko.

Hindi ko naubos ang lunch ko. Kaunti lang ang nakain ko—mga ilang piraso ng sandwich—tapos mabilis lang, kasi hindi ko talaga kayang mag-focus sa pagkain. I just wanted to get through the day, get through all the studying.

Hinaplos ko ang mga mata ko, pero kahit anong gawin ko, ramdam ko pa rin ang pagod at pressure. I don’t even know how much longer I can keep up with this. But I have to. I need to excel, not just for me, but for everyone’s expectations.

“Livy…” Tiningnan ko siya; kahit nahihirapan, kailangan ko pa ring magtanong. “Do you think they’ll ever be proud of me?”

Simple lang ’yung tanong, pero sobrang bigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung maiintindihan ba niya, pero siya lang ang taong hindi ipinaparamdam sa akin na hindi ko kaya, na hindi ako papalya…

“Don’t worry about them,” sabi niya nang malumanay, pero matigas ang pagkakasabi. “You’re doing your best, Noelle. That’s what matters. You don’t need to prove anything to them. Ikaw na kaya ang pinakamatalino sa batch niyo. Duh!”

Tipid akong ngumiti sa kaniya, pero hindi nawawala ang alinlangan sa puso ko. Paano ko hindi iisipin sila kung pakiramdam ko, ang buong future ko ay nakasalalay sa approval nila?

“Maybe… maybe I should take a break,” sabi ko, pero kahit sa pakiramdam ko, parang mali. Parang hindi ko deserve magpahinga…

She nodded her head at me and smiled warmly. “You can do this. But don’t forget to take care of yourself too.”

She always knew what to say. It wasn’t much, but in that moment, her words felt like a little bit of hope.

I nodded again, but as soon as I went back to my notes, the weight on my shoulders returned. It was like a constant shadow, reminding me that nothing was ever enough. Not for them. Not for me.

Nasa loob ako ng Starbucks at nakamasid lang sa labas habang pinapanood ang bawat patak ng ulan sa semento na nagmumula sa madilim na langit.

Mabagal ang usad ng mga sasakyan sa kalsada… mga taong nakakapote, nakapayong, naglalakad sa labas sa gitna ng ulan. Doing their own business. May papasok sa trabaho, may papauwi. May mga gumagala. May mga batang nagpapaulan.

Itinabi ko muna ang MacBook ko at ipinatong ang mga siko sa mesa bago isinubsob ang aking mukha sa aking mga braso, hindi inaalis ang mga mata sa labas.

Watching the gentle raindrops from above calmed my nerves. I’ve always liked this season. It was my favourite season.

I find the sound of rainfall peaceful and soothing. Pero kapag malakas ang ulan at nagiging bagyo, doon ako nagiging anxious. Pakiramdam ko kasi, parang may mangyayaring masama.

It bothered me so much…

In times of sadness or devastation, the peaceful sound of rain is comforting, just like at times like these. I associate the rain with the occasion and the peace that the departed person has entered into.

And that person is me…

Bahagyang tumila ang ulan kaya napangiti ako.

Will it stop now? These raindrops, these tears from heaven?

I don’t want to get wet with rain and tremble with the cold. But what if? Someday, the cold rain… will become warm tears. And if it drips down on me, it’s alright. It’s just a passing downpour…

It’s just a passing downpour… just like how I feel…

Dahil alam ko, darating din ang panahon na ang ulan ay titigil din, tulad ng mga kalungkutan ko. Baka hindi pa ngayon, pero darating din ’yun. At kapag nangyari ’yon, baka doon ko lang mahanap ang kaunting kapayapaan na hinahanap ko.

Hindi ko na alam kung anong hinahanap ko, kung saan ako pupunta. Ang init na ng mga mata ko, pero ayaw kong umiyak. Hindi ko kayang magpakita ng kahinaan. But maybe… maybe it’s okay to cry.

