Simula

This story is a work of fiction. All characters, names, places, events, and incidents portrayed in this book are either products of the author’s imagination or used fictitiously. Any resemblance to actual persons, living or dead, businesses, institutions, events, or locales is purely coincidental.

This novel may contain themes involving gender identity, discrimination, emotional conflict, and romantic relationships. It is written with the intention of telling a heartfelt story about love, self-discovery, acceptance, and personal growth.

This story features a transgender woman and a straight man in a slow-burn romance. The experiences and perspectives presented are fictional and created for storytelling purposes.

Reader discretion is advised for discussions of prejudice, family conflict, and emotional struggles. Thank you for giving these characters a chance to tell their story. May their journey remind you that love sees beyond labels, and that everyone deserves to be loved for who they truly are.

——————————————————————————

“Reese!”

I was busy applying lip tint on my lips when my bitch of a friend nudged me annoyingly. Bwisit naman! Ang bastos talaga ng ugali kahit kailan.

Muntik na tuloy akong magmukhang clown. Napaiiling na lang ako sa kaniya habang nangungunot ang noo ko at nag-a-apply ulit ng favorite lip tint ko.

“Oh?” I asked nonchalantly, glancing at her after finishing. My right brow arched. She was sipping her mocha frappe, and her bitchy face told me she did that on purpose just to mess with me. Hayop na ’to!

“Nabasa mo ba ’yong post ni anes? Halatang ikaw ang pinaparinggan, ha?” aniya, sabay maarteng ipinaikot ang mga mata.

She was scrolling on her phone, and I couldn’t help but roll my eyes, too. Nag-post na naman si Princess. Ako talaga ang pinapatamaan niya at ng mga alipores niya. Deadma lang tayo—hindi natin ibababa ang level natin para patulan sila. Gosh! I would never stoop that low. I am not a kid anymore.

“Oo! Kanina ko pa nabasa. Social climber raw ako, at inasar pa akong batang hamog—” Hindi ko pa natatapos ang sasabihin ko nang sumabat na siya.

“Which is true naman. Anyways, may pills ka pa ba? I’ll order tonight kasi. Isasabay ko na ’yong sa ’yo. Bayaran mo na lang ako ’pag may pera ka na.”

Sinamaan ko siya ng tingin. Hayop! Hindi ko napigilang hilahin ang buhok niya. Suminghap siya at napaaray bago ako tiningnan nang matalim.

“Shuta ka! Ako ang best friend mo, hindi ang tampalasan na ’yon!” naiinis kong sabi. Ngumuso siya, pinipigilan ang sariling matawa.

She smirked. “Sorry na nga,” sarkastikong aniya.

Napaiiling na lang ako at ibinalik ang lip tint sa makeup pouch bago tumingin sa labas. Nasa loob kami ng Starbucks at hinihintay tumila ang ulan. Madilim na ang langit, kaya tiningnan ko ang kulay pink na Hello Kitty watch sa aking pulso. Sa tiangge ko lang ito nabili! Ang cute kasi.

“Ano? Answer me, bitch. May pills ka pa ba?” “May pang-isang linggo pa ako, kaya malamang isabay mo na ako. Bilhan mo na rin ako ng pampa-fresh. Sobrang stressed ko these days!” Pinaypayan ko ang sarili ko.

“May tubo ’to, ha?”

Inirapan ko siya at tumango na lang. Habang umo-order siya ng HRT namin, may lumapit sa aming mga kakilala from school. Natapos na lang ang chikahan pero hindi pa rin tumitila ang ulan. Walang katapusan! Leche!

“Reese, ano raw Instagram mo? Tinatanong ng kaibigan ko,” tawa ni Tan bago hinawakan sa magkabilang balikat ang kasamahan niyang hindi ko kilala. Namula ang mukha ng lalaki at kumawala sa hawak ni Tan. Kakalapit lang nila sa puwesto namin at amoy ko na agad na may pakay talaga silang dalawa. Susmaryosep!

Kaklase ko si Tan sa Education. Agad kong natanto na sa Engineering Department ang kasama niya dahil sa ID lace nito nang mapalingon ako roon.

Hindi ka naman cute, Kuya, para umarte nang ganiyan sa harapan ko. Charot! Cutie naman siya, hindi ko nga lang type. Mapili lang talaga ako sa lalaki. I have types too, you know?

Deadma…

“Hi, Reese. I’m Art,” aniya sabay lahad ng kamay na agad ko namang tinanggap. I gave him my socials, too. Kung momol buddy lang ang hanap niya, gora ako.

Sino ang first kiss ko? Walang iba kundi si David—ang best friend slash ex-boyfriend ko. High school kami nung naging magkasintahan. Things didn’t work out between us, so we just remained friends. We’re not toxic; hanggang ngayon, magkaibigan pa rin kaming dalawa.

But after our breakup, wala na akong ibang naging relasyon. Some men just don’t swing that way, and I understand. I don’t give a damn about narrow-minded people judging us trans women.

Naalala ko na naman tuloy si Sophia, ang chararat na ’yon. Miss ko na rin siya, jusko! Kaming tatlo ang magkakasama noon sa St. John the Apostle Academy nung elementary kami. Ako, siya, at si David. The trio they failed to separate. Chariz!

“Ang landi, ha…” nang-uuyam na bulong sa akin ni Serena nang makaalis na ang dalawa. Pumila sila kasama ang mga tropa nilang nakatanaw sa amin. Nag-uusap-usap sila at alam kong patungkol iyon sa akin. Gosh… ang ganda ko talaga!

“Deadma,” tawa ko, kaya pinitik ni Serena ang tainga ko.

Isang oras ang lumipas…

“Ang tagal naman tumila ng ulan! Gusto ko nang umuwi at magpahinga! Kaloka naman,” reklamo ko habang kumakamot sa ulo bago tamad na isinandal ang likod sa upuan. Pagod na pagod na ang utak ko dahil dalawang bata ang tinutor ko ngayong araw.

Mabuti na lang at sinamahan ako ni Serena na may anghit sa kili-kili. Eme. Wala kasi siyang pasok ngayon, at hindi ko alam kung ano ang pumasok sa kokote niya kung bakit tumambay siya sa school buong araw para hintayin ako. Sasamahan niya raw ako sa clients ko. Aww, so sweet of this bitch.

Pero kapag wala siyang pasok at hindi sila ‘warla’ ng current boyfriend niya, it’s either she’s out on a date with that asshole or at our apartment, doing her homeworks, thesis, or projects.

Though, kadalasan ay nasa bar talaga kami kasama ang mga kaibigan namin. A circle of trans women and gays. We love partying! Laman talaga kami ng mga club—kapag single siya, siyempre. Eh, palagi naman siyang may boyfriend. Hindi na siya nagsawang masaktan nang paulit-ulit. Never siyang nabakante! Hindi ba siya nauumay?

Deadma. Buti na lang tuli siya, hindi tulad ni Vienne na supot—naduwag magpatuli nung bata pa siya. Sino ang pinakaclose ko sa mga kaibigan ko? Si Serena. Ewan ko ba, mas sanay lang ako na kaming dalawa ang magkasama, kaya sa iisang apartment na lang kami tumira—para makasave na rin ako.

Eme.

We’re sharing bills and expenses, though. At ngayon, problemado ang tranelya holmes na ’to. Ang alam ko kasi, last week pa sila hindi okay ng boyfriend niyang chararat ang feslak. We were just waiting for her to open up; ayaw naman namin siyang pilitin o pangunahan. She’s been unusually quiet these past few days, and we’re starting to get worried.

“Bilib talaga ako sa ’yo, Reese. Biruin mo? Nakikipagsapalaran ka rito sa Manila with a little help from your family, at nagawa mo pang makapasok sa isang prestigious school—”

“La Salle has been my dream school, Serena. At isa pa, kung hindi lang dahil sa scholarship, hindi ako makakapasok. Alam mo naman ’yon,” ngiwi ko sa kaniya. “Kaya nga double job ako ngayon. Ayaw kong masyadong obligahin sina Mama na padalhan ako ng pera—pinapaaral pa nila ni Papa ang mga kapatid ko.”

She shrugged her shoulders. “Even if you don’t want them to, it’s still their responsibility. At ano ka ba naman? Huwag ka ngang feeling diyan na kaya mo nang mamuhay nang mag-isa! And girl? Don’t forget na mayaman ka! Ikaw lang ’tong pinapahirapan ang sarili mo. Huthutan mo ng pera sina Tita! Besides, huwag ka nang umarte riyan. Maging thankful ka na lang dahil sinusuportahan ka nila. Alam mong hindi ginusto ni Tita na malayo ka sa kanila—huwag kang nega d’yan!”

I smiled a little and nodded. “I know that, bitch. I just…” Huminga ako nang malalim at pinaglaruan ang aming frappe na paubos na. “Parang hindi pa rin ako belong sa pamilya nila… it feels like I’m just an outsider, Serena. Parang… saling-pusa lang ako. Nahihiya na rin ako sa mga…” Hindi ko maituloy.

Parang may bumikig sa lalamunan ko. Naalala ko na naman ang mga sinabi ng kamag-anak ni Papa tungkol sa akin at kay Mama. Years ago.

Nahihiya ako.

At nasasaktan.

Hindi ko magawang magalit nang lubusan… hindi ko magawang kamuhian ang mga kamag-anak ni Papa dahil pumapasok sa isip ko ang kabutihang ginawa sa akin ni Papa. Itinuring niya akong tunay na anak—na kadugo niya. Inalagaan, binihisan, at pinakain. Siya ang tumayong ama sa akin simula pagkabata hanggang sa paglaki ko sa puder niya.

Kaya ginusto kong magpakalayulayong mag-aral dito sa Manila, kung saan nahanap ko ang tahimik na buhay. Tahimik nga ba? No, because some of my father’s relatives reside here…

Ayaw kong nadadamay pa si Mama dahil lang sa anak niya ako sa labas. I never thought they would be that toxic… but oh well, ganito siguro talaga ang buhay. I have already accepted that they do not see me as part of their family. ’Di naman kasi nananalaytay ang dugo nila sa akin, kaya…

She patted my shoulder and gave me a warm smile. “At least tanggap ka ng stepfather mo—that he treats you like his own child. Gaga ka! Hindi ako sanay na madrama ka! Let’s go home na nga. Magbo-book na ako ng Grab.” She playfully rolled her eyes at me, making me chuckle.

“Easy for you to say! Ipinapamukha mo ba sa akin na complete family ka?” I smirked tauntingly. She glared at me and scoffed.

Hindi ko nga alam kung paano kami naging mag-best friend nitong bitch na ’to. I met her during my first year of college—my freshman year in La Salle. She was also a young trans woman, like me.

Sabay kaming nag-transition na dalawa, at katawa-tawa talaga ang hitsura namin noon. I don’t even wanna look back! Pero nakakaproud dahil ngayon, talagang na-achieve na naming dalawa ang matagal na naming inaasam-asam na hitsura.

To be a girl. A woman. In our preferred skin. Our identified gender.

Lulan kaming dalawa sa loob ng sasakyan nang may maalala ako, kaya nilingon ko siya.

“Kumusta na pala kayo ng jowa mo, Serena?” I asked. She was taken aback and froze. Bisto ang bakla!

Napansin ko ang pagsulyap-sulyap sa amin ng driver na mukhang bata pa, kaya nginitihan ko ito. Agad namang tumingin si Kuya Driver sa harapan nang hindi man lang ngumingiti pabalik, kaya ngumuso ako. Suplado, ha?

“Sa apartment na natin pag-usapan,” mahinang sabi ng bakla sa akin, kaya nagkibit-balikat na lang ako.

Nag-away kasi sila ng long-time boyfriend niya at napansin kong kanina pa siya matamlay. Kahit itago niya ang tunay niyang nararamdaman, halata ko pa rin. Eh sa alam ko ang likaw ng bituka niya—I am not her best friend for nothing. Kinapalan pa niya ang concealer niya para lang maitago ang pamumugto ng kaniyang mga mata.

Huminto ang sasakyan sa tapat ng apartment namin. Mabuti naman dahil ambon na lang, kaya hindi kami masyadong mababasa. Sinulyapan ni Kuya Driver ang apartment namin habang kinakalas namin ang mga seatbelt namin.

“Salamat po!” pasasalamat ko pagkaangat ng tingin kay Kuya Driver na cutie. Bakit ba? Cutie naman kasi talaga siya. May hitsura at mukhang bata pa.

Kumamot ito sa kaniyang batok at nahihiyang ngumisi sa akin nang nilingon niya ako. Napansin ko ang dimple sa ilalim ng kaniyang labi. He’s not my type, but gosh… ang pogi niya sa totoo lang! Ngayon lang ako nakakita ng poging Grab driver. Karamihan kasi… anes, eh. Chariz.

“Walang anuman po, Ma’am. Magandang gabi ho sa inyo.” His deep voice made me want to make out with him. Five minutes, walang malisya. Charot!

Sabay kaming bumaba ni Serena. Nang akmang papasok na kami sa gate, tinawag kami ni Lola Germana, ang landlady ng apartment na tinutuluyan namin. Nakasunod sa likuran niya ang isa sa kaniyang mga apo. Kapansin-pansin ang kaniyang tangkad at ang pagiging mestizo nito. Sarap naman niya… eme!

“Serena! Reese! Mga hija!”

“Lola Germana, good evening po!” bati naming dalawa at hinintay siyang makalapit. Nagmano kami nang nasa tapat na namin siya. Napasulyap ulit ako kay Kuya Kim na pinagmamasdan kami habang bahagyang nakakunot ang noo. Sila ang may-ari ng apartment na tinutuluyan namin.

“Naku! Ang babait niyo talagang mga bata,” natutuwa nitong sabi. Humagikhik kami dahil pasimple niyang tiningnan ang kaniyang apo habang nakaarko ang isang kilay. “Sana lang ay kasingbait niyo ang mga apo ko,” dismayado niyang sabi bago nilingon ang apo niyang tahimik lang.

“Mabait naman po sina Kuya Kim, Lola,” ani Serena, kaya sumimangot si Lola Germana at ipinaikot ang mga mata. Kuya Kim plastered a huge smile on his red lips.

“Hay naku! Mga babaero ang mga ito, katulad ng kanilang ama! At nakakalimutan na ngang gumamit ng ‘po’ at ‘opo’ sa mga nakakatanda. Ang rason nila, lumaki sila sa ibang bansa! Hindi ko matatanggap ’yon sa pamamahay ko!” Iling ni Lola Germana habang nangingiwi.

“Lola…” tawa ni Kuya Kim, though he looked uncomfortable. He licked his lower lip.

Nagkatinginan na lang kami ni Serena, not knowing how to react or what to say. Bakasyon kasi ng mga apo niya rito sa Pilipinas. We’ve seen them a couple of times already. They are whitewashed—sa ibang bansa kasi sila nagsilaki.

Mababait naman talaga sina Kuya Kim, iyon nga lang, talagang matinik ang dila nila. They are really good at conversing with women and swooning them. Minsan lang naman namin sila makausap tuwing pumupunta at bumibisita sila kay Lola Germana.

“Saan kayo galing, Lola?” tanong ko. Itinaas niya ang kaniyang kaliwang kamay na may hawak na brown paper bag. Agad naamoy ng ilong ko ang nilalaman nito—alam kong fried chicken iyon mula sa sentro. Ang bango! Bigla tuloy akong natakam. Hindi pa kami naghapunan ni Serena.

“Bumili lang ng ulam namin ngayong gabi. Halikayo at sabayan niyo na kaming dalawa ng apo ko. Hindi namin ito mauubos,” anyaya niya.

Nagkatinginan kami ni Serena. Nababasa ko sa mga mata niya na gusto niyang tumanggi dahil nahihiya siya. Ako rin naman.

“Um, ayos lang po, Lola—” I was about to reject her offer, but she didn’t let me finish.

Umiling si Lola. “Alam kong hindi pa kayo naghahapunan at inabot kayo ng ulan sa kung saan. Sabayan niyo na kami ni Kim.” Hinawakan niya ang pulso ko at marahan akong hinila, kaya wala na kaming nagawa ni Serena kundi sumunod sa kaniya papasok ng gate patungo sa bahay nila.

“This is really, really good,” nasasarapan na sabi ni Kuya Kim, kaya napangiti ako habang ngumunguya. His eyes were chinky, probably because of his Korean blood.

“Try it with the sauce, Kuya,” suhestiyon ko na agad naman niyang sinunod. His eyes widened. He groaned, dipped another piece of chicken into the sauce, and ate it whole.

I chuckled at his genuine reaction. Natatawa na lang din si Lola Germana habang nakangiti lang si Serena.

“So good…” he commented and winked at me playfully. “I should go home often, huh? I miss the place where I was born—the Philippines.”

“Kuya, do you still know how to speak Tagalog?” kyuryosong tanong ni Serena habang marahang ngumunguya.

“Just call me Kim, Rina.” Rina? May nickname na agad siya sa best friend ko? Taray, ha. “You two should just call me by my name. I am not that old,” ngiwi niya sabay iling. “I’m only twenty-seven years old.” Kibit-balikat niya.

“And to answer your question: a bit, Rina.” He let out a charming smile and gestured with his thumb and index finger on his chin, nagpapapogi. Pogi naman talaga siya, eh—yummy pa. Eme!

“Uh, my name is Serena,” she corrected him, confused. Slow talaga ang bitch na ’to kahit kailan. It’s obviously a nickname!

“I know. I just want to call you Rina.” He smirked and shrugged his broad, muscular shoulders. Tumango na lang ang kaibigan ko at hinayaan siya. I guess Rina suits her, too. Cute.

“Mas matanda ka pa rin sa kanila, Kim. Dapat lang na ‘Kuya’ ang itawag nila sa ’yo bilang respeto.” Lola voiced her disapproval of us calling him by his first name.

“Yeah, yeah. Whatever,” sang-ayon na lang ni Kuya Kim habang nakabusangot. “By the way, a guy came here this morning, around twelve noon. He was looking for you, Rina. Do you know him? I scared him off—I told him to fuck off and pretended that I was your boyfriend. Is he a creep? He looks like a total creep.” Sabay baling niya sa best friend ko. Namilog ang mga mata namin ni Serena. Ang boyfriend niya?! Pumunta rito?!

Natigilan si Serena habang nanlalaki ang mga mata nang binalingan ko siya. Mukhang nagulat siya sa sinabi ni Kuya Kim. “What—”

“Kasintahan iyon ni Serena, apo! Bakit naman ganoon ang ginawa mo?!” naalarmang sabi ni Lola Germana at hilaw ang ngiting bumaling kay Serena. “Dapat ay pinapasok mo, Kim—”

Kumunot ang noo ni Kuya Kim. “I didn’t know that he was her boyfriend, Lola.” He licked his lips. “He didn’t introduce himself as her boyfriend in the first place. He was just desperate to see and talk with Rina. I didn’t trust that guy enough to let him in.”

The topic eventually changed to their family business. Nasa Baguio pala sina Kuya Jeon dahil sa opening ng mini-market nila roon. Gusto ko man aluhin si Serena, alam kong hindi ito ang tamang lugar. I knew she was bothered, but she was good at hiding it. Always has been.

I excused myself when my phone vibrated in the middle of our conversation. Inilabas ko iyon at lumabas sa screen ang pangalan ni Mama, kaya tumayo ako. Tapos na rin naman akong kumain habang sila ay hindi pa. Konti lang naman ang kinain ko dahil mabilis akong mabusog. Kaya siguro ganito ako kapayat—parang hindi pinapakain. Kaloka.

“Saan ka?” tanong sa akin ni Serena, kaya ipinakita ko sa kaniya ang phone ko. Dumako ang mga mata niya sa screen. She nodded and smiled sweetly.

“Ikamusta mo ako kay Tita!” She giggled.

I laughed heartily and nodded. Tumalikod na ako at lumabas ng bahay bago sinagot ang tawag.

“Uuwi ako sa bakasyon, Ma.” Tumingala ako sa madilim na kalangitan. My eyes settled on the bright moon above. The cold breeze brushed against my exposed skin.

“Bakit sa bakasyon pa? Why not this Christmas and New Year to celebrate with us?” hirit niya, kaya umirap ako nang nangingiti. She misses me, huh? “Ma, you know naman na after the holidays, midterms at finals na. Wala pang ilang araw na pahinga, second semester na,” mataray kong sabi habang tinitingnan ang mga kuko ko.

She giggled on the other end of the line.

Medyo natagalan pa ako sa labas dahil nakausap ko pa ang mga kapatid ko. I missed them, too. At sa tuwing tinatawag nila akong “Ate,” parang may mainit na kamay na humahaplos sa puso ko. Pasalamat na lang at hindi na “Kuya” ang tawag nila—baka itiwarik ko sila sa sampayan. Eme.

Bumalik ako sa loob ng bahay nang matapos ang usapan namin ng pamilya ko. Naabutan kong nasa sink sina Kuya Kim at Serena na nagtatawanan habang hinuhugasan ang mga pinagkainan namin.

“I know how to do house chores, Rina. What do you think of me?” Kuya Kim said in an offended tone, but he was still smiling. Mukhang inaasar siya ng kaibigan ko dahil natatawa ito at tumatango-tango na lang.

Serena chuckled. “Yeah, right, Kuya Kim! Tell that to me when the sink isn’t this messy!” Sabay turo niya sa sink na tumatalsik ang tubig at may mga bula pa ng sabon.

“Si Lola?” tanong ko. Sabay silang lumingon sa akin. They didn’t even notice my presence; ganoon sila kabusy sa paghuhugas.

“She went to change her clothes,” sagot ni Kuya Kim. Pagkatapos ay pinahiran niya ng bula ang pisngi ni Serena. Namilog ang mga mata ni Serena—hindi makapaniwala sa ginawa niya. Maski ako ay nalaglag ang panga. We know he’s always been playful, but he’s never been this touchy. Ever!

Kung sabagay, dalawang taon na rin namin siyang kakilala kaya comfortable na siguro siya sa amin. At malapit kasi kami kay Lola Germana. Sa kanilang tatlong magkakapatid, si Kuya Samuel ang pinakamailap.

Hindi naman nagtagal at bumalik si Lola Germana na may dalang mga paper bag. Ibinigay niya iyon sa aming dalawa ni Serena. Pasalubong pala iyon sa amin nina Kuya Kim! Nakakatuwa lang.

“Thank you for this, Kuya Kim!” I said giddily, my eyes sparkling as I eyed the branded clothes he bought for me. Hay nako! Aawayin na naman ako ng mga basher ko sa social media nito. Paniguradong panay na naman ang parinig sa akin ng mga inggitera at walang magawa sa buhay na mga chararat.

Kinausap lang ako ng boyfriend ni Princess, inisip agad nilang nilalandi ko iyon. Saan ba napunta ang mga utak nila? Ang tatanda na nila, mga warfreak pa rin. Siguro kung high school pa kami, baka maranasan nila ang pagiging warfreak ko. Kaya hindi ko na lang pinapatulan, pero hindi ko rin maiwasang mainis kapag sumosobra na sila. Gosh!

“Oh my gosh! Thank you po!” namamanghang sabi naman ni Serena sa tabi ko habang sinusuri ang maroon spaghetti-strap dress. Inilabas pa niya iyon mula sa paper bag.

Kumamot si Kuya Kim sa kaniyang batok. “I know you like dresses, Serena.” He cleared his throat. “The moment I saw that dress, I envisioned you wearing it.” Kumamot ulit siya sa batok. Kitang-kita ang makapal na buhok sa kaniyang kili-kili na maputi dahil nakasuot lang siya ng puting sando. Parang gusto ko tuloy i-sniff ang kili-kili niya. Char!

Napakurap-kurap naman ang kaibigan ko na parang naguguluhan sa sinabi nito.

“Hindi naman na kayo bago sa amin, mga hija. Sinabi ko talaga sa kanila na bago sila umuwi, bilhan kayo ng mga pasalubong,” nakangiting sabi ni Lola. “O ’sya, alam kong kailangan niyo nang magpahinga. Bukas ay pumarito ulit kayo para kumain ng agahan, ha?” aniya.

Itinawa na lang namin ni Serena ang kahihiyan at tumango sa alok ng matandang ginang.

“Sige po, Lola Germana… mauna na po kami…” ani Serena. “Maraming salamat po sa pag-imbita ngayong gabi at… salamat po sa pasalubong.”

“Thank you po ulit!” Matamis akong ngumiti sa kanila. Inihatid kami ni Lola Germana at ni Kuya Kim palabas matapos naming magpaalam. We thanked them again for inviting us over for dinner and for the gifts. Pasalampak na umupo si Serena sa maliit naming couch sa sala. Umupo ako sa tabi niya, at ilang minuto kaming tahimik bago ko iyon binasag.

“Mhie, ano bang nangyari sa inyo ni Laurence?” malumanay kong tanong. I heard her sigh heavily beside me. Binalingan ko siya. My heart ached when I saw tears coming out of her eyes and streaming down her cheeks. Pero alam kong kailangan niya ako, kaya kailangan kong magpakatagag. She’s like a sister to me now; ayaw kong nakikita siyang nasasaktan dahil lang sa isang lalaki.

“Mhie…” Hinagod ko ang braso niya dahil papalakas nang papalakas ang hikbi niya. I honestly don’t know what to say or do to give her the comfort she needs. I am a good-ass friend, but I am the type of friend who isn’t good at giving advice when there’s a problem. Nakakaloka lang. Kung ano lang ang naririnig kong payo ng iba, iyon na lang din ang ginagaya ko.

“I-I broke up with him, Mhie…” Huminga ako nang malalim at hinintay ang kasunod niyang sasabihin. She kept swallowing hard between her sobs. Panay ang hagod ko sa likod niya para patahanin siya.

“I saw him… h-he cheated on me… sa babaeng malapit sa pamilya niya. I saw him… I saw them with my very own eyes… he was making out with the girl in his condo…” Napapikit ako nang mariin. I carefully pulled her into a hug and rubbed her back and shoulders.

She sobbed loudly against my arms. I shushed her soothingly and whispered comforting words while patting her hair and back.

“A-Ang sabi niya… ako lang. Na hindi siya hahanap ng babae d-dahil… ako lang ang m-mamahalin niya… na t-tanggap niya ako… na kung ano at sino a-ako… I-I gave him my a-all… I-ibinigay ko sa kaniya ang l-lahat, R-Reese…” Her voice broke, and my heart hurt at how broken she sounded. “B-Babae pa rin pala sa h-huli…”

I felt her body trembling. I wanted to tell her that everything was going to be okay, but I knew it wouldn’t ease her pain right now.

Gusto kong supalpalin ang bwisit na Laurence na iyon! Bakit nagawa niyang lokohin ang kaibigan ko? Alam namin ang kakulangan namin bilang trans women, pero sana naman… sana naman, sa simula pa lang…

Mabuti na lang at nakipaghiwalay na siya sa chararat na Laurence na ’yon. Mukhang adik na tambay sa kanto! Ano bang nakita ng baklang ’to sa kaniya? Kaloka.

I gritted my teeth in anger.

That ugly-ass motherfucker made me furious! Kaya ito ang isa sa mga takot ko: ang pumasok ulit sa isang relasyon. Kaya siguro hindi ako tumatagal sa mga nakakausap ko—my expectations were right all along. Kaya agad akong nagsasawa dahil pinapakita nila agad ang motibo nila sa akin: sex. They just want sex. Or worse, money. Pera-pera lang…

Kabanata 1

“Seven months lang naman kayo, Mhie. I’m sure you’ll forget him. He doesn’t deserve a second chance, kaya ’wag ko lang malalaman na nakipagbalikan ka sa kaniya. You never know kung ano ang ginawa nila bago mo sila nahuli,” sabi ko habang nagsusuklay ng buhok. Napamura pa ako nang sumabit ito. Ang sakit sa anit!

“Bobo ka! Bakit kasi brush ang gamit mo? Talagang mag-ta-tangle ang hair mo niyan. Tanga ka talaga kahit kailan.” Ngumuso ako. Ang sakit magsalita ng bitch na ’to, ha?

Batuhin ko kaya siya nitong brush na hawak ko ngayon para matauhan siya? Wala nang matinong lalaki sa panahon ngayon kumpara noon!

Gosh, bakit ba kasi hindi na lang muna siya makuntento sa single life? Ang saya kaya maging single! Walang problema, walang sakit sa ulo, at walang iisipin!

Kakatapos ko lang maligo habang siya ay nakahiga sa kama ko at yakap-yakap ang malaking teddy bear na regalo niya sa akin last year. I told her I wanted something big when she asked me what I wanted for my birthday… so she gave me a human-sized teddy bear. It was funny but sweet at the same time because she didn’t even bother wrapping it. Basta na lang niya ibinigay sa akin sa XYLO. Oo, sa Uptown kami nag-celebrate.

Siyempre, ginastusan ako ng mga kaibigan ko at nagdagdag lang ako nang kaunti. Ayaw ko kasing gumastos, at sila naman ’tong may gustong mag-celebrate ng birthday ko.

She tsked. Inirapan niya ako habang nangungulangot. “I know that, Reese. I should’ve seen this coming. He’s from Ateneo, and I genuinely thought that he was different from the guys I had a relationship with before.” Napaiiling na lang ako.

Sa aming dalawa, siya talaga ang mabilis ma-attach sa mga lalaking nagugustuhan o nakakarelasyon niya. I guess that’s how genuine she is as a lover girl.

Nginiwihan ko siya at itinuro ang tissue box na nakapatong sa bedside table ko—baka kung saan pa niya ipahid ang kulangot niya. Gross!

“You better stop being serious with these straight men, Mhie. Did you two have sex already—”

“Hindi naman ’yan maiiwasan. We’re in a relationship, Reese… of course, we already did it…” she said in a small voice. She couldn’t even look me straight in the eye. Tsk!

Agad naman siyang nakabawi at muli akong hinarap. Tinaasan niya ako ng kilay. “It’s normal to do it! He’s my boyfriend, Reese! Don’t tell me you didn’t do it with the men you dated before—”

“I haven’t done the deed yet, Serena. I only make out with them—that’s it. Hindi pa ako nakakantot,” I countered back proudly with a mix of arrogance. I smirked at her, and she smirked back.

“Talaga? Wala pang nangyari sa inyo nung David na ex-boyfriend m—”

Iritado akong umungol at pinutol ang sinasabi niya. “Wait! Bakit napunta sa akin ang topic? My sex life has nothing to do with this! At oo, hindi pa namin ginagawa ni David ’yon!”

She snorted like a pig. “You were the one who opened up this topic, bitch. I was just saying. Wait until you experience it with the man of your dreams, virgin bitch,” she said sarcastically, her eyes insulting as she stared at me.

Nginiwihan ko siya. Man of my dreams, my ass…

“Man of my dreams, my ass… That would never happen. Sa dildo ko na lang siguro ibibigay ang virginity ko!” I laughed like a witch.

“Sus! Ang sabihin mo, doon sa kuya ni Gherald. Panay ang titig sa ’yo kanina, ah? Tsansing ka—”

“Gago!” mura ko sabay tawa. “Kanina ko lang kasi nakita ’yong kapatid ng tinu-tutor ko! Duh! At girlfriend no’n si Princess na gigil na gigil sa akin!”

She arched her left brow. “Weh—”

“Weh-weh, mukha mo! ’Pag nalaman ko lang na nakipagbalikan ka sa ex-boyfriend mo, itatakwil na talaga kita!” Inirapan ko siya.

“It’s already over. Hindi naman ako tanga para bigyan siya ng second chance, Reese.” Bumangon siya at kinapa-kapa ang kaniyang jeans na tila may hinahanap. Her forehead creased. “Naiwan ko ata ang phone ko kina—”

She was cut off when we heard the doorbell ring. Nakabukas ang pinto ng kuwarto ko kaya rinig na rinig naming dalawa iyon.

“Oh, he’s here na pala! Sana nadala niya ang phone ko!”

What? Sino ang inaasahan niyang darating ngayon? This bitch didn’t even inform me!

Naguluhan akong pinagmamasdan siyang sinusuklay ang kaniyang buhok gamit ang kaniyang mga daliri.

“Sino? Are you expecting someone tonight? How come I didn’t know this?”

She rolled her eyes at me. “You were showering at the time! Pupunta rito si Kuya Kim, kaya huwag ka munang matulog. Reason why I’m here in your room. Isa pa, we’re still talking about my ex-boyfriend—hindi ko masingit. Iinom tayo tonight!” Her eyes filled with excitement.

“Are you fucking serious?!” hindi makapaniwalang bulyaw ko sa kaniya. “I want to rest!”

She made a face sabay turo sa kaniyang mukha. “Mukha ba akong nagbibiro? Hell yes, bitch! I’m serious. I guess excited lang si Kuya Kim—ang aga niya.”

I couldn’t believe her! Bakit ngayon niya lang ito sinabi? Nakapaglinis pa sana kami kanina! Our living room is a mess! A mess! Kahit kailan talaga ang gagang ’to—walang kalinisan sa katawan. Puro paganda lang ang alam! Burara.

“Ako na!” pigil niya sa akin nang akma akong tatayo upang pagbuksan si Kuya Kim. I just wanted to make sure na walang masyadong kalat sa sala.

“Makalat ang—”

“I’ll clean it,” aniya.

Go! Linisan mo at nakakahiya naman sa inimbitahan mong bisita! Kung naglinis na siya habang naliligo ako, hindi ’yong humiga at tumunganga pa siya sa kama ko magdamag.

I just shrugged my shoulders and nodded without hesitation. Bahala na nga siya! Bakit pa ako mahihiya kung maabutan ni Kuya Kim na medyo makalat ang loob ng bahay? I’m sure he wouldn’t mind the mess. Pinagpatuloy ko na lang ang pag-blow-dry sa aking buhok dahil hindi pa naman ito tuyong-tuyo.

Hanggang sa natapos ko ang ginagawa ko ay hindi pa rin bumabalik ang kaibigan kong may anghit sa kili-kili. Inayos ko muna ang lalagyan ng blower bago ako nagpasyang lumabas ng kuwarto.

I heard her soft voice and the familiar deep voice of Kuya Kim coming from our small living room. Naglinis ba siya? Punyeta siya.

“I really want to drink right now! I was planning to party tomorrow sa BGC. Hulog ka ng langit ngayong gabi, Kuya!” natutuwang sabi ni Serena, kaya napaiiling na lang ako. Alam kong babalik na naman siya sa pagiging party girl dahil single na naman siya. At least wala siyang problema at sakit sa ulo.

Naabutan ko silang dalawa na inaayos ang center table sa gitna. Nakapatong sa ibabaw ng mesa ang canned beers, ilang chips, at kung ano-ano pa.

“Don’t worry about it. Hulowg talaga akow ng langiwt.” He really said those words with an accent. Hindi naman iyon pinuna ni Serena, but I found it so cute!

Nang maayos nila ang mesa ay pinagpagan ni Serena ang kaniyang mga palad sa kaniyang denim jeans. She blew out a breath and tucked some strands of her hair behind her right ear.

“I think this is a good spot. I’ll just call Ree—Oh! Tatawagin na sana kita.” She shifted her body and our eyes met. She grinned at me and pointed to the things Kuya Kim brought on the table.

Nilingon naman ako ni Kuya Kim at kumaway ito sa akin.

I waved back and smiled at him in a friendly way. “Hi, Kuya Kim!” I greeted.

He scratched his nape and chuckled. “Uh, I invited myself over tonight. Brought some drinks and chips as well…”

Inilabas niya sa paper bag ang Jose Cuervo at ipinatong iyon sa mesa. Nalaglag ang panga ko. Tang ina naman! Wala sa plano kong uminom ngayon! Bwisit na Serena ’to!

“Uh, Rina told me that she broke up with her boyfriend. I apologized to her when we were washing the dishes because of what I did to her… ex?” he said, smiling. “I promised her that we’d drink tonight to heal her broken heart,” he joked.

I nodded and didn’t ask further questions since alam ko naman na ang rason kung bakit siya narito. And as expected from my bitch of a friend, she really took advantage of Kuya Kim tonight. Alam kong hindi ’yan nagdalawang-isip nang i-offer sa kaniya na uminom ngayong gabi.

“You two don’t have classes tomorrow, right? Let’s have a good time!” He winked at us playfully. “We’ll celebrate! Rina’s finally single again! Yey! Her ex is an asshole and a motherfucker!” biro niya kaya natawa kaming dalawa ni Serena. She didn’t look offended, though. Mabuti naman kung gano’n. I don’t want to see her crying over that cheater ever again. Ang pangit pa man din ni Laurence—mukhang Homo sapiens.

To be fair, I really didn’t like him for her from the very start of their relationship, but I kept my mouth shut because she was in love with him. Mabisyo kasi ito. I don’t know how she stayed seven months with that addict asshole. Hindi ko alam kung nagbubulag-bulagan lang ba ang baklang ’to o talagang tanggap niya ang mga ginagawa ng ex-boyfriend niya. Sinusuportahan ko na lang siya kung saan siya masaya. At dahil masaya siya kay Laurence, ayun—napilitan akong tanggapin ang adik na ’yon sa buhay niya.

Hindi ko nga alam kung bakit red flag na mga lalaki ang ine-entertain niya. Susmaryosep! Kung guwapo, kahit red flag, matatanggap ko pa. Charot!

Umayos na kami ng upo sa sahig. Ako na ang nagpresintang mag-ayos ng mga biniling alak ni Kuya Kim sa ibabaw ng mesa habang si Serena naman ay naghihiwa ng lemon sa kusina at kumuha ng shot glass para sa aming tatlo.

Serena wanted to watch a movie, kaya hinayaan namin siyang mamili ng gusto niyang panoorin. I wanted her to have fun and forget about her damn ex-boyfriend tonight, dahil alam kong bukas na bukas ay iiyak na naman ’yan—panigurado.

She chose a love story in the end. Plano pa ata niyang umiyak at magdrama, kaya napaiiling na lang ako.

“What is this movie? Romance?” natatawang tanong ni Kuya Kim nang magsimula na ang palabas. Nagbuhos na siya ng inumin sa mga baso namin.

Ngumuso si Serena at agad inabot ang shot glass nang masalinan siya ni Kuya Kim. “I guess? I heard that this movie is good, so…” Sabay lagok niya sa alak. Her face contorted, and she immediately put a lemon in her mouth.

“Viva Films? Edi iyotan ’yan!” I unbelievably shook my head at her.

“Whatever! Panoorin na lang natin,” nangingiwi niyang sabi, kaya nagkibit-balikat na lang ako. Inabot ko ang isang bag ng PeeWee at binuksan iyon. Tumuon na ang mga mata ko sa screen ng flatscreen TV para manood.

We watched the movie quietly while drinking moderately. It was interesting and got me hooked; it almost made me cry in the end. Iba talaga ang Viva Films—grabe ang twist at plot ng movie nila Anne Curtis at Marco Gumabao. The movie is called Just a Stranger.

Hindi ko alam kung bakit iyak nang iyak na si Serena sa tabi ko sa kalagitnaan ng movie kanina. Hindi ko alam kung nakakarelate ba siya o ano. It has a lot of sex scenes between an older woman and a young man. And this is not a typical romance movie, I tell you!

The leading man is too young for the main female lead. To the director who came up with the idea for this movie: ang weird ng fetish at kink niya! Like, it’s so off! Ugh! A married woman and a fucking teenage guy with a longtime girlfriend just fucked each other—they cheated. And for sure, they fell in love with each other, too. Not surprised. The ending was unfortunate, though.

“What the fuck is this movie about?” Kuya Kim cursed out loud in shock when the leading man, Echo, admitted that he was only nineteen years old. I had the same reaction. The fucking fuck?!

But I have to admit… Echo was pretty good in bed. My cheeks flushed. Sarap ni Marco Gumabao! May pa-puwet na scene! Eme…

I closed my legs and hugged myself. Masyadong intense ang huling part, pero nadismaya ako na sa isip lang pala niya ginawa at sinabi iyon. Weak-ass naman ni Mae! Eme. I felt bad for the leading man, Echo, and also for Mae. I know she fell in love with him, too. Hindi lang siya naging vocal at hindi niya naamin dahil namatay si Echo—kagagawan ng asawa ni Mae. No wonder this movie was called Just a Stranger. I understood the context of the movie…

Because in the end, she left the church with a heavy heart and continued her life being a… stranger. Para akong maiiyak dahil hindi niya nasabi ang damdamin at saloobin niya sa mga taong naging dahilan kung bakit nagpahirap ang buhay ni Echo. Mga hayop!

“I couldn’t ask for more! My family loves me so much that they support everything I do! Kahit siguro mag-adik ako, susuportahan nila!” She sniffed continuously.

She clapped her hands and chuckled like the crazy bitch that she is. But suddenly, her head snapped to Kuya Kim beside her, who was intently watching her cry in her drunken state.

Lasing na ang bruha…

Another movie ended. Nakailang panood na kami ng movie, ngunit naiiwan ang isip ko sa una naming pinanood. There’s something wrong with me… why am I even thinking about it? Ugh! Sarap na sarap siguro ako kay Marco Gumabao. Eme!

“Serena…” I called helplessly. Kanina pa siya lasing at kung ano-ano na ang lumalabas sa bibig niya.

Iwinaksi niya ang kamay ko sa kaniyang braso nang sinubukan ko siyang hilahin para pigilan siya sa kaniyang kahibangan. She glared at Kuya Kim. “Bakit ba hindi kayo makuntento, ha? Kayong mga lala…” Sininok siya at lasing na dinuro si Kuya Kim, na namamanghang pinapanood siya. “ke! You men… you!”

Namilog ang mga mata ko nang inalog-alog niya ang balikat ni Kuya Kim, na pinipigilan ang sariling tumawa. Maging ako ay natawa na rin, ngunit iba na ang lumalabas sa bibig ng kaibigan ko—na hindi ko nagustuhan dahil hindi naman niya lubos na kilala si Kuya Kim. Panay na kasi ang rant niya tungkol sa mga lalaki.

“Serena…” I gave Kuya Kim an apologetic smile before I held Serena’s arms to remove them from his shoulders. Marahas na kasi ang pagyugyog niya kay Kuya Kim na parang gigil na gigil siya. Gagang ’to, nilalahat ang lalaki!

“Sino ba ’tong lalaking ’to, Reese?! Why is he here in our apartment? Is he your boyfriend?! He’ll just hurt you!” Taranta at alarma niyang sabi sa akin, tumaas pa ang tono niya. She pouted her lips. Nahihirapan na siyang imulat ang kaniyang mga matang inaantok na sa kalasingan, at panay ang pag-ingos at pag-iling niya habang sumusulyap kay Kuya Kim, na tahimik lamang na umiinom ng beer.

“Tama na…” Pinigilan ko ang kamay niya nang akmang tutunggain niya mismo ang bote ng Jose Cuervo, kaya umungol siya nang hindi niya iyon naituloy dahil inagaw ko sa kaniya ang bote. Gusto kong matawa. Wala na siya sa sarili niya at panigurado akong hindi niya maaalala ang mga pinaggagawa niya kinabukasan!

“It’s alright, Reese.” He chuckled amusingly. Huminga ako nang malalim.

“Bakit mo kilala ang b-best friend ko, huh?! Sino ka ba? Bakit ka nandito sa apartment namin?!” Her questions got critical, her forehead creasing as her eyebrows moved irritatedly. Jusmiyo Marimar! Ako ang nahihiya sa mga lumalabas sa bibig niya. I didn’t expect her to be this drunk either! Hindi ko na napansin kung ilang shots na ang nainom niya!

“I don’t care if you’re handsome and hot! Pare-parehas lang kayong mga lalaki!” Her voice raised. Napatampal na lang ako sa noo ko. Lasing na rin ako, pero alam ko pa naman ang ginagawa ko. Malakas ang tolerance ko sa alcohol.

Mas lumapad ang ngisi ni Kuya Kim. He tilted his head to the side. “You find me handsome and hot, huh?” he mused. “And mind you, I am not like—”

“Yes, you are! You look like a fuckboy! You fucking Chinese! All guys are the same! The same!” inis na sabi ni Serena habang naiiyak na naman. Kung kanina ay ipinipikit niya ang kaniyang mga mata sa kalasingan at antok, ngayon ay sobrang talim na ng tingin niya sa inosente naming bisita.

Susmaryosep! Nagiging racist na ang bruha! She needs to rest para matahimik na siya—baka mamaya ay busalan ko na ang bibig niya. Eme.

“Alright… but I am not Chinese, Rina. I’m half-Korean,” Kuya Kim said coolly, completely unaffected and unoffended by my bitch of a friend. He even whistled amusingly. Naiintindihan naman niyang lasing si bading. I wanted to record Serena, but I didn’t let my intrusive thoughts win over me. Kawawa naman.

Hinilot ko ang aking sentido at natawa na lang. My world started spinning as dizziness slowly consumed my whole system. Sandali kong ipinikit ang aking mga mata upang maibsan ang hilong nararamdaman. Parang hinahalukay ang tiyan ko, at pakiramdam ko ay anumang oras ay susuka ako.

“You two should rest… You had a long day, right?” I heard Kuya Kim move. Nanatili lang akong nakapikit hanggang sa umayos ang pakiramdam ko. I heaved a deep sigh and groaned.

When I opened my eyes, nagulat ako nang buhat-buhat na ni Kuya Kim ang kaibigan ko, na mahimbing nang natutulog sa kaniyang mga bisig. Gusto kong isigaw sa kaniya na may anghit si Serena! Eme!

“Can you still stand, Reese?”

Pinagmasdan ko ang kaniyang mukha. Namumula lang ang mukha at leeg niya, pero halatang hindi pa lasing. Mas mataas ang alcohol tolerance niya kaysa sa akin.

I slowly nodded my head. I pushed myself up to stand straight, but I almost lost my balance. Mabuti na lang at napaupo ako agad sa couch at humagikhik. Isinandal ko ang aking batok at muling ipinikit ang mga mata dahil sa antok.

“Which door is her room?” Kuya Kim asked in his husky, raspy, deep voice.

“Uh…” Itinagilid ko ang aking katawan. “Iyong kaliwang pinto…” Gusto kong tampalin ang noo ko. Tinatamad na rin akong magsalita ng English, at for sure naman, nakakaintindi pa siya ng Tagalog.

Sinabi ko kay Serena ang kaniyang kabaliwan noong gabing iyon kinaumagahan, kaya hiyang-hiya siya kay Kuya Kim. Isang linggo niyang iniwasan si Kuya Kim sa hiya, kaya palagi ko siyang inaasar. Inis na inis sa akin ang bruha! Hindi siya makaharap kay Kuya Kim sa tuwing uuwi kami kapag naabutan namin siyang nag-wo-work out sa garden.

Inunahan ako ng matinding sakit ng ulo pagkagising ko kinaumagahan. I groaned, rubbing my temples as I slowly sat up on my bed. But when I remembered the events of last night—specifically Serena calling Kuya Kim a fuckboy Chinese while shaking him by the shoulders—biglang nawala ang hilo ko at napalitan ng malakas na tawa.

I dragged myself out of bed and walked out to the kitchen, only to find her sitting at the dining counter, staring blankly into her mug of warm water.

She looked like a ghost with dark circles under her eyes, her hair a bird’s nest. Mukhang bruha!

“Good morning sa racist nating roommate!” gising ko sa kaniya sabay tapik sa balikat niya.

She flinched and glared at me weakly. “Shut up, Reese… pakiramdam ko sasabog ang ulo ko.”

“Talagang sasabog ’yang ulo mo ’pag nalaman mo ang mga ginawa mo kagabi!” I chuckled, pouring myself a glass of water. “Sino ganiyan makayugyog kay Kuya Kim? Akala mo naman jowa mo! Inakusahan mo pa siyang Intsik na mag-iiwan sa ’yo sa kangkungan!”

Her eyes widened, her mug pausing halfway to her mouth. “Wait… what?”

“Oo, bitch! Sabi mo pa, ‘I don’t care if you’re handsome and hot, pare-pareho lang kayong mga lalaki!’ Tapos binuhat ka pa niya papuntang kuwarto mo habang bagsak ka na!”

Nalaglag ang panga niya. Namumula ang buong mukha niya habang Unti-unting nag-synch in sa utak niya ang mga sinabi ko. “Oh my god… Tell me you’re lying, Reese! Tell me you’re joking!”

“Mukha ba akong nagbibiro?” I smirked, crossing my arms. “Kaya good luck na lang kapag nakasalubong mo siya mamaya sa labas!”

She covered her face with both hands and let out a muffled scream of pure agony. “Gusto ko nang magpalipat ng apartment! Ayoko na rito! Nakakahiya!”

Isang linggo na rin ang lumipas, at napapansin kong wala na siyang pakialam kay Laurence.

I am now convinced that she has already moved on from her ex-boyfriend, who was spotted with different girls at different bars every night.

Well, we have friends who caught him at those bars: sina Cleo at Sean, dahil laman din sila ng bar. Mga party gays now, bagsak sa school later! Slay!

Habang naglalakad kami sa pasilyo patungong cafeteria, mas lalo pang naging maingay ang grupo namin dahil sa pinakabagong issue sa campus.

“Aba, balita ko nga pala, galing daw sa Engineering Department ’yang si Princess,” panimula ni Cleo habang naka-kapit sa bisig ni Sean. “And guess what? Narinig kong nag-aaway daw sila nung jowa niyang si Matthews sa student center kahapon! Mukhang naaasar daw ’yong lalaki dahil panay ang parinig ni Princess tungkol sa ’yo, Reese.”

“Duh! Deadma. Bakit naman kasi ako ang ginagawang topic sa away nilang mag-jowa?” irita kong sabi habang ini-adjust ang hawak kong mga libro. “Masyado siyang obsessed sa akin! Kung inggit siya sa beauty ko, pumila siya sa dulo!”

“True!” sang-ayon ni Serena, na ngumunguya ng bubble gum. “Akala mo naman kung sinong malinis ’yang si Princess. Sila nga nung mga alipores niya ang pasimuno ng paninira sa ’yo sa freedom wall!”

“Huwag niyo na lang pansinin,” mahinang singit ni Vienne habang seryosong nakatitig sa cellphone niya. “The more you react, the more they get clout.”

“Wow, lalim naman niyan, Madame Vienne!” hiyaw ni Cleo, kaya nagtawanan kaming lahat sa gitna ng hallway.

“Tara, Poblacion tayo this Christmas break! Free ako,” anyaya ni Vienne habang sinisipsip ang ibinigay kong Chupa Chups. Ang hilig niya talaga sa matatamis. Kailangan niya ng tamis sa katawan—palagi na lang kasing seryoso at tahimik. Pero nakakatuwa lang na kapag inaya mo siya, go lang siya basta libre siya sa araw na ’yon. Hindi tokis sa usapan.

“Oh my gosh! Tara nga! I miss partying with you bitches!” ani Cleo na bading, habang magkahawak sila ng kamay ng kaniyang boyfriend na si Sean. They are a gay couple, at talagang bilib ako sa dalawang ito dahil isang taon na silang magkarelasyon! Sana all na lang.

“Guys, hindi ako makakasama,” I said and smirked. Lahat sila ay napatingin sa akin at nagsinghapan na para bang may mali akong nasabi, kaya inirapan ko sila bago ko inayos ang mga librong yakap ko sa dibdib.

“Ano?!”

“Bakit hindi?!”

“Sasama ka! Faggot ka!” Naningkit ang mga mata ni Cleo sa akin.

Muli ko silang pinaikutan ng mata. Mga OA kahit kailan!

Deadma.

“Eme lang naman! Hayop kayo! Mga OA!” Mataray kong ipinaikot ang aking mga mata at kinembot-kembot ang aking balakang habang naglalakad.

“Ako ang hindi makakasama dahil nasa Singapore ako with the family,” si Serena, na maarteng ngumunguya ng bubble gum. Kanina pa niya ’yan nginangata, ah? Kadiri talaga kahit kailan. ’Di pa iluwa; said na said na ang tamis!

“Oh, understandable…” tango-tango namin, kaya agad na nagbago ang topic.

“Pasalubong na lang, Kute,” sabi ko, kaya sinamaan niya ako ng tingin. Malakas na humalakhak sina Cleo sa akin—parang may mga megaphone sa lalamunan!

Napatingin tuloy ako sa paligid namin. Nakatingin ’yong ibang students sa amin. Tsk! Ang ingay namin kung sa tutuusin, kaya talagang napapalingon ang mga estudyanteng nadadaanan namin. Para kaming mga mean girls, pipitsugin version. Charot! Deadma.

Naglalakad kami sa hallway dahil lunch time na. On the way kami sa cafeteria ng campus para kumain.

Papaliko na kami sa pasilyo nang may bumangga sa akin, kaya napaupo ako sa lakas ng impact. Sumakit ang balakang at puwet ko. Napahawak din ako sa ilong ko dahil sa dibdib ng lalaki ako nauntog! Tang ina! Naalog ata ang utak ko!

Nagsinghapan ang mga kaibigan ko, pero agad silang dumalo sa akin. I wanted to scream because of the pain! Umusbong ang iritasyon at inis sa dibdib ko. Anak ng!

“I’m sorry, Miss!” The guy’s perfume filled my nostrils. I opened my eyes, just to see a fucking handsome man kneeling in front of me. Nag-aalala itong nakatingin sa akin. He offered his hand. Bumaba ang mga mata ko sa kaniyang malaking kamay na nakalahad.

“Watch where you’re going nga! Stupid…” iritadong sinabi ni Cleo sa lalaki, pero ibinulong niya ang huling salita habang pinupulot ang mga libro kong nagkalat sa sahig. Tumalim ang tingin niya sa lalaki. Parang wala silang pakialam ngayong guwapo at macho itong kaharap namin dahil galit sila sa pagbangga sa akin ng lalaking ’to. Mean girls nga, ’di ba? Pipitsugin nga lang.

He bowed his head respectfully yet worriedly and gave us an apologetic smile on his red lips. “Look, pasensya na talaga. Nagmamadali lang kasi ako—”

“O-Okay lang ako…” putol ko at tinanggap ang kaniyang kamay. Fuck! Why did I even stutter? He carefully pulled me up. His rough, calloused palm felt so nice against my soft and smooth one. Halatang gym rat ang lalaking ito dahil sa gaspang ng palad! At ang mga veins sa kamay niya! Hala… ikalma ang kalandian sa sistema mo, Reese! Hayop ka!

Our eyes locked, and for a moment… I felt something weird banging loudly against my chest.

Oh my God!

Agad kong naramdaman ang pagbabago ng ritmo ng aking puso… It was beating faster than its usual rhythm. Oh, love moves in mysterious ways!

Eme.

At lalo na nang ngumiti siya, parang may mga paru-paro na naglilliparan sa tiyan ko. Oh shucks… His brown eyes were beautiful and mesmerizing. I’ve never seen such two beautiful pairs of light brown eyes. At halatang may lahi ang bortang ’to! Kung may matres lang ako, magpapalahi agad ako sa kaniya!

Tang ina! Sino siya?! Ang guwapo, hayop! Nanginig talaga nang bongga ang mga tuhod ko habang nakikipagtitigan ako sa lalaking ’to.

Bakit ngayon ko lang siya nakita rito sa La Salle? I want to make out with him na agad. Charot!

Nang maitayo niya ako, hindi ko agad naibaba ang kamay ko mula sa pagkakahawak sa kaniyang braso. His bicep felt like solid rock under his shirt. My mind immediately went to hyperdrive—Lord, ganiyan ba talaga kapag pinaulanan Mo ng biyaya ang isang tao?!

“Ahem!” Cleo loudly cleared his throat behind me, interrupting my silent thirsting.

The guy snapped out of his trance and slowly withdrew his hand, though his gaze remained pinned on mine. A shy and embarrassed smile tugged at the corner of his lips when he noticed how flushed my face was.

“I’m really sorry again…” he said, his voice smooth and slightly raspy. “I was gonna go to the Dean’s office and wasn’t paying attention.”

“It’s… it’s fine,” I managed to say, trying my best to sound composed and refined. “Accidents happen.”

Kabanata 2

“Were you hurt though, Miss? I’ll drop you off at the clinic—”

Mabilis ko siyang pinutol habang napakurap-kurap ang mga mata ko. I composed myself immediately. Shuta! Natulala ako sa kaniya! Uminit ang pisngi ko. Shit… nakakahiya! Baka isipin niya na I’m checking him out or something! Pero totoo naman—I was checking him out! Gosh…

“Ah! Hindi naman! Ayos lang ako!” Pinagpagan ko ang aking skirt sa pang-upo.

He sighed in relief and then nodded his head. I noticed that he was holding a phone in his left hand, placing it against his ear. Parang may katawagan ito at mukhang nagsasabi naman siya ng totoo na nagmamadali siya. Okay, baby. I understand na. Sige na, I forgive you na agad.

Pinagmasdan ko ang kaniyang hitsura. Bakit parang nawala agad ang iritasyon ko? Bumaba ang mga mata ko sa lace ng ID niya. Oh… Engineer student si Kuya…

“I’m really sorry, Miss! I… if you’ll excuse me, I have to go…” Tumungo siya, tila nahihiya na dahil sa paraan ng pagtitig ko sa kaniya—at sa iritasyon ng mga kaibigan ko. Mga OA kasi kahit kailan!

“What did he do this time, Pa?” I heard him say into the receiver before he turned his back away from us.

Nakatanaw lang ako sa likod ng lalaki habang nagmamadali itong naglalakad papalayo sa amin habang kausap ang kaniyang Papa. Charot! Hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya… Masyadong nag-focus ang bambi eyes ko sa mukha niya.

Malakas na hinampas ni Serena ang aking braso kaya napagulat ako. Napakurap-kurap ako at mabilis siyang binalingan ng tingin. Naniningkit ang kaniyang mga mata habang nanunuya niya akong pinagmamasdan. Agad akong natauhan. Shuta.

“Oh? Bakit sinusundan ng tingin?” aniya bago tumaas ang sulok ng kaniyang labi.

My cheeks burned as I frowned at her. “What…” I said in a small voice, clearing my throat. “What do you mean sinusundan? Hindi, ah!” pagtanggi ko. Aba? May pang-asar na rin siya sa akin? Eh kung ipaalala ko ulit sa kaniya ang kahihiyan niya nung lasing siya?

“I can’t believe you’d let that man pass, Reese! Hindi porke’t pogi ang nakabangga sa ’yo—”

Inis kong nilingon si Sean na may malisyosong ngiti sa mga labi. He bit his lower lip, stopping himself from spilling more of what he was about to say. Gosh…

“Right? This is not the Reese I know! Ano? Love at first sight?” sarkastikong segunda ni Cleo bago niya pairap na inabot sa akin ang mga libro kong pinulot niya. He even curled a strand of my hair around his index finger. Iniwas ko iyon sa kamay niya kaya humalakhak siya nang nginiwihan ko siya. Not my hair! Ang dirty pa naman ng hands niya.

Pinalobo ni Serena ang bubble gum niyang kanina pa nginunguya. Gross. “Looks like you found the man of your dreams, virgin bitch? I bet you imagined him having sex with you, huh? Let’s not lie that he’s actually hot. Hindi ka naman matutulala nang gano’n kung hindi mo siya pinagpantasyahan. Do you like him ba?” she asked after popping the bubble gum.

Vienne gave Serena a disgusted glance. Ayan! Tama lang ’yan, supot! Ipagtanggol mo ako!

“Ikaw, Serena… puro sex na lang palagi ang nasa isip mo,” nandidiring sabi ni Vienne sabay flip ng kaniyang buhok. As expected from our nursing student. Buti na lang talaga ay may madre kami sa pamilyang ito. Eme.

“Tigilan mo, Mhie! Man of your dreams ka diyan! Echos ka!” I glared at her. She smirked tauntingly while our friends gasped and laughed.

“Just saying…” She shrugged and chuckled.

“Pero sa true lang, ang pogi ni Kuya,” parang kinikilig na sabi ni Vienne kaya sinipat ko siya. She saw my reaction, which made her smirk playfully. Akala ko pa naman ipagtatanggol niya ako. Supot na ’to! Mas okay pa pala na tahimik siya kaysa sa magsalita nang magsalita.

“Nagseselos ka na niyan?” aniya kaya naghiyawan sina Sean nang makita nila ang pamumula ng aking mga pisngi. Eneber! Hindi naman.

Inayos ko na lang ang mga libro ko sa aking dibdib bago sila tinalikuran. “You bitches are overreacting! He was sorry and he genuinely looked like he was in a hurry! May katawagan nga siya!” I flipped my hair and turned my back on them as I continued walking like the true bitch that I am.

Bahagya nga lang akong napangiwi nang kumirot ang aking puwet at balakang. Grabe ang impact ng pagkakabagsak ko sa sahig! Buti hindi niya nakita ang panty ko… O baka sinulyapan iyon ni Kuyang Engineer kaya napatitig din siya sa akin? Halatang manyakis pa naman. Eme! Medyo lang.

Ang judgmental ko naman. Letche. Hindi ko naman kilala nang lubusan ’yung tao.

Seanie whistled playfully. “In love si bading!” Sabay tawa niya at nag-apiran sila ng kaniyang boyfriend, kaya lalong uminit ang pisngi ko. I was just… hindi naman ako in love! They just don’t know how to appreciate the beauty of a human being. Ang guwapo kaya ni Kuya! Nalimutan ko tuloy tanungin kung anong pangalan niya at hindi ko masyadong nakita sa ID niya. Hay naku.

At ano raw? In love, my ass… tsk! Never! I would never fall in love—at least not now. Mas importante sa akin ang makatapos muna sa pag-aaral. Tsaka na ’yang love-love na ’yan!

Agad pumasok sa isip ko ang sinabi ni Serena kanina. What does she even mean by that? Kung sa tingin niya ay mabilis akong makuha ng mga lalaking ’yan, nagkakamali siya. Even if I find the guy hot and attractive, I know my limits.

Baka pa nga hindi pa nangyayari ay mandiri na sila sa akin… because I still have it in between my legs. Pero deadma! At wala pa naman sa isip ko ang makipag-sex. I’m just too young for that. Hindi pa nga sumasagi sa isip ko ang makipag-relasyon ulit. I am just enjoying my status as a single bitch for now.

Fling, oo. Momol, oo. Malandi na ba ako sa lagay na ’to? Siguro. Sa mata ng iba, paniguradong pokpok na ang tingin nila sa akin. Hindi nila alam na virgin pa talaga ako. Hanggang make-out lang muna ang bading. Sorry sila! Hehe.

I thought of the guy I bumped into a while ago. He’s really good-looking, plus he’s definitely my type—like, my type type! But not to the point that I’ll dream of having sex with him. That’s just a no-no. Not my forte, so the crown goes to Serena. Siya kasi itong vocal sa sex life niya sa amin.

Kumabog ang puso ko nang sumagi sa isip ko ang hitsura ng lalaking may brown na mga mata. Ang pogi niya talaga! At jusko… ang laki ng katawan! Hapit na hapit sa kaniya ang uniform niya na parang puputok na sa mga braso niya. Kulang na lang ay isigaw ko na i-headlock niya ako kanina.

But… man of my dreams? Napangiwi ako. Really… I don’t think so. I just find him attractive and hot, that’s all. And he’s probably not into trans women anyway. Halata naman sa hitsura ng lalaking ’yon na hindi mapagkakatiwalaan at halatang playboy. But I’m down na makipag-momol sa kaniya. Charot!

Umupo ako sa table na palagi namin inuupuan at ipinatong ang aking mga gamit sa ibabaw ng lamesa. Maingay na nakasunod sa akin ang mga kaibigan ko, kaya napairap na lang ulit ako dahil topic pa rin nila iyong machong lalaki. Ngayon pa lang nila na-appreciate na guwapo nga si baby ko. Eme.

“Gutom na ako!” Cleo held his tummy.

“Kainin mo ako,” biro ni Sean kaya naglandian ang dalawang bakla sa harapan namin. Gosh…

Sinulyapan ko si Serena na tuon na tuon ang mga mata sa screen ng cellphone niya. Mukhang may katext na naman ang malandi. Well, malandi rin naman ako. Pero mas mabuti na ’yan kaysa magpaka-depress siya sa gagong ex niya.

“May dala akong ulam, bili na lang kayo ng rice natin,” ani Vienne nang makaupo siya sa tabi ko. Inilabas niya ang Pyrex na may lamang kaldereta mula sa lunch box niya.

Siya ang nagluto niyan dahil kapag nagkakayayahan kaming tumambay ay sa kanila kami pumupunta at ipinagluluto niya kami. My mouth salivated…

Nakakahiya lang sa family niya dahil sobrang elegante at sobrang yaman nila. The judgment in their eyes said it all the first time we went there—it was so awkward. Paano ba naman, mga ugaling kanal kami. Hiyang-hiya tuloy kami nang pauwi na. Ang iniisip nila siguro that time, bad influence kami kay Vienne. Hindi naman po, Tito and Tita! Medyo lang. Charot.

Sobrang strict ng parents niya! Nakakaloka. Palagi siyang grounded kapag may nilabag siyang batas.

Somehow… I relate to Vienne a lot. Lahat ng tao ay may problema sa buhay. No matter how small or big the problems may be, all of it is important. Iyong iba nga, walang masandalan at walang masabihan ng problema nila kaya sa huli ay nagkakaroon ng suicidal thoughts at nadedepress sila. Ang hirap ng gano’n… kaya nakadepende talaga sa tao kung paano nila iha-handle ang sitwasyon at ang problema. Some have stronger mental health, some don’t. Pero… hindi mo pa rin masasabi kung malakas ka nga ba talaga.

“Bakit ka nag-nursing, Ven? Bakit hindi culinary?” I asked curiously. I really wanted to hear from her mouth if she was forced to take the course or if she just didn’t have a path to take so she followed what her parents wanted for her college profession.

Bumagal ang galaw niya at napatingin sa akin. “Gusto nila Daddy na mag-nursing ako,” sagot niya sabay kibit ng balikat. “It will benefit me din naman. You know, health insurance and stuff…”

“Is that what you really want, though? Parang chill ka lang sa course mo, eh. Hindi pa kita nakikitang nahihirapan! Ang fresh mo lagi!” Tawa ko, tinitimbang ang kaniyang reaksyon.

She chuckled a bit. “Hindi naman mahirap mag-nursing. I commit to what I have followed, so…” I nodded my head. Okay… talino talaga ni supot. “You have the IQ of Einstein, bakla! Kaya hindi talaga mahirap sa ’yo pag-aralan ang nursing,” ani Cleo na nakapatong ang baba sa balikat ni Sean. Simula pagkabata kasi ay magkaibigan na silang dalawa.

Nevertheless, first-year college ako nang makilala ko sila. Akala ko nga ay bilatchi ’tong si supot sa tabi ko. Ang ganda! Ang lambot!

“Gaga!” Irap sa kaniya ni Vienne.

Compared to me and Serena, mas nauna siyang magluto ng katawan dahil bata pa lang siya nang siya’y mag-transition nang patago. Siya ang naunang umangsha sa aming mga tranene. High school pa lang ay nagsimula na siyang mag-take ng HRT. Kaya nga puro tranene at bayot kami sa circle namin.

Ang dami namin noon, actually. Nag-ibang bansa na kasi ’yong iba naming tropa. ’Yong iba naman, lumipat sa ibang lugar dito sa Pilipinas with their families. Si Mhojie, nasa Australia na—she’s trans, too. Si Jasper, lumipat sa Nueva Ecija—bayot din. Si Hayme, nasa Baguio—bading din! Oh, how I miss them…

Sa circle namin, harap-harapan kaming nagpaprangkahan. May tampuhan, but not to the extent na masisira ang aming samahan. Sanay na sanay na kami sa asaran. That’s how real and genuine our friendship is, and I will forever treasure the memories with them. We care for and love one another.

Bumisita naman sina Jasper at Hayme, pero madalang na lang. Busy na rin kasi sila sa school kaya kapag nagkaka-free time na lang sila nakakaluwas dito sa Taguig para mag-hang out. At talagang todo party naman kami!

Hay naku. Dito na lang talaga ako sa Manila naging ganito. Sa probinsya kasi ay batang hamog talaga ako. At bata pa naman ako noon. Leste. Hindi na ako nagulat pa nang makita nila Princess ang picture ko noong bata pa ako—na kinuha ata nila sa Facebook ni Mama at sa mga album-album—paniguradong nilait-lait na nila ako sa group chat nila. At least nag-glow up ako!

Kinalabit ko si Serena sa tabi ko na kagat-kagat ang pang-ibabang labi. Sino ba ang katext o kachat niya? Panay dutdot siya sa phone niya.

“Ano?” she asked softly without even bothering to look up at me.

Nakataas ang aking kaliwang kilay. Ang landi ng tono, ha? “Pa-connect ako sa hotspot mo. Wala na akong load, ubos na.”

Sumimangot siya at tinigilan na ang pagdutdot sa screen ng kaniyang phone. “Open mo na.”

I wiggled my brows.

“Bwisit ka! Mag-load ka rin kasi, hindi ’yong nakikiconnect ka na lang palagi sa akin, Mhie! Bakla ka!” Iritado niya akong inirapan, pero pinaconnect din naman ako sa huli at bumalik na naman sa pagdutdot sa phone niya habang kagat ang pang-ibabang labi.

“Thank you, Miss Hatchell. You may go now,” sabi ni Ma’am Lumabe matapos nilang mag-usap ni Ma’am Rosellon.

Ang buong akala ko ay hindi na ako makakaalis pa sa faculty room sa tagal ng chikahan nilang dalawa. Balak na ata niya akong patulugin dito! Kanina pa akong kating-kati na umalis dahil may client pa ako ngayong araw! Hindi ko lang masabi kay Ma’am Lumabe dahil baka may importante pa siyang sasabihin sa akin. Kahit papaano naman ay may oras pa ako, pero inaalala ko ang traffic!

Ito ang mahirap kapag bait-baitan ka sa classroom! Gagawin ka talagang utusan ng guro para isipin mong favorite ka nila kahit hindi naman. Tamad lang talaga sila. Charot!

At dahil sa sinabing iyon ni Ma’am Lumabe ay nagmamadali na akong lumabas ng faculty room. Hindi naman na lugi—ang sarap ng aircon at nakakarelax ’yong amoy sa loob.

Mabilis akong nag-ayos ng gamit sa aking locker. Bumalik kaya ako sa faculty room para tumambay? Ang sarap kasi ng aircon. Charot! Ang init-init sa Pinas, jusko! Kung hindi bumabagyo, grabe naman ang init! Para kang prinipritong isda.

“Guys!” I shouted when I saw my friends walking down the hallway.

Tutungo na sana ako sa cafeteria nang mamataan ko si Cleo sa gitna ng mga estudyante. Mabuti na lang talaga ay matangkad siya. Lakad-takbo ang ginawa ko papatungo sa kanila, at sa gilid ng mga mata ko ay kitang-kita ko sina Princess at ang kaniyang mga alipores na mataray akong sinusundan ng tingin habang nakahalukipkip sa isang tabi. Che!

How lucky can I be? ’Yong kapatid ng boyfriend niya ang client ko ngayon! Hays. Mamatay na siya sa selos at pag-o-overthink niya. Selosa! Hindi ko alam kung paano nakakayanan ni Denzel ang ugali ng girlfriend niya. Immature! Mabuti na lang ay understanding na boyfriend itong crush ko. Charot! Hindi ako mang-aagaw. Hays.

Baka kapag biniro ko si Princess nang ganoon ay kalbuhin na niya ako at ng mga alipores niya.

“Ang tagal mo! Nainip na kami sa canteen kakahintay sa ’yo!” reklamo ni Serena sa akin at hinigit ang aking buhok kaya napaaray ako. Kung alam niya lang na kanina ko pa gustong umalis!

“Kailangan manakit? Gago!” Hinila ko rin ang kaniyang buhok at sinamaan siya ng tingin.

Hindi na ako nakasama pa sa kanila nang mag-aya silang mag-mall at doon na rin mag-dinner. Gusto kong sapakin si Cleo nang sabihin niyang ’wag ko na raw siputin si Gherald—’yong batang tinu-tutor ko. Doon na nga lang ako kumikita dahil minsanan lang akong magka-schedule sa trabaho ko sa isang fast food establishment.

“Ate Reese, are you single?” mataman na tanong sa akin ni Gherald, isa sa mga batang tinu-tutor ko sa Mathematics at sa iba pang subjects.

He’s a really nice kid. Very sweet and kind—a charming young boy. Naalala ko tuloy si Cairo, ’yong bunso kong kapatid na demonyo. Ang layo-layo sa ugali ng batang kaharap ko ngayon. Saan ba siya pinaglihi ni Mama?

He’s a smart kid, to be honest. Talagang hirap lang siya sa Math, or he just didn’t like numbers and everything about Mathematics kaya hindi niya ito masyadong inaaral. Ako rin naman! Eme.

I organized the papers for him to answer and faced him with a sweet smile plastered on my lips. Inosente siyang nakatingin sa akin habang hinihintay ang aking sagot. I chuckled softly.

I reached for his right cheek and pinched it lightly. “How old are you again, Ghe? Aren’t you too young to ask me that kind of question?”

He pouted his lips. “I was just asking, Ate. My Kuya is single—”

Bago pa man siya makatapos sa kaniyang sasabihin ay umalingawngaw sa loob ng malaking bahay ang mga boses ng mga lalaki na nanggagaling sa entrada.

Lumiwanag ang mukha ni Gherald. “It’s Kuya and his friends!” excited niyang sabi kaya napangiti na lang ako.

Sa hitsura niya, gusto niyang salubungin ang kaniyang kapatid, pero nanatili lang siyang nakaupo at nag-aabang sa mga papalapit na boses sa salas. He looked like a cute puppy waiting for his owner. Malapit siguro sila sa isa’t isa ng kaniyang Kuya. Kami kasi ng mga kapatid ko, bardagulan kami nung mga bata pa. Wrestling kung wrestling!

Nakakatuwa lang dahil siguro ay iniisip niyang nag-aaral siya kaya hindi niya magawang umalis. He was raised very well by his parents. Well-mannered, too.

Makikita ko na naman ang Kuya Denzel niya! Hiyang-hiya tuloy ako dahil pakiramdam ko ay maitim na ang ilalim ng mga mata ko at haggardous na ang bading. Kailangan ay maganda ako palagi sa mga mata niya para mabaliw nang todo si Princess kapag naagaw ko na ang boyfriend niya. Chariz!

Pero ito talaga ang gustong-gusto ko. Nakakaaliw lang dahil threatened sa akin ang babaeng iyon. Alam naman niya na hindi ako papatulan ng boyfriend niya, tapos grabe magselos?

“Kuya!” malakas na tawag ni Gherald nang pumasok ang mga kalalakihan sa salas.

Parang nabingi ang kaliwang tainga ko sa sigaw niya. Napatigil sila nang makita nila kami. Nakaupo kami ni Gherald sa sahig.

There were four guys standing straight and proud, wearing school uniforms from different universities. At masasabi ko na lahat sila ay may hitsura. Nagulat pa ako nang magtama ang mga mata namin ng isang lalaking pamilyar na pamilyar sa akin. Those light brown eyes!

It was the guy I bumped into at school! He’s friends with Denzel?!

How come I didn’t know this?

Parang sobrang close naman kayo ni Denzel, Cian Reese? Baka nakakalimutan mong ilang buwan mo pa lang naman siya nakilala at hindi naman kayo talaga nagkakausap sa school.

Bahagyang nakaawang ang kaniyang bibig habang nakatingin sa akin. Tipid ko lang siyang nginitihan. He blinked. Lumipat ang tingin niya sa center table. Available rin ako sa college student for tutoring, eme!

“You can go and greet him,” sabi ko kay Gherald dahil gusto niya talagang salubungin ang kaniyang kapatid. His eyes widened when I said that. Binalingan niya ako, asking for permission. I smiled at him to assure him na ayos lang talaga sa akin.

Malapad na ngumiti si Gherald at agaran na tumayo. He ran towards his big brother and hugged him. Natawa si Denzel; he even glanced at me and gave me a slight nod.

“Good thing you’re home early today!” Gherald said.

“How’s your studies, little bro?” masuyong tanong nito sa batang kapatid. He messed with Gherald’s hair.

“I’m doing really, really, really well because of Ate Reese! She’s easy to understand.” Tinuro ako ni Gherald kaya nahihiya akong ngumiti nang muling tumuon ang mga mata sa akin ng mga lalaki.

“Halika, Kuya! Ipapakilala kita sa kaniya! She’s very pretty and very smart! Sana siya na lang ang teacher ko!” Hinila-hila ni Gherald ang kaniyang kapatid na wala namang nagawa kundi magpatianod na lang sa kaniyang nakababatang kapatid. Kung alam lang niya na nagkakilala na kami ng Kuya Denzel niya!

Nakatulog na kasi siya sa gitna ng last session namin dahil naglaro pala ito ng soccer after school noon. Kaya ayon, si Kuya niya ang naturuan ko. Dapat ibang bagay pala ang itinuro ko, ano? Joke lang!

“Denzel, una na kami sa taas, bro?” paalam ng isa na taga-Ateneo, kaya nilingon sila ni Denzel at tumango bilang pagsang-ayon. Baka naman magsumbong ang mga ito sa girlfriend ni Denzel? Sulsulero pa naman ang ibang lalaki. Susubo ko talaga mga anes nila riyan, ’wag nila akong subukan! Charot lang.

“Aight, just tell Manang to prepare some snacks for us. Susunod din ako agad,” anito kaya isa-isa nang tumalikod ang mga kaibigan niya.

The guy with the pair of light brown eyes didn’t move an inch. He would’ve stayed there kung hindi pa siya tinawag ng isa sa mga lalaking kasama nila. Ano kayang pangalan niya? For sure masarap sa dila iyon kapag sasabihin mo!

Tanungin ko kaya itong si Denzel kung anong pangalan ni Engineer? Siya na kasi ang bago kong crush, hindi na siya. Eme.

Ilang sandali pa siya tumitig sa akin bago siya tumalikod at sumunod sa mga kasama. Ang guwapo niya talaga… shucks!

“Ate Reese! Ate Reese!” I turned my eyes to Gherald, who was dragging his brother along with him. Napakamot na lang sa batok ang kaniyang kapatid at nahihiya siyang nakatingin sa akin.

For formality, tumayo ako at bahagyang itinungo ang ulo. “Hi!” I greeted. Nagulat ako nang hinawakan ni Gherald ang kamay ko at iginiya iyon para makapag-shake hands kami ng Kuya Denzel niya.

“Hi, you are Reese?” Sumakay na lang din siguro siya sa trip ng kaniyang kapatid. We couldn’t let go of each other since Gherald was holding both of our wrists.

I nodded my head and gave him a friendly smile. He did too as we stared into each other’s eyes. He has similarities with Sir Daryl, their father. No, they look completely alike. Parang nakikita ko ang binatang version ni Sir Daryl sa lalaking ito.

“I’m Denzel, uh, big brother of this little lad.” He chuckled and glanced at his little brother with a huge smile plastered on his lips. Patay na naman ako sa girlfriend mo, Denzel. Lagyan mo na nga ’yon ng leash kapag tumahol pa?

“Nice to meet—”

“Kuya, she’s single! Make her your girlfriend! I want her for you!”

My eyes widened at what the little boy said. Grabe naman talaga ang batang ito! Pinadyak pa talaga nito ang kanang paa habang minemanduhan ang kaniyang Kuya. Nalimutan na ata niya na isa akong trans, o baka hindi pa niya iyon naiintindihan dahil Grade 2 pa lang naman siya. Masyado pa siyang bata.

Denzel chuckled awkwardly. “Is that so? Well, uhm, kailangan ko muna siyang kilalanin, little bro. But I think you’re right. She’s very pretty and very smart.” Ginulo niya ang buhok ng kaniyang kapatid na humagikhik. Our eyes locked.

Uminit ang mga pisngi ko. Mabuti na lang ay marunong sumakay ito sa kalokohan ng kaniyang bunsong kapatid! Hindi ko alam kung bakit ako nahihiya sa kaniyang mga puri sa akin. O baka naman binobola lang ako ng lalaking ’to? Mga lalaki pa naman ngayon, grabe mambola—maka-shoot at score lang!

Siraan ko kaya siya sa girlfriend niya? Char lang. Baka ako pa ang masira! Knowing Princess na anak lang naman ng kapatid ni Papa… Kaya nga mainit ang mga mata niya at ng kaniyang mga alipores sa akin. Hindi ko nga lang alam kung alam na ba ng mga ’to na anak ako sa labas. Ang laki pa naman ng bunganga ni Princess.

At gosh! Kapag nalaman ito ni chararat na Princess, she’s gonna go ballistic! Obsessed pa naman iyon kay Denzel. Hindi na talaga ako titigilan ng mga ’yon. Good luck na lang talaga sa ’yo, Cian Reese Hatchell, kung makasurvive ka pa hanggang next school year!

Magtatagal naman ba sila? Nakikita ko na agad na magbi-break silang dalawa. Sa ugali pa naman ni Princess, eh… hindi ba siya magsasawa na intindihin?

Tsaka, mas bagay kami ni Denzel. Eme.

Well, gaya ng palagi kong sinasabi, deadma na lang… Hintayin lang nila na yumaman ako, matitikman nila ang batas ng isang api. Patok talaga sa akin ang mga linyahan ni Jodi Sta. Maria sa Pangako Sa ’Yo. Bentang-benta sa akin!

Habang nakasakay ako sa Grab pabalik sa apartment, sabay-sabay na nag-vibrate ang phone ko. Inilabas ko iyon mula sa bag at halos mapatalon ako nang makitang mahigit fifty missed messages na agad ang dumating sa group chat namin.

MGA BILAT NG TAGUIG 💅🔥

Cleo: @Riri GURL???? ANONG PINOST NUNG CROW-MAMI MONG ANIMAL???

Sean: Check IG story ni Princess bilis bago i-delete!!

Serena: Gago, Reese!! Dinamay pa ’yong pagiging tutor mo!

Vienne: Don’t view it using your main account. Use your dummy.

Napakunot ang noo ko. Mabilis kong binuksan ang Instagram gamit ang dummy account ko para tingnan ang story ni Princess.

May picture doon ng mirror selfie niya na may caption na:

“Some people really think they can use ‘tutoring’ as an excuse to get close to someone else’s man. Know your place, sweetie. You’re just hired help.”

Napatawa ako nang malakas sa loob ng Grab. Napatingin pa sa akin si Kuya Driver sa rearview mirror!

Mabilis akong nag-type sa group chat.

Reese: Hahaha! In fairness, consistent si Bakla sa pagiging insecure! Sino ba namang matatakot sa Grade 2 na bata?

Cleo: Nanggigigil ako, Reese! Gusto mo bang sugurin namin sa Engineering building bukas? Ako hahawak sa buhok, si Serena sa paa!

Serena: Bakit ako sa paa?! May anghit nga ako pero mabilis ako mang-kalmot, sa mukha ako!

Vienne: Guys, stop. Nagmumukha tayong childish. Let her bark. Denzel doesn’t even like her drama anyway.

Sean: True. Tsaka mas importante… KINUHA MO BA ’YONG NUMBER NUNG MACHOG ENGINEER?!

Napangiti ako habang nakatitig sa screen ng phone ko.

Kinaumagahan, maaga akong pumasok para bumili ng iced coffee sa kiosk malapit sa Gokongwei building. Haggard ang bading dahil sa puyat, kaya nakatutok lang ang tingin ko sa screen ng phone ko habang naghihintay sa pila.

“One Iced Americano, extra shot,” a familiar deep voice sounded right beside me.

Natigilan ako sa pag-scroll. Amoy pa lang—citrus, cedarwood, at amoy-mayaman—kilalang-kilala ko na! Slowly, I turned my head.

Nakatayo sa tabi ko si Kuyang Engineer. Nakasuot siya ng fitted black polo shirt na hapit na hapit sa malalaki niyang braso, and his light brown eyes were squinting slightly against the morning sun.

Napalunok ako. Lord, bakit naman agad-agad ’yong hatid Niyo ng biyaya?!

Nang maramdaman niyang may nakatitig sa kaniya, ibinaba niya ang tingin niya sa akin. A slow, friendly spread across his handsome face.

“Hey… you’re the girl from yesterday, right?” he asked, leaning one arm against the counter. “I’m really sorry again for bumping into you. Are you feeling better?”

My heart did a quick gymnastics routine inside my chest. Calm down, Cian Reese! Maging dalagang Pilipina ka muna for three seconds!

“Ah, yes! I’m completely fine,” I managed to say smoothly, fixing the strap of my tote bag. “Salamat… uhm…”

“I’m—”

Biglang yumanig ang phone ko sa kamay ko! Nang tingnan ko ang screen, tumatawag si Mama. Panic immediately surged through me. Bihirang mag-call si Mama sa hating-umaga maliban na lang kung may nangyari!

“Excuse me, ha? I really need to take this,” mabilis kong paalam sa kaniya habang panginginig na sinagot ang tawag. “Hello, Ma? Bakit—”

“Reese! Si Cairo! Dinala namin sa ospital, nahulog sa hagdan habang naglalaro!” humahagulgol na sigaw ni Mama sa kabilang linya.

Nalaglag ang panga ko at biglang tumakas ang lahat ng dugo sa mukha ko. Napasinghap ako sa matinding kaba.

“Po?! Ma, anong nangyari?! Kumusta si Cairo?!” Hihimatayin ako sa takot at malayo pa ako!

Kabanata 3

Lumabas na kami ni Ma’am Lumabe ng room matapos niyang ipakolekta sa akin ang mga portfolio bago matapos ang klase. Sinasabayan ko siya sa paglalakad habang kuwento siya nang kuwento sa akin noong dalaga pa siya. Iisipin na siguro ng iba na sipsip ako. Haha!

Pero sa totoo lang, lutang ang utak ko. Hawak-hawak ko ang phone ko sa kabilang kamay, palihim na chine-check kung may text o update na si Mama mula sa Bicol tungkol kay Cairo. Kahit sinabi niyang napilayan lang ang demonyo kong kapatid at nakauwi na sila galing ospital, hindi pa rin mawala-wala ’yong kaba sa dibdib ko. Hirap talaga kapag malayo ka sa pamilya mo—konting balita lang mula sa probinsya, halos atakihin ka na sa pag-aalala!

At sa tuwing may dadaan na mga guro ay napapahinto si Ma’am para makipag-usap. Grabe naman kasi makipag-chikahan si Ma’am Lumabe, parang walang bukas! Hello? I have a lot of things to do po! Kakausapin ko pa si Mama! Punyeta.

Sa gitna ng usapan nilang dalawa ni Sir Avellana ay binalingan ako nito, kaya tumuwid ako ng tayo at ngumiti sa kaniya.

“Babaeng-babae na, ah? Ang ganda mo na, Reese,” puri niya matapos niyang pasadahan ng tingin ang aking kabuoan.

Tuloy-tuloy na sana kami nang tinawag niya si Ma’am Lumabe kanina papatungo sa faculty room. Pero heto, nahinto na naman kami sa tapat ng gymnasium at naeengganyo na namang makipag-chikahan si Ma’am.

Napansin kong tumagal ang mga mata ni Sir Avellana sa aking skirt—o guni-guni ko lang ’yon? Phys-Ed teacher ko siya noong first year college ako, at talagang hirap na hirap ako noon! Puro lalaki pa ang mga kasama ko sa gym.

Kapagod makipag-plastikan at makisama sa mga lalaki. Akala mo naman ay mamanyakin sila dahil lang sa bading ako? Excuse me? I have preferences and I am not that cheap para manyakin sila. Kakapal ng mga mukha. Sa awa naman ng Diyos ay nakapasa ako. Kinaya at pinilit ko talaga nang hindi ako nagiging borta. Char!

“Salamat po, Sir!” nahihiyang sabi ko.

Hala… napansin niya kaya na sobrang iksi ng palda ko kumpara sa ibang students na babae rito? Nanlamig ako. Tumagal kasi ang mga mata niya roon. Hindi guni-guni—nakatingin talaga siya sa skirt at legs ko! Pinagpapawisan tuloy ang mga palad ko nang dinilaan niya ang kaniyang labi. Baka pagalitan niya ako! Susmaryosep naman!

Bumaling si Ma’am Lumabe sa akin. “Itong si Reese ang pinakapaborito ko sa aking klase! Matalino at maaasahan mo talaga!”

Oh, see? Siya na mismo ang nagsabi. Kapag ito ay nalaman ng ibang tao, iisipin na talaga nilang sipsip ako. Haha.

Hindi ko tuloy alam kung ano ang mararamdaman ko. Sa akin na kasi nakatuon ang kanilang atensyon at panay na ang tanong sa akin ni Sir Avellana ng kung ano-ano. Kaloka. Hala… bakit parang nasa hot seat ako? Nauuhaw na ako! Nabibigatan na rin ako sa mga dala kong portfolio kaya inayos ko ang pagkakarakap dito sa aking mga bisig.

“May boyfriend ka na ba, Reese?” nang-uusisang tanong ni Sir Avellana sa akin habang nilalaro ang kaniyang pang-ibabang labi gamit ang kaniyang forefinger.

Bahagyang kumunot ang noo ko. What’s up with people ba? Bakit love life ang nasa isip nila?

Umiling ako at idinaan na lang sa tawa ang iritasyon sa naging tanong niya. “Wala po, Sir… wala pa po sa isip ko ang love life.” I smiled at him politely.

“Gano’n ba? Imposible namang walang manligaw sa iyo sa ganda mong ’yan. Sexy pa.” He grinned widely, showing his set of pearl-white teeth. Slowly, he raked his eyes over my body once again—from head to toe. Umangat ang mga mata niya sa akin at kumindat.

My lips parted. The way he rizzes tells me that he’s trying to hit on me. What the fuck?

It felt so uncomfortable. Tumuon ang mga mata niya sa nakaawang kong bibig. Inipit ko ang ilang hiblang tumatakas na buhok sa likod ng aking tainga nang humangin nang malakas. Ipinagsawalang-bahala ko na lang ang naramdaman—he’s known to be a playful teacher after all.

Ma’am Lumabe.

“Sir Avellana!”

Sabay-sabay kaming napalingong tatlo sa pamilyar at malalim na boses na iyon. Namilog ang mga mata ko nang makita ko ang kaniyang hitsura. Si Light Brown Eyes! At papalapit siya sa amin ngayon, nakasuot ng jersey at…

Halos tumulo ang laway ko dahil inihahain niya sa mga mata ko ang naglalakihang biceps at triceps niya! Sarap niya, punyeta. Papalapit siya sa amin habang nakangiti kay Ma’am Lumabe. Kahapon lang ay nakita ko siya sa bahay nila Denzel!

Hindi ko naman talaga tinanong si Denzel dahil hindi makapal ang mukha ko. He’s just a mere crush!

Sayang lang dahil nauna na akong umuwi kahapon kaya hindi ko man lang nasilayan nang matagal ang guwapo niyang mukha. Pang-ilan na ba siya sa mga naging crush ko? Hindi ko na mabilang. Eme!

Tapos… gosh! Kaninang umaga sa coffee shop! Muntik na siyang magpakilala sa akin pero tumawag sa akin si Mama!

Deadma…

Natatawa na lang ako sa aking naiisip. Hindi naman masamang humanga, no! At least patago kong pinagpapantasyahan ’tong mga lalaking natitipuhan ko, at palihim akong umaatake kapag nilandi nila ako. Gano’n lang ang galawan ng isang Cian Reese Hatchell.

I am not going to make the first move—they do. Every time.

I acted nonchalantly about his presence when our eyes met. Ganern lang. Kunwari suplada pero malantod talaga.

Hindi ko maiwasang tingnan ang bawat kurba ng muscles niya dahil sa suot na jersey shirt na hapit sa katawan niya. Parang gusto ko tuloy tumambay sa gymnasium ngayon para lang manood ng practice game. Spare time ko naman after this, kaya…

Ayun! Lumipat ang atensyon ng dalawang guro sa bagong dating—ang crush kong macho. Gusto kong lumambitin sa biceps niya, kaloka! Ang tangkad niya, huhu. Don’t get me wrong, I am not short. Sakto lang ang height ko—five-foot-four. Pero mukha akong stick dahil sa kapayatan.

“Nadala niyo na ’yung mga bola sa loob?” tanong ni Sir Avellana rito.

Bigla niya akong inakbayan na talagang ikinagulat ko! Hinapit niya ako papalapit sa kaniya kaya naamoy ko ang pabango niya. Shucks! Ang tapang naman sa ilong!