“Hi,” bati ni Primo, pero hindi ko nag-angat ng tingin sa kaniya; nanatiling nakasubsob ang mukha ko sa aking mga braso habang pinagmamasdan ang labas.

“Mind if I share a seat with you?” tanong niya, kaya wala sa sariling tumango ako nang hindi siya nililingon.

Narinig ko ang pagkilos niya; umupo siya sa harapan ko. At sa gilid ng mga mata ko, ipinatong niya ang kaniyang kape sa ibabaw ng mesa at inilabas ang kaniyang MacBook.

Is he also here to study? But… why here? Of all places?

“Are you alone?” muling tanong niya kaya nag-angat na ako ng tingin sa kaniya. Nanlabo ang mga mata ko kaya mas sumingkit ang mga ito; inabot ko ang bag ko sa gilid at kinuha ang aking eyedropper.

“Uh, yes. Ikaw?” I said plainly before putting back my eyedropper inside the bag.

He smiled at me, showing his dimples again from both sides of his cheeks. May dimple rin siya sa ilalim ng kaniyang labi.

He looked like a typical Casanova because of his curly hair na pina-perm niya.

“Yup, need to study eh…” His conyo accent resonated in my ears.

Tumango na lang ako at ipinagpatuloy ang aking ginagawa. Napansin ko ulit na puno ang Starbucks at sa akin lang ang bakante kaya siya lumapit at nakiupo.

Minsan, naiisip ko kung bakit kaya siya nandito, sa tabi ko. Mayroon naman siguro siyang ibang lugar na pwedeng pag-aralan, pero he chose to sit here. I don’t know if it’s because of the empty seat, or maybe… maybe it’s just because it’s me.

Hindi ko na pinansin ang mga thoughts ko at nag-focus ulit sa ginagawa ko. I didn’t need to care about him, or why he was here. Wala akong balak makipag-usap pa; hindi ko naman feel. But somehow, there’s something about him that made me want to know more… even though I didn’t really want to.

Habang tumatagal, parang lumalapit pa siya nang lumalapit, kahit hindi ako naglalabas ng anumang interes. Kung tutuusin, wala na akong dapat pakialam sa kaniya. Hindi ko na dapat siya iniisip at pinagtutuunan pa ng pansin.

Siya ang dati kong bully, ang taong dahilan kung bakit ako palaging nagtatago sa sarili ko, pero bakit parang ang dali lang para sa kaniya maging ganito?

Tiningnan ko siya mula sa gilid ng aking mata. Nagtatype siya sa MacBook niya, paminsang tumitingin sa screen, tapos sa paligid, hanggang sa mapatingin sa akin. Hindi ko pa rin alam kung bakit parang ang dali lang niyang makipag-usap sa akin. Kahit na humingi naman na siya ng tawad noon, parang hindi ko pa rin siya kayang pakisamahan…

“May ginagawa ka bang importante?” tanong niya, mukhang naghahanap ng usapan, kaya napilitan na akong tumingin sa kaniya. Importante? Ano ba ’tong ginagawa ko… hindi importante?

“Studying,” sagot ko sabay taas ng mga notes ko nang makita niya. Tumango siya at nagpatuloy sa pagtatrabaho sa laptop niya, pero hindi ko maiwasang mapansin na may mga beses na tumitingin siya sa akin, tila may gustong sabihin. Hindi ko pa rin alam kung anong nangyayari sa akin.

Sana lang, hindi ako magpapadala sa mga kalokohang nararamdaman ko. I need to stay focused on myself. It’s been a long time, and I’ve been working hard to get through this. Kailangan kong magpatawad, pero hindi ko alam kung saan ako magsisimula.

Habang binabaybay ko ang mga notes ko, naramdaman ko ang presensya ni Primo sa harap ko. Hindi ko siya tinitingnan, pero alam ko na naroon siya, tahimik na nakaupo. Ang ingay ng pagtatype niya sa laptop niya at ang tunog ng mga sipsip sa kape sa tabi ko ang nagsilbing background sa katahimikan ng lugar.

“Do you need help?” tanong niya bigla kaya hindi ko naiwasang mapatingin sa kaniya.

Nagulat ako sa tanong na iyon. Bakit ako tatanungin ni Primo kung need ko ng tulong? Iba naman ang course naming dalawa.

“Uh… I’m good, thanks,” tugon ko na medyo kabado pa. Hindi ko alam ang dahilan kung bakit siya nagtanong. Siguro kasi hindi niya kaya ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

Nakita ko siyang parang nag-iisip—parang may gustong sabihin, pero hindi magawa. Maya-maya, may binuksan siyang bag at inilabas ang isang notebook. Tumingin siya sa akin at ngumiti, ngunit hindi ko na siya sinuklian ng ngiti. Tumutok na lang ulit ako sa pag-aaral ko.

Naisip ko, baka kaya siya nandito ay dahil may nais siyang gawin o sabihin. Pero kung ganoon man, hindi ko alam kung kaya kong makinig.

Minsan, naiisip ko kung bakit pa ako magpapakita ng kabaitan sa isang taong pinagmulan ng mga sakit at insecurities ko. I’ve been carrying this for so long. Pero kung nagbago na siya, kung may pagbabago talagang nangyayari sa kaniya, hindi ko na alam kung paano ako magre-react.

Thirty minutes ata kaming tahimik hanggang sa binasag niya ’yon kaya napaangat ang tingin ko sa kaniya.

“Noelle, may gusto ka?”

“Huh?” Nilingon ko ang menu bago ko siya binalingan ng tingin at umiling. Hindi ko pa nga nauubos ang vanilla chai tea at muffin ko. Hinawakan ko ang tea at malamig na ito; iinitin ko na lang mamaya sa microwave.

“Sigurado ka? My treat,” paninigurado niya kaya kinunotan ko siya ng noo at muling umiling.

Tumango siya at tumayo na bago pumila sa linya habang nakatingin sa menu. I fished out my phone to text our driver to pick me up. It’s getting late, and I need to go home. Inaantok na rin ako kahit alas-otso pa lang ng gabi.

To Kuya Rian: Kuya Rian, can you pick me up na po?

From Kuya Rian: Okay po, Ma’am. Mga five minutes po.

To Kuya Rian: Okay po! Thank you po!

I just needed to rewind, so I went here to Starbucks, and also to study.

Nang bumalik si Primo ay parang nagulat siya nang makitang inililigpit ko na ang mga gamit ko.

“Going home already?” Already? I have been here for three hours.

“Uh, yes. And kanina pa ako rito; I need to go home and get some rest,” I said. Tiningnan niya ang kaniyang itim na G-Shock watch sa pulso at kumunot ang noo, salubong ang makakapal niyang kilay na halatang maintained ang pagka-thread.

“Alright.” Nagligpit na rin siya ng kaniyang mga gamit kaya umawang ang bibig ko. He’s going home too? But… he just got here?

“I’ll drop you off—”

“Ah, susunduin ako,” pagputol ko sa kaniya kaya nagkatinginan kaming dalawa. At saktong pagbuka ng bibig niya para magsalita ay ang biglang pagtawag ni Kuya Rian sa phone ko kaya sabay kaming napatingin sa screen nito.

“Una na ako… you can… stay if you’d like. It looks like you’re not done studying.”

Umiling siya nang marahan. “Sa bahay na lang ako mag-aaral.”

Okay.

I gave him a friendly smile this time. Maybe I have to let go of the past. Maybe Livy is right. Mukha namang… nagbago na talaga siya. His bullying just took a toll on my mental health before, and probably until now since it still gets to me… sometimes.

Siguro, oras na para kalimutan ko na nga.