This is just a friendly gesture, right? It felt uncomfortable, but I whisked it off my mind. Ganito lang talaga si Sir Avellana noon pa man, kaya hahayaan ko na lang…

“Estudyante ko noon, Eros. Lalaki ito noon pero babae na ngayon! Ang ganda, ano?” aniya habang malaki ang ngisi sa lalaking nasa harapan namin.

Puno ng respeto na tumango at ngumiti ang lalaki. Awkward tuloy akong natawa. The backhanded compliment wasn’t it… really. But this is one of those times that I should just understand and get over it. I have been dealing with backhanded compliments for so long—sanay na ako. Keri lang.

At ano ang name niya? Eros? Ang guwapo ng pangalan niya! Bakit hindi full name ang pakilala sa kaniya ni Sir Avellana? Nabitin ako! Baka kasi bagay iyong last name niya sa akin. Joke!

“Yup, she is pretty po,” the guy named Eros agreed and swiftly glanced at me.

Nagkatitigan kaming dalawa. Akmang ngingiti ako sa kaniya hanggang sa naramdaman kong parang lumikot ang kamay ni Sir Avellana, kaya napaiwas ako ng tingin. Nakapatong ang kamay niya sa aking balikat, at lumikot ito patungo sa ibabaw ng aking dibdib habang marahan iyong hinihimas. Pasimple ko iyong tiningnan at umawang ang aking mga labi.

Dumaan saglit ang iritasyon sa aking mukha dahil hindi ako bobo para hindi maisip ang kaniyang ginagawa sa akin. Tang ina! Manyak!

I didn’t let my intrusive thoughts win over me to confront Sir Avellana. Baka mamaya ay ako pa ang mapahiya, bwisit! The last thing I want right now is an issue.

“Baka si Reese pa ang una mong maging girlfriend, ha, hijo?” biglang biro ni Ma’am Lumabe kay Eros.

Ano raw? First girlfriend? Nag-angat ako ng tingin sa kaniya at nakita kong matigas na gumalaw ang panga niya habang seryoso ang hitsura. Maybe… he doesn’t like the idea of what Ma’am Lumabe had said. As I have said, a lot of straight men don’t swing that way. Biglang nagbago ang hitsura niya!

Inangat ni Ma’am Lumabe ang kaniyang pulso at tiningnan ang relo. Aalis na ba tayo, Ma’am? Ngalay na po ang barbie arms ko! Hello!

“The clock is ticking. Naku! May next class pa ako kaya mauna na kami ni Reese. Sir Avellana, Eros…” paalam ni Ma’am Lumabe sa dalawa.

Kaya naman pinakawalan na ako ni Sir Avellana habang natatawang tumatango-tango. Agad akong lumayo sa kaniya at bahagyang nagtago sa likod ni Ma’am Lumabe. Hindi ko siya matingnan. Hayop, binastos ako ng punyeta!

Wala ako sa sarili habang sumusunod kay Ma’am Lumabe patungo sa faculty room. Hindi matanggal sa isipan ko ang pambabastos ng gagong Sir Avellana sa akin. Huminga ako nang malalim.

Ipinilig ko ang aking ulo. Mabait si Sir Avellana, hindi naman siguro siya gano’ng klaseng tao. Baka naman madumi lang talaga ang utak ko? Hindi naman siguro niya ako binastos. Bahala na nga, punyeta.

Imbes na dumiretso ako sa cafeteria o pumunta agad sa Library, dinala ako ng nauuhaw kong sistema sa maliit na coffee shop malapit sa building namin. kailangan ko ng malamig na pampagising.

Sumasakit na talaga ang ulo ko sa halo-halong stress—sa schoolwork, kay Sir Avellana, at lalo na kay Cairo.

“O’sya! Pasensya na sa istorbo, Ma’am Lumabe. Reese…” Kumindat siya sa akin nang sumulyap ako sa kaniya, kaya umukit ang tipid na ngisi sa aking mga labi habang nanunuyot ang aking lalamunan at nahihirapang lumunok.

Tinapik ni Ma’am ang braso ni Eros na nakatitig sa akin. I smiled at him and bowed my head a bit.

“One Large Iced Caramel Macchiato, please,” mabilis kong order sa counter.

Habang naghihintay, nakatitig lang ako sa phone ko, pabalik-balik ang scroll sa chatbox namin ni Mama. Wala pa ring bagong reply. Napabuntong-hininga ako nang malalim habang hinahilot ang sentido ko.

“Iced Caramel Macchiato for Reese!” tawag ng barista.

Sabay kaming naglakad ng isang matangkad na lalaki patungo sa pick-up counter. Dahil pareho kaming nakatutok sa kani-kaniyang iniisip at nakatitig sa aming mga phone, halos magkabanggaan pa kami roon!

“Ay, sorry—” mabilis kong hingi ng paumanhin nang hindi man lang nag-aangat ng tingin. Masyado akong lutang at abala sa pag-abot sa inumin ko.

“Sorry,” tipid at malalim ding sagot nung lalaki habang inaabot naman ang order niyang Iced Americano. Nakasumbrero siya nang mababa at nakatitig sa screen ng phone niya na para bang may napakahalagang itinetext.

Dahil sa matinding pagmamadali at puyat, kinuha ko agad ang kape ko at mabilis na tumalikod palabas ng coffee shop.

Nang makalabas ako ng shop at makainom ng ilang tegok ng malamig na kape, saka ako dumiretso sa Library para magpalipas ng oras hanggang sa matapos ang second block.

Nang makalabas ako ng shop at makainom ng malamig na kape, tsaka ako dumiretso sa Library para magpalipas ng oras hanggang sa matapos ang second block. Shucks! Pangalawang kape ko na ’to!

Ngumiti ako sa mabait na matandang Librarian nang ipatong ko sa desk ang napili kong babasahin. It was the original story of Romeo and Juliet by Shakespeare. Ilang beses ko na itong nabasa, actually, pero hindi nakakasawa. Sa libro na lang talaga ako kinikilig—tipong magkakaiihi na ako. Men in fiction stories make my standards and ideals way higher than in real life. Huhu.

The bell rang and it was already lunchtime. Pinigilan ko ang sariling humikab sa gitna ng Angelus Prayer. Mabuti na lang ay nakaupo pa ako sa dulo ng Library; iyong iba ay nakatayo at halatang nangangalay na. Mga nagmamadali kasi!

Luminga-linga ako at parang nawala ang antok ko nang magtama ang mga mata namin ni Eros—na naroon na rin pala sa loob! He’s holding a book—a Manga. I know because I have a friend who likes Anime. Nakaupo siya hindi kalayuan sa akin kaya agad akong umayos ng upo at tumikhim nang mahina. He’s now wearing his uniform na hapit sa malaki niyang katawan. Sarap… charot!

Umilag ako sa kaniya ng tingin. Huminga ako nang malalim at tumayo na matapos ang prayer. Ibinalik ko muna iyong libro sa rack bago ako nagpasyang lumabas ng Library. Kumaway muna ako sa Librarian na matamis na ngumiti sa akin at tumango.

Inayos ko ang pagkakasukbit ng bag ko sa aking balikat at saka pa lang humikab. I can’t wait for semester break! Makakapagpahinga ako kahit papaano, at makakauwi rin ako ng Bicol para makita nang personal si Cairo. Araw-araw na lang akong puyat at balisa. Nangangayat na nga ako nang todo sa kakaisip sa kanila roon. Baka kapag nakita ako nina Mama ay magulat sila na mas pumayat ako.

“Miss Reese!” I heard someone calling me from behind.

My brows knitted together as I halted in my tracks. Lumingon ako at naningkit ang mga mata. Ilusyunada na ba ako or what? The voice isn’t clear in my earshot dahil sa dami ng estudyanteng nakakalat sa hallway. Halo-halo ang boses na naririnig ko kaya hindi ko ito makilala. Pinasadahan ko ng tingin ang hallway—may tumatawag ba talaga sa akin?

I shrugged my shoulders and continued to walk. I fished out my phone to text Serena na bilhan niya ako ng bottled water. I did not bother to look for where the voice came from; ang sama na kasi ng pakiramdam ko. Sa pagod at puyat na siguro ito sa kakaisip kay Cairo, at naulanan pa ako kagabi. Nakakainis naman kasi! Init, ulan, init, ulan. Bwisit.

Bumagal ang lakad ko nang kumirot ang ugat sa aking ulo. Parang hinahati ang utak ko. Shit naman! Bakit ngayon pa sumakit ang ulo ko kung kailan may reporting kami mamaya sa last subject ko?!

There are specific courses you must take in Education and pass in order to be certified to teach in a particular state. Many states have reciprocity with each other, so if you are certified in one state, you can move, fill out the paperwork, and be certified there.

Honestly, I never wanted to be a teacher. Gusto ko sana mag-ABM kaso ang daming hadlang! Kairita. Eme.

Education eventually grew on me. And the most important thing you need to teach will not be found in any course, honestly. Here it is: you have to really like kids! I know teachers who have been teaching for a while who do not really like kids very much, and it shows.

The teacher is discontented, the kids pick up on that attitude, and things do not go well. I wanted to be one of the teachers who’ll be loved and adored by kids. I want to be their role model… someday. Naalala ko na naman si Cairo—kahit napakagulo at demonyo siya minsan, nami-miss ko ring turuan at bulyawan kapag nag-aaral. Sana talaga ay maayos lang ang lakad at recovery niya…

I love being around kids of all ages and have taught kids from preschool. It was not always easy to handle them, and there were always a few kids I tutored who were there to teach me new levels of patience. But it was so incredibly rewarding in the end. Dahil malaking tulong at aral din iyon sa akin. When you love being around children, you’ll love teaching and will already have the most valuable asset you need.

“Miss Reese!”

May humawak sa siko ko. Napakurap-kurap ako dahil nasa tabi ko na ngayon si Eros, hinihingal at pinapawisan. Shit! Parang nilabasan—Charot! Hala!

“Uh, hi,” I greeted, slightly weak. Gusto ko man magulat na hawak pa rin niya ang siko ko, hindi ko magawa dahil sa sakit ng ulo at pagkalutang. Hinilot ko ang aking sentido.

“Hi!” ulit ko sa kaswal at palakaibigang paraan dahil baka isipin niyang rude ang una kong bati sa kaniya. Pinipigilan ko lang ang sarili kong matulala ngayon sa harapan niya dahil nagtama na naman ang aming mga mata. Ang guwapo niya… fuck!

“You okay?” Itinagilid niya ang kaniyang ulo, tila nag-aalalang nakatingin sa akin.

I shook my head and smiled a bit. There’s no point in lying anyway—talagang hindi maayos ang pakiramdam ko sa sama ng pakiramdam at kaba sa pamilya ko. Baka lagnatin ako nito! Hindi puwede! Shucks.

“Ang sakit ng ulo ko…” I chuckled softly. “Uh, bakit pala?”

“I just want to ask you… uh…” Sumeryoso ang kaniyang mukha. His jaw tightened. “Nabastos ka ba kanina ni Sir Avellana? I saw what he was doing to you—”

Namilog ang mga mata ko at nalaglag ang panga. Imbes na matameme ay agad akong sumagot sa kaniya.

“Hindi naman!”

“Are you sure?” He arched his left brow and stood up straight. Napapatitig ako sa mahahaba niyang pilikmata. Oh gosh!

He has expressive eyes. I can tell. I spend a lot of time concentrating on every little movement of a person’s body. I’m like a detective, not gonna lie. I always calculate people’s emotions around me. I started doing this when I was still young. I’m not being a spy or a creep—I’m just curious. To the point na naging hobby ko na.

Naalala ko tuloy ang pambababoy sa akin ni Sir Avellana kanina. He tried hiding it from me, but I am just too good at reading what goes on in people’s minds. Dineadma ko na lang iyon kahit na hindi dapat palagpasin ang ginawa niyang pag-hipo sa akin. Manyak siyang letche siya.

The eyes play the most interesting role in the human body. Eyes are intriguing and undoubtedly unique because they show someone’s focus and emotions. Where your eyes point and how they move is where your mind is, more often than not. They’re demonstrative because they communicate a lot where words fail to. Gaya na lang ngayon—kitang-kita ang pag-aalala na nahahaluan ng galit sa likod ng kaniyang mga mata.

Our eyes carry various emotions for no reason other than their design. We tear up because of happiness, sadness, or anger. We can express a lot with them because they’re capable of the wide range of motion necessary to convey a diverse set of messages.

Huminga ako nang malalim. “Well, kind of… pero don’t worry about it. Gano’n talaga iyon si Sir Avellana, kaya—”

“Reese!” Cleo shouted my name.

I then saw him ahead of us, only a few steps away from where we were standing. He was with his boyfriend, Seanie. At alam ko na ang tingin na ibinibigay nilang dalawa sa akin, kaya tamad at pagod akong napairap. Mga hunghang na ’to! Scandalous!

“Uh, mga kaibigan ko,” I said to him. He nodded his head while looking at my friends, then brought his eyes back down to me.

Humalukipkip si Cleo at mataray na pinagmamasdan si Eros habang papalapit kaming dalawa sa pwesto nila. Kung makatingin naman ang bading na ’to, akala mo ay may atraso sa kaniya si Eros. Hello? Ilang araw na ang lumipas nang mabundol ako ng machong nasa gilid ko!

“Bakit ganyan hitsura mo? Biyernes Santo lang?” puna ni Sean sa akin.

My lips parted to answer him, but Eros was the one who spoke up. Nalaglag ang panga ko.

“She’s not feeling well. Masakit daw ang ulo niya. Pwede ko naman siyang samahan sa clinic—”

I cut him off. Hindi ako makapaniwala sa mga naririnig ko! Ano? Sasamahan niya ako sa… clinic? Bakit naman?

“Hindi na. Ayos lang ako. I have Advil inside my bag.” His cheeks blushed as he scratched his nape. “Gusto ko lang sana bumawi sa iyo last time na nabundol kita. I know you were hurt, but I was an asshole for leaving you just like that…”

What? Naisip pa talaga niya ’yon? Kakaiba ang machong ’to, ha? He looked so genuine and apologetic.

“You apologized… anong problema?” nalilito kong tanong.

Mas lalong namula ang kaniyang mga pisngi at hindi na makatingin sa akin nang diretso. Hinarap ko ang mga kaibigan ko. Kitang-kita ko kung paano siniko ni Sean si Cleo, na paniguradong ipinapamalita na sa aming mga kaibigan ang nangyayari ngayon dahil dutdot na siya nang dutdot sa phone niya. Sinamaan ko ng tingin ang dalawa na mahinang natawa. Napailing ako sa kanila bago binalingan si Eros.

“W-Wala naman… sige, I-I’ll get going na. Have a nice day, Miss Reese.” Sinulyapan niya ako at agad ding nag-iwas ng tingin. Tumayo siya nang tuwid at mahinang tumikhim. Inilahad niya ang kamay sa akin nang muli niya akong hinarap, tila nahihiya na.

Tinanggap ko ang palad niya at naramdaman ko na naman ang kagaspangan niyon. Shit, sakalin mo ako! Eme.

“It was nice to meet you.” He smiled shyly. Gosh… “Nice to meet you, too!”

Pagkasabi ko niyon ay agad na siyang tumalikod at naglakad papalayo. May sumalubong sa kaniya at natanto kong si Denzel iyon at dalawa pang kalalakihan na hindi ko kilala.

Nilingon niya ako at bahagyang bumilog ang kaniyang mga mata nang makitang nakatingin ako sa kaniya.

“Is he hitting on you, Reese?” Hinampas ni Cleo ang braso ko kaya napabaling ako sa kaniya. Sinimangutan ko siya at umiling. Hinilot ko ang aking sentido at inayos ulit ang pagkakasukbit ng aking bag sa balikat.

Pagsulyap ko sa kung nasaan sina Eros ay wala na sila, kaya tumalikod na ako at tumungo sa entrada ng cafeteria. Sumunod naman sina Sean sa akin. Panay na ang pangungulit sa akin ni Cleo—mas lalo lang niyang pinapasakit ang ulo ko. Bwisit siya.

“No, basta…”

“Eh, ano ’yon?” puno ng malisya niyang tanong bago siya kumapit sa braso ko.

Umikot ang mga mata ko. Kulit! “Akala niya ata nabastos ako ni Sir Avellana kanina! Inakbayan kasi ako ni Sir at hinima—”

Gigil na hinila ni Sean ang buhok ko kaya halos matapilok ako. “Bakla ka! Edi nabastos ka nga!”

“Aray! Ang sakit ng ulo ko, ha? ’Wag niyo akong simulan,” iritadong banta ko sa kanila at bumuntong-hininga.

Fine, nabastos naman talaga ako! Pero… hinayaan ko na lang. I guess it’s not worth pointing it out. I’d rather be mum about it. Masyado na ngang puno ang utak ko sa pag-aalala sa kapatid ko sa Bicol, idadagdag ko pa ba ’tong kalokohan ni Sir Avellana?

I bit my lower lip. I did not let it bother me or sink in, kahit pa basang-basa ko iyon sa mga mata ni Sir Avellana…

“Napaka-gentleman naman pala ni Eros.” Ipinagdiinan ni Serena ang pangalan ni Eros at binigyan ako ng nang-uuyam na tingin. Napailing na lang ako at uminom ng gamot matapos kumain.

“Pero sa sunod na mangyari sa ’yo ’yon, Reese… magsalita ka. Kahit prangka lang, at hindi ka dapat basta-basta nagpapaakbay kahit na teacher siya o kung sino man,” sabi ni Vienne sa malamig na boses, pinapangaralan ako. “I heard rumors about Sir Avellana being a predator…” mahina niyang sabi na kami-kami lang ang nakarinig.

Kinilabutan ako roon. A predator? So hindi lang ako ang nabiktima niya ng gano’n? I’ll let fate deal with him. Sana mahuli na ang manyakis na ’yon.

“What about the guys I danced with sa tuwing nagbabar tayo? I even make out with them. So…” parang tanga kong sabi sa kanila. Ayaw ko na kasing pag-usapan pa at…

Napahalakhak si Serena. “That’s different! You gave them consent. In your case a while ago, you didn’t. Virgin ka pa talaga sa mga bagay na ’to.”

I made a face. Inilabas ko ang aking makeup pouch upang mag-retouch. Haggardous na ang bading!

“Guwapo naman si Sir kaya—”

“Bobo ka! Basta guwapo!” Binato ako ni Seanie ng tissue na nilakumos niya matapos niyang gamitin sa kaniyang bibig, kaya sinamaan ko siya ng tingin. Kadiri naman ’to!

“Guwapo naman talaga si Sir, ah?! Naging crush ko kaya ’yon last year,” natatawang sabi ko habang ibinabalik ang aking mga pampaganda sa loob ng makeup pouch. Yehey! ’Di na ako mukhang witch. Hindi makapaniwalang tiningnan ako ng mga kaibigan ko na parang tinubuan ako ng isa pang ulo, kaya huminga ako nang malalim. Mga OA talaga.

“Alam kong nabastos ako ni Sir Avellana… but can we not talk about it na? Do you guys think that he’ll get punished if I tell the Principal of this school or the Guidance Office about what he did? Sa tingin niyo maniniwala sila sa akin?” I said matter-of-factly.

“No… okay, sige, let me say na nagsumbong ako. Sir Avellana might turn the tables around. Edi ako pa iyong napasama, ’di ba? Just think of the possibilities that might happen to me. Let’s face the reality, mga bakla… alam niyo naman kung gaano kasarado ang utak ng mga tao, especially straight people, sa atin.” I continued.

Malungkot na nakangiti si Serena na mukhang naiintindihan ang ipinupunto ko. Vienne couldn’t look me straight in the eye. Sina Cleo at Sean ay madilim ang tingin sa akin pero wala silang sinasabi. They knew I wasn’t playing around…

“Kaya… let’s never speak of this again. Let’s just forget about it. Dedma na lang.” I shrugged my shoulders. Ibinalik ko sa loob ng aking bag ang makeup pouch at inilabas ang phone para tingnan ulit kung may panibagong text si Mama. Thankfully, may text na: ‘Nakatulog na si Cairo, nakainom na ng gamot.’ Nakahinga ako nang kaunti.

Inunat ko ang aking mga kamay nang matapos ang reporting namin. Mabuti naman at satisfied iyong terror Professor sa ginawa namin. Pinaghandaan talaga namin ito nila Tan. Naalala ko tuloy noong first week pa lang ng school year, may reporting agad kami at pinahiya niya sila Mash! Grabe ang awa at takot namin noong araw na ’yon. Kung sa History naman, puro kami debate. Walang katapusang debate sa buhay ni Rizal!

“All thanks to you, Reese,” Tan winked at me. Pabiro akong umingos habang pabalik na kami sa aming designated seats.

“Anong ako? I did nothing—”

“You were the one who chose the idea, Reese.” Christelle playfully rolled her eyes at me. Inayos niya ang suot niyang salamin. One of the top-notch students in this batch complimented me! Wow… I feel so blessed. Kimi.

“Totoo! Iisipin ko pa lang iyong ibang given criteria, sumasakit na ulo ko sa organizing at structuring ng mga impormasyon,” mahinang tumawa si Alden.

Tan smirked at me.

Nang makaupo kami ay agad kaming nakinig sa sunod na presentation ng Group 2. Kinalabit ako ni Tan kaya sinulyapan ko siya habang kunot ang aking noo. He grinned and leaned forward. Halos ilang dangkal na lang ang layo ng mukha niya sa akin. Naamoy ko tuloy ang mabango niyang hininga. Shucks, baka iba ang maamoy niya sa akin! Baka bad breath na ako, nanunuyot na kasi ang bibig ko.

Namilog ang mga mata ko nang mas inilapit pa niya ang kaniyang mukha, kaya itinulak ko na ang kaniyang pisngi gamit ang aking hintuturo.

“Ano? Manghahalik ka ba? Lumayo ka nga. Ang init na nga rito sa Pilipinas! Makalapit ng mukha, wagas,” mahinang sabi ko, natatawa kahit na naiirita ako. Pero thankful naman ako sa kaniya dahil pumayag siyang makipagpalit sa akin kanina sa reporting—siya dapat ang introduction, eh, kaso masama nga ang pakiramdam ko dahil sa sakit ng ulo at pag-aalala sa kapatid ko.

He pouted his pink lips. “Kinukulit ako ni Art. You’re not replying to his messages daw kasi.” Oh… that?

“You know how busy I am, Tan. I don’t have time to—” “Gustong-gusto ka ni Art, huy! He didn’t mind that you’re trans, Reese. Ayaw mo ba subukan?” My lips parted. “Subukan ang alin?” Itinagilid ko ang aking ulo.

“Be in a relationship.” He shrugged his shoulders. “Lalaki na ang lumalapit sa ’yo, Reese. Kung iniisip mong hindi seryoso ang tropa ko, ako mismo ang bubugbog sa kaniya kapag nalaman kong sinaktan ka niya.” Kumindat siya.

I giggled lowly. “Sira! Ang kulit kasi ng kaibigan mo. Medyo na-off na ako dahil pinipilit niyang mag-call kami, kaya ayon, I decided not to talk to him.” There. I admitted the truth. And besides, wala pa akong time makipag-harutan. Masyado akong busy—dagdag mo pa ’yong iniisip ko ang pamilya ko sa Bicol! Kaloka.

His thick, bushy brows met. “That’s because he wants to know you more. Gano’n talaga siya sa mga nagugustuhan niyang babae.”

“Edi ikaw na lang kaya ang gawin kong boyfriend? Tutal ikaw naman itong nangungulit sa akin, eh!” biro ko at mahinang humagikhik ulit. Eme-eme lang naman.

“Gusto mo?” Tumaas ang noo niya, nanghahamon. Napawi ang ngiti ko nang makitang seryoso siya. As in seryoso! Agad akong nailang sa paraan ng pagtingin niya sa akin, kaya inilag ko na ang aking mga mata at tinuon na lang ang atensyon sa harapan.

“Tan…”

“I’ve never had a trans girlfriend before.” I glanced at him again. My forehead creased. His eyes were now staring at my neck, pababa sa…

Oh my gosh…

“Maganda ka naman… maputi at sexy, kaya… lugi pa ba ako?” He arched his left brow when his eyes met mine again.

Awkward akong natawa. “Huwag ka nga magbiro nang ganyan, Tan. You know that I don’t do boyfriends.” “I’m serious, Reese,” he said in a hoarse voice, eyes determined and heavy.

Pagod akong napatingin sa kaniya. Hindi pa nakakatulong na masama ang pakiramdam ko at lalong sumasakit ang ulo ko sa kakaisip sa kapatid ko!

“Tan, huwag ka ngang ganyan! We’re friends. You don’t actually like me—”

“Goddamn, Reese,” matigas niyang putol sa akin, tila naputol na ang kaniyang pasensya.

He looked away and sighed heavily. “Manhid ka talaga kahit kailan. I know you’re mocking me now inside your head. Alam kong matagal mo nang napapansin na may gusto ako sa ’yo. You’re just not entertaining that thought because you’re afraid of commitment. But why? Why are you so scared of it?”

Napasinghap ako at naaasiwang nag-iwas ng tingin sa kaniya. What is he even saying? Mocking him? Anong sinasabi niya? I am not even… How did he get inside my head? Am I that transparent for him to be able to read what’s going on inside my head? In my peripheral vision, he glanced at me.

“I’m sorry… ayaw mo lang siguro mawala ang friendship nating dalawa,” I heard him mumbling, but I didn’t respond to it. Nanatiling nakatuon ang mga mata ko kina Khaym sa harap ng klase.

I couldn’t analyze what she was saying. I couldn’t understand every explanation that was coming out of her mouth, because what Tan had said to me lingered inside my head—intertwined with my longing and constant worry for my family back in Bicol.

I texted my friends after class. Hindi ko alam kung iiwasan na ba ako ni Tan after niyon, pero nang magtama ang aming tingin nang lingunin ko siya, ngumiti siya sa akin habang papalabas na ako ng room.

Ano bang nangyayari ngayong araw? Bakit ang daming ganap? I massaged the bridge of my nose and hurriedly went out of the room, taking out my phone once again to call my Mom and check on my brother.

Kabanata 4

“Alone, Miss Reese?” A man asked, making me stop from writing notes.

Napairap ako. Anak ng… Bahagya kong inangat ang aking mga mata. Dumako iyon sa slacks at sa uniporme ng lalaki, at this time, nakita ko na ang ID niya. I looked up at him. Pormal akong ngumiti nang bumungad ang maaliwalas na mukha ni Eros. May hawak siyang librong Manga at bottled water sa kabilang kamay.

I guess he’s a friend of mine now, too. Not that close, though. Sa tuwing nakakasalubong ko kasi siya sa hallways ay binabati niya ako ng ‘Miss Reese’ tapos bigla siyang ngingiti—iyong charming na ngiti? Ah, basta!

Nagmumukha siyang Prince Charming sa paningin ko. Hindi ko na kinakaya ang kilig na nararamdaman ko kaya sinabihan ko na lang siya na Reese na lang ang itawag niya sa akin. Hindi naman sa uncomfy ako, baka kasi mahalikan ko na siya nang wala sa oras! Ganun. Charot!

Hindi ko lang kasi maintindihan ang self ko—bakit ba kumakabog ang dibdib ko sa tuwing malapit siya? Sa tuwing nagtatama ang aming mga mata? Super ultimate crush ko na ba siya kaya ganito na lang ang reaksyon ng puso ko? Guwapong-guwapo ba ako sa kaniya? Sarap na sarap ba ako sa malaki niyang katawan na namumutok sa maskels? Wiw!

“Yup, ikaw? Spare mo rin ba ngayon? And I told you to stop calling me that, didn’t I?” I chuckled. A bit irritated, but I really find it… cute… when he calls me that. Nakakagigil lang dahil kuhang-kuha niya ang kiliti ko!

Kainis naman. Ngayon lang ako naging ganito sa mga naging crush ko…

“Yup, at practice sa basketball. Kakatapos lang namin.” He scratched his nape and his cheeks turned pinkish, blushing. “Sorry, Miss Reese. Bagay lang kasi sa ’yo.” He chuckled.

Kumalabog ang dibdib ko. Punyeta naman. Mukha siyang fuckboy talaga, pero bakit ganito siya? Huhu.

I snorted and rolled my eyes. “Reese na lang! Hindi ako sanay!”

Nagkatinginan kaming dalawa. He smiled charmingly again, and my heart thumped faster this time at the sight. Gosh…

“Mind if I share a seat with you?” Tanong niya sabay tingin sa mga gamit kong nakapatong sa mesa.

Bahagya akong nataranta dahil magulo at nakakalat ang mga gamit ko sa ibabaw ng mesa, kaya inayos ko muna ang mga iyon bago tumango nang marahan sa kaniya at ngumiti.

“Sure! Have a seat!” Inilahad ko pa ang upuan sa harapan ko.

“By the way, napapansin ko lang na mag-isa ka palagi. Matagal na kayong friends ni Denzel?” usisa ko nang makaupo na siya at itinuon ang kaniyang mga mata sa Manga. Is it bad to pry? Deadma.

Nag-angat siya ng tingin sa akin.

“First year ako nang makilala ko si Denzel, bago lang ako rito sa Manila that time.” Bago?

“Mga excited kasi sa Christmas break, kaya hindi na nagsipasok!” aniya habang naiiling kaya natawa ako. Parang mga kaibigan ko lang! Hindi na nagsipasok.

Nakakainis lang! Si Cleo at Sean, nagbiyahe na pa-Tagaytay kagabi. Hello! May two days pa bago ang Christmas break. Si Vienne naman ay hindi ko na alam kung nasaang sulok na ng mundo—pupunta kasi siya rito after niya sa Library dahil marami raw siyang gagawin, pero kanina ko pa siya hinihintay. Habang si Serena naman ay nasa flight na patungong Singapore with her family. Ang sosyal naman niya, may pa-Singapore pa ngayong Christmas break! Drawing na naman tuloy ang plinano nilang mag-club kami.

Ako at si Vienne na naman ang magkasama sa Pasko at Bagong Taon.

“Ikaw? Saan ka this Christmas break?” tanong ko.

“Uuwi ako sa amin, sa probinsya.”

Napakurap-kurap ako. “Oh, hindi ka taga-rito?”

Umiling siya. “Taga-Bicol ako—”

“Huh?!” Napalakas ang boses ko kaya naman mabilis kong tinakpan ang aking bibig nang mapatingin sa akin ang mga estudyante. Uminit ang buong mukha ko sa kahihiyan!

I gave them an apologetic look. The students who glanced at me had diverse reactions—iyong iba natawa, iyong iba dineadma ako, at iyong iba ay iritado. Nakakahiya! Letche!

Eros chuckled while I pouted my lips.

“Saan ka sa Bicol?” mahina kong tanong kaya lumapad ang ngiti niya. Eneber! Baka halikan kita riyan, tingnan mo! Eme.

“Sa Camarines Norte—”

“Saan doon?”

“Vinzons.”

Inilahad ko ang kamay ko sa kaniya kaya nalilito ang kaniyang mga matang tiningnan ang kamay ko.

“Taga-Bicol din ako, sa Camarines Norte! Sa Tabas, Paracale. Sa Bundok!” I giggled and wiggled my brows at him.

His eyes widened and he blinked multiple times, stunned. Kamukha niya iyong emoji na gulat. As in! Mas bumilis ang tibok ng puso ko sa naging reaksyon niya. Who would’ve thought na may kababayan ako rito sa school?

“How come I didn’t see you back home?”

“Saan ka ba naglalalagi? And saan ka nag-aaral?”

“Vinzons Christian Academy noong Elem ako, at Vinzons Pilot High School noong SHS ako,” aniya. “At… school-bahay lang ako, hindi ako masyadong gumagala,” segunda niya habang kinakamot ang kaniyang batok.

Oh gosh… school-bahay lang siya? Samantalang gala ako noong bata pa ako!

“Oh? Kaya naman pala! Sa St. John ako noong Elementary tapos sa CNC noong SHS.”

Ngumuso siya. “Reviewing?” tanong niya habang nakangiti nang dumako ang kaniyang mga mata sa binabasa ko.

“Oo. Tapos na ako,” sabay sarado ng libro at pumangalumbabang tinitigan ang kaniyang hitsura.

His cheeks flushed when he caught me staring at him. Napatikhim tuloy ako nang matanto ko ang aking ginagawa. Hindi ko lang talaga mapigilan na titigan siya! Isa, Reese… itigil ang kalandian. Mukhang mabait ang lalaking ’tong kaharap mo ngayon, kaya ang ugaling kanal, isantabi muna!

“Are you half-half?” I asked curiously, changing the topic.

“Half-half?” His forehead creased.

“Oo, may lahi ka ba?” natatawa kong tanong. Hindi ba siya natatanong ng ganiyan? Basang-basa ko ang kalituhan sa kaniyang mukha.

“Ah…” He blinked his eyes. He licked his lower lip and nodded his head. “Half Spanish, half Filipino.”

“Kaya pala ang guwapo mo. Ang ganda ng mga mata mo,” I smiled at him.

I saw how his lips parted a bit. His reaction was priceless! Biglang namula na parang kamatis ang kaniyang buong mukha—halatang-halata dahil sa kaniyang kaputian at pagiging mestizo.

“T-Thanks… I don’t really get compliments that much since I moved here, and no one has asked me if I am, uh, half-half,” nahihiya niyang sabi.

“Oh, ako pa lang?” I chuckled softly.

He nodded his head and cleared his throat.

“Ikaw, may lahi ka rin ba? Are you also half-half?” balik na tanong niya sa akin. Ang cute niya… leche!

“Oo. Meron.” I grinned at him. Inabangan talaga niya ang aking sagot—halata sa hitsura niya na interesado siya sa sasabihin ko. Huwag mo namang laruin, Reese!

His eyes sparkled with so much interest. “Ano?”

“Half maganda, half malandi,” biro ko at natawa. His forehead creased. “Minsan half ambisyosa, half maldita.” I winked at him.

He shook his head in disbelief and chuckled deeply. Ang saya naman niya! That’s good, ako kasi iyong dahilan kung bakit siya masaya ngayon. At kaya ko talaga siyang pasayahin in a lot of ways. Char!

“Charot lang. Uh, half American, I think? Morena naman kasi iyong Mama ko. At hindi ko naman kasi nakilala pa ang Papa ko dahil iniwan na niya kami bago ko pa siya makilala,” matinong sagot ko na ikinatango niya.

Thank the stars that he’s not giving me those looks—the last thing I want right now is for people to pity my life. At bakit ko pala ito sinasabi sa kaniya? Maybe because I feel like he’s trustworthy enough to know it. At mukha naman siyang hindi judgmental.

“Pero nakilala ko naman ang stepfather ko growing up. Siya na ang tumayong tatay sa akin. Kaya nga half malandi, half maganda lang ako… minsan half ambisyosa at half maldita.” I wiggled my brows at him.

He chuckled in his raspy voice while nodding his head. Parang nanindig ang mga balahibo ko sa aking batok. Ang kalandian ko ay umaatake na naman! Reese, enebe! Hindi porket guwapo ang lalaking nasa harapan mo ay nagiging dirty-minded ka na!

“You’re a joker pala. But I don’t agree with the malandi one. The maganda, oo. And I wouldn’t say half maganda… you are very… maganda,” he smiled warmly at me.

Natigilan ako. The way he said those words was so… pure and genuine. Tinitigan ko siya sa mga mata. Bakit… bakit hindi ko talaga makitaan ng pambobola o ibang habol sa…

“Luh siya…” mahinang sabi ko.

Ano ba naman ’to? I could feel the butterflies inside my stomach flying around like they got out of the cage! I shifted in my seat and rolled my eyes at him playfully.

I feel like I need to eat a frog para kainin iyong mga butterflies sa tiyan ko. Char!

“If you don’t mind me asking… uh, are you really a Transgender?” kuryosong tanong niya kaya napatuwid ako sa aking kinauupuan.

Is this it? Magiging tama na ba ako sa unang impression ko sa kaniya? Is he an asshole and a playboy—iyong hindi mapagkakatiwalaan? Ikakalat niya ba na iniwan ako ng tunay kong ama para masira na ako nang tuluyan kina Princess at sa mga alipores niya?

Ang imagination mo, Reese… ang lawak!

“Yes. Bakit?” I gave him a small smile. Transphobic ba siya? Gosh…

He shook his head. “Wala naman, hindi lang ako makapaniwala. Iyong iba ko kasing kaibigan, pinag-uusapan ka minsan… uh, iyong girlfriend ni Denzel… na ano… nevermind.”

Susmaryosep! Halos makalimutan ko si Princess! Ano na naman ang sinasabi ng chararat na babaeng ’yon na may malaking bunganga? Siniraan na niya agad ako sa crush ko? Hayop na ’yon! Eme.

Hindi ko talaga masundan ang kaniyang reaksyon. Namilog ang kaniyang mga mata at parang nakakita siya ng multo dahil sa pamumutla ng kaniyang mukha. He coughed lowly, twice.

“I-I didn’t mean to offend you, Reese. Uh…” Hindi siya makatingin sa akin nang diretso. “At tama naman si Sir Avellana na… maganda ka…” he murmured.

“Ano ’yon?” Napakurap-kurap ako dahil hindi ko masyadong narinig.

“Huh? Ah! Wala… wala!” He reached for his bottled water and drank from it until the last drop. Beads of sweat formed on his forehead too. He was that nervous! Ganun ba siya kauhaw?

“You can tell me,” tawa ko. “Hinuhusgahan ba nila ako… ng mga… friends mo?” kalmado kong tanong.

His thin lips pursed tightly and his face scowled a bit.

“T-They did… but I told them that it’s not nice to judge someone they don’t know. And knowing that you’re a great tutor of Denzel’s little brother… doon pa lang alam ko na na hindi ka katulad ng sinasabi nila.”

I tilted my head in confusion and curiosity. “Ano bang sinasabi nila tungkol sa akin?”

He heaved a deep sigh. “That you’re a gold digger… a social climber… and a… whore… uh, ibinebenta mo raw ang iyong laman? Para lang makabili ng… pills? O kung ano man iyon…” Pahina nang pahina ang kaniyang boses pero naririnig ko pa rin.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko at napahagikhik na ako. I held my tummy as I giggled so hard to stifle my laughter—ayaw ko namang maistorbo iyong ibang students dito sa loob ng Library. Mabuti na lang at wala iyong Librarian.

“B-Bakit?” he asked, baffled. He probably thinks I’m crazy!

I shook my head. Kinusot ko ang aking kanang mata nang tumulo ang luha ko dahil sa matinding paghagikhik.

“I am not offended, Eros,” natatawa ko pa ring sabi. He pouted his lips and stared at me. “Those were just paninira by Princess and her alipores. Akala kasi nila ay inaagaw ko si Denzel kay Princess.”

“Ali…pores?” Kumunot ang kaniyang noo.

Gosh… this guy is unbelievable! Is he just acting all these or talagang inosente siya? Mukha naman kasi siyang fuckboy—not lying—just stating facts.

“Uh, mga friends niya.” I chortled and brushed my hair using my right hand. Sumandal ako sa upuan at parang nanghina—tawang-tawa ako!

“Ahh…” aniya sabay marahang tumango-tango. “Hindi naman ako naniniwala sa mga sinasabi—”

I didn’t mean to cut him off. “Wala naman akong pakialam.” Our eyes met. “I mean, sa mga paninira nila sa akin. Mainit lang talaga ang kanilang mga mata sa akin simula noong maging tutor ako ni Gherald. Tapos nakita nila Reign na kausap ko si Denzel, agad nila akong siniraan at kung ano-ano na ang panlalait nila sa akin sa social media.”

He gave me an amused look. Lumabas na naman ang charming smile niya kaya hindi ko maiwasang pagmasdan ang guwapo niyang mukha.

Generally, specifically men, the square-shaped face is considered the most masculine of the different face shapes out there because of the angles of the jawline. But his heart-shaped face was more visually attractive than I thought. Even the outline of his hair was heart-shaped! Kitang-kita iyon dahil sa kaniyang clean cut at sa paminsan-minsan niyang hawi sa kaniyang bangs.

Sakto lang ang kapal ng kaniyang mga kilay pero malinis iyon—hindi magulong tingnan pero mahahalata mong hindi niya iyon ginagalaw. His nose was a bit upturned, but it suited him well because of his thin red lips. At gaya ng sinabi ko, he has expressive eyes. Kung hindi ko pa siya tititigan nang ganito katagal ay hindi ko pa mapapansin ang maliliit niyang pimples sa kaniyang pisngi, sa noo, at sa may baba. Pero tangina lang! Hindi niyon nabawasan ang kaniyang kaguwapuhan. Nasaan ang hustisya? Hello?

Tumikhim ako nang bumalik ako sa reyalidad dahil sa katawan na niya ako nakatingin. He’s tall and bulky. Halatang babad sa gym or something. Right! He plays basketball too. Varsity ba siya?

“Totoo bang hindi ka pa nagkaka-girlfriend?” nang-uusisa kong tanong sabay taas ng kilay. Bigla ko kasi iyong naalala. Parang hindi naman kapani-paniwala!

Kasi, mag-a-apply talaga ako if ever talagang wala pa siyang nagiging girlfriend. Eme.

He licked his lower lip and looked away. Hala? Totoo nga? Akala ko nagbibiro lang si Ma’am Lumabe noong mga oras na ’yon!

“M-Masama ba ’yon? Wala pa naman kasi sa isip ko,” he chuckled lowly. He looked bothered, and I couldn’t believe that he’s really innocent. Halata! He is something else! Oh my.

“Pero nakapag-fling ka na? Nakipag-momol ka na? Hindi na virgin ang lips mo?” Karamihan kasi sa mga lalaki ay talagang sex lang ang habol at walang planong pumasok sa relasyon—maybe he’s one of those guys?

“Fling?” He gulped nervously and slowly shook his head. “I don’t do that… at anong momol? What’s… that?”

Nalaglag ang panga ko. He can’t possibly NOT know what momol is! Hello, Eros?! Narito tayo sa Manila! Sa siyudad! Hindi ba talaga niya alam? Gosh!

“Momol, laplapan. Halikan. Lips to lips, kakainin mo ang labi ng partner mo na parang gutom na gutom ka. Or sa tuwing nakikipag-sex ka, naghahalikan kayo. Gano’n,” I said without any filter.

Kita kong nasamid siya sa mga sinabi ko. Akmang aabutin na niya ang bottled water niya upang uminom pero ubos na iyon, kaya naman inabot ko sa kaniya ang binili kong bottled water na hindi ko pa naman naiinuman.

“Hindi ko pa ’yan naiinuman, sa ’yo na lang. It’s still cold,” sabi ko.

Nagkatinginan kaming dalawa matapos niyang tanggapin ang inalok kong bottled water. His face went crimson red. He swallowed hard, his protruded Adam’s apple bounced, and he really looked uncomfortable with our topic. Or topic ko—kasi ako naman ang nag-open up nito sa kaniya. Hayop ka, Reese! Tumigil ka na. You insensitive bitch.

“Biro lang—”

He cut me off. “Wala pa… uh, hindi pa… ako nakakahalik…” seryosong sabi niya kahit na pulang-pula na ang kaniyang mukha.

Napahagikhik ako at hindi ko na kayang hindi punain ang kakyutan niya. “Ang cute mo, kaya crush kita, eh! Akala ko talaga noong una playboy ka. Iyon ang first impression ko sa ’yo. Iyong hindi mapagkakatiwalaan? Pero hindi naman pala!”

“What? Crush… mo ako?” His eyes widened.

I nodded my head while grinning at him. “Crush! Humahanga ako sa ’yo. Gano’n.”

“You like me?!” hindi makapaniwalang tanong niya o gulat—hindi ko alam sa dalawa.

Tumango ako ulit pero namilog ang mga mata ko nang mapagtanto kong naamin ko sa kaniya na crush ko siya! Oh my gosh!

“I mean… I like you as a person! I like you because I find you handsome and a gentleman. Pero hindi romantically!” Now that I realized that he’s a bit primitive, baka iba ang maisip niyang dahilan kung bakit ko siya naging crush. Baka mamaya ay umiwas na siya sa akin. Weh ba, Reese? Pinagpapantasyahan mo nga siya!

I mentally face-palmed myself.

May biglang humalik sa aking pisngi—ni hindi ko napansin na nakatayo na siya sa gilid ko! Napahawak ako sa aking dibdib sa gulat. Tang ina mo, Vienne! You almost gave me a heart attack! Gusto ko siyang murahin.

Ipinatong niya ang kaniyang bag sa mesa at napasulyap kay Eros sa harapan namin matapos siyang umupo sa tabi ko. She side-eyed me.

“Hi!” she greeted him. “Did I disturb… something?” she asked him.

At bakit siya ang tinatanong niya? Hindi ako? Epal talaga ng mga kaibigan ko kahit kailan.

Eros cleared his throat and shook his head. “Wala naman. Uh, my name is Jayanne Eros. But you can call me Eros,” sabay lahad niya ng kamay kay Vienne.

“Vienne.” She accepted his handshake after scrutinizing his hand.

“Nice to meet you.” Vienne gave him a friendly smile.

“Nice to meet you, too, Vienne.”

“Bakit ang tagal mo?” Ngumuso ako. She faced me and smirked.

Pumangalumbaba siya sa mesa. “Hindi mo ba nabasa ang text ko? Na matatagalan ako.” Inabot niya ang tumbler ko at nakiinom doon. She texted me? Gosh… Masyado na siguro akong occupied sa pag-aaral nang mag-text siya sa akin.

“Ano ba kasi ang ginawa mo? Nagturok kayo ng pasyente?”

“What is this? Melon drink?” she asked after drinking. Pinanood ko pang dinilaan niya ang kaniyang labi. Hindi niya sinagot ang tanong ko kaya inirapan ko siya habang nangingiwi.

“Oo, ayaw mo ba? Arte mo naman.”

“Masarap naman.” Uminom ulit siya.

Dumapo ang mga mata niya sa Manga ni Eros kaya kumunot ang kaniyang noo at nag-angat ng tingin sa lalaki na tahimik lang kaming pinagmamasdan.

“You read Mangas, Eros? You like Anime?” Ayan na nga ba ang sinasabi ko, lalabas na naman ang pagiging Otaku niya.

“Uh, oo,” sagot niya at tipid na ngumiti kay Vienne, tila nahihiya na.

Vienne smiled at him. “Me too.”

“By the way, may kasama ka bang mag-lunch?” I asked him.

Lumipat ang tingin niya sa akin at umiling. “Wala, eh.”

“You wanna join us? Kaming dalawa lang ang magkasama,” anyaya ko kaya ngumuso siya at nag-isip pa nang kaunti. He slowly nodded his head.

Vienne side-eyed me again, as if she was making this a big deal. Gosh! Ang scandalous niya! Supot talaga. Eme.

“Huwag kang mahihiya sa amin, ha?” ani ko kay Eros na natawa at dinilaan ang labi.

“Hindi naman…”

Habang nag-uusap sila ni Vienne tungkol sa Anime ay pumangalumbaba si supot sa mesa bago tumuon ang mga mata niya kay Elijah na nakatanaw sa amin sa may unahan. Hindi ako makarelate sa usapan nila pero nakisali na lang ako. Eme-eme ko lang na alam ko ang nangyari sa episode na ’yon kaya tinataliman ako ni Vienne ng tingin dahil sumasang-ayon ako sa kanila. May pa-comment-comment kasi ako, haha.

I am not a fan of Anime kasi, kaya ayun—naki-join na lang ako sa topic kahit na hindi ko naman maintindihan.

Siniko ko si Vienne pero hindi man lang siya tumingin sa akin dahil nanatili ang mga mata niya kay Elijah na nagpapapogi sa kaniya. Ang mukha ng kaibigan ko, malamig lang at seryoso. Samantalang si Elijah, tila nang-aakit or what. At titigan talaga sila ng bongga! Elijah then winked at her. Ay! Taray!

“Ang guwapo naman ng childhood friend mo… lakas makahila sa ’yo. Kayo na ba? Or suitor mo na siya ngayon?” bulong ko, nang-uusisa, kaya kunot-noo niya akong binalingan habang nakangiwi. Naalala ko lang kasi noong hinila siya ni Elijah papalabas ng bar last time. Akala mo ay boyfriend kung umaligid sa kaibigan kong supot.

“Reese, we’re just friends. He’s like a brother to me,” inis niyang sabi kaya ngumuso ako at sinulyapan ulit si Elijah Russell Villamor. Familystrokes naman pala ang atake nila. Eme!

Nilingon ni Eros ang lalaking tinitingnan namin. Biglang napawi ang mapaglarong ngisi ni Elijah at kinunotan ng noo si Vienne. She fished out her phone and went to her Instagram account.

“Like mo naman bago kong post sa Instagram. Parang ’di ka best friend, eh. Supot ka, ang sexy ko kaya roon. Tinigasan mga lalaking nakalandian ko, eh. Napa-DM sa akin.”

I heard Eros chuckling. Uminit ang pisngi ko. Hala? Ang bastos naman ng bibig ko! Ang tabil talaga ng dila ko kahit kailan. Deadma. Hindi ko lang talaga mapigilan ang precious mouth ko minsan.

She gave me an annoyed and disgusted look. Itinaas-baba ko ang aking kilay sa kaniya kaya inirapan niya ako, pero pinuntahan naman niya ang aking profile sa Instagram at ni-like ang bago kong post. Inistory pa niya at minention ako. Aba? Suot ko kaya iyong bigay sa akin ni Kuya Kim na halter top tapos iyong background ko nasa loob ng Starbucks.

Hays. Social climber na naman ako nito sa mga mata nila Princess and her alipores.

“Happy?” She smirked when she tapped the photo. I nodded like a little kid.

“Very! 300 likes na!” I clapped my hands giddily.

“Tss…” ngiwi niya sa akin. Supot! Eme.

“May socials ka, Eros?” I asked him. Tumigil siya sa pagbabasa ng kaniyang Manga at nag-angat ng tingin sa akin.

He shook his head. “Like Facebook? Meron ako noong bata pa ako pero hindi ako mahilig mag-ganiyan, eh, kaya wala.”

Nalaglag ang panga namin ni Vienne. “You don’t have social media accounts? Bakit?” gulantang at hindi makapaniwalang tanong ni Vienne sa kaniya.

Umiling siya at inilabas ang kaniyang phone. Gosh? Wala siyang social media? Paano na lang kapag may group activities? Sabagay, pwede namang text-text na lang.

“Hindi naman ito uso sa probinsya. But I can make one for you guys,” sabay angat niya ng kaniyang mga inosenteng mata sa amin. Sabagay, hindi naman nga talaga uso, pero modern na ngayon! Umaasenso na ang Pilipinas, kahit province pa ’yan!

“Oh, you don’t have to—”

“Sure! I’ll make you one!” presenta ko sabay agaw sa kaniyang phone kaya tumalim ang tingin sa akin ni Vienne. Hinayaan naman ako ni Eros na nangingiting sumang-ayon sa akin.

“Are you sure that you don’t have socials?” I asked while downloading the applications on the Apple App Store. Tiningnan ko ang kaniyang wallpaper. It was the default wallpaper kapag bagong bukas mo iyong iPhone.

“I have Facebook, but I surely forgot my password since I was only seven years old at the time,” he said. Vienne chuckled beside me.

“You’re probably the first person I’ve known without any social media accounts. Unbelievable, really…” Vienne said matter-of-factly. I agreed and hummed.

Inuna ko siyang gawan ng Instagram account. I felt giddy and told him to just check his notes for his username and his password in case he got logged out or something. Oh! Baka hindi pa siya marunong mag-log in, kaya naman tumayo ako at lumipat sa tabi niya. Tila nagulat pa siya nang mas inilapit ko ang aking sarili sa kaniya habang tinuturuan ko siya.

Ngumiwi sa akin si Vienne sa ginawa ko. Her judgmental eyes seeped through my bones. Deadma. Hindi naman ako tsansing, eh.

At first, he was a bit bothered with our position, pero nang tumuon na ang kaniyang atensyon sa itinuturo ko sa kaniya tungkol sa Instagram, he became really attentive, though. Nakakatuwa!

“Anong last name mo?” I asked while creating his nickname on Instagram.

“Marasigan.”

_erosmrsigan

“Tingnan mo, Vienne! Bagay ba?” Ipinakita ko iyon kay Vienne na tumango lang at ngumiti.

I immediately searched my account and followed it. Agad ko na ring ni-like ang mga posts ko kaya sinamaan ako ng tingin ni Vienne nang makita niya ang ginawa ko. Eneber? Dagdag likes lang kasi!

“Give him his phone, Reese. Let him explore!”

I pouted my lips. “Sorry.” I handed Eros his phone.

Eros chuckled. “It’s okay. Don’t be sorry, Miss Reese. I-follow mo na rin si Vienne at mga kaibigan niyo,” aniya kaya sinunod ko naman. Vienne followed him back.

Ayan na naman siya sa Miss Reese niya… Para akong naligo ng malamig na tubig dahil tumitindig ang mga balahibo ko sa katawan.

“You need a profile picture.” Muntik ko pang makalimutan! Napanganga na lang ako dahil wala siyang masyadong picture niya—puro lugar! I wasn’t expecting that these were the only photos in his album. Napagod na tuloy ako mag-scroll.

He doesn’t have a single selfie in his photo album!

“Wala akong masyadong picture. I don’t take selfies that much,” he said the obvious. Napakamot siya sa kaniyang pisngi at nahihiyang ngumiti sa amin ni Vienne.

“Just take a selfie now,” I urged. He nodded his head.

I opened his camera. Hinanap pa talaga niya kung nasaan iyong camera bago siya ngumiti at tumitig doon.

“You look like a little boy!” I laughed and made it his profile picture. Tiningnan niya iyon na tila namamangha sa kaniyang sariling litrato.

Marami pa akong itinuro sa kaniya—kung paano mag-post, mag-story, at kung ano-ano pa. If he wants to be aesthetic then he can just go to my page for more information. Charot!

“Okay ka na?” I asked, just to make sure he understood everything I had explained.

“Oo.” He then lifted his phone up and took a picture of me.

Napakurap-kurap ako. Hindi ko alam ang hitsura ko roon, pero ipinakita niya sa akin. Malapad ang ngisi ko at maaliwalas ang aking hitsura. Akala ko ay haggardous na naman ako.

Binalingan niya ako ng tingin. “Okay lang?”

“Ha?”

“I’ll story your picture?”

“Oo, go lang dahil maganda naman ako riyan. Practice ba!” Humagikhik ako at pinanood siyang i-edit iyon. Nilagyan pa niya ng music na ikinatuwa ko. Ipinakita ko kasi sa kaniya iyong mga highlights ko kanina.

“Maganda ka naman talaga,” aniya kaya lumapad ang ngisi ko. Sige na nga. Come here and kiss me na, love. Eme.

Malakas na tumikhim si Vienne kaya napatingin kami sa kaniya. Eskandalosa naman ang supot na ’to!

“Okay, sa Facebook naman tayo,” sabay lingon ko kay Eros na naabutan kong nakatitig sa akin, namamangha.

“Sige…” Tikhim niya bago inabot sa akin ang kaniyang phone. Ngumiti ako sa kaniya.

Kumabog ang puso ko dahil ngayon ko lang ulit natanto kung gaano kami kalapit sa isa’t isa. Bahagya akong umatras, ramdam ko ang pag-iinit ng aking pisngi. Inipit ko ang buhok ko sa likod ng aking tainga. Effective naman kaya ’tong panlalandi ko sa kaniya?

“Gusto mo rin ng Twitter?”

“Kung ano ang mga ginagamit mong socials, iyon na lang din ang akin,” marahan niyang sabi kaya tumango ako.

Naramdaman ko ang mainit na hininga niya sa pisngi ko dahil siya naman ang lumapit sa akin habang nakatuon ang mga mata niya sa screen ng kaniyang phone.

Halos mabitawan ko ang kaniyang phone dahil nanginig ang mga kamay ko. The beating of my heart becomes weirder and weirder as time goes by. Parang lalabas na ang puso ko sa lakas ng tibok nito! Para akong tumakbo o nakipagkarera! Punyeta! Kinikilig ako!

My breathing hitched. Sa pagkakaalam ko naman… wala akong hika! Oh no… Reese, hindi ka naman in love sa kaniya? Masyadong mabilis!

Kitang-kita ko ang panginginig ng aking mga daliri sa phone niya dahil hawak ko ito, kaya naman agad kong kinalma ang sarili ko. My legs felt weak. They were shaking too. Oh gosh! What is this feeling?!

The bell rang. Lunchtime na. Agad akong napausod papalayo sa kaniya kaya nagkatinginan kaming dalawa. The Angelus Prayer started while we were staring at each other. Parang naglaho ang mga tao sa paligid namin, at tanging siya na lang ang nakikita ko. Parang bumagal din ang oras habang ramdam na ramdam ko ang malakas na pagtibok ng aking puso.

“… deliver us from evil. Amen.”

Nang matapos ang Angelus Prayer ay tsaka pa lang ako nakahinga nang malalim. Saka ko lang din naisip na ibalik ang phone ni Eros na hawak-hawak ko pa rin pala. Inilapag ko iyon sa harapan niya habang pilit na pinapakalma ang mabilis na pagtibok ng dibdib ko.

“There you go…” nahihiyang sabi ko at inayos na ang mga gamit ko sa bag.

“Let’s go?” aya ni Vienne na nakasandig na sa gilid ng mesa, nakatitig sa aming dalawa gamit ang kaniyang mapanghusgang mga mata.

Sabay-sabay kaming tatlo na lumabas ng Library. Sa lakad pa lang ay kapansin-pansin na ang tangkad ni Eros habang nakagitna sa aming dalawa ni Vienne. Hindi ko tuloy maiwasang mapatingin sa braso niyang bahagyang tumatama sa balikat ko sa tuwing naglalakad kami. Jusko, Reese, umayos ka!

Pagdating sa cafeteria ay siksikan na ang mga estudyante. Normal na eksena kapag lunchtime.

“I’ll order my food. Kayo? Ano’ng sa ’yo, Miss Reese?” tanong ni Eros habang nililibot ang tingin sa mga kainan.

“Reese na nga lang kasi!” pangaral ko ulit habang nakaturo ang hintuturo ko sa kaniya. “At… may baon kasi ako, eh.”

“Ako, Salisbury steak and iced tea,” walang hiyang sabi ni Vienne sa kaniya kaya tumango si Eros.

“Get a table for us. Sagot ko na ’yong food mo… uh, Vienne, at inumin niyo bilang pasasalamat… sa pagtulong niyo sa akin kanina,” nakangiting presinta ni Eros bago siya dumeretso sa pila.

Napatingin ako sa likod niya habang naglalakad siya. Ang ganda talaga ng tindig ng machong ’to!

“Laway mo, Reese. Tumutulo na sa sahig,” bulong ni Vienne sa gilid ko kaya mabilis ko siyang siniko sa tagiliran.

“Gaga! Tinitingnan ko lang kung pamilyar ’yong shirt niya, ’no!” pagdadahilan ko kahit na halatang-halata namang nagagwapuhan lang talaga ako sa kaniya.

“Innocent boys are dangerous, Reese. Mapanganib ’yang si Eros. Tumatagos hanggang kaluluwa ’yang titig sa ’yo, ’di mo ba napapansin?” tudyo pa ni Vienne bago kami nakahanap ng vacant table sa may gilid, malapit sa malaking bintana.

Para akong kinuryente sa sinabi niya. Automatic na uminit ang buong mukha ko at halos mapatalon ako sa aking kinatatayuan!

Kabanata 5

Bigla kaming napatili ni Vienne habang naglalakad pabalik sa apartment dahil sa isang galang aso na mabilis na tumawid sa kalye. Dumaan muna kasi kami sa 7-Eleven para bumili ng ingredients para sa Spaghetti ala Vienne dahil naisipan niyang maki-sleepover ngayon.

Gusto na naming mahimatay sa kaba dahil ang daming mabilis na sasakyang dumadaan—mga walang konsiderasyon ang mga driver! Thank the stars the dog made it safely to the other side of the street, surviving those deadly vehicles. What a King!

“That dog needs a shelter, Jesus!” naaawang puna ni Vienne habang sinusundan ng tingin ang aso na umihi pa sa gulong ng isang itim na kotse matapos nitong amuyin iyon.

“I’m sure he’ll find a new home,” sabi ko.

Nagkatinginan kaming dalawa at humalakhak nang malakas dahil sa ginawa ng cute na aso sa kotse ng stranger! Nagka-ihi siguro sa takot kaya umihi na sa gulong. Kawawa naman.

Nang malapit na kami sa apartment ay nagtutulakan pa kami. Paano kasi, may nadaanan kaming grupo ng mga lalaking La Sallian na nasa loob ng sikat na Lomi Batangas sa lugar na ’to. Mga guwapo! Inaasar ko si Vienne dahil napatitig siya roon sa lalaking naka-mullet.

Nang lumingon sa amin iyong mga lalaki ay humina ang kanilang mga boses. Umiwas ng tingin ang gaga! Tawang-tawa ako pero pinigilan ko ang sarili ko dahil nakasunod pa rin ang tingin ng grupo sa amin.

“Type mo, ano? Paano na si Elijah niyan?” Sinundot ko ang kaniyang tagiliran nang makalagpas na kami kaya naiirita siyang lumayo sa akin.

“Shut up! Hindi mo ba sila nakikilala?” natatawa niyang banta pero iritado ang mukha. Mapahalakhak ulit ako. Her eyes narrowed into slits at me. Pero kahit binubugahan na niya ako ng apoy, mukha pa rin siyang anghel. Bagay kaya sa akin ang mahinhin look katulad niya? Ma-try nga minsan. Ano kayang hitsura ko?

“Hindi, bakit—”

“Banda ’yon sa school natin. Sina Atreus Constano,” aniya kaya napaisip ako. Hindi naman ako mahilig umattend sa mga event night sa campus kaya hindi ko sila masyadong kilala, though I’ve heard of them. Mostly from girls na kilig na kilig kapag pinag-uusapan ang banda nila.

“I heard that he and his gang were drugging girls and making them their victims,” bulong niya sa akin.

Nasinghap ako at akmang lilingunin si Atreus at ang mga kasamahan nito nang kabigin ni Vienne ang braso ko at mariing umiling. Nagbabanta ang kaniyang mga mata.

“Punyeta? Seryoso ka? What happened to those girls? Bakit hindi sila nagsasalita?”

She shrugged her shoulders. “I don’t know. They don’t have the courage to voice out their situation. That’s rape. Nadehado sila, at alam mo naman ang takbo ng utak ng karamihan dito sa Pilipinas.”

Kinilabutan ako. “Why are they drugging girls?”

“Do you really want me to tell you in detail?” She grimaced. “You already know why, stop acting like you don’t.”

Nanuyot ang lalamunan ko. Ilang minuto kaming natahimik habang naglalakad kaya binago ko na lang ang topic at inasar-asar siya nang malapit na kami sa apartment namin ni Serena.

“Seryoso ba, Ven? Hindi ka pa nag-ja-jakol ever since—”

“Reese…”

Agad napawi ang ngiti ko nang marinig ko ang boses ng gagong lalaki sa buhay ni Serena.

Kumawala ang iritadong singhap sa aking bibig at marahas kong hinarap si Laurence. Nakasandal siya kanina sa gate, pero ngayon ay prente na siyang nakatayo sa tapat niyon habang may hawak na puting paper bag sa kanang kamay. Humawak si Vienne sa braso ko at ramdam ko ang panlalamig ng kamay niya. I couldn’t blame her—ikaw ba naman ang makakita ng pangit? Eme.

“Laurence! Uh, what brings you here?” I asked calmly and formally. Baka mamaya may saltik pala ’tong adik na ’to kapag inaway ko rito. He heaved a deep sigh. As much as possible, ayaw kong manghimasok sa kanila ni Serena.

At ang kapal ng mukha niyang pumunta rito matapos ang mahigit isang buwan na silang hiwalay ni Serena!

Pinagmasdan ko ang hitsura niya. Nangingitim ang ilalim ng kaniyang mga mata at nangingitim ang kaniyang mga labi—o baka natural lang ’yon? Serena always bragged about how attractive her boyfriend was to us. Magaling lang mag-rap pero shuta! Bulag ata siya o nagayuma… Pinasadahan ko nang tingin si Laurence. Jusmiyo! Ang jologs ng fit niya. He’s literally one of those try-hard relevant rappers out there.

Hindi ko maintindihan kung ano ang nagustuhan ni Serena sa kaniya at kung paano siya tumagal nang pitong buwan doon. He’s tall and skinny, not even visually attractive! Maputi lang pero buto’t balat! Mayaman at maporma, and guess what?! Adik! Mabisyo! Siya ’yong typical na geng-geng dude na makikita mo sa tabi-tabi—okay, siguro with class na tambay, but so what? He’s freaking ugly! Tapos sinaktan niya lang ang kaibigan ko? Ang kapal!

I clearly remember the reason why they broke up. Malapit daw ’yong babae sa pamilya niya, ani Serena. But they were talking and flirting behind her back! Nahuli sila ng kaibigan ko sa mismong condo ng gagong Laurence na ’to na naglalampungan. My lips twisted in disgust.

Kinamot ni Laurence ang kaniyang batok at tumawa nang mahina.

“I just want to… give these back to Serena.” He lifted his right hand and showed us the white paper bag. Ngumiwi ako sa mga tattoo niya sa kamay. May kahulugan ba ’yan o naisipan lang magpatattoo? Bwisit siya.

“Ano ’yan?” taas-kilay kong tanong. Pinisil ni Vienne ang balat ko. Shit lang! Hindi ko napigilan ang sarili kong magmaldita. Gusto kong upakan ’tong gago na ’to.

“Her gifts when we were still together.” He smiled a bit. “I don’t deserve these—”

Bago pa matapos ang sasabihin niya ay mabilis na nabitawan ni Vienne ang kamay ko nang sugurin ko si Laurence at marahas na inagaw ang paper bag sa kaniya. Pinanlisikan ko siya ng mata at dinuro. I don’t care if he’s tall! He can hurt me all he wants, but I know someone will help me right away sa dami ng taong nakapaligid sa amin.

Bahagya siyang napaatras habang kinukurap-kurap ang mga mata.

“Tang ina mo! Ayan lang ba ang rason kung bakit ka nandito? Because of these?!” nanggigil at galit na galit kong bulong sabay pakita sa kaniya ng paper bag.

“Reese—”

“Huwag mo akong matawag-tawag na Reese! Hindi tayo close! Gago ka!” My voice raised.

I saw his jaw tighten as he looked away. His chest rose and fell rapidly, his fists clenching. Aba? Siya pa itong may ganang magalit?

“Ano? Ginawa mo lang ba parausan ang kaibigan ko? Lakas mong mag-cheat, ah! Ang pangit-pangit mo namang gago ka!”

“Reese! You’re causing quite a scene!” Vienne caught up with me. She held my wrist and pulled me back.

Natigilan ako at nilingon siya. Her face paled, but anger was also evident in her eyes. Pinasadahan ko ang mga tao sa paligid na nakamasid na sa amin.

“Enough…” She nodded gently at me.

Huminga ako nang malalim at kinalma ang aking sarili. Ang dami ko pang gustong sabihin pero ayaw kong gumawa ng iskandalo. Nakakahiya namang maging iba ang tingin sa akin ng mga kapitbahay namin dito.

“You should leave…” Vienne pleaded in a soft voice to Laurence, but her eyes said otherwise.

I crossed my arms below my chest and arched my left brow at him. Nadala siya sa kahinhinan ng boses ni Vienne kaya umatras siya. Ma-try nga ’yon minsan! Eme.

Akmang tatalikod na siya at aalis nang magsalita ako kaya natigilan siya.

“And don’t you ever show your face to me, to us, or to Serena… ever again,” mariin kong banta sa Homo sapien bago inirapan at mabilis na tinalikuran.

Sumunod sa akin si Vienne papasok sa gate. Laurence didn’t say anything, but his raging eyes followed me. He has the right to remain silent! How dare he come here just to return the things Serena gave him? Ungrateful bastard.

Dumiretso ako sa basurahan at itinapon doon ang puting paper bag nang walang pag-aalinlangan. Walang imik akong tumuloy sa apartment namin habang tahimik na sumusunod si Vienne.

“Luto na ba?” tanong ko matapos magpalit ng pambahay na damit at itali ang buhok ko sa isang messy bun.

Lumapit ako kay Vienne na hinahalo ang sabaw ng spaghetti. Humalimuyak ang matamis na amoy niyon. We were both craving spaghetti, and her sauce is my forever favorite. Her spaghetti is the bomb!

“Tikman mo,” utos niya nang lingunin ako.

Tumabi ako sa kaniya at inabot niya sa akin ang sandok na may kaunting sauce na umuusok pa. She stepped behind me, and just as I was about to taste the sauce, she suddenly gripped my growing breasts and squeezed them twice.

“Ito, luto na,” aniya.

Napatili ako nang natatawa bago tinampal ang makulit niyang mga kamay. Hindi ako sanay na maligalig ang gagang ’to! Mas sanay akong tahimik at aloof siya.

“Bruha ka! Hindi pa masyadong luto ang dede ko!” I giggled. “Umayos ka nga, Vienne! Bad influence talaga sa ’yo si Serena! Nagiging bastos ka na!”

Ipinahinga niya ang kaniyang baba sa aking balikat at niyakap ako sa bewang habang hinihipan ko ang spaghetti sauce. I let out a soft moan at how good it tasted. It was like fireworks popping on my tongue!

“Are you not going to grow your hair long?” pansin ko sa bob cut niya na isang taon na niyang minamaintina. Bagay naman sa kaniya, she pulled it off like a Queen. My toxic trait is thinking I could pull off a bob haircut like her.

“Nope.” She popped the ‘p’.

“Is it because of the guy you like? ’Yong mahilig sa short-haired girls dahil sa Anime? Hentai ba ’yon? Sino nga ’yon? Harumi Susumita? You cosplayed her last year, right?” Naalala ko na naman ’yong crush niya from UP Diliman noong campus tour namin nung first year college. A very memorable experience.

She rolled her eyes. “Haruhi Suzumiya. And no, not Hentai! I prefer short hair over long hair—mas magaan sa feeling.”

Napa-‘O’ ang bibig ko. Gano’n ba ’yon? O may arte lang talaga siya sa katawan? Char!

“How’s Education, by the way?” tanong niya.

Tinikman ko ulit ang sauce at napaungol na naman sa sarap. Sobrang sarap talaga! Para akong nakarating sa langit. May tatalo na sa Jollibee! Eme.

“Excited na ako next year! Integration at Teaching Internship na kasi namin sa mga public school, talagang magtuturo na kami. Although observation pa lang sa first semester, kaya super excited na talaga ako!” sabi ko habang tinitikman uli ang masterpiece niya. Akin na lang kaya ang mga kamay niya? Ano bang secret niya sa pagluluto?

Kumalas siya sa yakap at ngumiti nang may kagalakan bago tinalikuran ako. “I can tell. Kumain na tayo, kanina pa ako gutom,” aniya habang isinasalin sa Pyrex ang pasta. Binalikan niya ang kaldero nang hindi man lang gumagamit ng mittens. Sanay na sa mainit si supot!

Namilog ang mga mata ko nang dumako ang tingin ko sa Pyrex. “Huy! Ikaw ang maghuhugas niyan, ah!” I frowned at her. “Sabihin mo pati kay Serena na ginamit mo ’yan! Kinuha niya pa ’yan kina Tita nang patago!” Kinamot ko ang aking ulo.

She snorted. “Ano? Bakit ako pa? Ubusin mo ’to, ’wag mo nang paabutin sa Pasko!” tuya niya.

“Bakla ka! Magdala ka sa inyo, ang dami naming container diyan!”

She giggled. “Or why don’t we give some of this to your landlady? ’Yong Lola?”

I shook my head. “They’re not here right now.”

Her forehead creased as she glanced at me. “They… are?”

“She’s with her grandson. Umuwi ’yong mga apo niya pero si Kuya Kim lang ’yong nandito,” I shrugged. “Nasa Baguio sila to celebrate Christmas and New Year.”

“Ahh.” She nodded and poured the sauce over the pasta. “Ikaw na mag-grate ng cheese mo, tinatamad na ako. May cheese naman na ’yan, pero kilala kita.”

“Okay, if you say so.” Kinuha ko ang natirang cheese at grater sa mini counter bago ako tumungo sa pabilog na dining table.

“Nagpaalam ka ba kina Tita?” tanong ko habang naglalagay ng dalawang plato at tinidor.

“I texted my mom, hindi ko pa nakikita ang reply niya,” sagot niya nang hindi ako nililingon kaya ngumuso ako.

“Tapos hindi ka pala pinayagan, ano?” tuya ko.

She tsked. “I’m already here, and besides, it’s already late.”

Nang-uuyam ang kaniyang mga matang bumaling sa akin habang bitbit ang Pyrex ni Serena. Ingatan lang talaga niya ’yan—sasapukin ko siya kapag nabasag niya! Kinuha pa ’yan ni Serena sa kanila, kaya galit na galit si Tita dahil akala niya na-misplace niya lang.

“You could’ve invited your new friend over para tatlo tayo. Kanina kasi napansin ko na parang tuko na kayong dalawa sa sobrang lapit—”

Uminit ang mga pisngi ko. “Huh?! Si Eros? Why would I invite him over?! Hindi pa naman kami gano’n ka-close!”

She tucked her hair behind her ear and smirked. “Pero nagpapapunta ka rito ng lalaki na isang gabi mo lang nakilala para maghalikan?”

Sinamaan ko siya ng tingin kaya humalakhak siya.

“Do you like Eros ba? You two have something in common—you both like Anime,” taas-kilay kong tanong, pero pinutol niya ako.

“No, he’s all yours. I am not a snake. Also, he’s not my type,” she sneered then placed the Pyrex in the middle of the table. Inilagay ko ang silicon pasta server sa spaghetti.

“Mabuti naman at alam mong akin si Eros. This time, ako naman ang aatake!” I licked my lips. She made a face and shook her head.

“Do you really like him? Baka naman…” pambibitin niya.

“Crush ko nga, ’di ba? Edi I like him! Supot ka.”

“Whatever.”

“May natira pa palang spaghetti sauce doon, hindi ko na naihalo kasi puno na ’to,” turo niya sa kaldero.

“Bakit hindi mo pa nilahat?” ingos ko. Tumayo ako at isinalin ang natirang sauce sa malaking glass bowl. Umupo na siya at pumangalumbabang pinapanood ang bawat kilos ko.

“It’s too much.”

“I like my spaghetti creamy kaya! ’Yong mas maraming sauce!”

Hindi niya pinansin ang sinabi ko kaya napawi ang ngisi ko. Si Vienne ba talaga ’tong kasama ko ngayon? Why is she teasing me?! Then I remembered na inaasar ko siya kanina. Aba, marunong na manlaro si supot? Eme.

“Alam mo, ngayon lang kita nakitang maging vocal sa crush mo. You’re really taking advantage of that innocent guy—”

“Ano?! Hindi, ah!” My eyes widened. Ramdam ko ang pamumula ng aking buong mukha habang nakapangalumbaba siya gamit ang kaniyang infamous smug look.

“Ikaw na rin ang nagsabi sa akin kanina na tuwang-tuwa ka sa reaksyon ni Eros noong sinabi mong crush mo siya,” she arched her right brow. Ang dami niyang napapansin! Palibhasa ang kalaki ng mga mata. Char!

“Hindi pa ’yon nagkakagirlfriend, Reese. Don’t make him one of your make-out guys—”

“I’m not! Kaibigan ko lang si Eros,” I acted nonchalantly as I placed the bowl of sauce on the table. “Let’s eat.”

“Hmm…” She hummed teasingly. I grimaced at her.

“Ano na naman?” I rolled my eyes and served myself first. She licked her lips.

“No boys lately?”

I narrowed my eyes at her. “I’m busy with school, Vienne. Demo na namin sa pagtuturo kaya wala akong oras makipagharutan—”

“That’s because you keep on looking for Eros at school.”

My face heated up. “Shut up…” mahinang sabi ko. Hala? Paano niya nalaman? Gaano ba ako ka-transparent? Gosh!

“This is the first time I’ve seen you liking a guy so much.”

I swirled the spaghetti on my fork while pouting. “He’s… different kasi…” I admitted in a small voice. “But I know that he’s not a sport. Masyado siyang primitive, Vienne. Parang ang hirap paniwalaan na hindi pa siya pumapasok sa relationship with that kind of face and body! Gosh, he’s so hot! Iisipin mong babaero, eh!”

“That’s why you shouldn’t judge someone based only on what you see on the outside, or what you perceive without knowing their personality. Don’t judge a book by its cover,” she chuckled softly. “So youuuu really likeeee him?” she asked in a high-pitched tone.

“Inamin ko na ngang crush ko siya, ’di ba?” Maarte kong ipinaikot ang aking mga mata. Grabe naman kasi siyang mag-English, straight!

“But I made it clear to him that I don’t crush him romantically,” segunda ko.

Nang mapansin kong wala pa kaming inumin ay agad akong tumayo papunta sa fridge. I was about to open it when I saw a letter attached to it. Bakit hindi ko ’to napansin kanina? Baka naman bayarin ito sa apartment, ah? Aba, hindi siya magso-share sa akin?

Kinuha ko iyon at binasa. My eyes sparkled.

Mhie, may ginawa akong mango graham cake. Ubusin mo ’yan! Merry Christmas and Happy New Year! I love you!

P.S. May mga labahan ako pala sa banyo, isabay mo na sa ’yo, please? Thank you! Sana naman pag-uwi ko, hindi ka na virgin. Chos!

xoxo, -Serena

“Gusto mo ng Pepsi? O juice?” tanong ko habang hinahanap ang graham na ginawa ni bading.

“The latter!”

“Wala kaming soda in cans, bakla ka!” My eyes twinkled when I saw the graham behind the expired milk. Hala, kailangan ko na palang magtapon ng expired products dito sa fridge.

“Juice, stupid!” Niloloko ko lang naman siya…

“Serena made grahams!” I informed her. Namilog ang mga mata niya at napapalakpak.

“Kainin natin mamaya habang nagmo-movie marathon!” she suggested.

Tumango ako at bumalik sa mesa bitbit ang Pepsi para sa akin at orange juice sa kaniya.

“Ako na magliligpit dito,” sabi ko dahil napansin kong naka-uniporme pa rin siya.

“I have spare clothes in my closet. Pero kung gusto mo ’yong mga nighties at lingeries, kay Serena ka humiram,” I smirked. She grimaced.

“Paano niya natatago?” kyuryoso niyang tanong.

“You don’t tuck ba?” sabay sulyap ko sa skirt niya. Her cheeks reddened and she slowly shook her head. “Paano mo ginagawang puki-pukihan?”

“W-What do you mean?” She looked shy and uncomfortable.

“Is it necessary to tuck… uh… ’yon?”

“What…” My brows knitted. “Are you serious, Vienne? Hindi ka nagta-tuck?! Like ever?”

Pumula ang kaniyang buong mukha habang kagat ang kaniyang ibabang labi. “Maliit naman kasi siya! Natatakot ako kasi baka… masakit… I watched some videos before on how to do it…”

I laughed out loud. “I can teach you a thing or two about tucking if you want. Mas okay pa rin na naka-tuck ang otin natin—”

“Reese!” naiirita niyang sita, but she was laughing too. “I’m fine! Naiipit ko pa rin naman siya kaya… walang problema.”

Inirapan ko siya at bitbit na ang mga hugasan. “I swear, Ven! Try tucking it! Magmumukhang rambutan pero—”

“Gago!” mura niya at inis akong iniwan sa kusina habang pulang-pula ang mukha. Natawa ako nang husto.

---

Dumapa ako sa carpeted floor habang namimili si Vienne ng papanoorin naming movie.

“We can watch K-Dramas if you want to,” I recommended. Kanina pa kasi siya nag-e-explore at halos makarinig na ako ng kuliglig sa tagal niyang pumili. “Or Anime?”

Hindi siya umimik at nanatiling nakatuon ang mga mata sa TV hanggang sa napili niya ang The Hows Of Us nina Kathryn Bernardo at Daniel Padilla.

“Napanood mo na ’yan?” tanong niya habang nagtatakip ng pink blanket na may design ni Blossom—na kinuha niya sa closet ko. That was her gift to me last year, a Powerpuff Girls blanket.

“Hindi pa, masakit daw ’yan, eh. Hindi naman ako mahilig manood ng drama movies, you know that. Ang napanood ko pa lang is ’yung She’s Dating the Gangster na pinanood natin sa bahay niyo months ago.”

“Then let’s watch this.” She smiled cutely.

My phone vibrated against my palms. I opened it and saw Eros messaging me on Instagram.

_erosmrsigan: Hello! Good evening! :)

Tinitigan ko ang smiley face at ang mensahe ni Eros. I couldn’t help but bite my lower lip. Bakit ba ang cute niya? Susmaryosep naman.

trstanblane21: huyy reeeese

Kumunot ang noo ko nang makita ang message ni Tan. What does he want this time? Naalala ko tuloy ’yong nangyari last week. Hindi naman niya ako iniwasan—he stayed the Tan I used to know, but for me, it felt so awkward between us now. Like… ugh!

mhmmreese: Hi, Eros! Good evening! :)

Seen. Ang bilis, ha? I then saw him typing.

_erosmrsigan: What are you doing? Am I bothering you? :)

Okay, I don’t know what to say next. My heart thumped crazily. Come on, Reese! Think of a good starter conversation with Eros! Hindi dapat flirty! Hindi dapat bastos!

trstanblane21: reese? :(

I rolled my eyes and opened Tan’s message. Nag-reply ako sa kaniya at agad na bumalik sa convo namin ni Eros. I typed then deleted, typed again, then deleted it again. Ano ba naman ’to…

mhmmreese: No, nanonood lang ng movie. Ikaw? :)

Impit akong napatili nang may sumundot sa pisngi ng kaliwang pwet ko! Nilingon ko si Vienne na nakataas ang kilay sa akin, palipat-lipat ang tingin sa phone ko at sa akin.

“Manonood ka ba o plano mong landiin si Eros? May bukas pa! You’ll see him tomorrow!”

“I’m not engaging in a flirty conversation with him, Vienne!” irap ko. “At nakikinig ako!”

Bahagya akong gumapang papalayo kay Vienne na humagikhik. Muli kong tiningnan ang screen ng phone ko.

_erosmrsigan: Nakahiga lang, papatulog na. :)

_erosmrsigan: What are your plans this Christmas and New Year? :)

mhmmreese: I don’t know yet.

I remembered him saying that he’ll go home, so… uuwi siya sa Bicol? Sa kanila?

mhmmreese: Uuwi ka sa Bicol, ’di ba? Pasalubong, kahit pili nuts lang. Eme!

_erosmrsigan: Yup! Uuwi ako sa amin. Ikaw? Hindi ka ba uuwi sa inyo this Christmas break? Pwede ka namang sumabay sa akin. I drive. :)

Oh? He drives?

Halos dumugo ang labi ko kakakagat habang binabasa ang message niya. Ang cute ng typings niya, tapos consistent pa siya sa smiley face emoji.

mhmmreese: Hindi, eh. Sa bakasyon na ako uuwi sa amin.

_erosmrsigan: Why not? It’s more fun to celebrate holidays with your loved ones. :)

trstanblane21: can we meet tomorrow? kahit sa starbucks lang? hehe

I ignored Tan’s message. Sasabihin ko na lang bukas sa kaniya na nakatulog ako. Pero… bakit gusto niyang makipag-meet sa akin? Ah, basta! Ang kulit niya! Leche siya, kausap ko crush ko.

mhmmreese: Uh, basta. Patapos na kasi ang semester kaya mas need kong mag-focus. :)

Ang bilis niyang mag-seen! Ako lang siguro ang kausap niya ngayon?

_erosmrsigan: Sabagay. :) Uuwi rin ako sa bakasyon.

I decided to stalk his profile, and my jaw dropped when I saw how many followers he’s got now. Namilog ang mga mata ko—already at 500-ish?! And he doesn’t follow those people back! He only follows around 15 people!

May post din siya na tila view mula sa kaniyang condo. I can see his bedside table, a night lamp on top of it, and his bed with white linens and a duvet. Ang linis tingnan! And most importantly, glass wall ang condo niya! Oh God… kitang-kita ang magandang view ng Metro Manila mula sa labas.

I liked his post na halos umaabot na ng 100 likes and read his caption. It was just the date tonight and the Spanish word ‘gracias’.

I swiped the photos at halos mapasigaw ako nang makitang may selfie siya! I screenshotted it immediately.

Natatakpan ng duvet ang kaniyang ilong at bibig—tanging mga mata, kilay, at buhok lang niya ang nakikita. Pero tangina! Ang guwapo niya talaga! Sarap. Eme.

May mga message pala siya kaya binasa ko muna ’yon at nireplayan. He asked if I had eaten dinner already, how my night was going so far, and what my hobbies were.

mhmmreese: Take a whole selfie next time! Ang guwapo mo tapos tinatago mo lang. Hahahaha. :)

_erosmrsigan: Wow? You find me handsome? Thank you. :)

mhmmreese:Sasabihin ko ba kung hindi? Laro ka. Eme!

_erosmrsigan:Like this? :)

Then he sent a photo of his handsome face. And gosh… he’s topless!

Tinitigan ko ang mukha niya. His eyes were already drowsy, at ang ilaw mula sa night lamp na tumama sa kaniyang mukha ay mas nagpadefine sa kaniyang hugis-pusong mukha.

My heart couldn’t stop beating rapidly. Napahawak ako sa aking dibdib at para na naman akong hinihika. Leche naman. Bakit ka naman kasi ganyan, Eros… Gosh! All the simplest things that you do innocently are making me…

_erosmrsigan: Goodnight, Miss Reese. Inaantok na ako. Pwede ba ulit ako sumabay sa inyo ni Vienne mag-lunch bukas? :)

I yawned sleepily while typing a response. Ilang oras ba kami magkachat? Ngayon ko lang napansin na low percentage na ang battery ko. Kung ano-ano lang naman ang naging topic namin pero nakaka-excite at nakakakilig!

mhmmreese: Sure! Goodnight! See you tomorrow! :)

I exited Instagram and checked the time—it was already two in the morning.

Binalingan ko si Vienne na nakapikit na ang mga mata at bahagyang nakaawang ang bibig. Nakaunan ang kaniyang ulo sa kaniyang braso habang patagilid ang higa. Weak! Sabi niya magpupuyat kami ngayon, pero inaantok na rin ako.

I didn’t want to wake her up, but she needed better sleep on a bed. Ginising ko siya at pinalipat sa kuwarto ko, habang nagpaiwan ako sa labas para iligpit ang mga kalat naming dalawa bago sumunod.

Dahan-dahan kong inilagay ang mga pinagkainan sa lababo para hugasan bukas nang umaga. Pagkatapos kong maitapon ang mga natitirang dumi at maipwesto ang kaldero at Pyrex sa gilid, pinatay ko na ang ilaw sa kusina at sala.

Nang pumasok ako sa kuwarto, bumungad sa akin si Vienne na halos nakadapa na sa gitna ng kama. Nakuha pa niyang sakupin ang malaking parte ng higaan habang mahigpit na nakayakap sa Powerpuff Girls blanket.

“Kapag ikaw talaga nahulog diyan sa kama, ewan ko na lang…” bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahan siyang itinutulak pabalik sa kabilang tabi para magkaroon naman ako ng puwesto.

Bumuntong-hininga ako at dahan-dahang nahiga sa tabi niya. Inabot ko ang aking phone para isaksak ito sa charger sa bedside table. Pero bago ko tuluyang patayin ang screen, napasulyap ulit ako sa notification panel.

Pumasok muli ang message ni Tan.

trstanblane21: reese, reply ka naman kung gising ka pa… please?

Nakatitig lang ako sa message niya habang unti-unting napapawi ang ngiti sa aking mga labi. Alam kong mabait si Tan, at napakalaki ng naging parte niya sa buhay ko noong mga nakaraang buwan… pero mahirap ibalik sa dati ang lahat lalo na’t alam kong may iba na siyang nararamdaman. Ayaw ko namang magbigay ng maling pag-asa sa kaniya. Mas mabuting ganito muna—hangga’t hindi pa malinaw ang lahat, ilagay ko muna ang distansya sa pagitan namin.

Nilagay ko sa Do Not Disturb ang phone ko at inilapag ito nang nakadapa sa mesa.

Humiga ako nang patagilid at itinuon ang tingin sa kisame. Sa gitna ng katahimikan ng gabi, biglang pumasok sa isip ko ang lahat ng nangyari ngayong araw. Mula sa asaran namin nila Vienne sa Library, ang nakakakilabot na kuwento tungkol sa banda nina Atreus, ang engkwentro kay Laurence sa labas ng apartment… at siyempre, si Eros.

Ang bilis ng mga pangyayari. Sino ba namang mag-aakala na ’yong lalaking akala ko ay tipikal na playboy at hindi mapagkakatiwalaan, ay isa palang inosente, tahimik, at kababayan ko pa mula sa Bicol?

Akit na akit ako sa kaniya—hindi lang dahil sa katawan niyang pumuputok sa maskels o sa mestiso niyang mukha na parang iginuhit sa Manga—kundi dahil sa paraan ng pagtingin at pag-uusap niya sa akin. Walang halong pambobola. Walang halong panliliit o paghatol sa pagiging Trans ko. Pure, respectful, at sobrang genuine.

Jusko, Reese… baka bukas makalawa hulog na hulog ka na diyan, ha?

Napa-hagikhik ako nang mahina at isiniksik ang mukha ko sa unan. Naalala ko na naman ’yong topless photo na isinend niya bago siya matulog. Punyeta talaga. Hindi man lang nag-warning! Parang sinadya para hindi ako patulugin nang maayos ngayong gabi.

Kabanata 6

Warning: Attempted Rape

We woke up a bit late the next day. Ala-dos na ng madaling araw kami nakatulog ni Vienne, but look at us! Papasok pa rin kami ng school kahit lutang at puyat. Perfect attendance kami ni bakla! Kaya tularan niyo kaming dalawa. Eme.

“Reese!” Sunod-sunod na kumatok si Vienne sa pinto kaya nabulabog ako sa pagdidaydream sa crush kong si Eros habang nagse-sepilyo. Bumusangot ako. Gosh? Bakit ko ba iniimagine na naglalaplapan kaming dalawa? Leche!

Iba siya sa mga lalaking nakakasalamuha ko, Reese. Iba siya! Which I found really interesting. Everything about him is interesting.

“Oo! Patapos na—”

“We’re late! Ano? Isang oras ka na riyan sa banyo! Hurry the fuck up!” bulyaw niya sa akin.

Isang oras? I didn’t even scrub my hot and sexy body thoroughly since we were in a hurry! Tapos sasabihin niyang isang oras na ako rito sa banyo? Mema siya.

“Ang flexible mo talaga, Reese!” namamanghang puri ni Khaym habang nag-e-stretching ako.

P.E. namin ngayon at mabuti na lang ay sa pang-babaeng klase na ako nabibilang. Hiwalay kasi ang girls at boys sa physical activities. I have never been this confident during Physical Education. Prevention and Management of Exercise and Sport-Related Injuries ang course natin ngayon, which I find relaxing and stress-free from all the academic workload.

Because I am a woman. I am not a gay guy, nor am I a boy. A woman. A girl—at heart and mind. Just because I still have it down there doesn’t justify calling me otherwise.

The tips of my fingers reached the ground and touched my toes as I curled my body. Break time namin ngayon at lumabas muna si Ma’am Ayeras matapos ang aming physical activity.

“Reese, do the thing nga! Please!” hagikhik ni Christelle kaya agad kong pinaunlakan ang hiling niya.

Impit silang tumili habang pinapanood akong baluktutin ang aking katawan sa yoga mat. They took out their phones and recorded my craziness. Ginulo ko ang mahaba kong buhok at ikinalat iyon sa buong mukha ko.

“Waaaa!” I acted like Sadako and imitated her creepy noise, which made them laugh out loud.

Saktong pagbukas ng pinto ng gymnasium ang pagpasok ni Ma’am Ayeras kasama si Sir Avellana at ang mga basketball varsity na naka-jersey. Oh my?! Mabilis kong inayos ang sarili ko samantalang tarantang itinago nina Khaym ang kanilang mga phone sa bulsa ng pants.

Actually, I wasn’t surprised that Eros is one of the varsity players. I’ve seen him play before during practice. May one time kasi na inaya ako ni Serena na manood during our spare time. Napabaling si Eros at ang mga kasama niya sa pwesto namin nang ituro kami ni Ma’am Ayeras. Our eyes met, and I smiled at him.