Walang-imik akong tumalikod sa kaniya kahit naramdaman kong sumunod siya sa akin. Napalingon ako sa kaniya nang ipagbuksan ako ni Kuya Rian ng pinto. Seryoso lang ang kaniyang mukha kaya tipid ko siyang nginitihan bago ako pumasok sa loob.

I saw him watching our car driving away from where he was standing for like five minutes before he turned his back and went to his car that was parked in front of Starbucks.

Nakaupo na ako sa harap ng study table ko habang nagsusulat ng notes sa aking portfolio nang mag-vibrate ang aking phone.

My forehead creased. It was a Messenger notification. I reached for my phone and opened it, inabot ang aking baso ng gatas bago binasa ang message ni Primo sa akin.

Atreus Primo Constano: I thought you’re going to rest? :D

Agad akong napalingon sa aking bintana at nakita ko siyang nakatingin sa akin mula sa kaniyang kwarto. Nakaupo siya sa kaniyang gaming chair.

My lips parted. Bumaba ang mga mata ko sa aking phone at nagtipa ng reply sa kaniya.

Me: I am resting. :)

Atreus Primo Constano: I can see that. :)

Muli ko siyang nilingon at naabutan ko siyang nakangiti sa akin. I pursed my lips before standing up and walking towards the window.

Ilang minuto pa kaming nagkatitigan bago ko binaba ang blinds ng bintana ko, bumalik sa aking upuan, at ipinagpatuloy ang ginagawa—hindi na ginalaw ang aking phone kahit panay ang vibrate nito.

Habang nagpapatuloy ako sa pagsusulat, ramdam ko pa rin ang presensya sa paligid ko. Hindi ko alam kung bakit ang simpleng message ni Primo ay nakakabahala, o baka dahil sa tindi ng kabang nararamdaman ko tuwing magkaugnay kami. Siguro nga, matagal na niyang nakasanayan na ganito kami. Parang may konting tensyon na naiwan sa hangin, at hindi ko alam kung paano ito i-handle.

Hindi ko na sinagot ang mga susunod niyang messages; nagdesisyon akong mag-focus sa mga notes ko na parang wala akong naririnig. But deep down, may curiosity akong umuukit sa aking isipan. Bakit siya bigla na lang naging ganito? Bakit parang may mga bagong ugali siyang ipinapakita na hindi ko dati nakita? Parang may dahilan siyang hindi ko pa maintindihan.

Maya-maya, naramdaman ko na naman ang vibration ng phone ko, pero hindi ko ito tiningnan. Instead, pinilit kong tapusin ang mga ginagawa ko. It felt so wrong to care about something or someone na nagdulot ng sakit sa akin noon. Pero bakit nga ba? Wala bang ibang dahilan kung bakit niya ako kinukulit ngayon?

Bakit ako mag-aalala? Pero bakit hindi ko rin siya kayang kalimutan?

Habang tumatagal, parang may naglalaban-laban sa isip ko. I know I should just move on, forget about him, but every time I think I’ve made up my mind, he does something that makes me question everything. Like earlier, when he texted me, I didn’t expect him to be so… casual.

I never thought Primo would care enough to ask if I was resting or not. He’s always been distant, the kind of guy na hindi mo mararamdaman na may pakialam sa ’yo. But now, I can’t help but wonder if there’s more to his actions than I’m willing to admit.

Hindi ko na kayang i-ignore pa. I felt like it was the right time to finally acknowledge what’s been on my mind, but I wasn’t sure if I was ready to face it. I kept telling myself not to overthink, na baka naman normal lang sa kaniya ’yun. Pero ang mga small gestures niya, ang paraan ng pagngiti niya sa akin, ang pag-alala niyang mag-check sa akin—it all felt… different.

I sighed and set my phone aside, trying to concentrate on my work. Pero hindi ko matanggal sa isip ko ang mga tanong. Bakit ba ako ganito? Dapat ba akong magpatawad? Or should I just let things be? Hindi ko pa rin alam kung anong gagawin ko, but one thing was clear: he was making me feel something again. Something that I haven’t felt in a long time.

Gusto ko nang kalimutan, pero sa bawat small moment na magkasama kami… maybe he really has changed.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko nang napansin kong naglalakad si Primo papunta sa direksyon ko. Hindi ko in-expect na makikita ko siya rito sa The Coffee Bean and Tea Leaf—sa madalas kong tambayan tuwing gusto kong magpahinga o mag-aral. At nang tumama ang mga mata namin sa isa’t isa, may kung anong bumigat sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa inis, hiya, o baka… something else.

Nakasuot siya ng simpleng hoodie at shorts, pero hindi ko maiwasang mapansin na parang confident siya sa bawat hakbang niya.

I ignored his messages that day, and up until now, hindi ko pa rin siya nire-replyan. Hindi ko alam kung bakit ba ang kulit niya at bakit parang lalo pa akong naiirita. There was even a time when he accidentally miscalled me and texted, saying na na-“pindot lang” daw niya ang call button at hindi sinasadya. I rolled my eyes when I saw that message. Alam kong hindi niya talaga sinasadya… siguro.

Pero sa totoo lang, kahit ini-ignore ko siya, hindi rin mawala sa isip ko ang mga message niya. I kept wondering: bakit kaya biglang interesado siya sa mga ginagawa ko? Bakit parang may pakialam na siya ngayon, kung dati naman, ni hindi niya ako kinakausap?

Nag-reply na lang ako sa kaniya na busy ako, pero sunod-sunod pa rin ang mga message niya pagkatapos. Parang hindi siya natitinag kahit ilang beses ko na siyang i-seenzone. Panay ang tanong niya kung saan daw ako madalas tumatambay para mag-aral, as if may pakialam talaga siya.

“Bakit ba ang kulit niya?” bulong ko sa sarili ko habang pinapanood ang sunod-sunod na notifications. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla siyang ganito. Dati naman, halos hindi niya ako pinapansin, at ngayon, parang siya pa ’tong eager na makasama ako.

I sighed and decided to mute his notifications for a while. Nag-focus na lang ako ulit sa ginagawa ko, pilit iniisip na baka nagbibiro lang siya o may kailangan lang ibang pakay.

May hawak siyang tray at tumayo siya sa harapan ko habang suot ang isang dilaw na hoodie at gray na sweatshorts. Nakasabit pa ang kaniyang Nike travel laptop backpack sa kaniyang kanang balikat na parang kakadating lang rito. Napatingin ako sa kaniya, nagtataka kung anong ginagawa niya rito sa harapan ko, lalo na’t hindi ko naman siya niyaya o in-expect na makikita ko rito.

“Mind if I join you?” tanong niya sabay ngiti na kita ang mga dimple.

Nagdalawang-isip ako sandali, pero napabuntong-hininga rin ako sa huli at tumango na lang. Wala namang ibang bakanteng mesa, at hindi ko na gusto pang gumawa ng eksena.

Umupo siya sa tapat ko, inilapag ang tray na may isang cup ng coffee at isang slice ng blueberry cheesecake. Naisip ko, did he come here to study too, or just to bother me?

“Tahimik mo ah,” sabi niya, sinimulang higupin ang kape niya.

Hindi ko siya sinagot. Nag-focus ako sa pagbabasa ng mga notes ko at sinubukan siyang i-ignore, kahit nararamdaman ko ang mga tingin niya sa akin mula sa kabilang side ng mesa.

“How have you been? Still busy?” tanong niya nang mailabas na niya ang kaniyang MacBook at notes.

“Yes,” I said flatly, keeping my attention on my notes. At least, hindi na siya nagtanong pa at natahimik na rin sa wakas—na ipinagpasalamat ko. Mukhang seryoso rin siyang mag-aral ngayon, kahit papaano.