Kakaway na sana ako sa kaniya nang bigla siyang umiwas ng tingin. Namumula ang kaniyang mukha at ilang beses na napalunok. Lumabi ako nang siniko siya ng kaniyang kasamang lalaki na si… wait. Is that Atreus? ’Yung sinasabi ni Vienne na rapist at mahilig mag-take advantage sa mga babae? Gosh! Teammate ni Eros ang gagong ’yan? Paano ba nalalaman ng best friend ko ang mga issue rito sa school?

Bakit pa ako magtataka? Ang laki kaya ng tainga niya, supot pa! Hindi ko naman nakita last time ’yong Atreus noong napanood kami ni Serena sa practice game.

I grimaced when I saw how Atreus dribbled the ball while conversing with Eros, who looked amazed by what he was doing.

Nag-uusap silang dalawa at mapresko ang bawat kilos nung Atreus. Typical conyo boy. Oh my gosh, Eros! Lubayan mo ang lalaking ’yan at baka mahawa ka! Eme.

“Oh, Reese!” bati ni Sir Avellana sa akin kaya kumaway ako sa kaniya.

His eyes went down to my exposed flat stomach, showing my navel piercing. Bago pa ako makareact nang sumilay ang nakakakilabot na ngisi sa kaniyang mga labi, tinawag na kami ni Ma’am Ayeras upang ipagpatuloy ang ginagawa.

Huminga na lang ako nang malalim at sumunod kina Bea. Gosh… my friends are right! He’s a predator. Hindi na ako magpapakahipokrita sa nakikitang libog sa mga mata niya. Jusko! Wait until he gets caught—tanggal talaga siya rito sa school bilang P.E. teacher.

“Huy, saan ka magpapasko, Reese? Since Serena is out of the country?” tanong sa akin ni Khaym habang nasa loob kami ng washroom, refreshing our looks after our physical activities. We looked beat!

“Sa bahay lang,” I answered while rolling my favorite lip tint on my lower lip.

“Alone? Hindi ka uuwi sa inyo? Sa Bicol ka, right?” Umiling ako at maayos na itinabi ang mga ka-ekekan ko bago nag-angat ng tingin sa kaniya.

“Makiki-party ako kina Vienne,” kinindatan ko siya kaya natawa siya at tinapos na ang pagre-retouch. Our topic changed to our History subject, about José Rizal. Emerut.

“Sawang-sawa na akong pag-aralan ang buhay ni Rizal!” reklamo ni Christelle kaya humagikhik kami.

“It’s not that bad! And besides, what’s more important are the lessons we’re going to learn,” sabi ko.

Kinapa-kapa ko ang aking bulsa at kumunot ang aking noo dahil wala ang phone ko. Oh my gosh! Bumundol ang kaba sa aking dibdib kaya binalingan ko sina Khaym na isinisilid na ang kanilang makeup pouch sa loob ng bag.

“Girls, nahulog ata ang phone ko sa gym, babalikan ko lang. Pwede padala na lang ng bag ko sa room?”

Namilog ang mga mata niya. “Hala? Sure, sure! Nandun lang ’yon, don’t worry. Sige, ako na magdadala ng bag mo,” she assured me.

Bineso ko sila at nagmamadaling tumakbo palabas ng banyo.

Papaliko na ako nang mabunggo ako sa isang babaeng papasok pala sa washroom. Suminghap ’yong kasama niya na alam kong kaklase ni Vienne sa Nursing.

“Hala! I’m sorry! Nagmamadali lang ako!” agad kong paumanhin.

Ngumiti siya sa akin at inayos ang suot na salamin. Napansin kong singkit ang kaniyang mga mata at talagang may kahinhinan.

“It’s okay,” she said in a small voice, almost inaudible. Itinungo ko na lang ang aking ulo sa kaniya at humingi ulit ng paumanhin.

Pagbalik ko sa gymnasium ay wala nang pang-itaas ang mga varsity. Sabay-sabay pa silang bumaling sa akin kaya uminit ang pisngi ko. Iniiwas ko na lang na tumingin sa kanila. Eros wasn’t with them. Ang ingay nila kanina pero pagpasok ko, bigla silang natahimik. Gosh!

“Oh, Reese? Bakit nandito ka?” tanong ni Sir Avellana nang akmang tutungo ako sa pwesto namin kanina. Halos mapatalon ako dahil hindi ko man lang namalayan na nasa gilid ko na pala siya.

Hinarap ko siya, ngumiti, at itinuro ang pwesto namin kanina. “Nahulog po ata ang phone ko—”

“Oh? Sa ’yo pala ’yon? Inabot sa akin ng isa sa mga alaga ko. Nasa locker room, sa bag ko.” Hinawakan niya ang siko ko bago niya itinuon ang mga mata sa varsity players na nakatanaw sa amin. Dinala niya ang pito sa kaniyang bibig at pumito.

I felt relieved. Kung sino man ang nakapot ng phone ko, gusto kong magpasalamat.

“I’ll be right back, boys! Ibibigay ko lang ang phone nitong si Reese! When Eros comes back, start warming up, alright?!” anunsyo niya sa mga ito. Tumango-tango lang sila at bumalik sa kaniya-kaniyang ginagawa.

Hinarap ako ni Sir Avellana at ngumiti nang matamis. Inakala kong bibitawan na niya ang siko ko, pero bumaba lang ang hawak niya sa aking pulso. Medyo mahigpit iyon kaya nagdadalawang-isip pa ako kung babawiin ko ba o hindi, lalo na nang hinila niya ako patungo sa boys’ locker room ng gymnasium. May kakaibang kaba akong naramdaman pero ipinag-sawang-bahala ko na lang.

I stayed quiet and let him pull me until we got inside the locker room. Marahan kong iginala ang aking mga mata sa loob. Pinauna niya ako at itinuro ang pwesto ng kaniyang locker.

Bago pa man ako makapaglakad ay narinig ko ang pag-lock niya sa pinto. Natuod ako sa aking kinatatayuan habang nararamdaman ang panunuyot ng aking lalamunan. Ipinilig ko ang aking ulo at buong lakas na hinarap siya matapos ipunin ang aking lakas ng loob.

Humigpit ang kapit ko sa aking pants nang humarap siya sa akin.

“Sir—”

Hinagod niya ang kaniyang harapan. Napapikit ako sa kaniyang ginawa—bakat iyon sa kaniyang pants!

“Ibabalik ko ang phone mo… basta susundin mo ang—”

Napamulat ako at umawang ang aking bibig. What the fuck?!

“Po?! H-Hindi—”

“Ayaw mo? Akala ko ba crush mo ako? Hindi mo na ba ako crush?” tanong niya sa nakakadiring tono, tila nang-aakit kaya umusbong ang kakaibang takot sa aking dibdib.

I had been vocal to him about that ‘crush’ thing years ago in a playful way, dahil inaamin ko na umasa akong ipapasa niya ako noon. Nahihirapan kasi talaga akong makisabay sa mga lalaki during physical activities, lalo na’t hindi ko pa sila ka-close.

Umatras ako nang umabante siya. Tumaas ang kaniyang noo at ikiniling ang ulo, tila naaaliw sa ginawa kong pag-atras. I swallowed hard. Kitang-kita ko ang pandidilim ng kaniyang mga mata sa pagnanasa. Kumalabog ang puso ko.

“I know you want this, Reese. Ayaw mo ba?” malambing niyang tanong kaya suminghap ako at umiling-iling.

Inilag ko ang aking mga mata sa kaniya. Namamawis na ang aking mga palad at ramdam ko na ang panginginig at panlalamig ng aking katawan. I kept myself collected and professional even though I was so damn nervous and scared.

“Sir, ’yong phone ko po? May next class pa po ako—”

“Kaya nga quickie lang. First time mo ba ’to? Imposible… bading ka naman—”

“Nasisiraan na ho ba kayo?! Sisigaw ako nang makita niyo! Ganyan po pala kayo, Sir?!” Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Galit at nambabanta ko na siyang tiningnan habang bumibilis ang aking paghinga.

Umangat ang sulok ng kaniyang labi, tila namamangha. “Sumigaw ka lang, hindi ka naman maririnig sa labas dahil soundproo—”

I started running, making him stop talking as he chased me around the locker room. Saktong paghawak ko sa doorknob ng pinto ay ang pagpulupot ng kaniyang malalaki at maskuladong braso sa aking baywang.

“Saan na pupunta?! Hmm…”

Malakas akong tumili nang binuhat niya ako at pilit na inilayo sa pinto. Pinilit kong manlaban kaya narinig ko ang halakhak niya at ang pag-amoy niya sa aking leeg. Nangilabot ako.

“Bastos ka! Manyak ka! Bitawan mo ako!” tili ko habang kinukurot ang kaniyang mga braso, pero hindi man lang siya nasasaktan!

“Sinabi ko na, ’di ba? Sumigaw ka lang hanggang sa mapaos ka! Hindi ka maririnig sa labas!”

Oh my God! What did I put myself into?! Why am I in this situation?! Nasa kaniya ba talaga ang phone ko, or did he just trick me to come with him and do this?! Kumawala ang matitinis na tili sa aking bibig nang pinisil ng kaniyang kanang kamay ang dibdib ko habang umangat ang kaniyang kaliwang kamay sa aking bibig. Bago pa niya matakpan ang bibig ko ay kinagat ko iyon dahilan para mapasigaw siya sa sakit!

“Putang ina!” galit niyang sigaw.

Makakawala na sana ako pero muli niya akong hinila at ibinalibag. Tumama ang aking ulo sa gilid ng locker. Pakiramdam ko ay nabagok ako. Biglang nanghina ang katawan ko at nawala ako sa sarili, kaya hindi ko man lang inalintana ang bigat ni Sir Avellana sa ibabaw ko.

“Ouch…” Napahawak ako sa aking ulo. Bahagya akong nahilo dahil umikot ang paningin ko. Ramdam kong kumikirot ang ulo ko kung saan tumama ang bakal.

“Ikaw naman kasi… nanlalaban ka pa. Masasarapan ka rin naman sa gagawin natin…” mariing bulong ni Sir Avellana.

Ramdam kong hinahalik-halikan niya ang aking leeg kaya nanginginig at nanghihina ang aking mga brasong umangat, sinusubukan siyang itulak palayo sa akin.

“S-Sir… h-huwag po…” I couldn’t hear my own voice because of how weak it was. Kumirot na naman ang ulo ko at pumintig-pintig, then I felt fluid coming out from the wound. Alam kong may sugat—hindi man malaki, pero ramdam na ramdam ko ang kirot.

Tears streamed down my cheeks when he lifted my shirt up, revealing my pink brassiere. I gasped when I felt his lips and tongue on my skin. Kinilabutan ako sa matinding pandidiri.

“Huwag ka nang umiyak… First time mo ba talaga? Virgin ka pa? Hindi ka pa nakakatikim ng burat?” sunod-sunod niyang tanong.

“S-Sir! S-Sto—”

Tinakpan niya ang bibig ko. Diring-diri ako sa ginagawa niyang paghalik at pagdila sa cleavage ko. God… help me… please… help me…

I trusted people too much! Akala ko naman kasi ay ibibigay niya ang phone ko… Nasa kaniya ba talaga? May nakapulot ba talaga?

“Ah… tang ina! Simula nang magbago ang anyo mo, libog na libog ako sa ’yo, Reese!” he growled lowly as he grinded his crotch against my stomach. Ramdam na ramdam ko ang naninigas niyang ari sa tiyan ko, at wala akong ibang maramdaman kundi purong pandidiri at takot.

More hot tears streamed down my cheeks.

Pakiramdam ko ay mawawalan ako ng malay anumang oras. Umiikot ang paningin ko sa tuwing imumulat ko ang aking mga mata. Bigla akong nabingi kaya umungol ako at tuluyang nanghina. Ramdam kong hinawakan niya ang aking mga pulso at inilagay iyon sa ibabaw ng aking ulo.

“Fuck you, asshole! Fuck! Fucking predator!” I heard someone, but the voice was distorted. Hindi ko na naramdaman ang bigat ni Sir Avellana sa ibabaw ko. Nakarinig na lang ako ng malakas na kalabog sa kung saan.

Pagmulat ng aking mga mata ay nanlalabo ang aking paningin kaya hindi ko maaninag kung sino ang lalaking walang habas na sumusuntok kay Sir Avellana. My vision blacked out. I held my throbbing head and groaned weakly hanggang sa tuluyan na akong nawalan ng malay.

I hugged myself after getting interrogated by the school principal and the police. Masuyo at marahang hinahaplos ni Ma’am Ayeras ang aking mahabang buhok at braso. Nanumbalik ang lahat ng alaala sa isip ko. Today is the last day of school before Christmas break, and then… nangyari ang bagay na iyon sa akin.

Bumaling ako kay Eros sa tabi ko na seryosong nakikinig sa usapan ng Principal at ng mga pulis sa harapan. His jaw clenched, his eyes darkening. Bumaba ang mga mata ko sa kaniyang mga kamao sa ibabaw ng lamesa na kumukuyom.

My heart melted…

He saved me.

He saved me from that bastard.

If it weren’t for him, baka tuluyan na akong napagsamantalahan ni Sir Avellana. I was rushed to the hospital yesterday due to the head injury. The impact was too much, but I was still conscious back then because of the trauma.

Eros went out of the gym to hand me my phone. Siya pala ang nakapot niyon, so he immediately headed to my classroom after asking Ma’am Ayeras for my room number. Ang sabi nina Christelle sa kaniya ay bumalik ako sa gymnasium upang kunin ang phone ko. He waited for about ten minutes, sasalubungin na niya sana ako pero hindi iyon nangyari.

Ilang beses na akong nagpasalamat sa kaniya, but I feel like it’s still not enough. Kung hindi pa dumating sina Ma’am Ayeras at ang mga varsity, tinuluyan na niya si Sir Avellana. He beat him to a pulp!

Sir Avellana got fired immediately and was sent to jail, but the bastard got bailed out by his family. Bigla akong natakot sa pwedeng mangyari… Baka kung ano ang gawin niya sa akin.

He might follow me around…

Ipinilig ko ang aking ulo. The Principal advised me to file a case against him, which I declined. I didn’t want my family to hear about this matter—baka kung ano pa ang masabi ng relatives ni Papa sa akin—kaya sinabi kong ayos na ako at kakalimutan na lang ang nangyari.

We had so much fun last night while celebrating New Year with Vienne. Nakausap namin sina Mhoj, Hayme, at Jasper sa video call sa aming group chat. Sean and Cleo were having the time of their lives in Tagaytay with their families. Legal ang dalawang bading at supportive ang pamilya sa kabilang relasyon! Sana all na lang. Meanwhile, Serena was in her hotel room in Singapore.

Si Vienne pa lang ang nakakaalam sa nangyari sa akin. I have no intention of telling the rest about it. As much as possible, I want to forget about that awful incident. It was traumatizing, but… forget about it, Reese. Forget about it!

My heart swelled when Mhojie replied to my Facebook stories last night. She has been busy with her culinary school and her volleyball career in Australia. I miss her so much. Even Hayme and Jasper replied to my stories last night.

I hope one day we can all hang out like we used to. Manghang-mangha pa si Vienne sa mga pictures na ipinost ni Serena na nakabikining itim sa Marina Bay Sands Hotel Infinity Pool. The view was breathtaking, but for a person who’s afraid of heights like me?

Never!

“Kumakain ka pa ba, Serena? Para kang tingting,” prangkang tanong ni Mhojie.

“O ’di ba? Pahingi ako ng taba mo!” Serena rolled her eyes. Tumagilid siya ng higa habang inaalog-alog ang kaniyang dibdib. Mhojie smirked.

“Mga ate, hindi talaga sumasagot ang dalawang bading,” Jasper chuckled. Kanina pa namin sinusubukang tawagan ang mag-jowa pero hindi talaga sumasagot.

“Hayaan niyo na, baka tulog na. Nagputukan na, eh!” I shrugged my shoulders and chuckled. They all sneered at me.

“Alam namin!”

“Nag-photoshoot ka lang tapos balik agad sa suite mo?” Hayme roared out in laughter. Nasa mini garden siya at magulo ang galaw ng kaniyang camera. Naka-mute siya kanina dahil malakas ang karaoke habang nagce-celebrate ng Bagong Taon kasama ang pamilya at mga kamag-anak. At talagang unang napansin niya si Serena!

Serena made a face, bakas ang pagod sa kaniyang mukha. Literal na bruha na siya. Charot!

“Pampost lang kasi!” ingos ni Serena. “Humahanap ako ng AFAM dito! Wala man lang pasok sa taste ko!”

Kinantyawan namin siya.

“Ate, tumaba ka talaga! Ano bang ginagawa mo diyan sa Australia?” puna na naman ni Jasper kaya sumimangot na si Mhoj habang kinukulot ang kaniyang buhok.

“Paulit-ulit kayo, mga bading! Pati ba naman ngayong Bagong Taon ay pupunahin niyo itong mga taba ko? O? Isuction mo ’tong mga taba ko, tutal magiging plastic surgeon ka naman, ’di ba?” sarkastikong sabi ni Mhojie.

Nagtawanan kami kaya inirapan niya kami at nagpatuloy sa pagkulot ng buhok.

Humaba ang nguso ni Jasper. “Umuwi ka na lang, Ate. Si Mommy na ang bahala sa ’yo. We have new equipment for fat burning, very safe, at may friendship discount ka pa,” he winked at the camera as he continued applying a white cream product for pimples on his glass skin.

Siya talaga ang pinakamaalaga at maarte sa balat sa aming lahat. How could he not be? His mother owns an aesthetic and wellness clinic in Nueva Ecija. They offer nails, face, skin, hair waxing, glutathione drip, fat-burning services, lasers, and eyelash extensions.

“Demonyo! Si Cleo ang papuntahin mo diyan para pumuti na ang singit niya!” halakhak ni Mhojie. Muli kaming nagtawanan.

“Gaga!” mura ni Hayme.

Napabaling ako kay Vienne nang ipakita niya sa akin ang mga pictures ni Serena.

“How is she hiding her… thing?” she whispered curiously as she zoomed in on the picture of Serena’s bottom area. Tawang-tawa ako sa kaniyang reaksyon. Pinanood pa namin kanina ang TikTok ni Serena kasama ang kaniyang kapatid na si Kuya Spencer na mukhang napilitan lang.

“Tuturuan nga kita! Ayaw mo naman kasi. Uncomfortable lang sa una at talagang masakit, pero tolerable naman ’yong pain. You’ll get used to it din naman,” sabi ko kaya sinamaan niya ako ng tingin dahil narinig iyon nina Serena.

“Ano ’yon?” Serena asked.

“Ah, si Vienne kasi—” Pinanlakihan ako ng mga mata ni Vienne. “Paano mo raw natago ang kampana ni—” Vienne tried to cover my mouth, but I was quick enough to move away. Hinabol niya ako, kaya ang ending, paikot-ikot kami sa kusina at sa salas ng apartment.

“Reese! Ano ba! I was just curious—”

“Hindi kasi marunong mag-tuck ’to! Ayaw naman magpaturo sa akin!”

“Ano?! Hindi marunong mag-tuck si Ven?” tumaas ang boses ni Serena, hindi makapaniwala.

Pinanlisikan ako ng mga mata ni Vienne habang pagod akong umupo sa couch. Nahilo ako!

“Jusko! Dapat tinatago ang rambutan, Ven! Para babaeng-babae talaga!” Napairap ako sa ka-OA-han ng boses ni Serena.

Umupo si Vienne sa tabi ko. Horror was written all over her face. “P-Paano ba kasi?”

I explained to her how tucking works. Napapangiwi siya habang iniimagine kung paano napupunta ang aming ‘rambutan’ sa parteng ’yon ng aming katawan. Si Serena naman ay panay ang singhap. She turned her camera, inilapit iyon sa kaniyang bikini bottom, at mas ibinuka pa ang kaniyang mga hita—ni hindi na nahiya!

“Hindi naman siya masakit, Vienne. Huwag kang maniwala diyan kay Reese, malaki kasi ang bayag niya—”

Mhojie cut her off. “Mga beh! Ikalma niyo nga mga puki-pukihan niyo! Huwag niyong pilitin si Ven na mag-tuck. And I don’t think she needs to do that. Hindi naman kasi siya tuli, right, Ven?”

“Ay weh? Hindi ka nagpatuli, Ate?” Napakurap-kurap si Jasper. Nakahiga na siya sa kaniyang kama habang suot ang spa headband na kulay itim. Kumikinang ang kaniyang noo sa sobrang kinis ng mukha—ang sarap tampalin!

Namula na parang kamatis ang buong mukha ni Vienne. She bit her lower lip and slowly shook her head.

“H-Hindi…” mahina niyang sagot.

“Gago?!” Naibuga ni Hayme ang iniinom niyang tubig at tumuon ang kaniyang mga mata sa screen ng phone. He was wearing an AirPod in his left ear. Kinausap niya muna ang kaniyang mga kaibigan bago siya tumayo at pumasok sa isang kuwarto.

I don’t know how we ended that topic last night. Hindi makapaniwala ang mga bading na hindi tuli si Vienne. I-end na lang ba ang friendship? Sa tagal naming inaasar ni Cleo si Vienne na supot, ngayon lang talaga sila naniwala! Akala siguro nila ay playtime lang kami.

Kung ano-ano pa ang napag-usapan namin last night. Mhojie was planning to go on a vacation next year, and we’re so excited for that! Hindi kasi siya pwedeng umuwi sa Pilipinas nang hindi pa nakakatatlong taon sa Australia. And if I remember correctly, October 15th ang 3-year mark nila doon. Ang swerte nga niya, Permanent Resident na agad sila nang makarating doon. Her Dad is a really hard worker.

Kumakain kami ng breakfast ni Vienne pero panay ang tanong ko sa kaniya kung hindi ba siya mapapagalitan na hindi siya umuwi sa kanila kagabi. Sinamahan niya akong mag-celebrate ng Pasko at Bagong Taon instead of being with her own family. Her parents are very strict… when it comes to her studies, or generally everything she does.

_erosmrsigan: Good morning, Miss Reese! Happy New Year!

Bumagal ang pagnguya ko. Umagang-umaga, kay kilig!

mhmmreese: Good morning! Happy New Year! :)

My lips parted a bit when he sent a picture of their celebration with his family. Wow!

Dumako ang mga mata ko sa katabi niyang lalaki na mukhang mas bata sa kaniya, pero agad kong itinuon ang tingin kay Eros. Shucks! Ang guwapo niya talaga! Siya lang talaga ang tiningnan ko kahit family picture ’yon. Bakit ba? Si Eros ang crush ko, eh! Eme.

_erosmrsigan: I hope you’ll have a good New Year ahead of you. And stop thanking me! I was glad to beat that predator to a pulp!

He sent another photo, and I almost screamed so loud—it was a selfie of him, bagong ligo at nakasuot ng pulang shirt na hapit sa kaniyang katawan! I want him to be my breakfast instead tuloy. Charot!

I cleared my throat and asked Vienne again—palusot ko lang para maitago ang kilig. Mukhang naiirita na siya sa akin dahil pag-angat ko ng tingin ay salubong na ang kaniyang mga kilay.

“Paulit-ulit ka naman. They’re not mad nga,” kalmado niyang sabi at nagpatuloy sa pagnguya. Sumulyap siya sa phone ko at tinaasan ako ng kilay habang nakangisi.

Tumango na lang ako nang marahan at hindi na siya kinulit pa. Pero totoo naman kasing nag-aalala ako sa kaniya! Ayaw ko namang malaman na na-grounded na naman siya, lalo na’t dahil sa akin.

I pouted my lips as I remembered something from months ago. Ang gaga, hindi nagsabi sa amin na na-grounded pala siya last time nung umuwi siyang late dahil nag-nightclub kami! She couldn’t use her cards or her money. Sina Cleo naman, sulsulera—dapat daw ay may nakatabi na siyang cash just in case na mag-club kami ulit o kung may gala.

But we keep reminding her to tell her whereabouts to her parents. Ayaw naming sinusuway niya ang mga magulang niya, pero hindi naman namin siya mapigilan. She’s old enough to do what she wants. She admitted to us that it was hard for her to follow her parents’ strict rules. It made her miserable… She wanted a normal life.

Hindi ko siguro kakayanin ang ganiyang buhay kung ako ang nasa posisyon niya. Imagine the pressure… I remembered my life years ago.

What if I didn’t flee home? Will I be able to endure my stepfather’s relatives and those hurtful judgments? Will I be able to live the normal life I am having now? ’Yong hindi mo nararamdamang binabantayan ka o minamasid ang bawat kilos mo…

I was following their invisible rules. Maybe now, they are happy that I left. That I am no longer an embarrassment every time they attend a party. For them, I was just a sin of my mother. Kahit si Mama na lang ang tanggapin nila, kahit hindi na ako… basta matanggap lang nila si Mama bilang pamilya at bilang asawa ni Papa.

Bigla akong nanlamig. I heaved a deep sigh.

“Why are you so worried ba? Nagpaalam ako. Would you rather be alone this Christmas and New Year?” I wasn’t thinking of that, Vienne…

“Pero—”

“Malayo pa ang midterms. They’re not that strict anymore, okay? As long as I bend to their rules and get perfect scores that reach their standards, it’s manageable,” she said reassuringly.

“Taray,” tuya ko kaya inirapan niya ako.

“By the way, are you… okay? Kumusta ’yung sugat mo? Have you consulted—” she asked worriedly, but I didn’t let her finish.

“Oo naman! Ayos na ako, ayos lang ako!” Ipinakita ko iyon sa aking mukha kaya napatitig siya sa akin.

Tumango na lang siya at nagpatuloy sa pagkain. Panay ang hikab ko habang nakikinig kay Keisley sa kaniyang demonstration teaching sa harap ng klase. Ang boring niya magturo! Eme.

Kinalabit ako ni Tan kaya napabaling ako sa kaniya. Pinunasan ko ang namuong luha sa kanang mata ko dahil sa paghikab. I was so sleepy.

“Are you free later?” tanong niya.

I stared into his hopeful eyes and covered my mouth as I yawned once again. “Bakit?”

“Did you party last night? Antok na antok ka, ah?” He chuckled lowly.

Umiling ako. “Nag-movie marathon kami ni Serena.” “Kaya pala hindi ka na nakareply sa akin last night,” muli siyang natawa nang bahagya. “So… free ka ba mamaya? Hindi mo ako sinipot last time,” nguso niya. Bigla akong nanlamig. I knew that he wanted us to talk last time, pero nangyari nga ’yong insidente.

Ipinangako naman ng Principal at nina Ma’am Ayeras na hindi na iyon kakalat sa school. Nakausap na rin nila ang mga varsity na manatiling tahimik. I didn’t want everyone to hear about what happened to me that day.

“I’m sorry, Tan. Nagkasakit nga ako, ’di ba?” I rolled my eyes playfully at him.

He smiled and pouted. Kumunot ang noo ko sa kaniya. “Ano ba kasi ’yon?”

“May Tito kasi ako na naghahanap ng contestant na magiging alaga niya for the upcoming Gay Pageant next month. I was thinking of you, I was going to offer this to you properly.”

Napakurap-kurap ako. “Gay Pageant?” I giggled lowly. “Loko ka! Maganda lang ako pero hindi ako matalino. For sure may mga Question and Answer ’yang Pageant na sinasabi mo. I’d instantly lose!”

Sinimangutan niya ako. “Minamaliit mo naman masyado ang sarili mo. O pa-humble ka lang? You’re smart and pretty, Reese. Tss…”

Pabiro kong kinurot ang braso niya at napa-iling na lang.

Patungo na ako sa canteen nang mamataan ko si Eros na kasama si Denzel at ang chaka niyang girlfriend na si Princess. Jusko! Kung makakapit naman siya kay Denzel, akala mo ay aagawin sa kaniya ang precious boyfriend niya!

And guess what? Pinasalubungan ako ni Eros ng pili nuts na kinatuwa ko talaga! Gosh!

Ano kaya ang pinag-uusapan nila? I couldn’t read their lips, kahit na ang laki ng bibig ni Princess. Umiling ang crush ko sa kaniya… I smirked. Crush, huh?

Tinapik ni Denzel ang balikat ni Eros, na palakaibigang ngumiti at tumango. Denzel and his girlfriend turned their backs on my baby boy, and their other friends followed.

Eros fished his phone out of his pocket. Mukhang may tinetext siya. Unti-unti akong naglakad papalapit sa pwesto niya. He was pouting his lips, his eyes very serious and attentive to the screen.

Nakalapit na ako sa kaniya pero hindi pa rin niya ako napapansin, kaya sinundot ko ang maskulado niyang braso. Hindi ako tsansing, ah! Parang gano’n na nga. Eme!

Nagulat siya at napatalon! Malakas akong suminghap dahil nabitawan niya ang kaniyang phone. I shrieked and tried to help, but he was quick enough to catch it. Humawak ako sa braso niya habang ang isa kong kamay ay nasa aking dibdib. I blew a sigh of relief.

“Gosh! Mababasag pa ang phone mo!” sabi ko.

I looked up at him. Namimilog ang kaniyang mga mata at bahagyang nakaawang ang mga labi habang tinitingnan ako at ang aking kamay na nakahawak sa kaniya. Pumula ang kaniyang mga pisngi.

“Y-You scared me…” aniya. His Adam’s apple moved. His eyes stared at my hand holding his arm. Binitawan ko siya at umubo nang mapansin kong nakahawak pa rin pala ako sa kaniya.

“I didn’t mean to startle you,” I smiled, tucking some strands of my hair behind my ear. “I saw you talking to your friends a while ago. Bakit hindi ka sumama sa kanila?”

His eyes blinked multiple times before he cleared his throat. “Ah, inaaya kasi nila ako kumain sa KFC, sa mall.”

“Bakit hindi ka sumama?”

Umiwas siya ng tingin. “Dito ako mag-lulunch… with you… and Vienne.”

“Hmm?” Hindi ko narinig ang huli niyang sinabi dahil sa ingay ng mga estudyante sa paligid. Sinubukan kong hulihin ang kaniyang mga mata pero panay talaga ang iwas niya.

Hinarap niya ako at dinilaan ang kaniyang ibabang labi. Akmang magsasalita na siya nang magsimula ang The Angelus. Namilog ang mga mata ko dahil may mga lalaking nagtutulakan sa likod ko. Dahil sa biglaang prayer, nabundol ako ng isa kaya…

Pumulupot ang kanang kamay ni Eros sa aking baywang habang nakapatong ang aking kaliwang kamay sa kaniyang dibdib! Akala ko ay masusubsob na ako sa sahig!

Our eyes locked. Agad niya akong binitawan pero sa maayos na paraan. Tumayo ako nang tuwid at binalingan ang lalaking nakabangga sa akin. He mouthed an apology, so I just nodded and swallowed hard.

I could still feel his hand lingering on my waist from when he supported my weight. Umiba na naman ang ritmo ng puso ko at para na naman akong hinihika. Hindi nakakatulong na ramdam ko ang init ng katawan niya dahil sa lapit namin sa isa’t isa. We couldn’t move—time was frozen because of the intimate prayer going on.

My phone suddenly rang in the middle of reviewing for midterms. It was my mother…

Tinitigan ko ang screen at ang nakarehistrong pangalan ni Mama. My body suddenly felt heavy. Is it a good idea for me to go back home for good? For sure, there will be unending parties again, and I have to be there with them. I have to come along…

I was thinking of finishing my third year here in La Salle and going back home. Trauma still lingers from what Sir Avellana did to me. Wala akong mapagsabihan, at ayaw ko nang maungkat pa ang tungkol sa nangyari.

I reached for my phone and answered the call, shaking off all the thoughts in my head.

“Hello, Ma?”

“Cian, anak!” Mama greeted happily.

I smiled, remembering how she strongly objected to my leaving back then. I was nineteen at the time, and I was terrified because I didn’t know anyone in Manila. Wala akong kapamilya doon, pero dahil maraming kamag-anak si Papa na mga pinsan ng half-brothers ko, she got convinced that I’d be fine.

“Ma… uh, I was thinking of going back home and continuing my studies there,” I put the call on speaker while stroking my duvet, my eyes drifting to the ceiling.

“Ha? Bakit naman? Hindi mo na diyan tatapusin—” I chuckled softly. “Hindi na, Ma. I have been away for too long, and I kind of miss home already.”

Kabanata 7

“Ha? Bakit naman? Hindi mo na riyan tatapusin—”

I chuckled. “Hindi na, Ma. I have been away with you guys for too long, all I wanted was the experience here in La Salle… so…”

“Are you sure, anak? “ I heard Papa from the background.

“Opo, Pa…”

“You reminded me so much of my younger self, anak.” Mama said with so much conviction.

“That’s why you should trust our daughter, Ching. Graduating na siya next year!” Papa said proudly. “She’s gonna become a teacher!”

“Is that Ate Cian?” I heard the familiar voice of my little brother, Cairo. Agad na sinabi nila Mama ang tungkol sa plano kong pag-uwi sa Bicol, for good.

“Cairo.” I called him softly.

“Ate! Uuwi kana?!” Natawa ako dahil lumalalim na ang boses ng aking kapatid na trese anyos na.

“Yup, uuwi na ako for good—”

“Ngayon kana umuwi, Ate—” He was cut off by another familiar voice.

“Si Ate Cian ’yan?” Narinig ko ang pag-reklamo ni Cairo nang agawin siguro sa kanya ni Sergio ang phone ni Mama. Napa-iling nalang ako.

“Ate! Pasalubong, ah! Pag-uwi mo rito sa bakasyon! Ano bang meron diyan sa Manila?” Maangas na sabi ni Sergio na sobrang lagom at lalim na nang boses, panay pa din ang reklamo ni Cairo na ibalik sakanya ang phone. Kung umasta naman ang mga kapatid ko ay para akong nasa ibang bansa.

Napa-irap ako.

Sinuway tuloy sila ni Papa kaya mahina akong natawa dahil nag-away na ang dalawa kong kapatid. Si Sergio talaga! Hindi na nag-bago. He really likes to bully and tease our little brother.

“Ate Reeeeeese!” I heard Hugo calling me in a sing-song voice, Sergio’s twin. They are now in senior high school, Grade 12.

Tumaas ang kilay ko. “Bakit nandyan ang mga asungot, Pa?” Masungit kong tanong kaya nagtawanan sila ni Mama.

“Nandito kami sa office ng Papa mo, biglang pumasok itong si Cairo at sumunod na sina Sergio.” Aniya.

“Ma, I don’t want to go to sleep yet! Bakit sila Kuya Sergio?!” Reklamo ni Cairo kay Mama.

“That’s because you need to study harder and get better grades so you need to sleep early. Hindi iyong asa ka lagi kay Ate Cian na siya ang mag-turo sa’yo,” Sergio tsked. Cairo let out a tantrum, annoyed.

“Sergio…” Suway ko. Ayan na naman siya.

“What, Ate?” Natatawa niyang tanong.

“Stop it.” I hissed.

Hugo groaned. “Ate naman kasi! You should’ve taken an MBA instead of me! You’re the one who’s good at it. Ang hirap!”

I was taken aback. Papa chuckled. My stepfather’s owns an agricultural land. And back then, I wanted to take an MBA course when I was younger. But I was told by someone that I wasn’t fit to handle such a big vast land. So I smothered myself with a different path that was new to me…

And yes, I wanted to take Business Management before…

“Hugo, that was before. Your Ate Cian wants to be a teacher now! Hindi mo dapat kinuha iyan kung hindi mo nakikita ang sarili mo na mag-manage ng business.”

I licked my lower lip. “Saan kaba nahihirapan, hmm? Baka may maitulong ako sa’yo, I remember some of it.” I self-taught myself years ago. Without their knowledge, nag-simula ’yon noong isinama ako ni Papa sa kaniyang opisina at may mga nag-OJT sa kaniyang kompanya. Hanggang sa nalaman nila ni Mama na interesado ako sa pag papatakbo ng farm. But I didn’t take ABM when I was in senior high. Na ikinagulat nila Papa dahil inisip na nila noon plano kong mag-trabaho sa farm niya.

“’Wag mo turuan, Ate! Babaero kasi kaya hindi focus—”

“Tanga!” Mariing mura ni Hugo kay Sergio na humalakhak ng malakas.

“Hugo! Sergio!” Suway ni Papa. “Mga bunganga niyo!” Hugo apologized for his behavior.

“Uuwi naman ako sa bakasyon. Tutulungan kita, if you want, Hugo. And besides, mag-stay na ako riyan after vacation. I’ll continue my studies there!” I chuckled.

Tumayo ako at tumungo sa aking study table upang itabi ang mga gamit ko dahil ina-antok na rin ako.

“Huh?! Bakit hindi mo pa tapusin diyan, Ate Cian? Bored ka na ba riyan sa Manila? Ayaw mo na riyan? Kuryusong tanong ni Sergio kaya ngumuso ako. No, Sergio. I just felt… that I am not safe here anymore.

“I just want to go home. Ayaw mo na ba akong umuwi, ha?” Ingos ko kaya agad siyang umalma, natatawa.

“Balik mo na phone kina Mama, I’ll talk to them.” Agad naman niya akong sinunod at ibinalik ang phone kay Mama. We talked for a while, reminiscing.

Natahimik lang sila nang mag-salita si Lola… Evelyn. Agad na akong nagpaalam kay Mama at pinatay ang tawag nang hindi hinihintay ang kaniyang tugon.

I tossed and turned in bed after hanging up the phone. The sudden mention of Lola Evelyn’s voice still left a bitter taste in my mouth, but the thought of going home—back to Bicol, away from the looming trauma here in Manila—brought a quiet wave of relief.

I wrote the courses for the second semester starting next week on my daily planner notebook:

• Building and enhancing new literacies across the curriculum
• Curriculum and assessment for physical education and health education
• Research 1
• Applied motor control and learning of exercise, sports, and dance
• Coordinated school health program
• World literature
• Environmental science

“Ganda ng penmanship, ah?” puna ni Serena na pinapanood ang ginagawa ko.

I clearly remembered their reaction when they found out that I was molested by Sir Avellana. I couldn’t keep it a secret for too long; I just waited for my mental health to be at peace. Lalo pa at sa tuwing may mga lalaking lumalapit sa akin o hinahawakan ako ay bigla akong natataranta at nababahala.

Napapansin nila ’yon at naguguluhan sila kung bakit gano’n na lang ang reaksyon ko. Vienne kept her mouth shut. She respected me and waited for me to tell them the reason—hindi niya ako pinangunahan. Hirap na hirap akong dedmahin ang nangyari. Ang hirap… kalimutan.

“Mas maganda ako, loka ka,” sagot ko.

“Bitch…” Ngiwi niya bago hinawi ang kaniyang bangs.

“Huwag umimik ang walang pasalubong,” tuya ko kaya tumalim ang mga mata niya. Umangat ang sulok ng labi ko. She minded her own business, so I averted my eyes.

My eyesight concentrated on my planner. I remember feeling guilty for being okay with it while telling them. Serena cried because of anger and disappointment. Cleo and Seanie were left speechless and shocked, while Vienne was there to support me emotionally. I understand them; I kept it a secret for too long.

Humigpit ang hawak ko sa ballpen.

Sir Avellana…

I remembered staring up at him—my predator—while he was on top of me, feasting on my skin and chest as he dry-humped above my bare stomach. I whimpered all through it and begged him to stop. He covered my mouth with his big hand to stop me from begging. I hoped someone would barge inside the locker room and stop him. But my heart sank, slowly giving up and feeling defeated since he locked the door; no one would actually notice. His merciless dry hump as he nibbled my chest, leaving red marks on my skin, gave me the most traumatic experience of my entire life.

There was a very brief moment of relief when Eros yanked him off me and the cold air touched my chest before I lost consciousness. For a month, I felt like I had lost all control over my life. Even the most basic decisions felt difficult to make just to get that memory out of my mind and forget that situation. I felt invaded—like everyone knew that I was molested or could tell just by looking at me. I felt afraid of everything and worried about carrying that fear for the rest of my life.

Sir Avellana did things he knew I would not have willingly done. I didn’t want that to happen at all. That memory randomly hits me, and I break down fucking randomly. Nandidiri rin ako sa sarili ko; I voluntarily went with him all because he said he had my phone.

The details of how it happened are so painful to think about that I don’t even admit them to myself. The guilt of “I should have done this and that so it wouldn’t have happened” haunted me. I should’ve said that he could just get my phone inside the locker without me going with him, since I was in a hurry because my last class was about to start.

For a month, I couldn’t look at a male; I was just forcing myself to socialize with… men. It was so sudden. They all felt like smiling monsters, even my male friends. I felt angry at any girl standing beside them. I always thought that they were evil, just pretending to be nice. The way it flipped my mind in a completely unpredictable direction was so weird. It wasn’t me.

I was so broken and messed up inside that it felt like I was permanently damaged emotionally. My entire filter of the world, myself, and human beings was flipped in chaos. It was indeed my most traumatic experience.

Yet somehow, being nice to myself, comforting myself, sitting with myself, and being my own friend through this helped me majorly to get over it completely.

“You really didn’t have to go back to your hometown, Reese. Why don’t you just press charges against Sir Avellana? This is because of him, right?” Nagtatampong umiwas ng tingin sa akin si Serena habang papatungo kami sa cafeteria.

It was quite odd for them to be this quiet after I told them my plans for this summer. Huminga ako nang malalim at binalingan sina Cleo na malungkot ang hitsurang nakakapit sa braso ng kaniyang boyfriend—kalmado man ngunit basang-basa ko ang kabiguan at pagtatampo sa kaniyang mga mata.

Press charges? That would just create chaos if my family found out! They wouldn’t understand my situation if I told them about how toxic my relatives are. The last thing I want right now is another problem; I don’t want to be a nuisance.

“Serena, I told you. Ayos na ako. Isa pa, hindi naman na siya nagpakita sa akin,” tukoy ko kay Sir Avellana.

I was still aware of my surroundings. I stopped going out with my friends to party, at bihira na lang din ako lumabas ng apartment. Naiintindihan naman nila ang sitwasyon ko pero… hindi nila maiwasang magtampo. I couldn’t help but feel bad.

Vienne licked her lips. “Will you come back though? Are you sure that you’re going back to Bicol and not finishing your studies here?” she asked softly.

I gave them a reassuring smile and nodded my head. The probability of me coming back here to Manila was high.

As my usual habit, tumungo ako sa library upang ubusin ang oras dahil vacant ko. Lumipat ako sa ibang aisle dahil puro na lang romance ang binabasa ko—nakakasawa rin.

Namataan ko ’yong babaeng nabundol ko nang papalabas ako ng banyo kaya umukit ang ngisi sa aking bibig. Lumakad ako papalapit sa kaniya. I am a bit taller than her.

“Hi,” I greeted.

She flinched. She was so engrossed with what she was reading that she didn’t notice my presence beside her. Gusto ko lang ulit humingi ng pasensya sa kaniya dahil nakita kong nasaktan siya. Kaya nga ramdam kong sumunod ang iritadong mga mata nung kaibigan niya sa akin, na kaklase pala ni Vienne.

Lutang na lutang ako no’ng araw na ’yon kaya parang hindi sincere at nagmamadali pa ako. Gosh, cellphone ’yon, eh! Sinong hindi kakabahan?

Unlike the last time I saw her—barefaced with glasses—she was now fully glam. Her long, straight brown hair was now curled at the ends. Ang ganda niya! Shucks! She looked like one of those Korean Idols with chinky eyes that Vienne idolized for years. At masasabi kong may talento siya sa paggamit ng kolorete sa mukha. Jusko, lip tint, Johnson’s baby powder, at mascara lang ang kaya kong gamitin sa mukha ko!

“H-Hello!” Her soft tone and shy voice filled my ears. Ang hinhin naman nito. Bagay kaya sa akin ang mahinhin? Try ko nga minsan! Eme.

“Do you remember me? Ah, ako ’yong nakabunggo sa ’yo last time. Gusto ko lang ulit humingi ng pasensya.”

Namilog ang mga mata niya at dalawang beses na tumango nang mabagal. “Of course! And ayos lang talaga.” She then smiled in a friendly way, though ramdam ko pa rin na nahihiya siya. Bumaba ang mga mata ko sa librong hawak niya bago dumako sa kaniyang ID lace. Oh? A Business Management student.

“Noelle,” basa ko sa pangalan niya bago umangat ang mga mata ko sa kaniyang mukha. I offered my hand for a handshake. “I’m Reese, by the way.”

Tinanggap niya ang kamay ko. We exchanged socials. Her Instagram feed didn’t have many pictures, and she only had a few friends on Facebook. Her accounts were locked and private; I could already tell that she’s an introvert.

“Uh, Ate Serena, ako na po—”

“No, it’s okay, Sergio! Hindi naman siya mabigat. This is the least that I can do to help,” ngisi ni Serena sa kapatid kong si Sergio na pinipigilan siyang magbuhat ng mga gamit ko. Their eyes locked, not blinking.

They arrived at our apartment around twelve midnight. Kaya wala kaming ginawa ni Serena kung hindi mag-bonding sa salas at manood ng TV habang hinihintay sila. Ang bilis nga nila! Instead of seven hours of travel, six hours lang or even less. Papa said they took the expressway route for less traffic, at wala naman daw masyadong traffic sa Atimonan. May sinasabi sila kaninang zigzag road—I remembered that road, but that was three years ago.

My family knows Serena as my best friend and has talked to her before. Minsan kasi ay nakikisapaw itong si Serena sa tuwing nakakavideo call ko ang pamilya ko. Papansin lang, eme.

Sisitahin ko nga mamaya si Cairo dahil sa pagiging rude nito kay Serena. Paano ba naman kasi, pinanggigilan ni Serena ang pisngi nito nang makita siya. I couldn’t blame her; she’s the youngest in their family. Palagi niyang sinasabi sa amin na nakakasawa raw maging bunso. Aba, paano pa kaming mga panganay? Haler! But I loved the fact that she treated my half-brothers as her little brothers too.

Hindi ko tuloy maiwasang malungkot dahil ngayon na ang uwi ko. Ang bilis ng panahon. I did so well in school that I didn’t have time to have fun with my friends. Takot pa rin akong lumabas ng bahay at gumala; hanggang mall lang kami at hindi rin tumatagal, umuuwi agad.

Kinamot ni Sergio ang kaniyang batok at tumango na lang bago binuhat ang isa sa mga mabibigat na maleta. Nang mailagay na namin lahat ng gamit ko sa loob ng SUV, pinagpagan ko ang aking mga kamay. Bumaling ako kay Papa na kausap si Lola Germana. Malungkot ang hitsura ng matanda habang nakamasid sa akin habang nag-uusap sila ni Papa.

I gave her a sweet smile. Napalapit na rin ako sa kaniya at talagang napakabait niya. She treated me and Serena like her own grandchildren. My heart swelled with happiness.

“Iyong promise mo, ha? Babalik ka, you bitch…” bulong sa akin ni Serena na naniningkit ang mga matang nambabanta kaya natawa ako at tumango. She looked dead serious, and my smile faded.

Humarap siya sa akin. Her lips trembled as tears threatened the corners of her eyes. I held her hands, which felt cold against mine, and squeezed them. Suminghap ako. Nanuyot ang lalamunan ko bago huminga nang malalim.

“I will be back, bitch. Don’t forget that I will always be your sister.”

Her face frowned and she pouted her lips. She burst into tears, and my heart hurt when she sobbed continuously, her nose scrunching. I pulled her into a tight hug and caressed her hair as tears streamed down my cheeks as well. Gosh, I will miss her! I will miss my friends so much!

Sa gitna ng biyahe ay tumawag sa akin si Sophia na hindi na makapaghintay na makita ako. Inaaya na agad akong mamasyal sa Daet!

“May bagong girlfriend na si David…” Dinig na dinig ko ang pang-aasar sa tono niya.

Kumunot ang noo ko. Umirap ako. And?

“So? Friends na lang kami ni David, Phia. Punyeta ka!”

Nahiya ako nang sinulyapan ako ni Papa sa rearview mirror. Gosh, your mouth kasi, Reese! Wala naman siyang sinabi at ngumiti lang, samantalang sumimangot si Sergio—iniisip atang papagalitan ako. Aba, I am old enough to curse!

Sophia chuckled crazily on the other line. Tuwang-tuwa si Matet! Tampalin ko ang noo niyang malapad at mawalak diyan, eh.

A notification on Instagram popped up at the top of my screen. It was Eros. Oh, right! Uuwi rin siya ng Bicol ngayong bakasyon. I responded to his messages and told him that we were already hitting the road. Bukas pa ang biyahe niya and he wanted to meet me in Bicol.

Hala? Inaaya ako ni crush mag-meet? Anong gagawin namin? Netflix and chill sa bahay nila? Eme.

Honestly, consistent pa rin ang pag-uusap naming dalawa pero bihira ko na lang siya makita sa school. I was so busy for the past couple of months because of studying, and he was probably busy with his studies too.

Kinusot ko ang mga mata ko nang maalimpungatan ako sa gitna ng biyahe. Nakaramdam ako ng pangangalay sa aking balikat, na parang may mabigat na nakadagan. Bumaling ako kay Cairo na nasa tabi ko na at nakapahinga ang ulo sa aking balikat. A small smile etched on my lips as I lifted my left hand and touched his straight nose. Kanina ayaw dumikit sa akin… tapos ngayon?

Gusto kong matawa dahil kanina nang makita niya ako, grabe ang reklamo niya nang yakapin ko siya nang mahigpit at halikan sa pisngi. He said he was already a teenager! Hiyang-hiya siya sa akin nang sabihin ko sa kaniya na I was the one who took care of him when he got circumcised when he was seven. Dedma.

Pinagmasdan ko ang mukha ng aking kapatid na mahimbing na natutulog. His long eyelashes further defined his handsome features. His bone structure showed that he’s a true-blooded Salcedo.

Hinaplos ko ang kaniyang pisngi bago ko sinuklay nang marahan ang kaniyang malambot na buhok. Kumikinang ang kaniyang morenong balat sa tuwing natatamaan ng maliwanag na buwan. Anong oras na ba? Ilang oras na ba akong tulog? Sa Taguig pa lang ay dinalaw na ako ng antok habang nakikinig ng music kaya hindi na ako nakakain ng dinner.

Papa was driving while talking to Sergio, who was seated in the passenger seat. I listened to their conversation—they were talking about Hugo.

Hindi kasama sina Mama at si Hugo. I was still wondering why they didn’t come with Papa and my brothers. Hugo decided to just stay home and be with our mother, and they weren’t even telling me the reason why! I was expecting to see them all, honestly.

Naramdaman kong mas siniksik pa ni Cairo ang kaniyang sarili sa akin kaya tinapik-tapik ko ang kaniyang pisngi sabay sundot nang mahina. I planted a soft kiss on his forehead. His face contorted, but then he eventually relaxed again. Halos kasing-tangkad ko na siya ngayon, samantalang hanggang kili-kili ko lang siya noon. He’s growing up too fast. I just hope he’s not giving Mama and Papa a hard time. He’s a very hyper kid and a hard-headed little boy. Matalino pero tamad.

“Babaero ako no’ng kabataan ko, na namana ng Kuya Hugo mo,” kuwento ni Papa na ikinatawa ni Sergio.

“What if he got his girlfriend pregnant, Pa? I’m worried.” Why would he tell those things to Papa? Hmm, boys’ talk, huh?

“He has a girlfriend?” interesadong tanong ni Papa. “So he does girlfriends now?”

“He’s not telling you?” Sergio asked. “Si Tillie, Pa. Anak ni Mayor Ferrer.”

“No,” Papa chuckled lowly. “I’m sure your brother knows what he’s doing. At least he’s not playing with girls anymore, right? Lalo na at anak ni Alvin ’yon.”

Gumalaw si Cairo at mahinang umungot. Umalis siya sa pagkakahilig sa balikat ko. Sa namumungay na mga mata niya ay tumingin siya sa akin.

“Oh? Tulog ka pa,” I teased.

His eyes widened. He quickly moved away from me and looked away, clearing his throat. Binata na nga!

“Kanina ka pa gising, Ate?” dedma niyang tanong bago siya umayos ng upo, hindi pa rin makatingin sa akin. His cheeks were pink. He was blushing!

“Oh? Gising na pala kayo? May Jollibee riyan, Cian, kung gutom ka na. Hindi ka na namin ginising kanina dahil mahimbing na ang tulog mo.” Sumulyap si Papa sa rearview mirror at sumenyas kay Cairo. “Cairo, feed your Ate.”

Agad na kumilos ang kapatid ko. Pinindot niya ang ilaw sa ceiling ng SUV. Bahagya akong nasilaw sa liwanag.

“Ako na—”

Umiling si Cairo sa akin at inunahan na akong kumilos kaya hinayaan ko na lang siya.

“What time is it?” I asked, kinakapa ang phone ko sa bulsa ng aking skirt. Nahulog ata sa gilid ng upuan ang phone ko.

“Four in the morning,” Sergio answered in his deep baritone voice. Pinagmamasdan ko si Cairo na inaabot ang plastik ng Jollibee.

“Nasa Imee na tayo,” anunsyo ni Papa.

“Imee?”

“Between Pagbilao and Atimonan, the old zigzag road,” ani Papa kaya sumulyap ako sa bintana.

“Why is it called Imee?” I asked curiously.

Papa chuckled. “I don’t know, Cian. I wasn’t born here,” he joked. He glanced through the rearview mirror and winked at me playfully. I rolled my eyes.

“Isn’t this the road that is related to the Marcos family?” tanong ni Sergio.

“How so?” kunot-noo kong tanong. I am really not good at History, maliban na lang sa buhay ni Jose Rizal. We even studied Noli Me Tangere and El Filibusterismo—saulong-saulo ko na!

“Just what I heard.” Bahagya niyang inirecline ang kaniyang upuan. Pinahinga niya ang kaniyang dalawang kamay sa likod ng kaniyang ulo habang mataman na nakamasid sa daan sa labas ng bintana.

“Madadaanan ulit natin, Papa, ’yong mga nanghihingi ng money?” tanong ni Cairo.

I uttered my thanks to him when he handed me my food. He smiled cutely at me.

“Hindi ba ’yon illegal?” Sergio grimaced.

“Hindi ’yon illegal. Binabantayan nila ’yon. Choice mo naman kung magbibigay ka o hindi sa huli,” mahinahon na sabi ni Papa.

Hinayaan ko na lang silang mag-usap dahil kumakalam na ang sikmura ko. I started eating my food as Sergio cracked up some jokes again. I almost choked on the Jolly Spaghetti because of how funny he was. He didn’t change a single bit except physically. Iba talaga ang humor ng katawan niya!

“May girlfriend na si Hugo?” balik ko sa topic nila kanina habang inililigpit ang aking pinagkainan.

Sergio smirked at me and nodded his head coolly.

“Eh ikaw? May girlfriend ka na ba?” Tinaasan ko siya ng kilay.

“Wala pa… sa ngayon,” he shrugged his shoulders.

“Hindi ba’t kaklase mo ang Kuya ni Tillie, Cian?” sulyap ni Papa sa akin.

Tumango ako. “Si Amado. No’ng grade school sa St. John Academy.”

Good times…

“Do you wanna visit your school? I’m sure Sister Yolly misses you.”

“Of course! I miss all the sisters in St. John!”

Nang makalagpas na kami sa zigzag road ay itinabi ni Papa ang sasakyan sa gilid ng kalsada. Malayo-layo na nga ang kaniyang biniyahe kaya ang inisip ko ay magpapahinga muna siya, pero nagulat ako nang makipag-switch siya kay Sergio. I didn’t know that Sergio could drive! Gosh, naunahan pa ako!

He even eyed the side mirror and his back before he hit the road when there was no sign of vehicles behind us. I was shocked at how smooth his driving skills were. Usually, kinakabahan ako kapag hindi ako sanay sa driver—nahihilo ako, gano’n. I would end up feeling nauseous.

Ni hindi na siya ginagabayan pa ni Papa na relax lang na nakaupo sa passenger seat. Papa was making calls this time, so we had to stay silent, lalo na at seryoso ang kaniyang tono. Kahit madaling araw, he was working. I smiled.

“Sa plantation?” I heard him ask.

I felt Cairo’s warmth beside me. Binalingan ko siya at ngumiti. He was looking outside the window, eyes squinting like he was looking at something that caught his attention.

“Do you know the myth of the mermaid here, Ate Cian?” tanong niya sa mahinang boses at itinuro ang bulto ng sirena na nakaupo sa bato. The untamed waves raged in the sea and splashed against the statue of the mermaid, like she was calling those waves to her. It reminded me so much of The Little Mermaid.

“No, I don’t. Do you know the myth of it?” nakangiti kong tanong habang tinitingnan ang statue ng sirena na nasa malaking bato.

“You’re not gonna like it…” he whispered deeply.

My forehead creased. “Huh? What do you mean?”

Umayos siya ng upo sa tabi ko. His lips were pursed. “It’s a sad story…”

“Then… what is it?” Curiosity hit me as I glanced at the sculpture of the mermaid once more, hanggang sa nalagpasan na namin ’yon kaya tumingin ako sa kapatid kong seryosong nakatingin sa akin.

“There were fishermen… who got caught in the middle of a typhoon. Their families got worried sick, thinking that they wouldn’t survive the storm. But a miracle happened—all of the fishermen who went to the mid-sea survived—”

“How is this sad—” He cut me off.

“Except for one. Hindi makita ang kaniyang katawan nang humigit isang linggo kaya ipinagluksa na siya ng kaniyang pamilya. But after that week, the fisherman came back to his family, well and alive. The people couldn’t believe it…”

I gasped lowly.

“Ikinuwento niya sa mga ito na iniligtas siya ng sirena no’ng gabing ’yon. The people didn’t believe him; they thought he was crazy for making up stories like that. But the fisherman didn’t falter. Still, they did not believe in him.” He smiled a little. “The mermaid and the fisherman kept on seeing each other sa mabatong parte ng dagat. Binigyan siya ng sirena ng suklay na ginto. The man just had to dip the golden brush into the ocean to call her.”

“Did they fall in love with each other?” I asked softly.

Tinitigan niya lang ako at hindi sumagot.

“A tragedy happened once more to the small village near the shore… they got attacked by Moro pirates. The fisherman went missing after the attack…”

Napatakip ako sa aking bibig at namilog ang aking mga mata. Oh gosh!

“Hindi nila alam kung ano ang nangyari sa lalaki. May nagsasabi na namatay ang mangingisda sa pag-atake nung mga pirata, some say that he moved to another town and found his love there… but another story goes around that he turned into a mermaid…”

“What…” I whispered, confused.

“Years had passed after the tragedy… the locals—the people who lived near the shore—kept seeing a beautiful woman sitting on a big rock, staring at the mountain of Atimonan.”

“Kung saan nakalagay ang statue?” I speculated.

He nodded his head and continued. “At sa tuwing lalapitan ng mga tao ang babaeng nakaupo sa bato, tatalon ito bigla sa dagat at mawawala na parang bula. People had a hunch that she was the woman… the mermaid the fisherman was talking about years ago.”

“No one really figured out what happened to the fisherman… if he was killed back then by the attack or he… went to be with the mermaid. Or he moved to another town…” Nalungkot ang kaniyang mukha. “The mermaid kept on coming back to the rock as if… she was waiting for someone… kaya pinagawan siya ng rebulto sa batong ’yon.”

“She fell in love with the fisherman?” I asked again.

“Probably. Maybe they did fall in love with each other.” Isinandal na niya ang kaniyang ulo sa aking balikat at pumikit habang nakahalukipkip. He chuckled lazily. “Do you believe in it, Ate?”

Napailing na lang ako at tumingin sa dagat sa labas. Maybe the mermaid killed the man? Urrr. I don’t know. It’s just a myth after all… sometimes they’re not real, they’re just made up by people.

“I believe… in… it…” he said drowsily before he slowly shut his eyes tight.

Isinandal ko na lang ang pisngi ko sa ulo ni Cairo na mahina nang humihilik.

“Daan tayo sa Hillside, Pa? Pasalubong kina Mama,” Sergio suggested.

My eyes twinkled. Oh my gosh! Ang tagal ko nang hindi nakakain sa Hillside!

“Alright, i-celebrate na rin natin ang pag-uwi ng Ate mo after three long years.” Nilingon ako ni Papa at ngumiti. Humaba ang nguso niya kay Cairo na tulog sa aking balikat kaya mahina akong natawa at hinaplos ang pisngi ng kapatid ko.

“Ganyan ba ang binata?” natatawang tanong ni Sergio.

“Shhh…” Inirapan ko siya at hinaplos ang pisngi ni Cairo.

Humihikab ako habang nakaupo sa isa sa mga cottage ng Hills and Garden sa labas. Katabi ko si Cairo na tulala. Sina Papa at Sergio na lang ang pumasok sa loob para mag-order. Ayaw kong matakam sa mga taong kumakain sa loob, lalo na at nakikita ko ang palabok na kinakain ng ibang customers. They have the best palabok! I swear to God! Ito ang palagi kong hinahanap-hanap sa Manila na hindi ko makita.

Natanaw kong lumabas si Sergio at sinenyasan kami ni Cairo na lumapit. Hinatak ko ang kapatid ko na hindi naman pumalag at hinayaan akong hilahin siya.

“Gusto niyo bang kumain dito—”

Agad akong umiling. “Sa bahay na lang. But did you get me a mango shake?”

“Yeah.”

“Ate Cian?” A soft voice of a girl filled my ears behind me.

I turned around, just to see a beautiful girl who was very familiar to me. Her father was behind her, with bodyguards around, of course.

“Tillie?” I smiled sweetly at her and waved my hand.

Lumiwanag ang mukha ni Tillie at mabilis na lumapit sa akin at niyakap ako. Nakasunod ang kaniyang tatay na nakangiti sa amin. I tapped her back and chuckled.

“Kailan ka umuwi, Ate Cian? Ang ganda-ganda mo na!” Malambing ang kaniyang boses—sobrang hinhin at mabini kung kumilos! Malaman ko lang talaga na niloloko lang siya ng kapatid ko ay talagang ibibitin ko patiwarik si Hugo. Mamaya ay lagot talaga sa akin ang lalaking ’yon dahil hindi siya sumama! Na-backstab tuloy siya ng kakambal niya, eme.

This girl is very sweet, smart, and well-mannered. Ang alam ko ay palagi itong sumasali sa mga beauty contest at sagala no’ng nandito pa ako sa Bicol. Dapat pala sumali rin ako, baka ako pa ang nakatalo sa kaniya. Hindi ba?

“Kanina lang,” I pinched her right cheek. “Si Kuya mo?”

“Nasa bahay po, he’s always playing computer games.” She shook her head, rolled her eyes playfully, and chuckled.

Sinubukang magmano nina Sergio at Cairo kay Mayor na natawa lang at hinaplos ang kanilang buhok. Pinasadahan ako ni Tito Alvin ng tingin mula ulo hanggang paa.

“Hindi pa ako matanda, huwag kayo magmano,” he joked, making us laugh. “Mukhang may dalaga na kayo, ang gandang bata,” puri niya kaya nahiya ako at lumapit na rin upang magmano. But I was shocked when he pulled me into a quick hug.

“Kumusta ka na, Cian? Ang laki na ng ipinagbago mo! Ipinakita sa akin ni Amado ang litrato mo sa Facebook. Nagsisisi raw siya na binully ka niya noon.” Bumaling siya sa mga bumati sa kaniya at matamis siyang ngumiti sa mga ito, greeting back with genuine respect.

Deputa ka, Amado! Stalker ka na pala?

“Bata pa naman po kami noon,” tawa ko. Na-miss ko tuloy siya. We got closer no’ng mag-high school kami, and he ended up being my friend during senior high school. Bigla siyang bumait sa akin! Honestly, naiintindihan ko naman since bata pa siya nung binully niya ako ng kaniyang mga kaibigan—hindi pa niya naiintindihan ang rainbow community noon.

“Kids,” I heard Papa call. “Oh, Alvin?”

Gumilid kami dahil nahaharangan na namin ang entrance—nakakahiya naman, ’di ba? Nag-bro hug sina Papa at Tito Alvin habang masayang nagkakamustahan. Pumamaywang silang dalawa habang ikinukuwento ang mga naging buhay nila no’ng sila’y mga binata pa lang.

Kinalabit ko ang impis na tiyan ni Tillie at bumulong. Ang sexy talaga ng batang ito! Kainggit! Bagay sa kaniya kahit anong klaseng damit man ang suotin.

“I heard you and Hugo are in a relationship?”

Her eyes widened. Agad pumula ang kaniyang mga pisngi at kinagat ang pang-ibabang labi. Dahan-dahan siyang tumango.

“O-Opo, Ate… p-pero hindi pa po kami legal kina Daddy… at kay… T-Tito Efren…” aniya sa mahinang boses kaya naman natawa ako.

“Kailan niyo balak sabihin?”

She heaved a deep sigh. “Hindi ko pa alam, Ate. F-For sure… Mommy and Daddy will not support our relationship. They know him… as a playboy… ayaw nila sa lalaking… gano’n…”

“I understand…” I whispered and squeezed her hand. “Sabihin mo lang sa akin kapag ginago ka ng kapatid ko, ah? Ako mismo ang bubugbog sa kaniya,” I assured her.

Her cheeks flushed and she slowly nodded her head.

“H-Hindi naman siya gago, Ate… in fact… he’s really sweet…” Her eyes twinkled.

Hay naku! Kung alam niya lang! Sweet talaga ang kapatid kong ’yon sa mga nagiging girlfriends nito kahit hindi naman niya sineseryoso!

“Ah, babalikan na lang namin ang mga inorder dahil may pinapabili sa akin si Misis,” ani Papa. “At kakauwi lang din ng panganay ko,” sabay lahad niya sa akin kaya sinulyapan ako ni Tito Alvin na nginisihan ako.

“Kakain muna kami ni Tillie bago tumungo sa Talobatib. Susunduin namin ang Mommy niya.”

Tumango si Papa at nilingon kami. “Sergio, dumaan muna tayo sa palengke. May pinapabili ang Mama mo sa akin na kung anong isda ’yon.” Umiling siya, namomoroblema ang hitsura. Bakit? Anong meron?

Sergio whistled. He played with the key fob of our SUV. Tumingin siya sa amin ni Tillie nang ilang sandali bago niya binuksan ang makina ng sasakyan at sumandal roon.

“Buti hindi ka sa kanila nalilito, Tillie,” sabi ko habang pinapanood si Sergio na pinapalamig muna ang aircon ng sasakyan.

“It’s not that hard to know who’s who, Ate Cian. Hugo and Sergio may look alike, but they have distinctive personalities,” aniya habang nakamasid din kay Sergio na nakasandal sa SUV habang nasa loob ng bulsa ang mga kamay.

“Cairo, Cian, let’s go,” anyaya ni Papa kaya muli kaming nagyakapan ni Tillie bago kami umalis. We bid our goodbyes to them. Pumasok na sila ni Tito Alvin sa loob ng Hills and Garden kasama ang mga bodyguard nila.

“Lagot ako nito sa Mama niyo kapag wala akong nabiling isda na gusto niya. Grabe talaga ang mga bu—” sabi ni Papa habang papasok kami sa masikip na daan ng palengke.

Malakas na tumikhim si Sergio kaya natigilan si Papa bago sila nagkatinginan. Pinanlalakihan siya ng mga mata ng kapatid ko kaya kumunot ang noo ko. Napapamura na lang si Sergio dahil hindi niya alam kung paano makakadaan; medyo crowded ang palengke.

I fished out my phone and turned it on. “Sergio, i-park mo na lang diyan sa may tabi. ’Wag mo na ipasok nang todo, nandiyan naman na, oh!” Turo ko sa loob ng wet market. Ang dami na ring tao kahit na maaga pa.

Sinunod niya ang utos ko at dahang-dahang inatras ang sasakyan. Pumarada siya sa gilid ng kalye kaya lumabas na kami ni Papa habang dina-dial ko si Mama.

Ibinaba ni Sergio ang salamin niya. “Sasama pa ba kami ni Cairo?” tanong niya kay Papa.

“I don’t want to…” Mariing umiling si Cairo at humalukipkip. He frowned at Sergio, who gave him a stern look. His lips pursed; he was about to scold our little brother, but I butted in.

“Kaya na namin ni Papa. Dito na lang kayong dalawa. And don’t fight! Pag-uuntugin ko kayong dalawa riyan,” banta ko sa dalawa na inungusan lang ako. Aba, kung itiwarik ko kaya sila?!

Nakasunod lang ako kay Papa na nagtatanong sa mga tindera, tinitingnan ang iba’t ibang klase ng isda. These are delicacies—mga isdang luto na at binabad. Ano ba kasi ang pinapabili ni Mama? And as far as I know, my mother hates dried fish. Hindi naman sa ayaw niya, pero hindi siya mahilig kumain nito.

May mga kalalakihan na lumapit sa tindera, at mukhang anak niya ang isa sa kanila. They were showing off their upper bodies—tanging jersey shorts lang ang suot at pawisan ang mga ito. Asim, eme!

“Nasaan si Deo?” narinig kong tanong ng isa sa mga kasamahan nito.

“Nandun, bumibili ng burger.” Their thick Bicolano accent was so familiar to me.

“Ilang kilo, Ser?” tanong ng tindera kay Papa na minamasid-masid pa ang ibang paninda niya.

“Ma, pahingi akong pera,” paalam ng isang lalaki na kumakamot sa pisngi. Agad siyang sinuway ng tindera kaya sumimangot ang binata at tumahimik na lang muna sa tabi.

“Dalawang kilo po,” sabi ni Papa.

I tucked the strands of my hair behind my ear and wandered my eyes around the wet market.

“Ano raw bang pinapabili ni Mama?” I asked him curiously, wrapping my hand around his arm.

“Dried Espada fish,” he answered. “She must’ve been craving it. Your mother is now a month pre—” He cleared his throat, not finishing his sentence. “I mean, she just wanted to try these,” tawa niya habang inaabot ang bayad sa tindera nang sabihin nito kung magkano. Nilingon niya ako at kinindatan.

What? Mama was craving Dried Espada fish?

Kumunot ang noo ko. “A month what?”

“Nothing,” he grinned at me. Ngumiwi ako sa kaniya.

“Ay, Ser? Wala ho ba kayong barya? Kahit limang daan lang ho?” Kamot ni Ateng tindera sa kaniyang ulo nang makita ang pambayad ni Papa.

“Naku, wala po!” iling ni Papa at ngumiwi. Agad namang tinawag ng tindera ang kaniyang anak na nanghihingi ng pera at inutusan itong pabaryahan ang pera. Lumiwanag naman ang mukha ng binatilyo dahil pinakukuha siya ng singkuwenta pesos kapag napapalitan ang pera.

“Gosh, Pa! You’re so unprofessional and unethical! Dapat may dala kang barya! Umaga pa lang, oh!” sita ko rito.

Mas lumakas ang tawa niya kaya napatingin sa amin ang mga binatilyo. Nagtama ang mga mata namin nung isa na tumaas ang sulok ng labi. He licked his lower lip.

My left brow arched at him. Tinitingin-tingin nito? Tusukin ko mata niya, eh. Eme.

Akala ko ay matitinag siya nang bigyan ko siya ng mataray na tingin, pero mukhang inisip pa nito na interesado ako sa kaniya dahil hinaplos pa niya ang kaniyang abs sa tiyan.

What the?! Ew! Ang jologs!

Kabanata 8

May ibinulong siya sa kaniyang katabi bago ako muling pinasadahan ng tingin mula ulo hanggang paa. My lips twisted in utter disgust.

Bahagya kong ipinilig ang aking ulo sa gilid.

May dalawang dalagang babae rin sa gilid na nagbubulungan habang nakatingin sa akin, at kitang-kita ko kung paano bumaba ang kanilang nanghuhusgang mga mata sa aking skirt.

See? This is exactly what I was talking about. This is the reason why I don’t trust men around me anymore.

Deadma…

Agad silang umiwas ng tingin sa akin nang makitang nakatitig ako sa kanila kaya umirap ako. Bumaba tuloy ang tingin ko sa sarili kong suot. As far as I know, decent naman itong suot ko. My skirt isn’t even that short!

“Ganiyan ang mga tipo ni Boss Deo, ’di ba? ’Yung maganda, makinis, at maputi,” narinig kong sabi ng isa sa mga lalaki habang pabulong na sumipol. “Ang tagal naman niya! Tawagin mo, bilis!”

“Ganiyan din ang mga tipo ko…” malagkit akong tiningnan nung lalaking kanina pa nakatitig sa akin kaya mabilis kong iniwas ang tingin ko sa kanila.

Ano ba naman ’to… hindi ko alam kung maiinis ba ako sa pambabastos nila o matatawa dahil sa sobrang tigas ng kanilang pananalita at sa kapal ng mukha nila.

At sino ba ang Deo na tinutukoy nila? Parang iniidolo nila ang lalaking ’yon sa kamanyakan! Kanina ko pa naririnig na binabanggit nila ang pangalang ’yon.

Yucks! Mga jejemon! I could never!

“Eto na pala ang barya niyo, Ser,” tawag ng tindera kaya naputol ang pagmamaktol ko sa isip.

Mabilis akong humawak sa braso niya para sana makalayo na kami roon. Pero bago ko pa man siya maaya ay wala ako sa sariling bumaling sa pwesto ng mga jejemon at jologs na manyakis tapos walang modo.

“Mayaman ’yan, gago. Hindi ka papatulan niyan, pinagurado,” halakhak nung medyo malaman na lumapit sa dalawang manyakis niyang mga kaibigan, na may kasama ng lalaking kumakain ng burger. He’s new…

Unlike the rest of his jejemon friends, mestizo siya. Namumula ang kaniyang kutis dahil sa tindi ng init ng araw. Hindi ko napigilan ang sarili ko na tingnan ang katawan niya. He was also shirtless, revealing a faint line of hair running down below his navel. Aba? May karog na agad!

Aside from his handsome face—wait, handsome? I shrugged my shoulders as I looked up to check if he was actually good-looking. Okay, fine, I admit it. He’s really good-looking, with broad shoulders and just the right amount of muscle.

Pero parang ang asim niya?

Biglang nag-echo ang boses ni Vienne sa isip ko: I shouldn’t judge people based on their appearance. Don’t judge a book by its cover.

Whatever, supot. Kimi!

Naikumpara ko tuloy ang physique niya sa kapatid kong si Sergio—they had almost the exact same build. Baka ka-edaran lang ng mga jologs na ’to ang mga kapatid ko? Gosh! I could never imagine my brothers acting like them. Mga halatang basagulero at tambay—mga geng-geng dude na pariwara sa buhay. Bakit kaya nila sinasayang ang buhay nila? Hays.

Kumunot ang noo nung mestizo at tinanong kung sino ang pinag-uusapan nila. I’m here! Iyong pinagpapantasyahan ng mga kaibigan mo. Eme!

Nginuso ako nung lalakeng kanina pa ako minamanyak, and the guy eating a burger immediately locked eyes with me.

Natigilan ako. Wait… parang nakita ko na siya? Pero saan nga ba?

I knew I had seen him before, I just couldn’t remember where. His intimidating dark eyes seeped through my bones because of how intense they were. Bakit parang hinahalukay niya ang buong pagkatao ko? Jusko!

Hayaan na nga. He’s not that important anyway. Eme. “Kasama ang tatay, hindi mo mapopormahan ’yan, Jap,” sabi nung pinakamatangkad sa kanila na kulot ang buhok, payat, at may tattoo ng gagamba sa kaniyang tagiliran.

“Mga tipo mo, Deo!” halakhak nung malaman na lalake sabay tapik sa balikat nito.

Oh? Siya si Deo? Deo… as in Deodorant? Kimi. I bet they need deodorant; kahit medyo malayo sila sa pwesto ko, amoy na amoy ko na ang kaasiman nila. Charot!

And were they even whispering? May nalalaman pang palagay-lagay ng kamay sa tainga, dinig na dinig ko naman ang sinasabi nila.

“Ano naman, boy? Sa guwapo kong ’to? Tsk!” Umamba itong hahakbang papalapit sa akin ngunit may humarang na babaeng morena na halos labas na ang singit sa suot na pekpek shorts. She wrapped her arms around his nape and kissed him on the lips. Gusto kong matawa nang sumama ang timpla ni Intsik.

I put on my best resting bitch face, pretending I couldn’t hear a single word.

“Babylablab!” Callsign nila ’yon? Ang cringe… Ganito na rin pala ang mga babae sa Bicol? Kimi. Who am I to judge? I was born and raised here in Bicol anyway.

“Maraming salamat! Let’s go, anak,” sabi ni Papa sabay pasalamat sa tindera nang iabot ang sukli.

Isang beses kong pinasadahan ng tingin ang mga binatilyo, at nahuli ko na naman ang lalaking may madidilim na mata—si Deo—na nakatitig sa legs ko. Oh my gosh? Why was he staring at my beautiful, smooth, porcelain legs? Ew!

May mga babae na silang kasama na halatang jejemon girls, kabilang na ’yong humalik kay Intsik. Lumapit pa ang isang chararat sa kaniya para lumandi.

Inayos ko ang hawak sa braso ni Papa at dineadma na lang ang mga tingin ng mga jologs, lalo na nung kalbong Intsik na may hikaw sa dila at kilay. Mapusyaw ang kaniyang balat na halatang mestizong nababad sa araw. Guwapo naman sana… jologs nga lang. Sayang!

“Tangina! Tapos na tayo, hindi ba? Bitaw!” mura ni Intsik doon sa babae, pero tumalikod na kami ni Papa. Gusto ko pa sana malaman ang kasunod, pero naiinitan na ako at humahalimuyak na sa buhok ko ang amoy ng palengke. My Marites mode wasn’t activated today; I just really wanted to eat palabok.

Hindi naman ako ganun ka-arte sa amoy ng palengke, sakto lang. I just wanted to leave because people were giving me the creeps. Napa-ngiwi ako. What did I even do to get their damn attention? Parang bawat kilos ko, kasalanan! Hindi naman kita ang puwet ko, hindi naman kita ang cleavage ko, hapit lang ang shirt ko, at isa pa—nakatago naman ang putotoy ko!

Hindi pala nila alam ’yon. Ang tanga mo, Reese. Maganda ka nga, may birdie ka naman? Charot.

The two girls were judging my outfit earlier. Insecure much? Do they even know the word empowerment? Kaya hindi umuunlad ang Pilipinas—marami pa ring sarado ang utak. Kaya deadma tayo, mga sister!

“Akin na, Pa,” inilahad ko ang aking kamay para ako na ang magdala ng eco bag. “Ako na po.”

“Ako na, malansa ito,” nang-aasar niyang sabi na para bang diring-diri akong humawak ng malansa. I made a face, and he playfully ruffled my hair.

“Cian Reese Hatchell!”

Nahinto kami ni Papa nang may tumawag sa akin sa malakas na boses ng isang babae. How could I forget that voice? Nakakairita nga lang. Eme.

“Matet de Leon!” I greeted with a wide grin as I let go of Papa’s arm.

Her eyes widened and she squealed so loud that people turned to look. But that’s Sophia—wala siyang pake sa iisipin ng iba, deadma rin sa bashers katulad ko. Kaya nga kami naging best friends simula Elementary!

Napansin kong may mga kasama siyang kaibigan, and I smiled at them. Pamilyar ang iba, alam kong sa CNC sila nag-aral noon.

“Hayop ka! Nandito ka na pala! Tara na sa Daet! Now na!” malakas niyang sabi, walang ka-hiya-hiya kahit kailan. Iyong mga kasama na lang niya ang nahihiya sa inakto niya.

Papa chuckled beside me. Mukhang nakilala niya rin ang kaibigan ko noong Grade School sa St. John the Apostle Academy hanggang Junior High sa CNC. Lumipat kasi siya sa public school noong moving up dahil kinapos sila nang iwan sila ng tatay niyang seaman para sa mistress nito. Kudos to Tita Annette for working hard to put five kids through school until her online business boomed and their lifestyle improved.

Now it makes sense why I have man-hater tendencies. My father left me, I witnessed Sophia’s heartbreak when Tito Ando cheated, my best friend Serena in Manila keeps getting cheated on… and of course, what happened to me. I almost got raped by a predator.

Dinambahan ako ng yakap ni Sophia kaya muntik na kaming mabuwal sa semento. Agad naman siyang kumalas at lumapit kay Papa para magmano.

“Tito Efren! Kumusta po? Pwede ko po bang mahiram itong si Reese—”

“Phia!” suway ko sa lakas ng boses niya, pero nginitihan niya lang ako nang matamis. Walang hiya!

Her friends caught up. “Huy! Mahiya ka nga…” mahinang sita nung morenang hihigit sa braso ni Sophia habang nahihiyang nakangiti sa amin. I waved at her—I remembered seeing her at CNC, though I don’t remember her name.

“Ayos lang naman. Kayo? Kumusta si Mama mo at mga kapatid mo?” ngisi ni Papa.

“They’re fine po! Please, Tito! Pahiram muna kay Reese! Papa-Daet po kami ng mga kaibigan ko—aray!”

Kinurot ko siya sa tagiliran dahil sa lakas ng boses niya. Dine-deadma niya lang talaga ang mga tumitingin. Best friends nga talaga kami. I get her excitement, but still!

“Sa sunod na lang—”

“You promised!” She gave me puppy eyes. “Ihahatid naman kita sa inyo, and besides, I want you to meet my friends!” Nilingon niya ang mga kasama niyang medyo awkward na. Ma-eksena kasi talaga ang bruhang ’to!

Inirapan ko siya. “I did promise, pero hindi—”

“Wala! Tokis ka! Bilis na kasi, hindi naman kita papabayaan—”

“Kumalma ka nga—”

“Punyeta ka, beshie! Nag-pills ka na ’no? Shibuli-looking ka bago ka nagpa-Manila!” Walang sabi-sabi niyang hinawakan at pinisil ang kanang dede ko. Namilog ang mga mata ko. “May laman na, Reese! Mas malaki pa ’yang sa ’yo kaysa sa akin!”

I mentally face-palmed. Jusko! Gusto ko nang busalan ang bibig niya! Baka maisip ni Papa na squammy ako rito sa Bicol!

“Tang ina ka! Hinaan mo nga ang boses mo!” iritado kong suway. I forgot to filter my mouth.

Malakas siyang tumili at niyakap ako nang mahigpit habang tumatalon-talon. Alam kong narinig ni Papa ang pagmumura ko, pero lumalabas ang pagiging squammy ko nang wala sa oras dahil sa babaeng ’to!

“You two should catch up,” Papa smiled gently. “Babalikan na namin ang mga pagkain sa Hillside. I guess Sophia wants to bond with you?”

I pouted, about to decline, but Sophia answered first. “Sige, Tito! Ihahatid ko na lang siya mamaya!”

Natawa si Papa at tumango bago tumalikod. Pinigilan ko siya agad. “Pa, no! Just wait for me inside the car! I’ll come with you!”

“No, Tito! Isasama ko siya!” Sophia yanked my arm so hard my shoulder almost detached.

Binawi ko ang braso ko at sinamaan siya ng tingin. She gave me a pleading look, but I remained firm. “Sophia, bukas na lang, I swear. Hindi pa ako naliligo, and besides, gala niyo ’to ng friends mo.”

Napabaling ako sa isang lalaking nakatitig sa akin. Namula ang mga pisngi niya kahit higit na moreno ang kutis nito bago umiwas ng tingin. He wasn’t familiar to me, unlike the rest of her friends.

“And what are you even doing here sa palengke?” tanong ko. Kung magpa-Daet sila, bakit sila nandito sa palengke na malayo sa terminal?

“Sinundo namin si Ceejay,” aniya bago isa-isang ipinakilala ang mga kasama niya.

“Naaalala rin kita, Reese. Nakikita kita palagi sa school,” sabi ni Belay, iyong morena.

I giggled. “Bakit hindi mo ako ginawang friend? Very friendly pa naman ako!” biro ko sabay kindat, kaya natawa siya.

Biglang itinulak ni Sophia iyong matangkad at morenong lalaki kaya halos masubsob ito sa akin. “Hiya-hiya ka pa! Hindi nangangagat ’yang si Reese—unless kung papakagat ka!”

Huy, hindi ako nangangagat! Ano lang… kimi!

I offered my hand with a friendly smile. “Hi, I’m Reese.”

“C-Chrisjamin pala, Ceejay na lang,” nahihiyang pakilala niya, accepting my hand with a slightly sweaty palm. Siya ’yong nakatitig sa akin kanina.

Wala ako sa sariling napabaling sa mga dumaan sa gilid namin—ang grupo nina Deo at ang mga jejemon girls. Nagtama na naman ang mga mata namin nung Deo na may mababagsik na mata. Lumipat ang tingin ko sa babaeng nakahawak sa braso niya hanggang sa nakalagpas sila. Pinigilan ko talagang huminga dahil baka maamoy ko ang kaasiman nila. Charot!

Sinulyapan ko ang SUV namin na nakapark sa gilid ng kalsada bago hinarap sina Sophia. “Huy, as much as I want to hangout, kailangan ko nang umalis. Baka naiinip na ang mga kapatid ko.”

Naintindihan naman nila, maliban kay Sophia na napapadyak sa semento. Isa-isa kong niyakap at bineso ang mga babae habang tinatapik sa balikat ang mga lalaki.

“Pumunta ka na lang sa bahay bukas! OA ka!” irap ko kay Sophia sabay higit sa buhok niya habang bumubulong-bulong siya. Letche siya, huwag niya akong i-guilt trip dahil haggardous na ang bading!

“Sergio…” I warned.

He cleared his throat and focused on maneuvering the steering wheel, though a smirk still tugged at his lips. Ayan na naman kasi siya sa pang-aasar kay Cairo! Alam naman niyang sensitive ’yung isa.

“What, Ate? I’m just telling the truth!” tawa niya.

I rolled my eyes. “As if you weren’t like that when you were younger.”

“Hindi naman talaga—”

“Whatever!” Inabala ko na lang ang sarili ko sa pag-gamit ng phone.

“Daming nabubuntis ngayon, ah,” sumipol si Sergio sabay sulyap kay Papa, na itinaas ang dalawang kamay sa ere at humalakhak. Huh? May nadaanan lang na buntis… Teka nga lang… bakit parang may iba silang pinapahiwatig?

“It was our goal to have at least ten kids,” biro ni Papa kaya ngumiwi ako.

“Ten kids? What? Are you still planning to have kids?” I asked, my eyes narrowing. A playful smirk plastered across Sergio’s lips. May hindi ba sila sinasabi sa akin?

“That’s too much, Pa!” iling ni Cairo sa tabi ko. “Finally, I’m not the youngest anymore,” he chuckled.

Tumaas ang kilay ko. “You will always be my baby brother, Cairo.” Ginulo ko ang kaniyang buhok kaya umungot siya at padabog na hinawi ang aking kamay. Hala? Ang sakit nun, ah!

“I am not a baby anymore! Papa, oh! Hindi na ako baby!” reklamo niya. Tumaas ang boses niya habang nanlalaki ang kaniyang mga mata. Sinumbong pa talaga ako kay Papa… parang hindi ako hinanap nung nabalian siya?!

“Sana naman babae na… ang sakit sa ulo ng mga anak na lalaki,” problemadong sabi ni Papa, na halatang pinaparinggan ang mga kapatid ko. “Hindi naman matigas ang ulo ng Ate Cian niyo noong bata pa siya.”

“What?!” sabay na singhal nung dalawa.

“Hindi kaya kami makulit noong bata pa kami ni Kuya Hugo! Si Cairo lang naman—” humaba ang nguso ni Sergio.

“I am not!” tanggi ni Cairo bago niya malakas na sinipa ang likod ng upuan ni Sergio.

“Cairo! Nagmamaneho ang Kuya Sergio mo!” Bigla akong napaahon at binulyawan ang nakababatang kapatid na humalukipkip at iritadong tumingin sa labas ng bintana.

“Damn!” mura ni Sergio, mabilis na itinuwid ang maneho. Mabuti na lang at malayo ang kasunod na sasakyan sa amin sa Bulhaw.

“Cairo!” Papa scolded in a cold, authoritative tone. “Apologize! This instant! Now!”

Nang hindi umimik si Cairo, mas lalong humigpit ang boses ni Papa. “I am not going to tolerate this behavior of yours, young man. If your mother enables you, pwes ibahin mo ako. Don’t give me that attitude, Cairo. Malilintikan ka sa akin.”

I heaved a deep sigh. Sinubukan kong hawakan si Cairo pero iwinaksi niya ang aking kamay at mas isiniksik ang kaniyang sarili sa gilid.

“Cairo…” I softly called. Nagbibinata na nga… ang lala ng mood swings! Daig pa akong lumalaklak ng hormones. Charot!

Tahimik kami buong biyahe. Ramdam ko ang tensyon sa loob ng sasakyan kaya naman inutusan ko si Sergio na buksan ang stereo.

Nadaanan na namin ang malawak na danaw o rice field sa Dancalan. Sana lang ay maayos na rin nila ang kalsada sa parteng ito—umaalog ang dibdib ko sa mga lubak-lubak na kalsada. Kimi.

Binusog ko na lang ang mga mata ko sa tanawin. Namangha ako nang makita ang isang malaki at magandang bahay sa eskinitang papasok sa rice fields. Mukhang bahay ito ng may-ari ng danaw.

“That’s new!” turo ko sa shop ng hardware na nadaanan namin sa bungad ng Tabas.

“Yup,” sagot ni Papa. Sinulyapan niya ang kapatid kong nananatiling walang imik, tightly pursing his lips and shaking his head.

“Bahay nila Ma’am Camus!” turo ko nang nadaanan namin ang sinaunang bahay na may malaking puno ng mangga sa tabi ng pulang gate nito. The house looked recently renovated and pristine. Sino kaya ang nagbabantay roon?

She was my tutor when I was four years old—a retired teacher now living the best time of her life with her family in Canada, only vacationing here in the Philippines.

“You sound like a tourist, Ate Reese,” natatawang sabi ni Sergio kaya ngumuso ako.

“It’s been three years!”

“How was Manila, by the way?” Papa asked enthusiastically.

“It was okay. Mausok lang at walang masyadong puno—puro establishments.”

“Buti na lang at umuwi ka na, Ate Reese. Good decision! Mas fresh at healthy ang simoy ng hangin dito,” Sergio playfully wiggled his eyebrows at me.

I put up my best resting bitch face. “You keep acting like I went abroad or something.”

“Huh? Hindi, ah. Ikaw kasi ang tutulong kay Mama na mag-alaga kay baby—”

“Huh?!” Baby? Anong baby?

Papa scolded Sergio angrily. “It was supposed to be a surprise! Lagot ka sa Mama mo nito!” He groaned, shooting a guilty glance backward.

“My bad… it slipped out of my mouth…” ngiwi ni Sergio habang kinakamot ang kaniyang leeg.

Wait… What?! Is Mama pregnant?!

“Are you guys telling me—”

“Mama’s pregnant,” putol ni Cairo na ngayon lang ulit umimik. Susmaryosep!

“She’s what?!” I uttered in utter disbelief, covering my mouth in shock.

Buntis si Mama?! My brain couldn’t process it. She’s already in her mid-forties! Four years ang agwat ko sa kambal na sina Sergio at Hugo, eight years naman kay Cairo. Tapos ang magiging bunso namin? Imagine the massive age gap! Jusko!

“Ang landi niyong dalawa…” ngiwi ko kay Papa kaya natawa sila ni Sergio.

“Paano na ito? Gusto niyang pag-uwi mo niya sasabihin, kaso…” Binalingan ni Papa si Sergio na mukhang guilty.

“Just act like you’re surprised when she tells you about the news, Ate Cian!” ani Sergio.

“Kaya ba hindi siya sumama? At si Hugo?” I speculated.

Papa nodded. “Hindi ko na pinasama at baka maselan ang pagbubuntis niya.”

“Obviously! She’s old!” I said in horror.

“Not that old to carry another baby,” pagtatanggol ni Papa, halata sa tono na sobrang saya niya. “I told you, your mother and I wanted ten kids,” he winked at me.

I crossed my arms below my chest. “Well, good luck with that!” mataray kong sabi kaya humalakhak sila sa kamalditahan ko.

Nostalgia hit me as we approached the grand Hacienda. The gate opened automatically— province technology really upgraded over the years!

Nang makaparada si Sergio sa tapat, naghihintay na pala sina Manang Agnes at ang mga kasambahay.