Nagtaka rin ako. Hindi ko in-expect na magiging ganito siya ka-studious. Dati pa-chill-chill lang siya, parang wala lang sa kaniya ang pag-aaral. Pero kahit gano’n, ang tataas ng mga grades niya; palaging mahusay sa klase.

Hindi tulad ko. Para makakuha ng mataas na grade, kailangan kong paghirapan ang lahat, kailangan kong puspusan ang pag-aaral at itulak ang sarili ko sa mga limitasyon ko.

“Eat up first, Noelle? Malamig na ata ’yang food mo,” puna niya kaya napatingin ako sa pagkain ko. Tama siya. I reached for the wooden fork and took a bite of my salad, chewing slowly habang nararamdaman ko ang tingin niya sa akin.

Hindi ko alam kung bakit siya nakikialam pa sa akin. We’re not even close. And yet, he’s acting as if he cares.

Napansin ko ulit na nanlabo ang mga mata ko kaya agad kong inilabas ang eyedropper ko at naglagay ng patak sa mga mata ko.

“Why aren’t you wearing glasses anymore?” tanong niya, tila interesado.

I glanced at him briefly. “Contacts are better,” I said in a quiet voice before putting the eyedropper back in my bag.

Marahan siyang tumango. “Does it hurt?”

“At first, yes. Sanay na ako,” I replied with a shrug. I reached for my phone to check the time, but before I could even put it down, nagtanong na naman siya.

“Uuwi ka na?”

Umiling ako at nag-type ng reply kay Mommy nang mag-text siya kung nasaan ako at ano ang ginagawa ko.

“Hanggang what time ka here?” he asked, curious as ever.

“After I’m done with my studies,” maikli kong sagot.

“Okay.” He chuckled lightly. I put my phone down and, this time, napatingin ako sa kaniya.

“Pwede pakibantayan ang gamit ko? Mag-washroom lang ako,” sabi ko. Nakatingin siya sa mukha ko nang magtama ang aming mga mata.

Nagulat siya, but he eagerly nodded his head. “Oo naman!” Mukha siyang masyadong nasiyahan sa request ko, and I couldn’t help but purse my lips.

Nginitian ko siya ng tipid bago tumayo at pinagpagan ang skirt ko. Naramdaman kong bumaba ang tingin niya pababa sa aking mga hita. Bahagyang nalihis ang tights ko kaya bumakat ang linya nito sa balat ko, which made me pause and adjust it quickly.

Then, I turned and headed towards the restroom, leaving him there watching as I walked away, kahit ramdam kong hindi pa rin siya tumitigil sa pagtingin sa akin.

Habang nasa loob ako ng washroom, pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin. Hindi naman gaanong heavy ang makeup ko, pero may mga araw talaga na pakiramdam ko ay ang bigat ng tingin ng iba. Kanina, habang nag-aaral ako, naramdaman ko kung paano ako titigan ni Primo. Hindi ko alam kung namamangha ba siya o ano, at parang minamasid-masid niya ang bawat galaw ko.

I don’t know why he keeps on staring at me. It feels different now… parang may intensyon siya sa bawat titig. Parang hindi na siya ang Primo na kilala ko noon—na palaging mayabang at akala mo laging nasa spotlight. Hindi ko maintindihan kung bakit bigla na lang siyang naging ganito sa akin, bakit palagi siyang nakangiti, at bakit ang dami niyang pagpapakita ng kabutihan.

Is it just me? O baka naman ako na lang ang masyadong paranoid, na baka hindi ko na alam kung paano mag-react sa ganitong klase ng atensyon? I hated him before, but… maybe he’s different now? O baka nagpapanggap lang siya? I don’t know…

Pinagmasdan ko pa ang sarili ko sa salamin. Naisip ko: Do I look different now? Bakit ko ba siya iniisip? I shouldn’t be.

Lately, people I meet keep complimenting me. Sinasabi nilang maganda raw ako, na magaan daw ang pakiramdam nila kapag kasama ako. And I don’t know if I should believe them or… baka binibiro lang nila ako. Baka sila lang ’yung mga tao na kapag nakatalikod ako ay pinag-uusapan na ako…

I try to smile, to appreciate them whenever they say those things, but hindi ko maiwasang mag-isip. Am I really like that? Or am I just the subject of some kind of joke? Parang… gusto kong maniwala sa kanila, pero at the same time, may pagdududa na tumatagos sa utak ko. Hindi ko alam kung paano nila nasasabi ’yon, at kung paano ko dapat tingnan ang sarili ko dahil sa mga compliment na ’yon.

Ang hirap. Ang saya naman siguro kung totoo ang mga sinasabi nila, baka ako lang din ang magpapaasa sa sarili ko.

Pero dahil hindi naging maganda ang karanasan ko noon sa mga tao, wala akong naging tunay na kaibigan. Parang lagi akong iniiwasan, o kaya ay hindi ako sapat para sa kanila. I always found myself on the outside, looking in. Siguro dahil sa pagiging mahiyain ko, or maybe it was because I never really knew how to connect with people the way they connected with each other.

Ngigayun, kahit may mga taong nagsasabing magaan ang pakiramdam kapag kasama ako, hindi ko pa rin maiwasang magduda. Baka ang tingin nila sa akin ay temporary lang. Baka kapag umalis ako, makalimutan na nila ako, o kaya ay may iba silang sinasabi sa likod ng mga ngiti at salita nila.

Kaya siguro nahihirapan pa rin akong magtiwala. Kasi, paano kung sila rin, tulad ng mga dati kong nakasama, ay aalis at iiwan lang ako mag-isa?

I felt inferior with other people. Laging may isang bahagi ng akin na nagpaparamdam na hindi ako kasing-halaga ng iba. Sila, laging may mga kaibigan, laging may kasama; pero ako, minsan lang magsalita. Laging may takot na baka hindi ko matugunan ang mga expectation nila, o baka hindi ako maging kasing-interesting nila.

It’s like no matter how hard I try, I always fall short. I feel like I’m always a step behind, watching from the sidelines while everyone else seems to have it all together.

Until now, I’m having a hard time making friends, kahit mabait sa akin ang mga nakakasalamuha ko. Minsan, naiisip ko na baka may mali sa akin. Parang kahit gaano kabuti ang mga tao sa paligid ko, laging may hadlang sa sarili ko para makapagbukas ng puso.

Siguro dahil natatakot ako, o baka dahil wala akong ganap na tiwala sa sarili ko. Laging may pangambang baka hindi ko sila mapaligaya, o baka hindi nila ako tanggapin ng buo. Kaya kahit may mga taong mabait sa akin, may parte ng akin na natatakot maging malapit sa kanila.

Maganda ba talaga ako kahit wala akong makeup sa mukha? Minsan, napapaisip ako kung may halaga ba talaga ang itsura ko kapag wala akong pampaganda. Kasi kapag tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin, parang kulang pa rin. Baka wala akong mga features na kagaya ng ibang tao, o baka hindi ko pa natutuklasan ang tunay na kahulugan ng ganda.

May mga taong nagsasabing maganda ako kahit walang makeup, kaya minsan naguguluhan ako. Siguro, iba-ibang tao, iba-ibang pananaw. Pero sa huli, gusto ko lang maramdaman na maganda ako sa sarili ko, kaya palagi akong nagme-makeup.

Huminga ako nang malalim at ipinilig ang aking mga naiisip. Pinihit ko na lang ang faucet ng sink at hinugasan ang aking mga kamay.

Gusto ko sanang mag-focus sa mga bagay na mas mahalaga kaysa mag-isip kung paano ako tinitingnan ng ibang tao, pero hindi ko maiwasan…

Pagbalik ko sa upuan ko, muntik ko nang malimutan na kasama ko pala si Primo sa mesa. He was doing a presentation on his MacBook about hardware and software, and I couldn’t really follow it; he was typing so fast. My eyes unintentionally drifted to his mestizo hands. His fingers were long, covered in fine hairs, and his nails were always neatly trimmed.