“Cairo—”

Bago ko pa mapigilan si Cairo, mabilis niyang binuksan ang pinto at tumakbo papasok ng malaking bahay, nilagpasan ang nagtatakang mukha ni Manang Agnes.

May pinindot si Sergio na button para bumukas ang luggage compartment ng SUV. The maids immediately attended to our luggages and carried the food from Hills and Garden inside.

Papa massaged the bridge of his nose because of Cairo’s antics. Hay nako, mapapagalitan na naman ang batang ’yon mamaya…

“Spoiled brat…” ingos ni Sergio bago padabog na lumabas ng sasakyan.

“Sergio, ikaw naman kasi. You shouldn’t have teased him earlier!” bulyaw ko kaya itinaas niya ang dalawang kamay.

“I’ll deal with him later,” iling ni Papa bago bumaba. Sinalubong siya ni Manang Agnes na may nag-aalalang mukha.

“Anong nangyari kay Cairo, Efren?” Tanong ni Manang bago bumaling sa akin at malumanay na ngumiti.

“Manang!” I squealed like a little girl, jumping out of the car to wrap her in a tight hug. She patted my back with low chuckles.

“Prinsesa ka na ngayon, apo…” she whispered sweetly. “Cian, a-anak?”

I heard my mother’s trembling voice from the doorway. Kumalas ako kay Manang at nilingon si Mama na nakatayo sa hamba ng double doors, tears streaming down her cheeks. Gosh! Buntis nga siya—hindi naman siya ganito ka-emotional noon!

Hugo stood behind her, eyeing me from head to toe in shock. Parang hindi nila nakikita ang mga litrato at video call ko sa Messenger, ah! Mga OA!

“Ma, baka madulas ka!” paalala ni Hugo habang dahan-dahansiyang bumababa sa hagdanan. Inalalayan ni Sergio si Mama na nakasimangot pa habang pababa.

“Dalaga na ang anak ko!” iyak ni Mama nang makalapit sa akin. Hinawakan niya ang magkabilang pisngi ko at pinagmasdan ang aking mukha. “Ang ganda-ganda mo, anak! Jusko po!”

Though they knew I was open about my identity since I was young, they never judged me. They fully supported who I was—and now, seeing them welcome me so lovingly as their daughter made my heart swell.

“I know, right!” I said dramatically, making everyone laugh.

Mama pulled me into a tight embrace and kissed my face repeatedly. My eyes welled up with tears. I missed her… I missed them so much.

Napawi lang ang nararamdaman ko nang marinig ko ang boses ni Lola Evelyn mula sa pintuan.

“Oh? Dumating na si Reese?”

We all turned toward the double doors. Standing there like a absolute villain in my story was Lola Evelyn.

I swallowed nervously. She may not explicitly say she’s embarrassed of me like Papa’s other relatives, but her strict aura always made her disapproval clear. She was wearing an elegant silk dress with glittering gold jewelry screaming wealth and power.

Lolo Salvador was the complete opposite of her—gentle, humble, and deeply respected by everyone in Tabas as a former Kapitan and TNHS teacher. Papa definitely inherited his warmth. Sadly, Lolo is already resting in peace.

“Lola…” I greeted with a polite smile.

“What happened to Cairo? Why is he running off like that?” tanong niya kay Papa na pagod na huminga ng malalim.

“Mom, he’s becoming hard-headed—”

“Are you calling my grandson hard-headed, Efren? Understand boys his age!” she uttered sternly before turning her gaze to me.

Akmang magmamano ako pero bigla niyang binuksan ang kaniyang mga braso. “Where’s my hug, my dear? It’s been three years.”

Lumunok ako at niyakap siya. She brushed my long hair, though I could hardly feel any genuine warmth in it.

“Maghanda kayo, we have very important visitors today!” anunsyo niya sabay kalas at talikod para mag-utos sa mga kasambahay.

“We have visitors coming over? Who?” kunot-noong tanong ni Papa.

“The Madrigals.”

“Ma, let her change her clothes,” seryosong sita ni Hugo nang halos samahan pa ako ni Mama sa kwarto. Clingy talaga ang mga buntis!

“I’ll be quick, Ma, Hugo,” I promised, gesturing for them to check on Cairo first.

“Very well…” buntong-hininga ni Mama.

“I’ll be quick, Ma, Hugo,” I promised, gesturing for them to check on Cairo first.

Once they walked away, I entered my room. Staring at the familiar sky-blue walls, my bed, and my childhood Bubbles stuffed toy from Powerpuff Girls, nostalgia washed over me.

Kumatok ang kasambahay para sabihing nakahanda na ang pagkain. My stomach growled violently—naalala ko ang palabok galing Hills and Garden!

Tamad na akong mag-halukay ng pambabaeng damit sa maleta, so I just threw on a comfortable oversized shirt and casual shorts from my old closet, tied my hair, and headed straight downstairs.

Nasalubong ko si Manang Agnes na napahawak sa siko ko habang nakatingin sa suot ko. “Bakit ganiyan ang suot mo, ineng? Magpalit ka—”

“Sorry po, Manang! Nagmamadali na po ako, gutom na gutom na talaga ako!” tawa ko sabay takbo palayo bago niya pa ako mapigilan.

Descending the grand staircase, I noticed the maids hustling nervously around the hall. Naglilinis sila nang matindi na para bang nakakatakot ang mga bisitang darating.

Nilapitan ko si Ate Maya na tarantang nagpupunas ng muwebles at sinundot ang tagiliran niya.

“Ate Maya—”

“Ay puki ng baboy!” gulat na anas niya, napahawak sa dibdib.

“Jusko, Ate Maya! Hindi ako puki ng baboy!” irap ko.

Biglang sumulpot si Ate Mariel na nanlaki ang mga mata nang makita ako. “Ma’am Cian! Ang ganda niyo po! Kaso kailangan niyo magpalit… baka mapagalitan kayo ni Madame dahil kay Heneral Madrigal—”

Naabutan na ako ni Manang Agnes at hinawakan ang siko ko, salubong ang mga kilay.

Heneral Madrigal?

“Jusmiyo kang bata ka! Mapapagalitan ka na naman ni Madame Evelyn kapag nakita ka niyang ganiyan ang suot mo!” iling ni Manang Agnes sa akin kaya napawi ang ngisi ko.

Oh… right. I almost forgot about her…

Deadma!

So we went back to my room so I could change into the outfit Manang Agnes had prepared for me this morning. I had actually seen the white silk dress inside my closet earlier.

I really didn’t have time to take a quick shower since the Madrigal family was already on their way here to Hacienda de Salcedo…

I don’t smell, okay? I showered last night! But still… ang init-init kaya rito sa Pilipinas! Natuyoan na nga ako ng pawis. Shocks!

Ang bango-bango ko kaya kahit hindi ako maligo nang tatlong araw. Eme. Not me promoting ka-dugyotan!

“Sinasabi ko na nga ba na bagay iyan sa ’yo, Reese,” puna ni Manang Agnes habang umiikot-ikot ako sa harap ng salamin. Para akong isang anghel sa suot ko. Like Juliet! Kulang na lang ay magsuot ako ng pakpak katulad doon sa fish tank scene.

“Mukha akong anghel, Manang! Gosh!” Hagikhik ko habang hinahaplos ang aking mga pisngi.

I wasn’t even wearing makeup, but my cheeks were naturally flushing—probably because of the heat—and my heart-shaped lips looked plump, wet, and kissable.

I’m truly thanking Vaseline Jelly and Castor Oil for growing out my lashes naturally. Now, they’re longer than ever.

Manang Agnes let out a hearty chuckle as she observed me doing my kikay routine in front of the mirror.

“Si Kitty ang pumili niyan. Aniya, nang makita ang mga litrato mo sa Facebook ay sinamahan niya ang mga kapatid mo na bilhin iyan sa Daet.”

“Hay naku! Iyang si Ate Kitty, Manang, ha? Gusto ko na ma-meet in person!” Pabiro akong umirap kaya natawa siya. Jusko! From Kristopher to Kitty? Taray!

Friend ko sa Facebook ang apo ni Manang Agnes sa tuhod na isang Trans woman din. However, I don’t really see her in person that much since Manang Agnes is originally from Pili, Camarines Sur. Pero madalas silang bumisita rito sa Hacienda.

Nakakausap ko siya sa Messenger minsan kapag nagre-reply siya sa stories ko. At ka-vibe ko talaga siya kahit mas matanda siya sa akin! She radiates that empowerment energy for us Trans women, especially because of her course, Journalism. I have read some of her articles—she writes so well! Even though I wasn’t usually interested in reading commentaries, her writing about the rainbow community gave me a spark.

She made me reflect on my life. Nung bata ako, lagi akong tinatawag na confused, bakla, and targeted with trans slurs by mostly straight men.

Her efforts are actively improving media coverage of Trans issues, working alongside journalists and organizations to provide accurate, nuanced, and in-depth reporting. Vital role talaga ang pag-join sa advocacy groups at media representation initiatives para tumaas ang awareness about fair and comprehensive coverage.

It’s essential for audiences to seek diverse information sources at suportahan ’yung mga outlets na nagpi-prioritize ng responsible, inclusive reporting. Engaging in open dialogue and encouraging media organizations to cover a broad spectrum of topics helps a lot para magkaroon ng mas accurate representation for Trans issues and other underrepresented subjects.

Most Trans people have tried to be what society told them to be—at least ’yung older generations. Pero para sa mga batang Trans who are comfortable enough to be themselves and transition early, sobrang grateful ako na hindi sila pwinersa sa isang inauthentic life. They are so blessed with parents who see them for who they truly are.

Trans people are just regular people. Wala tayong pagkakaiba sa mga Cis women and men. If left alone, pareho lang tayo sa lahat. We only want to be happy, whether we choose to transition or not.

Tumakbo ako mula sa katotohanan noong elementary ako. It caused me to feel depressed, anxious, ashamed, frustrated, and angry.

Sinubukan kong mag-basketball, maglaro ng toys for boys, at magka-crush sa babae—ginawa ko na ang lahat. Sobrang infuriating. Nothing made me a boy. Walang nakapagpabago at walang makakapagpabago noon kasi babae ako. I am a girl.

Nung na-embrace ko na ’yung truth na ’yun nung sixth grade, my life changed for the better. Naging masaya na rin ako sa wakas. I finally loved the person I was. Hindi na ako nahihiya, na-de-depress, o nagagalit. Now, after almost twenty-two years of existence on this planet, I’m living my best life as a woman.

Ang pinakamahalagang bagay na dapat intindihin tungkol sa mga Trans people is that we are human beings. Nasasaktan tayo, nagmamahal, umiiyak, at may mga pangarap din. Most of the time, hindi man lang alam ng mga tao na Trans ako. I’m accepted as a woman, kahit sa paaralan.

Yes, pinanganak akong lalaki, pero ’yung isip ko never talagang nagmatch doon habang lumalaki ako. As my understanding expanded, lagi kong nararamdaman na out of place ako sa paligid ng mga lalaki habang nagmamature. I felt awkward in male spaces at sa mga usapan nila. Hindi ko talaga maintindihan kung paano mag-isip ang mga lalaki!

It wasn’t even that I felt like a girl nung bata ako—’di ko lang talaga naramdaman na lalaki ako. It always felt alien. Maling-mali talaga ang pakiramdam.

And for Ate Kitty to voice out that empowerment for Transgender people through her articles, mas na-motivate pa ako lalo to reach my dreams.

Looking back, mare-realize mo talaga kung gaano na kalayo ang narating ko. From a kid who was constantly scared, confused, and hiding, to a woman who stands tall and confidently chases her dreams.

Ngayon, whenever I step into a room, I don’t feel that heavy shadow of fear anymore. Hinahayaan ko na lang magsalita ’yung achievements at pagkatao ko. Mapasa-school man o sa community, I carry my story not as a burden, but as a badge of strength.

There are still days na may challenges, of course. Society isn’t perfect, and fighting for true equality and respect is a continuous journey. Pero tuwing nakakakita ako ng mga batang trans today na malayang nakakapag-express ng sarili nila nang walang takot, bumabalik ’yung pakiramdam na ’to—’yung dahilan kung bakit tuloy-tuloy lang ang laban.

I want to be that safe space and voice for others, too, just like Ate Kitty was for me. Kung nakayanan kong yakapin ang sarili kong katotohanan at maging masaya, I know someone out there can do it too.

This isn’t just the end of my past struggles—starting line pa lang ’to ng mas malalaking pangarap na binuo ko, hindi lang para sa sarili ko, kundi para sa buong community na minamahal ko.

Kabanata 9

Manang Agnes has been working here at the Hacienda for decades. As a young girl, she offered her services to the Salcedo family when her mother passed away. To finish her studies, she worked tirelessly until she met the love of her life back in Pili, where she settled down and built her family.

She really didn’t have to return to the Hacienda; lahat ng anak niya ay successful na and provided her with a more than comfortable life after retirement. Instead, mas pinili niyang bumalik para magsilbi kay Papa. She became Mama’s right-hand sa pagpapalaki sa mga rough-and-tumble kong mga kapatid na lalaki.

Dahil sa edad niya, hindi na namin siya pinagagawa ng mga mabibigat na gawain sa paligid ng Hacienda. We don’t see her as a housekeeper—tinuturing na talaga namin siyang pamilya. I guess nag-reminisce lang siya sa younger days niya at gusto niya ’yung fulfillment na manatiling konektado sa pamilya Salcedo. She is truly the grandmother I never had.

“O ’sya, halika na kung tapos ka na, nang makasama ka na nila sa hapag habang hinihintay ang mga bisita,” anyaya niya.

“Wait lang naman po, Manang! Mag-mascara muna po ako at lip tint!” Agad akong tumungo sa aking study desk and vanity combo.

For sure naman hindi pa expired ang makeup products ko ritong tatlong taong nakatambay at hindi nagagalaw. Na-memaintain naman ni Manang Agnes ang kalinisan ng kwarto ko throughout my three years studying in Manila.

The whole point of mascara is to open up your eyes—your soul. The first step is lifting them with an eyelash curler, so I curled my lashes with my silver curler to make them appear longer and more voluminous.

Applying mascara without lifting them can actually make your eyes look sad—parang magmumukha kang emo or something.

When applying mascara, I wiggled the wand back and forth at the base of the lashes to deposit the product, then swiped upward across the entire lash. I waited for it to dry before blinking to avoid smudges.

After finishing my lashes, I moved on to my lips.

I puckered my heart-shaped lips and grabbed my favorite Mallow Happy Skin tint in the shade Fudge. I tapped an ample amount on the center of my lower lip, blending it by pressing my lips together and smudging the excess with my pinky finger. I lightly tapped my lips until I was pleased with the result.

Bagay ba sa akin maging Beauty Guru? Gora lang. I turned back to Manang Agnes after quickly finishing my look. I saw the absolute adoration in her eyes as she looked at me.

I grinned at her. “It’s showtime, baby!”

Napailing na lang si Manang Agnes sa kabaliwan ko.

Kaninang-kanina pa ako sa dining area, when my stomach gave an ungodly growl. Naalala ko ’yung dalang Hills and Garden na palabok!

So I took a quick detour toward the back kitchen to steal a small plate before the formal lunch officially started. Hindi rin naman ako sinita ni Mama dahil nag-uusap sila ni Papa, at ang mga kapatid ko naman, may mga sariling mundo. Si Lola Evelyn naman ay hinihintay ang aming bisita sa gate.

“Kahit isang subo lang talaga, Lord, promise…” I whispered to myself, tiptoeing into the kitchen aisle.

Unbeknownst to me, someone was already standing near the kitchen counter holding a glass of cold water.

He was dressed sharp yet effortless in smart-casual attire—a tailored navy polo shirt paired with dark trousers and clean leather loafers. His hair was neatly styled, though a few stray strands gave him an effortlessly attractive, relaxed look. The moment I rounded the corner, we almost collided.

“Whoa!” he gasped, dodging quickly so he wouldn’t spill his water.

“Ay, pusa!” Napa-atras ako, clutching my chest in surprise.

When he looked up, his eyes widened slightly. His gaze swept over my white silk dress, taking in my styled hair and flushed cheeks. He froze for a second, a playful smirk slowly spreading across his face.

Sino ’to?! Bakit may guwapong—lalaking matangkad na naglalakad sa kusina namin?!

“Sorry about that,” he said, his voice deep and smooth as he leaned casually against the marble counter. “Didn’t mean to scare you…”

“A-Ah, okay lang…” I cleared my throat, quickly pulling back my top-tier mataray posture and crossing my arms. “Sino ka ba? And why are you sneaking around our kitchen like a thief?” Bunganga mo, Reese! Eh kasi naman! I’m so hungry! I can’t!

The guy let out a low laugh, adjusting the cuffs of his tailored shirt. “Sneaking? Lola Evelyn told me to grab a drink here while waiting for my grandparents. I’m guest here.” He looked at me with genuine curiosity. “Ikaw? Kapatid ka ba nina Sergio?”

“Half-sister,” I corrected instinctively, still eyeing him up and down.

“Ah…” He smirked politely, extending a hand or rather just giving a gentlemanly nod. “Nice to meet you, Miss White Dress. I’m Hunter.”

Hunter? Oh… so he was one of the Madrigal guests Lola Evelyn mentioned!

“Reese,” I replied, keeping my guard up with a playful side-eye. “And step aside, please. Kinukuha ko lang ’yung palabok.” Gutom na gutom na talaga ako!

He chuckled and stepped back, holding up his hands in surrender. “Alright, eat well.” He gave me one last long, intriguing look before turning on his heel to walk toward the main hall with effortless confidence.

Jusko! Sa sobrang gutom ko, dineadma ko lang siya dahil kumukulo na ang tiyan ko.

Shucks. The relief I felt the moment my hands finally grabbed a plate of that Hills and Garden palabok was almost spiritual.

I didn’t even care if I looked like a barbarian standing alone in the kitchen counter—pumikit pa ako sa sobrang sarap nung unang subo. Priorities!

Alam kong nandito na ang bisita, but I just couldn’t help myself! Food comes first, lalo na kapag paborito mong palabok ang nakahain. Bahala silang mag-antayan doon sa dining hall, basta ako, naririto sa kusina at tahimik na nagpapakarami ng kain, ’yung hindi ako magmumukhang patay-gutom! Deadma talaga!

“Mmm…” I closed my eyes as the rich, savory sauce melted on my tongue. heavenly!

Dahan-dahan ko ring pinalitada ang bawat subo bago mabilis na hinugasan ang maliit na platong ginamit ko. I wiped my lips, checked my reflection on my phone screen—still pristine, still so gorgeous—and took a deep breath. Ugh!

Biglang pumasok si Manang Agnes, magkahalong gulat at ginhawa ang reaksyon niya nang makita akong nagliligpit ng ginamit kong plato sa gilid ng sink.

“Jusko, apo, ano bang ginagawa mo rito?!” napahawak siya sa kaniyang dibdib bago mabilis na lumapit para kuhanin ang plato sa mga kamay ko. “Sabi ko sa ’yo doon ka na sa hapag! Bakit ka dito kumakain? At naghuhugas ka pa ng plato!”

“Manang naman, gutom na gutom na po talaga ako!” bulong ko habang nakangiti nang malapad at nagpapacute sa kaniya.

Napailing na lang si Manang Agnes pero hindi rin napigilang mapangiti. “Hinihintay ka na roon sa dining—”

“Marami ba sila, Manang?” tanong ko, hindi ko sinasadyang putulin ang kaniyang sinasabi, habang pinatutuyo ang mga kamay ko sa malinis na kitchen towel.

“Medyo, apo. Naroroon na ang mga Madrigal—sina Heneral Ronaldo, ang asawa niyang si Holly, ’yung anak nilang si Sandro, at si Hannah, at ang anak nito,” sagot ni Manang Agnes habang maingat na inilalagay ang hinugasan kong plato sa rack. “O siya, bumalik ka na sa dining hall. Baka mapansin pa ng Lola Evelyn mo na nawawala ka at kung ano pa ang masabi.”

“Opo, Manang! Pabalik na po!” Hinalikan ko siya nang mabilis sa pisngi bago kinuha ang phone ko sa counter.

I checked my reflection one last time on the screen, before taking a deep, calming breath.

Saktong paghakbang ko pabalik sa hallway patungong grand dining hall, narinig ko na ang seryosong boses ni Papa na kinakausap ang mga kapatid ko. Nakaupo na silang lahat doon habang abala pa si Lola Evelyn sa labas para personally na i-guide at i-welcome ang mga bisita.

Si Mama at si Papa na lang ang nag-uusap sa lamesa habang kaming magkakapatid ay tahimik lang na nakikinig.

I took my seat next to Sergio, pulling back my shoulders to maintain my composure.

Where’s that… what’s his name again? Shit! Akala ko nandito na rin ang lalaking ’yon na nasa kusina kanina pero…

“Saan ka galing?” bulong ni Sergio habang nangingiti. “Nahuli ka ba ni Lola?”

“Tumahimik ka diyan, Sergio, bago kita masipa sa ilalim ng lamesa,” bulong ko pabalik at inirapan siya.

Hunter. Oo, Hunter ang name ng lalaking ’yon. At sinabi niya na umiinom lang siya ng tubig habang hinihintay niya ang kaniyang grandparents sa labas…

I reached for the glass beside my plate, pouring myself orange juice since I wasn’t in the mood for wine. I sipped quietly as we waited for the rest of the guests to arrive.

Before long, the sound of approaching footsteps and high heels clicking against the polished marble floor echoed down the corridor. Lola Evelyn’s elegant, welcoming laughter rang out first as she personally guided the Madrigal family inside the grand dining hall.

“Right this way, everyone! Please, make yourselves comfortable,” Lola Evelyn announced warmly, gesturing graciously toward the long mahogany table. By their appearance alone, our guests carried an aura that was rich, commanding, and intimidating.

An elderly woman in a royal blue dress stepped in first alongside Lola Evelyn, her hair styled into an elegant, polished bun. Beside her was a man in a Philippine Army Service Uniform that accentuated his broad frame despite his age. His dark, stoic face and sharp eyes screamed absolute authority. This was Heneral Ronaldo Madrigal—a man whose presence alone filled the entire room.

Beside them stood were probably Sandro Madrigal and Hannah Madrigal, his sister, both oozing high-society influence and effortless poise.

“Holly! General Ronaldo! It is always a pleasure having you here,” Lola Evelyn added delightsomely, making sure every seat was properly set for them.

“Evelyn! Your home looks lovely as always,” puri nung ginang habang inalalayan siya ng Heneral paupo.

Habang inaatikabo ng bati at kamustahan ang mga matatanda, dahan-dahang pumasok si Hunter sa dining hall sa huli. With that same easy, confident smirk, he casually walked in and took his seat right across from Sergio and me. He adjusted his navy polo and leaned back, looking completely unfazed by his grandfather’s intense presence.

Hunter Madrigal. The grandson.

Nahuli pa niya akong nakatingin sa kaniya kaya mabilis akong umiwas at nagpanggap na busy sa pag-aayos ng napkin sa kandungan ko!

“So, Efren,” Heneral Ronaldo’s deep, authoritative voice boomed across the table as Lola Evelyn finally took her place at the head. “It’s been a while since we last caught up. How are things holding up here in the Hacienda?”

“Everything is running smoothly, General,” mahinahong sagot ni Papa habang nakangiti nang bahagya. “We’re just glad you and your family could make time to join us for lunch.”

Nakahinga ako nang maluwag at pinitik-pitik na lang ang grape sa plato ko.

Sa totoo lang, hindi ko talaga makilala ang mga taong ’to… They’re completely unfamiliar to me, at hindi rin sila kelanman nababanggit sa akin nila Papa o kahit ni Mama noon.

Napakalaki ng pangalan nila kung titingnan at halatang may mga katayuan sa lipunan, pero wala talaga akong ideya kung sino sila o kung paano sila naging konektado sa pamilya… namin.

“We wouldn’t miss it, Efren,” pormal na tugon ni Heneral Ronaldo bago pinalasadahan ng tingin ang buong hapag. His sharp eyes briefly passed over me and my brothers before returning to Papa.

Tahimik lang ako sa tabi ni Sergio habang sinusubukang basahin ang galaw ng bawat isa. Seryoso ang aura ng matanda, habang si Hunter naman sa tapat ko ay chill na chill lang na sumisimsim sa kaniyang tubig, as if he was enjoying how out-of-place and clueless I felt right now.

Now he did ask me if I was Sergio’s sibling kanina, naalala ko.

So he knew who I was even before we sat down? Kaya pala gano’n na lang kadali para sa kaniya na tanungin ako sa kusina kung kapatid ako nina Sergio! He wasn’t just wandering around; he already knew whose house he was in and who he might bump into.

Habang nagpapatuloy ang kwentuhan ng mga matatanda tungkol sa politika at lumang negosyo, dahan-dahan kong inangat ang tingin ko para silipin si Hunter.

Saktong pag-angat ng tingin ko, nakatingin din pala siya sa akin.

He didn’t avert his gaze. Instead, he subtly raised an eyebrow, a faint, almost imperceptible smirk playing on his lips as he took another sip from his glass. Bakit ba siya nakatingin sa akin?! Gosh!

Shucks?! ’Yung tingin niya kasi, parang nakikipag-laro ng mind games, eh gutom ka lang naman nung una mo siyang nakatagpo!

Mabilis kong inayos ang posture ko at ibinalik ang pinakamataray kong tingin. If he thinks he can fluster me with just a raised eyebrow and a smug smirk, he’s dead wrong.

I gave him a subtle, blink-and-you’ll-miss-it roll of my eyes before turning my attention back to my untouched, empty plate in front of me. Hah! Akala mo ha.

Siyempre, hindi nakaligtas sa paningin niya ang ginawa kong pag-irap. His smirk widened just a fraction, looking completely amused as he rested his chin on his hand, silently watching every move I made.

Lola Evelyn cleared her throat, gesturing towards our side of the table with a proud, elegant posture.

“General, Holly… I don’t think you’ve formally met my grandchildren yet.”

Lahat ng mata sa mesa—kabilang na ang seryosong tingin ni Heneral Ronaldo—ay napalingon sa amin.

“These are Efren’s boys—Cairo, the youngest, and Sergio and Hugo, the twins,” pakilala ni Lola Evelyn habang tumatango naman ang tatlo kong kapatid nang may galang. Then, Lola Evelyn’s gaze landed on me, her eyes softening just a bit for the audience. “And this is Reese, Efren’s stepdaughter. She’s currently studying in Manila and just came home for the break.”

What? Break?

Tumingin ako kina Papa. Mukhang hindi pa nila ipinaalam kay Lola Evelyn na hindi na ako babalik ng Manila at dito na ako sa Bicol mag-aaral at titira for good.

I cleared my throat softly, pulling back my shoulders as I offered a polite, gentle smile to our guests before looking straight at Lola Evelyn.

“Actually, Lola… I’m staying here in Bicol for good now po,” mahinahon ngunit seryoso kong pagtatama sa kaniya. “I already processed my transfer. I’m not going back to Manila.”

A momentary quiet washed over our side of the table. Lola Evelyn’s eyebrows twitched ever so slightly—a subtle sign of her surprise—before she quickly masked it with her usual composed, high-society smile. Si Papa naman ay bahagyang napainom ng tubig.

“Ah, is this the child of Carolyn from another man before she met Efren?” Heneral Ronaldo suddenly asked.

Lola Evelyn’s smile stiffened for a fraction of a second, but she maintained her flawless posture as all eyes turned to me once more.

“Yes, General,” mahinahong sagot ni Papa matapos ibaba ang kaniyang baso. “Reese is Ching’s daughter, but I consider her my own. She’s my daughter now.” matigas na dagdag niya kaya kinagat ko ang pang-ibabang labi ko.

Ramdam na ramdam ko ang pagmamahal at pagtatanggol ni Papa sa akin, dahilan para lalong kumurot ang puso ko.

“I see,” Heneral Ronaldo uttered in his deep, gravelly voice. His sharp, calculating eyes weighed heavily on me for a moment before he gave a slow, curt nod. “She has her mother’s refined features…”

It’s no secret that I’m… the… na anak ako sa labas. I do not carry their surname. Hindi ako Salcedo.

Kahit anong gawing pagtatanggol at pagmamahal sa akin ni Papa, at kahit gaano pa ako tratuhin ng mga kapatid ko bilang tunay nilang kapamilya, sa mata ng mga katulad ni Heneral Ronaldo, isa pa rin akong malaking batik at kulang sa pamilyang ’to.

Papa was willing to give me his name, but I declined. Ayaw kong mas lalo pang lumaki ang usap-usapan sa mata ng lipunan, at ayaw kong isipin ng iba na nakikihati lang ako sa pamilyang hindi naman talaga sa akin simula’t sapul. I wanted to keep my mother’s name.

Sinulyapan ako ni Mama. It was a look full of quiet apology and tender warmth—a silent conversation between the two of us. She knew how heavy this reality could be, but seeing her gentle smile gave me the anchor I needed to stay grounded.

“How come I don’t see pictures of hers before, Evelyn?” tanong ng ginang.

Donya Holly’s question hovered in the air, light on the surface but dripping with high-society curiosity.

Lola Evelyn didn’t even flinch. She took a dainty sip from her glass, her expression smooth and practiced.

“Well, Beatrice, Reese spent most of her time focusing on her studies in Manila, away from the usual gatherings. We preferred to keep her life private and peaceful.”

“I see,” Donya Holly murmured, offering a subtle nod of understanding before giving me a polite smile. “A very lovely young lady indeed. You carry yourself well, Reese.”

“Thank you po,” pilit kong sagot gamit ang pinakapormal kong boses. Sa ilalim ng lamesa, maingat kong ibinaon ang mga kuko ko sa sarili kong palad para lang mapanatili ang composure ko.

Lola Evelyn then smoothly took control of the room once more, turning her brilliant, practiced smile towards my brothers.

“And of course, these three fine young men are doing exceptionally well,” Lola Evelyn continued, her voice radiating pure pride as her eyes swept across my brothers. “Sergio and Hugo are already helping out with the family business as senior high students, while Cairo is finishing his studies with top honors in elementary.”

The three of them offered polite, practiced nods to the guests, playing their roles as the picture-perfect Salcedo heirs effortlessly.

Bahagyang ibinaba ni Heneral Ronaldo ang kaniyang baso ng alak. His heavy, authoritative gaze shifted from me toward my brothers, measuring each of them with the keen eye of a man used to commanding respect.

“Sergio, Hugo… hindi naman ba sa inyo hadlang ang ginagawa niyong pagtulong sa inyong hacienda?” tanong ng Heneral sa malalim at baritonong boses.

“Hindi naman po, General,” sagot ni Sergio habang maayos na nakaupo. “Pina-pasan na po sa amin ni Papa ang pag-inspeksyon sa plantation tuwing weekends at libreng oras. Bago po mag-klase, umiikot din kami sa bodega para makita ang galaw.”

“Mabuti ’yan,” seryosong komento ng Heneral. “Dapat talaga habang bata pa, alam niyo na ang galaw sa lupa at negosyo. Hindi ’yung nakaasa lang sa mga katiwala.”

“Kaya pa naman po isabay sa pag-aaral,” nakangiting sang-ayon ni Hugo. “Medyo puyat lang po paminsan-minsan dahil sa mga school projects, pero sinisigurado po naming balance pa rin ang lahat.”

Tumatango-tango si Heneral Ronaldo, halatang impressed sa dalawa, bago naman nabaling ang tingin sa pinakabata naming kapatid.

“At ito namang si Cairo…” nakangiting usisa ng Heneral. “You remind me of your father, when he was younger,” patuloy niya habang nakatitig kay Cairo.

Tumingin si Cairo kay Papa, na para bang naghahanap ng kumpirmasyon bago siya pormal na sumagot sa matanda.

Nakita ko ang dahan-dahang pagtango at ngiti ni Papa sa kaniya, kaya mas lalong naging komportable ang tindig ni Cairo.

“Hello po,” magalang na bati ni Cairo.

“Magaling. Matalino at may disiplina,” aprobang puri ng Heneral habang tumatango-tango, bago muling bumaling kay Papa. “Efren, nasusubaybayan mo nang maayos ang mga lalaki mo. Sinasanay mo talagang maging magagaling na tagapagmana.”

“Nagagabayan lang po nang tama, General,” mahinahong sagot ni Papa, may bakas ng matinding pagmamalaki habang nakatitig sa tatlo niyang anak na lalaki.

“But they wouldn’t be like that if it weren’t for their eldest, my Reese,” segunda niya, smiling fondly at me with eyes full of unconditional warmth. “Si Reese ang laging nagpapaalala sa mga kapatid niya na mag-focus sa pag-aaral at alagaan ang isa’t isa.”

Namilog ang mga mata ko at medyo nataranta nang kumunot ang noo ni Heneral Ronaldo, na mabilis sumulyap sa akin.

His sharp eyes darted between Papa and me, subtle dismay passing through his features before he smoothed it over with a thoughtful nod.

“Eldest?” ulit ng Heneral, balancing his wine glass. “So she takes charge of the household, then?”

“Opo,” proud na pagpapatuloy ni Papa, missing or simply ignoring my embarrassment in the air. “Siya ang nag-aayos ng mga schedule ng mga kapatid niya kahit noong nasa Manila pa siya, at ngayon ngang nandito na siya, mas nakakahinga ako nang maluwag. She leads by example.”

Naramdaman ko ang pagbaling ng tingin sa akin ng tatlo kong kapatid—inaabangan ang magiging reaksyon ko.

Ngunit, bago pa man ako makapagsalita ay umimik na si Lola Evelyn—diverting the topic.

“Anyway, let’s not bore our guests with domestic matters,” aniya nang may pilit na tawa, iniiba ang direksyon ng usapan.

She cleared her throat softly. “Kumain na tayo, I’m sure everyone is starving.” She then motioned for the house staffs to start serving the main courses.

While the elders engaged in light conversation about politics and local land investments.

“Holly, bakit hindi sumama ang bunso mo?” biglang tanong ni Lola Evelyn sa babae.

“Wala rito si Marcus,” the woman answered politely yet laced with a subtle hint of fond exasperation. “Nasa Manila pa at inuuna ang racing training niya. You know how that boy is, Lola Evelyn. Nahuhumaling sa karera.”

“Ah, the reckless one,” Lola Evelyn chuckled lightly. “Bata pa kasi. But at least you have Hunter here to manage the serious matters.”

Namataan ko si Ate Maya na isa sa mga naglalapag ng pagkain sa mesa. Maingat ang bawat kilos niya, inilalapag ang plato ng main course sa tapat ng bawat isa sa amin nang walang anumang ingay.

Nang maitapat niya ang plato sa harap ko, sandali kaming nagkatinginan. Nagbigay siya ng mabilis at nakikiramay na kindat sa akin—alam na alam niya kung gaano kabigat at kaplastik ang hangin dito sa hapag-kainan. Napakagat na lang ako sa labi ko para pigilan ang bahagyang pagngiti.

“And of course, everyone knows Hunter—Michael and Holly’s pride. Napaka guwapong bata at napakatalino rin sa negosyo.”

“Thank you, Lola Evelyn. It’s always an honor to be back here at the Hacienda.”

“Hunter just returned from abroad recently,” Lola Evelyn added, gesturing toward us. “I hope you young people get along well and show Hunter around while he’s staying in town.”

Dahan-dahang napatingin sa akin si Hunter. His lips curved a dangerous smirk as his dark eyes locked strictly onto mine.

“I’d love that,” Hunter said in a low voice, never breaking eye contact with me. Kung tusukin ko kaya ang mga mata niya?

Tumikhim si Hugo, dahilan para maputol ang tinginan naming ng Hunter na ’to.

“Let’s play ball later, Kuya Hunter?”

“Ah, basketball?” Medyo napataas ang isang kilay ni Hunter, pero hindi nawala ang nakakaasar ngunit guwapong ngiti sa kaniyang mga labi. Bahagya siyang sumandal sa kaniyang upuan at bumaling sa kapatid ko. “Sure. I’m always up for a good game, Hugo. Tingnan natin kung kasing-galing niyo pa ring maglaro katulad noong huli tayong magkasama.”

“Deal,” nakatutok na sagot ni Hugo nang may simpleng ngiti.

“Cheerleader ka, Ate Reese?” Sergio chuckled.

“Anong cheerleader? Sa mukha kong ’to?” asik ko sa kaniya sa mahinang boses pero sapat na para marinig lang naming apat. “Mag-cheer kayo sa sarili niyo. Magpapahinga na lang ako sa kwarto.”

Natawa nang mahina si Hugo habang si Cairo naman ay napahagikgik din sa tabi.

“Nahihiya lang ’yan si Ate,” pang-aasar pa ni Hugo, fanning the flames. Aba!

Shucks. Anong sinasabi ng kapatid kong hunghang? Kumunot tuloy ang noo ko. Anong nahihiya?

Bago ko pa masipa ang binti ni Hugo sa ilalim ng lamesa, narinig ko ang mahinang tawa ni Hunter mula sa tapat ko.

“Why not?” singit ni Hunter sa mababang boses. His smirk widened as he locked eyes with me once more. “We could definitely use a little… motivation on the court, Reese.”

Motivation mo mukha mo! Kapal talaga! Close ba kami para tawagin niya ako sa pangalanan ko? Charot!

“Uh, kakauwi ko lang kasi so… I’m gonna go take a rest,” I explained.

Siyempre, idinahilan ko na lang ang pagod. Kesyo galing biyahe, kesyo kailangan magpahinga. Mag-finger na lang ako sa kwarto ko kaysa maging cheerleader at manood ng laro nila mamaya.

Hindi ko na lang napigilang maglaway muli habang isa-isang inilalapag ng mga kasambahay ang mga pangunahing pagkain sa aming harap—mga nag-uumapaw na serving ng beef caldereta, kare-kare, at grilled seafood na amoy na amoy mula sa kabilang dulo ng hapag. At siyempre, ang mga binili namin sa Hills and Garden na nakahain na rin sa serving bowls.

“Let’s eat!” Anunsyo ni Lola Evelyn, giving a gracious gesture toward the feast spread across the table.

Hindi na ako nakinig sa usapan nila, tahimik na lang akong kumilos at nagsandok ng sarili kong pagkain.

Inuna ko agad ’yung kare-kare at caldereta, saka sinamahan ng saganang bawas mula sa panibagong serving dish ng Hills and Garden food na nakahain. I kept my eyes strictly glued to my plate, maneuvering my spoon and fork with the utmost grace I could muster—kahit na sa totoo lang, gustong-gusto ko nang lumamon nang mabilis sa sobrang gutom.

“Reese, dear,” tawag bigla ni Donya Holly mula sa kabilang dulo, making me freeze mid-bite. “How are you finding Bicol so far? Hindi ka ba naninibago matapos ang tatlong taon sa Manila?”

Mabilis kong linunok ang pagkain sa bibig ko at uminom ng kaunting tubig bago magbigay ng pinaka-anghel kong ngiti. Hayop! Hot seat na naman ba ako?!

“Napakaganda po rito,” sagot ko sa mahinhin na boses. Oh pak! Mahinhin as in lang! “Tsaka… mas masarap po ang simoy ng hangin at ang pagkain dito kumpara sa siyudad. Home… really feels like home.”

“That’s wonderful to hear,” ngumiti ang ginang habang tumatango. “It’s rare for young girls your age to appreciate the quiet countryside after living in the city.”

Oh gosh? They don’t know that I’m trans! Not that I have to hide it, but it’s just not something I randomly announce at a formal lunch…

“Siyempre po, iba pa rin po talaga ang amoy ng probinsya,”

“She’s a trans woman, Holly. She’s not a biological woman,” singit agad ni Lola Evelyn nang walang alinlangan.

The dining hall went dead silent for a split second. Napahinto ang kalansing ng mga kubyertos.

“Mama…” Papa warned.

Banayad na natawa si Lola Evelyn. “What, Efren? I’m just putting it out here, your stepdaughter wasn’t being truthful. That’s disrespectful and misleading to our guests.”

Nabilaukan ako nang kaunti sa sarili kong laway, but I squeezed my thighs together under the table and forced my shoulders to stay completely upright.

Hindi ko man lang nagawang magsalita kaagad dahil sa biglaang bara sa lalamunan ko.

Donya Holly’s fork paused mid-air, a momentary flicker of surprise passing through her features before her expression softened into a gracious, warm smile.

“Oh… Evelyn, there’s no dishonesty in being a graceful young lady. I don’t see any—”

“Holly,” tumikhim si Heneral Ronaldo, his deep, authoritative voice cutting through the table, putting an immediate stop to whatever the elderly woman was about to add.

Binalingan siya ng matandang babae na may matalim na tingin, pero hindi na ulit siya nagsalita.

“Efren, I’d like to talk to you about the plantation later,” dugtong ni Heneral Ronaldo, completely ignoring the sharp look from his wife and steering the conversation back to business. “Regarding the expansion near the southern boundary.”

“Of course, Ronaldo. We can discuss that right after lunch.” si Lola Evelyn na mukhang masaya.

“Sige ho, General. Atin ding tatalakayin ang tungkol sa mga bodega at logistics sa boundary,” dugtong ni Papa sa kaniyang baritonong boses, maintaining his calm, authoritative composure.

Nakahinga ako nang maluwag nang tuluyan nang lumipat ang usapan ng mga matatanda sa usaping lupa at negosyo na naman.

Kabanata 10

I fixed my hair into a messy bun before unloading my clothes and things one by one from my luggage while playing my playlist on Spotify. Hindi pa naman ako inaantok at kakatapos ko lang maligo pagkatapos kong mag-ayos ng mga gamit.

OPM songs from the ’90s to 2000s. I grew up listening to these when I was younger, back in the day when my mother played them through the old stereo while she was cleaning the house. At nakakatulugan ko ’yon. It was very relaxing, siguro marahil sa melody ng tugtog.

“Cause someday, someone’s gonna love me… The way I wanted you to need me… Someday, someone’s gonna take your place… One day, I’ll forget about you… You’ll see, I won’t even miss you… Someday, someday…” Pagsabay ko sa kanta habang tinitiklop ang mga damit sa kama ko. I then hummed the rhythm softly.

Naalala ko si Mama at Papa. Maaga silang umalis kanina patungo sa Hacienda ng mga Madrigal. Sinama nila ang mga kapatid ko, pero nagpaiwan na lang ako dahil sobrang pagod pa ako sa biyahe. Besides, I just wanted to have some quiet time alone to unpack and rest.

Inilapag ko ang huling tumpok ng mga damit sa cabinet nang biglang mag-vibrate ang phone ko sa ibabaw ng nightstand.

Jayanne Eros Marasigan is calling…

Bumilis agad ang tibok ng puso ko. I cleared my throat before sliding the screen to answer.

“Hello?” subok kong gawin ang mahinhin na boses. Shucks! Bagay ba sa akin?!

“Miss Reese! Good evening,” his deep, soothing voice echoed on the line, sending instant butterflies to my stomach. “Naka-disturb ba ako? I just wanted to check on you. How was your trip back home?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang nauupo sa gilid ng kama. “Hindi naman! Kararating lang din at kakatapos lang mag-unpack. Ayos naman ang biyahe, medyo nakakapagod lang.”

He chuckled softly. “ That’s good to hear. Actually… I’m calling because I have news.“

“Hmm? Ano ’yon?”

“Uuwi ako ng Bicol this week,” he shared, his tone sounding warm and eager. “Since you’re going to stay in… Bicol for… good. Uh, if you’re free, baka pwedeng magkita tayo? Let’s grab lunch or coffee.”

Napatingin ako sa kisame at halos mapatili! Lord, ito na ba ’yon?!

“S-Sure! Free naman ako,” pilit kong pinalalabas na mahinhin pa rin at kalmado ang boses ko. “Text mo lang ako kung kailan ka makakarating dito.”

“Great. I’ll let you know as soon as I arrive. Rest well tonight, Reese.”

“Ikaw rin. Good night, Eros.”

Pagkababa ng call, hindi ko na napigilang magpapadyak sa kama habang nakatakip ang unan sa mukha ko!

Kinabukasan, impit akong tumili at gumulong-gulong sa aking kama habang nasa video call kami ng mga kaibigan ko. Kakagising ko lang, ni hindi pa ako nakakapagmumog o hilamos dahil panay ang missed call ng mga baklang ’to sa akin. Ibinalot ko ang aking kumot sa katawan ko dahil baka makita nila ang ‘itlog’ ko—naka-dolphin shorts lang kasi ako na kita ang singit at kuyukot. Kimi.

“Mga bakla! Tumawag si Eros kagabi! Uuwi daw siya rito sa Bicol at nakikipagkita sa akin!” Pinaypayan ko ang aking sarili at ilang beses na pinalobo ang mga pisngi sabay ibubuga ang inipon na hangin. “Hulog na hulog na talaga ako sa kaniya! Ang sarap niya kasi. Charot.”

“Ano ba ang pangalan ulit nung crush mo?” tanong ni Serena na kumakain ng breakfast sa dining area nila. She’s back at her house—she moved out as well. I feel bad tuloy, kumusta na kaya sina Lola Germana?

“Jayanne Eros Marasigan,” sagot ni Vienne habang nanonood siya ng anime sa kanyang latest MacBook. Ang yaman ni bakla!

“The world is really small, ’no? Kababayan mo pala si Papa Eros! Suck his dick na kaya kapag nagkita kayo? Bading ka,” si Cleo na humikab habang nakapatong ang kaniyang ulo sa dibdib ni Sean na magulo ang buhok habang nakatuon ang mga mata sa phone niya. Mga baklang ’to! Halatang kakatapos lang mag-sex—halata sa mga hitsura!

“Huy! Gago ka. No, friends lang kami nun!”

“Kaloka naman,” si Seanie na sumulyap sa camera. “I-uncrush mo na ’yan, Ate,” aniya kaya natawa ako.

“Sino pala ang top sa inyo ni Seanie, Cleo?” kyuryosong tanong ni Serena. Tumingin si Vienne sa kaniyang screen habang nakangiwi. In three, two, one…

“You don’t ask him that, Serena. That’s privacy! Mind your own busi—”

“Supot ka! Nagtatanong lang naman,” irap ni Serena kaya namula ang mukha ni Vienne. Pa-virgin naman ’tong si Vienne, parang ’di pa sila nagchukchakan ni Elijah.

“Gago ka, Samuel Adams!” natatawang mura ni Mhojie. Ayan na, binuking na ang totoong pangalan ni Serena! Madramang suminghap si Serena—jusko! Kakagising lang naming mga narito sa Pilipinas! Kilala ko ang bitch na ’yan, kapag umaga eh mabilis mapikon.

“How dare you call me by my government’s dead name! Tang ina mo!” Pabagsak niyang ibinitaw ang kaniyang hawak na tinidor na may waffle sa plato kaya kumalabog ang lamesa. Her lips tugged downward, quivering. Like any moment now, she’s going to explode out of anger. Ayan na nga…

Hindi naman nagpatinag si Mhojie, mataray pang tumaas ang kilay niya kay Serena.

“Aning ka! Kung tawagin mong supot si Vienne dahil sa hindi siya tuli, eh ayaw mo naman na—”

“’Wag na nga kayo mag-away! Mhoj, stop it,” sita ko dahil nararamdaman ko na ang namumuong tensyon sa kanilang dalawa. Jusko! Mga bakla talaga. I massaged the bridge of my nose.

Marahas na kinuha ni Serena ang kaniyang phone kaya gumulo ang kaniyang camera. She left the video call. Ayun! Nagtampururot na ang bading. Walang umimik sa amin ng ilang minuto dahil sa pag-alis ni Serena.

Maarteng umirap si Mhojie. “May mali ba sa sinabi ko? Tigil-tigilan niya kamo ako sa pagiging immature niya. Hindi na nakakatuwa ang kaniyang mga banat,” mataray niyang sabi.

“But do you really have to call her by her… dead name?” I asked. “You know that she’s sensitive kapag kakagising lang niya.”

Ngumuso si Mhojie at umiwas ng tingin sa camera. “Edi sorry po!” sarkastiko niyang sabi.

I tsked. “Insensitive ka rin, eh. And why are you apologizing here? Sa kaniya ka mag-sorry.”

“Ito na nga!”

“Tingnan niyo sinend ko sa GC,” humahagikhik na sabi ni Cleo kaya agad namin siyang sinunod. Namilog ang mga mata ko dahil screenshot ’yon ng mukha ni Serena nang masyadong magalaw ang kaniyang camera bago siya umalis ng video call. And she looked hella ugly! Shucks!

“Ginagatungan mo pa…” mahinang sabi ni Vienne na may multong ngiti sa labi.

Serena Santos left the group chat

“Ibalik niyo ’yon,” natatawang utos ni Mhojie habang pinipilit magseryoso.

“Unsent mo ’yon! Gago ka!” mura ko kay Cleo na panay pa rin ang halakhak.

Jayanne Eros Marasigan: Good morning! On the way na ako pabalik diyan sa Bicol. Should I pick you up later? Or let’s just meet sa Paco Central? :)

I gasped lowly. I now completely ignored my friends and bit my index finger as I opened Eros’s message on Messenger.

“Ang tanga mo naman kasi, Cleo! Bobo nito,” si Mhojie na minumura ang humahagalpak na si Cleo. Si Seanie ay napapaililing sa kanyang boyfriend.

“Hayaan niyo muna magpalamig, mga Ate! ’Wag niyo muna ibalik,” Ni hindi ko napansin na nasa call na pala si Jasper.

Me: Good morning, Eros! Sa Paco Central na lang tayo magkita.

Jayanne Eros Marasigan: Okay, sige. :) Nag-breakfast ka na?

“Hoy, Reese!”

“Oh?” I asked nonchalantly. May itinatanong sa akin si Jasper ngunit hindi ko maintindihan. Hindi pumapasok sa isip ko dahil nakatuon ang aking atensyon kay Eros.

Me: Hindi pa, kakagising ko lang. Hahahaha.

Jayanne Eros Marasigan: Can I call? Or are you busy?

Hala? Call? OMG. Jajabol ba siya? Kimi. At jusko naman, maton pa ang boses ko dahil kakagising ko lang! Kailangan kong tumanggi.

Me: I’m in a call with my friends, eh.

Jayanne Eros Marasigan: Oh, sina Serena?

Me: Yup. :)

Nabitawan ko ang aking phone at itinago ang aking mukha sa dalawa kong palad. Oh my gosh! Reese! Ano ba—

“Reese! Punyeta ka! Kanina pa kita tinatawag!” Binalingan ko ang aking MacBook at sinimangutan si Jasper na kanina pa pala ako tinatawag. Panira naman ’to ng moment!

“Nakikinig ka ba?” iritado niyang singhal sa akin kaya umirap ako at inilapit sa akin ang laptop habang pinagmamasdan siyang pumapahid na naman ng mga kung ano-anong skincare products sa kaniyang mukha. Maagang-maaga!

“Ano ba kasi ’yon?!”

“Sino ba ka-chat mong bakla ka? Kanina pa kita tinatawag! Mukha kang tanga riyan, para kang uod na binudburan ng asin sa kilig! Ang sabi ko, ano ang na-feel mo nung nag-take ka ng hormones—”

“Ask Vienne—”

“Wala na siya sa call pag-join ko! Kaya nga ikaw ang tinatanong ko, gaga ka!” Bakit ba bigla-bigla na lang nawawala ang mga bayot sa call?

“Nandiyan naman si Mhoj, ah? Bakit hindi mo siya tinanong?”

He made a face. “I already did. Hindi ka kasi nakikinig.”

My forehead creased. Now he’s got my attention. “Bakit ba? Are you planning to transition ba?”

He pouted his full red lips as he applied an ample amount of glowing serum on his face.

“Oo, Ate…”

My lips parted. “So you…” I trailed off.

“Kuha mo, Ate…” Ngumiti siya sa akin. “I want to start soon. I know it won’t be easy for me, kaya need ko ng help niyo!”

“Pa-consult ka sa Endo. And… when did you realize that you…”

“Honestly, matagal na. I was just…” Nagpakawala siya ng malalim na hininga. “Gaya nga ng sabi niyo, mas comfortable kung lalabas ka ng bahay sa balat mo, kung kikilos ka ayon sa kung sino ka man talaga… to be able to walk outside in the world in your own preferred skin.”

“Tagalog na, English pa. Laro ka!”

“Edi sorry naman! I just woke up! Anyways, I am not confused. I know to myself that I am a woman, not a crossdresser.”

Gusto ko siyang yakapin. Siya na lang kasi talaga sa amin ang nalilito pa sa kanyang nararamdaman, at ngayon na sinabi niya sa akin kung sino at ano ba talaga siya, uminit ang aking puso.

“’Di nga, Jas? Balak mo talaga mag-Trans? Akala ko ba faggot forever tayo,” ani Cleo na ipinasilip pa talaga sa amin ang kaniyang ari nang tumungo siya sa banyo para umihi. Matinis kaming tumili ni Jasper sa gulat. Walang hiyang bading na ’to!

Ayon, at halakhak na naman si bading! Tuwang-tuwa sa reaksyon naming dalawa ni Jasper sa ginawa niyang pagpapakita. Kaya ang nonsense lang talaga ng tanong ni Serena kung sino ang top o bottom sa kanilang mag-jowa—alam naman namin na top talaga ’tong si Cleo. Never ’yan nagpa-bottom.

“Itimshie ka!” pang-aasar ko. “Pero in fairness, ha? You are well endowed.”

“Subo mo, Reese!” Inalog-alog niya iyon kaya tumalsik ang ihi niya sa toilet seat. Dugyot!

“Hayop ka! May bacteria ’yan!” tili ko habang natatawa.

“Ang dilaw, ha? May UTI ka ba?” hagikhik ni Jasper.

“Nasaan na sila? Si Serena nag-aya nitong call, tapos ano? Siya ang unang nawala?” simangot ni Cleo. Tatlo na lang kasi kami sa call. Si Mhoj ay may pasok sa school kaya kanina pa siya umalis, kasunod si Vienne na wala man lang paalam. Sa group chat siya nagpaalam na maliligo na raw siya dahil magkikita pala sila ni Serena.

Kumalam ang sikmura ko kaya inunat ko ang aking mga kamay. “Gutom na ako, mga bakla! I-chika ko na lang ang date namin ng boyfriend ko mamaya,” paalam ko sa kanila.

“Delusional kang bading ka,” asik ni Cleo kaya inirapan ko siya.

We ended the group call. Inabot ko ang aking phone at kinagat ang aking pang-ibabang labi dahil hindi ko na nareplayan si Eros, my loves. Char!

Jayanne Eros Marasigan sent a photo

Jayanne Eros Marasigan: I’m eating my breakfast before driving. How about you?

Baka naman makipagbreak sa akin ang boyfriend ko—hindi ako nakakapagreply sa kaniya! Napasarap kasi ang kuwentuhan namin nila Cleobabe.

Me: Sorry late reply! I’m about to eat breakfast too. See you later!

Jusko! Hindi ko kayang mag-lie sa boyfriend ko. Boyfriend ko ba siya?!

Mabilis siyang nag-seen kaya mas na-guilty ako. Halos tipid ang mga response ko sa kaniya. Kaka-chat ko pa lang!

Jayanne Eros Marasigan: It’s okay. Can you send a selfie? :)

Napakurap-kurap ako at ilang beses na binasa ang kaniyang mensahe. He’s asking me to send him a fucking selfie?! What the hell!

Me: Hala? Wala pa akong ayos. Nakakahiya naman.

Jayanne Eros Marasigan: Kahit wala ka namang ayos, maganda ka. Send a selfie, please? :)

I bit my lower lip. Ito ang sinasabi ko—ang hirap sabihin kung pinopormahan niya ba ako or what.

Me: Ikaw muna. :)

Jayanne Eros Marasigan sent a photo

Suminghap ako sa kagwapuhan niya. Fuck me now. Eme!

Nalaglag ang panga ko. He didn’t even bother to use filters! Kahit filters sa Instagram man lang. I even downloaded the Snapchat app on his phone since I told him that it’s for pictures, pero hindi ko alam kung ginagamit niya ba ’yon or what.

Magulo ang kaniyang buhok at wala siyang pang-itaas, kaya naman inihahain niya ang kaniyang malaking katawan sa mga mata ko! Halos lumuwa ang mga mata ko habang tinitingnan ko ang biceps niya, ang dibdib niya, at ang mga utong niya. His armpits with hair… Can he lower the camera? Hindi ko masyadong makita ’yung abs niya kasi. Mas kumalam tuloy ang sikmura ko—hala? Siya ba ang gustong breakfast ng mga worms sa tummy ko? Charot!

I licked my lips. Ang sarap upuan ng mukha niya, punyeta. For the facts lang tayo here—aatake ako ngayon!

“Saan ka, anak? Magkikita kayo ni Sophia?” tanong ni Papa sa akin habang kumakain kami ng umagahan.

Umiling ako at nilunok ang nginunguyang fried rice at hotdog bago tumugon.

“Hindi po, Pa. Magkikita po kami ni Eros ngayon,” nakangiting sabi ko.

Tama ba ’yun? Mas inuna kong makipagkita kay Eros kaysa sa best friend ko? Sorry, Sophia. Handa akong ibigay ang virginity ko sa crush ko kahit hindi maging kami. Charot!

Napa-angat ang tingin ni Mama mula sa iniinom niyang gatas, samantalang natigilan naman si Papa sa pagsubo. Shit!

“Eros? Sino ’yung Eros, anak?” usisa ni Mama, may halong kyuryosidad sa mga mata.

“Ah, friend ko po sa Manila, Ma! Jayanne Eros Marasigan ang full name niya,” proud kong kwento habang pinaglalaruan ang tinidor sa plato. “ At alam niyo ba, Ma, Pa? Nagulat din ako kasi kababayan pala natin siya! Dito rin pala sa Bicol ang hometown ng pamilya niya. Ang liit talaga ng mundo, ’no? Talagang sa Manila pa kami nagkakilala tapos nagkataong pareho pa kaming nandito ngayon sa probinsya.“

“Marasigan?” napaisip si Papa habang tumatango-tango. “Bicolano pala. Anong negosyo o angkan nila rito?”

“Hindi ko pa rin po gaanong alam ang buong detalye tungkol sa pamilya niya, Pa,” katwiran ko agad para hindi na masyadong humaba ang usapan tungkol sa angkan. “Basta nag-text po siya kagabi na uuwi siya rito para magbakasyon, kaya napa-oo na rin ako nang mag-aya siyang mag-lunch sa Daet.”

Natawa si Papa sa reaksyon ko. “Aba’y maganda ’yan para may kasama ka namang mag-ikot at hindi ka nabuburyong dito sa bahay. Basta mag-iingat kayo, ha?”

“Opo, Papa! Tsaka mabait po ’yon at napakaginoo,” hirit ko pa na may kasamang lihim na kilig. Sorry, Sophia, mas inuna ko pang makipagkita sa crush ko kaysa sa ’yo!

“Anong oras kayo magkikita? Kumain na ba sina Hugo?” tanong ni Papa sa akin at kay Mama.

“Alam mo naman ang mga anak mo, mga tulog-mantika,” ingos ni Mama kaya natawa kami pareho. “Hayaan mo na at bakasyon naman. Gagabihin ka ba, anak?” tanong uli ni Mama sa akin kaya nagkibit ako ng balikat.

“I’m not sure po, Ma. Magte-text na lang po ako mamaya.”

After eating breakfast with my parents, I immediately went back to my room to take a shower dahil matatagalan ako sa pamimili ng susuotin ko for today. Dapat ay sexy ako sa mga mata ni Eros mamaya! Kaloka.

“Dito na lang ako, Kuya Berto.” Tinuro ko ang tinigilan ng jeepney. May bumababang mga pasahero kaya itinabi na lang ni Kuya Berto ang sasakyan ilang metro ang layo sa jeepney. Nandito na kami sa Paco Central kaya inilabas ko ang aking phone upang i-text si Eros.

Me: I’m here. Ang init. Huhu.

“Sigurado ho kayo, Ma’am Reese?” Nilingon ko siya at tumango habang matamis ang ngiti. Naabutan ko nga lang siyang nakatingin sa cleavage kong ipit na ipit. I am wearing a sky blue halter top na backless at isang high-waisted denim shorts.

“Opo, salamat po sa paghatid!”

“Wala ho ito, Ma’am. Sige po, ingat po kayo!” Tumango siya at namumulang nag-iwas ng tingin sa akin. He unlocked the doors so I bade him goodbye before stepping out of the SUV. Bahagya kong ibinaba ang shorts kong tumaas dahil sa pagkakaupo.

The mirrors were heavily tinted, so I watched him reverse a bit, and voila! Nilagpasan na niya ako. Hinabol ko pa ng tingin ang SUV bago ko inayos ang pagkakasukbit sa aking balikat ng sling bag na chain ang strap. Phone, wallet, at ang nag-iisa kong ka-ekekan sa buhay—lip tint—ang laman ng bag ko. I seriously can’t go out of the house without my lip tint!

Bumaba tuloy ang mga mata ko sa pumupormang cleavage ng aking dede. Inipit ko talaga ’yan sila ng bonggang-bongga! Gusto ko tuloy alogin ang dibdib ko, pero naalala kong nasa public place pala ako. Mamaya na lang sa harapan ni Eros. Charot!

Honestly, mas malala pa nga ang mga sinusuot ko sa tuwing mag-club kami ng mga kaibigan ko sa BGC, kaya deadma na ako sa mga bashers. I will wear what I want and do whatever I want with my body. My body, my rules!

I looked up at the bright blue skies above. Ang init, pota! Hinarang ko ang aking palad sa aking noo habang naniningkit ang aking mga mata. Buti na lang talaga ay nag-pluck ako kanina ng mga buhok sa kili-kili ko. Bakit parang tite ’yung shape ng ulap? Baka sign na ’to na makakatikim na ako nun! Charot.

Nauuhaw na ako sa init. It’s so hot in the Philippines! Gosh. But I’m hotter. Kimi.

And as expected, pinagtitinginan ako ng mga tao dahil nga sa suot ko habang naglalakad ako. That’s right! I want the attention so bad! Look at my sexy body, people! Look at me!

Napapalingon sa akin ang mga taong kumakain sa pahabang karinderya rito sa Paco Central. Taas-noo lang akong naglakad at dine-deadma lang ang mga malalagkit na tingin sa akin ng ibang kalalakihan. Ngayon lang ba sila nakakita ng sexy? Hays!

Isinuot ko ang itim na shades at nakisabay sa mga tumatawid dahil takot akong tumawid mag-isa. Pumasok ako sa milk tea shop sa tapat mismo ng tawiran. Gusto ko sana ng gulaman, kaso social climber ako kaya go for the milk tea tayo! Pang-Instagram lang para malait na naman ako nina Princess at ng kanyang mga alipores.

“Anong sa inyo, Ma’am?” magalang na tanong sa akin ni Ateng habang tinitingnan ko ang menu nila.

I smiled at her. “Brown sugar milk tea, large.” Pang-story nga kasi sa Instagram!

“Do you want any pearls po?”

“Oo, Ate. ’Yung mga bilog-bilog na itim na lang,” sabi ko habang nagtitipa ng message kay Eros. Ano nga ulit tawag do’n sa bilog-bilog?

“Tapioca, Ma’am?” Ah, oo. Tapioca.

Eros M: Okay, malapit na ako.

Me: Ok, drive safely. Mwa! See you soon! Btw, you want boba tea? Nandito ako sa milk tea shop right now.

Eros M: Kung ano binili mo, ’yun na lang din ang akin. See you!*

Hindi na ako nag-reply—baka mamaya eh madisgrasya siya. Safety first!

“Uh, Ate, isang order pa po,” follow-up order ko sa babaeng employee na tumango at ngumiti sa akin.

Grabe, gusto kong awayin ang milk tea shop na ’yon nang makalabas ako habang bitbit ang boba namin ni Eros! Bakit may bayad pa ’yung tapioca pearls? Hindi ba dapat free na ’yon? Nadagdagan ng sampung piso ang binayaran ko!

Bumalik ako sa Paco Central at sumisimsim sa milk tea habang tumatambay sa isa sa mga karinderya sa gitna. May pahabang karinderya kasi rito na maliit ang space sa loob. Mabuti naman at mabait si Ate.

My phone then vibrated—kakaupo ko pa lang eh! Eros’s caller ID flashed on the screen of my phone. Agad kong inangat ang tawag niya.

“Saan ka?” His deep voice filled my eardrums. Moan ka nga, baby Eros. Eme.

“Nakaupo ako rito sa karinderya. Ate, salamat po ulit!” pasasalamat ko ulit do’n sa tindera na ngumiti sa akin nang matamis at tumango. Inipit ko ang aking phone sa kanang tainga at balikat bago tumayo. I made sure na maayos ang pagkakasukbit ng aking sling bag sa balikat bago binitbit ang aming milk tea.

Gosh, we girls are so amazing! Nakaipit ang phone ko sa aking tainga at balikat habang hawak-hawak ko ang milk tea naming dalawa.

“Okay, nandito ako sa tinitigilan ng mga jeep. Alam mo ’yun?”

I chuckled as I rolled my eyes playfully, even though he couldn’t see me. “Duh! Of course. Sige, hintayin mo ako riyan. End mo na ’yung call.”

“Miss Reese!” he greeted, eyes beaming.

At halos mabitawan ko ang mga hawak kong boba tea nang makita ko si Eros pagbaba! Agad niya akong sinalubong at kinuha ang mga dala ko para maayos ko ang sarili ko. Fuck me now, Eros! Kimi.

“Hi,” mahinhin kong bati. Bagay ba sa akin?

Oh my gosh! Ang gwapo niya! Tang ina.

He’s wearing a black shirt that hugs his huge build, partnered by cargo pants. Hapit na hapit ang kanyang pants sa kanyang malalaki at maskuladong mga hita, tapos bakat pa ang dapat bumakat—kulang na lang ay lumuhod ako sa harapan niya. Charot!

“Thank you,” aniya habang tinitingnan ang milk tea niya—habang tinitingnan ko naman ang biceps niya! Nag-angat siya ng tingin sa akin kaya agad akong umiwas ng tingin doon. Shuta ka, Reese! Stop checking him out! Oh my gosh.

I immediately regained my composure and gave him a sweet smile.

“Oh, that’s nothing. Alam mo ba, may bayad pala ang tapioca pearls dito?” nakasimangot kong sumbong kaya natawa siya. “Sa Manila naman, libre na ’yun! Gosh!”

His smile slowly faded as he stared at my face. Agad tuloy akong naging conscious sa sarili.

“B-Bakit? May dumi ba ako sa mukha?” I could feel my face heating up. Hala? Baka naman haggard na agad ako dahil sa punyetang init na ’to!

Namilog ang kaniyanh mga mata at umiling-iling. “W-Wala naman… ano… uh… long time no see?” He smiled awkwardly. I pouted my lips.

Now that I think about it, it’s our first time hanging out—iyong kaming dalawa lang, hindi sa school, hindi sa library, kundi sa mismong labas. Alam kong makapal ang face ko pero… ang awkward pala…

Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. His Adam’s apple bounced in a slow manner. Namula ang kaniyang mga pisngi bago tumingin sa gilid; umangat ang kamay niya at hinaplos ang kaniyang batok. Bumilis ang tibok ng aking puso.

Gosh! I have never liked a guy this much before!

Umabot sa pang-amoy ko ang pabango niya. Shocks! Lalaking-lalaki ang amoy niya, tapos hindi pa masakit sa ilong ’yung pabango. Ang sarap amuyin! Punyeta.

Mas lumala tuloy ang nararamdaman kong awkwardness sa pagitan naming dalawa. We haven’t seen each other for so long. Bihira ko na lang din kasi siya makita sa school, pero consistent naman ang pag-uusap namin sa Instagram at sa Messenger.

“Nasa bag ko pala ’yung straw.”

“Mamaya na, tara na. Sa Daet na tayo mag-lunch. Gutom ka na ba?”

Umiling ako bago dumako ang mga mata ko sa sasakyan niya.

“I’m not yet hungry. Sa Daet na lang after natin magtingin ng gift para sa cousin mo.”

Ooh, BMW sedan? A perfect car for us to make out! Charot.

Kinuha ko na sa kanya ang milk tea ko upang sumimsim—nanunuyot na kasi ang lalamunan ko. Ramdam ko ang pamamawis ng aking mga palad at hindi ako mapakali. Gosh! Why am I feeling this way?

“S-Shall we?”

Tumango ako. He opened the door of the passenger seat for me, kaya uminit ang pisngi ko. He really didn’t have to open the door for me—nawawala sa isip kong gentleman nga pala siya.

Pagkaupo ko ay agad kong inayos ang seatbelt bago ako tumingala sa kaniya. I caught him staring at my legs as he kept on swallowing hard. Gusto ko tuloy takpan ang legs ko. For the first time, parang nagsisisi ako na masyadong maikli ang suot kong shorts. Is he checking me out? Ito naman ang plano ko, hindi ba? Ano ba, Reese! Maghunos-dili ka nga!

Sinarado niya ang pinto kaya sinundan ko ang pagtakbo niya papatungo sa driver’s seat. He eagerly went inside. Imbes na magsuot ng seatbelt, may inabot siya sa backseat ng kaniyang sasakyan.

Isa iyong denim jacket. Inabot niya iyon sa akin.

“Uh, itakip mo sa mga hita mo. Baka malamigan ka sa aircon.” He scratched his nape as he handed me his denim jacket. Uminit ang pisngi ko at tinanggap na lang iyon bago umusal ng pasasalamat.

“Thanks.”

His eyes went down to my chest. He cleared his throat and looked away as he buckled up his seatbelt.

We hit the road on the way to Daet. Pareho kaming tahimik, kaya naman nag-isip ako ng pwedeng pag-usapan.

“Matagal ka bang magsa-stay dito sa Bicol?” basag ko sa katahimikan at binalingan siya ng tingin.

He glanced at me and nodded his head. “ A few weeks, maybe? Depende rin sa schedule. Medyo relaxed naman ang classes for now, so I decided to visit.“

“Mabuti naman! Masaya rito kapag bakasyon. Tahimik at malayo sa ingay ng Manila.”

He smiled gently, focusing his eyes back on the road. “ Yeah. And honestly, I’m glad you’re here, too. Mas nagkaroon ako ng dahilan para lumabas at mag-ikot.“

Uminit na naman ang mga pisngi ko! Reese, umayos ka! Parang konting salita lang ng lalakeng ’to eh mahuhulog ka na agad nang tuluyan!

“Isama mo naman ako next time kung mag-a-adventure ka!” biro ko. “Alam mo bang mahilig ako mag-lakwatsa kaso wala akong maaya rito?” How about Sophia? Boo! You whore!

“Sure!” he said enthusiastically. “I’ll definitely count you in on my next getaway!”

Oh? Kaming dalawa lang ba? Bye-bye virginity na talaga if ever. Charot!

Namangha pa ako habang pinagmamasdan ang bagong bukas na SM rito sa Daet. Gosh!

“Ay!” I shrieked when a car honked its horn twice while I was about to cross the street toward the entrance. Agad naalarma ang mga security guard sa ginawa ng driver dahil hindi lang naman ako ang tatawid.

Namilog ang mga mata ko sa gulat at takot habang sumusunod ang mga mata ko sa sasakyan. Walang hiyang driver ’yon! Hinawakan ni Eros ang aking siko papalapit sa kaniya, kaya wala ako sa sariling niyakap siya.

My heart pounded with so much fear and nervousness. Balak pa atang mang-hit and run ng gagong driver na ’yon! Agad namang umaksyon ang mga pulis dahil namataan kong hinahabol na nila ang sasakyan. Lasing ata ang driver!

“Miss Reese… you okay?” I then felt his hot breath near my earshot.

Agad akong natauhan at gulantang na nilingon si Eros. Tumama ang dulo ng ilong ko sa gilid ng kaniyang mapupulang mga labi, kaya mahina akong napasinghap. Parang wala lang sa kaniya ang ginawa kong pagyakap. Punyeta! Bakit ko nga ba siya niyakap?!

Huy, hindi ako tsansing! Natakot lang talaga ako!

Nagkatitigan kaming dalawa. I could feel the butterflies in my stomach again. Biglang bumagal ang kilos ng mga tao—tila nag-slow motion sila sa gilid ng mga mata ko at lumabo ang paligid. Siya na naman ang tanging malinaw sa paningin ko. Bumilis ang tibok ng puso ko…

“I-I’m fine… Nagulat lang talaga ako,” mahina kong bulong, hindi pa rin maalis ang tingin sa kaniyang mga mata.

He didn’t let go of me immediately. Inayos niya ang hawak sa siko ko at dahan-dahan akong inilayo nang kaunti. His thumbs lightly brushed against my skin, sending a subtle shiver straight down my spine.

“That was dangerous,” he said softly, his brow furrowing in genuine concern. “Mag-iingat ka sa pagtawid. Ayaw kong may mangyaring masama sa ’yo.”

Napakurap-kurap ako, ramdam ang matinding panginginig ng aking mga tuhod—hindi na dahil sa takot kundi dahil sa sobrang lapit ng mukha niya sa akin. Pota, ang bango-bango talaga ng lalakeng ’to!

“H-Ha? Ah… oo, salamat, Eros,” pilit kong ibinabalik ang wisyo ko habang inaayos ang pagkakasabit ng bag ko.

“Let’s get inside? Para makakain na rin tayo ng lunch.”

“Sige,” tango ko.

Inakay niya ako papasok sa mall, quietly positioning himself on the side nearer to the crowd as if shielding me from any potential harm. My heart was still hammering against my chest, beating a frantic rhythm that I was sure he could hear if he leaned any closer.

Lord, tahimik kong dasal habang sumusunod sa mga hakbang niya, kung panaginip lang ’to, ’wag niyo muna akong gisingin. O kaya naman, ikasal niyo na lang kami agad!

Habang naglalakad kami papasok sa mall, hindi ko pa rin maalis ang tingin ko sa likod ni Eros. Broad shoulders, sharp jawline, and that clean-cut hair… Pota, mukha siyang K-drama lead na napadpad lang sa Daet!

“Saan mo gustong kumain, Miss Reese?” tanong niya habang nililingon ako. Dahan-dahan siyang bumagal sa paglalakad para makasabay ako sa tabi niya.

“Kahit saan! Ikaw, ano bang gusto mo?” pilit kong pinalalabas na demure ang boses ko. In reality, kahit sa tabi-tabi lang ako pakainin basta siya ang kasama ko, busog na ako!

“It’s your call. Mag-lunch muna tayo bago tayo mag-ikot-ikot,” he offered politely.

“Sige, mag-Jollibee or Mang Inasal na lang tayo,” sagot ko habang inayos ang denim jacket na hawak ko. “By the way, thank you sa jacket, ha? Isasauli ko rin ’to kapag napalabahan ko na.”

“Keep it,” he said smiling, looking down at me. “Baka malamigan ka sa loob ng mall. You can wear it now if you want.”

Gosh! Gusto kong magpapadyak! Syempre, ayaw kong isuot agad kasi masasayang ang cleavage packaging na pinaghirapan ko ngayong umaga! Pero dahil gentleman ang bading, isinukbit ko na lang muna sa balikat ko para mukhang fashionista. Gentleman ba ako? Haha!

Habang naghahanap kami ng kainan, nag-vibrate na naman ang phone ko sa loob ng bag. Panay ang pasok ng notifications mula sa group chat ng mga bakla.

Mhojie: Nasaan na ’yung delusional nating friend? Natuloy ba ang date kasama ang kaniyang boylet?

Jasper: Nagsa-sample pa ’yan ng hormones! Haha charot! Baka busy na ’yan kay Papa Eros.

Cleo: I-update mo kami, Reese! Huwag mong kakalimutang itanong kung ano ang zodiac sign at blood type.

Napasimangot ako habang nagta-type ng mabilisang reply sa ilalim ng lamesa nang makaupo na kami sa Jollibee.

Me: Mga gago, tumigil kayo! Kumakain kami ng lunch ngayon. Sobrang guwapo niya, mamamatay na ako rito!

“Reese? Everything okay?”

Mabilis kong naisara ang phone ko at inilapag sa mesa.

“Ah, yes! Nag-message lang sina Serena… I mean, ’yung friends ko.”

“Oh, right.” Eros remembered, leaning his elbows on the table. The sleeves of his shirt stretched over his biceps, and I swear to God, the table setup felt too small for his physique. “Kamusta naman sila? Matagal niyo na ring ’di nakikita ang isa’t isa, ’di ba?”

“You don’t hang with them?”

Uminit ang mga pisngi niya. “Nakakahiya… you’re not… there, eh.”

Natigilan ako sa pag-inom ng pineapple juice at halos mabilaukan! Namilog ang mga mata ko habang nakatitig sa kaniya. Did he just say that?! Bakit parang sinasabi niyang sumasama lang siya kapag naroon ako?!

“H-Ha?” nauutal kong sabi habang pilit kong ibinababa ang baso sa mesa. My face felt burning hot, same as his blushing cheeks! “Anong… anong nakakahiya roon? Mabait naman ang mga ’yon, medyo maingay lang at medyo… gago, pero hindi naman sila nangangagat!”

He scratched the back of his neck, awkwardly shifting in his seat while avoiding my gaze. “It’s just… I’m a bit reserved around people I don’t know that well. At tsaka… mas comfortable lang talaga ako kapag naroon ka.”

Pilit kong pinakalma ang sarili ko kahit na parang may nagzu-zumba sa loob ng dibdib ko sa sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Pinalalabas kong medyo gulat at balewala lang sa akin ang sinabi niya habang pinipigilan ang impit na tili.

“Naku, ikaw talaga! Sabi ko naman sa ’yo, ’di ka dapat mahihiya sa kanila,” nakangiti kong sabi, biting my lip to hide the huge grin escaping my mouth.

“Bibisita ka ba sa Manila? Hmm. If you’re with me, sure. I’d like that.”

I licked my dry lips and cleared my throat, picking up my fork before I completely lose my remaining sanity. “S-Sige! Kakain na muna ako bago pa ako tuluyang mamatay sa kilig… I mean, bago pa lumamig ’tong spaghetti!”

Kalandian mo, Reese! Rawr! Huhu…

Kabanata 11

Pagkatapos naming kumain sa Jollibee ay inaya niya akong manood ng sine. Shuta! Parang instant date kaming dalawa. Hayop!

“Sine?” paulit-ulit kong tanong habang naglalakad kami palabas ng Jollibee, sinisiguradong hindi lang ako nag-ha-hallucinate dahil sa matinding kilig.

“Yeah. There’s a new movie showing. Naisip ko lang na baka gusto mong panoorin,” sang-ayon niya habang pinipindot ang elevator button patungong top floor ng mall kung nasaan ang sinehan.

Gusto kong tumalon sa tuwa at magpadala ng panibagong emergency SOS message sa group chat ng mga bakla, pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayaw kong magmukhang patay na patay sa kaniya—kahit na sa totoo lang ay konting-konti na lang talaga at magpapakasal na ako sa kaniya sa harap ng cashier ng cinema ticketing booth!

“S-Sure! Minsan lang din naman ako makapanood ng sine rito,” pilit kong pinalalabas na relaxed ang boses ko habang inaayos ang denim jacket niya na nakasabit pa rin sa balikat ko.

Kumuha siya ng dalawang ticket para sa isang palabas, at siyempre, hindi niya rin ako pinagbayad ng popcorn at inumin kahit pilit kong inilalabas ang wallet ko. Oh my gosh… chupain ko na lang kaya siya sa loob ng sinehan? Charot!

Pagpasok namin sa loob ng malamig at madilim na cinema theater, agad kaming umupo sa gitnang row. Medyo kakaunti ang tao dahil weekday ngayon, kaya lalong naging private ang atmosphere naming dalawa.

“Nilalamig ka ba?” mahinang tanong ni Eros habang inilalapag ang malaking tub ng popcorn sa gitna ng armrest namin.

“Medyo… malamig nga pala rito,” sagot ko habang umaaktong nanginginig nang kaunti. Siyempre, para magamit ko na ’yung jacket niya nang tuluyan!

Dahan-dahan kong isinuot ang malaki niyang denim jacket. Agad na bumalot sa akin ang amoy ng panlalaki niyang pabango na nakatatak sa tela. Amoy pa lang, ulam na ulam na! Napaipit ako ng hita sa ilalim ng upuan habang itinatago ang mukha ko sa kwelyo ng jacket para lang maamoy iyon nang maigi.

Shit! Ang creepy ko na…

“Here,” aniya sabay abot ng inumin sa akin.

Nang kukunin ko ang cup, hindi ko sinasadyang nadaplis ang mga daliri ko sa ibabaw ng mainit niyang kamay. Paramdam na naman ang kuryente sa buong katawan ko! Nagkatinginan kaming dalawa sa gitna ng madilim na sinehan, tanging ang liwanag lang mula sa malaking screen ang nag-iilaw sa mga mukha namin.

“S-Salamat,” bulong ko, mabilis na binawi ang kamay ko bago pa ako tuluyang atakihin sa puso.

He smiled faintly, his dark eyes lingering on my face for a few seconds before he looked back at the screen. Slowly, he shifted his arm on the armrest—his elbow practically brushing against mine.

Gosh! Paano ako makakapag-concentrate sa pinapanood namin kung bawat paghinga niya at bawat galaw ng braso niya sa tabi ko ay nagpapadala ng libo-libong butterflies sa tiyan ko?!

Lord, iligtas niyo po ako ngayong araw… baka hindi na ako makauwi nang virgin sa bahay! Charot!

Pagkatapos ng halos dalawang oras na panonood ay lumabas na kami ng sinehan. Pareho kaming satisfied sa ending ng movie.

“Ang ganda nung movie, ’no?” nakangiti kong sabi habang sabay kaming naglalakad palabas ng cinema hallway. “Hindi ko talaga inasahan na ’yung detective pala ’yung killer sa huli!”

He chuckled. “True. I thought it was going to be the standard plot, but the ending delivered. Glad you liked it.”

“Gusto ko ’yung mga gano’ng suspense! Na-enjoy ko talaga,” sagot ko habang dahan-dahang tinatanggal ang denim jacket niya para ilagay sa baywang ko, kaso pinigilan niya ang kamay ko.

“Keep it on for now,” bulong niya habang nakatitig sa akin. “Medyo malamig pa rin dito sa labas ng sinehan.”

Omo! Sige na nga, hindi na ako tatanggi!

Dahil maaga pa at ayaw ko pang matapos ang instant date na ’to, inilibot ko ang paningin ko sa paligid. Napansin kong bukas at medyo maluwag ang food court sa ’di kalayuan.

“Naisip ko lang… gusto mo munang tumambay sa food court?” alok ko habang tumitingin sa kaniya. “Medyo maaga pa naman. Usap muna tayo bago umuwi.”

His eyes brightened, a soft dimple surfacing on his cheek as he smiled. “Sure. That sounds like a great idea!”

Patungo kami ngayon sa food court para humanap ng magandang pwesto kung saan makakapag-usap kami nang masinsinan. Hawak-hawak ko pa rin ang lalagyan ng inumin habang ramdam na ramdam ang bawat hakbang niya sa tabi ko.

Nakaswerte kami ng magandang puwesto sa gilid ng food court—malapit sa salamin kung saan tanaw ang liwanag ng araw sa labas. Agad na kinuha ni Eros ang inumin at tissue para punasan ang mesa bago ako pinaupo. Napakaginoo talaga!

“Gusto mo ng maiinom o makakain? I can buy us some drinks or snacks,” alok niya habang nakatayo sa tabi ng mesa.

“Naku, busog pa ako sa popcorn at Jollibee kanina!” nakangiti kong sagot habang inaayos ang denim jacket niya na nakabalot pa rin sa mga balikat ko. “Pero ikaw, baka gusto mong kumain?”

“I’m good, too,” aniya sabay upo sa tapat ko. Suminag ang liwanag mula sa bintana sa kalahati ng mukha niya, making his features look even sharper.

“So…” basag ko sa katahimikan. “Kamusta naman ang biyahe mo pabalik dito sa Bicol? Mabilis lang ba ang drive?”

“Medyo tuloy-tuloy naman ang daan, walang masyadong traffic,” kwento niya habang sumisipsip sa straw. “Benchmark test lang talaga ang haba ng biyahe, pero nakakapag-relax din kapag nakikita mo na ’yung mga puno at bundok pagpasok ng probinsya.”

“Totoo ’yan! Malaking adjustment talaga kapag galing kang Manila,” sang-ayon ko. “Du’n kasi, puro busina at usok. Dito, presko ang hangin.”

He nodded gently, his light brown eyes fixed on mine with an undeniable warmth. “ At tsaka mas tahimik. Plus, I get to hang out with you like this. It makes coming back home much more worth it.“

Nauhaw ako bigla kaya mabilis akong uminom mula sa straw ko para lang itago ang namumulang mga pisngi ko. Puta, paano niya nasasabi ’yung mga gaiyang bagay nang napakaseryoso ng mukha?!

He pouted his lips. “We didn’t get to meet and hang when you were still in Manila. I wanted to give you space and… how are you feeling? Have you been feeling better lately? Sa ginawa ni Sir Avellana…”

Tumigil ako sa pag-inom. Ang kaninang kilig at pambubulong ng mga butterflies sa tiyan ko ay biglang napalitan ng kaunting bara sa lalamunan ko.

Mentioning Sir Avellana instantly brought back a sharp sting from those toxic days back in Manila…

I lowered my eyes to my drink, twirling the straw between my fingers as I tried to regain my composure.

“I… I’m doing okay now, Eros,” mahinang tugon ko, raising my head to give him a reassuring, albeit faint, smile. “Medyo mabigat pa rin kapag naaalala ko, pero malaking tulong din talaga na nakauwi ako rito sa Bicol. Distance helped me clear my head.”

His expression softened, his brows pulling together in deep empathy. Dahan-dahan niyang inabot ang kamay ko sa ibabaw ng mesa at mabilis na pinisil iyon—a reassuring touch that made my heart swell.

“I’m sorry you had to go through that,” he said, his voice dropping into a sincere whisper. “If I could’ve done something sooner to shield you from him, I would have. I just really wanted to make sure you were safe before reaching out.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. The dark memories of what happened in Manila suddenly felt lighter.

“Ayaw ko nang isipin pa, pero talagang salamat dahil… niligtas mo ako… that time,” mahinang sambit ko habang nakatitig sa mga kamay naming dalawa sa ibabaw ng mesa.

“You don’t have to thank me for that, Miss Reese. I’d do it again in a heartbeat. Ayaw ko lang talagang may nananakit o nagtatangkang gumawa ng masama sa ’yo.”

The raw sincerity in his voice sent a shiver straight through me, making the butterflies in my stomach go completely wild. How could someone be this protective and gentle at the same time?

Bago pa tuluyang tumulo ang luha sa mga mata ko dahil sa sobrang emosyon at kilig, mabilis na magkasunod na mag-vibrate ang phone ko sa mesa.

1 New Message from Mama

Napasulyap ako sa screen:

Mama: Anak, nasaan ka na?

Ngumuso ako nang mabasa ko ’yon. Feeling ko kakaupo lang namin dito sa food court, pero hapon na pala! Time really flies when you’re with the right person… ano raw?! Echosera! Haha!

“From your parents?” tanong ni Eros habang nakatingin sa akin, halatang nakatunog sa biglang pagbabago ng reaksyon ko.

Nag-angat ako ng tingin sa kaniya. “Uh, oo. Mama ko,” ngumiti ako sa kaniya.

“Uuwi ka na? Uh, sayang naman. I was going to introduce you to my family—”

“Huh?!”

Halos mapasigaw kong balik sa kaniya. Namilog ang mga mata ko at napatitig ako sa kaniya, halos mawalan ng boses sa sobrang gulat! Did he just say introduce me to his family?!

Lord God! Meet the parents agad?! Hindi pa nga kami, ipapakilala na ako sa buong angkan ng mga Marasigan?!

Nalaglag ang panga ko at pilit kong inayos ang sarili ko habang nararamdaman ang matinding pag-init ng mukha at leeg ko.

He blinked, realizing how forward he sounded. Agad na namula ang mga tainga at pisngi niya habang mabilis na umiwas ng tingin at napahawak sa batok niya, tila nahiya sa sariling sinabi.

“I-I mean… my parents and my little brother are actually out today as well,” he stammered, coughing lightly to clear his throat. “Nabanggit ko kasi sa kanila na magkikita tayo ngayong hapon. They… they were curious and wanted to meet you.”

Puta. Nabanggit niya ako sa buong pamilya niya?! My heart was beating so fast it felt like it was going to burst right out of my chest. Pangarap ko ’to, oo, pero hindi ako ready ngayon! Shuta sa pangarap…

Tiningnan ko ang suot kong halter top at denim shorts—pusturang-pustura pang-gala pero parang hindi man lang pormal para humarap sa mga future in-laws at sa bagets na kapatid niya! Huhu.

“Eros naman!” impit kong tili habang itinatakip ang dalawang kamay sa mukha ko. “Sana nagsabi ka man lang nang maaga! Naka-shorts lang ako, oh! Nakakahiya sa pamilya mo!”

“I don’t see anything wrong with your outfit—”

“Kahit na—”

Biglang tumunog ang phone niya kaya nagkatinginan kaming dalawa. Shit. I feel like it’s his mother or his father calling him!

I instinctively stiffened in my seat, holding my breath as Eros pulled out his phone from his pocket. Iniharap niya ang screen sa kaniya, at halos matulala ako nang mabalitaan o masulyapan ko man lang ang caller ID.

Mom Calling…

“Sabi na, eh!” bulong ko sa sarili ko habang pilit na pinipigilan ang tili, itinuro-turo pa ang phone niya.

He chuckled softly at my frantic reaction, rubbing the back of his neck as he swiped to answer the call. He put it on speaker for a second before lowering the volume.

“Hey, Mom,” he answered calmly, looking happy and composed while looking directly into my wide, panicked eyes.

“Eros! Nasaan ka na ba?” I heard his mother’s voice. “Sabi mo kanina bibili ka lang ng gamit? Hermideo is telling that you’re dating a girl! He saw her picture on your phone! Kaya ba bihis na bihis ka—”

“Mom!” Eros cut her off, an instant blush spread from his neck all the way to his ears.

Nanlaki nang husto ang mga mata ko. A-Ako?! May picture ako sa phone niya?! Kailan pa?! At nahuli pa ng kapatid niya?!

“Do you have a girlfriend, Eros? Why didn’t you tell us about it—”

“Mom—”

“Bring her to us! Pauwi na kami sa bahay. We want to meet her—”

I then heard a voice of a guy from the other line. “Baka kakantutin pa ni utol—”

“Hermideo!” Halos mapatalon ako sa singhal ng isa pang boses ng lalaki. It was so deep and authoritative!

Shuta?! Kapatid ba niya ang nagsabi nun?

Tumingin ako sa mukha ni Eros na nawalan ng kulay ang mukha at parang iritado. Umigting ang panga niya at lumalabas ang ugat sa sentido at gilid ng leeg niya.

“Mom—”

“U-Uno! ’Yung bunganga mo naman—”

“Tang ina! Bakit?! Palagi na lang! Ayaw ko nga! Puta! Gustong-gusto niyong baguhin ko ang sarili para maging—” hindi ko na narinig ang sunod na sasabihin dahil pinutol na ni Eros ang tawag. He massaged the bridge of his nose.

Nanatili akong nakatutala habang pilit na pinipigilan ang paghinga. My God! Ang gulo bigla sa kabilang linya! Sino si Uno? Si Hermideo ba ’yon o iba pang kapatid? At bakit parang handang makipagbalyahan sa sariling pamilya ’yung lalaking ’yon sa sobrang palamara ng dila?!

Tahimik ang buong paligid namin sa food court habang dahan-dahang ibinababa ni Eros ang kamay niya mula sa mukha. Heavy, frustrated tension clung to him, but the moment his light brown eyes locked back onto mine, his features instantly softened—replaced by an overwhelming wave of embarrassment.

“Miss Reese…” his voice was low, strained, and thoroughly apologetic. “I am… deeply, deeply sorry you had to hear that.”

“A-Ah…” nauutal kong sabi, hawak pa rin ang baso ng inumin habang nagwawala ang kaba sa dibdib ko. “O-Okay lang… No problem, promise!”

He then let out a long, stressed exhale, running a hand through his hair and shaking his head in disbelief. “My brother, Hermideo… Deo or Uno, as everyone calls him… he’s out of control. I swear to God, he has zero filter.”

So Uno at Hermideo ay iisa?! Napalunok ako. Pang-macho at kagalang-galang ang pangalan sa papel, pero sa totoong buhay ay certified geng-geng, barumbado, at walang preno ang bibig!

“Huwag mong intindihin ’yon, Eros,” malambing kong sabi, pilit na binabawasan ang tensyon at ngumiti. “Medyo… nabigla lang ako sa mura, pero naiintindihan ko naman na magulo talaga minsan sa bahay kapag may mga kapatid.”

He sighed, leaning forward and gently placing his warm palm over my hand on the table. “Still. You didn’t deserve to hear something so vulgar. Ipapakain ko talaga sa kaniya ’yung muffler ng motor niya pag-uwi ko.”

Natawa ako nang bahagya sa sinabi niya, kahit nararamdaman ko pa rin ang matinding pag-init ng pisngi ko.

“May motor ’yon?”

Ngumuso siya at medyo nalukot ang mukha. “My parents keep on spoiling him instead of disciplining him. Binilhan pa ng big bike kahit alam nilang puro karera at basag-ulo lang ang inaatupag sa kalsada.”

My curiosity got the best of me.

“Ilang taon na ba ’yang kapatid mo?” tanong ko.

“Seventeen,” napaiwas-tingin na sagot ni Eros, taking a slow, deep breath to calm himself down. “He’s still in senior high, pero mas madalas pa siyang makitang nakatambay kung saan-saan at makipag-away sa kalsada kaysa pumasok sa klase.”

Shucks! Seventeen pa lang pala ’yon pero ganun na kabastos ang bunganga?! Senior high school student pa lang pero certified geng-geng at barumbado na sa kalsada!

“Can I see what he looks like?”

He heaved a deep sigh and maneuvered his phone, swiping through his gallery with an expression that was a mix of mild irritation and pure reluctance.

“Don’t say I didn’t warn you,” He muttered softly, turning the screen toward me. “He looks like a walking headache…”

Napatitig ako sa screen at halos matulala.

In-expect ko ’yung typikal na mukhang bata o mukhang dugyot na tambay, pero malayo! Uncut, messy dark hair falling over his forehead, sharp jawline, bored pitch-black eyes, at panga na halatang sanay magmura. May soot stains at kaunting grasa pa sa gilid ng leeg niya habang nakasandal sa isang matte black big bike, nakasuot ng oversized graphic tee at silver chain necklace. He looked effortlessly dangerous—’yung tipong tipo ng mga bad boy sa Wattpad na iiwasan ng matitinong estudyante pero hahabulin pa rin ng mga tanga sa pag-ibig.

But wait…

He looked familiar! Parang nakita ko na siya. I just can’t figure it out yet—natigilan ako. A memory of his name suddenly flashed through my head, sending a sharp wave of shock straight down my spine.

Hermideo… Hermideo…

Deo… Deo…

Napasinghap ako at nanlamig ang mga daliri ko habang nakatitig pa rin sa screen.

Shit! Siya ’yung nakita ko sa palengke noong bumili si Papa ng isda!

He was with his friends or whatever! And probably a girlfriend kasi may kasamang dalawang babae… at kumakain lang sila ng burger sa tabi-tabi!

Shuta! Paano ko malilimutan ’yon?!

Biglang nag-play sa utak ko ang buong alaala. Siya ’yung lalaking nakatayo sa may burger stand malapit sa kanto ng palengke kasama ang mga tropa at dalawang babae!

Sila ’yung grupo ng mga rebolusyonaryong geng-geng at chix magnet sa palengke na kung makipag-asaran habang kumakain ay kala mo sa kanila ’yung buong kanto!

“Hey? Are you okay? Bakit parang—”

“N-Nakita ko na ang kapatid mo. Uh! Kakadating lang namin dito sa Bicol tapos nasa palengke siya. May mga kasamang kaibigan,”

He blinked, his light brown eyes widening in disbelief before a heavy wave of embarrassment washed over his face. Napamasahe ulit siya sa bridge ng nose niya habang nagpapakawala ng napakalalim na buntong-hininga.

“God… nakakahiya,” pabulong niyang ungol, running a frustrated hand through his hair. “Kakadating mo pa lang dito sa Bicol, iyon agad ang masisilayan mo? Out of all the people here, siya pa talaga at ang mga kanto-squad niya ang nakita mo?”

“Hindi ko naman alam na kapatid mo pala ’yon!” pilit kong pinapababa ang boses ko kahit gustong-gusto ko nang tumawa sa epic na reaksyon niya.

Lumipat ulit ang tingin ko sa picture ng kapatid niya. “He looked different from you. I mean, feature-wise, mas pormal at pino ang mukha mo kaysa rito kay Hermideo.”

He sighed, leaning back against his seat and glancing down at the photo with a mix of fondness and lingering annoyance.

“Well, I inherited mostly our mother’s sharp and composed features,” paliwanag niya habang dahan-dahang kinukuha ang telepono mula sa mesa. “While Hermideo got our dad’s darker eyes and rougher structure. Plus, the way he carries himself doesn’t help at all. He purposefully makes himself look like a street delinquent just to spite our parents.”

“Bakit naman?”

“I don’t know what’s gotten into him for him to rebel,” napabuntong-hininga si Eros, setting his phone face down on the table. “Simula noong pumasok siya ng high school, bigla na lang siyang nagbago. He started cutting classes, getting into fights, and surrounding himself with bad influence. Kahit anong kausap sa kaniya ni Mommy at Daddy, mas lalo lang siyang nagmamatigas.”

Napatitig ako sa kaniya, nakikitang totoong nag-aalala at nadedestres si Eros para sa kapatid niya kahit halatang galit at napapahiya siya sa inasal nito kanina.

“Baka naman may dahilan siya?” dahan-dahan kong tanong, careful with my words. “I mean… sometimes people rebel because they feel misunderstood or pressured.”

He looked up at me, his light brown eyes loosening up as he considered my words.

“Maybe,” pabulong niyang sagot, running a hand over his face. “Pero hindi ’yon sapat na dahilan para maging bastos at walang respeto sa tao…”

I put a finger on my chin. “Hindi rin ganiyan hitsura nung kapatid mo nung nakita ko siya sa palengke. Kalbo siya at may hikaw,”

He sneered and nodded his head. “I don’t have recent pictures of him, pero oo, kalbo siya ngayon.”

I smiled at him. “Kasing-edad lang din siya ng mga kapatid ko, uh, kambal sila. So I understand what you feel. Ganiyan din ’yung dalawa sa bahay—mga pasaway, maingay, at paminsan-minsan nakakasakit din ng ulo kapag nagiging barumbado.”

“Really?” tanong niya. “May kambal ka palang kapatid? Are they as chaotic as Hermideo?”

“Naku, mas malala pa minsan kapag nagkampihan ’yung dalawang ’yon!” natatawa kong sagot habang inaalala ang mga kapatid ko. “Kaya naiintindihan kita, Eros. Minsan nakakahiya at nakakainis ang mga pasabog nila, pero sa dulo ng araw, nag-aalala ka pa rin kasi kapatid mo pa rin.”

I recalled the memories of my twin brothers growing up. Although, hindi naman naging bastos ang bibig nila kahit kailan. They’re just extremely hyperactive, mischievous, and downright chaotic whenever they’re together.

Biglang nagpaunahan sa utak ko ang mga kalokohan nila—mula sa pagpapaiyak sa akin noong bata kami dahil itinago ang paborito kong plushie, hanggang sa mga gabi na uuwi silang parehong madumi ang damit at may sugat sa tuhod dahil sa kalalaro ng basketball sa court. Pasaway man at nakakairita paminsan-minsan, never silang nagmura o nambastos ng ibang tao. At sa kabila ng lahat ng sakit ng ulo na ibinibigay nila, silang dalawa rin ang unang-unang tatayo at magtatanggol sa akin kapag may umaaway sa akin sa labas.

I only said that they’re chaotic as his brother, to make him feel better at para hindi siya masyadong mag-alala o mahiya sa akin.

“They sound like a handful,” He chuckled. “Pero kahit paano, malayo pa rin sila kay Hermideo. At least your brothers know how to respect people.”

Ngumuso ako. “Don’t say that, give him the benefit of the doubt. Baka naman mabait din ’yang kapatid mo kapag nakilala mo nang husto. Baka nasasamahan lang talaga ng maling barkada.”

“You really see the good in everyone, don’t you, Miss Reese?” bulong niya.

“Huwag mo na nga akong tawagin niyan,” uminit ang mga pisngi ko. “Reese na lang!”

“Alright, Reese,” banayad niyang pag-uulit sa pangalan ko, making it sound so intimate and gentle. “If you say so…”

Napairap ako para lang itago ang mabilis na pagtibok ng dibdib ko, pero mas lalo lang lumapad ang ngiti niya.

“See? That sounds way better than ‘Miss Reese’,” pangangatwiran ko.

Nag-usap kami tungkol sa ibang bagay na hindi namin namalayan ang oras. Mula sa mga paborito naming kainan sa Manila, sa mga lugar na dapat ko raw bisitahin dito sa Bicol, hanggang sa mga maliliit na bagay tungkol sa pamilya—halos lahat ay naging paksa na namin. Unti-unting napalitan ng magaan na tawanan at kumportableng usapan.

Running for Mayor pala ang tatay niya sa sunod na election. He was a retired General and a strict disciplinarian.

Hermilando Marasigan. That was his Dad’s name. It didn’t click on me, hindi naman kasi ako mahilig sa politika, pero familiar ang apelyidong ’yon. Marasigan din ang nakalagay sa malalaking poster at tarpaulin na nakasabit sa mga poste ng kuryente at pader na nadaanan namin kanina sa kalsada.

“Kaya pala ganoon na lamang ang pressure at disiplina sa pamilya niyo,” dahan-dahan kong sabi habang napapatango. “Your dad has a huge name to uphold, lalo na ngayong tatakbo siya sa eleksyon.”

“Yup,” napabuntong-hininga si Eros habang nakatitig sa kapeng hawak niya. “He expects everyone in the family to fall in line and maintain a clean image. Ako, I stayed out of trouble and focused on my career. Pero si Hermideo… he’s doing everything he can to tear that image down.”

Gosh. That gives me goosebumps. Bakit kaya gano’n ang kapatid niya? Why is he going out of his way to destroy their family’s reputation? Napaisip ako habang nakatingin sa maamo ngunit seryosong mukha ni Eros.

“Is he doing it to get attention?” dahan-dahan kong tanong, careful not to step on any sensitive toes. “O baka naman… iyon lang ang tanging paraan na alam niya para maramdaman niyang hawak niya ang sarili niyang buhay? Kasi kung masyadong higpit ang tatay mo, baka nasasakal siya.”

He paused, his dark eyelashes casting long shadows over his eyes as he considered my words.

Akmang magsasalita na sana siya, biglang tumunog ang phone ko. I absentmindedly answered my mother’s call, slideing the screen open without taking my eyes off Eros for a second.

“Hello, Ma?”

“Reese, nasaan ka na bang bata ka?!” salubong agad sa akin ng boses ni Mama mula sa kabilang linya, halatang abot-langit na ang pag-aalala at medyo naiinip na. “Gabi na, ha! Are you planning to sleep over—”

“What?” tiningnan ko ang oras sa phone ko, at halos malaglag ang panga ko nang makitang quarter past seven na pala ng gabi.

“Naku, Ma, hindi po!” mabilis kong depensa, bahagyang inilayo ang phone sa tainga ko dahil sa lakas ng boses ni Mama. “Nakalimutan ko lang pong tumingin sa oras! Pauwi na rin po ako agad—”

“Siguraduhin mo lang, Reese! Ang mga kapatid mo kanina pa nag-aaway sa ulam at ang Papa mo naghahanda na ng hapunan,” panenermon pa niya bago nagpakawala ng malalim na buntong-hininga.

“Boyfriend mo ba ’yan? Are you keeping things—”

“Ma! Hindi!” halos mabilaukan ako sa sarili kong laway, pilit na inilalayo ang boses sa microphone habang nararamdaman ang mabilis na pag-init ng buo kong mukha hanggang sa dulo ng mga tainga ko. “Ano ka ba, Ma! Hindi ko siya boyfriend!”

A low, deep chuckle escaped Eros’ lips across the table. Narinig niya. Dahil sa lakas ng boses ni Mama at sa sobrang tahimik ng DCA café, hinding-hindi niya mamimiss iyon. He rested his chin on his palm, noncholantly leaning closer, while his light brown eyes gleamed with pure amusement.

Gusto kong lumubog nang buo sa kinauupuan ko. Pilit kong inayos ang mga gamit ko sa mesa kahit wala naman na talagang dapat ayusin, umiiwas sa tingin niya. Ih! I cannot!

Virgin akong uuwi sa bahay, okay? Hindi pwedeng isuko ang bataan dahil lang sa crush mo siya, Reese!

“I’ll end the call na, Ma. Uuwi na rin po kami,” mabilis kong paalam sabay pindot ng end call bago pa man makapagsalita uli si Mama at madagdagan pa ang kahihiyan ko sa buhay.

I licked my lower lip and slid my phone back into my bag, trying to act like my face wasn’t burning hot enough to fry an egg.

“Hatid na ba kita?”

Nagkatinginan kaming dalawa.

“Huwag na, papasundo na lang ako sa Paco Central,” mabilis kong sagot habang umiiwas ng tingin at pilit na inaayos ang strap ng bag ko.

“Are you sure—”

“Oo! Uh, malayo pa kasi sa amin. Bundok pa kaya…” binalingan ko siya. Bumaba ang mga mata ko sa lips niyang pinkish. Shit… kailan ba ’yung huling kiss ko? Ang tagal na rin pala simula nung… ma-trauma ako sa nangyari kay Sir Avellana.

Biglang pumasok sa isip ko ang madilim na alaala na ’yon at bahagyang nanginginig ang mga daliri ko sa hawak kong strap ng bag. Agad kong pilit na ibinaon sa likod ng utak ko ang anumang alaala tungkol sa lalaking ’yon bago pa man masira ang gabi ko.

“Ibaba mo na lang ako sa Paco, sa Vinzons ka pa, right? Malayo rin ’yon, ah?”

Hindi naman na siya nagpumilit pa na ihatid ako sa amin. He literally didn’t have to anyways. Hindi niya ako responsibilidad, at sapat na ’yung nilibre niya ako ngayong araw. Jusko! From Jollibee, tapos nanood pa kami ng sine, hanggang sa nag-kape pa kami rito sa DCA! Sa madaling salita, halos buong araw niya akong pinalamon.

Ang kapal na lang talaga ng mukha ko kung hihilingin ko pang magpakapagod siyang magmaneho hanggang sa bundok papunta sa amin…

“Thank you sa libre ngayong araw, Eros,” nakangiti kong sabi habang papunta kami sa kotse niya. “Seriously, nag-enjoy ako. Lalo na ’yung sa sinehan at sa kape.”

He chuckled lowly, unlocking the car with a click before opening the passenger door for me.

“No, thank you. I had fun,” he licked his lower lip. “Honestly, I can’t even remember the last time I actually enjoyed a whole day like this.”

Inalalayan niya ako sa balikat habang pumasok ako sa sasakyan.

Pagkasara niya ng pinto, pinanoood ko siyang umikot papunta sa driver’s seat.

“I told my mother that I’ll bring you to our house next time—”

“Hala! Ano?!” halos mapatalon ako sa upuan ko sabay baling sa kaniya, nanlalaki ang mga mata sa gulat. “Shucks, seryoso ka ba?! Bakit mo sinabi ’yon sa Mommy mo?!”

“Gusto ka talaga niya makilala. She keeps on texting me, iniisip niyang inililihim kong may girlfriend ako kahit na wala naman,” natatawang paliwanag niya habang dahan-dahang inilalabas ang kotse sa parking lot.

“She was expecting you earlier… kaso…” tumikhim siya. “My brother ruined my father’s mood this afternoon,” pagpapatuloy niya.

Sumulyap siya sa akin nang mabilis sa gitna ng kaniyang pagmamaneho. “I didn’t want you to hear them arguing. Or makita mo na dinidisplina ni Dad ang kapatid ko,”

Natahimik ako nang ilang segundo, nakatingin lang sa gilid ng mukha niya habang patuloy siya sa pagmamaneho.

“A-Ah…” napasandal ako sa upuan ko at marahang tumango. “I see. Na-appreciate ko ’yon, Eros. Pero… ikaw? Okay ka lang ba?”

Normal lang naman na mapagalitan ng magulang kapag may nagawang mali, pero alam kong iba pa rin ang bigat kapag pamilya na ang may tensyon…

“Yup, I’m okay. Sanay na rin naman ako sa kanila nina Dad. But honestly… spending the day with you was the best distraction I could’ve asked for. Ikaw nga ang nagpalimot sa akin ng gulo sa bahay.”

Napatingin ako sa harap habang pilit na kinakagat ang ibabang labi ko.

“M-Mabuti naman kung ganun,” mahina kong sabi, sinusubukang panatilihing casual ang boses ko kahit na parang may nagwawalang butterflies sa tiyan ko.

“Are you free tomorrow?”

Namilog ang mga mata ko. Don’t tell me na bukas niya ako dadalhin sa kanila? Meeting the parents na agad?!

Deadma…

“H-Ha?!” medyo nauutal kong tanong. “Bukas agad?! Eros, sandali lang! Hindi pa ako handang humarap sa parents mo, okay?! Wala man lang akong dalang prutas o kaya cake! Tsaka, kailangan ko munang mag-mental preparation para rito!”

His shoulders shook as he turned to glance at me, light brown eyes crinkling with amusement.

“You don’t need to bring anything! Gusto ko lang makilala ka nila Mom. At tsaka, gustong-gusto ka rin niyang makita. Sige na, Reese… tomorrow?”

Huminga ako nang malalim.

“Free naman ako…”

Shit! I feel like I’m about to lose my damn virginity tomorrow. Si Eros ang una ko at handa na akong ibigay ’to—utak at puso ko, buong-buo. Wala nang atrasan ’to.

Isang matamis at tagumpay na ngiti agad ang sumilay sa mga labi ni Eros. Ang liwanag mula sa mga ilaw ng kye sa labas ay tila sadyang humahagkan sa kaniyang mukha, dahilan upang mas lalong kumislap ang light brown niyang mga mata sa sobrang saya.

Oras na siguro para mag-douche ako mamayang gabi at pagkatapos na lang niya ako karatin sa kwarto niya ako kakain. Titiisin ko munang magutom—bahala na kung magwala ang tiyan ko sa gutom, basta siguradong malinis at handang-handa ako para sa kaniya bukas. Harot! Shutangina, bakla! Fantasy!

Napailing na lang ako habang pilit na kinakagat ang labi ko para pigilan ang halos sumabog na ngiti. Ang sarap sanang isigaw nang malakas ang lahat ng ’to kaso baka bigla niyang ipreno ang kotse sa gulat!

“So, uh, same time tomorrow then? Or mas maaga?” tanong niya. He rested one arm over the steering wheel, turning his body slightly towards me.

“Agahan na natin, nakakahiya naman sa kanila kung late ako dadating,” mabilis kong bawi, sinusubukang ayusin ang posture ko para magmukhang seryoso at responsible future… bisita. Bisita, ha? Hindi girlfriend! Shucks…

Kabanata 12

“Sino kasama mo kahapon, Ate?” tanong ni Sergio sa akin habang sumusunod siya sa akin. Pababa na ako at nakasuot ako ng isang white dress, kahapon kasi mukha akong pakarat sa kanto. Ems. Deadma!

“Chismoso mo talaga, Sergio!” irita kong baling sa kaniya habang inaayos ang bagsak ng dress ko sa hagdan. “Atsaka pwedeng pakihinaan ’yang boses mo? Baka marinig ka pa nila, eh!”

“A suitor?” he glared at me. “He’s keeping you a secret—”

“No! Ugh! Stop with the questions, Gio. Hindi ko siya boyfriend, nakilala ko siya sa La Salle, at nagkataon na kababayan ko,” mabilis kong putol sa kaniya, pilit na pinapanatiling kalmado ang boses ko baka biglang sumulpot si Lola Evelyn.

I didn’t want her to know about Eros, or even hear his name. Hindi ko alam kung ano ang pinagkakaabalahan ng matandang ’yon, but I’m glad that she’s not eyeing me with what I do in this house. At least now, nakakahinga ako nang maluwag nang walang matalas na matang nakabantay sa bawat kilos ko…

“Kuya Hunter was asking things about you, I think he’s suspicious,” aniya at umingos.

Tumigil ako sa paglalakad at nilingon siya. Nagkatinginan kaming dalawa.

He was frowning as he stopped walking as well.

Oo nga pala, naglaro sila ng Hunter na ’yon ng basketball sa hacienda ng mga Madrigal. I didn’t even ask them about it, not that I cared enough to probe.

Hindi ko alam kung ano ang connection ng pamilya nila kina Papa, at honestly, wala rin akong interes na alamin.

“Gusto ka ata nun, Ate—”

“I don’t. He’s—”

“I told him that you were trans and he said—”

“I don’t care, Gio! Ugh! Tell him whatever you want, hindi ko kailangan ng opinyon niya!” irita kong putol sa kaniya.

Namilog ang mga mata niya. “He didn’t say anything that would offend you, about you being…” umubo siya nang kaunti at napakamot sa batok. “…about you being a trans woman. Sinabi lang niya na ‘So what? She’s still pretty.’”

Natigilan ako. Nanliit ang mga mata ko habang nakatitig sa kapatid ko, hindi sigurado kung maiinis ba ako o magugulat sa narinig ko.

“Hugo asked him directly if he likes you, he said that he wants to get to know you,” patuloy niya, nakatingin nang seryoso habang inoobserbahan ang magiging reaksyon ko.

Umirap ako. “Gusto lang niyan magpa-chupa—”

“Ate!” pananaway niya sa akin, halos mapatalon sa gulat dahil sa sinabi ko habang mabilis na tumitingin sa paligid para siguraduhing walang ibang nakarinig. “Seryoso nga ’yong tao!”

“Aba, masama bang maging praktikal?!” asik ko at ipinagkrus ang aking mga braso sa dibdib. “Kilala ko ang mga lalaking katulad niyang si Hunter! Akala mo naman kung sinong santo, ’yun pala iba rin ang habol!”

“Ewan ko sa ’yo, Ate. Inunahan mo agad ng dumi ’yang utak mo,” iritado siyag umiling-iling.

“It’s either he wants to explore, or wanted to experience what it feels to be with a trans—”

“Are you saying that Kuya David is like that? Your ex?” simangot niyang tanong sa akin.

“Leave him out—”

“Tinatanong ko lang! You seem like you’re projecting your trauma from David onto everyone else who shows interest in you!” madiing giit niya, shaking his head with a frustrated sigh.

I groaned. “Maayos kaming naghiwalay ni David! He didn’t hurt me! Mutual decision ang hiwalayan naming dalawa noon! At mga bata pa kami that time!”

He frowned at me and didn’t say anything after I said that. I glared at him. “Wala lang akong panahon para mag-entertain ng kahit sino ngayon. Busy ako sa pag-aaral!”

“Fine, fine! Sabi mo, eh. Ipagtanggol mo pa ’yang sarili mo, Ate—”

“Hindi ako nagtatanggol, sinasabi ko lang ang totoo,” mataray kong ganti at muli siyang inirapan.

Ayaw ko nang pahabain pa ang usapan kaya tinalikuran ko na siya at nagpatuloy sa paglalakad pababa ng hagdan.

“Alis na ako,” paalam ko nang hindi na siya nililingon. “Kapag nagtanong sina Mama, pakisabi na pupuntahan ko sina Sophia.” Shit! I lied!

Deadma…

Mabilis ding pumasok sa isip ko na madaling mahuhuli ang palusot ko kapag nagkausap sila ni Sophia, pero wala na akong oras para mag-isip pa ng panibagong idadahilan. Kailangan ko nang makalabas bago pa may makakita sa akin o bago pa humaba uli ang usapan namin ng kapatid ko.

“Sus, idinamay mo pa ’yong kaibigan mo,” hirit pa ng loko mula sa itaas ng hagdan. “Sige na, lumayas ka na!”

Hindi ko na siya sinagot at dire-diretso na akong naglakad patungong pinto.

Nagpahatid ulit ako kay Kuya Berto sa Paco Central, pero gamit ang tricycle para hindi masyadong halata at para narin maiwasan ang ingay ng sasakyan namin sa hacienda. Si Kuya Berto lang din naman ang mapagkakatiwalaan ko sa mga ganitong sikretong lakad nang hindi agad nakakarating kay Lola Evelyn.

Hindi ko rin naman siya nakita, at wala rin sina Mama at Papa. I don’t know where they went, kumain lang ako ng umagahan kasabay si Cairo. Hindi ko naman tinanong ang mga kapatid ko o sina Manang Agnes. Mas mabuti nang wala akong masyadong alam para hindi rin ako magmukhang may itinatago sa kanila.

Medyo natagalan ako dahil tricycle ang gamit. Shucks. Filipino-time tuloy ang dating? Haha.

I thought back to my conversation with my brother, habang nasa loob ako ng tricycle. Hindi sila naging malapit kay David noon, at hindi ko rin naman sinasabi sa kanila ang experience ko nang maging boyfriend ko si David.

The truth was, David never really exerted the effort to get close to my family back then. Sa tuwing pumupunta siya sa bahay, palagi siyang mailap at tila gustong-gusto nang umalis agad. I kept the ugly details of our relationship to myself…

Although, he never cheated on me with another girl. Talagang bata pa kami… noon. Barely mature, barely understanding what it truly meant to navigate a relationship like ours. I guess that was why it was so easy for Sergio to misunderstand everything.

He was my first kiss, first love. At hanggang kiss lang naman kami noon. We were young, naive, and scared of what the world would say. Si David ang unang lalaking nagparamdam sa akin na maaari akong mahalin, pero siya rin ang unang nagpamukha sa akin kung gaano kairal ang takot kapag hindi pa handa ang isang tao na tayuan ang nararamdaman niya.

Oo, legal kami both sides. Sinuportahan kami ng mga magulang namin noon.

And honestly, my relationship with David wasn’t toxic. Talagang dumating lang kami sa punto na hindi na pareho ang direksyon namin. We outgrew each other, and as much as it hurt back then, it was a gentle, quiet ending. Walang sigawan, walang lokohan, walang matinding siraan. We just realized that being together was causing more strain than comfort, so we chose to let go before we ruined the good memories we built.

Nanatili naman kaming magkaibigan hanggang ngayon. Matagal na kaming naka-move on pareho. Kaya nakakairita talaga kapag ipinamumukha ni Sergio na para akong sirang plaka na nagdadala ng trauma. He assumed David broke me into pieces when, in reality, David just helped me realize what kind of love I truly deserve—a love that wouldn’t hesitate, a love that’s completely sure of me.

Kaya siguro wala na akong naging boyfriend pagkatapos niya. All were just pure flings, casual dating, or fleeting distractions that never really went anywhere. Hindi ako pumasok sa kahit anong seryosong relasyon pagkatapos ni David dahil ayaw ko nang pumasok sa isang bagay na kalahati lang ang kayang ibigay sa akin.

I wanted someone who wouldn’t be afraid to claim me. Someone who wouldn’t treat loving me like a secret or a dilemma.

May mga sumubok naman, but I turned them down because none of them were worth taking the risk for. They were either interested in the idea of me or just looking for something temporary. And after everything, I knew better than to compromise my peace for half-hearted intentions.

At tang ina talaga ng mga lalaking ’yan! Ang lilibog, akala mo kung sinong mga banal kung makapagsalita o makipagkilala, pero sa huli, iisa lang naman pala ang pakay. They look at you, nod along to your stories, pretend to be decent, only to test if they can push your boundaries or turn you into some fleeting fantasy.

Nakakaimbyerna lang kasi akala nila kapag naging open ka o friendly, automatic nang green light para bastusin ka o gawin kang fun phase sa buhay nila.

I scoffed inwardly, shaking my head as the tricycle continued to rumble along the dusty road. Good thing I knew better than to let any of those horny, bare-minimum boys get anywhere near my heart.

Gosh. Kiss pa nga lang, ha? Pero gustong-gusto na nila akong karatin kapag gigil na gigil na sila. Parang mga asong ulol na mabilis makalimot sa respeto kapag inatake na ng libog. They mask it as passion or intensity, but in reality, it’s just pure, unfiltered objectification.

I rolled my eyes, feeling a spike of annoyance just remembering how predictable those types were. Gagawin kang priority kapag may gustong makuha, pero kapag hanggang doon lang ang ibibigay mo, doon na lalabas ang mga totoong kulay nila.

Good thing I always held my ground and never gave those desperate assholes the satisfaction…

And the fact that they think na mabilis akong makuha dahil isa akong trans? That is the most offensive and disgusting delusion of all.

Akala nila kapag trans woman ka, desperada ka na sa validation ng lalaki na halos ipamigay mo na ang sarili mo sa kaunting pansin o matamis na salita.

They expect you to be grateful for their bare minimum attention, like they’re doing you a favor just by desiring you behind closed doors. They think your identity makes you easy, or worse, an easy target to use and toss aside once their curiosity or lust is satisfied.

Fucking creeps!

They completely miscalculated who they were dealing with. I am not anyone’s experiment, secret, or easy score. I know my worth, and I’d rather die single than let some ignorant asshole reduce me to a fetish.

Kaya nga sa tuwing lumalandi ako, I always let them do the first move. Bahala silang maghirap at magpararamdam kung gaano sila kaseryoso. I refuse to chase, and I certainly refuse to make it easy for anyone. Kung talagang may plato silang gustong patunayan, dapat lang na sila ang mag-effort mula umpisa hanggang dulo.

That’s my golden rule: let them show their hands first so I can see right through their intentions before I even give them a second of my time.

Nakahinga ako nang maluwag nang maramdaman ang tuluyang paghinto ng tricycle sa tabing-kalsada ng Paco Central. Agad na pumasok sa ilong ko ang pinaghalong amoy ng usok ng mga sasakyan at ang maalat-alat na hangin mula sa kalapit na baybayin, pero wala na roon ang atensyon ko.

All the annoyance, anger, and cynicism from earlier completely evaporated into thin air the moment my eyes locked onto him.

Mabilis akong bumaba mula sa tricycle at pilit na inayos ang bagsak ng white dress ko pati na rin ang medyo gulo-gulong buhok dahil sa hangin sa biyahe.

“Salamat po, Kuya Berto. ’Wag niyo na lang po babanggitin kina Mama o kay Lola kung saan niyo ako ibinaba, ha? Ako na po ang bahala,” nakangiti kong sabi rito.

“Makakaasa ka, Reese,” ngumiti si Kuya Berto sa akin at tumango bago pinalagutok ang makina ng tricycle pabalik sa hacienda.

Nang makalayo ang tricycle, inilibot ko ang paningin ko sa gilid ng kalsada.

Mabilis kong nahanap ang mga mata ni Eros. Kanina pa ba siya? Gosh! Ako pa naman ang nagsabi na agahan ngayon tapos… ako pa ang late?!

Deadma! Letche!

Inayos ko na lang ang pagkakahawak sa bag ko at pilit na itinago ang katiting na hiya sa likod ng isang mahinhin na ngiti. Classy pa rin dapat kahit medyo sablay sa call time!

Dumako ang mga mata niya sa suot ko. I wasn’t use to wearing conservative dresses like this one, sanay ako na palaging sexy at revealing ang sinusuot ko. Gusto ko palaging kita ang cleavage ko, maikli ang palda, at fitted na fitted sa katawan para kitang-kita ang kurba ko. I love the attention, the turning heads, and the feeling of being undeniably hot.

Pero ngayon? Itong puting dress na ’to? Conservative kung conservative. Hanggang tuhod ang haba, balot na balot ang dibdib, at puffy pa ang sleeves. Mukha akong aattend ng binyag o ’di kaya’y magsisimba.

Deadma.

“Kanina ka pa ba? Sorry, nag-tricycle lang ako…” inipit ko ang ilang hibla ng aking buhok sa likod ng tainga. Feeling ko libog na ’tong si Eros sa akin. Palagi ko pa namang naririnig na he’s into demure girls at virgin types! Kesyo gusto niya daw ’yung mga tahimik, balot na balot, at tila ’di makabasag-pinggan.

Kaya pala halos maubos ang mata niya sa pagkakatitig sa akin ngayon. Akala siguro ng isang ’to, pasok na pasok ako sa ideal type niya dahil sa pa-conservative dress ko ngayon. Little did he know, visual illusion lang ’tong suot ko. Humanda siya sa akin sa kama niya if ever na dalhin niya ako sa room niya. Rawr! Charot!

“I just got here a few minutes ago myself,”

Ngumuso ako. Seryoso ba? O sadyang ayaw niya lang talaga akong maguilty dahil na-late ako?

Tinitigan ko siyang mabuti, pilit na hinahanap sa mukha niya kung nagsisinungaling siya, pero wala—mukhang totoong-totoo talaga ang sinasabi ng lolo mo.

“Totoo?” hindi ko napigilang tanong. “Baka naman kanina ka pa rito, ah? Naku, Eros, sabihin mo lang sa akin kung mababawasan ba ang points ko dahil lang pinaghintay kita.”

Natawa siya at itinagilid ang ulo. “Oo nga. At… what points?” he looked confused yet curious.

“Baka mamaya may points system ka pala riyan para sa ideal girl mo, tapos minus ten agad ako kasi na-late ako ng ilang minuto.” biro ko.

Kumunot ang noo niya. “My ideal girl?”

“Oo! I heard that your ideal girl was a demure and virgin type!” tuloy-tuloy kong sabi, completely unfiltered. Mabilis akong natauhan nang marealize ko kung ano ang sinabi ko! Shuta ka, Reese!

Napatakip agad ako ng bibig, habang ang magkabilang pisngi ko ay halos mapaso na sa matinding pag-iinit. Gusto ko nang lumubog sa semento ng Paco Central o ’di kaya’y tumalon pabalik sa tricycle ni Kuya Berto kahit na wala na ito. Zero filter ka talaga kahit kailan, bakla ka!

Nanlaki ang mga light brown niyang mata, at sa loob ng dalawang segundo, nabalot kami ng nakakabinging katahimikan.

Pero bago pa man ako makapag-imbento ng palusot para tumakbo palayo, unti-unting yumugyog ang mga balikat niya hanggan sa tuluyan na siyang humalakhak—’yung totoong tawa na kumikislap pati ang mga mata niya at lumalabas ang dimples.

“Where on earth did you hear that rumor, Reese?” tanong niya habang dahan-dahang humuhupa ang tawa, kinukuskos pa ang gilid ng mata niya.

“S-Sa school…” utal kong sabi, dahan-dahang ibinababa ang kamay ko mula sa bibig ko habang pinananatili ang kaunting dignity na natitira sa katawan ko.

“I heard them from the girls who were obsessed with you!” tuloy-tuloy kong dugtong, completely giving up on saving face.

He licked his lower lip and cleared his throat. “Well, those girls clearly don’t know a single thing about me,”

Alam ko naman na NGSB siya, at paniguradong virgin din siya katulad ko. Kahit na may experience na ako sa mga halik-halik na ’yan, hindi pa ako natitira sa cherry bumbum ko. So technically, virgin pa rin ako, ’no!

Kung magkakantutan kaming dalawa, first namin ang isa’t isa. Imagine how romantic that be! Ang sarap siguro no’n na ang magiging first ever sex ko ay ang lalaking gustong-gusto ko… and intoxicating to even think about. Fantasy na naman ako. Huhu!

Shit. Bigla kong naimagine kung paano niya ako kakantutin. He’s probably aggressive and very dominant behind closed doors, completely different from this neat, put-together gentleman demeanour.

Ang sabi pa naman sa akin ni Serena at Vienne, kapag first time daw ng mga lalaki na tahimik at mukhang santo sa panlabas, mas grabe raw kung sumabog sa loob ng kwarto. Tipong parang nakawala sa hawla o kaya’y uhaw na uhaw na matagalang nakakulong!

Feeling ko sobrang wawasakin niya ang butas ng puwet ko. Nabulunan ako sa sarili kong laway nang biglang pumasok sa utak ko ang eksenang ’yon. Teh, teka lang! Lumilipad na naman ang kalaswaan mo!

Shucks. Hindi kaya kulang na dosage ng male blocker ko?! Bakit ba ang dumi na lang palagi ng iniisip ko sa tuwing kasama ko ang lalaking ’to?!

100 mg na nga ang dosage ko ng male blocker ko, eh. Lupaypay na nga ako sa sobrang taas ng dosage. Charot! It was prescribed by my endocrinologist.

Bago pa man ako matulala sa guwapong mukha ni Eros at sa inihahain niyang… ugh! Bakit ba kasi bakat? Baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Kailangan pihikan at kontrolado ang bawat galaw ko. Dahil kung bibigay ako ngayon mismo sa public place, talagang mawawalan na ako ng karapatang magtaray sa kaniya mamaya!

“Ah, pwedeng idaan mo muna sa Hills and Garden? Bibili ako ng maibibigay ko sa parents mo. Kahit bibingka cake or something,”

Itinagilid niya ang ulo niya. “Okay, pero kahit hindi—”

“I insist! Nakakahiya naman na wala akong maibigay sa kanila,”

He chuckled heartily. “Alright then! Tara na,” he gestured his BMW sedan car. Simple pa niyanh inayos ang polo na lalo na namang nagpalutang ng mga braso at balikat niya.

Habang naglalakad kami patungo sa nakaparadang BMW sedan niya, hindi ko na mapigilan ang sarili kong mamroblema sa isip ko. Ugh!

Paano kung isipin ng mga magulang niya na nagpapa impress agad ako? Eh totoo naman, pero hindi ganito kabilis! Ang aga ko namang maging pabebe at pampamilya ang atake. Okay, deadma! Haha.

Pagbukas niya ng pinto para sa akin, sinadya niyang lumapit nang bahagya kaya muli akong sinikop ng pamilyar at nakakabaliw niyang amoy. Tumagilid ang ulo niya nang bahagya habang nakatingin sa akin.

“Don’t worry too much,” bulong niya nang bahagya habang inaalalayan akong sumakay. “Mabait ang parents ko,” he assured.

Letche…

Idinaan nga niya muna sa Hills and Garden at pumili na ako ng cake na masasarapan sila. I got the ube macapuno chiffon cake, kasi sabi ko, classic ’yun at siguradong magugustuhan ng mga matatanda.

Habang binabayaran ni Eros sa counter, hindi ko mapigilang mapabuntong-hininga habang tinititigan ang eleganteng paper bag kung saan nakalagay ang box ng cake.

Gusto kong mainis kay Eros, ako kasi dapat ang bibili pero siya ang nagbayad? Hayop!

Nang mabayaran na niya ay bumalik na kami sa BMW sedan niya, at habang binubuksan niya ang pinto para sa akin, hindi ko na napigilan ang sarili kong irapan siya.

“Why—”

“Ako dapat kasi ang nagbayad! You didn’t have to pay for it,” nakanguso kong turan habang mariing umiwas ng tingin sa kaniya, pilit na pinapanatili ang pagka-pikon kahit ang totoo ay panay ang kabog ng dibdib ko dahil sa sobrang lapit niya sa kinatatayuan ko.

He scratched his nape. “Ah—”

“Babayaran kita—”

“Huwag na—”

“Pero ako ang magbibigay niyan sa parents mo.”

Nagkatinginan na kaming dalawa. He looked down at me with those frustratingly deep, light brown eyes.

“Reese,” he murmured. “It’s just a cake. Ako na—”

“Pero pasalubong ko nga ’yan sa parents mo? Ako dapat ang nagbayad at—”

“Okay, bayaran mo na lang ako.”

“Magkano ’yung cake?” mabilis kong tanong, halos lumabas ang mga mata ko sa tuwa habang kinakalkal ang bulsa ng sling bag ko para hagilapin ang pitaka ko.

Sinabi niya ang presyo nung cake and it felt like it was painful for him to accept the money when I handed it to him. Ramdam ko ang pag-aatubili sa mga kamay niya nang tanggapin niya ang pera mula sa akin.

“Let’s go,” anyaya niya at malalim na huminga, ang mukha ay may halong pagkaawa sa sarili na parang agrabyadong-agrabyadong boyfriend na pinagkaitan ng karapatang gastusan ang kasintahan.

Ang lala ko na! Fantasy!

Tahimik ang naging biyahe namin nang lumiko ang BMW ni Eros papasok sa highway patungong Vinzons. Habang umaandar ang sasakyan, pilit kong pinapakalma ang sistema ko at panay ang sulyap ko sa salamin para ayusin ang buhok ko.

Napansin yata ni Eros ang pamumulikat ng mukha ko dahil sa kaba, kaya binagalan niya nang kaunti ang takbo ng sasakyan bago siya lumingon sa akin habang nakapula ang traffic light.

“Relax, Reese,” natatawang sabi niya sabay abot para hawakan nang sandali ang kamay kong malamig na malamig na dahil sa kaba. “They’re really nice people, don’t think about it too much.”

Bumaba ang mga mata ko sa kamay niyang hawak ang kamay ko. Shucks. Ayaw kong mag-assume! He’s just being super friendly to me and I know that he wants to assure that I’m …safe, o kaya ay pinapakalma lang ang praning kong sistema dahil sa sobrang kaba. Pero bakit ba parang kuryente ang tumatagos mula sa mga daliri niya hanggang sa buong braso ko? Tang ina, Reese, tigilan mo ang pagiging delulu! Girlfriend—este, kaibigan na kasama ka lang rito para sa pamilya niya, hindi para landiin ka habang nasa loob ng sasakyan!

Mariing akong lumunok at mabilis na binawi ang kamay ko na para bang napaso, tsaka pilit na ngumiti sa kaniya.

“O-Oo, alam ko naman ’yun,” mabilis kong pagbawi habang iniiwas ang tingin sa kaniya at itinuon ang atensyon sa labas ng bintana.

I heard him clearing his throat.

Nang mag-angat ako ng tingin mula sa rearview mirror para silipin kung ano na ang ginagawa niya, nakita ko siyang bahagyang nakaupo nang tuwid habang hinahaplos ang sarili niyang batok.

He was biting and constantly licking his lower pinkish lip.

Laplapin mo na ako here! Charot!

Pagkababa ko pa lang sa sasakyan, literal na nalaglag ang panga ko habang napatunganga sa kung anong tumambad sa paningin ko. Letche. Bahay ba talaga ’to o mall na naligaw sa gitna ng Vinzons?!

Hindi man lang ako na-brief ni Eros na ang tinutukoy niyang bahay ay isang mukhang mala-palasyong mansiyon na nakatayo sa gitna ng napakalawak na lupain!

Ang damuhan ay kasing-ayos ng golf course, may mga mamahaling halaman sa paligid, at ang mismong bahay ay may malalaking haligi at glass windows na kumikinang sa sikat ng araw.

I gasped. The more I look around, the more my eyes widened in disbelief. Lord, anong kasalanan ko sa inyo at dinala ninyo ako sa mansiyon?! Totoo ba ’to? O…

Literal na napako ang mga paa ko sa sementadong pathway habang pinapanood ang magagandang fountains at ang malawak na hardin na parang set ng isang mamahaling Korean drama. Kung alam ko lang sanang ganito kabongga ang pamilya ni Eros, sana ay nag-effort man lang akong magsuot ng damit na hindi mukhang pinagpilian sa ukay-ukay!

Nilingon ko si Eros, na inaayos ang pagkaka-park ng BMW sedan, katabi ang mga nagmamahalan na sasakyan tulad ng itim na Porsche at puting Range Rover na pamilyar na nakahilera sa malawak na garahe.

Muli kong hinarap ang bahay. Not to mention, automatic ’yung gateway nila dahil kusa iyong bumukas sa paglapit ng sasakyan kanina, na parang sa mga pelikula lang kung saan may hidden sensor o remote control ang bawat sulok ng mansiyon. Gosh!

Niyakap ko ang sarili ko. I haven’t seen a single maid or guards man lang sa buong paligid.

Sa laki ng lupa at sa ganda ng bahay? Walang security?! Then I remembered, ang tatay ni Eros ay retired General. He surely can protect and handle security better than anyone else.

“Psst,”

Halos mapatalon ako nang may sumitsit. I have been so engrossed with looking around while waiting for Eros that I didn’t even notice that there’s…

Umawang ang bibig ko nang binalingan ko ito, ay nagtama na naman ang mga mata naming dalawa. And just like our first eye contact back then, at the dirty market.

His dark orbs were too deep, totally blank and expressionless. It’s like he’s always ready to kill someone without a second thought…

Doon ko na rin mas naging detalyado ang pagmamatyag sa mukha niya. He possessed much rougher features compared to Eros.

That was when I started observing his face in more detail. He possessed much rougher features compared to Eros. His jawline was sharper, the lines of his face were harder, and there was even a small scar near his eyebrow that gave him an even more dangerous aura. He looked like the kind of walking red flag you would never want to cross paths with in a dark alley, let alone share a dining table with.

Kapatid ba talaga ’to ni Eros, or was Hermideo conceived out of pure resentment? Charot!

Nanuyot ang lalamunan ko habang nagtititigan kaming dalawa. At sa bawat segundo na nanatiling nakadikit ang tingin niya sa akin, pakiramdam ko ay sinusukat niya kung gaano katagal bago ako tuluyang lamunin ng kaniyang mga mata. Shucks!

Umangat ang sulok ng labi nito. “Gerlpren ka ni utol?” ang lalim ng boses niya, mas malalim kumpara kay Eros! Oh my gosh!

Letche. Tumindig ang mga balahibo ko sa batok.

“Uh—”

A menacing smirk plastered across his red lips. “Kakantutin ka niya rito? Tang ina, paldo si utol, ah?” isinabit niya ang itim na sando na hawak niya sa kaniyang balikat. Ngayon ko lang napansin na wala siyang pang-itaas at ang suot niyang basketball shorts ay mukhang pinaglumaan na.

Literal na nanlamig ang buong sistema ko, at sa sobrang gulat ko sa mga lumalabas na salita sa bibig niya ay pakiramdam ko ay gusto ko na lang siyang sabunutan at turukan ng leksyon…

Actually. What. The. Fuck.

“Uhm—”

Humalakhak siya. “Ah, hindi pa kayo nagkakantutan? Ngayon pa lang? Papabuntis ka para magkapera?”

Holy shit?! Anong pinagsasasabi ng gagong ’to?!

Mabilis akong lumingon kay Eros, at saktong nakita ko na papalapit na siya sa akin. He knew that his brother was in front of me. Kaya nagmamadali itong lumapit sa akin at bago pa man ako makabawi sa matinding inis na naramdaman ko, naramdaman ko na ang mainit at pamilyar na presensya niya.

“Uno,” he greeted his brother. “Sina Mommy—”

“Nasa loob, pinaghahandaan ang pagdating niyo ng gerlpren mo kaya aalis na muna ako. Gumamit ka ng kapote kung kakantutin mo ’yan,” tamad nitong putol sa kapatid at talagang walang respeto ang tono niya!

At bago pa man makapagsalita si Eros o masundan pa ng kahit anong banat ang bastos na sagot ni Hermideo, tinalikuran na kami nito nang tuluyan, ang mga yabag ay mabibigat at tamad habang nagpapatuloy patungo sa garahe.

Putang ina. Talagang may pahabol pa ang gagong ’yun bago tuluyang umalis! Literal na uminit ang magkabilang tainga ko.

“What the…” mariing sabi ni Eros sa gilid ko. He shut his eyes tightly. Malalim siyang huminga, pilit na pinapakalma ang sarili bago ako muling tiningnan.

Kitang-kita ko ang pamumula ng kaniyang mukha at ang matinding gigil sa hitsura niya sa sobrang hiya at galit sa ginawa ng kapatid.

“Did he say something—”

“It’s nothing. Hayaan mo na,” mabilis na putol ko sa sasabihin niya, habang pilit na kinakalma ang nanginginig kong mga daliri.

“Sorry, Reese,” seryoso at basag ang boses na wika niya, ang mga mata ay puno ng tapat na pagsisisi. “Hindi ko akalaing aabot sa ganoong klaseng bastos ang sasabihin ng tao na ’yon sa harap mo. Siraulo talaga kahit kailan.”

I chuckled softly. “You don’t have to apologize for his behalf!”

Narinig naming dalawa ang malakas na ugong ng motor at sa isang iglap, sabay kaming lumingon ni Eros sa direksyon ng kalsada mula sa labas ng hardin.

Isang itim na sports bike ang humaharurot paalis, ang tambutso ay umuugong nang malakas na ang sakit sa tainga. Shit! Ang sarap batuhin ng gagong ’yon!

Kung nakakamatay lang ang talim ng titig ko, malamang kanina pa bumagsak si Hermideo na ’yon at ang minamaneho niyang motor…

I absentmindedly held Eros’ hand before facing him with a smile.

“Tara na? I’m excited to meet your family properly!”

His eyes widened, bumaba ang mga mata niya sa kamay kong hawak ang kamay niya at bigla siyang namula.

“A-Alright,” umubo siya at napakamot sa leeg, halatang nabigla at nataranta sa simpleng paghawak ko sa kamay niya.

Meet the parents for now, pop the cherry bumbum in his room after! Charot!

Muli kong pinasadahan ng tingin ang kapaligiran nila habang naglalakad kami patungo sa main entrance ng bahay nila. Mas lalo ko lang napagtanto kung gaano kalaki at karangya ang bahay na ito. Ang mga haligi ay gawa sa mamahaling marmol, at ang mga bintana ay malalapad na crystal. Shucks…

Nang marating namin ang malaking double doors sa main entrance, kusa iyong binuksan ng isang kasambahay na mukhang naghihintay na sa pagdating namin. Bumungad sa amin ang malamig na simoy ng aircon mula sa loob, kasama ang marangyang disenyo ng living room.

And my jaw practically dropped to the damn floor at the scale of the living room.

Holy shit. If I thought the mansion looked stunning from the outside, I was dead wrong! The high ceiling featured a massive, glittering crystal chandelier that easily looked like it cost millions. The floor was made of polished imported marble that shone like a mirror, and the furniture clearly screamed imported sophistication with its modern, high-end design. There was also a grand curved staircase right in the center with brass and glass railings, while the walls were lined with expensive paintings and glass cabinets filled with vintage porcelain and decor.

“Sir—”

“Eros na lang Ate Mabel,” putol ni Eros sa sasabihin ng kasambahay.

Tiningnan ko tuloy ang babae at halos lumuwa ang mga mata ko dahil may uniform sila, at hindi lang basta simpleng uniform ang suot nila, kundi isang napaka-pormal at eleganteng kasuotan na parang mga staff pa sa isang five-star hotel! Jusko! Ano ’to?! Daig pa sina Ate Maya! Haha!

“Ate Mabel, si Reese po. Kaibigan ko,” pagpapakilala ni Eros sa akin nang may pagmamalaki sa boses habang nakatingin ang kasambahay sa akin na may mainit at nakangiting ekspresyon.

“Naku, ang ganda naman po ng kaibigan niyo, S— Eros,” magalang na bati ni Ate Mabel habang bahagyang yumuko sa akin. “Magandang hapon po, Ma’am Reese.”

“H-Hi po, Ate Mabel,” dapat mahinhin ako para pasado agad sa impression nila! Chariz!

“Nasa dining area na po ang Mommy at Daddy mo, hinihintay na kayo. Hindi raw po kasi kayo nagre-reply sa kaniya kaya inutusan na niya akong hintayin kayo sa garahe,” pagpapatuloy ni Ate Mabel habang may bahagyang alinlangan sa mga mata nito, bago magalang na nagpaalam at umalis para magpatuloy sa kaniyang mga gawain.

Omg! So papalabas pa lang pala siya para antabayanan kami sa garahe nila? Wait? Hindi ba nila narinig o napansin na dumating kami? Well, sa lawak naman kasi ng lupain nila tapos…

At hala! Hindi nag-reply?! Mabilis akong lumingon kay Eros, ang mga mata ay naniningkit habang binibigyan siya ng nagtatanong na titig. Bakit hindi raw siya nag-reply sa Mommy niya? Huwag mong sabihin na busy siya sa pag-aabang sa akin kaya nakalimutan niyang i-update ang nanay niya?!

Girlfriend duties—emerut!

Naramdaman ko ang bahagyang pag-iwas ng tingin niya, habang isang alanganing ngiti ang sumilay sa mga labi niya. Mabilis siyang umiling nang bahagya, sabay kamot sa batok na para bang nahuli sa isang maliit na kasalanan.

Okay lang, baby. Chupa ka sa akin later. Ems.

Kabanata 13

I woke up the next day feeling energetic. Kaya naman habang nag-aayos ako ay kausap ko ang kaibigan ko sa video call sa Messenger. Himala, active ang mga chararat. Kitang-kita ko mga recent post nila sa social media kasama ang family nila.

Summer na talaga!

“Tell us more about what happened when you met Eros’ parents! At hindi ba sa bahay lang kayo nagkita noon?! Gosh!” kinikilig na sabi ni Serena at sunod-sunod ang pang-uusisa niya kaya mahinang natawa si Vienne na nagbabasa na naman ng Manga.

Sinuklay ko ang aking mahabang buhok gamit ang aking mga daliri matapos ko itong i-blower. Smooth and manageable! Baka Sunsilk ’to?

Ano? Hindi pa ba sila satisfied sa storytelling ko? Eme.

I smirked, not planning to spill more. “Nasa Baguio ka ngayon ’di ba? Padalhan mo naman ako ng strawberries!” I changed the topic, making her scrunched her nose at me.

“That’s it? Hindi kayo nag-sex? Ang hina mo naman pala sa crush mo—”

“Sa panaginip ko kami nag-sex…” I sighed dreamily as I rested my chin on my palms. Pumasok sa isip ko ang guwapong mukha ni Eros. Alam na alam ko na i-handle ang kabastusan ni Serena. Palibhasa kasi laspag na siya. Eme.

“Serena…” sita ni Vienne na umismid kaya humagikhik si Serena.

“Joke lang! Ano? Hindi na mabiro, Ven?”

My cheeks flushed when I remembered our call last night after ko umuwi. Ano ba naman ’yan! Wala naman kaming label tapos ang lakas ko mag-daydream na kami? Eh, crush ko lang naman siya! Gosh.

Lalabas ulit kaming dalawa ngayon ni Eros, kasama ang kapatid niyang si… Hermideo. Kakain kami sa Hills and Garden for lunch tapos gagala ulit sa SM Daet. Gusto ko mang solohin si Eros pero umepal naman ang kapatid niya. Paano ko siya chuchupain kung may kasama? Laro! Kimi lang.

Bumalik sa isipan ko ang nangyari kahapon. I was so damn nervous noong unang beses kong makaharap nang malapitan ang mga magulang ni Eros doon mismo sa dining area nila. Sobrang lakas ng tibok ng dibdib ko na para bang lumilipad ang kaluluwa ko palabas ng katawan ko.

Paano ba naman, habang nakatayo ako malapit sa mesa, tinitigan ako ng Mommy niya mula ulo hanggang paa habang nakangiti nang tipid, kaya halos lumunok ako nang sunod-sunod sa kaba. Si Eros naman ay panay ang sulyap sa akin na tila nagpipigil ng tawa dahil sa hitsura ko—halatang-halata na kinakabahan ako nang husto para magandahan ang impresyon nila sa akin.

Buti na lang at medyo gumaan ang atmospera nung tinanong ako ng Daddy niya habang nakaupo sa hapag kung taga-saan ako.

“Oh? Anak ka ni Carolyn Hatchell?” singit na tanong ni Mommy ni Eros nang sagutin ko ang tanong ng Daddy niya.

Nagulat ako at natigilan sa pagsubo ng adobo, halos mabulunan pa ako kaya mabilis kong kinuha ang baso ng tubig sa tabi ko. Shucks! Question and answer portion ba ’to? Feeling ko nasa Miss Universe ako right now. Charot!

“Opo, Tita… kilala niyo po si Mama?” tanong ko, ramdam ko ang gulat at pagtataka habang nakatingin sa kanilang dalawa ni Tito. Napalingon din si Eros, mukhang pati siya ay nagulat sa biglang pagsingit ng kaniyang Mommy.

She wasn’t asking me questions, inoobserbahan niya lang ako nung una…

Natawa nang mahina ang mama niya sabay tango habang nakangiti, tila nabasa ang kung anong tumatakbo sa utak ko.

“Schoolmate ko ang Mama noong college, pero hindi kami malapit sa isa’t isa.”

“Ah, ganun po ba?” tango ko sabay lunok ng laway. Lumapit ako sa kanilang dalawa upang magmano.

Dahan-dahan kong kinuha ang kamay ng Mommy ni Eros at inilapat ito sa aking noo, keeping my touch soft and respectful.

Hello, Mom! Ako po ’to, ang future daughter-in-law niyo. Chariz!

Bagamat natigilan siya nang ilang segundo at nanatiling gulat ang mukha—siguro hindi niya ako inasahang magmamano—hindi niya binawi ang kamay niya. I was borderline thinking that she’d snatch her hand away in shock, pero nanatili itong nakalahad habang nakatitig sa akin ang mga mata niyang nanlalaki sa pagkamangha.

“You’re very polite, my dear. Sa panahon ngayon, hindi na ’yan ginagawa ng mga bata.”

Bumaling naman ako sa Daddy ni Eros para magmano rin. Unlike his wife, he looked completely natural and nonchalant, giving me a welcoming smile as he lightly patted my hand.

“Mabait at may galang na bata,” tumatango-tangong komento ng Daddy niya.

And gosh! When I asked my mother about this? She said that she knows her! Kaso raw ay magkaiba sila ng circle noong college, kaya medyo nagulat din si Mama nang ikinuwento ko sa kaniya na na-meet ko ang mga magulang ni Eros.

Shookt talaga ako… as in! Deadma.

Apparently, medyo kilala ng tatay ni Eros si Papa. He has met him a couple of times.

“Nakilala ko ang Papa mo noon sa ilang mga pagtitipon at mga business o community events dito sa Camarines Norte. Very respectable man.”

Ang bata pa ng tatay ni Eros para mag-retiro bilang General—halata namang active duty pa siya o kaya naman ay malayo pa sa tipikal na retirement age dahil sa tikas at itsura nito!

Must I say, kamukhang-kamukha nga niya si Hermideo. Ang pangalawang anak nila at kapatid ni Eros…

I had a decent conversation with his parents, nevertheless, they never questioned my surname. Not that I expected them to ask about me, pero halos lahat kasi ay kuryuso kung bakit Hatchell ako at hindi Salcedo.

Marahil ay dahil kilala na nga ni Tita si Mama noong college years nila at medyo alam na rin nila ang background namin, kaya hindi na nila pinagtaka o pinansin ang apelyido ko. O kaya naman ay sadyang naging maganda lang ang takbo ng usapan kaya hindi na napunta roon ang atensyon nila.

They didn’t bother opening the topic of me being… anak sa labas. At sa totoo lang, sobrang grateful ko roon.

Wala akong energy makipag-plastikan o magpaliwanag ng family background ko habang kumakain ng lunch sa harap ng mga magulang ng taong crush na crush ko. Because honestly? Kahit sanay na ako sa mga bulong-bulungan at matang mapanghusga sa paligid, iba pa rin kapag humaharap ka sa mga taong may pangalan at estado sa lipunan. May onting takot pa rin na baka bigla silang magbago ng tingin sa akin kapag nalaman nila ang buong kwento.

Pero shucks! They kept it classy. They treated me with respect, focused on good memories with my mother, and the encounters they had.

My biological father died in a car accident, years ago, when I was a toddler. Hindi ko ’yon maalala. Naalala ko na naman ang kuwento ni Mama noon—kung paano gumuho ang mundo niya nang mawala si Papa, at kung paano niya ako itinataguyod nang mag-isa habang dala-dala ang apelyidong hanggang ngayon ay bitbit ko.

I don’t even have a clear memory of him, just old photographs where he looked so handsome and full of life, and the lingering stories of people who knew him.

May lahi ang tatay ko, ang unang naging boyfriend ni Mama. At first love.

I only got his fair skin and the shade of his eyes, the rest were my mother.

“Reese! You fucking whore! Kanina pa kita tinatawag!”

Napapitlag ako nang marinig ang boses ni Serena mula sa MacBook screen, ang mukha nito ay salubong na salubong ang mga kilay at simangot. Ang chaka. Charot!

“What? Ano ba ’yon?” inirapan ko siya at kinuha ang phone ko para tingnan kung may message ba sa akin si Eros.

“Anong ano ba ’yon? Ang layo na ng narating ng daydreaming mo, nakatulala ka na naman sa kawalan habang ganyan ang itsura mo!” iritadong singhal niya niya, habang si Vienne naman ay tamang sipsip lang ng iced coffee.

“Fill me in—”

“Gaga! Sabi ko, ituloy mo na ang kwento mo! Kay Eros!” bulyaw ni Serena, halatang hindi na mapakali sa kakahintay sa mga susunod pang detalye habang si Vienne naman ay napa-iling na lang.

I told them the part where his parents think that I am their son’s girlfriend.

“Oh my gosh, Mhie! Anong reaksyon mo nung sinabi ’yon ng madre de pamilya?!” tili agad ni Serena habang halos mamilog ang mga mata, todo-abang sa susunod na chika ko. Si Vienne naman ay napairap na lang bago ibinaba ang hawak na iced coffee para maki-marites.

Pumasok tuloy sa isip ko ang alaalang ’yon.

“Is she your girlfriend, son? Ito na ba ang oras na ipapakilala mo—”

“Mom! Ilang beses ko na pong sinabi sa inyo na hindi nga! Kaibigan ko lang po si Reese!”

Kumunot ang noo ng kaniyang Daddy, salubong din ang makakapal nitong kilay. Kaya sabay kaming napatingin ni Eros sa tatay niya nang magsalubong ang mga kilay nito habang nakatayo sa tabi ng asawa niya.

“Jayanne, sinisigurado lang namin ng Mommy mo. You have been so focused on your studies that you hardly have time for anything else, tapos bigla na lang kitang makikitang may kasamang ganito kagandang babae—”

“Dad, please! Siya po ’yung sinabi ko sa inyo nung umuwi ako rito noong holidays.”

Nanlaki ang mga mata ko at literal na napanganga sa sinabi ni Eros. Shuta! A-Anong sabi niya?!

Agad kong binalingan ng tingin si Eros, ang init ng pisngi ko habang nag-uumapaw ang halo-halong gulat at kilig sa dibdib ko. Akala ko ba kaibigan lang ang pakilala niya? Bakit ngayon ay bigla niyang ibinuking sa harap ng kaniyang Daddy na may sinabi na pala siya tungkol sa akin noon pa man?!

Echosera…

Maging ang mga magulang niya ay parehong natigilan.

“We…” she cleared her throat. “Hindi ko matandaan,” his mother looked confused and apologetic to his son.

Tumingin sa akin ang Mommy niya kaya namula ang mga pisngi ko. Shit! Ano bang sinabi ni Eros sa kanila tungkol sa akin?!

Pero thank goodness! Hindi nila matandaan!

Bumaling si Eros sa akin, kitang-kita ko ang paglunok niya dahil gumalaw ang kaniyang Adam’s apple sa leeg.

Napatitig ako kay Eros, biglang kumabog nang malakas ang dibdib ko sa paraan ng pagtingin niya. Shuta, bakit parang kinakabahan din ang isang ’to?!

“Ano pang nangyari?” si Vienne naman, na may multo na ngiti sa labi.

Lumipad na naman ang mga paru paru sa aking tiyan nang sabihin ko sa kanila na inihatid ako ni Eros sa amin. I squealed like a little girl kaya naman inokray na ako ng mga kaibigan ko. And pangit ko raw tumili ng impit, ih. Ayon, hindi ko na napigilan na sarilinin ang kilig ko kaya todo support ang mga bading sa akin.

Tapos umamin na raw ako na gusto ko si Eros? Hay naku! Baka mabalitaan nalang nila na dedu na ako, dahil ipina-ligpit ako ng tatay ni Eros. Shucks! Katakot…

Kahit na welcoming at mabait ’yon, for sure, hindi ako pasado para sa anak niya!

Hindi sure ng Daddy ni Eros kung hindi ako pasado? Aba! Gagawin ko ang lahat para lang ako ang maging Mrs. Marasigan—charot! Jusko…

“You should never beg for attention, Serena. Tapos sabi nga ni Reese, trust your instincts. If you feel something is wrong, confront agad.” Pangangaral ni Vienne sa kaibigan naming may bago na namang kausap at ine-entertain, not that I want her to settle again. 

Nabago na ang usapan namin at tungkol na manliligaw ni Serena. Ilang buwan lang siyang nagpahinga sa pagbo-boyfriend. Ito na naman? Hays!

It’s just that, we haven’t met the guy in person pero nakita na namin ang hitsura dahil pinakita niya sa amin ang litrato and now she’s asking for our advice again, na hindi na naman niya pakikinggan. Kausap na pala niya ’yung lalaki, matagal na. Ngayon niya lang nasabi sa amin…

Ngumuso si Serena habang pinaglalaruan niya ang kaiyang buhok. Sa huli ay bumuntong-hininga siya at tumango-tango.

I cocked my head to the side. “Just don’t put yourself in a situation where you have to settle for less than you deserve, okay?”

“And besides, hindi pa naman kayo, right? For your peace of mind, kausapin mo siya and ask him what’s really up between you two,” Gatong ni Vienne.

As usual, sa dating app na naman niya nakilala ang kausap niya ngayon na sa Ateneo raw nag-aaral. Mukhang playboy, ih. Tapos ngayon, nag-open up siya na dalawang araw na silang walang communication nung lalaki. Busy daw. Hay nako, tanga talaga nitong babaeng ’to kahit kailan. May hinuna na siyang may iba nang kausap ’yung lalake ayaw pa makinig sa instinct niya! Boba talaga sa lalake kahit kailan.

“Kaysa naman sa mahulog ka na naman sa flowery words na sasabihin niya, ano? Isang sorry? Dahil massive ang penis, forgive agad? Don’t be like that, Serena. Pahalagahan mo worth mo kasi ’di mo deserve ’yan. Honestly, bare minimum lang naman ang attention na binibigay sa’yo,” I said.

“If natuto ka na sa last relationship mo—”

“Gayahin na kita, Vienne. Never pa nagka-boyfriend. For the friends with benefits lang ang atake—”

“Let’s not talk about that matter,” Vienne rolled her eyes in a sassy way, making us laugh.

“But honestly, Vienne? How do you do that? Bakit hindi ka nahuhulog kay Elijah?”

Serena groaned and curiously nodded her head at the screen. “Kaya nga? Like, girl? Never ka ba nahulog kay Elijah?”

Vienne smirked at our questions. “Sex is sex, love is love.”

“What do you mean? How do you avoid getting attached—”

“You don’t. And that’s okay,” she cuts me off. “Let’s say… you’re attached to your friends, right? And a friend with benefits is a friend. It says so right on the tin.” she chuckled lowly.

“Of course you get attached to a friend with benefits. That’s normal and natural, we have feelings. But physical intimacy is often the gateway to emotional intimacy as well. And… nothing is wrong with that,” she swallowed hard but her emotions were so hard to read. Ang hirap talaga basahin ng mga tahimik lang sa umpisa. Eme!

“You feel what you feel. I know of no magic wand I can wave and just stop feeling emotions or change my feelings to avoid getting attached,”

“Magical girl ’yan?” singit ni Serena kaya iritado siyang tiningnan ni Vienne.

“Pasensya…” bulong ni akla kaya pinigilan ko ang sarili kong humalakhak.

Ilang segundo siyang natulala bago niya ipinilig ang kaniyang ulo. She smiled sweetly at us because we remained silent.

“As long as both parties followed whatever rules were set up, no one would fall in love but I’m not going to lie, I have been through with occasional twinges of jealousy, possessiveness or feelings of being deprioritized over another whenever I see him with other girls, but it has never prompted me to want to tie down with Elijah, just because I can’t occasionally manage my emotions when he is out with anyone else. Avoiding jealousy or the management of it, in my view, is such a poor foundation on which to build a strong relationship of what we are doing, so…”

“I can’t see myself committing to a relationship with the conventional boundaries, nor do I get along with men who expect it or want it. I just need a whole lot of honesty, trust, intimacy and vulnerability— regardless of whether or not that’s exclusively with me, thus, I don’t want to lose him… as a friend,” she shrugged her shoulders before she bid her goodbye and leaving the call, naiwan kami ni Serena na laglag ang panga.

“Ang daming alam ni gaga, nag-speech pa talaga! Hindi nalang sabihin na may feelings na siya kay Elijah, pero ayaw niyang mawala kapag umamin siya!” Irap ni Serena kaya sabay kaming tumawa nang malakas na napapa-tili.

“Sumabit ako sa tukador habang tumatawa, ih! Kaloka!” Halakhak ko habang hawak na ang aking tiyan. Aray ko. Jusko!

“Hindi ka sasabit sa tukador, Mhie!”

“Pasensya nga!”

Ayon, ang random na naman ng topic naming dalawa hanggang sa nag-text na sa akin si Eros na malapit na sila rito kaya naman aligaga ko nang tinapos ang pag-aayos. Shuta! Hindi ko namalayan ang oras, napa-sarap ang chikahan namin ni Serena.

“Pero seryoso, makinig ka na sa’min this time,” ingos ko bago ako nag-paalam sakanya. She giggled and nodded her head.

“Bye na, Mhie! I miss you and I love you!”

My heart swelled at that. “I miss you too! I love you, o’sya! Lalarga na ako—” hindi ko pa man natatapos ang sinasabi ko ay nawala na si Serena sa call. That bitch! Babawian ko siya sa susunod! Hindi ba ako babawi?

Serena Santos: Hindi ba ako mawala, Mhie @binabatengteng ang rambutan?

Napa-iling nalang ako sa nickname na nabasa ko sa akin. Mga walang hiya talaga sila!

I turned off my MacBook before chilling on my bed while taking some selfies. Ang ganda talaga ng pwesto ng kwarto ko, talagang maiinis ka nalang sa sinag ng araw. Kairita!

Nang ma-bored ako kaka-selfie at scroll ng newsfeed sa Facebook ay tumayo ako sa kama at tumungo sa salamin. I am wearing my usual short dresses na pag-yumukod ay kita na ang kuyukot. Charot!

Pinagmasdan ko ang aking repleksyon at nag-astang ala-model. Gosh! Kailangan ko na tumaba kahit papaano, kalansay na ang figure ko, ih. Hindi ba kalansay?

“Oh? Good morning, anak! May lakad ka ulit?” si Mama nang nadatnan ko siyang nagluluto sa kusina. Kumalam ang sikmura ko sa bango ng niluluto niyang bagoong fried rice.

Tumabi ako sa kaniya at hinalikan ang kaniyang pisngi bago ko pinanood ang kaniyang ginagawa, na hinahalo na ang itlog sa kawali.

“May pa-cleavage ka sa dress mo, ah!” aniya nang pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa. I smirked. Sa true lang, push na push ang suso ko for today!

My eyes went down at my pushed-together cleavage. Talagang inaakit ko si Eros, feeling ko tatagos na ang charm ko sa kaniya tapos mawawala na ang virginity ko. Grabe, Lord, kung ibibigay niyo na ang lalaking ’yon sa akin ngayong bakasyon, hindi na ako magrereklamo kahit kailan!

“Ang laki na nga ng suso ko, Ma—” sambit ko habang patuloy na nagpapacute sa harap niya na umiiling-iling na lang habang naghahanda.

“Hay naku! You better watch that mouth and that dress of yours before I tell your Papa to lock you up in this house,” biro ni Mama habang seryosong nag-aastang galit pero kitang-kita ko ang naglalarong ngiti sa mga labi niya.

“Ay, grabe naman kayo, Ma! Support niyo na lang ang investments ko sa katawan ko,” ganti ko habang mabilis na inayos ang pagkaka-tuck ng damit ko para mas lalong lumitaw ang anggulo na gusto ko. “Para naman magka-apo na kayo agad!”

“Apo ka d’yan!” she laughed heartily.

Tumikim muna ako nang kaunti ng mga niluto niya bago ako nagpasyang umalis. Shit! I’d rather eat her bagoong fried rice than whatever we’re going to eat at Hills and Garden.

I don’t know, parang nawala ako sa mood dahil kasama namin ni Eros ang kapatid niya. I don’t like the feeling of him being with us kaya naman habang naglalakad kami patungo sa sasakyan ni Eros, panay ang buntong-hininga ko kahit pilit ko itong itinatago sa likod ng malapad kong ngiti.

“Okay ka lang, Reese? Are you hungry?” tanong ni Eros habang nakatingin sa akin nang may pag-aalala habang binubuksan ang pinto ng sasakyan. Si Hermideo naman ay dumiretso na sa likod at abala na naman sa cellphone niya.

“Ha? Ah, oo naman! Iniisip ko lang kung anong masarap i-order sa Hills and Garden mamaya,” pagsisinungaling ko habang sumasakay sa passenger seat.

The truth is, ang bigat sa pakiramdam na makita si Eros kasi may sumasagabal na third wheel. Gusto ko sanang masolo siya, ’yung walang ibang iistorbo sa mga titig niya, walang jologs na epal sa tabi, at walang ibang pwedeng umagaw sa atensiyon niya kahit sandali lang.

Pagdating namin sa Hills and Garden, habang naglalakad kami papasok sa magandang hardin kung saan maraming nakaka-inlove na tanawin at magagandang spot para sa mga mag-jowa, mas lalo akong naiinis. Paano ako gagawa ng moves kay Eros kung ang kapatid niya ay parang anino na nakasunod sa amin?

His brother looked bored at panay ang kalikot ng phone habang naglalakad kami sa gitna ng mga namumulaklak na halaman. But even with his glaring absence of social grace, hindi niya maikubli na parang bantay-sarado pa rin kami ng nakatatandang kapatid niya.

And his outfit? Shit! Ang jejemon niya! Pang geng-geng na oversized shirt at mukhang mumurahing shorts na parang galing lang sa ukay-ukay sa tabi ng kalsada ang suot.

Not that I’m judging his style but… literal na parang lumabas lang siya sa isang abandonadong Tambayan ng mga tambay sa kanto na nag-aabang ng pwedeng kupalin. Ang sakit sa mata! Para siyang walking hazard sa gitna ng aesthetic dito sa Hills and Garden. Ugh!

Dinala ko na lang sila sa madalas na pwesto namin nila Mama o nila Sophia sa tuwing kumakain kami rito.

Si Eros naman ay agad na naupo sa tabi ko habang si Hermideo ay padabog ding naupo sa tapat namin, halatang pilit na sumusunod pero mabigat pa rin ang mukha at nakasimangot habang panay ang dutdot sa cellphone niya.

Dumating agad ang waiter para iabot sa amin ang menu. Habang tinitingnan ko ang listahan ng mga pagkain, pasimple kong siniko si Eros para ipaalala ang plano naming dalawa mamaya sa SM Daet kahit kasama pa ang pabibong bata na ’to.

“Manonood ulit tayo ng movie—”

“Gutom na ako. Ano bang masarap dito?!” pagputol ni Hermideo sa sasabihin ko habang padabog na isinara ang menu at ibinagsak ito sa mesa.

Wala talaga siyang galang! Kung hindi lang kami nasa pampublikong lugar, baka nasabunutan ko na ang batang ’to hanggang sa lumipad ang kaluluwa niya.

“Hermideo, pwede ba? Matuto kang maghintay at rumespeto kapag may nagsasalita,” banta ni Eros, madilim na ang mga mata habang matigas na tiningnan ang kapatid.

Oh my gosh…

“Bakit ba?! Totoo naman, e! Ang arte-arte niyo pa, gutom na gutom na nga ang tao!” sagot ng bata nang walang bahid ng takot, sabay irap sa aming dalawa.

Mariin kong kinagat ang pang-ibabang labi ko para pigilan ang sarili kong mag-init ang ulo. Si Eros na mismo ang umorder ng mga pagkain para matapos na ang katigasan ng ulo ng kapatid niya at nang hindi na lalong sumama ang araw… ko.

Habang naghihintay kami, pasimple kong hinawakan ang tuhod ni Eros sa ilalim ng lamesa para kahit paano ay maibsan ang inis ko. Hala? Hindi ako tsansing ha! Huhu…

“When are you going back to Manila?” I asked in a small voice. Mukhang bugnot na bugnot tapos galit kasi ang nasa harapan naming dalawa.

“Hmm—

“Puta! Sarap nung babae, utol, oh!” biglang ihinarap ng kapatid niya ang phone nito sa amin. Kaya kita naming dalawa ang litrato sa screen, isang babaeng halos walang damit habang nakapwesto sa isang malaswang anggulo na parang kuha mula sa kung anong underground site.

Halos mabilaukan ako sa sarili ko at napatakip ng bibig sa gulat at pandidiri. Ano bang klaseng utak mayroon ang batang ’to?! Walanghiya, sa gitna pa talaga ng… shucks… ipapakita niya ang ganiyang kabastusan!

Nanginig sa galit ang mga kamay ko habang mabilis kong binalingan si Eros. Namumula siya hanggang leeg habang mariing nakuyom ang mga palad niya sa gilid ng mesa.

“Hermideo, didn’t we talk about this?!” he scolded angrily in a controlled voice, his eyes flashing with fury.

Lumipat ang mga mata sa akin ng hayop na ’to at tiningnan pa ako nang may mapang-asar na ngisi, kaya hindi ko na talaga mapigilan ang sarili kong samaan siya ng tingin hanggang sa mamilog ang mga mata ko sa tindi ng gigil.

“Bakit ba ganiyan kayo umasta? Ngayon lang ba kayo nakakita—”

“Have some decency, Hermideo! We’re not at home to pull off your disgusting stunts, and definitely not in front of people who actually know how to behave!” saway ni Eros, mas lalong tumigas ang boses.

Ang demonyitong jologs naman ay umingos lang, talagang walang pakialam sa sermon ng kuya niya habang tamang kuha pa ng tissue para magpunas ng kamay na parang walang ginawang katarantunahan.

“Edi wow. Parang ’di nanonood ng bold, ah?”

“Aba’t talagang bastos na bata ka—!” hindi na ako nakapagpigil, padabog na tumayo habang nanggigigil sa hiya at galit habang dinuro pa ang daliri ko sa kaniya. Shuta, kung hindi lang ako pinigilan ni Eros sa braso ay talagang eskandalo na!

Shucks! This is not giving at all!

Kitang-kita ko ang mangha sa likod ng maiitim niyang mga mata nang ginawa ko ’yon, ngunit may halong iritasyon at gigil din. Siya pa talaga ang may ganang mainis?! To hell with him!

Gumalaw ng panga ni Eros habang mahigpit pa rin ang pagkakahawak sa braso ko, pinipigilan akong tuluyang lumipad ang kamay at dumapo sa mukha ng bwisit niyang kapatid.

My brothers aren’t like this…

This Hermideo. He’s much worse than anyone Eros ever described. Kung sa mga kwento niya ay pasaway lang ang kapatid niya, iba pala kapag ikaw na mismo ang nakaranas ng kabastusan nito nang harapan…

Hindi tumagal ay dumating na ang mga order na pagkaing kanina pa namin hinihintay pero nawalan na yata ako ng gana kahit masulyapan man lang.

Tahimik na inayos ni Eros ang mga plato sa ibabaw ng mesa. Walang nagsasalita sa aming dalawa, tanging ang tunog ng kubyertos at ang malalalim naming paghinga ang maririnig.

Habang ang kapatid niya ay nauna nang kumuha ng kutsara at nilantakan ang pagkain nang parang walang ginagawang kalaswaan at kawalang-hiyaan kanina, tila wala man lang guilt sa sistema…

Nanginig ang mga kamay ko sa tindi ng inis habang pinapanood si Hermideo na panay ang subo, parang hari pa kung umasta sa harap naming dalawa. Sobrang kapal talaga ng mukha! Kung noong una ay inis lang ang nararamdaman ko, ngayon ay parang gusto ko na ring lumayas sa mesa na ’to dahil bukod sa nawalan na ako ng amor sa pagkain, para pa akong sinusakal sa bigat ng hangin.

I have to restrain myself from the absolute worst version of myself right now, because making a scene in a crowded place with these people watching is exactly what that little monster wants.

This is so unbecoming of me as a future teacher—at lalong hindi ito ang uri ng pasensya at delikadesang dapat kong ipinapakita bilang isang taong nag-aaral para humawak at humubog ng mga bata sa hinaharap.

“Masarap, ’di ba?” nakangiti kong tanong kay Eros sa kalagitnaan ng pagkain namin. He’s trying the empanada now that I urge him to.

“Oo nga, ang sarap,” sang-ayon niya habang nakatitig sa akin. He was chewing very slowly, nagmukha tuloy siyang bata.

I giggled.

“Masarap na ’yan sa inyo? Tsk!” halakhak ng kapatid niya sa harapan namin kaya sandali akong pumikit.

Ang sarap niyang busalan sa bibig. Shucks! Kung hindi lang talaga ako nagtitimpi at iniisip ang dignidad ko bilang future educator, baka kanina pa ako lumamon ng apoy at binugahan siya hanggang sa mawalan siya ng ulirat.

Bumaling si Eros sa kapatid niya, halatang nagtitimpi na rin habang pilit pinananatili ang kalmado niyang boses kahit kitang-kita ko ang panginginig ng panga niya sa gigil.

“Hindi mo nagustuhan?” kunot-noong tanong ni Eros sa kaniyang kapatid.

Umismid lang ang bwisit na bata, tila ba natutuwa pa siya sa reaksyon ng kuya niya. “Bakit, totoo naman ah? Tinatanong ko lang kung masarap talaga ’yan o pinipilit niyo lang ang sarili niyo,”

Maangas nitong inabot ang mango shoes at hindi na gumamit ng straw at direktang uminom mula sa baso ko habang nakatingin sa akin nang may mapang-uyam na ngisi!

Why is he looking at me like that?!

Bumaba ang mga mata niya sa suot ko at mas lalong lumapad ang ngiti niya. Nanginig ang buong kalamnan ko sa matinding asar nang mapansing hindi lang pala simpleng pang-aasar ang titig niya. Sinundan ko ang tingin niya hanggang sa mismong suot ko—at doon ko naramdaman ang pag-init ng buong mukha ko.

How dare he! Para kay Eros lang ang tanawin na ’to!

Imbes na sungitan at tarayan ko siya. I wrapped my arm around Eros biceps, idinikit ko ang katawan ko sa braso niya, at tsaka matamis na ngumiti kay Hermideo.

“Nasarapan nga kuya mo, eh…” malambing kong sabi, ’yung talagang sobrang lamyos ng boses ko at nang-aakit.

“Yeah, it’s delicious.” Eros agreed, nodding his head, as he took another piece of the empanada.

Ngumuso ako. Hindi ba niya nararamdaman ang boogelya ko sa balat niya? Shucks! Parang wala lang sa kaniya. Kapain ko ba ang tite niya kung tumigas or… huy! Sexual assault ’yon bakla ka!

Mabilis kong inalis ang pagkakapulupot ng braso ko sa kaniya at umayos ng upo, pilit na pinapakalma ang sarili ko habang umiinom ng tubig para pawiin ang biglang panunuyo ng lalamunan ko…

“Washroom lang ako,” paalam ko kay Eros.

Tumango si Eros habang nakatagilid ang ulo, may ngiti sa labi habang ngumunguya.

“Alright.”

Tiningnan ko ang kapatid niya na kanina pa pinagmamasdan ang bawat kilos ko, he was silent or was silenced. Chariz!

Binigyan ko pa siya ng matamis na ngiti bago ako tuluyang tumalikod at nagmartsa papuntang washroom. I caught his thick eyebrows furrowing and his forehead tightening before I turned my back on them.

“Bakit ba sinama ni Eros ang kapatid niya? Not that I mind him, but like… hello? Third wheel na nga ang peg ng batang ’yon, kontrabida pa sa love story namin!” bulong-bulong ko sa sarili ko habang naglalakad patungo sa washroom.

Napailing na lang ako habang binabagtas ang pasilyo papuntang washroom, gigil pa rin sa pagmumukha ng lintik na batang ’yon. Sira tuloy ang sana’y romantic date namin ni Eros, salamat sa walang kwentang epal na ’yon.

Epal ba ang kapatid ni Eros? Shucks! Baka kapag nalaman ni Eros na kung ano-ano ang iniisip ko sa kapatid niya baka ma-turn off na siya sa akin? Blood is thicker than water pa naman. Huhu!

Pagkapasok ko sa loob, mabilis kong sinara ang pinto ng cubicle at napasandal habang hinahabol ang hininga ko. Shuta, hindi ko alam kung matatawa ba ako o maiiyak sa mga pinaggagawa ko kanina.

Imagine, nagawa ko pang kumapit at lumambing kay Eros para lang barahin ang bwisit na kapatid niya?

Napahawak ako sa nag-iinit kong pisngi nang maalala kung paano ko dinikit ang katawan ko sa braso niya.

Ako ang nalibugan, ih…

I giggled by my own thoughts. Ginawa ko na lang ang dapat kong gawin dito sa banyo bago lumabas.

“Hala, may pimple ako…” namilog ang mga mata ko nang mapansin ko ’yon na nasa gilid ng noo ko. Shuta! Bakit hindi ko ’to napansin kanina?!

Mas inilapit ko ang mukha ko sa salamin, my butt sticking out naturally, habang nakaposisyon ang dalawang kamay ko sa gilid ng sink para masuri nang maayos ang pesteng tumubong tigyawat. Leche naman oh! Bakit ngayon pa lumitaw ’to, at sa noo ko pa talaga!

“No way—”

“Ginagawa mo?” isang malalim at malagom na boses ang nagpa-gulat sa akin, at sa gulat ko ay malakas at matinis akong tumili na napa-talon.

Ang kalabog ng puso ko ay parang mas trumiple nang pag-lingon ko rito ay ang hindi ko inaasahan na mukha ng kapatid ni Eros ang bubungad sa akin.

Uminit ang buong mukha ko at umayos ng tayo. Plus, the horror I’m feeling right now!

“Anong ginagawa mo—”

Nalaglag ang panga ko nang isinarado niya ang pinto ng washroom. Then it dawned on me, pumasok siya sa washroom ng mga babae!

I froze when he started to step closer, his eyes locked onto mine with that same infuriating, mocking smirk that made me want to throw a heavy porcelain sink right at his face.

“What—”

“Nilalandi mo ba ako? Bakit? Hindi pa sapat si utol sa’yo—”

“Anong pinagsasasabi mo—”

“Mas gusto mo ako kaysa kay utol—”

“Huh?!” Halos lumuwa ang mga mata ko sa narinig ko. Gago ba ’to?!

Nakalapit na siya sa akin at inisip ko pang hindi niya ako hahawakan pero naramdaman kong pumulupot ang braso niya sa maliit kong baywang at bago pa ako makasigaw o makaganti ng sampal.

I felt his lips on mine. Nanlalaki ang mga mata ko sa matinding gulat nang maramdaman ang mariing pagdampi ng mga labi niya sa labi ko. Shuta! Hinalikan niya ako?!

“Gusto mong kantutin kita? Ayaw mo na sa kapatid ko?” bulong niya sa gitna ng mga halik niya sa akin.

The hairs all over my body stood on end. I couldn’t move! My instinct told me to push him away and slap him with all my might, but my entire body felt like ice from the shock and disgust at his words. Shit, what kind of demon am I dealing with right now?!

I felt his tongue, that was wide and slimy, forcing its way past my lips. My stomach violently churned with absolute revulsion.

“Ano?! Gusto mong magpa-kantot sa akin, ’di ba?! Tama ako! Kaya halikan mo muna ako bago mo isubo ’tong burat ko!”

Kabanata 14

His left hand went down to my butt, as the other glided up toward my chest, cupping my right breast over my top.

My breath hitched in disgust, panic, and absolute fury before my senses finally snapped back to reality.

With a surge of adrenaline, I shoved him away with all my might, bringing my hand up to deliver a resounding, stinging slap across his face that echoed sharply in the tiled room.

“Hayop ka!” bulyaw ko, nandidiring pinunasan ang labi ko gamit ang likod ng palad habang humihingal sa galit.

Umatras siya dahil sa pagtulak ko at nabitawan niya ako, ngunit mas lalo akong nandiri nang makita ang hitsura niyang nakangisi pa rin nang nakakaloko habang dinadilaan ang ibabang labi, parang wala lang sa kaniya ang ginagawang kahayupan.

“Bakit mo ako hinalikan, tangina mo?!” nanginginig ang boses kong mura habang mahigpit na ikinuyom ang mga kamao, handang-handang sampalin siya ulit kapag lumapit pa kahit isang hakbang lang.

Tumawa siya nang mahina—isang tunog na lalong nagpaalab sa poot sa dibdib ko—bago kinagat ang kaniyang pang-ibabang labi.

“Ah? Ayaw mo? Bakit inaakit mo ako kanina—”

“You’re fucking out of your mind! Anong inaakit—”

Biglang dumilim ang mukha niya kaya natigilan ako sa pagsasalita. I never felt threatened over a seventeen-year-old until I felt the sudden shift in the bathroom’s atmosphere. Ang dating mapaglarong ngisi ay tuluyang napalitan ng isang delikadong ekspresyon—isang klase ng tingin na nagpagising sa katotohanang kahit bata pa siya sa paningin ng iba, may kakayahan pa rin siyang gumawa ng mas malalang karahasan.

“Alam kong bading ka, kaya bakit ka mag-iinarte nang ganiyan?!” singhal niya habang umangat ang sulok ng labi, ang mga mata ay nanunuya habang unti-unting lumalapit muli sa kinatatayuan ko.

“A-A-Anong pinagsasasabi mo?!” nanginginig ang boses na sabi ko habang mahigpit na ikinuyom ang mga kamao, pilit na itinatago ang takot na nagsisimulang kumawala sa sistema ko.

“Pinag-uusapan ka ng pamilya ko kagabi,” maangas siyang tumango sa akin bago bumaba ang mga mata sa dibdib ko.

“Tangina… pambihira kang bading, ah? Paano ka nagka-suso? Paano—”

“Umalis ka nga! Hindi ka dapat nandito—”

“Ikaw ba, dapat ba nandito ka? Eh, bakla ka pa rin naman at wala pang puke. Mukha ka lang babae pero lalaki ka pa rin.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig sa mismong mukha. Ang bawat salita niya ay parang latigo na tumama nang direktang-direkta sa sikmura ko…

Shit! Sino ba siya sa akala niya?!

Yumukod siya malapit sa tainga ko. I felt his hot breath brush against my skin, sending a fresh wave of nausea and goosebumps crawling down my neck.

“Kaya huwag ka na magpanggap na babae rito,” bulong niya at nahimigan ko ang nakakairitang ngisi. “Dahil sa huli, alam nating pareho kung ano ka talaga.”

I bit my lower lip when I felt him sniffing my scent. What the fuck?! What is he doing to me?!

Parang gusto kong isuka ang bawat butil ng hangin na nalalanghap ko. Sobra na ’to—lampas na sa hangganan ng kabastusan ang ginagawa niya! Shucks!

Hindi nakakatulong na naaamoy ko rin siya. He didn’t smell as bad as I expected—sa halip, lalaking-lalaki ang amoy niya na may halong mamahaling pabango at malamig na mint mula sa balat, bagay na mas lalong nagpakabog sa dibdib ko sa gulat ng sarili kong mga pandama.

Reese, get a hold of yourself! Damn you!

“B-Bakit mo ako hinalikan kung alam mo naman pala na b-bakla ako?!” nautal pa ako. Letche!

Nanggigigil akong napakagat sa ibabang labi, naiinis sa sarili dahil sa nanginginig at pumiyok pang boses na lumabas sa bibig. Bakit ba ako nauutal sa harapan ng batang ’to?! Hindi ko dapat ipakita sa kaniya na natatakot o nadadala ako sa mga pinaggagawa niya! Hindi dapat ako nagpapaapekto! Gosh!

“Bakit, masama bang tikman ang isang tulad mo?” bulong niya, ang boses ay mababa, may bahid ng pambubuska at mapanganib na kalaswaan. “Kahit anong pilit mong itanggi… hinang-hina ka rin naman sa mga ginagawa ko, ’di ba?”

“Ang kapal—”

“Mukha ka namang babae. Hindi ako pumapatol sa kagaya mo, pero iba ka—”

Ramdam ko ang pag-akyat ng init sa mukha bago ko siya itinulak. He was devouring the space, and I couldn’t even find enough air to breathe.

I know that Eros told me through our Messenger messages that I needed to give his brother some patience today because of his behavior, pero sa sitwasyong ’to, mukhang lumagpas na sa linya ang batang ’to at walang pasensya ang natitira sa sistema ko para intindihin pa ang pakiusap ni Eros.