I couldn’t help but notice how different he looked now compared to before. Back in high school, he used to be so carefree, always joking around and making fun of people. But now, he was focused, serious, almost like a different person.

I didn’t want to think about it too much, so I just looked down at my own work, trying to block out the distractions. I wasn’t ready to acknowledge any of the things running through my head, especially when it came to him.

Computer Engineering nga pala ang course niya. May AirPod siya sa kaliwang tainga kaya umupo na lang ako nang hindi siya binabalingan o kinakausap. Pero hindi ko napansin na lumingon din pala siya sa akin. Nang magtama ang aming mga mata, ngumiti siya ng matamis.

I didn’t want to be rude, so I gave him a small smile in return and quietly said, “Thanks for keeping an eye on my things.”

He nodded, still smiling. But something about the way he looked at me made me uneasy, like there was more to that smile than just politeness. I quickly looked away, focusing back on my work. It was easier to pretend he wasn’t there.

“No worries, Noelle.” Mas lumapad ang kaniyang ngiti, ipinapakita ang tuwid at mapuputing mga ngipin. He used to have braces—retainer na clear na lang ngayon.

His smile was so effortless, so easy. It was like he was used to getting whatever he wanted with that smile. His teeth were perfect now, the braces he once had gone, but somehow, it didn’t make him any less annoying. It felt like he was trying too hard to be… charming.

I couldn’t help but feel a little irritated. I didn’t want to entertain his kindness, or his sudden shift in demeanor. He had never been this polite to me before. Back then, he was all about his image, about being the cool guy who never really cared about anyone else.

I tried to ignore him, but it was hard. His eyes kept flicking to me, like he was waiting for something, expecting me to say something or react in some way. But I wasn’t sure what he wanted from me anymore.

I don’t know what’s up with him. He’s being too… charming. And I don’t like him treating me this way. Alam ko na matagal siyang mahangin at mayabang dahil lang sa guwapo siya. He always boasts about how handsome he was back when we were still in high school. Noon pa man, talagang ma-porma na siya at malinis sa sarili. Pogi nga… gago naman. I loathed him so much. I had an immense grudge against him, and it wasn’t healthy… anymore.

But why did it feel different now? Why did he seem like he wanted to talk to me? Back then, he would’ve ignored me, treated me like I didn’t matter. And I was okay with that. I didn’t want to be part of his world. But now, it felt like he was trying to break down that wall I’d built between us. Was he trying to make amends? Was he really different now?

Pinikit ko ang mga mata ko, sinusubukang takpan ang kalituhan sa loob ko. Ayoko ng pakiramdam na ito. Nalilito ako. Gusto ko sanang patuloy na magtanim ng galit, patuloy na huwag siyang magustuhan, pero sa isang dahilan, hindi na ito kasingdali tulad ng dati.

Ang mga ngiti niya, ang mga maliit na kilos niya, ang paraan ng pagtitig niya sa akin—nakakalito. Ayoko sanang maramdaman ito para sa kaniya, lalo na ngayon. Ilang taon ko nang pinaniwala ang sarili ko na hindi ko siya kayang patawarin sa mga ginawa niya noon, sa paraan ng pagtrato niya sa akin, at sa pagpaparamdam na hindi ako mahalaga.

But now, when I looked at him, it was different. It felt like he was trying, like maybe he cared about something more than just himself. Was I just imagining it? Was I falling for this facade?

I took a deep breath and forced myself to focus on my work. I couldn’t let him get to me. I couldn’t let myself slip back into that cycle. It was easier when I hated him. It was safer.

But the more I tried to ignore him, the more I noticed his eyes on me, and it made my stomach churn in ways I couldn’t explain. This was complicated. Too complicated. I needed to get control of my emotions before I ended up in a place I didn’t want to be.