“Wow! Kudos sa mga baklang nagkaka-gusto sa ’yo! And for your information, itong ginagawa mo sa akin ngayon ay krimen! Hindi ka ba natatakot—”

“Psh. Maniniwala ba sila sa ’yo? Alam mo namang salot kayo sa mundo, ’di ba? Hindi pinapansin ang—”

His words sliced through the air with a venomous ease that made my stomach churn.

“Wala ka pa lang kwentang kausap! Lumayo ka nga sa akin! Nandidiri ako sa ’yo!”

He cocked his head to the side. “Maraming bakla ang nagkakagusto sa akin. Hindi ko lang pinapatulan kasi kadiri at mga mukhang desperado. May dala pang mga sakit—”

“O? Bakit mo ako hinalikan kung may dala pala kaming sakit?” I crossed my arms below my chest.

Shucks. It wasn’t helping that he was damn taller than me; I had to look up to meet his gaze, which only made my blood boil even more because it felt like he was towering over me in every possible way.

Deadma!

“Bakit, nasarapan ka na ba agad sa halik ko?” pang-aasar niya, ang ngisi sa mukha ay mas lalong lumawak.

My jaw dropped. He’s only seventeen, but…

“Boses babae ka rin, tangina. Paano nangyari ’yan? Parang nang-aakit tapos—”

“Gusto mo bang putulin ko ang dila mo ngayon?!” bulyaw ko. Hindi ko na kinakaya ang mga naririnig kong lumalabas sa bibig niya; pakiramdam ko, magkakaalta-presyon na ako!

Why am I still here talking to this… teenager? Why am I letting him spew incoherent buzzwords out of his mouth?

Ah? Kanalan pala ang gusto niya? I have gone through the worst parts of myself, kaya bakit ako magpapakabog sa isang batang hilaw na kulang sa aruga at utak?

Letche. Kung akala niya madadaan niya ako sa mga pangmamaliit niya, nagkakamali siya ng binangga. Kung ang labanan ay bastusan at puksaan ng kasarian, aba, hindi ako papatalo.

Like I said, I don’t mind people knowing that I’m trans at hinding-hindi ko hahayaan ang sinuman na gamitin iyon parayurakan ang pagkatao ko.

He’s from a family of wealth, old money, or self-made, probably draped in pristine expectations and a clean reputation that his parents would kill to protect—which makes it all the more pathetic that he’s here, cornering me in a private room and acting like a feral dog off its leash.

But money can’t buy class and manners can’t afford decency, and he was living proof of how a silver spoon could be shoved so far down someone’s throat that it choked out whatever little brain cells they were born with.

Hindi lang naman siya ang kilala kong ganiyan na galing sa marangyang pamilya. I have met plenty of his kind before—mga taong lumaki sa karangyaan pero salat sa tamang asal, na akala mo kung sino nang hari ng mundo porke’t may pangalan at pera ang angkan nila.

Kaya lang, kakaiba ang isang ’to. Napaka-entitled, napaka-bastos, at kulang na kulang sa sinturon ng katwiran. Shucks!

I don’t know his reason for him to rebel and be acting like a total menace, but whatever his daddy issues or teenage angst were, it wasn’t my job to babysit him or tolerate his garbage behavior.

And with the way he kissed me a while ago, tells me that he’s experienced and knows a lot when it comes to that department.

Dalawang beses ko na siyang tinanong kung bakit niya ako hinalikan, kung gayon na alam naman pala niyang bakla ako. That’s his perception of me, I can’t force him to understand the womanhood I am holding, and honestly, I didn’t care to educate a narrow-minded asshole about gender identities when he clearly just wanted to play disgusting games.

Shit! Makukulong ako sa ginagawa ko dahil alam kong menor de edad siya. A fucking seventeen year old boy with the height of a giant, broad shoulders, and a build that made him look way older than his actual age, yet he was still legally a minor.

Although, sakto lang naman ang laki katawan niya. He’s not that muscular yet but he was lean, toned in all the right places, and built like an athlete who spent way too much time on varsity tracks or gym floors.

Nagkatinginan kaming dalawa. From the looks of his face, being so dominant and crude.

My throat ran dry. He can’t just violate my boundaries and space so…

Lumapit ako sa kaniya, he noticed me stepping into his space instead of backing away. Tumaas ang isang kilay niya, his thin red lips twisted.

Tumingin ako sa pinto ng banyo, he locked it earlier and I’m surprised no one has bothered to enter to use the comfort room yet, considering how long we’ve been inside this standoff.

“Aalis ka na? Chupain—”

Bigla kong hinatak ang shirt niya na pang-jologs at sa halip na sampalin ulit siya sa pambabastos niya—sinunggaban ko ang kaniyang labi at gumanti nang mas marahas, mas mapang-akit, at may halong gigil na mga halik, na nagpatigil sa kaniya.

It has been so long since I had kissed a man, at hindi ako makapaniwala na sa kaniya ko pa naranasan ulit.

Para hindi ako masuka at mandiri sa sarili ko, mariin kong ipinikit ang mga mata ko habang hinahalikan ko ang labi niya. Shucks, Reese…

Si Eros dapat ang makakaranas nitong halik ko pero tang ina! I have gone crazy because I lost every single ounce of my sanity the moment he opened his mouth and provoked me beyond my breaking point.

Kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko na kasuklam-suklam ang ginagawa ko, ang bawat galaw at tugon ng labi niya ay tila sumisira sa natitira ko pang mga pader.

I almost froze when he started responding to my kisses. Shit! I can’t let him have the upperhand na makuha ang kontrol sa sinimulan ko.

Hindi talaga siya nandidiri sa akin, tinutugon niya ang mga halik ko. This is what I’m saying about straight men na kahit anong sabihin nilang homophobia o galit sila sa mga tulad namin, sa huli, kapag dinala mo sila sa sarili nilang laro, sila rin itong kusang lumulubog at nawawalan ng depensa dahil sa libog nila.

I wrapped my arms around his neck, as my head moved from side to side as I kissed him until every single movement of our lips lost all direction, leaving only the wet, heavy sounds of our kiss echoing inside the quiet space of the bathroom.

Gusto kong pukpukin ang ulo ko ngayon. Shuta! Bagets ang kahalikan ko! This is not happening, at least, shouldn’t be happening. How the hell did I let a seventeen-year-old kid drag me down into this kind of mess?!

Our heads were tilted at an angle as our lips collided. I should stop…

I stopped kissing him and pushed him away, hinabol pa niya ang labi ko kaya iniwas ko ang ulo ko, kaya tumama ang labi niya sa gilid ng labi ko.

At sa mabilis na pag-iwas ko, napaatras ako hanggang sa sumalampak ang likod ko sa pinto ng banyo. Shit! I didn’t even realize that we were walking while we making out!

Ang pagtama ng likod ko sa malamig na pinto ang nagsilbing gising sa natitira ko pang matinong pag-iisip.

Nakaawang ang mga labi ko habang naghahabol ng hininga, ramdam na ramdam ko pa rin ang init ng pagdampi ng labi niya kanina sa gilid ng akin. Pilit kong ibinaba ang mga kamay ko para itukod nang mariin sa matigas niyang dibdib, pinipigilan siyang lumapit ulit. Tang inang ’to! Ang hayok niya!

“Get back!” malamig kong turan, kahit alam kong nanghihina ang boses ko at walang bisa ang banta ko dahil sa panginginig ng mga daliri ko.

He didn’t move an inch. Nananatili siyang nakatayo nang malapit sa akin, ang matatalim at madidilim nitong mga mata ay nakatitig nang diretso sa labi kong namumula at bahagyang namamaga.

Okay, fuck! Ayaw ko sanang aminin pero ang galing-galing humalik ng batang ’to! Ako dapat ang magaling dahil mas matanda ako sa kaniya pero wala na akong nagawa kundi lunukin ang pride ko.

“Susubo mo ba burat ko? Bilisan mo lang kasi baka—” inilagay ko ang hintuturo ko sa bibig niya, para patahimikin siya.

Nairita ako at muntik na naman akong mawala sa pagiging kanal ko, kaya mabilis kong isinara ang mga labi niya gamit ang hintuturo ko, pinipigilan ang anumang kahayupan na susunod na lalabas sa bibig niya…

“Hmm…” pinalandi ko ang tono ko habang malagkit siyang tinitingnan sa mga mata niyang madidilim at sa isang iglap, parang nabaligtad ang mundo namin nang maramdaman ko ang marahang pagdampi ng dila niya sa dulo ng hintuturo ko habang nananatiling nakatitig sa akin.

Tang ina.

Mabilis kong binawi ang kamay ko na parang napaso, habang ang hininga ko ay biglang pumutol sa lalamunan ko.

Pinanlamigan ako. I kept on reminding myself that this shouldn’t be new to me, considering that teens are generally getting pregnant at such a young age because of the lack of proper sex education.

“Hinihintay na tayo ng kapatid mo, panigurado—”

Umungot siya at muli sana akong hahalikan pero hinarang ko ang palad ko sa mukha niya.

“Hayaan mo ’yon si utol! Gerlpren ka ba nun? Hindi mo naman ako hahalikan kung oo—”

“Tara na! Baka hinihintay na niya tayo at baka biglang may gumamit nitong washroom,” pagpapatuloy ko habang pilit kong iniiwas ang mukha ko sa mainit at mapanuksong mga labi niya na kanina pa pilit na sumisiksik sa kabila ng nakaharang kong palad.

The hell! Bakit utol ang tawag niya sa nakakatanda niyang kapatid? Shuta! Haha.

Ramdam ko ang pagdampi ng mainit niyang hininga at ang mahinang pagtawa niya sa gitna ng aking balat, isang patunay na wala siyang balak seryosohin ang anumang banta o pagmamadali na sinasabi ko.

“Hayaan mo siya,” ulit niya, ang boses ay bahagyang umungol habang marahas na hinawakan ang pulso ng kamay ko na nakaharang sa mukha niya.

Namilog ang mga mata ko sa ginagawa niya. Baka tadyakan ko ang bayag niya! Hayop na ’to!

“Wala namang ibang tao rito bukod sa ating dalawa,” nilingon niya ang mga cubicle, tila namimili kung alin ang gagamitin namin para lang sa gusto niya.

Shucks! Gusto talaga ng bwisit na ’to na chupain ko siya!

Use your fucking tactics, Reese! Madali ka naman nakakatakas sa mga ganitong eksena noong nasa Manila ka pa at nakikipag-flirt sa mga lalaking tulad ng gagong ’to.

Buong lakas kong binawi ang mga pulso kong hawak niya. He’s really going to pull me inside one of the stalls, his grip tightening around my wrist like a vice as he stepped forward to block my only escape route.

“Hermideo! Sa sunod na lang natin gawin!” that was the only option, to escape this freak. Huhu…

He stopped from pulling me and stared at my face, I mustered all of my emotions, giving him the look, convincing him that I will really suck his cock.

Na para bang sinasabi ko na hindi ako nagbibiro, na may kasunod pa ito kapag lumipas ang sandaling ito.

I fluttered my lashes at him and even bit my lower lip.

The dark hunger in his dark eyes turned into something almost feral. Ang hininga niya ay tuluyang pumutol sa pagitan namin, at sa isang iglap ay nakita ko kung paano siya nahirapang lunukin ang sarili niyang laway dahil sa simpleng galaw na iyon. Oh my gosh…

“K-Kailan?”

Umangat ang kamay ko at pinaglaruan ang shirt niya. I drew circles and shapes, even letters.

Ngumuso ako at nagkunwaring iniisip at pina-plano ang araw na gagawin ko ’yon.

“Hmm, may Facebook ka ba? O number mo na lang, ayaw kong malaman ’to ng kuya mo, eh…” malandi kong bulong habang kinakagat ang aking pang-ibabang labi.

At sa sandaling ’to, parang tuluyan nang gumuho ang anumang natitirang katinuan sa mukha niya. Ang kaninang nag-aapoy na pagnanasa ay hinaluan ng isang maruming tagumpay, ang mga mata niya ay lalong dumilim habang pinapanood ang bawat galaw ng mga labi ko.

Mabilis niyang kinuha ang cellphone mula sa bulsa ng shorts niya, binuksan iyon sa contacts, at inabot sa akin. Shucks!

“Ilagay mo na ang numero mo, wala ako ng peysbuk na sinasabi mo, eh,” pabulong niyang utos, ang boses ay mas lalong lumalim at puno ng pang-aakit habang isinisingit niya ang phone sa pagitan ng mga daliri ko.

I stared at his phone. It was an Android and it’s from a cheap and local brand. What…

Bakit… ganito ang phone…

Ipinilig ko ang ulo ko. Mabilis kong itinipa ang number ko at ang… pangalan ko.

Ang ginawa namin dito sa banyo, ay mananatiling dito lang. Pagkatapos kong mai-save ang numero ko, malambing kong isinauli ang phone sa kaniya.

Nanlalamig ang kaloob-looban ko habang umaakto. Alam kong nag-desisyon na akong mananatili na rito sa Bicol, at dito ko na ipagpapatuloy ang pag-aaral ko pero… habang nakatitig ako sa mukha ni Hermideo ngayon.

I… don’t think… I’ll be staying here.

Maaaring magalit sa akin sina Mama dahil pabago-bago ang desisyon ko. But I won’t be staying in a place where his wretched phone can hunt me down, or where someone like him could corner me around here.

Hindi ko dapat ’to bini-big deal! Baka isipin pa ng pamilya ko na may tama na ako sa utak. I moved my things that I had in Manila to here!

Kung babalik ako sa Manila! Maghahanap na naman ako ng bagong apartment na matutuluyan ko. I can always… stay at Serena’s place for a little while, pero nakakahiya naman sa kaniya, at sa pamilya niya, na bigla na lang akong susulpot sa pintuan niya pagkatapos kong mag-inarte sa desisyon kong lumipat dito sa probinsya.

Kinilabutan ako nang maisip ko. This… Hermideo is not an ordinary person. Oo, kapatid siya ni Eros pero magkaiba sila ng mundong ginagalawan. Ang kapatid niya ay may kakaibang dilim at panganib.

I’m not judging him based on his appearance and personality, but I can tell that he’s dangerous in a way that money or status couldn’t simply wash away.

Umalis nga ako ng Manila para matakasan ko ang maaaring mangyari sa akin doon dahil sa attempted rape na ginawa sa akin ni Sir Avellana. Who knows if he’s so angry at me, planned something so grave because I caused him his career as a Physical Education teacher end.

He got fired and got imprisoned for almost two weeks, at dahil may kaya siya sa buhay at may koneksyon ang pamilya niya, hindi naging mahirap para sa kanila na magpiyansa.

The reason why I couldn’t party with friends, hindi na rin ako mapakali sa paligid ako. I didn’t feel safe kahit sa loob ng sarili kong silid, dahil sa bawat yabag sa pasilyo o anino sa labas ng bintana ng apartment ni Lola Germana, pakiramdam ko ay palaging sumusunod ang multo ng mga nangyari at baka maghiganti siya.

“What movie would you like to watch?” masayang tanong sa akin ni Eros.

Sa gilid ng mga mata ko ay panay ang tingin sa akin ni Hermideo, at sa tuwing tumatawa ako sa usapan namin ng kapatid niya, mukha siyang iritado sa amin.

“Ha? Ah, ewan ko… ikaw na ang bahala,” sagot ko sa kaniya at ngumiti.

“What about this one? I heard, maganda raw ’to,” aniya habang itinuturo ang isang poster.

Tiningnan ko ang tinuturo niya—isang romantic-drama movie na may poster nina Kathryn Bernardo at Alden Richards.

“Sige, ayan na lang,” sang-ayon ko.

Nilingon ni Eros ang kaniyang kapatid. “Do you wanna watch a movie with us? O maglalaro ka na lang sa Tom’s World? Alam kong ayaw mo nang mga ganito—”

“Manonood ako,” mariing putol niya at matalim na tiningnan ang kuya niya.

“Ah… alright. Sabi mo eh,” gulat na tugon ni Eros habang alanganing natawa. “Are you sure though—”

“Tang ina, gusto ko nga sabing manood?!”

Huminga nang malalim si Eros. “I’m just making sure, okay? You’re not usually like this, bro. Pero sige, ikaw ang bahala.”

Hindi na sumagot si Hermideo; sa halip ay matalim niyang tinitigan si Eros.

Wala ako sa sariling kumapit sa braso ni Eros. “Gusto ata niyang manood. Let him be,” my voice came out softly that I had to clear my throat.

Hindi naman sa sinasadya kong maging pabebe ngayon, pero sa dami ng iniisip ko at kung ano ba ang dapat kong gawin ay nalilito at naguguluhan na ako.

Kanina, gusto ko nang umuwi nang bumalik kami ni Hermideo sa table. Eros was waiting for us, nakapagbayad na rin siya ng bill ng kinain namin.

I just didn’t want to ruin the day since this was planned by Eros.

“Baka lang kasi mainip ka—”

“Manonood ba tayo o hindi?!” iritadong bulyaw ni Hermideo kaya napalunok ako nang lumipat ang madidilim niyang mga mata sa akin.

“Bro, kumalma ka nga,” mariing saway ni Eros kay Hermideo, ang boses ay mababa pero may diin ng galit. “Sinisigurado ko lang naman—”

“Paulit-ulit ka kasi, eh! Kung hindi ka ba naman sirang-plaka. Tang ina, kakasalita mo ’yan ng ingles, eh! Kinalimutan mo na ang pagiging Pilipino mo! Ulol!”

Bahagyang natigilan si Eros sa naging banat ng kapatid, ang mga mata ay nanlalaking nagpabalik-balik ang tingin kay Hermideo at sa paligid habang nag-aabang ang bawat tao sa linya ng ticket booth.

Napasinghap ang ilang taong nakapaligid sa amin dahil sa biglang pagtaas ng boses ni Hermideo.

“Hermideo—”

“Ako na nga ang magbabayad! Ang tagal mo! Alin ba?!”

Mabilis na inabot ni Hermideo ang pitaka niyang lumang-luma na itim na leather, halos ihagis ang pera sa counter, ang mga mata ay nananatiling matalim at puno ng hindi maipaliwanag na galit na parang gustong sunugin ang buong paligid.

Dumako ang mga mata ko sa laman ng pitaka niyang. Shucks. Ang daming pera… libo-libong piso ang nakasalansan nang makapal sa loob, halos umapaw sa mga lumang tupi nito.

Bahagyang natigilan ako sa nakita. Sa kabila ng maruming hitsura ng lumang itim na leather at sa astang parang basahan kung itrato niya ang sarili, hindi biro ang dami ng cash na bitbit niya. O baka naman galing sa nakaw ’yan? Charot!

Nang mapansin niyang nakatitig ako, mabilis niyang isinara nang may mariing tunog ang pitaka at isinuksok iyon pabalik sa bulsa ng shorts niya.

Ang tingin niya sa akin ay mas lalong tumalim, parang nakita niya ang gulat sa mga mata ko. Deadma…

He’s using a cheap Android mobile phone, and his clothes and style are not giving dahil jologs at geng-geng. Pero kahit anong pilit ko na magmukhang walang pakialam at ibaling ang pansin sa iba, hindi ko mapigilang mapaisip.

Bitch, curiosity kills the cat! Remember that!

Mariin akong lumunok ng laway habang pilit na kinakalma ang sarili ko. Ano bang pakialam ko kung anong klase ng phone ang gamit niya o kung ano man ang itinatago niya sa pitakang ’yon? The less I know, the better. Mas gusto ko pang lumayas sa lugar na ’to kaysa mag-aksaya ng kahit isang segundo pang titigan ang pagmumukha niya.

I’m just glad that he’s not kiss and tell, but who knows?

Kahit anong pilit ko sa sarili ko na isiping ligtas ako sa sikretong ’yon, ang ideya pa lang na hawak niya ang isang bagay na pwedeng ipang-blackmail sa akin ay sapat na para mag-init ang ulo ko. Isang maling galaw lang niya sa mga kaibigan o pamilya niya, tiyak na lagot na ako.

I’m threatened! He’s a minor yet I kissed him, even though violated my boundaries and space, na siya ang naunang humalik sa akin, ako pa rin ang matuturo at mali.

Doon tuluyang bumulusok ang matinding takot sa sikmura ko. Napalunok ulit ako habang paulit-ulit na umiikot sa utak ko ang realidad ng sitwasyon.

Sa mata ng lipunan, sa mata ng pamilya niya, at lalo na sa batas, adult ako at minor siya. Kahit pa siya ang unang lumapit, kahit pa siya ang walang hiyang gumawa ng unang hakbang at pilit na lumabag sa personal na espasyo ko, walang maniniwala sa akin. Ako ang masisisi. Ako ang makukulong o masisira ang buhay habang siya ay gagradwehang biktima lang kuno ng isang matandang tulad ko.

Ang gago. Sobrang unfair!

But still! It was wrong for me to groom him!

Parang may sumampal sa akin na mas mabigat na katotohanan. Kahit gaano ka-gago, bastos, at pasaway ang batang ’to, adult pa rin ako. May sarili akong pag-iisip. May kapasidad akong lumayo, magpigil, o itulak siya palayo nang mas maaga pa lang, pero hinayaan ko ring umabot sa puntong ito.

Hindi ako babalik ng Manila dahil lang dito! Hindi ako magpapaka-tanga para tumakas na parang kriminal habang wala naman akong ginawang masama sa gusto ko.

He wants me to suck his dick? Go ahead. Sigurado naman akong isang beses lang ’yon at hindi na mauulit pa.

He’s a teenager who’s not into commitment and probably just doing this for the thrill.

Gusto kong umiyak dahil siya ang magiging una ko kung mangyayari nga! Baka naman magbago ang isip niya? I should hold onto that!

Ang sakit-sakit sa dibdib. Sa lahat ng pwedeng maging dahilan kung bakit ganito na lang ang takot at desperasyon ko, ito pa—siya ang magiging una ko.

Isang immature, bastos, at mapanlinlang na teenager! Walang kalatoy-latoy! Jusko!

I haven’t done oral sex after my twenty years of existence…

Tapos narinig ko pang labnaw pa ang tamod ng mga bagets. The horror I felt when I thought na baka kung mapilitan man ako, ayun pa ang sasalubong sa akin.

Gusto ko na lang lamunin ng lupa sa mismong kinatatayuan ko. Bakit ko ba naiisip ang mga ganitong bagay?! Anong klaseng kabaliwan na ba ang pinasok ng utak ko ngayong araw?!

Napakurap ako nang ilang beses habang pilit na pinapakalma ang sarili ko mula sa sunod-sunod na maling takbo ng imahinasyon.

Wala ako sa sariling umupo sa loob ng sinehan, tumabi sa akin si Eros. Inisip kong tatabi si Hermideo sa kaniya, ngunit lumagpas siya at sa kabilang tabi ko siya umupo. Shit…

Kung kailan akala ko ay nakatakas na ako sa bangungot sa banyo, here I am, naiipit sa gitna nilang magkapatid.

Tumikhim ako. “Maganda nga ’to! I watched the trailer of this movie!” I said cheerfully, ipinalakpak ko pa ang mga kamay ko na para bang exciting ang papanoodin naming tatlo.

“YeahZ Sabi nga nila maganda raw ’to eh, kaya ito ang pinili ko para naman maiba naman,” nakangiting sagot ni Eros sa akin, halatang tuwang-tuwa sa naging reaksiyon ko.

Pero sa kabila ng pilit kong sigla at energetic na boses, pakiramdam ko ay nag-iinit ang buong mukha ko sa matinding kaba. Lalo pang lumubha ang sikmura ko nang maramdaman ko ang paggalaw ni Hermideo sa kabilang tabi ko.

Hindi siya sumagot sa sinabi ko, pero naramdaman ko ang marahang pagdikit ng braso niya sa akin sa may armrest.

OMG. OMG. OMG.

Paulit-ulit kong pinagsabihan ang sarili ko habang mariing kinakagat ang loob ng pisngi ko. Ramdam na ramdam ko ang init ng balat niya na dumidikit sa braso ko.

Binalingan ko tuloy siya nang may matamis na ngiti. “So first time mo manood dito?” dapat may Oscar award na ako sa husay ng pagpapanggap ko.

Isang makahulugang ngisi ang isinagot niya habang dahan-dahang inilalapit ang mukha sa akin, para bumulong. Pinigilan ko na naman tuloy ang sarili kong mag-react habang hinihintay ang sasabihin niya.

“Pagkatapos kaya nito? ’Wag na kayong gumala ni utol at ’wag ka muna umuwi sa inyo. Chupain mo ako sa bahay…” he whispered that only us could hear.

Parang binuhusan ng kumukulong tubig ang buong katawan ko sa narinig ko. Ang tibok ng puso ko ay lumundag sa lalamunan ko, at literal na nanlamig ang mga daliri ko sa hawak kong armrest.

Demonyo talaga ang batang ’to. Walang filter, walang takot, at sadyang dinudurog ang katinuan ko nang paunti-unti. Hayop! I cannot anymore!

Gusto kong sumigaw. Gusto kong tumayo, iwan silang magkapatid, at takasan ang lahat ng ’to. Pero ang mga paa ko ay parang pako sa sahig, at ang lalamunan ko ay tila sinasakal na.

Think of an excuse, Reese! Think!

Emergency? No, too obvious. Biglang sumakit ang tiyan? Oo, pwede! Pwede akong magkunwaring nagtatae dahil sa kinain namin sa Hills and Garden, tapos may nakain akong hindi nagustuhan ng tiyan ko!

Mabilis kong ginawa ang script sa utak ko habang sapilitang pinipiga ang mukha ko para magmukhang pinagpapawisan sa sakit. Mas may kredibilidad ’to; kasama ko naman silang kumain doon kanina, kaya hindi niya agad paghihinalaan na nag-iimbento lang ako para makatakas sa kaniya.

“E-Eros…” mahina at tila hirap na hirap kong tawag, sabay hawak nang mahigpit sa tiyan ko habang bahagyang nakayuko.

Agad na napalingon sa akin si Eros, kita ang gulat at pag-aalala sa mukha nang makita ang itsura ko.

“M-Miss Reese? Oh, bakit? What’s happening to you?”

“’Yung… ’yung kinain natin sa Hills and Garden kanina…” daing ko, pilit na pinanginginig ang boses para mas mukhang totoo. “Parang… parang may nakain akong hindi maganda. Sumasakit nang grabe ang tiyan ko, parang gusto kong mag-banyo nang dire-diretso. Saglit lang, ha? Kailangan ko nang tumakbo!”

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Mabilis akong tumayo, halos masagi ko pa ang upuan sa pagmamadali, at hindi na lumingon kahit naramdaman ko ang nanunuot na titig sa akin ni Hermideo.

Imbes na dumiretso ako sa washroom, ay tinahak ng mga paa ko ang daan palabas ng mall. Bahagyang nanigas ang mga buhok sa batok ko, pero wala na akong pakialam.

Ang tanging nasa isip ko ay ang lumayo, huminga ng maluwag, at takasan ang magkapatid na ’yon bago pa ako tuluyang mabaliw!

Hinabol ko ang hininga ko habang naglalakad nang mabilis sa gilid ng kalsada, pilit na pinapakalma ang mabilis na kabog ng dibdib ko.

Tama ’to. Oo. Mas mabuting umuwi na kaysa maipit sa patibong ng demonyong batang ’yon.

Kabanata 15

Nanginginig pa ang mga kamay ko habang isinasara ang pinto ng kuwarto ko. Pagkapasok na pagkapasok ko sa loob, ibinagsak ko ang sling bag ko sa sahig at napasandal nang tuluyan sa likod ng kahoy na pinto.

I texted Eros to say I had to ditch our movie today because of an upset stomach. It was embarrassing to have that kind of excuse, but I had no choice.

Nasa bus na ako no’n pa-Labo habang tine-text ko siya at pumasok sa isip ko ang usapan naming dalawa sa text.

Cian Reese Hatchell: Eros, I’m so sorry. My stomach is hurting really bad all of a sudden. I think I ate something bad earlier. I had to go home ahead.

Jayanne Eros Marasigan: Where are you? Do you need me to take you home? I can drop Hermideo off first or he can take a grab.

Seeing Hermideo’s name on my screen made my stomach churn. Ugh!

Cian Reese Hatchell: No! Please don’t worry about me. Nandito pala sa Daet sina Papa kaya sumabay na ako sa kanila. Go ahead and enjoy the movie! So sorry again :((

Mas gugustuhin ko nang isipin ni Eros na nagtae ako nang buong maghapon kaysa isipin niyang tinakasan ko sila dahil sa demonyong kapatid niya…

Shit. I slapped Hermideo, but he didn’t even budge or get angry from what I did. Sa halip na magalit o gumanti, nginisihan lang niya ako noong oras na ’yon.

Parang binuhusan na naman ako ng malamig na tubig habang inaalala ko ang eksenang ’yon. Sinampal ko siya nang buong lakas dahil sa sobrang galit at pandidiri, pero tila wala lang sa kaniya ang hapdi ng palad ko sa pisngi niya…

I groaned and put my hands over my face. Ininda ko ang bigat ng sarili kong mga palad habang mariing idinidikit ang mga ito sa mukha ko.

“He’s young, he’ll forget that this ever happened…” pang-aalo ko sa sarili ko. “Don’t expect too much from him, he doesn’t stick around with someone like me…” Baka nga bukas ay limot na niya ’yon at may iba nang pinagkakaabalahan.

Tumango-tango ako sa sarili ko at umukit ang isang ngiti sa labi ko—isang pilit at pekeng ngiti para lang kumbinsihin ang sarili kong kaya ko pang kontrolin ang sitwasyong ito. Umayos ako ng tayo at pinagpagan ang maikli kong dress.

I felt so sticky and gross. Malagkit ang balat ko dahil sa pawis at sa haba ng araw, kaya naman mabilis kong naisipang kumuha ng tuwalya at pampalit para makapag-shower muna.

Habang nagtu-toothbrush ako pagkatapos maligo, pinagmamasdan ko ang hitsura ko sa salamin. At least, I feel freshened up now, sa isip-isip ko.

Natigilan ako sa pagtu-toothbrush nang maisip kong hindi ko man lang masyadong napansin kung ano ang lasa ng bibig at laway ni Hermideo. I was unwilling to kiss him, but I had no choice but to avenge what he did.

Siya naman ang unang humalik sa akin, hinawakan pa nga niya ang dibdib ko, tapos naramdaman ko rin na pinisil niya ang puwet ko.

I wasn’t hyperaware of those details at the time.

Tinitingnan ko lang ang mukha ko sa salamin, tapos nakita kong may pimple ako sa noo, kaso bigla siyang sumulpot! Nasa loob talaga siya ng washroom ng babae.

And what amused me was that he thought I was fucking flirting with him! That I was giving him a sign that I wanted to have sex with him!

After that, he insulted my community. Spewing foul words and insults out of his mouth, yet he badly wanted me to milk his damn dick. The hypocrisy of it all…

Humagikhik ako, hanggang sa tumawa na ako nang tumawa. Para akong mangkukulam dahil bumababa at tumataas ang tawa na kumakawala sa bibig ko.

“Kailan ba ang huling beses na tumawa ako nang ganito?” nahihirapang sabi ko sa sarili ko, habang unti-unting pumapatak ang mga luha sa kanang mata ko. I have never laughed this hard—not like this, not out of hysteria and utter disbelief.

Heck! The men in Manila that I have flirted with—pati na rin ang ilang beses kong pakikipag-date noon—wala ni isa sa kanila ang umabot sa ganitong klase ng kayabangan at katarantuhan para ayain ako na gawin ’yon.

Wala ni isa sa kanila ang may ganitong klase ng kapal ng mukha na pumasok sa pribadong espasyo ko, insultuhin ang buong pagkatao ko, at pagkatapos ay umasta na parang may karapatan silang kunin kung anong gusto nila.

Hermideo Marasigan…

He’s so interesting that I couldn’t fathom what he does daily.

Ito ang unang beses na naka-encounter ako ng lalaking kasing-walanghiya, kasing-delusyonal, at kasing-gago niya.

Which man in his right mind would enter a female washroom and kiss a girl without her consent, only to turn around and act like she was the one begging for it?

Only a monster. Only an arrogant, delusional bastard named Hermideo Marasigan.

But then, it goes both ways. Some women might do the exact same thing if given the chance—play with fire just to see how much damage they could cause. But I wasn’t one of them. I never asked for this, and I sure as hell wasn’t going to let him rewrite the narrative just because his ego couldn’t handle rejection.

Talagang nakakatawa na inisip no’ng inaakit ko siya!

Men craved my kisses back in Manila whenever I parted with my friends, pero hindi ko ’yon agad ibinibigay sa kanila. I let them thirst for me, for my lips, and for my touch, making them chase after every fleeting glance like they were dying of thirst in the middle of a desert.

Kaya nga gulat na gulat ako at natameme sa ginawa ng kapatid ni Eros.

Dahil sa loob ng ilang taon kong paglalaro sa mundong iyon—kung saan ako ang nagdidikta ng laro, kung saan ako ang sinusunod at hinahabol—isang iglap lang ay binaligtad ni Hermideo ang lahat. I was completely disarmed. Wala akong salitang naibigkas noong mga sandaling iyon hindi dahil gusto ko ang ginawa niya, kundi dahil sa unang pagkakataon, a man crossed the line just to get a taste of my kisses!

Tapos… menor de edad pa!

Nobody in their right mind would dare cross that line with me, let alone someone who still had to answer to curfew and school rules! But he didn’t care about any of that!

That was the ultimate insult. After years of controlling the narrative, of holding all the cards and letting men beg for scraps of my attention, I had been completely blindsided by a younger guy who acted like he owned the world. A minor—the brother of Eros, no less—had the audacity to treat me like a damn slut.

Inisip ng gagong ’yon na bihasa na ako at sanay na sanay sa mga gano’ng tagpo. Na para bang isa lang akong baklang pakarat na basta-basta na lang pwedeng angkinin ng sinuman dahil lang sa hitsura ko o sa kung paano ako kumilos at magsalita. Shucks…

Akala ko ay babangungutin ako sa pagtulog kakaisip kay Hermideo at sa kapal ng mukha niyang angkinin ang isang bagay na kailanman ay hindi ko ibinigay sa iba.

Shockingly, I slept well. I even dreamt of being married to a man without a face. Matangkad, matipuno, at malaki ang katawan.

Ugh! It was weird. Bakit hindi kita ang mukha?! I just felt him kissing me so passionately, na para bang kaniya ang buong mundo ko, habang ang mga braso niyang bakal ay mahigpit na nakapaligid sa baywang ko, ibinabaon ako nang mas malalim sa init ng yakap na iyon.

Jayanne Eros Marasigan: How are you feeling?

I pouted my lips. I felt guilty for lying…

I typed.

Cian Reese Hatchell: Okay naman na ako. Sorry for not finishing the movie pala. Babayaran ko na lang ’yung nasayang na ticket.

I sent the message before dropping my phone onto the bed, accompanied by a deep sigh. Guilt pooled in my stomach.

Before, Eros was the kind of guy I used to dream about—sensible, respectful, and with a bright future ahead of him. But now, with every simple check-in from him, all I felt was a heavy sense of shame and the annoying shadow of Hermideo standing right between us.

Shucks. I can’t like him the way I used to like him! Not when I voluntarily French-kissed his younger brother…

Oo, humahanga pa rin ako kay Eros, pero alam ko sa sarili kong hinding-hindi na maibabalik ang dati.

Nawalan na ng linaw at kulay ang dating paghanga ko sa kaniya.

Talaga ba, Reese? Siguraduhin mo lang ’yan! You’ve been fantasizing about him right then and there, and now even my own conscience was actively mocking me, calling me out on the absolute hypocritical mess I had become.

Deadma…

Umunat ako at tumihaya, tinitigan ang kisame ng kuwarto ko bago mariing ipinikit ang aking mga mata.

I stayed in bed for a couple of hours until I finally decided to jump out.

Lumabas ako ng kuwarto para bumaba. Ang buhok ko ay bahagyang magulo pa at ang mukha paniguradong hawig na ni Annabelle. Charot!

Masarap naman ang naging tulog ko kagabi, pero humikab pa rin ako habang naglalakad patungo sa hagdanan ng bahay, pilit na pinipigilan ang antok habang dinadama ang malamig na simoy ng hangin sa umaga.

One thing about living here in the province is the distinct kind of peace you could never find in the city. You wake up to the smell of fresh air, the rustling of leaves outside, and a simple morning breeze that feels like it’s healing the wounds you caused yourself.

Naririnig ko ang boses ni Cairo—mingling with unfamiliar two voices—sa salas nang tumuntong ang paa ko sa huling baytang ng hagdan.

I craned my neck and peered around the corner.

Dinala ako ng mga paa ko patungo sa salas, only to see my younger brother playing with two kids around his age. Ah, mga kaibigan pala niya.

“Good morning, Ate!” bati sa akin ni Cairo, kaya ngumiti ako sa kanila.

Bumaling ang dalawang kalaro niya sa akin; ang isa ay kumaway-kaway habang nakangiti, while the other one seemed shy, awkwardly hiding half of his face behind my brother’s shoulder.

“Good morning po!” sabay na bati ng dalawang bata, habang si Cairo naman ay matamis na ngumisi at ibinalik ang atensiyon sa nilalaro nilang mobile game sa iPad.

“Hi! Good morning din!” I greeted them back warmly. “Si Mama?” tanong ko kay Cairo.

“She’s… in… the garden with Lola,” mabagal na sagot niya na hindi man lang inaangat ang tingin sa akin.

Napansin kong dalawa lang silang naglalaro sa iPad—may hawak ding sariling iPad ’yung isa—habang nanonood lang ’yung mahiyain sa screen ni Cairo.

Dumiretso na lang ako sa kusina para kumain ng agahan. It’s ten in the morning, and my stomach was already growling. Hindi kasi ako kumain kagabi at tinamad na rin ako lumabas ng kwarto pagkatapos kong maligo.

I was mentally and physically exhausted.

Nagtimpla ako ng mainit na kape at kumuha ng dalawang pirasong pandesal sa mesa. I leaned against the kitchen counter, letting the hot steam from my mug warm my face while I stared out the window. Through the glass, I could see Mama and Lola Evelyn talking near the bougainvillea bushes, casually trimming the dead leaves.

Seryoso ang mukha ni Lola Evelyn habang ang hitsura naman ni Mama ay nag-aalangan at tila hirap makasagot.

Hindi ko man marinig ang bawat salitang lumalabas sa mga labi nila, hinding-hindi ko pwedeng ipagkamali ang malamig at matalim na tingin ni Lola Evelyn kay Mama.

Muntik ko na mabitawan ang hawak kong mug ng kape, nang bumaling siya sa gawi ng window ng kusina. Our eyes met for a fleeting second—cold, distant, and filled with deep contempt—bago siya mabilis na humarap pabalik kay Mama.

A familiar pang of bitterness stung my chest. Anak ako sa labas. A scandal. An unwanted souvenir from Mama’s past that the Salcedo family was forced to tolerate.

I was the illegitimate child—the living, breathing proof of a mistake that ruined the pristine reputation of the Salcedo name here in the province. To Lola Evelyn and the rest of the Salcedo clan, I was nothing more than an outsider carrying dirty blood.

Hinding-hindi ako magiging kabilang sa kanila…

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko bago dahan-dahang humigop sa kape ko. The bitter taste coated my tongue, perfectly matching the mood settling over me.

Iniiwas ko na lang ang tingin sa hardin at pilit na itinutok ang pansin sa simpleng agahan ko. Pilit kong ibinabaon sa isip na hindi ko kailangang hingin ang respeto o pagtanggap ng mga Salcedo…

“Ate,” tawag ni Hugo sa akin, dahilan para tumingin ako sa kaniya. He’s shirtless and sweating a lot. Nakasuot siya ng basketball shorts at may nakasabit na basahang bimpo sa balikat niya. Halatang galing sa pagbubuhat o pagtulong sa gawaing-bahay sa labas.

I set my mug down on the wooden table, looking at my brother.

“What is it?” tanong ko habang pinagmamasdan ang pawisan niyang mukha.

“Napapadalas kasi ang paglabas mo. And I heard that… Lola was…” he trailed off.

Inabot niya ang bimpo sa balikat niya at pinunasan ang pawis sa leeg niya bago lumapit sa counter para kumuha ng baso at malamig na tubig sa refrigerator.

“Lola was what, Hugo?” I prompted.

Even if we shared the same mother, the house treated us differently. Hugo and Sergio got a free pass for just being boys who could do heavy work around the house, while I carried the full, ugly significance of being the eldest illegitimate child. The living reminder of Mama’s past mistakes.

Ininom muna ni Hugo ang kalahati ng tubig sa baso bago ibinaba iyon sa sink. He turned to face me, his youthful brow furrowed in genuine concern.

“Narinig ko sila ni Mama habang nagbubuhat ako ng semento sa bakuran kanina,” mahinang sabi niya, bahagyang ibinababa ang boses para hindi marinig ng mga bata sa salas. “Nagalit si Lola nang malaman niyang nakikipagkita ka sa mga Marasigan kahapon. Sinabi ni Mama na nagpaalam ka naman, pero alam mo naman si Lola Evelyn…”

Huh?

“Wait? Anong sabi mo?”

Kilala ni Lola Evelyn ang mga Marasigan? I mean, kilala nga ni Mama ang nanay ni Eros, pero they were only acquaintances back in their college years… or at least, that was Eros’ mother told me.

I’m so confused that I had to part my lips and breathe some air.

Hindi na dapat ako magulat na kung kilala nga ni Lola Evelyn ang mga Marasigan… but why does it feel like she’s mad or something?

Kumunot ang noo ni Hugo sa akin. “Hindi mo alam? Hindi ba nasabi sa’yo ni Mama o ni Papa ang tungkol sa pamilya Marasigan?”

Umiling ako nang mabagal. My stomach twisted into a tight knot. “No… Papa never mentioned them. And Mama only said Tita Elisia was an old schoolmate. Bakit, Hugo? Ano ba talaga ang meron?”

“Ate, silang mga Marasigan ang may-ari ng pinakamalaking hacienda rito,” Hugo explained in a hushed, intense voice, stepping closer to me. “Sila ang dahilan kung bakit naipit ang pamilya nila Lolo Ronaldo sa utang noon. Malapit ang mga Madrigal sa atin. And Lola believes… well, rumor has it that a Marasigan was behind why his family lost almost everything back then.”

What?! Parang bigla akong nahilo sa mga narinig ko.

The air in the kitchen suddenly felt too thin to breathe. Napaatras ako nang kaunti at napahawak sa gilid ng counter para lang balansehin ang sarili ko. Ano ba naman ’to?! Bakit… paano…

“I… I had no idea,” nauutal kong bulong, habang mabilis na tumatakbo ang isip ko.

“Wala kasing nagkuwento sa ’yo dahil bata pa tayo nung nangyari ’yon, at ayaw ring pag-usapan ni Papa,” mahinang pagpapatuloy ng kapatid ko, making sure his voice didn’t carry outside. “Pero para kay Lola Evelyn, masama ang dugo ng mga Marasigan. Kaya nung nalaman niyang nakipagkita ka kahapon kay Eros, halos magwala siya. Sinabihan niya si Mama na wala ka raw utang na loob. Na pagkatapos kang tanggapin sa bahay na ’to kahit anak ka sa labas, dinadala mo pa ang kalaban sa pinto natin.”

Namilog ang mga mata ko.

Bago pa man ako makapagsalita ay inunahan na niya ako.

“Mama got carried away yesterday, naikuwento niya kay Lola Evelyn kung sino ang kinikita mo dahil napansin nga ni Lola Evelyn na palagi kang lumalabas,” mahinang dugtong niya, habang nakatitig sa akin nang may pag-aalala. “Hindi naman gustong ipahamak ni Mama… pero sinabi ni Papa na hindi dapat tayo nakikisali sa gulo ng dalawang pamilyang ’yon, but, some of our relatives favors the Madrigals.”

“I…”

He heaved a deep sigh. “Gusto niyang bumalik ka sa Manila, pero sa ibang school ka na, and…” he licked his lower lip. “She wants you to cut off all ties with… Jayanne Eros Marasigan.”

Nalaglag ang panga ko. “Pero—”

“Kakausapin ka ni Lola Evelyn mamaya sa study room ni Papa,” putol ni Hugo sa akin, his eyes flashing with genuine worry. “She’s just waiting for Uncle to finish his call. But Ate, I’m telling you this now so you can prepare yourself. Si Lola na ang magdedesisyon sa paglipat mo ng school pabalik ng Manila.”

Pakiramdam ko, mahihimatay ako.

I know rich people have bad blood, ancient grudges, and dark secrets. I read about them, saw them in movies—heck, I even grew up witnessing the subtle, cold wars between high-society families!

Kaya nga iniiwas ko ang sarili ko sa kahit anong gulo na pwedeng makadagdag sa tensyon sa pamilyang ’to! I kept my head down, stayed in my lane, and swallowed every backhanded insult thrown my way just to keep the peace.

I never asked to be swept into their high-society drama. I just wanted to live my life quietly, finish my studies, and get out from toxic family dynamics that threatened to drown me every single day.

Kailangan kong tiisin ang lahat ng patama, ang lahat ng pahiwatig na hindi ako nababagay dito. I was willing to play the quiet, grateful stepchild as long as it meant surviving long enough to get my degree and walk away.

Napahawak ako sa noo ko.

Madrigal. Marasigan.

What the fuck?!

May alitan pala ang mga pamilyang ’yon! Not that I cared about their stupid high-society drama, but how the hell did I end up right in the middle of it? Shit!

This is madness! I never thought that the friend I made along the way back in Manila, si Eros, at ang pamilya niya ay ang mismong mga Marasigan na itinuturing na mortal na kalaban ng angkan ko, dahil sa mga Madrigal.

Did he know?

Wait…

The cold thought dripped into my mind like poison. Did Eros know who I was all along? Was our entire friendship just a calculated move, a sick joke, or worse… was he just like his brother, Hermideo?

Parang may bumara sa lalamunan ko…

Hindi, eh. Alam ko ang ugali ni Eros. And he doesn’t seem to have any ulterior motive toward me. Hindi siya ganoong tao. He wouldn’t… right?

Niligtas pa nga niya ako kay Sir Avellana. Nang muntikan na akong ma-rape sa loob ng locker room.

At nararamdaman ko rin naman na mabait siyang tao. No. Eros isn’t like that. I had to believe that. If I started doubting every single person who had shown me kindness, I would completely lose my mind.

Isang beses ko pa lang naman nakasama ang mga Madrigal, kakauwi ko lang dito sa Bicol at hindi ko pa nga ganap na nararamdaman ang simoy ng hangin ng probinsya, ay nakasama ko na silang kumain ng lunch.

That single, harmless meal was all it took for my entire world to implode…

Hindi ko naman masyadong naramdaman na may kakaiba sa kanila noong mga oras na ’yon. They seemed distant, yes, but I attributed it to standard high-society coldness.

At nang ipinakilala naman ako ni Eros sa mga magulang niya, they seemed normal and surprisingly welcoming. Wala akong nakitang galit sa mga mata ng mga magulang niya. They smiled at me, asked gentle questions about my studies, and treated me like a person.

Inisip pa nga nilang girlfriend ako ni Eros! At nang pabiro nilang tinanong ’yon, pareho pa kaming nagkatinginan ni Eros habang namumula ang mga pisngi namin.

Napatalon ako sa kama ko nang may kumatok sa pinto ng kwarto ko.

“Bakit?”

“Ate! Pinapatawag ka ni Lola Evelyn!” Sergio’s voice sounded muffled through the wood. “Pumunta ka daw sa study room ngayon din!”

My heart plunged straight into my stomach.

I scrambled off the bed, my knees nearly giving out as my feet hit the cold floorboards. My mind was racing, trying to catch up with the madness of it all! Shucks!

I yanked the door open, revealing Sergio standing in front of the door of my room.

Umawang ang bibig ko upang magsalita pero inunahan na niya ako.

“Nando’n din naman si Papa kaya… don’t be scared.” Pero kahit gaano kakalmado ang boses niya, nakita ko ang pag-aalala sa mata niya.

“Ano ba kasing nangyayari, Gio?” pabulong kong tanong, gulong-gulo na ako at parang sasabog na ang utak ko kakaisip.

He shrugged his shoulders. “It’s none of my business so—”

Inirapan ko siya. “Oh, don’t give me that bullshit! Alam kong alam mo na ’to!”

Sinimangutan niya ako. “Papa didn’t want to make this a big of a deal, matagal na panahon na ’yon nangyari at hindi naman din napatunayan na may kasalanan ang mga Marasigan sa pagbagsak ng pamilya nila General Ronaldo,”

“Bakit hindi ko ’to alam—”

“You have been distancing yourself from our family, you didn’t want to know anything about us, remember?” depensa agad ni Sergio habang iniiwas ang tingin sa akin. “At isa pa, nilihim din ’yon sa ’yo ni Papa para protektahan ka. Ayaw niyang maipit… tayo… sa away ng mga nakatatanda.” hinarap niya ulit ako.

Suminghap ako. “Well… alam mo na naman ang dahilan kung bakit ako umiiwas, ’di ba?”

Umigting ang panga niya ngunit mabilis ulit siyang nag-iwas ng tingin, tila hindi maatim na salubungin ang sakit at pait sa mga mata ko.

“I know,” pabulong na sagot niya, as he rubbed the back of his neck. “I get it, Ate. Pero pakiusap lang… ’wag mong sabayan ang galit ni Lola sa loob ngayon. Just swallow it for now. Kapag lumaban ka, gagamitin niya ’yon para lalo ka niyang ipagtabuyan at ipamukha sa ’yo ang lahat…”

Iniwan ko na si Sergio roon pagkatapos naming mag-usap at tumungo na ako patungo sa study room ni Papa.

Habang papalapit ako nang papalapit sa study room ay bumabagal ang lakad ko at unti-unting bumibigat ang bawat hakbang. Every footstep felt like dragging lead through quicksand.

My heart hammered wildly against my ribs…

Nang tumapat ako sa pinto ng study room—ay doon ko lang natantong nanlalamig ang mga kamay ko—nang angatin ko ang kamay ko para kumatok.

I paused, my fingers hovering an inch away from the dark wood. Pinagmasdan ko ang sarili kong kamay—panginginig na halos hindi ko mapigilan, nanlalamig at tila nawalan ng dugo.

Huminga ako nang malalim at tatlong beses na kumatok sa pinto, bago ko hinawakan ang seradura at dahan-dahan itong pina-ikot.

The door creaked open, revealing the shadow-filled room. The familiar smell of old mahogany, tobacco, and aged paper greeted me.

Seated behind the massive executive desk was Lola Evelyn—spine impossibly straight, her chin held high like a monarch reigning over a ruined kingdom. Her wooden cane rested right beside her hand, and her sharp, rimless-glass-framed eyes locked onto mine with ruthless and unforgiving coldness.

Sa kabilang gilid ng mesa ay nakatayo si Papa. His face was a mask of tense exhaustion, his jaw tight as he kept his eyes fixed on the documents in front of him, refusing to meet my gaze.

“Pumasok ka na at isarado mo ang pinto, Reese,” malamig na utos ni Lola Evelyn. Her voice wasn’t loud, but it carried an absolute authority that made sent shivers down my spine.

Sinunod ko siya. I turned back and pushed the wooden door shut. I swallowed the thick lump of fear in my throat, forced my spine straight, and turned around to face them.

“Maupo ka,” hirit ni Lola Evelyn habang dahan-dahang itinuturo ang bakanteng upuan sa harap ng desk gamit ang kaniyang tingin.

“Ma! Huwag nang idamay ang mga bata! That boy is probably innocent—”

“Shut it, Efren! Hindi mo ’yan masasabi! Paano na lang kung plano pala talaga ng mga Marasigan na gamitin ang anak mo para makalapit muli sa pamilya natin?!” putol ni Lola Evelyn sa kaniya, sabay hampas ng kaniyang hawak na baston sa sahig.

The sharp sound echoed loudly off the mahogany walls, making me flinch where I stood.

“Hindi tanga ang mga Marasigan, Efren!” patuloy ni Lola Evelyn, her voice dropping into a harsh, venomous shriek. “Nakalimutan mo na ba kung ano ang ginawa ng pamilyang ’yon sa pamilya ng mga Madrigal noong martial law? Heneral Hernando made sure they suffered! At ngayon, papayag ka na ang anak mo—ang anak mo sa labas—ay nakikipagkaibigan ng sa apo ng taong iyon?!”

Tumingin ako kay Papa. His jaw tightened, his knuckles turning white as he gripped the edge of the desk.

“At hindi lang ’yon! Sila ang dahilan kung bakit bumagsak ang pamilya ni Ronaldo! Efren! Hindi ka nag-iisip! Sila ang tumulong kay Romeo, sa Papa mo, nang tayo ay pinagtaksilan at ibagsak ng sarili nating mga kamag-anak!” Lola Evelyn’s voice trembled with a mixture of rage and decades-old grief, her trembling hand tightening around the head of her wooden cane until her skin stretched translucent.

“At ang mga Marasigan na ’yan? Silang nakiisa sa pumatay at nagpabagsak sa pamilya ng lalaking tumulong sa Papa mo! Papayag ka na ang anak mo—na wala namang kinalaman at hindi tunay na parte ng pamilyang ’to—ay lumalapit at makipagkaibigan sa lipi ng mga traydor na ’yon?!”

“Ma, tama na!” mariing pakiusap ni Papa. “Reese didn’t know. Walang alam ang bata sa kasaysayan ng dalawang pamilya. Ako ang magpapaliwanag sa kaniya.”

“Walang alam?!” hirit ni Lola Evelyn, sabay muling hampas ng baston sa sahig na nagpalikha ng nakatutulinit na ingay sa buong silid. “O sadyang wala lang siyang pakialam dahil hindi naman siya lumaking totoong tagapagmana ng dugong ito?! Look at the child, Efren! Look at your adopted child!”

Nanlamig ang buong katawan ko…

Parang huminto ang ikot ng mundo at naging bingi ang buong silid. The sound of my own heart pounding echoed in my ears like thunder.

Bumagsak ang paningin ko kay Papa. Nakaangat na ang tingin niya sa akin ngayon, ngunit punong-puno ng matinding pait, paghihirap, at pangamba ang kaniyang mga mata. Nakabuka ang kaniyang bibig na tila gustong bawiin ang mga salitang binitawan ng kaniyang ina, ngunit walang boses na lumabas mula rito.

“Ma…” pigil na pakiusap ni Papa, basag na basag ang boses. “Sobra na ’yan…”

“Sobra?!” halakhak ni Lola Evelyn—isang malamig at walang kaawa-awang tunog na nagpatayo ng balahibo ko. “Dapat lang na malaman niya ang lugar niya sa pamilyang ’to! Akala mo ba matatanggap ko na ang isang batang inampon mo lang sa babaeng hindi na puro ay makikipagsabwatan pa sa mga pumatay at nagpabagsak sa pamilya ng mga Madrigal?!”

Nawalan ako ng hangin sa dibdib. Parang may humampas na napakabigat na bagay sa puso ko na nagpadurog dito sa libo-libong piraso.

Hindi makatingin nang diretso si Papa. Yumuko siya, ang dalawang kamay ay nakatukod sa ibabaw ng mesa habang nangangatal ang kaniyang mga balikat.

Tinuro ako ng tungkod ni Lola Evelyn.

“Where and how did you meet—”

“Ma! Mabait ang anak nila Hermilando! Kilala ko sila—”

“That’s because you’re being stupid! Hindi ko inakala na magiging ganiyan ka kahina, Efren! Hinayaan mong linlangin ka ng mga Marasigan noong araw, at ngayon pati ang inampon mong bata ay hinahayaan mong mabulag nila?!” galit na sigaw ni Lola Evelyn, ang kaniyang boses ay punong-puno ng poot.

“I am not stupid, Ma!” pumutok na rin ang boses ni Papa. Inangat niya ang kaniyang ulo, pulang-pula ang mga mata at puno ng luha, ngunit halatang nahihirapan nang pumagitna sa aming dalawa. “Hindi masamang tao si Hermilando! At lalong walang kasalanan ang mga bata rito!”

“Manahimik ka!” pigil sa kaniya ng matanda, bago muling ibinaling ang kaniyang matalas at malamig na paningin sa akin.

“Sumagot ka, Reese!” mariin at palamig na utos ni Lola Evelyn. “Saan at paano mo nakilala ang apo ng mga Marasigan? Bago ka pa lang sa Manila… paanong nag-krus ang mga landas ninyo kung hindi ka nila sadyang ginapang at nilapitan?!”

“Ma! Hermilando wouldn’t waste his time to scheme against us using a young innocent girl!” depensa uli ni Papa, pero parang nanggagaling na lang sa malayo ang boses niya sa mga tainga ko.

Nanginginig ang buo kong katawan. Hinihingal ako kahit wala naman akong ginagawang mabilis na pagkilos. Ang hangin sa loob ng study room ay napakabigat, napakalamig, at halos hindi ko na maipasok sa aking mga baga.

“Obviously! This kid is not your child!” inilahad ako ni Lola Evelyn habang natatawa. “Mas madaling manipulahin ang tulad niyang walang kapangkat sa pamilyang ’to!” angil niya. “Tingnan mo siya, Efren! Ni hindi galing sa dugong Salcedo ang batang ’yan, tapos ginusto mo pang dalhin niya ang apelyido natin at ngayon ay ginagamit pa ng mga Marasigan para sirain tayo mula sa loob!”

“L-L-Lola, pakiusap…” pumiyok ang boses ko, bagaman halos hindi na marinig sa panginginig.

“Huwag mo akong matawag-tawag na Lola!” gigil na singhal niya sabay duro sa akin gamit ang dulo ng kaniyang baston. “Dahil kailanman, hindi kita naging apo! Isa ka lang malaking kasalanan at pagkakamali na dinala ng nanay mo sa bahay na ’to!”

“Mama!” galit na galit na sigaw ni Papa at napatili ako nang binasak niya ang flower vase sa gilid ng kaniyang mesa.

“Sobra na, Mama! Sobra na!” his voice cracking from the strain. “Nangako ako sa kaniya! Nangako ako na aalagaan ko ang anak niya! Mahal ko si Carolyn! Huwag mong idamay si Reese sa galit mo sa nanay niya at sa mga Marasigan!”

“Nangako ka sa babaeng ’yon?!” halakhak ni Lola Evelyn, totally unbothered by the violent outburst, though her eyes glinted with absolute malice. “Nangako ka sa babaeng sumira sa pamilya natin?! look at what that promise gave you, Efren! An ungrateful, illegitimate bloodline that bleeds us dry and runs to our enemies!”

Nakatulala ako sa mga nabasag na bubog sa sahig.

“Sa dami ng babaeng papakasalan mo?! Bakit si Carolyn pa?! It should’ve been Hannah! Si Hannah na nakaligtas at anak ng nag-iisang tao na tumulong sa pamilya natin!”

Hannah? Hannah Madrigal? The mother of… Hunter?

“Matagal nang tahimik ang buhay ni Hannah kasama ang pamilya niya! ’Wag mo silang idamay rito!”

“Inagaw ka ni Carolyn kay Hannah, at ngayon, ang anak ng babaeng ’yon ang magpapasok sa apo ng mga Marasigan sa tahanang ito?! Hahayaan mo na lang bang ulitin ng batang ’yan ang katraydoran ng nanay niya?!”

What…

What is she talking about? Paano naging traydor si Mama?

“Ma—”

“Oh? Itinatago—”

Biglang bumukas ang pinto kaya napalingon kaming lahat doon, bumungad sa amin si Hugo na humahangos at parang nawalan ng dugo sa mukha tapos pawisan pa. He looked troubled!

“Lola… Pa…” pinaghalong kaba, takot, at halos kapusin sa hanging sabi ng kapatid ko, holding tightly onto the doorframe as if his legs were about to give out.

“S-Si Mama… dinugo! A-Ang baby niya!”

Kabanata 16

Warning: SPG

“Ayos na ako,” nanghihinang sabi ni Mama, nakahiga siya sa hospital bed, visibly pale and exhausted, but her soft eyes were completely focused on my father who was… silently crying… while holding her hand.

Hindi kailanman nakakita ang mga mata ko ng ganoong klaseng kahinaan kay Papa.

“Efren…” pabulong na tawag ni Mama, her weak fingers gently stroking Papa’s hair. “Tama na ang iyak. Ligtas ang baby natin… at buhay ako.”

“Patawarin mo ako, Ching… patawarin mo ako,” basag na basag ang boses ni Papa, his eyes red and swollen as he lifted his face to look at her.

Nakahawak pa rin ako sa laylayan ng aking damit, nanginginig at hindi makagalaw sa kinatatayuan ko malapit sa pintuan ng kwarto.

Bahagyang ngumiti si Mama, kahit kitang-kita ang matinding kapaguran sa kaniyang mga mata. Dahan-dahan niyang ibinaling ang kaniyang tingin mula kay Papa patungo sa akin.

“Reese…” pabulong niyang tawag, extending her other weak hand toward me. “Anak, lumapit ka rito…”

I swallowed the lump in my throat, my vision blurring as fresh tears spilled over my lashes but I kept them at bay. With trembling knees, I took those slow, painful steps forward until I reached the edge of the bed.

“Ma—”

“Pasensya ka na anak… hindi ko nasabi—”

“Maayos naman po kaming nag-usap ni Lola Evelyn, Ma…” I assured her. Sa gilid ng mga mata ko ay umirap si Lola Evelyn habang naka-upo siya sa sofa sa sulok ng pribadong silid dito sa ospital.

“Reese…” pigil-hiningang sabi ni Papa, looking up at me with wide, disbelieving eyes. He knew I was lying. He was in that room; he saw how his mother tore me apart word by word. But… that’s his mother. His own blood…

Pero mas pinili kong hawakan nang mahigpit ang malamig na kamay ni Mama. I squeezed it gently, a reassuring smile came through my lips as the pain was eating me alive.

“Totoo po, Ma. Nag-usap kami nang maayos…” patuloy ko. “Kaya ’wag niyo na pong isipin ’yon. Ang mahalaga… ligtas kayo ni baby. Ligtas ang kapatid ko.”

“Hindi namin…” tumingin si Mama—dumaan ang kalituhan sa mukha niya—kay Papa. “…sinabi sa iyo dahil…” lumipat ang mga mata ni Mama kay Lola Evelyn. Tipid siyang ngumiti sa akin. “…a-alam kong maiintindihan mo ang Lola mo kaya makinig ka na lang sa kaniya, hmm?” pinisil niya ang kamay ko kaya dahan-dahan akong tumango.

Habang tumatango ako, naramdaman ko ang pagbaon ng mga kuko ko sa sarili kong palad. Every fiber of my being was screaming in protest, but I kept my composure for her—for the baby she was carrying.

“O-Opo, Ma…”

Nakahinga nang maluwag si Mama at dahan-dahang ipinikit ang kaniyang mga mata habang hawak pa rin ang kamay ko. Beside her, Papa closed his eyes in pure relief yet a shuddering breath escaping his lips as he pressed a gentle kiss onto Mama’s knuckles.

Pero mula sa sulok ng silid, nakita ko ang bahagyang pag-angat ng sulok ng labi ni Lola Evelyn. It wasn’t a smile of gratitude—it was a smirk of absolute disdain.

Bumukas ang pinto ng private room ni Mama, pumasok ang mga kapatid ko na may dalang pagkain.

“Ate Reese! I got you your favorite!” masayang tawag ni Hugo habang hawak ang ilang supot ng takeout containers, kasunod ang dalawa ko pang kapatid na dahan-dahang pumasok at itinatabi ang ingay sa pintuan.

“Bumili kami ng soup para kay Mama,” patuloy naman ni Sergio, making his way to the small table near the window habang dala ang isang thermal container.

“Ate, kain muna tayo,” dagdag pa ni Cairo, holding a tray of drinks with a wide, bright smile on his He carefully set the tray down on the wooden side table. “Mabuti na lang talaga at maayos na ang lagay ni Mama… tsaka ni baby.”

Naramdaman ko ang matalim at nanunuring tingin ni Lola Evelyn mula sa kaniyang upuan sa sulok.

“Reese, can we talk outside?”

Nilingon ni Papa si Lola Evelyn nang sabihin niya ’yon. May banta sa mga mata ni Papa ngunit isang mabilis at tahimik na iling lamang ang ibinigay sa kaniya ni Lola Evelyn bago ito dahan-dahang tumayo, hawak ang kaniyang baston.

“Mag-uusap lang kami ng apo ko, Efren.”

Natahimik sina Hugo, Sergio, at Cairo. Nagkatinginan silang tatlo…

“Ate… may problema ba?” pabulong na tanong ni Cairo, nakatitig sa akin nang may halong pag-aalala.

I forced a gentle smile, patting his shoulder to reassure him. “Wala, Cairo. Kakainin ko ’to pagbalik ko, hmm? Kausapin ko lang si Lola.”

Dahan-dahan kong binitawan ang inumin sa mesa at humakbang patungo sa pinto. Bago ako tuluyang makalabas, naramdaman ko ang hawak ni Papa sa braso ko.

“She won’t hurt you…” bulong niya sa akin at pagod na ngumiti.

“I know, Pa,” mahinang tugon ko, giving his hand a faint, reassuring squeeze before gently pulling away.

I took a deep breath and stepped out into the quiet hallway of the hospital. The click of the door closing behind me felt like the drop of a guillotine. Gosh…

Nakaabang na doon si Lola Evelyn, nakatayo nang matuwid habang nakatutok ang kaniyang baston sa semento.

“Marunong ka pa rin palang sumunod,” pambungad niya, her voice clipped and devoid of any warmth. “Akala ko ay magmamagaling ka na naman sa harap ng mga kapatid mo.”

“Lola…”

“I’ll tell you the story between the Marasigans and our dearly beloved family friend, the Madrigals,”

Do I really have to know all these? Do I have to weigh myself down with a past that wasn’t mine to carry?

“Matagal na nga ’yon nangyari pero sariwang-sariwa pa rin sa alaala ang ginawa ng pamilya nila sa mga Madrigals,” patuloy ni Lola Evelyn. A sad and bitter smile touched her lips, a rare break in her stern demeanor.

“Ipinapatay ni Heneral Hernando ang panganay na anak ni Ronaldo,” sa maliit na boses niyang sabi habang nanlilisik ang mga mata niya sa kawalan.

“A-Ano po ba ang p-pinagsimulan ng… gulo nila?”

“Dahil sa lupain at sa kapangyarihan, Reese,” pabulong ngunit nanginginig na sagot ni Lola Evelyn. Ikinabit niya ang dalawa niyang kamay sa ulo ng kaniyang baston habang nananatiling nakatitig sa bakanteng pader.

“Ang mga Marasigan… hindi sila makapayag na may mas nakatataas sa kanila. Noong tumanggi si Heneral Ronaldo na ibenta ang kanilang mga lupain sa kapwa Heneral, ginawa nilang impyerno ang buhay nila. Nagsimula sa mga banta… hanggang sa dumanak ang dugo.”

I felt the ground beneath me give way. The cold tiles of the hospital hallway seemed to tilt as the horror of her words settled into my brain.

“Hindi nagkasundo ang dalawang Heneral,” patuloy ng matanda habang dahan-dahang humahakbang palapit sa akin, each clack of her cane sounding like a heartbeat. “Si Ronaldo, pinrotektahan ang ari-arian ng mga Madrigal. Pero si Hernando? Ginamit niya ang kaniyang kapangyarihan at baril para makuha ang gusto niya. Pinatay nila ang panganay na anak ni Ronaldo…”

Nanuyo ang lalamunan ko. “L-Lola…”

“Sakim sila, Reese… at ngayon… malalaman kong kaibigan mo ang apo ni Hernando? At pumunta ka sa teritoryo nila? Ano ang nakita mo?! Ano ang pinagusapan niyo?!”

Awtomatikong nanlaki ang mga mata ko. Ang bigat ng mga paratang ay parang mga latay na dumapo agad sa balat ko.

“L-Lola, hindi ko po alam na apo si Eros ng… kaaway ng kaibigan niyo,” nanginginig kong depensa, habang pilit na iniiwas ang tingin sa matatalim niyang mata. “Mabait po si Eros. At wala naman po akong nakitang—”

“Mabait?!” Putol agad ni Lola Evelyn, her voice sharp enough to draw blood. The sneer on her face deepened into an ugly, cruel twist.

“Walang mabait na Marasigan, Reese! Ang lobo, kahit bihisan mo ng balat ng tupa, lobo pa rin!” Dinuro niya ako gamit ang dulo ng kaniyang baston, right against my chest.

“Pumasok ka sa teritoryo nila… nakipagkaibigan ka sa apo ng mamamatay-tao…” Lola Evelyn stepped closer, her eyes burning with unadulterated madness and vengeance behind her glasses. “Ano ’to, Reese? Rebolusyon? Nagre-rebelde ka ba—”

“Hindi po, Lola… hindi ko po alam—”

“Ngayon, alam mo na!” Mariin niyang utos, her tone leaving zero room for argument. “Putulin mo ang anumang ugnayan mo sa lalaking ’yan. Dahil kung mabalitaan ko pang lumapit ka man lang sa kahit kaninong Marasigan… sisiguraduhin kong—”

Bumukas ang pinto ng silid ni Mama at agad na naputol ang huling banta ni Lola Evelyn.

Lumabas si Papa galing sa loob, nakakunot ang noo habang nakatitig sa aming dalawa. Ang pagod at pag-aalala sa kaniyang mga mata ay agad na napalitan ng hinala nang makita niya kung gaano kami kadikit ni Lola.

“Ma—”

“I didn’t say anything that would offend your daughter, Efren. Ikini-kwento ko lang sa kaniya ang kasaysayan ng pamilya natin,” mabilis at nakangiting na sanggarang ni Lola Evelyn.

She then turned her back on us and pushed the door open, her posture impossibly straight as she glided back inside the room like nothing had happened.

Naiwan kami ni Papa sa pasilyo ng ospital. He let out a long, heavy breath. As he rested a gentle hand on my shoulder. The weight of his palm was warm, but his eyes were filled with unspoken apologies.

“Anong sinabi niya sa ’yo, Reese?” bulong ni Papa, his voice thick with concern and exhaustion. “Huwag mo nang intindihin si Mama. Matagal nang natapos ang lumang away na ’yon… huwag mong hayaang guluhin niya ang isip mo.”

Tinitigan ko si Papa. How could I tell him that the old story was no longer just a memory? That her warnings about Eros, the Marasigans and the Madrigals?

“Wala ’yon, Pa,” pilit kong ngiti, dismissing his words. “Nagkukwento lang talaga siya. Bumalik na po tayo sa loob, baka lumamig pa ’yong pagkaing dala nina Hugo.”

Tahimik na tumango si Papa, bagaman halatang hindi siya ganap na convinced sa sagot ko. “Sige… basta kapag may ginawa o sinabi siyang hindi maganda, sabihin mo agad sa akin, maliwanag?”

“Opo, Pa,” pabulong kong sagot.

Dahan-dahan naming pinalagpas ang pintuan pabalik sa silid. Agad na bumalot sa akin ang amoy ng mainit na sabaw at ang masiglang boses ng mga kapatid ko. Si Sergio na nagbubukas ng lalagyan, si Cairo na abala sa pag-aayos ng mga inumin, at si Hugo na tahimik na nakaupo sa tabi ng kama ni Mama, hawak ang kamay nito.

“Ate! Halika na, kakain na tayo,” sigaw ni Cairo na may malawak na ngiti, inaabot sa akin ang isang plastic spoon.

Tinanggap ko ’yon kahit na ramdam ko ang panginginig ng aking mga daliri. Tiningnan ko si Mama—na ngumingiti habang pinagmamasdan kaming mga anak niya.

Umuwi kami nila Sergio sa hacienda, si Papa ang naiwan sa ospital para bantayan si Mama.

Habang bumabyahe kami pabalik, nananatiling tahimik ang loob ng kotse. Nakatingin lang ako sa labas ng bintana habang mabilis na dumadaan ang mga puno at poste ng ilaw, pero ang utak ko ay naiiwan pa rin sa pasilyo ng ospital—sa bawat matalim na salitang binitawan ni Lola Evelyn.

Pagkarating na pagkarating namin sa malaking gate ng hacienda, bumungad sa amin ang napakalawak at tahimik na lupain ng Salcedo. Dati, noong bata pa ako, ang lugar na ito ay simbolo ng kaligtasan at kapayapaan para sa akin. Pero habang lumalaki ako… para na lamang itong isang napakalaking kulungan na nababalot ng mga lihim.

“Ate, mauuna na ako sa kwarto,” humikab si Cairo pagkababa ng sasakyan, pikit-matang hinihila ang kaniyang backpack habang papasok sa bakuran.

“Okay, Cairo. Maghugas ka ng paa bago ka matulog, hmm?” mahinang bilin ko habang pinagmamasdan ang likod niyang dahan-dahang nawawala sa dilim ng beranda.

Naiwan kami ni Sergio sa tabing-sasakyan. Ang mga kuliglig lang sa paligid at ang malamig na hangin ng gabi ang nagpapasindak sa napakatahimik na paligid. Ang malalaking haligi ng bahay-na-bato ay nakatayo na parang mga bantay na nakatitig sa bawat galaw namin.

“Ate Reese,” lumapit si Sergio sa akin. Nakasuksok ang mga kamay niya sa bulsa ng kaniyang hoodie, ang kaniyang mga mata ay puno ng matalas na pag-usisa.

“What?”

“May boyfriend na ulit si Serena?”

Kunot-noo akong bumaling sa kaniya. Huh?

“Bakit mo tinatanong?” nagugulumihanang tanong ko.

Napa-irap si Sergio at humalukipkip, humahakbang kasabay ko habang papasok kami sa pinto ng mansyon.

“Nakita ko kasi sa story niya kanina bago mamatay ’yong battery ng phone ko. May kasama siyang lalaki sa coffee shop malapit sa university… at ang pangit! Gano’n ba ang taste ng kaibigan mo sa lalaki? Mahilig sa pangit? Sayang ang ganda niya!”

Napapikit ako nang mariin, tsaka napahawak sa aking noo habang pilit kong inuunawa ang mga salitang lumalabas sa bibig ng kapatid ko.

“Maybe? I haven’t been able to talk with my friends in Manila,”

“At huwag mo nang kausapin kung ’yan din lang ang ipapakilala niya sa ’yo na boyfriend niya ’yon,” usal ni Sergio habang umiiling-iling pa, tila diring-diri talaga sa nakita niya.

My jaw dropped. “Bakit ka naiinis—”

“Hindi ba’t palaging naloloko ’yon? Bakit hindi siya mapakali na walang boyfriend? Bakit naman ikaw?”

Napabuntong-hininga na lang ako at umiling. “Gio, may sariling buhay si Serena. Hindi naman siguro masamang sumubok siya ulit kung handa na siya. At isa pa, kung masaya ang kaibigan ko, bakit ko ba papakialaman?”

Iritado niya akong binalingan. “Kaya naman pala nagiging bobo at tanga sa pag-ibig ang kaibigan mo, eh! Kasi kinukunsinti mo! Ha galing, Ate. Galing!” sarkastiko niyang palakpak bago ako iniwan at nagmamadaling umalis.

Natigilan ako sa paglalakad at sinundan ng tingin ang likod ng kapatid ko, na mabilis na pumasok sa kaniyang silid at padabog na isinarado ang pinto.

Anong problema no’n?! Gusto pa niyang dumagdag sa isipin ko?!

Kaya naman pagpasok ko sa sarili kong kwarto ay tiningnan ko ang sinasabi ni Sergio sa akin, I checked Serena’s Instagram story.

Nakatagilid ang kuha sa isang tahimik na coffee shop. May katabing lalaki si Serena habang nakangiti nang malapad sa camera. Kahit bahagyang malabo at hindi direktang nakatingin sa lens ang lalaki, kilalang-kilala ko ang hubog ng kaniyang panga, ang bagsak ng kaniyang buhok, at ang pamilyar na itim na jacket na madalas niyang isuot.

Hindi ’to basta sino lang. At lalong hindi ’to pangit na tulad ng pinagsasabi ni Gio.

Si Kuya Kim! Shit!

Nakalagay sa itaas ng larawan ang maliit na text caption ni Serena: “My favorite person <3”

Literal na napanganga ako habang nakatitig sa screen ng phone ko.

Si… Si Kuya Kim talaga ’to! Alam ko!

Muntik ko nang maitapon ang phone ko sa matinding gulat at kalituhan. Biglang bumalik sa isip ko ang lahat ng mga pinagsasabi ni Gio kanina—ang pangit daw ng lalaki sa story ni Serena!

Napatakip ako sa sarili kong bibig habang nanginginig ang mga balikat ko, natatawa. Kaya pala gano’n na lang kung makapintas ang kapatid ko! Mabilis na pumasok sa utak ko ang hitsura ni Kuya Kim sa litrato—na kung tutuusin ay kaibigan at kilalang-kilala rin naman namin.

Concern ba ang kapatid ko sa kaibigan kong may anghit? Jusko!

I giggled before standing up to get my towel. Pumasok ako sa banyo para makapaglinis ng katawan.

Habang umaagos ang malamig na tubig sa aking balat, dahan-dahang napawi ang huling bakas ng aking tawa.

Gusto ko sanang ilubog ang katawan ko sa bathtub na may mainit na tubig, at may bath bomb pero baka makatulog ako at malunod. Shucks!

“Sa sunod na lang,” pabulong kong usal sa sarili habang nakapikit at hinahayaang dumaloy ang tubig mula sa shower head.

The bracing cold water slowly woke up my tired senses.

Pagkatapos kong magbanlaw, nagbalot agad ako ng tuwalya at pinunasan ang basang buhok habang lalabas ng banyo. The cold night air inside my bedroom instantly nipped at my damp skin.

Kumunot ang noo ko nang mapansin na bukas pa pala ang sliding door ng terrace, dahilan kung bakit napakalamig ng hangin na pumapasok sa silid.

“Nakalimutan ko palang isara kanina…” bulong ko sa sarili habang mabilis na naglakad patungo rito para i-lock. Nakalimutan ko ba? Inalala ko kung binuksan ko ba ’to o hindi pero…

Pero bago ko pa man maitulak ang salamin, natigilan ako.

Biglang may taong sumampa sa railings ng balakonahe ko.

Mabilis na napahakbang paatras ang mga paa ko habang napahigpit ang hawak sa tuwalyang nakabalot sa aking dibdib. Babala na sanang sisigaw ako nang mabilis na pumasok ang pigura sa may liwanag at dahan-dahang inalis ang kaniyang hood.

Panandaliang huminto ang ikot ng mundo ko.

“H-Hermideo…” halos walang boses kong sabi, gulat na gulat habang nanlalaki ang mga mata. “A-anong ginagawa mo rito?! Nababaliw ka na ba?!”

Mabilis siyang humakbang pumasok at agad na isinarado ang sliding door sa likod niya para harangan ang malamig na hangin—at ang anumang tsansa na may makakita sa kaniya mula sa ibaba.

Humarap siya sa akin at malapad na ngumiti. His eyes then scanned my appearance, dark eyes glinting with a dangerous mix of amusement and intensity as they lingered on my towel-clad frame.

“Kakaligo mo lang—”

“Anong ginagawa mo—”

“Tang ina mo. Hindi mo na ako chinupa, ah! Bakit hindi kita matawagan? Hindi ka rin nagre-reply sa mensahe ko!” bulyaw niya kaya halos mahimatay ako.

I… I blocked his number! Kaya hindi na niya ako natatawagan at nakaka-receive ng text mula sa kaniya!

Mabilis kong itinakip ang dalawa kong kamay sa kaniyang bibig habang nanlalaki ang mga mata ko sa matinding takot, kaba, at gulat.

“Manahimik ka, gago!” pabulong kong bulyaw habang nanginginig ang buo kong katawan. “Nasa kabilang silid lang ang mga kapatid ko! Gusto mo bang mapatay tayo rito?!”

Pilit niyang inalis ang mga kamay ko sa bibig niya, hawak ang dalawa kong pulso nang mahigpit pero sapat lang para hindi ako masaktan. Ang lapit-lapit ng mukha niya sa akin, at damang-dama ko ang galit at matinding tensyon na bumabalot sa kaniya.

Impit akong tumili nang bigla niya akong iangat. His two huge hands were firmly on my small waist as he lifted me effortlessly.

Bigla niya akong ibinato sa gitna ng kama ko, at bago pa man ako makabawi ay pumatong na siya sa akin. Shit!

Nananaginip ba ako o totoong nangyayari ’to?!

Mabilis kong ibinuka ang aking bibig para sumigaw, pero agad na ibinaba ni Hermideo ang kaniyang kamay at mariing tinakpan ang aking bibig. The sheer weight of his body pinned me down, making it almost impossible to move.

“Huwag kang sumigaw, tanga!” halos paos ngunit matalim niyang banta sa mismong tainga ko, bakas ang matinding galit at pagpipigil sa kaniyang boses. “Subukan mong gumawa ng ingay, at sisiguraduhin kong hindi lang ako ang makikita nila rito sa kama mo kundi kung paano kita kinakantot—”

“What? Get off of me you fucking creep—ew!” Nanindig ang mga balahibo ko sa buong katawan nang yumukod siya sa leeg ko at inamoy-amoy ako roon.

“Ang bango mo…” namamaos niyang bulong sa mismong balat ko, leaving a trail of hot, ragged breaths that made my skin crawl.

“H-How did you—”

“Tagalogin mo nga ako! Tang ina! Huwag ka mag-salita ng Ingles—puta…” I shuddered when I felt his tongue trace on my neck, licking a slick, burning path from my collarbone up to the sensitive spot just below my ear.

“Ang sarap mo! Ang tamis!” ungol niya habang mariin niyang ipinapatong ang kaniyang balakang sa akin, making sure I felt every single inch of his weight.

Shit! I’m naked underneath this damn towel!

Nanigas ako sa matinding kaba at pandidiri nang maramdaman ang init ng kaniyang katawan. Kasabay no’n ang labis na takot nang marealize kong ang manipis na tuwalyang ito lang ang naghihiwalay sa hubad kong katawan mula sa kaniya—at kapag natanggal ’to, makikita na niya ang lahat sa akin.

“This is rape—mhmp!”

His lips found its way on my mouth, my eyes widened as he captured my lips in a deep, aggressive kiss that instantly cut off what I was about to say.

Mabilis niyang ginamit ang kaniyang isang kamay para hawakan nang mahigpit ang aking panga, fixing my head in place so I couldn’t turn away. I tried to keep my mouth shut tight, but the significance and intensity of his movement forced a muffled gasp from my lungs—giving him the exact opening he wanted. His tongue invaded my mouth, hot and possessive, tasting me without mercy.

I thrashed beneath him, struggling with everything I had. My fists beat against his chest, but it felt like hitting solid rock. Pilit kong iniiwas ang mukha ko, my eyes wide with a mix of shock, panic, rage, and disgust!

When he finally pulled back just an inch to catch his breath, his dark eyes were burning with an unhinged, hungry glint. His thumb brushed heavily against my bruised, wet lower lip.

“Subukan mong kagatin ako, hmm,” matigas at paos niyang bulong habang nakadikit pa rin ang kaniyang ilong sa akin. “Subukan mo… at tatanggalin ko ’tong tuwalya mo nang walang alinlangan at kakantutin kita,”

“A-Ano bang ginagawa—”

He didn’t let me finish. Mabilis niyang itinabon ang kaniyang palad sa aking bibig, completely smothering my voice before I could speak another word.

Halos mawalan ako ng ulirat nang maramdaman kong idinikit niya sa tiyan ko ang naninigas na pagkalalaki. Holy shit! He started rubbing his manhood against my belly through his shorts, sending a jolt of panic through my entire body.

“Manahimik ka,” asik niya sa mismong mukha ko, the heavy cadence of his breathing warm and suffocating against my cheek. “Sabi nang huwag kang maingay, ’di ba?”

His free hand slid down from my jaw, moving with a terrifying slowness down the curve of my throat until his fingers hooked directly into the top edge of my towel—right where it was tucked tightly over my chest.

Putang ina niya!

My eyes went wide, the absolute terror clawing at my throat. I grabbed his wrist with both hands, trying with all my remaining strength to pull his hand away, but his grip remained absolute. He rubbed himself harder against me, making sure I felt every rigid inch through the thin fabric remaining between us.

At hindi ako makapaniwala na nararamdaman ko kung gaano kalaki ’yon—it felt impossibly thick and stiff against my stomach.

“Ramdam mo ba burat ko?” humingal siya nang malalim, his hot breath fanning across my skin as a low, guttural groan escaped his throat. “Gusto mo bang galawin kita rito? Huh?”

“Paano ka nakapasok—”

“Umakyat ako sa balkonahe mo,” ungol niyang dugtong, his voice dropping to a ragged murmur right next to my ear. “Bakit hindi kita ma-kontak? Bakit hindi mo sinasagot ang mga mensahe ko?” puno ng paniningil ang kaniyang boses.

“Hermideo—”

“Subo mo na burat ko.” he suddenly pulled himself up just enough to shove his shorts down, along with his black boxers, freeing his dick.

Shucks. Kitang-kita ko ’yon. At para itong baril na nakaturo sa akin kaya pakiramdam ko ay katapusan ko na kapag hindi ko sinunod ang gusto niya.

“A-Ang l-l-laki—tigilan mo ako! Hindi nakakatuwa ’tong ginagawa mo, ah!” pumiyok at nanginginig kong pakiusap, pero parang hindi niya ako naririnig.

Mabilis niyang hinawakan nang mahigpit ang batok ko at walang pakundangan niyang ibinaba ang ulo ko papunta sa pagitan ng mga hita niya. Ang init at ang amoy ng balat niya ay agad na bumalot sa mukha ko habang nakatayo siya sa harap ko, ang matigas at kumikinang niyang ari ay direktang nakatapat sa labi ko.

Dito ko na malayang natitigan nang maigi ang hitsura nito—ang lapad ng ulo at ang kakapal ng mga ugat na halatang dilat na dilat. Namumula ang ulo at medyo brown ang katawan. Halos maduling na nga ako sa lapit habang nakatapat ito mismong-mismo sa bibig ko, ramdam na ramdam ang init na nagmumula rito.

“Dami mong arte, putangina!” galit niyang asik habang mas hinigpitan pa ang sabunot sa buhok ko para hindi ako makaiwas. “Isusubo mo ’to o wawasakin ko ’yang puwet mo mismo? Pumili ka, puta!”

I was so startled by his threat, that it felt like my mouth has its own mind and before he demand again, I sucked his dick right there and then.

Hinawakan ng isang kamay ko ang katawan habang sinusubo ko ang ulo ng tite niya. Uminit ang buong mukha ko dahil tang ina! Hindi ko alam kung tama ang ginagawa ko. I don’t even know if he’s pleased with the way I sucked his damn dick, pero nandidilim ang mukha niyang dinudungaw ako.

“Ah…” he growled, a deep, primal vibration that echoed right against my jaw and sent a violent shiver straight down my spine.

“Sige pa… isagad mo… ’wag lang ’yung ulo ng burat ko,” libog na libog niyang utos.

Shit! I should’ve been traumatized! Ito ang hindi natuloy ni Sir Avellana sa akin tapos… tapos sa kaniya pa matutuloy?! Sa… tang inang… Hermideo na ’to? And mind you, he’s seventeen years old!

Naramdaman ko ang pagbaon ng mga daliri niya sa buhok ko—ginagabayan ang bawat paggalaw ko. His grip was firm, possessive, locking me right where he wanted me.

Uminit lalo ang pisngi ko sa lalim at gigil na gigil na utos ng boses niya. Subalit imbes na matakot at mandiri ako, mas lalong dumaan ang kuryente sa buong katawan ko. Tang ina mo, Reese! Why are you following him!

Gusto kong magalit sa sarili ko. Gusto kong kuwestiyonin kung bakit ang daling sumunod ng katawan ko sa utos niya, kung bakit ang dating pride at takot ko ay mabilis na natutunaw sa ilalim ng mga kamay niya.

My tongue swirled around the thick dick he possessed, feeling the intense pulse beneath his skin that matched the rhythm of my own heart. I adjusted the depth just as he had demanded, taking him in further while keeping off the sensitive head.

At dahil first time ko ’to ay paulit-ulit akong dumuduwal, my eyes watering rapidly as my throat involuntarily constricted around him. The sudden gagging reflex brought a surge of heat and panic to my chest, making me instinctively try to pull back.

Pero hindi niya ako pinahintulutang lumayo.

Letche! He thinks that I’m so good at this based on his reaction. Nakapikit na ang mga mata niya at nalulukot ang kaniyang noo sa matinding sarap na nararamdaman.

His breath was heavy, coming out in ragged, shallow gasps as his hips jerked slightly forward against my mouth.

“Puta…” kinagat niya ang kaniyang pang-ibabang labi at iminulat ang mga mata. Ang kaniyang mga paningin ay madilim, sabog, at nandidilim sa matinding libog. Ang dating matalas at maawtoridad niyang tingin ay tuluyang nawasak, napalitan ng gutom na nagpaalab sa buong balat ko.

Dumudungaw siya sa akin habang nakatitig sa namumula kong mga pisngi, sa nangingilid kong mga luha, at sa paraan ng pagkakabuka ng bibig ko sa kaniya.

I stopped for a moment when I tasted something salty and bitter on the tip of my tongue—then I realized that it was a drop of his pre-cum mixing with my own saliva. Shit! Ganito pala ang lasa! Akala ko sa mga kwento lang exaggerated ’yung mga sinasabi ni Serena, pero totoong nakakataranta kapag nasa mismong bibig mo na.

Naramdaman agad ni Hermideo ang paghinto ko.

“Bakit?” paos at hingal niyang tanong, habang nakatitig sa mga mata ko na parang binabasa ang bawat pagbabago sa ekspresyon ko.

Ang kamay niyang nasa buhok ko ay bahagyang humigpit para panatilihin akong nakatingala sa kaniya.

“Palit ako ng pwesto? Ngalay ka na?” tanong niya, bagaman halatang-halata sa pamumula ng mukha niya at sa bilis ng pagtaas-baba ng dibdib niya na ayaw pa niyang matapos ang ginagawa ko.

Umiling ako nang dahan-dahan, hindi iniiwas ang tingin sa kaniyang mga mata.

Walang salitang lumabas sa labi ko nang hawakan niya ang magkabila kong pulso at dahan-dahan iyong iangat sa ibabaw ng ulo ko.

“Ako naman. Tirahin ko bibig mo,” paos at libog na libog niyang bulong. Wala nang tanong-tanong. Wala nang paalam kung gusto ko ba ’yon or what!

Oh my gosh! Ang lakas ng kabog ng dibdib ko habang nakatitig sa nandidilim niyang mga mata. Nakaluhod siya sa ibabaw ko, ang buong timbang at laki ng katawan niya ay parang nakakulong sa akin sa ilalim niya.

“Nganga.”

At sinunod ko naman… kahit na nagwawala ang utak ko sa bilis ng mga kaganapan. Ang lakas ng epekto ng nag-iisang salita na ’yon mula sa kaniya. Parang kuryenteng lumabas sa labi niya na pumasok diretso sa buong katawan ko, dahilan para kusang bumuka ang bibig ko kahit wala man lang pag-aalinlangan.

Naramdaman ko ang malamig na hangin sa loob ng bibig ko bago iyon agad napalitan ng matinding init nang ilapit niya ang kaniyang sarili. His eyes never left mine—dark, heavy, and completely stripped of any restraint.

Inilagay niya ang kaniyang malaking palad sa ilalim ng baba ko para suportahan ang ulo ko, habang ang isa pa niyang kamay ay nanatiling nakabaon sa kama malapit sa ulo ko, firmly pinning me down under his shadow.

“Tang ina. Ayan…” paos niyang ungol nang dahan-dahang pumasok ang ulo ng kaniyang pagkalalaki sa pagitan ng mga labi ko.

Hindi siya nagmadali sa unang pasok, pero ramdam ko ang bawat pulso at tigas noon laban sa dila ko.

Isang malalim na ungol ang lumabas sa lalamunan ko nang sumagad siya. My eyes watered instantly as my hands blindly reached out, grasping onto his thighs for leverage, feeling the rock-hard tension in his muscles as he moved over me.

Napapikit ako nang mariin habang pilit kong iniaangkop ang lalamunan ko sa kaniyang laki, pero agad din niyang inabot ang mukha ko gamit ang malapad niyang palad para pilitin akong dumilat.

“Tumingin ka sa akin,” utos niya, a low rumble from deep within his chest. “Gusto kong nakikita ang mukha mo at ang mga mata mo… malapit na akong labasan, eh,”

Pilit kong iminulat ang mga mata ko kahit nangingilid pa rin ang luha sa mga pilikmata ko. His face was flushed, his jaw locked tight, and his eyes—darker than I had ever seen them—were locked strictly onto mine.

“Malapit na—ah! Tang ina! Ayan na!”

My throat let out a gagging sound as he fucked my mouth. But I wanted to damn laugh when it turned into duck sounds. Shuta!

“Ugh! Ugh! Ugh! Hmp!” Namilog ang mga mata ko nang mas isinagad pa niya, his right hand went to the back of my head, holding me firmly in place as his hips twitched with total loss of control.

He pushed my head forward, the tip of my nose reaching the base of his lower abdomen, where his trimmed pubic hair tickled my skin as he buried himself completely in my mouth.

I then felt his dick thickening and hardening even further, pulsing violently right before the hot, heavy gush hit the back of my throat.

Namilog ang mga mata ko habang kusa at sunod-sunod na lumunok ang lalamunan ko sa bawat patak na pumapasok. A muffled, desperate sound escaped my nose, my hands squeezing his thighs tightly as the overwhelming sensation took complete control of my body.

Tapos parang may lumabas pang sipon sa ilong ko! I felt disgusted by myself for a second—sobrang nakakahiya at nakakadiri!

Naramdaman ko agad ang pag-init ng buong mukha ko sa hiya. Pilit kong pinalipas ang huling lunok bago ako mabilis na dumuwal nang bahagya para makahinga, while frantically using the back of my hand to wipe my nose before he could see.

Pero malamang, nakita niya pa rin…

“Tang ina! Ang galing mo chumupa. Mas magaling ka pa sa mga babaeng naging gerlpren at nakantot ko,” paos na paos niyang bulong, ang boses ay may halong matinding pagkahumaling at natatawang paghanga.

Iniluwa ko ang tite niya nang siya ay umatras, at agad akong napapikit habang umuubo nang bahagya. Lumipad ang isang kamay ko para mabilis na punasan ang gilid ng mga labi ko habang naghahabol pa rin ako ng hininga.

I covered my mouth with my left hand, as the taste of his cum lingered on my tongue and throat. His cum tasted salty and bitter, a strong, rich flavor that clung stubborn and warm to the back of my throat.

Akala ko ba matamis ang tamod?! Napaikot ang mga mata ko sa isip ko habang pilit na nag-a-adjust ang dila ko sa kakaibang lasa.

Bago pa man ako makapagsalita ay hinigit ni Hermideo pababa ang towel na nakapulupot sa katawan ko, revealing my breasts. Namilog ang mga mata ko at suminghap.

“Hoy! Anong—”

I couldn’t finish. His huge hands moved faster than my words, callous yet warm, and possessive as they cupped the weight of my breasts, his thumbs instantly stroking over the hard pink peaks.

Titig na titig siya sa dibdib ko, his lips were apart.

“Paano lumaki ’tong dede mo?”

“Hermideo…” umungol ako nang marahas na niyang pinipisil ang mga dibdib ko at hinihila ang mga utong, pagkatapos ay binalot ng kaniyang buong bibig ang kaliwang utong. His mouth felt warm and wet.

Shit. Am I going to lose my virginity to him…

Kasi wala akong nararamdaman na takot—matinding init lang at kagustuhang ibigay sa kaniya ang lahat.

Reese, you’re dreaming! This is just a dream! You have to wake up! Baka nakatulog ka na sa banyo at…

“Hmm…” he buzzed as he nipped, licked, and sucked, sending electric shocks straight through my body that felt way too vivid, way too intense to be a mere hallucination.

“S-Shit… Hermideo, teka—” I choked out, my hands scrambling to his shoulders, pushing them weakly.

Nagkatinginan kaming dalawa. Inilabas niya ang kaniyang dila at dahan-dahang dinala ’yon sa basang naninigas kong dunggot.

I watched the movement of his tongue, mesmerized and completely paralyzed as it circled the hard, glistened peak, tasting every drop of his own moisture.

His tongue then traveled across the valley of my chest, tracing a scorching, wet trail toward my other breast before encircling the hard, waiting peak with a slow, agonizing swirl.

“Ah…”

“Sarap?”

Dahan-dahan akong tumango, namumungay ang mga mata kong pinapanood siya. Mukha siyang demonyo na nauuhaw sa kaluluwa ko, ngunit wala akong balak na iligtas ang sarili ko mula sa kaniya.

Kabanata 17

Muli akong suminghap at buong lakas ko na siyang itinulak. I immediately wrapped the towel around my body, pulling it tight against my chest as I scrambled back toward the headboard.

“H-Hindi tama ’to…” tiningnan ko siya at mas lalo akong nanlamig. He’s a teenager for Pete’s sake! How did I let myself lose control over a kid?!

“Ano?! Teka—”

“Lumayo ka sa ’kin!” sigaw ko habang ginagapang ang dulo ng kama, halos kapusin ng hininga sa matinding taranta at hiya.

Natataranta ako dahil bakit hindi ko siya sinapak-sapak nung mga oras na pinipilit niya ako at bakit hinayaan ko siyang hawakan ako nang ganito?

Nahihiya ako dahil nagustuhan ko. Nahihiya ako sa sarili ko dahil sa halip na itulak siya palayo kanina, ako pa ’tong halos magmakaawa sa mga halik niya, sa kung ano ang gagawin niya sa akin.

At higit sa lahat, diring-diri ako sa sarili ko dahil mas matanda ako sa kaniya—isang menor de edad na dapat ay ginagabayan ko, hindi tinatabihan sa kama.

Nakalimutan ko ang edad niya. Nakalimutan ko ang responsibilidad ko. Sa maikling sandaling ’yon, nagpaubaya ako sa matinding init na lumukob sa katauhan ko, na parang nakawala sa kadena.

Impit akong tumili nang gumapang din siya sa kama, papalapit sa akin. Nakita ko pa na gumalaw-galaw ang tite niya, it was still erect! Jusko!

Mabilis kong inabot ang unan ko at ibinato ’yon sa kaniya, it landed on his face.

Napaatras siya nang bahagya, at sa maikling sandaling iyon ay mabilis kong iginalaw ang mga binti ko para makababa ng kama. Nagmamadali akong tumakbo patungo sa pintuan ng banyo habang mahigpit pa ring nakahawak ang dalawa kong kamay sa tuwalya na nakabalot sa katawan ko.

Pero ilang hakbang pa ang nagagawa ko, ay bigla akong napadulas sa sahig, causing my feet to slip out from under me entirely.

“Ah!”

A sharp cry escaped my throat as my balance yielded to gravity. Mahigpit ko pa ring hawak ang towel kaya hindi ’yon naalis sa katawan ko, ngunit hindi pa rin no’n naibsan ang matinding impact ng pagkahulog ko sa malamig na semento.

“Ouch…”

Tumama ang balakang at siko ko sa matigas na sahig, dahilan para mapapikit ako sa matinding sakit na gumuhit sa katawan ko.

Umungol ako, sumabay ’yon sa tawa niya sa likuran ko kaya sumimangot ako at sinubukang tumayo ngunit bago pa ako ganap na makatayo, mabilis na humawak ang mga kaay niya sa baywang ko at pilit akong hinila pabalik sa sahig, palapit sa kaniya.

“Saan ka pupunta?” natatawa niyang bulong sa likod ng tainga ko, his voice still thick with that low rasp. “Nakatakas ka na nga, napadulas ka pa. Tadhana na ang nagsasabi na ’wag kang lumayo sa ’kin.”

Sa gigil niya, muntik na niya mahila ang towel sa katawan ko. Letche. Good thing I held on to it with everything I had, sealing the fabric tightly against my skin before he could expose me completely.

“Bastos!” sigaw ko, turning around just enough to plant a harsh slap against his bare shoulder.

Napalayo siya nang kaunti, a sharp grunt escaping his lips, but he didn’t look remorseful at all. A wicked, playful smirk still danced on his mouth, though his eyes remained dangerously dark as they swept down the exposed line of my neck and collarbone.

“Bakit ka nagagalit? Utang mo ’yon sa akin na chupain ako—”

“Anong utang?! Maghunos dili ka nga—”

He groaned. “Nilandi mo ako at nangako ka sa akin, tapos nung ako na ang sisingil, bigla ka na lang tatakbo?”

“Hindi ako nangako sa ’yo ng kahit ano!”

“Inisip kong pumunta ka sa C.R. ng mga babae, inisa-isa ko—”

Namilog ang mga mata ko. “Ano?” I was so shocked to hear and absorbed what he just told me, that I, began to laugh. Unbelievable!

“Pumunta ka talaga sa C.R. ng mga babae?!” hindi ko makapaniwalang tanong, halos mabulunan sa sarili kong tawa habang nakatitig sa kaniya. “Inisa-isa mo ’yong mga cubicle?!”

His jaw tightened, a sudden flush of embarrassment creeping up his neck, though he immediately covered it with a scowl. His dark eyes narrowed at me, clearly irritated that his intense confession had turned into a comedy.

“Oo! Mukha ba akong nagbibiro?!” singhal niya, adjusting his position slightly on the floor while glaring at me with pure frustration. “Inisa-isa ko talaga bawat pinto doon! Tapos nalaman-laman ko, umuwi ka lang pala nang hindi man lang nagpapasabi!”

Mas lalo akong natawa. “You’re such a creep! You’re so crazy, Hermideo!”

Itinagilid niya ang ulo niya, bahagyang nakakunot ang noo habang dahan-dahang pinapasok sa utak niya ang mga salitang sinabi ko. It was his genuine struggle to understand, bumagal ang tawa ko at ilang beses akong kumurap… nang marealize kong hindi nga pala siya mahilig mag-English.

He hasn’t spoken a single word in English, and he gets mad at his older brother for speaking in English.

Nawala ang halakhak sa mga labi ko, napalitan ng bahagyang ilang nang makitang tila binabasa pa ng utak niya ang ibig sabihin ng sinabi ko. Ang matabang na pagkalito sa mga mata niya ay dahan-dahang napalitan ng panibagong inis.

“Tang ina. Anong… k-krip?” ulit niya, pilit na binibigkas ang salita habang mas lalong bumabaon ang kunot sa kaniyang noo.

“Nag… aaral ka ba?” that was my first question. I can’t believe that I can’t believe that someone at his age couldn’t even grasp a basic word like creep.

He’s from a wealthy family! Private schools, high-end tutors, endless resources—yet here he was, tripping over a basic two-syllable word like it was written in ancient hieroglyphics.

“Hindi.”

I borderline think that he’s gonna be offended at my question, but he answered it so casually. And he looked bored, as if quitting school was no more significant to him than changing a shirt.

“H-Huh?”

“Tinatamad ako mag-aral—”

“Pero high school ka na, ’di ba?!”

Nagkatinginan kaming dalawa. Sinamaan niya ako ng tingin at umigting ang kaniyang panga. I was so taken aback by the unbothered insolence radiating off him.

“Grade 10,”

“Ilang taon ka na?”

Umigting lalo ang panga niya at rumiin na ang mga mata.

“Disesyete, bakit? Tanong ka nang tanong, ah!” maangas siyang tumango sa akin bago bumaba ang mga mata niya sa labi ko.

Alam ko naman nang seventeen siya, but I had to make sure if I am hearing it right that he’s in Grade 10, then he really was delayed by a year or two—or he skipped altogether.

Shit…

He’s trouble. He’s the most dangerous kind of trouble.

Goosebumps broke out across my arms, the sudden chill wiping away whatever amusement I had left.

He’s not rebelling at this point, that’s how he really is.

Hindi lang ito simpleng yugto ng pagiging pilyo o pag-rerebelde ng isang kabataan. Walang pilit sa pagiging basag-ulo niya. Hindi niya ginagawa ’to para lang makakuha ng pansin o para asarin ang pamilya niya—sadyang wala lang talaga siyang pakialam sa mundo, sa mga alituntunin, o kahit sa sarili niyang kinabukasan.

I could see right through his blank, indifferent expression, and it terrified me. There was no hidden depth waiting to be saved, no secret pain driving him to act out.

Naalala ko ang sinabi ni Lola Evelyn, tungkol sa kanila, sa pamilya niya. Na kahit bihisan mo ang lobo ng balat ng tupa, ay lobo pa rin sila…na sa sandaling pumasok sila sa gubat, ang likas nilang bangis at matatalim na ngipin pa rin ang mananaig.

At si Hermideo… siya ang pinakamalinaw na ebidensya. Wala siyang balat ng tupa. Hindi man lang niya pilit na itinatago ang tunay niyang kulay.

I wonder what… Eros…

My heart broke when I think about him. Is he… disguising himself as a good person? Is he disguising himself as a sheep?

Eros was refined, gentle, and composed. But they shared the exact same bloodline. If the wolf inside Hermideo was openly wild, what did that make Eros?

A predator who knew how to hide?

Their bloodline is a big deal here in Bicol—a name that commanded authority, fear, and unwavering deference. In this province, their family wasn’t just wealthy; they were the law of the land, an untouchable force whose influence ran deeper than the roots of the Mayon volcano.

“A-Alam mo ba? Fantasy ko makantot sa…” tinuro ko ang terrace ng kwarto ko.

I gave him a sensual stare, he stared back at me. Nakita ko kung paano gumalaw ang Adam’s apple sa leeg niya, his eyes darkening into a pitch-black abyss as his breathing noticeably hitched.

Sinundan niya ng tingin ang tinuturo ko. Muli siyang napalunok nang matindi, as if he were trying to physically swallow down the sudden surge of blood rushing to his head.

“Papakantot ka sa akin?” paos niyang tanong, mabilis niyang ibinalik ang mga mata sa akin na namumungay na at balot na balot ng pagnanasa.

“Oo,” paungol kong sagot, at dahil nakita naman na niya ang mga suso ko. Bakit pa ako mahihiya? Dumede na nga siya sa akin. I sucked his damn dick, he made me swallow his cum. Shit! Hindi ko tuloy nakita kung malabnaw ba ang tamod niya o buo-buo!

This cannot be—Reese! Stop thinking about it! You’re an adult, he’s a minor.

Pero hindi pang-menor de edad ang kilos, pananalita, at ang ugali niya. He’s ruthless, unforgiving, and ill-mannered.

And to make this act more convincing, I unwrapped the towel from my body, ’yung sa taas lang, showing him my breasts. Shucks! Para akong kinuryente sa ginagawa ko. Tang ina.

“Gusto ko maranasan ’yon, eh… ’yon ang hindi ko pa nasusubukan…” malanding pang-aakit ko habang pinaglalaruan ko ang aking mga utong.

His eyes tracked my hands, his dark gaze locking onto the movement with a dangerous fixation. Nakita ko kung paano halos mabitak ang panga niya sa higpit ng kaniyang kagat.

“Hmm… ah!”

My right hand went up to my mouth, sucking my two fingers wet before bringing them back down to my nipple, coating it with my own saliva until it glistened under the light.

He groaned and stood up, he then reached for my wrist to drag me closer.

Tumayo ako gaya nang gusto niyang mangyari, inayos ko muna ang pagkaka-pulupot ng towel sa katawan ko at ako mismo ang humigit sa kaniya papatungo sa sliding door ng balcony ng aking kwarto.

“Alisin mo na ’yang—”

Hindi ko na narinig ang sunod niyang sinabi nang bigla ko siyang itinulak palabas at agad na isinarado ang sliding door, clicking the lock into place.

Shit. Shit!

Nagkatinginan kaming dalawa. He looked absolutely feral. The shock on his face lasted for only a fraction of a second before it collapsed into unadulterated rage. The veins in his neck bulged as he lunged toward the glass, his heavy palm slamming hard against the surface.

“Tang ina, buksan mo ’to!” sigaw niya, his voice muffled by the thick glass but still dripping with absolute menace.

Fuck him! He already got what he wanted from me!

Malakas niyang hinahampas, sinusuntok ang salamin, at pilit na itinutulak ang pinto, pero hindi man lang iyon nababasag o natitinag. He couldn’t break the glass because it was double-paned tempered glass.

“Huwag mo ’kong ginagago!” sigaw niya ulit kaya matamis ko siyang nginitihan. I raised my hand and waved my fingers at him in a slow, mock-taunting goodbye.

“Akala mo ba nakakatawa ’to?!”

I mouthed the word ‘oo’ before winking at him. Lumapit ako sa salamin at dinilaan ’yon. At habang malapit kami sa isa’t isa, natitigan kong maigi ang mukha niya. He’s almost bald—his closely shaved buzz cut gave his features an intensely harsh, dangerous edge.

Walang anumang buhok na humaharang upang palambutin ang kaniyang tindig; fully highlighted the intense and unforgiving structure of his face. His dark, thick eyebrows were drawn into a fierce, stern line above eyes that looked like pitch-black abysses—dilated, angry, and consuming everything in their sight.

Sa ilalim ng liwanag ng buwan, kitang-kita ko ang bawat detalye ng kaniyang pagmumukha. His nose was straight and prominent, giving him a regal yet predatory air. Kayang-kaya niyang manakot nang walang ginagawa. His jawline was so sharp and chiseled that it looked like it was carved from solid granite.

He was dangerously handsome in the most terrifying way possible.

My eyes went to his red thin lips, slightly parted as he breathed heavily against the glass.

They looked soft despite his harsh features, but there was nothing gentle about the way he opened his mouth…

Bigla siyang lumingon, mukhang narinig na siya ng mga kasambahay namin at nagtawag na ng mga nagbabantay rito sa hacienda.

Through the glass, I saw his head snap toward the side stairs of the balcony. He then turned back to face me one last time. His dark eyes narrowed into slits, his jaw clenching so damn hard as he took a step away from the locked glass door. Even with the guards rapidly approaching, there wasn’t a single trace of fear or panic on his face—only a dangerous promise that…

Napalunok ako at ipinilig ang aking ulo.

He raised two fingers to his eyes, then pointed them directly at me through the glass.

Shucks!

Before the beams of the approaching flashlights could hit the balcony, he moved. With an effortless, terrifying agility, he vaulted over the railing. Nalaglag ang panga ko sa nasaksihan, I wanted so bad to go outside and check if he was actually okay. That was a two-story drop, for God’s sake!

“Reese? Apo?” I heard Manang Agnes outside of my room, followed by a gentle yet hesitant knock on my bedroom door.

“M-Manang Agnes!” I called out, my voice slightly losing its tone before I quickly cleared my throat. “Bakit po?”

“Mukhang may nakapasok na magnanakaw, apo! May narinig si Maya na—

“P-Po? Wala naman po akong narinig.” I lied as I stared at my door.

“Gano’n ba? O’sya, magpahinga ka na. Sasabihan ko sina Edwin,” sagot ni Manang Agnes bago ko narinig ang mababagal niyang hakbang na papalayo sa pintuan ng aking silid.

Para akong nabingi sa sobrang katahimikan ng silid ko. Dahan-dahan kong nilingon ang sliding door, ang balkonahe, bago ko marahas na hinila ang kurtina upang ganap na matakpan ang tanawin sa labas.

That Hermideo has gone crazy! How did he even get inside the hacienda? Mataas ang bakod tapos may mga nagbabantay pang mga guwardiya sa paligid bente-quatro oras!

Yet he breached the perimeter like it was nothing, climbed up to my second-floor balcony without a sound…

What is he? O sadyang tarantado lang talaga na walang kinatatakutan?

The absurdity of it made my head spin. This estate was practically a fortress—high concrete walls topped with barbed wire, roving guards with flashlights every hour, and aggressive guard dogs that barked at the mere rustle of dry leaves. Yet Hermideo bypassed all of that… all of that!

At… paano niya nalaman na… narito ako sa kwartong ’to?!

Pinag-aralan ba niya ang pasikot-sikot ng hacienda. Alam niya kung saan ang mga blind spot ng mga CCTV at guards, kung kailan ang ikot ng roving security, at kung saang balkonahe dapat umakyat para—Reese! Stop being hysterical!

Naiuntog ko ang ulo ko sa unan habang mariing napapikit.

Pinagmumukha ko lang matalino at makapangyarihan ang tarantadong ’yon sa sarili kong utak. Hindi niya pinag-aralan ang layout ng hacienda. Hindi siya nag-aksaya ng oras para maghanap ng CCTV blind spots katulad ng mga nasa palabas sa telebisyon.

Sinundan niya lang kung saang parte ng mansyon may nakasinding ilaw o baka sadyang pumasok lang siya kung saan siya makakatyempo. There was no grand, criminal mastermind plan. Impulsive lang siya at walang katiting na takot sa katawan.

Parang sasabog na ang utak ko kakaisip. I didn’t want this, I wanted it out.

My heart hurt. When will I ever find peace? Where do I even belong?

Napatitig ako sa kawalan habang unti-unting pumapatak ang luha sa aking mga pisngi.

Wherever I go, I’m violated and used. Palaging may nangyayari sa akin na hindi ko naman ginusto. Palaging may nagpaparamdam sa akin na wala akong sariling pagmamay-ari—na ang katawan ko, ang buhay ko, at ang mga desisyon ko ay pwedeng kunin na lang ng kahit sino kailan nila gusto.

Niyakap ko ang sarili ko habang nanginginig ang buo kong katawan. The tears streamed down my face, hot and stinging.

Iniiwasan ko ang gulo. Ginagawa ko ang lahat para maging mabuting anak, at maging maunawaing kapatid. Pero bakit sa tuwing magpapaubaya ako, ako ang nawawalan? Bakit sa tuwing magtitiis ako, ako ang nawawasak?

I couldn’t change the past, and I couldn’t erase what had been done to me. But sitting here, letting the fear paralyze me, was only giving them more power over my life.

Dahan-dahan kong inangat ang ulo ko at pinunasan ang mga luha sa aking mukha gamit ang likod ng aking kamay.

Sinubukan kong matulog nang mahimbing, pero hindi ko magawa dahil bawat kaluskos sa labas ng kwarto ay nagpapatalon sa puso ko.

Mapakla kong ipinikit ang aking mga mata, pero ang dilim sa loob ng kwarto ko ay parang nagiging kulungan lamang ng lahat ng takot na pilit kong itinutulak palayo. Bawat langitngit ng kisame, at bawat lagutok sa balkonahe ay nagpapabalik sa akin sa mainit na sensasyon ng kamay ni Hermideo sa aking balat.

I curled onto my side, clutching the pillow tightly against my chest as if it could somehow shield me from my own thoughts.

Ginusto ko ang nangyari sa amin ng gagong ’yon! Kaya gustong-gusto kong sabunutan ang sarili ko dahil sa kabila ng lahat ng galit, dumi, at takot na nararamdaman ko, hindi ko maitataggi ang katotohanang ’yon.

I hated myself for it. Gustong-gusto kong ibaon ang mga kuko ko sa sarili kong balat para lang mabura ang sensasyong iniwan ng mga kamay niya. How could my body betray me like that? Paanong sa kabila ng pagiging menor de edad niya, sa kabila ng pagiging basag-ulo at pilyo niya, at sa kabila ng panganib na dala ng pangalan niyang Marasigan—nagpaubaya ako?

Napaungol ako sa matinding inis at ibinaon ang mukha ko sa unan para hindi lumabas ang nanginginig kong daing.

I felt so disgusted, so conflicted, and so dirty. I was the adult! Ako ang dapat na may control, ako ang dapat na mas nakakaalam, pero sa maikling sandaling ’yon, pinatunayan ko lang na wala akong pinagkaiba sa kaniya—nagpaagos sa matinding init na halos sumira sa natitira kong bait.

At iyon ang mas nakakatakot…

Hindi lang si Hermideo ang banta sa akin… kundi ang sarili kong kahinaan sa tuwing nasa malapit siya. He knew it. Nakita niya sa mga mata ko, naramdaman niya sa mga halik ko, at narinig niya sa bawat impit kong hininga. At alam kong gagamitin niya ’yon laban sa akin nang paulit-ulit hanggang sa tuluyan niya akong hawakan sa leeg.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko habang humihigpit ang hawak ko sa unan.

Dahil kung sa tutuusin, magka-ugali lang kami ng demonyong ’yon! Back when I was in his age, or even younger, I was just as reckless, just as out of control, and just as eager to burn everything down just to feel something real.

Nanlamig ang buo kong katawan habang unti-unting lumilinaw sa utak ko ang katotohanan. It wasn’t just disgust I felt—it was a twisted, horrifying recognition.

Pero umaakto akong inosente, I act like I’m not that kind of person, but deep down, I was just as corrupted…

Mas masahol pa nga marahil ako. Because at least Hermideo didn’t hide behind a pristine facade. He wore his sins on his sleeve like a badge of honor. Unfiltered, wild, and unabashedly cruel.

Samantalang ako? I hid behind sweet smiles and the sickeningly image of a dutiful, obedient child. Nagpapakalinis ako sa harap nina Papa at Mama, sa mga kapatid ko, at sa harap ng buong mundong nakatingin sa mga Salcedo. Pero sa ilalim ng lahat ng ’yon, naroon ang isang katotohanang matagal ko nang pilit na itinatanim sa pinakamalalim na parte ng aking pagkatao…

Palagi akong may kaaway sa school, I was violent. Every time na may nang-aapi sa akin, mas matindi ang ibinabalik ko sa kanila. I didn’t just defend myself—I made sure they paid, that they bled, that they regretted ever looking at me the wrong way.

Nanuyo ang lalamunan ko habang bumabalik sa alaala ko ang mga nakaraang taon na pilit kong ibinaon sa limot. The suspensions, the parent-teacher conferences where Papa had to use his influence just to sweep my records under the rug, the terrified looks on my classmates’ faces whenever my temper snapped. I was a nightmare wrapped in a uniform.

I was violent because it was the only way to feel like I had control when everything around me was crumbling…

At nang lumipat ako ng Manila para mag-college, pinangako ko sa sarili ko na babaguhin ko ang lahat.

Kaya… nung idiniin ako ni Hermideo sa kama, nung naramdaman ko ang panghahamon at ang walang pag-aalinlangang bangis sa mga mata niya—nagising ang tong ’yon!

The monster in me didn’t die. I just put her in a cage.

All this time, I was acting like a helpless victim running away from a predator. I was terrified of what he might do to me, to my reputation, to my family. Pero ang totoo? The only reason I was scared was because I realized how easy it would be for me to slip back into that dark and destructive void.

Ang pinagkaiba lang namin ng tarantadong ’yon ay mas may experience pa siya sa akin sa pakikipag-sex!

Even if he’s younger than me, he’s way ahead when it comes to playing this filthy game. He knew exactly where to touch, how to lean in to make my skin crawl, and how to use his body to make me feel completely out of control. Used his dirty little tricks to make me feel small, weak, and pathetic.

Puyat na puyat ako kinabukasan, pero hindi ako makaramdam ng antok. Ako ang magbabantay ngayon kay Mama sa ospital.

Hindi pa siya pwedeng umuwi dahil muntik na siyang makunan dahil sa matinding stress.

“Hindi pa ba ako pwedeng umuwi?” nangungusong tanong ni Mama sa akin habang binabalatan ko siya ng orange.

“Hindi pa po, Ma,” malumanay kong sagot habang ipinapatong ang binalatang orange sa maliit na pinggan sa tabi ng kama niya. “Sinabi ng doctor na kailangan niyo pang magpahinga nang ilang araw. Muntik na kayong makunan… ayaw po nating masundan pa ’yon.”

Tumingin si Mama sa kisame ng hospital room, nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga.

“Pakiramdam ko mas nadadagdagan lang ang stress ko rito—”

“Ma! Oh my gosh! Don’t say that!”

She chuckled softly. “Naiinip na ako. I want to go home, Reese. Ayaw kong nagmumukhang malaking abala sa inyo at sa Papa mo.”

“Mama,” halos mapasinghap kong sabi habang hinahawakan nang mahigpit ang kaniyang kamay. “Hindi ka abala. Jusko! Kahit kelan hindi ka magiging abala sa amin. Just stay here and focus on getting better, okay? Kami na ang bahala sa lahat.”

Dahan-dahan niyang iniharap ang kaniyang mukha sa akin. Her expression softened…

“You had your father’s eyes…“ngumuso siya. “But you had my features,”

Natigilan tuloy ako. The last time he mentioned my biological father to me was years ago. I was in junior high school.

“He was your first love, right? Before… Papa?”

Malungkot siyang ngumiti. Hindi agad siya sumagot at tinitigan lang ang mukha ko.

“He was your first love, right? Before… Papa?”

Malungkot siyang ngumiti. Hindi agad siya sumagot at tinitigan lang ang mukha ko.

“I…” her expression struggled. “…I thought he was,“bulong niya. “Akala ko siya na ang lahat para sa akin. Huli na nang…” nahihirapan siyang lumunok ng laway bago suminghap. “…nang malaman ko na may pamilya na pala siya sa kaniyang bansa—”

“Po—”

“Reese, anak. Makinig ka sa akin—”

“I thought he died in an accident!” napalakas ang boses na sabi ko. Namimilog ang mga mata ko at para akong nakakita ng multo.

Her eyes watered as she stared at me, she was so scared of what I was about to say and do. I shouldn’t overreact, ayaw kong madagdagan pa ang stress niya at lalong mapahamak ang sanggol sa tiyan niya, pero parang guguho ang buong mundo ko sa sinabi niya.

“Patawarin mo ako, Reese…” her hands trembled as she reached for mine. “Nagsinungaling ako dahil ayaw kong lumaki kang nararamdamang isa kang pagkakamali… ayaw kong isipin mo na bunga ka ng panlilinlang…”

My lips parted and I badly wanted to get mad, to scream at her for keeping this lie from me for years, pero nang makita ko ang panginginig ng kaniyang balikat at ang mabilis na pagtaas ng lebel ng kaniyang heartbeat monitor, pilit kong isinara ang aking bibig.

“I was so young, Reese… so stupid and naive,” patuloy ni Mama habang umaagos ng ang kaniyang mga luha sa pisngi. “Nung nalaman kong may pamilya na siya, pilit akong lumayo. Pero hindi niya ako tinantanan. He wanted me… he wanted me over his family.”

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, o kung ano ang sasabihin ko. All these years, they told me that my biological father died in an accident.

“So he’s still alive, Ma? Where is he? What—”

“Reese—”

“Ma, sagutin mo po ako. Hindi po ako magagalit. Gusto ko lang malaman kung buhay pa ang tunay kong ama.” kalmado kong sinabi kahit na sa loob-loob ko ay para akong binibiyak sa dalawa.

Suminghap siya at pikit-matang tumango nang dahan-dahan.

“N-Nasaan siya, Ma?” halos hindi ko makilala ang sarili kong boses.

“Hindi ko alam kung nasaan siya ngayon, Reese… at ayaw ko nang malaman,” umiiyak niyang bulong, her eyes opening to plead with me. “Sa akin lang daw niya naramdaman ang tunay na pagmamahal na hindi naibigay ng asawa niya… I was stupid to believe him! That he was single!”

I felt numb. I honestly felt like the ground beneath me had completely dissolved…

“Where did you meet him?”

“Sa isang… party… college na ako nang makilala ko ang… Daddy mo…”

She’s telling me these now, because I’m now an adult. That I can understand better, that I won’t hold grudges because my mind is fully developed. But how could I not feel betrayed? How could I stay calm when the foundation of my entire life was a lie?

Sure! They showed me his picture! But they lied about the part where he died in a tragic accident. They painted him as a ghost worth honoring, a lost piece of our family to be mourned in quiet reverence.

He’s an American. My biological father is white.

Pinalis ni Mama ang mga luha sa kaniyang pisngi at nanginginig ang mga labi niyang ngumiti.

“I met… Efren, when you were a toddler. I didn’t want to marry anyone else after that had happened to me. Gusto kong mag-focus sa pagpapalaki sa’yo at mahalin ka, anak…”

“Pero pinatunayan ng Papa Efren mo na mali ako,” humahagulgol niyang dugtong, her shaking hand gripping my fingers as if I were the only anchor keeping her tethered to reality. “He knew you weren’t his, Reese, pero minahal ka niya nang higit pa sa sarili niyang dugo.”

Umawang ang bibig ko.

“Tinanggap ako ni Efren kahit na marami na akong lamat. Tinanggap ka niya nang buong-buo,” patuloy ni Mama. “Inilayo ka niya at ibinigay niya sa’yo ang pagmamahal ng isang ama, para walang makapanakit sa ’yo. We had to lie… we had to invent that tragic accident just to bury that… memory… forever and give you a peaceful life.”

Gusto kong magalit. Gusto kong sumigaw, magwala, at itapon ang lahat ng bagay na mahawakan ko.

Pero dahan-dahan akong tumango at sumilay ang ngiti na naiintindihan ko siya, naiintindihan ko sila ni Papa.

Hindi ko hawak ang mga desisyon nila noong mga oras na ’yon, hindi ko hawak ang takbo ng isip at buhay nila.

They chose to keep it from me, to protect me. To give me comfort. To give me a normal and peaceful life.

Pero taliwas no’n ang nangyayari sa buhay ko, habang lumalaki ako at nagkaka-isip. Hindi ako tanggap ng pamilya ni Papa. Kaya kahit anong subok kong maging mabuting anak at apo, hindi kailanman naging sapat.

At pagod na rin ako, pagod na pagod na akong magmakaawa sa Panginoon, sa pagtanggap na kailanman ay hindi ibibigay sa akin.

Hindi ko ipagpipilitan ang sarili ko sa mga taong ayaw sa akin. Hindi na ako kailanman luluhod para lang maramdaman kong kabilang ako…

“Naintindihan ko, Ma,” ngumiti ako. “You did that because of love,” huminga ako nang malalim.

“Magpahinga ka na, Ma,” malumanay kong sabi at inayos ang kumot. Yumukod ako at hinalikan ang kaniyang noo.

“I’m s-sorry, anak—”

“Ma, you don’t have to apologize. Naintindihan po kita, kayo ni Papa…”

Pumikit si Mama, a single tear slipping past her long lashes before her breathing had calmed down.

“Mama… threatened me that she’d be the one to tell you…” pag-amin niya. “Hindi ko alam kung paano niya sasabihin sa’yo, s-she might twist the truth and make you feel unloved, worse than how they treated you all these years.”

Huminga ako nang malalim. “’Wag na natin ’tong pag-usapan, Ma. I don’t want you to get stressed,” banayad kong sabi.

“Reese, anak…” pabulong niyang pakiusap. “Mahal na mahal ka namin ng Papa mo, at ng mga kapatid mo…”

“Alam ko naman po, Ma. Ramdam na ramdam ko,” pabulong kong sagot habang hinahagkan ang kaniyang kamay.

Huminga ako nang malalim at mabilis na binago ang paksa. Ayaw ko nang patagalin pa ang usapang ’to bago pa tuluyang tumaas ang blood pressure niya.

“Kaya pakiusap, ’wag mo na ’yon isipin, Ma,” pinilit kong gawing maaliwalas at magaan ang tono ng boses ko habang masuyong inaayos ang kumot sa kaniyang balikat. “Nga pala, tumawag si Papa kanina bago ako umalis ng mansyon. Papunta na raw siya rito pagkatapos ng meeting niya. Gusto mo ba na bilhan ng sopas pagdating niya, o may iba ka pang gustong kainin?”

Tinitigan ako ni Mama nang ilang sandali, tila sinusuri kung totoo bang maayos lang ako. Nang makitang wala nang bahid ng galit o pait ang aking mukha, dahan-dahang lumuwag ang kaniyang hitsura.

“K-Kahit ano, anak…”

“Sige po, sasabihan ko rin si Manang Agnes na magpadala ng paborito mong prutas,” banayad kong sabi.

Dahan-dahang napapikit si Mama pagkatapos niyang tumango, habang tuluyan na siyang hinahatak sa malalim na pagtulog.

I stood after watching my mother sleep peacefully.

Bigla akong nauhaw. Nararamdaman ko ang pagkatuyo ng aking lalamunan dahil sa sunod-sunod na rebelasyong nalalaman ko. Gusto kong uminom ng malamig na mango shake.

Private suite naman ang kwartong ’to at may sariling intercom at mini-kitchen, pero mas gusto kong lumabas para makahinga ng sariwang hangin at bumili sa cafeteria o malapit na kiosk.

Lumabas ako ng kwarto ni Mama matapos siyang tuluyan na makatulog.

Nag-suot ako ng sunglasses pagkalabas ko ng ospital. The sun was blindingly bright, its harsh rays beating down on the concrete pavement.

Bahagya kong inayos ang pagkakahawak sa aking wallet habang dahan-dahang binabaybay ang sidewalk.

Hindi pa man ako nakakalayo sa main entrance ay natanaw ko na ang isang maliit na fruit-shake kiosk sa tabi ng daan. Naglakad ako lapit doon para bilhin ang pinalalamig at matamis na mango shake na kanina ko pa kinanamnam sa isip ko.

Ugh! Buntis din ata ako!

Actually, ang tagal ko na nagke-crave sa mango shake like… hindi ko lang mabili-bili dahil sa dami ng kagaguhang nangyari.

I fished my phone out of my pocket to check my face using the camera but…

Biglang pumulupot sa aking baywang ang mga braso mula sa likuran. Mabilis niyang iginiit ang kaniyang matigas na dibdib sa aking likod.

“Huli ka…” A low and rough whisper brushed directly against the shell of my ear, his hot breath sending a violent chill down my spine.

Kabanata 18

“Huli ka…” Ang mababa at malalim na bulong na iyon ay alam na alam kong siya ’yon. How the fuck…

Letche! Is he stalking me or something?!

Hindi pa man ako ganap na nakakalingon, naramdaman ko na agad ang mabigat at nag-iinit niyang presensya sa likuran ko. Naka-white spaghetti strap lang ako na manipis at maiksing shorts, kaya ramdam na ramdam ko ang init na nanggagaling sa balat niya.

“Ano po sa inyo, Ma’am?” biglang tanong sa akin ng barista sa counter.

My lips twisted. Hermideo looked older than his seventeen years—his features made him look twenty, maybe older. Kaya wala akong makitaan ng malisya sa mukha ng barista habang nakangiti ito sa aming dalawa ni Hermideo.

“Anong bagang bibilhin mo rito?” bulong ng gago sa akin habang inaamoy-amoy ang likod ng tainga ko. Shit! Pinigilan ko ang sarili kong mag-eskandalo.

Huhu. Mukha kaming mag-jowa dahil nakayakap siya sa akin mula sa likuran.

And he’s probably wearing his usual jolog fits— oversized faded black shirt, maiksing shorts na parang galing lang sa panliligaw sa kanto, at pambahay na tsinelas. Pero kahit mukha siyang tambay na kakagising lang, the intimidation, his jawline, and commanding aura he oozed made him look ridiculously, dangerously hot—tarantado ka, Reese!

“Sir, Ma’am? Ready na po ba kayong mag-order?” nakangiting tanong ng barista sa counter, eyes flickering between us.

Inisip siguro ng crew na sweet lang ’tong higanteng nasa likod ko. Kung alam lang nila na hostage situation na ’to! Hindi ako natutuwa!

“U-Uhm… dalawang mango shake please. To go,” mabilis kong sabi at ngumiti sa barista.

“Copy po, Ma’am! May gusto pa po ba kayo Ma’am? Gusto niyo po bang subukan ang marble cake namin? Bago lang po ito,” inilahad ng barista ang glass display case kung saan nakalagay ang mga bagong bake na pastry.

Tiningnan ko ’yung slices ng marble cake—mukha namang masarap. A ghost of a smile plastered on my lips. Sige, siya ang pagbabayarin ko ng mango shake at nitong marble cake.

Brilliant idea, Reese! Keep it up, until you’re as brilliant as Layla. Maging Mobile Legends ba ang atake ko?

“Sige po, miss. Isama niyo na rin po ’yong apat na slice ng marble cake,” nakangiti kong sabi sa barista, deliberately sweetening my voice.

Naramdaman ko ang bahagyang paggalaw ng gago sa likuran ko.

His heavy arm shifted slightly around my waist, his chest pressing closer as he leaned over my shoulder to eye the display case.

“Mabubusog ka ba d’yan?” baritonong bulong niya sa tainga ko.

“Gusto ko, eh. Bakit, magrereklamo ka?” hamon ko sa kaniya sa mababang boses, tilting my head up just enough to shot him a sassy look. “Ikaw ang magbabayad.”

“Ma’am, ₱680 po lahat,” nakangiting anunsyo ng barista.

Bago ko pa man siya masabihan na bayaran na niya, he lazily reached into the pocket of his shorts, pulled out a thousand-peso bill, and slapped it straight onto the glass counter right beside the display.

“Sa’yo na ’yung sukli,” maangas niyang utos sa crew, not even batting an eye at the amount.

“H-Hala, Sir! Maraming salamat po! Ihanda ko lang po ’yong cake at shake niyo!” halos magliwanag ang mukha ng barista habang mabilis na kinukuha ang pera.

Huh?! Nalaglag ang panga ko habang nakatitig sa isang libong inabot niya. Seryoso ba ’to?!

Pinigilan ko ang sarili kong magsalita. Pera naman niya ’yan, bahala siya sa buhay niya.

Besides, why should I care if he throws away his allowance like it’s literal trash? Mayaman naman ang pamilya niya. He could buy this whole damn coffee shop if he wanted to, along with all the cakes and pastries inside the display case.

“Doon tayo,” baritonong utos niya sa akin bago pa ako makagalaw.

His arm never left my small waist. In fact, he pulled me even closer against his side, dragging me effortlessly away from the counter toward secluded booth at the far end of the shop—away from the glass windows and the eyes of the other customers.

Teka lang? Bakit ko ba hinahayaan na higitin na lang niya ako?!

“Ano ba! Kaya kong maglakad mag-isa!” pabulong kong singhal, aggressively trying to pry his calloused fingers off my hip.

He didn’t even budge. “Pakealam ko?”

Nairita ako sa pilosopo niyang bibig! Ang sarap niyang saksakin ng straw sa mata!

Tumigil ako sa paglalakad at hinarap siya, humalukipkip ako at pinasadahan ko ng tingin ang kaniyang suot. He’s also wearing a black cap na may mga jolog wordings imprinted on it, ngumiwi ako kung gaano ka-jeje ang pagkakabaliktad niyon sa kaniyang ulo—na lalong nagpa-mukhang tambay sa kaniya sa kanto.

Tumuon ang mga mata ko sa itim niyang shirt na may nakasulat na ‘Respect’—o ewan, basta pilit na pilit ang pagka-astig—na may malaking print pa ng kung anong kumupas na bungo sa gitna. Halatang paborito niyang isuot dahil sa nipis at punit sa may neckline.

At ang kaniyang shorts? Jersey shorts na hapit sa kaniyang mga hita, kapares ang pudpod na tsinelas na halatang pambahay talaga.

“Hindi ako iinom at kakain dito, babalik ako ng ospital,” I said, even when my inner voice told me not to. “Paano mo alam na nandito ako? Sinusundan mo ba ako?” pinaningkitan ko siya ng mga mata.

He shrugged his shoulders and smirked menacingly.

“Hindi ka pwede ro’n,” agad kong banta sa kaniya, base kasi sa hitsura niya, parang gusto pa niyang sumama sa akin pabalik ng ospital.

Sumimangot siya at inis akong tiningnan, parang gusto niya akong tirisin at saktan pero kitang-kita ang pagpipigil niya sa sarili. Why is he holding back like his entire life depends on it?

“Akala ko ba ’di ko nalimutan ginawa mo kagabi? Tang ina…” The muscle in his jaw flexed hard enough to snap, and his dark eyes filled with something so dark and intense.

I rolled my eyes at the back of my eye sockets. “Nakuha mo na naman ang gusto mo, ’di ba? Hindi ka ba natatakot na makakuha ka ng sakit dahil lang nagpa-chupa ka sa bakla?” I emphasized the word ‘bakla’, as I gave him a challenging smirk, aiming straight for his bloated pride.

“Hindi pa. Akala ko nga makakantot na kita kagabi, eh,” bumungisngis siya kaya imbes na mainis ako, ay humagikhik ako kaya napawi ang malapad na ngiti niya.

Napaka-imposible talaga ng tarantadong ’to…

Nagbago ang ekspresyon ng mukha niya, naghalo ang pagtataka at inis habang nakatitig sa akin na parang may nakita siyang multo. Hindi niya siguro inaasahan na sa halip na mamula ako sa hiya o barahin siya ng iritasyon, tatawanan ko lang ang kahambugan niya.

And before he could speak again, tapos na ang order kong mango shake kasama ang mga marble cakes.

“Eto na po, Ma’am at Sir. Two large mango shakes at apat na pack ng marble cakes,” magalang na wika ng baristang lalaki habang iniabot ang paper bag at ang dalawang malamig na baso.

Hinarap ko ’yon at kinuha. I gave him his mango shake, but I’ll keep the marble cakes. Mapera naman siya, eh. Bumili na lang siya ng sa kaniya.

“Thank you,” malambing kong sabi kaya ngumiti sa akin ’yung baristang lalaki.

Napakunot ang noo niya nang mapansing hindi ko ginalaw ang paper bag kung saan naroon ang mga marble cakes. His dark eyes flicked from the bag up to my face, a ghost of a smile appeared on his lips.

Tinaasan ko siya ng kilay. “Alis na ako,” nilagpasan ko siya at pinakiramdaman ko kung susunod ba siya sa akin.

And yes, he did follow me like a damn dog. Hindi ko na kailangang lumingon para malaman na nakasunod siya. Dahil nanununot sa kalamnan ko ang mariing tingin niya.

Bahagya kong inayos ang aking sunglasses at binilisan ang paglakad pabalik sa ospital, ngunit nanatili siya sa likod ko nang walang reklamo.

Bago pa man namin marating ang main entrance ay nilingon ko siya.

“Hindi ka pwedeng sumama sa loob,”

Umigting ang panga niya at itinagilid ang ulo, ang mga mata ay lalong dumilim dahil sa hindi matanggap na pagtanggi. “Bakit? Sino bang—”

“Nanay ko. Umalis ka na—”

“Hindi mo man lang ba ako bibigyan niyan?” nginuso niya ang paper bag na naglalaman ng marble cakes.

Sinimangutan ko siya. “Kung ibinili mo na lang ’yung sukli! Edi sana mayroon ka rin!”

Isang nakakalokong ngiti ang sumilay sa manipis na labi niya, ang kaniyang madilim na mga mata ay kumikislap habang tinitingnan ang iritasyon sa mukha ko.

“Eh ’di sana binigyan mo na rin ako,” giit niya, dahan-dahang humakbang palapit sa kabila ng pag-atras ko.

I massaged the bridge of my nose. Bakit ba ang kulit ng batang ’to?! Bakit parang sa aming dalawa, siya pa ang mas matanda at mas may hawak ng sitwasyon habang ako ang nagngangalit at namomroblema?!

Ayaw ko na pagtuunan ng pansin kung paano niya nalaman na nandito ako. Gala siya, at kabisado na ang bawat sulok ng lungsod na ito.

Tumayo ako roon sa gilid ng malawak na glass entrance ng ospital, habang ang sikat ng araw ay tumatama sa aming dalawa sa kabila ng lilim ng building.

“Nasaan ang motor mo?” kuryusong tanong ko, I know he usually rides his high-end sports bike wherever he goes, pero wala akong makitang nakaparada malapit sa entrance ngayon.

Bahagyang umangat ang sulok ng labi niya, ang kaniyang mapanuyang ngiti ay mas lalong lumitaw habang tinitingnan ako.

“Bakit mo hinahanap?” tanong niya pabalik.

Inirapan ko siya. “Paano ka nakakapag-motor dito kun wala kang helmet—”

“Nasa lalagyanan ng motor ko,” mabilis niyang putol sa akin, hindi inaalis ang mapanuksong titig sa akin. “Bakit, gusto mo bang ipag-maneho kita? Saan?”

“Ew?”

“Ew?” ginaya niya ang boses ko at ang tono, pinalaki pa niya ang kaniyang mga mata at inirapan ako nang may halong sarkasmo na para bang sinasadya niyang asarin lalo ang sistema ko.

Bwisit na binata na ’to! Hayop!

“Wala ka bang ibang pinagkakaabalahan? Aren’t you friends with the other jologs you were with last time?”

And as I expected, it took him a while to understand.

Napakunot ang noo niya, ang kaniyang makakapal na kilay ay nagsalubong habang pinoproseso pa sa utak ang mga sinabi ko. Ang kaninang mapanuksong ngiti sa kaniyang mga labi ay bahagyang nawala, napalitan ng sandaling katahimikan habang tinititigan niya ako nang may pagtataka.

“Jologs?” ulit niya sa salita, ang boses ay mababa at tila pilit na inuunawa ang kahulugan ng term na ginamit ko. “Sino? Sila Marco? Ang pogi-pogi naming tingnan, tapos tatawagin mo kaming jologs?”

Hindi ko na napigilang mapairap muli. “Oo, kayo. Kung makaporma kayo noon, parang mga hari ng kalsada na walang ibang ginawa kundi mambastos. Kung may lakad sila, bakit hindi ka sumama? Do you not have anything better to do than stalk me here?”

“Bakit naman ako sasama sa kanila eh kasama naman kita ngayon?” sagot niya, ang tono ay sadyang nakakainis sa sobrang kalmado.

Hayop…

How do I even shoo him away?

Napakuyom ako sa hawak kong paper bag, pakiramdam ko ay umuusok na ang tainga ko sa labis na iritasyon.

Kung sa ibang lalaki ko ’to ginawa, malamang ay matagal na silang umalis. Para kasi siyang linta na kusang dumidikit at hinding-hindi matanggal-tanggal kahit anong piga ang gawin mo.

“Hoy! Hindi kita kasama,” pagod kong pagtatama. “Sarili mo lang ang kasama mo. Kaya pwede ba? Just leave!”

Ngumisi lang siya lalo, ang mga mata ay kumikinang sa hamon. “Subukan mo. Tingnan natin kung sino ang mapapahiya sa atin kapag sinabi ko sa mga guard na nagtatampo lang ang gerlpren ko kaya ako tinataboy.”

“Gago!” bulalas ko, halos mabitawan ko ang baso ng mango shake sa sobrang gulat at inis na sa sobrang kapal ng mukha niya. “Sinong girlfriend mo?! Ang kapal ng mukha mo!”

He shrugged lazily. “Buti nga gerlpren kahit hindi ka naman babae—”

“Shut the fuck up! Tantanan mo ako! Umalis ka na dahil walang kwenta naman ang lumalabas sa bibig mo!”

Anong klaseng katarantaduhan na naman ang pinagsasasabi ng gagong ’to?!

Isang malakas na halakhak ang pinakawalan niya bago tuluyang tumalikod, tuluyan nang naglakad palayo habang kumakaway nang hindi man lang tumitingin sa akin.

My weary eyes followed him as he vanished from my sight, hanggang sa mawala na siya nang tuluyan sa kanto. Hinilot ko ang sentido ko at ipinilig ang ulo. I have no energy to deal with his nonsense anymore.

One week had passed, and I’m so glad that he didn’t show up again.

Lumipas ang pitong araw na payapa kong naasikaso si Mama nang walang Hermideo Marasigan na nanggugulo sa sistema ko. Unti-unti nang bumubuti ang kalagayan ni Mama; nakakakain na siya nang maayos, at unti-unti nang bumabalik ang kulay ng kaniyang mukha. Dahil doon, nabawasan na rin ang bigat na dinadala ng dibdib ko.

Ayaw kong may mangyaring masama sa baby niya. The doctor said that she’s sensitive, considering that this is the fourth time she’s conceiving a child, kaya naman doble ingat ang ipinayo sa kaniya.

I’m still friends with Eros, but I keep on… declining his invitations lately.

Hindi ko alam kung may alam ba siya sa gulo ng pamilya niya at sa mga Madrigal, o kung sadyang umiiwas din siya. Ayaw ko na ring magtanong pa dahil sapat na ang bigat ng isipin ko para magdagdag pa ng panibagong gulo.

Nakausap ko ulit si Lola Evelyn, at maayos naman ang naging pag-uusap namin.

She wants me to continue my studies in Manila…

Napatunayan ko na rin naman sa kaniya na iniiwasan ko na si Eros, at wala na ring dahilan para magduda pa siya sa mga desisyon ko ngayon.

I spent my summer vacation inside of my room and not being active on social media. The boredom was killing me but I didn’t want to leave the hacienca before the week of enrollment.

Hindi ko pa nasasabi sa mga kaibigan ko na babalik ako ng Manila. Updated ako sa kanilang mga lakad at medyo naiinggit ako sa mga getaway at party na pinupuntahan nila ngayong bakasyon. Ugh!

I just wanted a fresh start. Gusto ko nang linisin ang buhay ko bago ako bumalik ng Manila.

Nakatitig ako sa ceiling ng kwarto ko habang nakahiga sa kama. Tumayo ako at humarap sa salamin, I started gaining weight that shocked me.

Nalaglag ang panga ko habang nakatitig sa sariling repleksyon. I turned to the side, pulling my fitted top slightly tighter against my body. Sure enough, my waist wasn’t as sharp as it used to be, and my stomach had a soft, noticeable curve to it. Even my cheeks looked a bit rounder! Shucks!

How did this even happen? Napahawak ako sa tiyan ko, my eyebrows knitting together in total disbelief.

Shit. Hindi ko kasi malimutan kung gaano kasarap ’yung marble cake na binili ko sa Daet.

At dahil wala akong masyadong ginagawa rito sa bahay, nag-aral ako mag-bake ng kung ano-ano para lang may mapagkaabalahan at hindi mabaliw sa sobrang pagkaburyo!

Umungot ako nang sinubukan kong suutin ang mga extra small kong dresses na ayaw nang mag-zipper sa likod.

“Shucks! Shit!” mura ko habang pilit na hinahila pataas ang zipper ng paborito kong floral dress. Hanggang kalahati lang ng likod ko ang inabot nito bago sumuko ang ngipin ng zipper, tila nagbabantang masira kapag ipinilit ko pa.

I groaned out loud, completely collapsing onto the edge of my bed in full frustration. I was literally suffocating my own waist! Lahat ng paborito kong fitting clothes parang lumiit nang dalawang sukat dahil sa gabi-gabi kong pagbe-bake at paglamon ng matatamis.

Kain lang ako nang kain, halos hindi na nga ako matigil. Paragraph by paragraph, my appetite was out of control, as if my stomach had turned into a bottomless pit that needed to be filled every single hour.

Tumungo ako sa vanity table ko at kinuha ang aking mga iniinom na pampa-fresh, at ang aking HRT.

Binasa ko ang contents noon dahil baka ang mga hormone replacement therapy pills at supplements na ito ang dahilan kung bakit nag-iiba ang hugis ng katawan ko at tila walang kabusugan ang tiyan ko!

Ang epekto lang pala ng estrogen at progesterone na iniinom ko para sa aking HRT—paired with my sudden stress-baking obsession—ang dahilan kung bakit tila lumapad ang baywang ko at bumigat ang timbang ko ngayong mga nakalipas na linggo.

Pero sa tagal kong umiinom ng hormones, ngayon lang nagkaganito ang epekto sa akin.

I then remembered my endo telling me these things, na normal lang talagang magbago ang metabolic rate ko habang nag-a-adjust ang katawan ko sa tamang dosage, lalo na kapag mataas ang cortisol at stress levels ko.

“Kasi naman, Reese… ginawa mo namang midnight snack ang apat na slice ng marble cake gabi-gabi,” pangangaral ko sa sarili ko habang umiiling sa harap ng salamin.

It all finally made sense. My endocrinologist had explicitly warned me during my last check-up: HRT isn’t just a static routine. It reshapes how the body distributes fat, slows down metabolism, and amplifies every single emotional and physical response to stress. Pair high-dose estrogen and progesterone with a messy household, zero sleep, and an aggressive baking spree? Of course my extra-small dresses were going to revolt!

The next days, bumalik ako sa pag-pi-pilates sa loob ng kwarto ko para lang mabawasan ang timbang ko. Every morning, I unrolled my yoga mat, turned on a routine on my iPad, and pushed my body through every core burn and leg extension until I was dripping in sweat.

Deadma.

If my body was going to redistribute fat and respond to my HRT adjustments, then fine—I was going to tone it, shape it, and own it.

Inamin ko na rin sa sarili ko na kasalanan ko talaga. Pinagpalit ko ba naman ang healthy diet ko sa gabi-gabing pastry marathon gawa ng matinding boredom!

By the fourth day, ngumuso ako habang pinagmamasdan ko ang aking sarili sa salamin. Medyo nabawasan at pumihit na ulit ang hubog ng baywang ko, kahit paano.

“Ate! Kakainin mo pa ba ’tong binake mong white macadamia cookies sa fridge? Kakainin ko na!” sigaw ni Sergio sa labas ng kwarto ko kaya namilog ang mga mata ko.

Tatakbuhin ko na sana ang pinto para pigilan ang kapatid ko, pero naalala ko na kailangan kong magtipid sa calories kung ayaw kong magmukhang balyena! Ugh!

I pinched the bridge of my nose and forced my feet to stay planted on the rug.

“Kainin mo na lahat! Isaksak mo sa bagang mo!” sigaw ko pabalik mula sa loob ng kwarto, rolling my eyes so hard I almost saw the back of my skull.

“Thanks, Ate! Bait mo talaga!” rinig kong sagot ng kapatid ko bago siya umalis.

My lips tugged downward as I stared at the door of my room. Those weren’t just cookies—those were my hard work! Sariling recipe ko ’yon! Pinaghirapan ko pang timplahin ’yung tamang tamis at crunch no’n…

Letche…

Naiintindihan ko na si Mhojie. Dati pa man, buong-puso niyang tinanggap at minahal ang pagtaba niya noong nagsimula siyang magbago ng katawan dahil sa HRT na iniinom niya.

“Reese, nasabihan ko na si Mama na kahit hindi ka na bumalik ng Manila. Kahit sa Daet ka na lang mag-enroll,” si Papa nang sumama ako sa kaniya sa rice mill nang hapon ding ’yon.

Biglang tumigil ang mundo ko at tila nanuyo ang lalamunan ko sa narinig. Napahinto ako sa paglalakad sa gitna ng maalikabok at maingay na pabrika, kung saan abala ang mga tauhan sa pagbubuhat ng mga kaban ng palay.

“P-Po?” halos hindi makapaniwala kong tanong habang nanlalaki ang mga mata kong nakatitig sa likod ni Papa.

Lumingon siya sa akin. “Nagusap kami ng… Lola… mo kagabi,” patuloy ni Papa habang dahan-dahang lumalapit sa akin. “Nakikita namin ng Mama mo kung gaano ka nastress nitong mga nakaraang buwan. At tsaka… mas panatag ang loob namin kung nandito ka lang malapit sa amin. Maganda rin naman ang mga kolehiyo sa Daet, Reese.”

Nanlamig ang buo kong katawan habang umaalingawngaw sa paligid ang ingay ng mga makina ng rice mill.

“A-Ano pong sabi ni Lola?”

“Pumayag siya. At para hindi ka mahirapan sa biyahe, look for an apartment near your school para hindi ka na nagmamadaling gumayak araw-araw,” patuloy niya na may kasamang matamis na ngiti sa kaniyang mga labi.

Nakahinga ako nang maluwag.

“Just visit us home when you’re not busy, alright?” paalala niya at kinindatan ako. Natatawa kong hinampas ang braso niya.

I felt healed, for some reason…

“Opo, Papa. Uuwi pa rin naman ako kapag long weekend o kapag nami-miss ko na luto ni Mama,” nakangiti kong sagot.

“Mabuti naman,” natawang sabi ni Papa habang ibinabalik ang atensyon sa kaniyang clipboard. “Maghanap ka na ng magandang unit ngayong gabi. Siguraduhin mong safe ’yong lugar, may magandang security, at malapit talaga sa lakaran mo.”

It was indeed a fresh start. A real, honest-to-goodness clean slate.

Inilabas ko ang phone ko mula sa bulsa at agad na binuksan ang group chat namin nina Serena para basahin ang mga chats nila.

Kinagabihan, I did hunt an apartment na pasok sa budget ko, pero halos sumakit ang ulo ko sa kaka-scroll.

Either masyadong malayo sa school, mukhang abandonadong haunted house, o ’di kaya’y kailangan mong magbenta ng kalahating kidney para lang pambayad sa advance at deposit.

Serena Santos: Mhie, kumusta ang apartment hunting ng ating indie girl? May nahanap ka na ba o kailangan ka na naming sagipin diyan?

Cian Reese Hatchell: Tang ina sa indie girl!

Hindi ko nasunod ang gusto kong pagpapapayat. I kept on eating sweets at stress-eating noodles habang nakatitig sa screen ng laptop ko. Paano ba naman kasi, imbes na timbang ang mabawasan, mukhang ang savings at pasensya ko ang unang mauubos sa apartment hunting na ’to.

Inilapag ko muna ang kalahating kinain na donut bago nag-type ng reply sa group chat.

Cian Reese Hatchell: Medyo malapit na akong magtayo ng tent sa quadrangle. Mas mura pa siguro ang matulog doon kaysa sa mga nakikita ko rito.

Serena Santos: Mhie naman! Huwag mong sanayin ang sarili mo sa outdoor life, hindi ka boy scout. But seriously, wala pa ring okay?

Vienne Cortez: Do you need help?

Bumaba ako para kumuha ng pagkain pa. I’m so hungry! Shit!

Parang may pansariling black hole ang tiyan ko ngayong gabi. Imbes na mawalan ng gana dahil sa stress sa paghahanap ng apartment, lalo pa ata akong ginutom.

Pagbukas ko ng refrigerator, bahagya akong nadismaya—puro tubig, kalahating pitsel ng juice, at panis na tirang pizza na lang ang laman.

“Shucks talaga…” bulong ko habang nakatitig sa malamig na ilaw ng ref.

Kinuha ko na lang ang pitsel at mabilis na uminom bago muling dumaan sa pantry para magkalkal ng kahit anong pwedeng manguya. Nakatagpo ako ng dalawang natitirang pack ng instant noodles at panibagong bag ng chips.

Habang hinihintay kong kumulo ang tubig para sa noodles, nanatili na lang ako roon habang nakatayo sa harap ng kalan at kinakain ang chips.

Nang matapos kong kumain ng noodles, inilapag ko ang bowl sa bedside table ko at tumayo. Humarap ako sa salamin at pinagmasdan ang sarili ko.

I’m wearing a crop top that hugs my curves and a pair of loose sweatpants na medyo nakababa sa balakang ko.

Dahan-dahan kong hinaplos ang tiyan ko na bahagyang lumaki dahil sa pinagsamang dinner namin kanina, donuts, chips, at noodles na kababagsak lang doon.

And honestly, I feel more comfortable and confident with my body now. Noon kasi ang payat ko at feeling ko, munting hangin lang ay titilapon na ako.

Ugh!

Inikot ko ang katawan ko sa harap ng salamin, viewing myself from different angles. Malayong-malayo sa dating ako.

For the first time in a long while, hindi na ako nag-aalala sa calorie count o sa laki ng tiyan ko pagkatapos kumain. Flat pa rin naman kaso, medyo nagkakalaman na ako sa mga braso, sa hita, sa balakang, at sa puwet and honestly? I was loving every bit of it.

Inabot ko ang tali sa bedside table at mabilis na itinali ang buhok ko sa isang messy bun.

“Anak, hindi mo kailangan pumasok sa state college—”

“Pero Pa—”

“Sinasabi ko lang. Hindi ko rin minamaliit. You can enroll to Mabini, mas maganda roon.” aniya habang nagkakape.

We’re eating breakfast at ngayon lang kami lahat nagkasabay-sabay.

Tahimik ang hapag-kainan sa kabila ng kalansing ng mga kubyertos. Si Mama na dahan-dahang naglalagay ng palaman sa tinapay, at ang kapatid kong si Cairo, na nakatitig lang sa plato niya at halatang inaantok pa.

Si Hugo at si Sergio naman ay ang tatakaw, pero mga hindi naman tumataba katulad ko!

Tinitigan ko si Hugo at Sergio habang sunod-sunod ang subo nila ng kanin at ulam na parang walang bukas. Samantalang ako, isang tingin pa lang ata sa pagkain, nagmamarka na agad sa katawan ko. Deadma.

“Okay, sa Mabini na lang po.” tumango ako kay Papa kaya ngumiti siya sa akin. Dahan-dahan niyang ibinaba ang tasa ng kape at tumango-tango.

“That’s my girl,” komento ni Papa, kitang-kita ang ginhawa sa boses niya. “I’ll make the call today para maayos na agad ang papers mo. Trust me, you’re making the right choice.”

Uminit ang buong mukha ko at sinimangutan ko siya. Binalingan ko si Mama na nangingiti kaming pinagmamasdan.

“Ma, makikipagkita ako kay Sophia. Pwede ba akong… lumabas?”

Nagkatinginan silang dalawa ni Papa. Bahagyang namilog ang mga ni Mama nang harapin niya ako, bago uminom ng kape, kitang-kita ang lambing sa mga mata niya.

“Oo naman, anak. Basta mag-iingat ka, ah? At huwag magpapagabi nang masyado,” aniya habang inaabot sa akin ang pitcher ng juice.

“I’ll drop you off if you want,” singit naman ni Papa habang itinutupi ang diyaryo sa tabi ng plato niya.

“Naku, Pa, huwag na po! Mag-o-commute na lang ako o kaya magpapahatid kay Kuya Berto,” mabilis kong tanggi.

“Aba, baka naman makipag-date lang ’yan, Pa!” panunukso ni Hugo habang nguya-nguya ang huling pandesal sa plato niya.

“Manahimik ka nga riyan, Hugo!” sikmat ko sa kaniya sabay bato ng crumpled tissue, na mabilis naman niyang naiwasan habang tumatawa silang dalawa ni Sergio.

Dali-dali kong tinapos ang pagkain ko at tumayo na mula sa hapag.

“Tumataba ka Ate,” puna ni Sergio nang bumaba ang mga mata niya, pagkatayo ko sa upuan. Mabilis kong ibinaba ang tingin sa sarili kong katawan bago siya binigyan ng pinakamataray kong irap. Aba’t nakuha pa talagang tingnan ako mula ulo hanggang paa!

“Kayo talagang mga bata kayo, umagang-umaga nag-aaway na naman kayo,” natatawang sita ni Mama habang inaabot ang mga baso sa hapag.

“Totoo naman kasi, Ma! Parang nagiging cute na nga si Ate eh,” dugtong pa ni Hugo na hindi ko sigurado kung papuri ba o pang-aasar.

“Shut up kayong dalawa bago ko kayo pag-untugin!” singhal ko bago tuluyang tumalikod at patakbong umakyat sa hagdan patungo sa kwarto ko.

“Punyeta ka! Ilang beses kitang inaya na gumala tayo tapos ngayong malapit na ang pasukan tsaka ka magyayayang lumabas?!” hinampas ni Sophia ang braso ko at masama ang tingin sa akin. Napahawak agad ako sa braso ko habang pilit na pinipigilan ang tawa ko.

Napatingin agad ako sa noo niyang napaka-lapad. Shucks! Eme.

“Aray naman! Makahampas ka naman, para namang magiging mas maliit ’yang noo mo sa galit!” pang-aasar ko pabalik habang mabilis na dumidikit sa kaniya bago pa niya ako mahampas ulit.

I hugged her from behind at isiniksik ang mukha ko sa balikat niya habang humahagikhik.

“I miss you too, Soph!” malambing kong sabi habang pilit niyang tinatanggal ang mga bisig ko na nakapulupot sa kaniya.

“Subukan mo lang talaga akong dadaanin sa yakap-yakap na ’yan, huhukayin ko talaga ’yang past issues mo!” rebat niya, pero hindi na rin napigilang humagalpak ng tawa habang tinutulak ang mukha ko papalayo. “Layo nga! Ang init-init, nang-aasar ka pa diyan sa noo ko. Mukha ba ’tong landing strip?!”

“Ganda nga eh, napakaliwanag ng kinabukasan!”

“Gaga!”

Pinagmasdan niya ako mula ulo hanggang paa, at doon napansin ng mga mata niya ang bahagyang pagbabago sa akin.

“Wait…” pikit-dilat siya habang nakatitig sa kurba ng balakang at mga braso ko. “Gaga ka, mas nagkakalaman ka ngayon ah! Parang mas bagay sa ’yo. Mas mukha kang fresh at hindi na parang lantang gulay na mamatay sa gutom.”

I laughed so loud that the customers and the staff in this cafe turned to look at us. I quickly slapped a hand over my mouth, my eyes wide, mouthing sorry to the people around us.

Namula ang buong mukha ng best friend ko sa pagpipigil matawa nang malakas.

Naiinis tuloy siya sa akin dahil kaming dalawa lang ang makaka-gala, her circle was still in vacation and couldn’t join us. Dinadakdakan niya ako habang nasa bus kami papuntang Daet.

Hinayaan ko lang mag-rant si Matet, kapag napapatingin kasi ako sa kaniya. Automatic na napapa-titig ako sa noo niya. Chariz!

“Let’s eat first!” untag ni Sophia sa tabi ko nang makapasok na kami sa loob ng SM.

“Mabuti pa nga, gutom lang ’yang galit mo sa mundo!” natatawang sang-ayon ko habang iginagala ang paningin sa loob ng mall.

“Sa third floor tayo, I’m craving for Bibimbap,” ungol niya at pinisil ang braso ko.

“Ako tite,” umungol din ako kaya impit kaming dalawa na nagtilian, patungo na kaming dalawa sa escalator.

As we both stepped onto the escalator papuntang third floor, sa food court. Inangat ko ang tingin ko sa taas at para akong nanlamig nang magtama ang aming mga mata ni…

Hermideo.

Shit.

But he’s not alone!

May kasama siyang babae at naka-akbay siya roon. Pababa silang dalawa at kung makalingkis ang babae sa baywang niya ay wagas. Shucks!

Para akong naputulan ng hininga. Ang bilis ng tibok ng dibdib ko habang nakatitig lang ako sa kaniya, and he’s also staring right back at me. He wasn’t blinking his dark eyes, but his long eyelashes caught my attention.

Kung kalbo siya noon, mas kalbo na siya ngayon at may disenyo na dalawang guhit sa gilid ng ulo niya. Mas lalong tumalas ang features ng mukha niya, at kahit mukha siyang masungit, bwisit na bwisit pa rin ako sa katotohanang napakagwapo niya pa rin.

Mabilis na humigpit ang hawak niya sa balikat nung babae—parang ipinagmamalaki talaga ’to sa harap ko, o baka naman sinisigurado niyang damang-dama ko. Echosera ka, Reese! Why would he?!

He didn’t even look shock to see me again or maybe he just didn’t care at all.

He lazily break our eye contact nang tumapat na siya sa akin, looking straight ahead as if I were nothing more than a ghost—as it should be!

“Hoy, Reese!” medyo malakas nang yugyog ni Sophia sa balikat ko nang tuluyan na kaming makatapak sa landing ng third floor. “Ano ba? Parang nawalan ka ng kaluluwa! Nakita mo ba si David?”

Huminga ako nang malalim at pilit na itinayo nang diretso ang sarili ko kahit pumuputok sa bilis ang tibok ng dibdib ko. Inayos ko ang sling bag sa balikat ko habang sinusubukang ibalik sa ayos ang aking mukha.

“Wala! Gutom na gutom na rin kasi ako!” I chuckled.

“Gutom lang ba ’yan o na-stroke ka lang sa gitna ng escalator?!” singhal ni Sophia, pero halatang nabawasan na ang pag-aalala sa mukha niya nang makitang tumawa ako. “Kala ko naman kung ano na! Akala ko nakakita ka na ng multo o kaya ’yung ex mo!”

“Baliw! Nasa Legazpi si David, ah? Aren’t you—”

Umirap siya at tumaray ang mukha. “Ask your ex! Tang ina no’n, hindi na namamansin. Parang ’di tropa, ah!” reklamo niya sabay kurot nang mahina sa braso ko.

“Baka naman busy lang?”

Namili na kaming dalawa ni Sophia nang pwesto nang makarating na kami sa food court, masaya siya dahil malapit lang kami sa Mr. KIMBOB at halos pumalakpak pa ang mga kamay niya sa tuwa nang makitang mabilis lang ang pila.

“Busy?! Araw-araw busy?! Teh, limang buwan nang inactive ’yun!” pabulong ngunit gigil na reklamo pa rin ni Sophia habang kinakalabit ang baywang ko habang nakatayo kami sa pila ng Mr. KIMBOB. “Kahit nung birthday ni Santino, sineen lang ’yung batch natin sa GC! Sadyang kinalimutan na talaga tayo no’n pagkatapos niyo maghiwalay!”

“Shh! Hayaan mo na nga,” pilit kong pinalalambot ang boses ko kahit na medyo humihigpit din ang hawak ko sa sarili kong strap ng bag. “Baka mas gusto lang niya ng bagong environment ngayon—”

“Nagpapakasaya kasama ’yung trans na schoolmate natin noon, kamo!” irap uli ni Sophia, pero agad ding naging alerto nang maging susunod na kami sa cashier. “Aba, bahala na nga siya! Ang mahalaga ngayon, kakain ako ng Sizzling Bibimbap.”

Huh?

“Sino? Si—”

“Baby, salamat! Sabi ko na hindi mo ako matitiis, eh!” malanding sabi ng babaeng dumaan sa likuran namin ni Sophia, dahilan para mapalingon ako at muntik na akong manigas sa kinatatayuan ko nang makita ko kung kanino nakakapit ang babae.

Si Hermideo…

Nilagpasan nila kaming dalawa kaya agad kong nadama ang mabigat na amoy ng paborito niyang perfume na humahaplos sa hangin. Parang huminto ang buong mundo ko sa limang segundong ’yon…

My stomach felt hollow and I don’t know what to think or even feel right now. Para akong binuhusan ng malamig na tubig habang nakatitig sa likod nilang dalawa na unti-unting lumalayo sa karamihan ng tao sa food court.

Huminto sila sa Biñan Express stall kaya iniwas ko na ang tingin ko sa kanila. Mula rito sa kinaroroonan namin, kitang-kita ko kung paano pasimpleng inabot ni Hermideo ang wallet niya para magbayad—ang eksaktong galaw at kumpas ng mga daliri niya nang bigla siyang sumulpot sa coffee shop nang ma-ospital si Mama… at yumakap siya sa likod ko.

“Teh… okay ka lang?”

Mabilis na hinawakan ni Sophia ang braso ko at pilit akong iniharap sa kaniya nang mapansin niyang hindi ako gumagalaw sa kinatatayuan ko.

Ilang beses akong kumurap at tiningnan siya. “O-Oo naman!”

“Ano raw sa’yo?”

“Ah… ano, Seared Tuna Bibimbap na lang po, tsaka Extra Kimchi,” mabilis kong sagot habang nanginginig pa ang mga daliri sa pag-abot ng pera. Shuta naman! Bakit?! Affected ba ako?! No! Hindi!

Kinuha ni Sophia ang receipt at ang buzzer bago ako hinila patungo sa malapit lang ng inorderan namin.

Kabanata 19

“Gutom pa ako, Matet…” sabi ko matapos kong maubos ang kimchi.

She glared at me. Shucks. Hindi ba siya si Matet de Leon?

“Tigil-tigilan mo nga ako, Reese! Oo na! Malapad na noo ko, pero hindi ako si Matet!” asik niya habang nakahawak pa sa sarili niyang bangs, dahilan para mapahagikhik ako nang tuluyan.

“Bibili ako ng Takoyaki,” halos tumulo ang laway ko nang tingnan ko ang Takoyadon stall.

I stood up from my seat. Ang lakas ng loob kong mag-suot ng fitted burgundy strap halter crop top tapos low rise jeans, pero naiipit ang laman ko at parang mapipigtas na ang butones ng jeans ko.

Napahawak tuloy ako sa tiyan ko nang bahagya habang pilit na itinataas ang baywang ng maong ko. Inayos ko rin ang suot kong halter top at pilit na itinuwid ang likod ko habang naglalakad patungo sa stall ng takoyaki.

My mouth salivated nang makita ko ang usok na sumasayaw mula sa bagong lutong takoyaki. Bawat bilog na pinaliligiran ng bonito flakes at basang-basa sa sweet-savory sauce ay parang sumisigaw na kakainin sila.

“Eight pieces nga po ng Octopus Takoyaki, tapos dagdagan niyo na rin po ng extra cheese sauce,” mabilis kong sabi sa tindera habang inihahanda ang pambayad ko.

Habang naghihintay na ibalot ang order ko, pilit kong itinuon ang paningin ko sa mga gumagalaw na bonito flakes sa ibabaw ng grills. Bawat segundo na nakatayo ako roon, pakiramdam ko ay may mga matang nakatitig sa likod ko.

“Here, Ma’am! Salamat po!”

“Salamat din po,” matamis ang ngiti kong sabi bago kinuha ang box ng takoyaki.

Impit akong umungol nang umabot sa ilong ko ang mabangong usok at ang amoy ng natutunaw na cheese sa ibabaw ng mainit na takoyaki. Mas lalong kumalam ang tiyan ko sa gutom.

Nagmamadali akong bumalik sa lamesa namin ni Sophia at para akong patay-gutom na pabalagbag na umupo sa harap niya. Mabilis kong binuksan ang lalagyan at agad na nagpasok ng isang buong piraso ng takoyaki sa bibig ko.

Naduling ang mga mata ko sa sarap at sa sobrang init na parang direktang galing sa impyerno ang pinanggalingan nito.

“Hah-hah! Hwooh!” Napatakip ako sa bibig ko habang pilit na humihinga nang mabilis para palamigin ’yung takoyaki sa loob. Halos maiyak-iyak na ako habang pinapaypayan ng isa kong kamay ang mukha ko.

Keme! Haha.

“Gusto mo?” alok ko kay Sophia na nagre-retouch ng lip tint niya sa harapan ko.

“No thanks! Busog na ako,” sagot niya nang hindi man lang inaalis ang tingin sa maliit na salamin ng compact powder niya.

“Suit yourself,” tumusok ulit ako ng isa at itinapat ’yon sa bibig ko. Hinipan ko muna nang tatlong beses para hindi na uli maulit ’yung trahedya ng unang subo.

“Tigilan mo ’yang pagdu-duling ng mga mata mo habang nanguya, mukha kang ewan,” paninira ni Sophia sa moment kong nilalasap ang takoyaki, pagkatapos iligpit ang compact powder sa bag niya.

“Parang tite kasi—”

“Reese!” natatawa niyang sita sa akin.

“Aba, totoo naman!” halakhak ko kahit medyo namumula ang pisngi ko sa sariling kahayupan. “Ang ibig kong sabihin, sobrang sarap! Dumudulas sa dila! Parang tite—”

“Bruha ka talaga!” binato niya ako ng kinuha niyang tissue na lukot na na, dahilan para lalo akong mapahagalpak ng tawa. Mabilis kong naiwasan ang tissue, pero muntik ko nang matapon ang hawak kong stick.

“Diyan ka na nga! Magre-retouch ako sa banyo bago tayo umalis. Siguraduhin mong ubos na ’yan pagbalik ko, kundi isasaksak ko sa lalamunan mo ’yang stick.”

Iniwan niya akong kumakain, alam kong matagal siyang mag-retouch—o tumae. Haha. Kilala ko na ang babaeng ’yon, minsan hindi niya mapigilan ang mga tawag ng kalikasan lalo na pagkatapos kumain ng maanghang na pagkain.

She’s such a loser! Buti pa ako, mataas ang tolerance ko sa maanghang at kahit anong anghang pa ’yan, kayang-kaya kong tiisin basta’t masarap ang putahe.

Honestly? Parang wala na nga sa akin ang spicy foods. I love it when it burnt my booty hole after. Charot!

I burped after swallowing the last piece of takoyaki. Inayos ko ang pagkakaupo ko habang nakatingin sa basong may natitira pang Coca-Cola. Nilagok ko ’yon hanggang sa huling patak.

Inilapag ko ang baso sa mesa at tumuon naman ang mga mata ko sa Master Siomai. My throat felt a bit dry from imagining the chili oil and soy sauce combination, my cravings were apparently far from over.

Shit…

Wala sa sarili akong tumingin sa dulong lamesa, na katapat ko.

Nagtama ang mga mata namin ni Hermideo at para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Natigilan ako sa paggalaw, hawak pa rin ang baso na tuyong-tuyo na ang laman. Sa kabila ng maingay na food court at sa kabila ng cravings ko sa Master Siomai, biglang tumahimik ang buong paligid.

Wala man lang kumukurap sa aming dalawa.

In front of him was the girl he was with, her long, jet-black hair cascading down to her waist.

I wanted to grit my teeth. Masasabi kong may taste siya sa babae—the girl he’s with right now is very pretty. Hindi ko lang masyadong pinansin kanina nang magkasalubong kami sa escalator dahil sa gulat ko nang muli ko siyang makita, pagkatapos ng ilang—what felt like a year— na hindi ko na siya ulit nakita.

The girl was fair and sexy, with an effortless hourglass frame that made her simple white crop top look like a designer piece. Everything about her physique screamed high-maintenance yet completely natural—may kurba sa tamang lugar, walang bakas ng kahit anong pouch sa tiyan kahit katatapos lang kumain, at napakahaba ng mga binti.

Kahit ang tindig niya habang nakaupo, napaka-graceful. Walang slouch, walang gusot. Mukha siyang taong hindi kailanman nag-alala sa garter ng maong na umiipit sa tiyan o sa biglaang pagrebolusyon ng almusal sa loob ng katawan. She looked pristine, refined, at higit sa lahat, parang ang sarap-sarap alagaan at ingatan.

Napatingin ako sa sarili kong soot—my low-rise jeans that were currently suffocating my waistline, and my cropped top that felt a little too tight after devouring a whole box of takoyaki.

Wait? Bakit ko ba kinukumpara ang sarili ko sa babaeng kasama niya? Deadma!

I averted my eyes. Tumayo ako at naglakad papunta sa Master Siomai, my cravings were still very much alive, at hindi ako papayag na masira ng kung sinong tarantado ang hunger level at mood ko ngayong araw.

Pumila ako sa counter nang nakatagilid bahagya, ensuring my best angle was showing just in case nakatitig pa rin si Hermideo mula sa pwesto niya. Jusko!

“Eight pieces nga pong pork and shrimp siomai, maraming chili garlic,” direstso kong order sa tindera.

“Sige po, Ma’am! Ano pa po?”

“Gulaman na lang din po, ’yung malaki,” dagdag ko habang inilalabas ang wallet ko. Panindigan na natin ’to…

“Isang daan at limampu po lahat, Ma’am.”

Inabot ko ang bayad nang walang kukurap-kurap, panatag ang mukha at halatang hindi nagmamadali. Nung inabot sa akin ang maliit na tray na naglalaman ng bagong singaw na siomai at nag-uumapaw na chili oil, agad na bumalik ang gilas sa katawan ko. Nilagyan ko kaagad ’yon ng soy sauce.

Bumalik na ako sa mesa namin ni Sophia pagkatapos. At Pagka-upo ko, inayos ko agad ang tinidor at nilagyan pa ng piga ng kalamansi ang siomai.

Hindi ko na muling tiningnan ang pwesto ni Hermideo kasama ang girlfriend niya, or whatever they are. Deadma na talaga. Focus sa siomai!

Kumuha ako ng isang buong piece na balot na balot sa chili garlic oil at soy sauce, isinubo ’yon agad at kinain, at lumabas ang pinakamasarap na ekspresyon sa mukha ko. Ang anghang agad na humagupit sa dila ko, ang sarap! Shucks!

Ibang klase talaga ’yung timpla kapag maraming chili garlic oil at toyo—’yung sakto lang ang asim ng kalamansi para balansehin ’yung garlicky kick.

Tsaka lang ako na-cravings satisfied nang maubos ko ang huling piraso ng siomai. Ugh!

Inabot ko agad ang malaking baso ng gulaman at nilagok ’yon nang mabilis para maalis kahit papaano ang gumagapang na anghang sa lalamunan ko.

Natanaw ko na si Sophia na pabalik kaya maligalig akong kumaway habang naka-ukit ang malawak na ngiti sa bibig ko.

Laking gulat niya nang bumaba ang tingin niya sa mesa at makita ang halos paubos na tray ng Master Siomai at ang panibagong baso ng gulaman, katabi ng mga pinagkainan ko ng takoyaki. Nanlaki ang mga mata niya at pabalik-balik ang tingin mula sa akin papunta sa mga kinain ko.

“Seryoso ka ba, Reese?!” bulalas niya pagkaupo. “Galing ka lang sa takoyaki, tapos siomai na lumalangoy sa chili garlic?! Hindi ka ba natatakot na magwala ’yang tiyan mo?!”

Dahan-dahan kong ibinaba ang baso ng gulaman pagkatapos ng huling lagok, inayos ang bagsak ng buhok ko, at binigyan siya ng isang napakatamis na ngiti.

“Busog na ako. Tara na? Saan tayo?”

“Grabe ka talaga,” napapailing na sabi niya. “Hindi ko alam kung mainggit ako sa belly capacity mo o matatakot para sa’yo mamaya.”

Parang nalibot na naming dalawa ang buong SM habang nagtitingin-tingin ng mga damit, pero hanggang tingin lang talaga ako. Wala sa mood ang pitaka ko, unless ili-libre ako ni Matet. Charot!

Bawat hakbang ko sa loob ng mga boutique, para talagang may sumusunod sa aming dalawa pero sa tuwing lilingon ako, wala naman. Nasisiraan na ba ako ng bait? Napahawak ako sa sentido ko. Siguro napa-paranoid lang talaga ako…

“Hoy, bakla!” gulat sa akin ni Sophia sabay tapik sa balikat ko. “Kanina ka pa lingon nang lingon sa likod. May utang ka ba na tinatakbuhan mo—”

“Wala!” inabot ko ang isang hanger ng oversized sweater at nagkunwaring tinitingnan ’yon nang mabuti.

“Sweater?” nginiwihan niya ako. She looked at me as if I grew two heads. “Kanina pa kita tinatawag, nando’n ’yung mga revealing na mga damit na tipo mo, tapos diyan ka nagtitingin sa mga pang-maulan?”

Natawa ako at hinigit na lang ang pulso niya papunta sa gawi ng mga cropped top at backless shirts para lang maiwas ang usapan.

“O, tingnan mo ’to,” aniya sabay angat ng isang maroon knitted halter top. “Bagay sa’yo ’di ba?”

Wala tuloy akong nagawa kundi bumili na rin ng ilang pirasong damit, gamit ang ipon kong pera noong nasa Manila pa ako.

“Samahan mo ako dun sa jewellery shop sa baba,” anyaya niya sa akin pagkalabas naming dalawa sa boutique shop, bitbit ang mga paper bag ng mga binili namin.

“Kailan ka pa nagka-interes sa mga alahas?” kunot-noong tanong ko habang isinasabit sa balikat ko ang strap ng shopping bag.

“May tinitingnan lang akong simpleng silver necklace na may mga cute designs,” sagot niya habang sumasabay sa hakbang ko papunta sa escalator. “Pang-regalo rin sa sarili. Malay mo, swertehin ako sa panibagong chapter ngayong school year.”

“Go!”

Humagikhik siya at masayang kumapit sa braso ko habang marahan kaming sumasabay sa agos ng mga taong naglalakad sa ground floor.

Habang papalapit kami sa accessories shop, muli kong naramdaman ’yung pamilyar at mabigat na pakiramdam—’yung titig na tila sumusunod mula sa ’di kalayuan. Binalewala ko ’yon. Ayokong magmukhang paranoid sa harap ng kaibigan ko, at mas lalo namang ayokong bigyan ng pansin kung sino man—o kung ano man—’yung nagmamatyag sa amin.

“Dito tayo, teh!” aya ni Sophia habang hinihila ako pamasok sa maliit at maliwanag na jewelry shop. Tumambad sa amin ang hilera ng mga glass display cases na nagniningning sa ilalim ng warm lights.

Agad na yumuko si Sophia sa tapat ng counter para magtingin ng mga dainty silver necklaces, habang ako naman ay nanatiling nakatayo sa tabi niya.

“Miss, patingin nga nung may crescent moon pendant,” sabi ni Sophia sa sales assistant.

My lips parted at how beautiful the pendant was. It was delicate, shimmering under the warm showcase lights like a tiny sliver of a dream.

Lumikot ang mga mata ko sa mga naka-display na alahas at napahinto ako sa butterfly diamond earrings na nakalagay sa isang velvet tray sa gitnang bahagi ng display case. The intricate wings caught the light with every small movement, giving off an effortless yet sharp elegance.

“Miss, patingin din po nung butterfly earrings,” agad kong sabi sa sales lady bago pa man makapagsalita si Sophia.

“Biglang nagka-interest, ah!” pahiwatig ni Sophia habang kinukuha ang crescent moon pendant para itapat sa leeg niya. “Akala ko ba hanggang tingin ka lang ngayon?”

“Titingnan lang naman, masama ba?” pilit na biro ko, kahit ang totoo, parang… gusto ko siyang bilhin. Ang ganda kasi…

I mean, grabe. Nakatitig lang ako sa velvet tray at pakiramdam ko, naha-hypnotize ako nung butterfly diamond earrings. Ang pino ng pagkaka-ukit sa kurba ng mga pakpak—parang tunay na paruparo na nagpa-pahinga lang doon. Bawat sulok, puno ng maliliit na diamonds na kumikislap at sumasayaw sa ilaw ng shop sa tuwing ginagalaw ito.

Hindi lang siya basta kulay pilak at bato, eh. May kakaibang pull siya na nakaka-akit, ’yung tipong kapag isinuot ko ’to, pakiramdam ko magmumukha akong rich tita na hindi problema ang inflation! Charot.

“Miss,” tawag ko sa sales assistant habang pilit na inilalayo ang tingin sa kumikislap na alahas para hindi halatang gustong-gusto ko na. “Magkano po ’yan?”

The sales lady handed me the small velvet tray with a polite smile, letting me take a closer look.

“That piece is fifteen thousand pesos, Ma’am, but we have an ongoing promo today so it’s down to twelve,” she offered smoothly.

Nalaglag ang panga ko. Twelve thousand?! Naglaho bigla ’yung imahe ko bilang rich tita at mabilis na bumalik sa realidad ang savings account ko. Medyo napalunok ako habang tinititigan pa rin ’yung kumikislap na paruparo. Masakit sa bulsa, oo, pero…

“K-Kukunin ko po…” nauutal kong sabi. Pakiramdam ko ay nagwala ang puso ko sa desisyon kong ’yon! Bye savings, nice knowing you. Eme.

“OMG, seryoso?!” napatili nang mahina si Sophia sabay hawak sa balikat ko. “Ganiyan nga, Reese! Deserve mo ’yan!”

“Shh! Huwag kang maingay, baka magbago pa isip ko!” pabulong kong suway sa kaniya, kahit ang totoo, wala nang atrasan ’to dahil kinuha na ng sales lady ang card ko at masayang nag-asikaso sa counter.

“You’re very lucky, Ma’am! Limited lang po kasi ’to at bestseller pa namin ngayong month,” nakangiting sabi ng sales assistant habang maingat na inilalagay ang kahon ng earrings sa isang maliit at magandang paper bag.

Shucks…

“Thank you, Ma’am!” aniya at inasikaso na si Sophia, she got the crescent moon pendant necklace she was eyeing earlier.

“Good afternoon, Sir! Welcome—” bati ng isang staff, pero hindi ’yon pinansin ni Hermideo. Oo, siya kasi maliit lang naman ang jewellery shop kaya agad siyang nakalapit sa kinaroroonan namin.

Magkasalubong ang kaniyang mga kilay at ni hindi man lang nag-abalang sumulyap sa direksyon ko. Nakatingin lang siya nang diretso sa display case, malamig ang ekspresyon at parang hangin lang kami ni Sophia sa tabi niya.

“Ilabas mo nga ’yang relo. Bilis,” pabalang at walang modong utos niya sa sales lady habang nakapamulsa ang isang kamay.

Napa-atras nang kaunti ang staff sa gulat pero mabilis ding kumilos. Ako naman, para akong napahinto sa paghinga. Ang kaninang gulat ko sa dibdib ko ay mabilis na napalitan ng inis. He’s so rude and so embarrassing! Nakakagigil. Nasa jewelry shop kami pero kung umasta siya na parang pag-aari niya ang buong mall, kulang na lang ay idura niya ang chewing gum na ginagalaw-galaw niya sa loob ng pisngi niya.

“Grabe, ang bastos naman niyan,” pabulong na asik ni Sophia sa tabi ko. Halatang irita rin siya sa kawalan ng modo ng lalaki.

Nagpanggap ako na walang nakikita at walang kakilalang tulad niya. Hinawakan ko nang mahigpit ang maliit na paper bag ng butterfly earrings ko at bahagyang tumalikod para asikasuhin na lang si Sophia habang nagbabayad siya sa counter.

Pero kahit hindi ako nakatingin sa kaniya, ramdam na ramdam ko ang tensyon. Nang inilapag ng sales lady ang tray ng relo sa harap niya, pabalang niyang tinulak ’yon nang bahagya gamit ang daliri niya, tila hindi nagustuhan ang nakita. Gosh!

“Hindi na pala ’yan. Iba. ’Yung mas mahal diyan. ’Yung hindi mukhang pambata,” walang galang niyang sabi, at sa pagkakataong ’to, naramdaman ko ang mabilis na pagsulyap ng mga mata niya sa akin bago siya muling tumingin sa display case.

Nasaan ’yung babaeng kasama niya? Bakit… mag-isa na lang siya?

Gusto ko talagang paikutin ang mga ko pero pilit kong pinigilan ang sarili ko.

Abala ang sales lady sa pagmamadaling palitan ang tray habang pilit na pinapanatili ang propesyonal na ngiti kahit halatang natataranta na. Samantalang ako, unti-unting kinain ng kuryosidad ang inis sa utak ko.

Pasimple kong inikot ang tingin sa labas ng shop, pati na sa transparent na salamin ng katapat na boutique. Wala. Walang bakas nung magandang babaeng naka-angkla sa bisig niya kanina lang. Na kasama niyang kumain sa food court. Bakit… mag-isa na lang siya ngayon? Iniwan ba siya? O siya ang nang-iwan?

“Ma’am, ito na po ’yung receipt at change niyo,” pagbasag ng sales assistant sa pag-iisip ko habang iniaabot ang bag kay Sophia.

“Salamat, Miss,” mabilis na sagot ni Sophia sabay kabit ng braso niya sa akin. “Tara na, Reese. Nakaka-stress ang hangin dito.”

Naramdaman ko ang mabilis at muling pag-init ng mga mata ni Hermideo na nakatutok sa amin habang pabalang niyang kinukuha ang panibagong relong inilapag sa harap niya.

“Diyos ko, teh! Nakita mo ’yon?!” bulalas agad ni Sophia pagkalabas na pagkalabas namin ng jewelry shop. Bahagya pa siyang napatalon habang hinihila ako palayo sa salaming pintuan.

“Grabe! Ang kapal ng mukha! Akala mo kung sinong pagmamay-ari ’yung tindahan. Napaka-walang modo!” tuloy-tuloy niyang rants habang mabilis ang lakad namin papunta sa escalator, tataas na naman kami dahil plano naming manood ng movie. “Mukha namang holdaper! Like nakita mo ba ’yung suot niyang damit?!” she rolled her eyes, annoyed. “Naka-oversized shirt na parang galing ukay-ukay at silver chain necklace na parang fake lang pero kung maka-asta…” she groaned. “I hate people like that asshole!”

Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi. At this point, I feel weird. Gusto kong sabayan ang inis niya sa gagong ’yon, pero natatawa ako dahil sa pag-describe niya kay Hermideo.

Pilit kong pinigilan ang pagkurba ng mga labi ko pero talagang lumalabas ang hagikhik at tawa sa dibdib ko.

“Sobrang bastos talaga! Grrr!” patuloy ni Sophia habang sumasakay kami sa pataas na escalator patungong cinema floor. “’Yung attitude niya, pwedeng pang-Villain of the Year! Ewan ko ba kung bakit pinapapasok ang mga gano’n sa mamahaling jewelry shop.”

“Sobra ka naman sa mukhang holdaper…” pabulong kong singit habang pilit na inaayos ang mukha ko para hindi niya mapansin na nanginginig na ang balikat ko sa pagpipigil ng tawa. “Baka naman pananamit lang ’yon ng mga geng-geng ngayon?”

“Aba! Geng-geng man o hindi, dapat may modo pa rin!” iritang balik ni Sophia sabay lingon sa akin nang nakataas ang isang kilay. “At bakit mo pinagtatanggol ’yung kalyeng ’yun? Kakaiba ka rin, ha!”

“Hindi ko pinagtatanggol!” mabilis kong bawi, natauhan bigla. “Naloka lang ako sa pagkakadescribe mo sa kaniya. Pero oo, tama ka, gago talaga ’yon. Napakayabang.”

“Pumila ka na roon sa popcorn section, ako na ang bibili ng tickets natin,” prisinta agad niya habang inilalabas ang phone niya para tingnan ang available movie schedules. “Dapat bilisan natin para makakuha tayo ng magandang pwesto sa gitna. Gusto ko ’yung nakakatakot na suspense-thriller para mawala ang inis ko doon sa geng-geng kanina!”

“Ge, ako na bahala sa popcorn at drinks,” sagot ko sabay tango.

Hiwalay kaming lumakad—siya papunta sa ticketing counter, habang ako naman ay naglakad patungo sa mahabang linya ng snack bar. Medyo marami ring tao dahil weekend.

Habang nakapila at nakatingin sa glowing menu board sa itaas, iniisip ko pa rin ’yung nangyari sa jewelry shop. Is he serious? I don’t think he’s the type of person who’d step into a store like that just to buy a watch. Parang may mali. Hindi naman gano’n ang galawan niya, kaya bakit siya naroon?

Wow! Kilalang-kilala mo ba ’yung tao, Reese? Bakla ka! Kung makapag-analyze ka sa galawan niya, eh halos bagong kakilala mo lang naman ’yung jologs na ’yon!

Mabilis kong iniling ang ulo ko. Umayos ka, Reese. Baka naman talaga bibili lang ng relo ’yung tao para ipang-porma sa panibagong chicks niya. Pake mo ba, ’di ba?

“Next in line, Ma’am?” bati ng cashier sa counter.

“Ah! Dalawang large butter popcorn tsaka dalawang large iced tea po,” mabilis kong order habang inilalabas ang wallet ko, pilit na itinatapon sa pinakalikod ng utak ko ang pangalang Hermideo.

Pagka-abot sa akin ng tray ng snacks, dahan-dahan akong tumalikod para hanapin si Sophia sa may ticketing counter. Pero bago ko pa man siya matanaw sa gitna ng dumaraming tao sa lobby ng sinehan, nag-angat ako ng tingin—at mabilis na naman na nanlamig ang mga daliri ko sa hawak kong tray.

Apat na hakbang lang ang layo mula sa akin.

Nakatayo roon si Hermideo, nakasandal sa haligi habang nakapamulsa, at dahan-dahang nag-aangat ng tingin sa akin.

I gritted my teeth. I didn’t want to assume and think that he’s following us… but… ano pa bang pwedeng dahilan kung bakit siya naririto ngayon? Sa dinami-rami ng pwedeng puntahan sa mall na ’to, talagang dito pa sa tapat ng snack bar ng sinehan?

Dahan-dahan siyang umalis sa pagkakasandal sa haligi at humakbang nang kaunti patungo sa akin. Wala pa ring ngiti sa mga labi niya, at nananatiling seryoso ang mga matang madidilim habang palipat-lipat ang tingin mula sa mukha ko, pababa sa tray ng popcorn at drinks na hawak ko.

I borderline think that he’s going to stop in front of me, uminit ang buong mukha ko nang… nilagpasan niya ako at pumila sa katabing lane ng snack bar.

Gulong-gulo ang isip ko! Napapikit ako nang madiin at pakiramdam ko ay gusto kong lumubog sa kinatatayuan ko sa sobrang pagkapahiya. Bakla ka! Assumerang kataga! Bakit ko ba inisip na kakausapin niya ako?!

Suminghap ako at hindi ko siya nilingon. Tang ina! Bakit… bakit ko inisip na titigil siya sa harapan ko para lang kausapin ako?!

Jusko, tiningnan lang niya ako sa jewelry shop kanina, na nagpanggap pa nga siyang hindi ako kilala, bigla namang assuming ’tong utak ko na mag-e-effort siyang harangin ako rito sa gitna ng lobby?!

“Reese!”

Mabilis akong napalingon nang marinig ko ang boses ni Sophia na naglalakad na lapit sa akin habang iwinawagayway ang dalawang movie tickets sa hangin.

“Nakuha ko na ’yung tickets! Sa gitna tayo, teh! Magandang-maganda ’yung pwesto—” Biglang napahinto si Sophia nang marating ang tabi ko. Naningkit ang mga mata niya at natutop ang bibig.

“Ceejay?!”

Mabilis na napa-lingon ang ulo ko sa tinitingnan ni Sophia, halos matapon ang dalawang iced tea sa tray dahil sa gulat. Naka-pila nga si Chrisjamin sa… lane ng snack bar na pinilahan ni Hermideo.

Agad naman tumingin si Chrisjamin sa pwesto namin ni Sophia, na impit tumili.

“You’re here?! Akala ko ba—”

“Ah, movie date kasama ang pamilya.” namula ang mga pisngi niya, kahit na moreno siya.

Ngumuso si Sophia. “Awe? Akala ko mag-isa ka,”

“Kasama ko pa naman ’tong si Reese. Kami lang ang magkasama, sayang naman—”

“Phia…” sita ko dahil lumapit na ang mga kasama ni Chrisjamin, na parents niya at dalawang kapatid.

Napatikom bigla ang bibig ni Sophia nang tuluyang makalapit ang pamilya ni Chrisjamin. Isang disenteng mag-asawa na mukhang napaka-kagalang-galang, kasama ang dalawang mas nakababatang kapatid na masayang nag-aagawan pa sa tub ng popcorn.

“Oh, CJ, may mga kakilala ka pala rito?” nakangiting tanong ng nanay niya nang mapansin kaming dalawa.

“Ah, opo, Ma. Mga kaibigan ko po,” mabilis at magalang na pakilala ni Chrisjamin habang bahagyang namumula pa rin ang mga pisngi. Harap-harapan siyang yumuko nang kaunti sa amin. “Si Sophia… at si Reese.”

Mabilis na nagbago ang aura ni Sophia—mula sa pagiging madaldal at ma-issue, bigla siyang naging napaka-demure at pilit na ngumiti nang napakaganda sa pamilya ni CJ.

“Hello po! Magandang hapon po,” bati niya habang kumakaway pa nang pino.

“Hi po!”

“Hello mga hija! Sige, mauuna na kami sa loob ha? Mag-uumpisa na kasi ’yung trailers,” nangingiting balik ng nanay nito bago marahang hinila ang dalawang bata patungo sa entrance ng cinema.

Nang makalayo na nang kaunti ang pamilya niya, napalingon uli si Chrisjamin sa amin habang nakapila pa rin para kuhanin ang natitirang drinks nila.

“Sa sunod na lang tayo, Phia. Nice to see you ulit, Reese…” natatawang aniya bago lumipat ang tingin sa akin. His face flushed as he shyly bowed his head to me.

“A-Ah… sige, enjoy kayo sa movie!” mabilis kong ganti, pilit na ngumingiti kahit medyo naiilang ako sa patagong pamumula ng mukha niya.

“Gosh… I feel like he likes you, ah?” bulong ni Sophia sa akin at impit pang tumitili. Hayop na ’to!

“Naku, tumigil ka nga riyan,” salag ko agad habang pinapanood si Chrisjamin na patakbong sumusunod sa pamilya niya papasok sa cinema.

“Sus! Deny ka pa!” pangingiliti ni Sophia sa tagiliran ko habang sabay kaming naglalakad papunta sa guard na nag-i-scan ng tickets. “Nakita ko ’yung tinginan at pamumula ng pisngi, Reese!”

“Obviously! Pangalawang beses pa lang namin nagkita ni Chrisjamin,” inirapan ko siya.

“Ayieee! Sa ganiyang pangalawang beses nagsisimula ang mga wattpad stories, ’no!” hirit pa rin ni Sophia habang sumusunod sa akin papasok sa madilim na sinehan. “At tsaka hello? Iba siya kung makatitig—”

“Shut up,” simangot ko sa kaniya. I really didn’t want to give it a meaning…

Hindi pa rin matapos-tapos ang pang-aasar niya sa akin tungkol kay Chrisjamin. Ang gagang ’to! Inamin sa akin na nire-reto niya ako sa kaibigan niyang ’yon kasi bagay daw kami at pansin niyang interesado rin daw ’yung tao sa akin.

“I’m serious, Reese! Malay mo, ’di ba? Single ka, single siya… tsaka galing sa mabait at maayos na pamilya!” bulong pa rin ni Sophia habang hinahanap namin ang pwesto namin gamit ang liwanag ng phone niya. “Dito tayo, F12 at F13. Maganda ’yung pwesto!”

Inirapan ko na lang siya bago ako naupo at inilapag ang tray ng popcorn sa pagitan naming dalawa. Isinandal ko ang likod ko sa upuan at huminga nang malalim, pilit na ibinubuhos ang atensyon sa unti-unting pagdim ng mga ilaw sa loob ng hall.

“Don’t tell me na hindi ka pa naka-move on kay David—”

“Naka-move on na ako—”

“And he’s the only ex you have, kaya paniguradong wala kang ibang pamantayan sa lalaki kung hindi siya!” putold din agad niya sa akin habang kinukurot ang braso ko sa dilim.

“Hindi ’no!” paimpit kong depensa sa sarili ko, halos maubo habang pilit na inilalayo ang braso ko mula sa kaniya. “Naka-move on na nga ako kay David! Ilang taon na ’yon, Sophia? Naka-turn over na ’yung pahina ng buhay ko, ’no!”

“Oh, eh bakit parang ayaw mong magbukas ng panibagong chapter kay Ceejay?” balik-tanong niya, sabay subo ng buttered popcorn. “Subukan mo lang naman! Friendly lang naman, walang pressure.”

I shot her a death glare. “No pressure yet you’re pressuring me right now!” singhal ko sa kaniya sa paimpit na boses. “Tsaka pwede ba, Sophia? Manood na lang tayo! Nangunguna ’yang mga imahinasyon mo, eh!”

Inirapan lang ako ng gaga at nagpangalumbaba habang kumakain ng popcorn, pero salamat sa Diyos at nanahimik na rin siya nang magsimula na ang main movie trailer.

Sumandal ako nang malalim sa upuan at kumuha rin ng konting popcorn, pilit na ibinubuhos ang buong atensyon sa kumikislap at dambuhalang screen sa harapan namin.

Ngumuso ako. A memory flashed through my mind. Hindi ko natapos ’yung movie na pinili ni Eros before dahil sa bwisit at manyak niyang kapatid.

Napapikit ako nang madiin at napahawak nang mahigpit sa braso ng upuan ko habang bumabalik sa isip ko ang matinding inis na naramdaman ko noong araw na ’yon.

I feel guilty for silently cutting him off, I do believe that he doesn’t know a thing about the ancient conflict of his family against the Madrigals. Pero paano ko nga ba ipapaliwanag sa kaniya na ang mismong dugo niya ang dahilan kung bakit kailangan kong lumayo?

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko. Nakakagagong pakiramdam—ang makonsensya sa taong ginawa mo lang naman ang tama para protektahan ang sarili mo, pero kasabay noon ay ang sakit ng pag-iwan nang walang malinaw na paalam.

Ipinilig ko ang ulo ko at wala sa sariling tumingin sa kabilang aisle, tila ba umaasang mawawala ang mabigat na pakiramdam sa dibdib ko kapag ibinagay ko ang atensyon ko sa kasalukuyan.

Kaso… nagtama na naman ang mga tingin namin ni Hermideo!

Ang liwanag sa malaking screen sa harapan namin ay sapat na para mamayani ang kislap ng mga mata niyang madidilim sa gitna ng dilim.

I didn’t dare to break our eye contact this time. Gusto kong maunang umiwas, pero may kung anong pwersa sa mga mata niya na… nagpapanatili… sa akin sa pwesto ko.

Parang sa bawat segundo ng pagtitigan namin, sinusukat niya kung hanggang saan ang kaya kong itagal sa ilalim ng malamig niyang tingin.

My eyes wandered around his… handsome face—mula sa matangos niyang ilong down to his sharply defined jawline na tila mas lalong nagmumukhang peligroso sa ilalim ng pabago-bagong liwanag ng malaking screen.

Kumawala ang singhap sa bibig ko at iniwas ang aking mga mata sa kaniya. My heart raced at the thought of what had happened that night…

I blowed his dick and swallowed his damn cum.

Napaigtad ako at halos mapahawak sa aking leeg habang mabilis na ibinabaling ang tingin sa dambuhalang screen sa harapan. Pakiramdam ko ay biglang nag-init ang buong katawan ko at parang kapos na kapos ako sa hangin.

Ang alaalang ’yon—ang init ng gabing ’yon, at ang bawat sensasyong pilit kong ibinabaon sa pinakailalim ng alaala ko—ay biglang sumabog nang napakalinaw sa utak ko.

Bakit sa dinami-rami ng pwedeng maalala sa gitna ng dilim na ’to, ’yon pa?! At bakit nararamdaman ko pa rin hanggang ngayon ang bigat ng titig niya habang sumasagi sa isip ko ang bawat detalye ng nangyari sa aming dalawa?!

Pumikit ako nang madiin at kumuha ng malaking subo ng popcorn, pilit na inuubo-ubo para lang maitago ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib ko.

“Uy, teh, okay ka lang?” pabulong na tanong ni Sophia habang nakatingin sa akin, halatang nagtataka sa bigla kong pagkabalisa. “Bakit bigla kang namumula? Nilalamig ka ba o mainit?”

“O-Okay lang ako,” nauutal kong sagot habang hindi mailagay nang maayos ang kamay ko sa braso ng upuan. “Nabilaukan lang ako sa popcorn.”

Shit! Lumipas ang ilang linggo. I’m sure that he had forgotten about that! Pero bakit ganito pa rin kung makatingin ang bwisit na ’to?! Parang sariwang-sariwa pa rin sa kaniya ang lahat!

Gusto kong lumubog sa kinauupuan ko habang pilit na nakatitig sa palabas, pero wala ni isang linya ng diyalogo ang pumapasok sa utak ko. Ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong mabilis na pagtibok ng puso at ang paulit-ulit na pag-alingawngaw ng gabing ’yon sa isip ko.

Tandaan mo, Reese. You started it! You played the game he picked. You kissed him back inside of that washroom, instead of telling it to his brother of what he did to you! Ikaw ang nagpadala, kaya huwag kang umarteng ikaw ang biktima rito!

Kabanata 20

The movie ended and I didn’t even understand what had happened. Dahil habang buong oras na nakatutok ang lahat sa palabas, ang utak ko naman ay nakalutang sa kabilang aisle—nakatali sa bawat galaw ni Hermideo. I could literally feel the weight of his stare burning through the dark, making the hairs on my arms stand.

Nang magbukas ang mga ilaw sa loob ng hall, mabilis na tumayo si Sophia habang inaayos ang kaniyang bag.

“Grabe, ’di ba? Ang ganda ng plot twist sa dulo! Nakakagulat talaga!” masiglang daldal niya habang naglalakad kami palabas ng mga upuan. “Ikaw, Reese? Na-predict mo ba ’yon?”

“A-Ah… oo, medyo,” pagsisinungaling ko habang pilit na ibinabalik ang wisyo sa katawan. My heart was hammering against my ribs.

Wala man lang akong matandaan kahit isang eksena. At this point, I figured that he was really following me. But… why? What does he want again? Don’t tell me he’s up for that same excuse?

“Halika na, bilisan natin,” aya ko kay Sophia habang mabilis na naglalakad patungo sa exit. Pilit kong iniiwasan ang kahit anong anggulo kung saan pwedeng magtama na naman ang mga tingin namin ni Hermideo.

“Aray naman! Bakit ka ba nagmamadali? Nagugutom pa ako, mag-coffee muna tayo sa DCA sa baba!” reklamo ni Sophia. Siya na mismo ang humila sa braso ko palabas ng sinehan.

“Sophia, teka lang—” pilit kong pagpupumiglas, pero masyadong mabilis at desidido ang mga hakbang ng gaga pababa ng escalator. Slightly over my shoulder, I caught a glimpse of a familiar dark jacket near the theater entrance. Hindi ako pwedeng magkamali. Siya talaga ’yon.

Patuloy akong hinihila ni Sophia, pero ang utak at buong katawan ko ay naiwan doon sa maikling distansyang namagitan sa amin ni Hermideo sa may pinto ng sinehan.

Nang makatapak kami sa floor kung saan naroroon ang coffee shop, pasimple akong lumingon sa paligid ng mall. The crowd was bustling with weekend shoppers, couples, and teenagers. Wala siya sa paningin ko, pero hindi nawawala ang mabigat na pakiramdam na nasa paligid lang siya—na sinusundan niya ang bawat hakbang ko.

Nag-order lang ako ng Spaghetti at Iced Caramel Macchiato sa DCA, habang bumili naman si Sophia ng slice ng blueberry cheesecake at ng paborito niyang Iced Americano.

“Doon na lang tayo sa gilid, malapit sa may salamin,” aya ni Sophia habang bitbit ang tray niya.

Wala na akong nagawa kundi tumango at sumunod sa kaniya sa isang tahimik na corner ng DCA, kung saan natatabunan kami ng malaking posteng kahoy at ng mga ornamental plant. It felt safer here, hidden behind the greenery, away from any unwanted eyes.

Habang hinahalo ko ang straw sa Iced Caramel Macchiato ko at nakatitig sa pasta sa aking harapan, the ice cubes clinked rhythmically against the glass, matching the anxious beat of my pulse. Patuloy na nagdaldal si Sophia.

“Si Margaux, ’yung schoolmate natin na bakla noon pero trans na rin ngayon? I tell you, she might have been the reason why you and David broke up years ago!” She rolled her eyes at me.

Si David na naman ang topic namin…

I chuckled. “I don’t think so. Maayos ang hiwalayan namin ni David. Gosh, Phia! Ang bata pa natin noon. We were like thirteen at the time, and we didn’t even know what real love was,” dugtong ko sabay iling habang pinaiikot ang pasta sa tinidor. “What we had was puppy love. Walang kasalanan si Margaux sa kahit ano.”

Pumangalumbaba si Sophia at inilapag ang tinidor sa tabi ng cheesecake, halatang hindi kuntento sa naging reaksyon ko.

“Ewan ko sa ’yo, Reese! Masyado kang mabait,” irita niyang usal bago sumipsip sa kaniyang Iced Americano. “Basta sinasabi ko sa ’yo, doon nag-umpisa ang lahat ng away niyo noon. Akala mo lang maayos kasi pareho kayong tumahimik, pero si Margaux talaga ang nagsilbing lason sa utak ng ex mo.”

Matagal nang baon sa limot ang puppy love na ’yon kay David.

David and I did have petty fights back then dahil sa mga tsismis, pero hindi na ’yon mahalaga ngayon. Masyado nang maraming nangyari mula noon para pag-aksayahan ko pa ng emosyon ang lumang kuwentong ’yon.

“Phia, nakaraan na ’yon,” pabulong kong sagot bago sumubo ng spaghetti. “At isa pa, mas marami akong importanteng bagay na dapat isipin ngayon kaysa sa puppy love noong high school.”

She grimaced at me. “Ewan ko sa ’yo, teh! Sinabi ko na rin ’to sa ’yo noon, pero ikaw ’tong ayaw makinig,” sabay iling niya habang inilalapit ang mukha sa akin. “That bitch is two-faced and a certified snake!”

“Phia, first year high school naging kami ni David. That’s almost ten years ago! Bata pa kami noon at wala pang alam sa mundo,” katwiran ko sabay higop sa Iced Caramel Macchiato ko. “Ano ba namang laban ng isang trese anyos sa kung ano-anong tsismis? Naging kami pero laro-laro lang naman ’yon. Masyado mo namang pinapalaki ’yang kay Margaux.”

“Aba, kahit na!” iritang sang-ayon pa rin ni Sophia habang pabalagbag na isinasandal ang likod sa upuan. “Kahit bata pa kayo noon, a snake is always a snake! Ang point ko lang, huwag ka masyadong magtiwala kahit na kasama mo siya sa community!”

“Community? Huh? Paanong community?” litong tanong ko, bahagyang naipatigil ang tinidor sa ibabaw ng plato.

“Sa LGBT community, teh! ’Di ba pareho na kayong active doon dahil trans na rin siya at rainbow advocate ka?” iritang paalala ni Sophia habang pinaliligiran ng mga kamay ang kaniyang Iced Americano. “Akala mo siguro at peace na kayo dahil lang pareho kayong nagse-serve sa mga charity at events sa school before? Pero sinasabi ko sa ’yo, plastik pa rin ’yang si Margaux!”

It was meant to be a joke—na hindi ko alam kung anong community ang sinasabi niya. Ang bruhang ’to, ang laki ng galit kay Margaux!

I tried to recall the first time I met her. Wala akong maalalang matinding alitan sa pagitan naming dalawa. If anything, hindi man lang kami halos nag-uusap noon. Kaya hindi ko talaga mawari kung saan hinuhugot ni Sophia ang galit sa kaniya.

Margaux wasn’t like me back then. Kung ako ay ugaling kanal at war freak pa kumilos noon, siya naman ay maarte, mabait, at kitang-kita agad ang pagkagalawgaw.

She’s soft-spoken and very demure—’yung tipong kahit magalit, mukha pa ring pusa na naglalambing. Kaya siguro lalong nanggigigil si Sophia sa kaniya. Haha!

Matalino at active siya sa mga school activity noon, dahilan para maging paborito siya ng mga guro namin. In short, she was the ideal student and top candidate for the honor roll. At siguro, ’yon ang totoong kinaiinisan ni Sophia—ang pagiging tila perpekto nito sa paningin ng iba habang kami naman ay puro katarantaduhan at lakwatsa lang ang inaatupag.

Dalawa kaming bakla sa room at hindi kami malapit sa isa’t isa. Though, we were civil and polite whenever we needed to interact for group projects or school activities. Pero hanggang doon lang ’yon—walang alitan, walang masyadong usapan, at lalong walang dahilan para maging sanhi siya ng paghihiwalay namin ni David noon.

Naalala ko lang na palagi silang partner ni David sa mga roleplay at group work noon dahil pareho silang matatalino at nabibilang sa top of the class. Siguro doon nanggaling ang tsismis at ang kung ano-anong teorya sa utak ni Sophia.

I wasn’t top of the class when I was in first year high school, but I wasn’t at the bottom either. Sadyang hindi lang talaga ako masipag mag-aral noon dahil mas nakatutok ako sa kabaklaan life ko at sa pagiging tambay kasama ang tropa.

Bumawi na lang ako noong second year. I don’t know kung anong espiritu ang sumapi sa akin nang bigla na lang akong ginapang ng kasipagan at pumasok sa Honor Roll.

Siguro dahil na rin sa panggigipit ng pamilya ko, o sadyang narealize ko lang na nakakapagod din palang maging bulakbol. Whatever it was, doon na rin nagsimula ang unti-unting paglayo ng agwat namin ni David, hanggang sa tuluyan nang lumabo ang kung anumang mayroon kami.

To the point that I had been so consistent with studying, naging top one ako sa klase at doon na nagtuloy-tuloy ang buhay ko sa academic side.

Not bragging! Pero nadala ko ’yon hanggang fourth year kaya ako ang valedictorian ng batch namin. Taray, ’di ba?

Actually, gusto ni David na maging kami ulit nung maghiwalay kami. We were fresh graduates noong pilit niyang ibinabalik ang nakaraan. High school graduates with big dreams, but I knew better. Alam kong pareho na kaming nagbago, at mas gusto kong mag-focus sa susunod na kabanata ng buhay ko kaysa magpaikot-ikot sa nakasanayan na.

He said that I would be his first-ever trans girlfriend and he wanted me to be his last, pero hindi ko na pinatulan ang mga mabulaklak niyang salita. I knew we were moving in different directions, and going back to him would only stall the growth I fought so hard to achieve.

I changed the topic since I didn’t want to dwell on the past or talk about David. The last thing I needed right now was another ghost from my past haunting me, especially when I already had one tailing me in real-time.

“Anyway, kailan nga pala ang pasukan ninyo?” tanong ko sabay lipat ng tingin sa kaniya para tuluyan nang maiba ang usapan.

“Next month na, teh! Stressed na nga ako agad,” nalukot ang mukha niya. “Ikaw ba? Kakayanin pa ba ng powers natin ngayong incoming 4th year college na tayo?”

“Sipag at tiyaga na lang talaga ngayong graduating year. Ikaw, ano bang expectations mo sa incoming semester?”

“Naku, expectation ko? Makagraduate nang buhay at may bait pa sa sarili!”

I chuckled.

“Seryoso, medyo kinakabahan ako sa internship at thesis nang sabay. Ang daming requirements for sure. Ikaw, anong goal mo for this school year?” bahagya siyang nanginig.

“Gusto ko lang matapos lahat ng units nang maayos, walang mababang marka, at makuha ’yung degree natin on time,” sagot ko habang nakatitig sa spaghetti ko.

“Sabagay. Magkaiba man tayo ng kurso at magkaibang unibersidad pa ang pinapasukan natin, pareho lang tayong mabubugbog sa acads ngayong huling taon,” biro ni Sophia bago uli sumipsip sa kaniyang Iced Americano. “Basta ’pag pakiramdam mo susuko ka na, tawagan mo lang ako at mag-party tayo para mabawi ang stress!”

We didn’t notice the time dahil sa dami ng pinagkuwentuhan at pinagtawanan namin. The warm yellow lights of the coffee shop felt cozy, a brief sanctuary from the unspoken uncertainty waiting outside.

“Grabe, hindi ko namalayang gabi na pala!” bulalas ni Sophia sabay tingin sa kaniyang Apple Watch. “Kailangan ko nang umuwi, teh, bago pa ako masermonan sa bahay.”

“Ako rin, kailangan ko na ring lumakad,” sagot ko habang inililigpit ang aking mga gamit sa mesa.

It felt weird. Hindi man lang nag-text o tumawag sa akin sina Mama o si Papa para kumustahin kung nasaan na ako, samantalang karaniwan ay hindi lumilipas ang alas-sais nang hindi nag-iingay ang telepono ko. I pulled out my phone, half-expecting a flood of missed calls, but the screen remained empty. Baka masyado ring busy sa bahay, o baka sadyang nasanay na rin silang kaya ko nang alagaan ang sarili ko.

Isinukbit ko ang sling bag sa balikat ko, at sabay kaming lumabas ni Sophia sa DCA. The cooler air of the mall corridor hit my face, bringing back that suffocating feeling of being watched. Shit…

The moment we stepped out, nakita kong naglalakad si Hermideo habang madilim ang mukha. He stood out like a sore thumb against the crowd, leaning against a pillar just a few feet away. Muntik na akong matigilan, pero dahil hawak ni Sophia ang braso ko, nahigit niya ako.

As if Hermideo had a radar, agad bumaling ang kaniyang tingin sa direksyon namin. Salubong ang kaniyang makakapal na kilay at bakas sa kaniyang mga mata ang malamig at hindi maipaliwanag na galit.

Unti-unting nawala ang gatla sa noo niya nang magkatinginan kaming dalawa. For a second, the bustling mall went completely quiet, swallowed by the intensity in his dark eyes.

I gritted my teeth. Mabilis kong iniwas ang tingin sa kaniya at pilit kong ibinuhos ang buong atensyon ko kay Sophia.

Malapit lang ang DCA sa exit ng SM. Alam kong sabay kaming dalawa ni Sophia na uuwi sa Labo, but… I have to… prove my point that’s following me.

“Sophia, wait,” I said, pulling my arm free. “Mauna ka na. May… may nakalimutan lang ako bilhin na inuutos sa akin ni Mama.”

Natigilan siya at nalaglag ang panga. “Hala, teh? Nga-nga lang ang peg? Kanina pa tayo ikot nang ikot sa mall, tapos kung kailan paalis na tayo, saka mo naalala? Ano ba ’yong ipinabibili?”

“Ah… ’yung ano…” mabilis na umikot ang utak ko habang pilit kong iniiwas ang tingin sa direksyon kung saan nakatayo si Hermideo. “…rice cooker! Nagpapabili si Mama ng bagong rice cooker sa department store habang nakasale pa raw.”

“Kaloka ka talaga! O siya, gusto mo samahan na kita pabalik sa loob?” aya niya sabay ayos sa sling bag niya.

“Naku, huwag na!” mabilis kong sagot—masyadong mabilis, kaya bahagya siyang nagulat. Pinalambot ko agad ang boses ko. “I mean… mabigat din ’to at gabi na, Phia. Mauna ka na sa sakayan ng bus pabalik sa Labo bago pa mag-dagsaan ang mga tao at maubusan ka ng upuan. Mabilis lang naman ako sa appliance center, pero dadaan din ako sa Watsons para sa maintenance ni Papa para sa high blood niya.

Sumimangot siya pero kalaunan ay tumango na rin. “Okay? Are you sure na hindi mo na kailangan ng tulong d’yan? Kakayanin mo bang bitbitin ’yang rice cooker habang may bitbit pang gamot?”

“Oo naman, maliit lang naman ’yon,” pilit akong ngumiti para magmukhang convincing. “Sige na, baka gabi ka na masyadong makauwi.”

“O sige, ha? Text me agad pagkasakay mo! Huwag ka magpapagabi nang husto,” bilin niya bago niya ako bineso-beso at tuluyang tumalikod para maglakad patungo sa exit ng SM.

Inantay ko muna siyang makalayo at tuluyang mawala sa karamihan ng mga taong palabas ng mall bago dahan-dahang nawala ang pilit na ngiti sa mga labi ko.

Huminga ako nang malalim. This is it. Time to confirm if I’m just being paranoid, or if Hermideo is truly hunting my steps…

Hindi ako dumeretso sa appliance center o sa Watsons. Sa halip, lumiko ako papasok sa kabilang hallway kung saan mas kakaunti ang tao at mas maraming malalaking salamin ang mga storefront. Naglakad ako nang katamtamang bilis…

Pumasok ako sa department store. Nagkunwari akong tumitingin sa isang rack ng mga damit, pero ang mga mata ko ay nakatutok sa pabilog na security mirror sa itaas at sa repleksyon ng mga salamin sa paligid.

At doon… natagpuan ng paningin ko ang repleksyon niya.

Nakatayo si Hermideo may ilang metro ang distansya, nakapamulsa habang nagkukunwaring may tinitignang display. Pero sa repleksyon ng salamin, halatang-halata na sa akin diretso ang malamig at madilim niyang tingin.

What… the fuck? Confirmed! Sinusundan niya talaga ako.

Naramdaman ko ang pagtaas ng balahibo sa braso ko.

Lumabas ako ng department store at binagalan ang lakad papunta sa mas tahimik na parte ng mall—sa may hallway malapit sa fire exit. Gusto kong harapin kung ano man ’to.

Huminto ako sa tapat ng isang saradong shop at pilit na pinalakas ang loob ko. Dahan-dahan akong lumingon sa likod.

I saw him, following me. My jaw clenched.

Nakatayo si Hermideo ilang metro lang ang layo mula sa akin. Hindi na siya nag-abalang magtago o magpanggap na may tinitingnang paninda. Nakapamulsa lang siya habang nakatitig nang diretso sa akin, ang kaniyang mga mata ay malamig at walang mabasang emosyon.

The confrontation was bound to happen. Ayoko nang tumakbo, at ayoko nang magpanggap na wala akong napapansin.

“Ano ba talagang kailangan mo, Hermideo?” malamig at matigas kong tanong, pilit na itinatago ang bahagyang pangangatog ng boses ko habang itinataas ang aking baba. “Bakit mo ako sinusundan?”

Hindi agad siya sumagot. Sa halip, dahan-dahan siyang humakbang palapit sa kinaroroonan ko. Bawat tapak ng tsinelas niya sa sahig ng mall ay tila sumasabay sa mabilis na pagtibok ng dibdib ko, pero nanatili akong nakatayo at hindi umatras.

“Sinusundan?” tipid niyang sagot, bahagyang tumagilid ang ulo habang nakatitig pa rin sa akin. “O sadyang papunta lang din ako sa direksyon mo?”

I groaned in disbelief. “Cut the crap! That stupid mouth of yours is really full of excuses, isn’t it?”

Mabilis na napalitan ng inis ang kaba sa dibdib ko. Pilit kong itinaas ang baba ko habang nakatitig nang diretso sa kaniyang mga mata.

“Mula sa loob ng sinehan, sa DCA, hanggang dito sa saradong hallway ng mall—sasabihin mong nagkataon lang? Gagawin mo pa akong tanga, Hermideo?”

Hindi siya agad nakapagsalita, pero hindi rin siya natinag sa kinaroroonan niya. Nananatili pa ring nakapamulsa ang kaniyang mga kamay habang ang mga mata ay nakatitig sa akin nang may hindi maipaliwanag na lalim.

“Or have you been following me? Kasi nararamdaman ko—”

“Bakit hindi mo na kinakausap si utol—”

“Ano naman?!” mabilis at pagalit kong putol sa kaniya. “Ano naman ngayon kung hindi ko na siya kinakausap? Buhay ko ’to, Hermideo! At tsaka, ano bang kinalaman mo roon para sundan mo ako nang ganito?”

Bahagyang nagtiim ang bagang ni Hermideo. Uncurling his hands from his pockets, he took another step forward, closing the remaining space between us.

His eyes locked onto mine, intense and unyielding. “Iniiwasan mo siya… o baka naman ako talaga ang iniiwasan mo?”

Napaatras ako nang bahagya, natitigilan sa direktang tanong niya. The air around us suddenly felt too thick to breathe.

“Don’t flatter yourself,” pilit kong pinalakas ang boses ko habang nakakrus ang mga braso sa dibdib. “I don’t have time for your drama, Hermideo. Kung tungkol lang ’yan sa kapatid mo—”

“Kaibigan mo baga ang kapatid ko! Ilang beses mo na rin siyang tinanggihan—”

“I respectfully declined his invitation! May sarili akong desisyon!” sigaw ko sa kaniya, pilit na pinipigilan ang pangangatog ng boses ko sa gitna ng matinding inis. “Ilang beses ko bang kailangang ipaintindi sa inyo ’yan? I don’t owe anyone an explanation for saying no, Hermideo!”

Lalong nagdilim ang mukha niya sa sinabi ko. Step by step, dahan-dahan pa siyang lumapit hanggang sa halos isang dipa na lang ang distansya namin sa isa’t isa. Damang-dama ko ang bigat ng aura niya na para bang gustong-gusto akong sakupin sa kinaroroonan ko.

Doesn’t he know a thing about his family feud against the Madrigals? O talagang nagbubulag-bulagan lang siya para lang magawa ’yang gusto niya?

“Don’t give me that look, Hermideo,” pilit kong pinatatag ang boses ko kahit nararamdaman ko ang malamig na pawis sa likod ng leeg ko.

I kept my mouth shut about it. Hinding-hindi ko ibubuka ang bibig ko tungkol sa alitan ng mga pamilya nila. I’d rather keep that burden to myself than give him the satisfaction of knowing he can use it against me.

Pinagmasdan ko ang mukha niya, ang madidilim niyang mga mata, trying to see if I could read even what he’s thinking right now.

Pero wala. Shucks. Nagmumukha siyang impregnable fortress. Nandoon pa rin ang malamig at nagbabagang intensidad sa mga titig niya na para bang kami lang ang tao sa buong mall at sarili niyang mundo lang ang umiiral.

“Wala naman akong pakialam sa paliwanag mo sa kaniya,” humakbang pa siya nang mas malapit, positioning his body in a way that completely trapped me against the cold glass display of the closed shop.

The heat radiating from him was suffocating. His hand went up, resting on the glass right beside my head, effectively shutting off the rest of the mall behind him.

Shit! Why am I letting him do this to me?!

“Ang gusto kong malaman…” malamig at pabulong niyang sabi, his voice dark and dripping with dangerous conviction. “…kung ako ang dahilan kung bakit ayaw mo na sa kaniya?”

I swallowed hard, forcing myself not to shrink under his overpowering gaze. Pilit kong ibinalik ang tapang sa aking mukha, keeping my chin up despite the wild rhythm of my heart pounding against my ribs.

“Ano ang ibig mong sabihin? What—”

“Hindi baga gusto mo ang utol ko? Alam kong gusto mo siya—”

“Psh! What of it—”

“Pagkatapos nating maghalikan at nang isubo mo baga ’tong burat ko sa kama mo nung gabing ’yon, Reese? Bigla mo na lang siyang tinanggihan?” putol niya, the words leaving his lips like it was nothing.

Uminit ang buong mukha ko at inilapag ko na ang mga kamay ko sa dibdib niya, frantically trying to push him away from me.

“Shut up! Mahiya ka naman sa pinagsasasabi mo, Hermideo!” gigil kong pabulong na banta, my voice trembling from the mix of panic, anger, and even embarrassment.

Pero para akong nagtutulak ng pader na semento. His broad chest barely budged under my palms. Instead, his dark eyes narrowed on me, tracking every flustered, furious expression on my face with a terrifyingly calm intensity.

“Bakit ko gagawin ’yo…” he murmured, taking a fraction of a step closer until my knuckles were pressed flat against his firm chest, trapping my hands between us. “Takot na takot kang marinig ang katotohanan? O ayaw mo lang maalala kung gaano ka nasarapan sa burat ko nung gabing ’yon habang kinakalimutan mo ’yang kapatid ko?”

“Don’t you dare talk about that night as if it meant anything!” pilit kong pinalakas ang boses ko kahit nanginginig na ang buong katawan ko sa gigil. I braced my feet against the floor and shoved him harder. “It was a mistake! A huge fucking mistake, Hermideo!”

Isang malamig at maikling ngisi ang sumilay sa mga labi niya, pero walang halong saya ang kaniyang mga mata.

Wala akong pakealam kung hindi niya naintindihan ang sinasabi ko.

Mas lalo pa siyang lumapit at inilapit ang mukha niya sa tainga ko. Damang-dama ko ang mainit niyang hininga na nagpadala ng panginginig sa buong katawan ko.

“Aminin mo na kasi sa sarili mo…” bulong niya sa pinakabastos at pinakamahanging tono niya. “…alam nating dalawa na akin ka nung gabing ’yon. At kahit anong tago mo, hinding-hindi mo mabubura ’yon.”

Nanggagalaiti kong inangat ang kamay ko para sampalin siya, pero bago pa man lumapat ang palad ko sa pisngi niya, mabilis niyang nahawakan ang pulso ko. His grip was tight and firm. Shucks! Ang bilis naman ng reflex niya!

“Ano? Sasampalin mo ako?” dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya, a arrogant, mocking smirk dancing on his lips. “Ganiyan ka ba palagi ’pag natatamaan ka sa katotohanan?”

“Bitiwan mo ako, Hermideo!” sigaw ko habang pilit na inaagaw ang kamay ko mula sa kaniya. “Naiirita ako sa mukha mo! Naiirita ako sa boses mo! Walang sa ’yo nung gabing ’yon at lalong walang magiging sa ’yo!”

“Talaga lang, ha?” mas lalo niyang pinalapit ang katawan niya sa akin dahilan para halos wala nang natitirang hangin sa pagitan naming dalawa. His dark eyes flicked down to my lips before locking back onto mine, heavy with an unbearable intensity. “Kung wala lang sa ’yo ’yon, bakit galit na galit ka ngayon? Bakit takot na takot ka ’pag lumalapit ako?”

“Hindi ako takot sa ’yo!”

“Hindi ka nga takot…” pabulong niyang ganti, his breath hot against my cheek. “…pero nanginginig ’yang buong katawan mo habang hawak kita. At alam nating dalawa kung bakit—”

“No! Hindi ito tama! Mas bata ka sa akin—”

“At ano naman ngayon?” mabilis niyang putol, a sarcastic laugh escaping his lips. “Tanda na ’yan lang ang maipupukol mo sa akin? Dahil mas bata ako sa ’yo nang ilang taon, mali na agad?”

Lalong humigpit ang hawak niya sa pulso ko, dahilan para halos mapalukso ang dibdib ko sa sobrang kaba. Ang bobo ng gagong ’to! Alam ba niya kung ano ang sinasabi niya?!

“Oo, mali! Mali sa napakaraming dahilan!” sigaw ko sa mukha niya, pilit na inaagaw ang kamay kong parang nakakulong sa bakal niyang kamay. “Hindi lang edad ang problema rito, Hermideo—”

“Ano pa? Hmm…”

Natigilan ako nang mas lumalim ang boses niyang putol.

Bahagya niyang iniyuko ang ulo para pantayan ang titig ko. The dangerous tilt of his lips told me he was enjoying every second of my agitation.

Suminghap ako nang bumaba ang mga mata niya sa labi ko, his gaze heavy, dark, and utterly unapologetic. For a brief second, his tongue swiped over his bottom lip, as if remembering the exact taste of me from that time when he kisses me, when I kissed him back…

“Huwag ka nang magpanggap. Parehas lang tayong madumi rito…”

I bit my lower lip and moaned. He would never understand.

Hindi niya kailanman maiintindihan ang gulong ginagawa niya sa utak ko. Hindi niya alam ang takot, ang guilt, at ang matinding kalituhan na nagtatagisan sa loob ng dibdib ko sa tuwing hawak niya ako nang ganito kadiin.

“Nababaliw ka na, Hermideo,” My eyes fluttering shut for a second as the sensation of his proximity overwhelmed my senses.

Pilit kong idinilat ang mga mata ko para harapin ang madidilim niyang titig.

“May kasama kang babae kanina… subukan mong halikan ako, babayagan kita rito…”

Isang mababang tawa ang kumawala sa dibdib niya—walang katiting na takot sa banta ko. His dark eyes glittered with pure amusement as he leaned in even lower, his lips hovering mere millimeters above mine.

“Selos ka naman?” asar niya kaya sinubukan ko ulit siyang itulak, pero hinang-hina na ako at hindi ko maintindihan ang sarili ko.

My hands uselessly pressed against his chest, but instead of pushing him away, my fingers ended up weakly gripping the fabric of his shirt. Nangangatal ang buong katawan ko.

“Bakit ako magse-selos—”

“Ah, iniisip mo kung kinantot ko ’yon? Kung nagpa-kantot ka na sa akin nung gabing ’yon, edi sana nakarami na tayo,”

Uminit nang husto ang mukha ko. The vulgarity of his words made my throat dry up instantly, leaving me completely speechless.

He tried to kiss me but I couldn’t help but move my head, tumama tuloy ang mainit at bastos niyang mga labi sa gilid ng labi ko.

A low, irritated growl rumbled deep in his chest. Mas lalo niyang pinalapit ang katawan niya sa akin.

“Umiiwas ka pa talaga, ha?” bulong niya sa mismong tainga ko.

“Imposibleng wala kang naging babae sa loob ng ilang linggo matapos ang gabi natin!” nanggagalaiti kong ganti, pilit na iniiwas ang mukha ko habang nananatiling nakadikit ang dibdib niya sa akin. “Sa bastos ng bibig mo, imposibleng hindi ka gumagala sa kung sino-sinong babae!”

“Hmm…” pabulong niyang ungot, his thumb pressing firmly into my cheek. “Gusto mo talagang malaman kung may ginalaw ako sa mga linggong ’yon?”

“Bitawan mo na nga ako, Hermideo!”

“Walang iba.” diretsahan niyang sabi, it made my heart leap straight into my throat. “Gago man ako sa paningin mo, ikaw lang ang tumatakbo sa utak ko. Kaya huwag mo akong itutulak sa iba dahil sa ’yo lang ako nagkakaganto.”

“Sinungaling…”

My heart was hammering against my ribs so violently I was sure he could feel it against his chest. Pilit kong iniiwas ang tingin ko sa kaniya, but his fingers held my jaw firmly, refusing to let me look away.

“Sinungaling?” bulong niya sa paos na boses, his thumb roughly tracing the lower outline of my lip. “Subukan mo ’kong halikan ngayon… tingnan natin kung sino sa ating dalawa ang totoong sinungaling.”

Iritado ko siyang tiningnan. “Hindi ako sinungaling!”

He bit his lower lip, palipat-lipat na ang mga mata niya sa labi ko at sa mga mata kong pilit na lumalaban sa kaniya.

“Hindi ka pala sinungaling, eh…” he licked his lower lip “…edi aminin mo.”

Before I could spit another insult at him, he tightened his hold on my waist, pulling me so flush against his body that I completely lost my breath. His eyes darkened with persistent intent.

“Ano—”

“Aminin mo na nagustuhan mo! Na nasarapan ka sa burat ko nung gabing ’yon!” banta habang halos lumapat na ang labi niya sa labi ko.

Tuyot na tuyot na ang lalamunan ko. Bakit niya ako pinapaamin? At bakit ko aaminin ’yon?

Gusto lang niyang manalo. Gusto niyang marinig mula sa sarili kong bibig na may epekto pa rin siya sa akin—na kahit anong tago at tanggi ko, siya at siya pa rin ang nakakagulo sa sistema ko.

“Alam kong wala kang ibang naging lalaki matapos ang gabi natin,” his breath fanning hot and possessive against my skin. “Kaya huwag mong ipamukha sa akin na kaya mo akong kalimutan nang ganun-ganun na lang…”

Fuck him! He’s being completely arrogant, unbearable, and infuriatingly… right.

Pilit kong pinatatag ang titig ko kahit nararamdaman ko ang matinding pangangatog ng mga tuhod ko. The audacity of this… man… to back me into a corner and lay out my secrets like they were nothing to him was driving me insane.

“Kapal ng mukha mo…” bulong ko sa nanginginig na boses, my nails biting into the material of his shirt. “Sino ka para isipin mong ikaw lang ang pwedeng humawak sa akin?”

Isang mapaglarong ngisi ang muling sumilay sa mga labi niya. He didn’t budge an inch, enjoying every single second of my desperation and rage.

“Hindi ka lumabas sa inyo—”

“Bakit mo ako sinusundan at paano mo—”

“Ang sarap mo. Walang-wala sa babaeng kasama ko kanina,” ungol niya at halos bumigay na ang mga tuhod ko, nang maramdaman ko ang magaspang niyang palad sa baywang ko.

His hand moved with zero hesitation, sneaking under the hem of my top, his warm, calloused palm pressing directly against my bare skin. Napasinghap ako nang malakas, my spine arching naturally into his touch despite every signal in my brain screaming at me to push him away.

Sliding his hand higher up my waist, his fingers dug firm and possessive into my side.

“Hermideo—”

“Ang sarap mo patuwadin. Tang ina…” ungot niya sa gitna ng mabigat niyang paghinga, his vulgar words making my entire body flush with a wave of intense electricity.

The explicit imagery hit me like a physical blow, leaving my mind completely scrambled and my breathing ragged. Idinikit niya nang husto ang balakang niya sa akin, leaving no doubt about the hardness pressing right against me.

Namilog ang mga mata ko sa gulat. Napahawak ako nang mahigpit sa magkabilang balikat niya, mabuti na lang ay hawak niya ang mag-kabilang baywang ko, kundi baka tuluyan na akong bumagsak sa sahig dahil sa matinding panginginig ng mga tuhod ko

“Hermideo… huwag dito…”

“Saan? Sa kwarto mo o sa kwarto ko—”

“H-Hindi ’yon ang ibig kong sabihin—”

“Wala akong pake kung ano man ’yang ibig mong sabihin,” he started moving his hips, grinding his hard length slowly against me through our clothes.

My fingers digging helplessly into his broad shoulders as a hopeless gasp escaped my lips.

“Hermideo… please…” pabulong kong pakiusap, but my voice lacked any real power, sounding more like a breathy submission than a protest. Shit!

“Hmm. Ano?” he murmured darkly, his lips grazing my jawline down to the sensitive skin of my neck. His hips didn’t stop, setting a slow, tormenting rhythm that was rapidly obliterating my sanity. “Gustong-gusto na kitang kantutin, eh. Alam kong gusto mo rin, ayaw mo lang aminin sa sarili mo…”

A weak and vulnerable whimper broke past my lips before I could stop it. The friction of his body against mine, combined with the filthy, filthy promises pouring out of his mouth, had completely rendered me useless.

Mas lalo niyang idinikit ang sarili niya sa akin, leaving no doubt about just how hard and eager he was.

“Aminin mo na—”

“Oo na! Tangina mo, oo na!” nanghihinang sigaw ko sa gitna ng kapos-hininga kong pag-amin, unable to hold it in any longer as my face burned with ultimate defeat. “Gusto ko! Nasarapan ako! Masaya ka na?!”

Kabanata 21

Warning: SPG

Inilahad niya sa akin ang spare helmet mula sa compartment ng big bike niya. Putik. I was borderline expecting him to kiss me pagkatapos niya akong mapa-amin.

Nakatayo lang ako roon na para bang na-stroke ang kalahating bahagi ng katawan ko. My heart was still wildly hammering against my ribs, expecting him to close that tiny gap between us and devour my lips.

Pero ano’ng ginawa ng gago? He just stared down at me with that infuriating, wicked smirk lingering on his face. Sarap ingudngod ang mukha sa kalsada. Ems.

“Ayan,” snaps his deep voice, pulling me back to reality as he thrusts the helmet dangerously close to my face. “Isuot mo na.”

“Ihahatid?” ulit ko. Halos mabulunan ako sa sarili kong laway habang nanlalaki ang mata ko sa kaniya.

Pagkatapos ng lahat ng pang-iinis niya, ng mga kadiring bastos niyang bulong, at ng pagpapaamin sa akin… ihahatid niya lang pala ako?!

Shucks! Bakit tunog disappointed ako?! Hoy, Reese, umayos ka! Bakla!

Bumaba ang tingin ko sa helmet, sa big bike niya, at pabalik sa mga labi niyang may nakakainis pa ring ngisi. Gusto kong sapukin ang sarili ko sa naiisip ko. Nababaliw na ba ako?!

“Bakit?” nahimigan ko ang panunuya sa boses niya. His deep voice cut through my messy thoughts as he leaned in closer. “Gusto mo ba sa kwarto ko tayo dumeretso?”

“M-Mukha mo! Saan mo nakuha ’yang kapal ng mukha mo?!” depensa ko agad, habang nag-uunahan sa pag-akyat ang init mula sa leeg ko papunta sa mukha at tainga ko. Bwisit na salivary gland ’to, bakit parang wala na akong maipon na salita?!

I gritted my teeth. “Hoy, Hermideo! Para lang sabihin ko sa ’yo, oo, nasarapan ako pero hindi ibig sabihin no’n ay may kasunod pa! Isa pa, papatayin na kita!”

Tinagalog ko na talaga nang buong puso. Not that I’m underestimating his understanding when it comes to English, pero gusto ko kasing bawat salita ay sumampal sa mukha niya nang walang room for misinterpretation.

He just cocked his head to the side, his lips curling into a dangerously arrogant smirk. Nakagagalit. Sarap niyang sapukin para ma-erase ’yung smug look sa mukha niya.

Pero bago ko pa man maipon ang natitira kong lakas ng loob para bawiin ang tingin ko, sinakyan niya na ang big bike niya sa isang sobrang swabe at nakakairitang galaw. Inabot niya ang gilid ng helmet ko at marahang hinila ako palapit sa kaniya. My knees nearly gave out. Sa sobrang laylay ng tuhod ko, nagmukha akong napasumpay sa gitna ng naka-parteng mga hita niya.

“Iisa lang din ang bagsak niyang sinabi mo…” bulong niya sa baritonong boses na agad nagpatahimik sa buong pagkatao ko. He reached up, his thumb gently tracing my bottom lip, parting it just enough to make my chest heave. Gosh… lord, kunin mo na po ’to, ’wag lang muna ako. Ems!

He then leaned down until his lips grazed the shell of my ear, his hot breath sending an intense wave of goosebumps straight down my spine.

“Aamin at aamin ka rin sa akin… ulit.”

Gago. Nahihirapan akong lumunok ng laway, unable to pull away even as every instinct in my body screamed at me to step back and punch his damn face.

Bago pa ako makatutol o makahanap ng anumang maisasagot, he let go of my helmet and tapped the passenger seat behind him.

“Isuot mo na ’yan at sumakay ka na,” he commanded.

Nangatog pa ang mga daliri ko habang isinusuot ang helmet. Pinindot ko ang lock niyon hanggang sa mag-click, using the dark visor to hide the flushed mess that my face had become. At least hindi niya kita na mukha akong kamatis na naapakan.

Medyo nahirapan pa ako kung paano ako sasakay sa mataas niyang motor kahit sanay naman akong mag-Angkas. Pero sa sobrang panghihina ng tuhod ko at sa sobrang haba ng binti ng kalabaw na ’to kumpara sa akin, I looked completely ridiculous trying to swing my leg over the back seat. Mukha akong tarsier na nagtatangkang umakyat sa puno.

Inayos niya ang pagkakasakay niya bago lumingon nang bahagya sa akin.

“Yumakap ka sa ’kin, baka mahulog ka,” utos niya.

“Marunong akong kumapit sa gilid, ’no,” pagmamatigas ko pa, attempting to grab the safety rails behind me just to keep a respectful distance between us.

Pero bago pa ako maka-protesta nang tuluyan, Hermideo reached back and effortlessly grabbed both of my wrists. In a swift motion, he pulled my arms forward and wrapped them tightly around his waist, locking my hands against his firm abdomen.

Naramdaman ng mga palad ko ang abs niya, kahit na nasa ibabaw ’yon ng itim niyang shirt. The hard, defined contours beneath my fingers made my breath hitch. Tang ina.

He’s not even that bulky—hindi ’yung pang-bodybuilder na nakakatakot—but he was lean, solid, and undeniably toned. Pwedeng gawing pangkuskus ng labada sa tigas.

“May license ka ba—”

“’Alangan namang wala?” putol niya agad sa akin, his deep voice filled with playful arrogance as he glanced at me through the side mirror. “Ano’ng tingin mo sa ’kin, Colorum?”

“Nagtatanong lang, ’no! Malay ko ba kung tago ka rin kung magpatakbo!” inis kong rason habang mas lalong ibinaba ang visor ng helmet ko para lang maiwasan ang nakakairita niyang titig.

A low, resonant laugh vibrated straight through his back and against my chest.

He then started the engine, the powerful machine roaring instantly into life beneath us. Without another word of warning, he twisted the throttle, and the big bike shot forward, leaving the parking lot of SM like we were fleeing a crime scene.

“Ay, kabayo!” napatili ako sa gulat at awtomatikong napayakap nang sobrang higpit sa baywang niya, halos ibaon ko na ang mukha ko sa likod niya para lang hindi tumilapon ang kaluluwa ko sa bilis ng patakbo niya. Bwisit!

The scent of his expensive-ass perfume mixed with the cool night wind immediately filled my senses, making my head spin even more than the speed of his motorcycle. Amoy mayaman na nakakairita. Ang palot! Charot!

“Dahan-dahan naman! Papatayin mo ba ako?!” singhal ko, my hands clinging to his waist for dear life.

Naramdaman ko ang pagyugyog ng kaniyang balikat habang tumatawa nang mahina. Sarap talagang sakalin.

Inayos niya ang pagkakasakay niya bago patuloy na binaybay ang kalsada. Walang pakundangan ang bilis niya na para bang gustong pabilisin pati ang tibok ng puso ko—na para bang kailangan pa ’yon, eh konti na lang ay titilapon na ang kaluluwa ko palabas ng katawan ko.

“Slow down, Hermideo! Mukha ba akong may siyam na buhay?!” sigaw ko habang nakatabon pa rin ang mukha ko sa likod niya.

“Dami mong ebas. Tumahimik ka nga, baka busalan ko bibig mo nitong burat ko, eh,” pabalik niyang sigaw mula sa harap. Rinig na rinig ko ang halakhak sa boses niya sa kabila ng dagundong ng tambutso.

“What the actual fuck?!” napatili ako nang tuluyan, halos mabitawan ko ang pagkakahawak sa baywang niya sa sobrang gulat. “You’re disgusting! Manyak ka talaga, ewan ko ba kung bakit ako pumayag na magpahatid sa’yo!”

“Bakit, totoo naman? Dami mong reklamo, eh,” balewala niyang banat, mas lalo pang pinitik ang gasolinador para pumatok ang bilis at mas mapayakap ako nang mahigpit sa kaniya.

“Gago ka! Manahimik ka na lang bago ko ibalibag ’yang ulo mo sa semento pagbaba natin!” bulyaw ko pabalik. Dammit!

The nerve of this guy! Sarap itapon sa garbage truck. Itapon ko ba siya sa garbage truck?

Ilang minuto pa ng matinding pakikipagpatintero sa kamatayan bago wakas ay bumagal ang motor sa pagpapatakbo nang lubakan na ang dinadaanan namin.

Nakahinga ako nang maluwag, at medyo niluwagan na ang pagkakayakap ko sa gagong ’to, pero sandali lang pala ang ginhawa, dahil sa bawat salpok ng gulong sa lubak, nararamdaman ko pa rin ang pagka-pukpok ng katawan ko sa likod niya.

“Baka naman gusto mong iwasan ’yang mga bitak sa kalsada?!” paninita ko habang dahan-dahang umaayos ng upo, my arms loosening slightly around his waist—just enough to keep some dignity while still making sure I don’t fly off the seat.

“Naka-mabagal na nga, nagrereklamo ka pa rin.”

“Bakit ba ayaw mong iwasan?!” dinaldalan ko pa habang mas lalong naiinis. “It’s literally right there! Standard driving etiquette na iwasan ang mga lubak, Hermideo!”

“Gusto kong maramdaman dede mo sa likod ko, eh. Ang lambot kasi.”

My jaw dropped. I almost laughed, pero pinigilan ko at kinagat ang loob ng pisngi ko para lang makapag-maintain ng seryosong mukha. The utter nerve of this guy! Napakagago talaga…

“Napakabastos talaga ng bibig mo kahit kailan,” irita kong sabi sabay hampas nang malakas sa balikat niya.

To annoy him, mas yumakap pa ako sa kaniya. My hands then crept down from his chest, firmly wrapping around his abdomen as I pressed myself closer against his back—intentionally exaggerating the clinginess just to mess with him.

“Oh, ayan,” bulong ko, my voice dripping with fake temptation. “Mas gusto mo ’to? Baka kulang pa, Hermideo…”

Inilapit ko pa lalo ang mukha ko sa bahagyang nakalantad niyang leeg, sapat lang para maramdaman niya ang mainit kong hininga sa balat niya habang mas pinaiigting ang haplos ng mga kamay ko sa tiyan niya.

“Mas malambot ba ’pag ganito?” dagdag ko nang may kasamang malanding tawa. “Sige lang, ipagpatuloy mo lang ’yang pagpapatakbo sa lubak. Lubos-lubusin mo na. Hmm…”

I felt his entire torso go completely rigid under my grip. The bike twitched slightly as his knuckles turned white against the handlebars, forcing him to kill the throttle a bit to keep us straight on the bumpy road. Shit! Working!

“Puta,” he muttered under his breath.

Ipinasok ko na ang mga kamay ko sa loob ng itim na shirt niya, feeling the bare, warm skin of his abdomen beneath my fingertips. Gumapang ang mga daliri ko paitaas, intentionally tracing the firm line of his abs just to mess with his head even more.

“Tang ina…” he groaned, but still managed to bite back a low and rough laugh, his grip on the throttle slackening as he fought to keep the big bike steady on the uneven road.

“Nang-aakit ka ba o gusto mong maaksidente tayong dalawa rito?” paos ang boses niyang tanong, his head tilting slightly back toward me. Ramdam na ramdam ko ang biglang pag-init ng balat niya sa ilalim ng mga daliri ko at ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib niya.

“Naaakit ka ba?” I giggled. Talagang inaasar ko siya nang sagad, my fingertips tracing a deliberate, agonizing path higher up his abdomen, feeling the sudden tight twitch of his muscles in response.

“Hmm…” he buzzed. Umirap ako habang patuloy pa rin siya sa pagmamaneho.

To fully make him stop driving, buong-lakas kong ipinasok ang kamay ko sa loob ng shorts niya.

“Puta!” he growled, but he didn’t stop. The bike wobbled violently for a second as his foot scraped hard against the asphalt to keep us balanced, but the bastard stubbornly kept his right hand twisted on the throttle, accelerating through the rough patches instead.

“Tanggala, Reese!” paos niyang mura habang nanginginig ang boses sa pagitan ng mabilis niyang paghinga. His abdominal muscles contracted hard against my palm, tight and burning hot as my hand stayed wedged inside his shorts. “Gusto mo ba talagang magkasubukan tayong dalawa rito sa gitna ng kalsada?”

“What?” I whimpered near his ear, letting my breath hit the skin of his neck.

Shuta! Bakit ko ba ginagawa ’to? Ah, deadma! Siya naman ’tong ayaw makinig sa akin, eh! Go! Magka-aningan kaming dalawa rito ngayon! Tingnan natin kung sino ang unang manginginig ang tuhod!

My throat ran dry with my next move. Without overthinking, ipinasok ko ang kamay ko sa loob ng briefs niya.

“Ramdam mo pa ba kung gaano kalambot ang dede ko?” I whispered as my hand wrapped directly around his hard length.

Imbes na itigil niya ang motor, bumagal lang siya nang bahagya habang naglalabas ng isang malalim at nanginginig na mura.

“Tang ina…” he hissed, his entire torso straining as every muscle in his body flexed hard against my skin.

My fingers felt his manhood twitching violently against my palm. Napalunok ako nang matindi. It was warm and terrifyingly thick. Tang ina! Parang tite ng kabayo!

“Bakit? Hmm?” malanding bulong ko at hinalik-halikan ko ang leeg niya pababa sa balikat niya, while my hand started moving in a slow stroke against his hardened dick. Ang bilis niya tigasan… at napakainit pa.

Feeling ko, anumang oras ay mapapaso na ang palad ko sa sobrang bagsik ng tama sa kaniya ng mga haplos ko. Shucks!

Sa bawat pagtaas at pagbaba ng kamay ko sa loob ng briefs niya, nararamdaman ko ang matinding panginginig ng buong katawan niya.

Hindi na siya muling nagsalita, yet he kept on driving and grunting in frustration and pleasure.

Gago talaga! Ang lakas ng loob na magmaneho pa habang halos mawalan na siya ng ulirat sa ginagawa ko sa kaniya. His hands were gripping the handlebars so tight I could see the muscles in his forearms straining, every single nerve in his body focused on keeping us on the road while I ruined him from behind.

“Malambot ba dede ko?” bulong ko bago ko binagalan ang paggalaw ng kamay ko sa kaniya, intentionally teasing him with a slow, tormenting slide.

“Ahhh…” he whimpered in protest.

“Sumagot ka, Hermideo. Baka gusto mong bitawan ko ’to?” I then squeezed his dick hard enough to make him growl in pleasure, my thumb deliberately hovering over the slick, swollen tip.

“Oo! Tang ina, oo! Malambot!” he conceded painfully, his voice laced with a mix of pure defeat and rising frustration.

“Talaga ba?”

“Masisiraan ako ng bait sa ’yo, gago…” dumaing siya nang paos at sabog ang boses.

At dahil gabi na at halos walang kailaw-ilaw ang kalsada, walang-wala talagang makakapansin sa kababuyan at kataksilang ginagawa ng kamay ko sa loob ng shorts niya. Kung tumutok man sa amin ang headlight ng mga nakakasalubong naming sasakyan, mukha lang kaming magkasintahang sweet na nakayakap sa isa’t isa habang nakasakay sa motor. The perfect illusion para sa kababalaghang ’to!

Tuloy-tuloy at dahan-dahan pa rin ang pag-taas at pagbaba ng kamay ko sa loob ng briefs niya, mas lalo ko pang ibinaon ang sarili ko sa likod niya.

“Ahh… t-tang…” Hermideo choked out, his head dropping back against my helmet as a low, gravelly groan escaped his throat.

Unable to take the tormenting pace anymore while keeping us on the road, bigla niyang pinitik ang gasolinador sa huling pagkakataon bago mabilis na itinebi ang big bike sa isang madilim at sulok na parte sa ilalim ng mga puno sa tabi ng kalsada. Without waiting another second, he killed the engine, slammed the kickstand down, and turned his entire upper body around to face me.

He took off his helmet, medyo nagulat pa ako dahil kahit na madilim ay kitang-kita ko ang bagsik ng mukha niya, he was sweating slightly at the temples, at ’yung mata niya? Jusko, mukhang gutom na hayop na galing sa pitong taong pagkaka-bartolina!

Inalis din niya ang helmet sa ulo ko gamit ang mga kamay niya. Ang galaw niya, halo-halong gigil at pagmamadali. Nung tuluyan nang matanggal ang helmet ko at sumambulat ang malamig na hangin sa mukha ko.

“Gabi na. Ihatid mo na ako sa amin. Bakit ka tumigil—”

Hindi ko na natapos ang sinasabi ko dahil bago pa man makalabas ang kasunod kong linya, sinunggaban niya na agad ang leeg ko para hilahin ako palapit sa kaniya. His lips slammed into mine so hard and desperately, practically devouring my mouth like he was trying to reclaim every single bit of his sanity that I just destroyed.

“Mmmph!” napatili ako sa loob ng bibig niya habang ’yung kamay ko, naipit pa rin sa loob ng shorts niya, pilit niyang pinahihigpitan sa init ng pagkakalalaki niya. Shucks!

Gago, biglang nag-lag ang utak ko! Natuyo agad ’yung laway ko sa mararahas niyang halik!

“Subo mo, lunukin mo muna tamod ko…” he said in between his kisses, his voice pitch-black, thick, and completely dripping with unhinged authority.

Lord God, Santo Niño, San Pedro, at sa lahat ng santo sa kalendaryo… ano ba ang dapat kong gawin?!

Muntik na akong mabulunan sa sarili kong laway! Putang ina, nanindig ang balahibo ko mula sa tuktok ng ulo ko hanggang sa kuko ko sa paa. Sa utak ko, gusto ko siyang baraguhin at sabihang ’Hoy, gago, anong akala mo sa ‘kin, vacuum cleaner?!’ pero ’yung bibig ko? Shucks, gaga, parang nawalan ng sariling pag-iisip!

“U-Uh……” ang tanging lumabas sa bibig ko habang kinakapos ako ng hangin, pero imbes na lumayo, mas lalo pa niyang ibaon ang kamay niya sa likod ng ulo ko, locking me in place.

His mouth dragged down from my lips to the sensitive curve of my jawline, leaving small yet wet kisses. Unti-unti niyang ibinaba ang mukha niya sa leeg ko, I felt the tip of his nose grazing against the side of my neck, sending a sudden, electric shiver straight down to my spine.

Bahagya pa ring mabilis at pagalit ang paghinga niya, pero ’yung bagsik at dahas ng hawak niya kanina, biglang napalitan ng panggigigil na may kasamang kakaibang pag-iingat. His lips trailed wet, burning kisses along the pulsing vein on my neck, making my entire body go limp.

“Ayaw kong labasan sa brip ko kaya… subo mo na?” he rasped heavily, his warm breath fanning across my damp collarbone while his hands subtly tightened on my waist.

Napa-kurap-kurap ako sa dilim, halos mawalan ng ulirat habang ang lakas pa rin ng kabog ng dibdib ko.

Dahan-dahan niyang inilipat ang kamay niya para gabayan ako pababa sa tangke ng big bike. Habang dahan-dahan akong pumupuwesto sa harap niya, hinding-hindi pa rin nawawala ’yung titig niyang parang lalamunin ako nang buo.

Mas ibinaba niya ang jersey shorts niya, kasama ang puting brief, na talagang brief! Instead of boxer briefs that most men wear. Including my brothers!

“Luhod na…” bulong niya, the command raspy and unyielding in the quiet dark.

Gusto ko sana siyang pahirapan para mabawasan ’yung init niya, pero nung bumaba ang tingin ko sa gitna ng mga hita niya—at nung ramdam ko pa rin sa palad ko ’yung lupit at tindi ng pagkakalalaki niya—naudlot ang gusto kong mangyari…

Dahan-dahan kong ibinaba ang sarili ko sa tabi ng big bike, dampi ang malamig na hangin sa mukha ko habang nakatingala ako sa kaniya. Hermideo looked down at me like a god looking at a sinner, his chest heaving, his fingers tangled in my hair to guide me, but never forcing me down.

“Nganga na. Tang ina.”

Grabe siya, Lord! Parang hindi nakapag-communion nung Linggo! Charot.

Bumuka nang bahagya ang bibig ko, completely mesmerized and helpless against the raw heat breathing right in front of my face. “Subukan mo lang talagang hawakan nang madiin ang buhok ko, Hermideo, hindi ko itutuloy ’to…” pananakot ko pa kahit humihingal na rin ako sa kaba at kalandian kong taglay. Shucks…

He slowly nodded his head, biting his lower lip.

The heat radiating from him was insane, making my whole body shiver in the night cold. Without another word of banter, I parted my lips wider and took the crown of his thick cock into my mouth, letting out a muffled gasp as the pre-cum coated my tongue.

“Ah…”

The salty, hot taste of his pre-cum coated my tongue, completely frying whatever remaining sanity I had left. I wrapped my hand around the base of his shaft, giving it a gentle, deliberate squeeze as I took more of his thick head past my lips. My eyes flicked up to look at him through my lashes.

Hermideo’s head was thrown back, his jaw taut, a single vein popping on his neck as he fought for control. His fingers, still tangled in my hair, weren’t pulling—just resting there, quivering a little as if he was using all his willpower not to ruin the moment.

Pangalawang beses ko pa lang ’to ginagawa sa kaniya, pero kung maka-react ang gago, akala mo naman sanay na sanay ako.

Gaga, kalmahan mo! Baka isipin niya master’s degree holder ka na sa pagsusubo!

I swirled my tongue around the rim once more, feeling the muscle of his thighs tense up as another low groan ripped through his chest. The metallic taste, the heat, and the ability to have this crude guy completely at my mercy sent a head-spinning rush through me.

Biglang bumagal ang ginagawa ko, nang maisip kong siya rin ang magiging first ko sa… puwet ko! Ugh!

Napa-ubo ako nang bahagya at bahagyang napaatras ang bibig ko, maintaining just the tip inside while my heart pounded like crazy against my ribs.

Ramdam ni Hermideo ang biglang pag-hinto at pag-aalinlangan ko. His eyes opened, looking down at me with brows slightly furrowed.

“Bakit?” paos niyang tanong, his knuckles softly moving against my head, not pulling but just checking in. “Anong nangyari sa ’yo? Sinunod ko naman ang gusto mo? ’Wag mo kasi pilitin ang sarili mo kung ’di mo kaya—”

“Kaya ko!” singhal ko agad, medyo paos pa rin ang boses ko habang hawak-hawak ko pa rin ’yung base ng pagkalalaki niya na halos katapat na ng labi ko.

Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang nagwawalang kabog sa dibdib ko. Tinitigan ko siya nang masama habang nakatingala pa rin ako mula sa ibaba, sinusubukang bawiin ’yung naudlot kong poise.

Shit. Nagawa ko nga siyang i-deep throat nung unang beses, siguro dahil nakahiga ako? Iba ’yung angle nung nakahiga ako sa kama kumpara dito sa nakaluhod ako sa gilid ng kalsada! Ems.

Bago pa siya makareact, inayos ko ang hawak sa matigas at mainit niyang pagkalalaki, iniaadjust ang ulo ko sa tamang angle. Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang isinubo pabalik ang ulo no’n, flexing my jaw to adjust to the thick head sliding past my lips once again.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at tinatagan ang sarili ko.

Puta, walang susuko! Lumaban ka, Reese! Para sa ekonomiya at sa sarili mong kaligayahan! Kaligayahan ko ba?

Dahan-dahan kong itinulak ang mukha ko paulong ulit sa kaniya, letting my throat open up as I took him deeper this time. Ramdam ko ang bawat pulso at matinding init ng pagkalalaki niya na pumapuno sa bibig ko.

I gagged the moment his dick hit the back of my throat, a reflex that made my eyes water instantly.

Narinig kong bumubulong-bulong siya nang kung ano-ano, tapos may mura pa. Pero hindi pa ako tapos! Hindi ko pa nararamdaman ang bulbol niya sa ilong ko—at hindi papayag ang pride ko na bitawan ’to!

Inayos ko ang pagkakaluhod ko, mas itinagilid nang kaunti ang ulo ko para mas gumanda ang anggulo ng leeg ko.

“Ahh! Gago!”

“Mhmmp!”

And the moment the tip of my nose felt his pubic hair—napa-ngiti ako sa likod ng isip ko. I held him deep at the back of my throat for two solid seconds, letting him feel every bit of control I had over him.

Kaso, akmang aatras na ako nang biglang humawak ang malalaki niyang mga kamay sa ulo ko at hindi ako pinayagang gumalaw. Shuta!

Hermideo’s fingers tangled tightly into my hair, holding me pinned right there at the base. I couldn’t move back even an inch. His hips gave a slight, desperate jerk forward, thrusting himself deeper into the back of my throat, as a muffled gag escaped my lips. I felt my tears running down my cheeks.

I grunted and gagged against him, beating my hand frantically against his thick thigh to warn him.

Imbes na pakawalan niya ang ulo, he angled himself and started pumping his hips—thrusting deeper into my mouth without letting me go.

“Mmmph! Hmmp!” lalo akong napa-ungol sa pilit na pagka-ipit ng boses ko habang ang dalawang kamay ko ay halos kayod-kabayo nang pumapalo at yumayakap sa hita niya para lang bawiin ang control.

Hayop talaga siya. Sasakabilang-buhay na ata ako rito sa gilid ng kalsada!

“Putangina ka. Bibig mo pa lang ’tong kinakantot ko pero sarap na sarap na ako! Ha!” ungol niya, completely out of it.

Hindi man lang siya bumagal. With every tight, relentless thrust of his hips, the force was shoving me back against the cold metal frame of his bike.

Through my blurry, tear-filled vision, I could see how completely fucked up he was by what I was doing to him. His head was thrown back against the dark night sky, his chest heaving violently, and his abs locking tight with every single push.

He gave three more harsh, desperate thrusts, shoving himself deep enough to make my throat burn before he pulled his dick out of my mouth.

“Uwah!” slippery strands of saliva and hot tears dripped down my chin while I coughed, my throat burning like I’d just swallowed straight-up acid.

Impit akong umungot nang sinabunutan niya ako, pilit na pinatitingala. Sinasalsal niya ang kaniyang tite at mas lalo akong napadaing sa higpit ng hawak niya.

Mukhang hindi pa tapos ang kalbaryo ko…

“Tumingin ka sa ’kin, Reese,” utos niya sa paos at halos mapatid na boses.

Kahit umiikot ang paningin ko sa halo-halong luha at hindi pa man lang ako nakakabawi sa paghinga, pinilit kong salubungin ang madidilim niyang mata. He stood over me as his hand worked his dick in fast, brutal strokes right in front of my face. Every slap of his palm against his wet skin sounded ridiculously loud in the quiet night.

“Malapit na…” paos at halos pabulong niyang ungol.

I instinctively opened my mouth, to catch the cum coming out of him.

Ayan na! Akin na ’yan, gago! Charot.

His eyes darkening even more as my open lips proved just how submissive yet completely in control I was at that very moment.

“I-Ito na. Tang… i-in… Reese—! “ he choked out, his body giving one final, violent shudder.

With a harsh, guttural groan, he jerked his hand three last frantic times before his climax erupted. Heavy, hot streams shot straight into my waiting mouth, splashing across my tongue, lips, and the tip of my nose. Umabot pa sa mata ko ang tamod niya, dahilan para mapapikit ako nang mariin.

“Labas mo dila mo,” ungot niya sa paos at halos kapos-hiningang boses, while his calloused hand cupped the back of my neck to keep me still.

Dahan-dahan kong inilabas ang dila ko. Tinampal-tampal niya ro’n ang natitirang patak mula sa dulo ng tite niya.

Impit akong umungol nang dinala ng mga daliri niya ang mga tamod na nagkalat sa mukha ko papunta sa mga labi ko. His large, rough thumb scraped the thick warmth cum off my cheek and forced it straight into my open mouth.

Halos dumuwal ako dahil sa nalalasahan kong matapang, maalat, at malapot na lasa ng likido niya sa likod ng dila ko, pero mariin niyang idinikit ang hinlalaki niya sa ilalim ng baba ko para mapilitan akong lumunok.

“Ang pait naman…” reklamo ko.

“Reklamo ka pa, kinain mo naman lahat,” he rasped out, his voice deeply gravelly as he smirked menacingly. “Gusto mo pa ng tubig, o mas gusto mong ubusin din ’yung natitirang tamod dito sa bayag ko?”

Inirapan ko siya bago ko itinulak ang kaniyang tiyan nang sapat lang para makalayo nang kaunti, kahit ramdam ko pa ang pangangatog ng sarili kong mga binti.

“Asan ang pamunas? I can’t go home like this, Hermideo,” singhal ko habang nakaturo ang daliri sa kumikintab at lagkitan kong mukha. “Ano’ng sasabihin ko sa bahay kapag nakita nila ’to?”

“Na natilamsikan ka ng pintura?” suhestiyon niya at humagikhik.

“Kailan pa naging malapot at nangangamoy bayag ang pintura, ha?”

He let out another chesty, low laugh as he reached into the compartment of his big bike, pulling out a pack of wet wipes and an unopened bottle of water. He popped a couple of sheets out and stepped right back into my personal space, towering over me before dropping down to his knees to meet my eye level.

“Akin na nga, ako na—”

“Diyan ka lang,” ingos niya. Bago ko pa maagaw ’yung wipes, hinawakan ng malaking kamay niya ang baba ko para manatiling nakatingala sa kaniya.

His rough thumb gently pressed the cool, damp sheet against my eyelid, careful not to push the stinging moisture deeper into my eye as he swept away the dried, sticky residue off my cheekbone.

“At kaya mapait ’tong tamod ko, ’yon talaga ang lasa no’n—”

“Baka sa ’yo lang? Kasi nababasa ko, depende raw ’yon sa kinakain,” hirit ko, natatawa. napapikit pa ako nang marahang idinikit ulit ang malamig na wipe sa talukap ng mata ko. “Baka puro kape, yosi, at kasamaan ng ugali ang laman ng sistema mo kaya lasang lason ’yang ibinubuga mo.”

“Bakit? Anong lasa ba ng mga lalaking nachupa mo?” he glared at me. Shucks!

Ang nanunukso kong ngisi ay mas lalong lumapad sa kaniyang tanong. Inimulat ko nang bahagya ang mata para salubungin ang masama at madilim niyang titig.

“Gusto mo talagang makipagkompetensya sa mga nakalipas ko, Hermideo?” panunukso ko. “Sige lang… baka kapag inisa-isa ko sa ’yo kung sino ang mas matamis at mas marunong gumamit ng dila, lalo ka lang maiyak diyan sa inggit.”

Kinabahan tuloy ako nang tumagis ang bagang niya. The sudden shift in his jawline was tight, sharp, and lethal, all traces of his earlier smug amusement instantly wiped away.

“Birhen ka pa, ano?” itinagilid niya ang ulo niya, his dark eyes narrowing into razor-sharp slits as he dissected my expression, searching for the slightest drop of blood.

Nanigas ang buo kong katawan. My breath hitched hard in my throat, the sudden, violent spike of my pulse hammering like a trapped bird inside my ribs.

Huh?! Paano niya nasabing… hindi niya alam na virgin pa ako pero wala akong planong sabihin ’yon—mas lalong hindi sa kaniya, at mas lalong hindi ngayon na panalo na naman ang pakiramdam ng gago.

“Pinagsasasabi mo?” iritable kong bawi, trying to sound as unbothered as humanly possible, kahit pakiramdam ko ay pumaputok na ang dibdib ko sa kaba. I snapped my face away from his grip, forcing my chin up even as my skin burned from where his fingers had been holding me. “Nabagok na ba ’yang ulo mo dahil sa sarili mong tamod kaya gumagawa ka na ng fantasy mo sa utak mo?”

He chuckled lowly. “Hindi ka naman gano’n kagaling chumupa, pero ang sarap ng bibig mo—”

“Hindi na ako virgin—”

“Kapag dumugo ’yang puwet mo sa akin, malalaman natin,” pabulong niyang banta sa paos at nakakatakot na boses.

Shucks…

I crossed my arms below my chest. “Dinudugo ang puwet kapag hindi handa, kapag kulang sa dulas, at kapag walang diskarte ang gumagawa,”

“Nasubukan ko na—”

“Sa babae, oo. Sa trans? Hindi pa, ’di ba? Ako pa lang,”

He smiled wickedly. “Bukas? Kantutin kita—”

“Bakit bukas?! Ang bilis—”

“Birhen ka pa nga…” a dark, terrifyingly satisfied smirk spread slowly across his face as he watched the split-second panic freeze my features.

“Gago!” singhal ko agad, desperately trying to scramble for my footing and rebuild the wall I had just accidentally knocked down. “Ano bang koneksyon nun?!

Hermideo didn’t buy a single word. He stepped closer, his presence walling me in completely as he leaned down until his mouth was right beside my ear.

“Masyado kang mabilis umalma, eh…” dinilaan niya ang tainga ko kaya napakagat ako sa aking labi. “Takot na takot kang matuloy bukas kasi alam mong hindi mo na maikakaila sa ’kin sa oras na buksan ko ’yang mga hita mo.”

“H-Hindi ako takot sa ’yo!” I barked back, snapping my head toward him, my nose nearly brushing against his sharp jawline. “Ayoko lang makipaglaro sa ’yo araw-araw na para bang wala akong ibang ginagawa sa buhay ko kundi ang unahin ’yang libog mo!”

“Birhen ka pa nga—”

“Dalawang araw! Sige!” I swallowed hard. “Dalawang araw,” pag-uulit ko, pushing against his chest just enough to give myself a fraction of breathing room, though my heart was pounding so hard I could hear it echoing in my ears. “Magkita tayo sa Biyernes. Bigyan mo ako ng dalawang araw… hindi ’yung para kang asong ulol na gustong sumunggab agad bukas.”

“Dalawang araw?” umingos siya. “O dalawang araw para maghanap ka ng maidadahilan mo para takbuhan ako?”

“Hindi ako tatakbo sa ’yo, Hermideo!” matigas kong ganti, glaring straight into his soul. “Biyernes. Sa lugar mo o kung saan mo man gusto. Pero siguraduhin mo lang na kapag dumating ang Biyernes, handa ka sa kahit anong ibato ko sa ’yo.”

“Biyernes…” bulong niya sa paos at nakakatakot na boses.

Kabanata 22

That fucking damn asshole speculated that I’m a virgin by what?! What did he even base it on?!

Na hindi ako magaling chumupa?! Gago ba siya?!

Tang ina, halos nasa esophagus ko na ’yung pagkalalaki niya kahit nahihirapan na ako, at halos mawalan ako ng hininga, tapos sasabihan niya lang ako nang gano’n?!

Ano pa? Dahil lang sa nabigla ako nung sinabi niyang bukas agad?!

Inaasahan niyang papatulan ko ang round two kinabukasan?! Sinong hindi mabibigla sa kapal ng mukha ng hayop na ’yon? Unli-rice lang ang peg?!

He completely weaponized my physical exhaustion, my gag reflex, and my split-second hesitation—twisting it all into inexperience just so he could feel like some fucking God’s gift to women.

“Shucks! Oo at alam kong maiisip niya na hindi ako bihasa…”

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko sabay hilamos ng dalawang kamay sa mukha ko.

Nasa loob ako ng walk-in closet ko, hinahanap sa mga dala kong box ’yung dildo na regalo sa akin ni Serena—na may kasama pang dasal at basbas. Hinalukay ko ang mga karton hanggang sa mahanap ng mga daliri ko ang makapal na bubble wrap sa pinakailalim. Nang matanggal ko ang balot, napatingin ako sa makinis na silicone body nito.

Serena laughed her head off when she gave this to me, claiming every independent trans woman needed an emergency stash for desperate nights. Hindi ko akalaing gagamitin ko ’to ngayon—hindi para magpakasarap at maging ganap na diyosa ng gabi, kundi para mag-ensayo. Para akong mag-e-exam sa TESDA nito, bwisit!

“Hayop ka talaga, Serena…” pabulong kong mura habang nakatitig sa hawak kong silicone.

Nung ibinigay niya ’to sa ’kin habang humahagikgik at nag-iinom kami sa apartment, buong akala ko hanggang display lang ’to sa ilalim ng mga gamit ko—a useless joke gift between two trans girls who knew how tough the world could be on people like us.

Pero ngayon? Hawak-hawak ko ’to na parang lalaban ako sa World War III.

Pinagmasdan kong mabuti ang dildo—it was absurdly huge and long. Halos masuka ako sa simpleng pag-isip pa lang kung paano ko ’to gagamitin para lang sa isang lalaking wala namang ibang ginawa kundi tapakan ang pagkatao ko.

Subalit bigla akong napatitig sa laki nito.

“Sandali nga… ang layo naman ng hitsura nito sa tite ni Hermideo…” Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko, pilit na inieevaluate ang sukat. “…mas malaki at mas mahaba ’to nang tatlong paligo!”

Hindi ko mapigilang humalakhak nang mahina. Imagine getting intimidated by a guy whose ego is ten times bigger than his actual gear, tapos ang gagamitin kong pang-practice, halimaw? Ha! Asa pa siyang matalo niya ’tong silicone monster na ’to.

I held the dildo and it gave me goosebumps. Nakakakilabot sa lamig, amputa. Para akong humahawak ng frozen hotdog.

Pero wala na ’tong atrasan. Pinanindigan ko na ’to, kaya paninindigan ko hanggang dulo. Laban!

Inayos ko ang upo ko sa sahig ng walk-in closet, huminga nang malalim na parang sasabak sa board exam, at itinapat ang dildo sa mukha ko. Staring at it, I couldn’t help but gag a little.

“Para sa dangal mo, Reese. Para sa karapatang pantao at sa dignidad mong tinapakan ng gagong ’yon,”

Pero seryoso, paano ba ’to?! Hindi naman ’to katulad ng sa totoong tao na humihinga at nag-a-adjust! Hardcore rubber ’to, teh!

Dahan-dahan kong inilapit sa labi ko ’yung silicone body, subalit bago ko pa man totoong mapasok sa bibig ko, agad na nag-protesta ang lalamunan ko.

“Eww! Yuck! Need ko pa ’tong hugasan!” napa-ubo ako nang malakas at napahawak sa leeg ko.

Nalaglag ’yung dildo sa sahig habang nandidiri kong pinupunasan ang labi ko gamit ang likod ng kamay ko. Para akong tangang nakikipagbuno sa isang walang buhay na bagay.

“Bakit ba ako nagpapakagago nang ganito?!” padabog kong ginulo ang buhok ko. “Mag-e-ensayo ako para kanino? Para sa lalaking ’yon na akala mo kung sinong ginto ang ari?! Ano siya, swerte?!”

Hinablot ko ang dildo bago ako lumabas ng walk-in closet.

Kanina pa ako nakapag-douche at itong dildo na lang talaga ang kailangan. Dumiretso ako sa kama ko, hawak ang dildo. Naglapag ako ng tuwalya sa ibabaw ng duvet bago tumungo sa walk-in closet ulit para kunin ang lube.

Nang mahanap ko ’yung bote sa ilalim ng mga kikay kit ko, pabalik ko ’tong binuksan habang naglalakad pabalik sa kama.

I smeared the lubricant all over the silicone body until it was practically dripping. Para akong humahawak ng huling nakawalang tilapia sa palengke sa dulas.

Bumaba ang mga mata ko sa maroon thong na suot ko. Ngumuso ako sa matinding pag-aalinlangan. Hindi talaga ako kumportable na gagamitin ’tong dildong ’to—ipapasok ko sa loob ng puwet ko habang ganap na nakahubad?! Para namang ewan!

“Gago ka ba, Reese?!” padabog kong inilapag ang dildo sa nightstand at napahilot sa sintido ko. “Gagawin mo ’to para lang sa lalaking ’yon?! Ano siya, hari para alayan ko ng rehearsal marathon ang sarili kong katawan?!”

Napatingin ulit ako sa dildong kumikintab-kintab pa sa lube. Ang ganda-ganda ko, purong alaga ang balat, at malinis ako mula ulo hanggang paa—tapos papahirapan ko ang sarili ko para lang ma-please ang ego ng isang lalaking hindi man lang marunong magpahalaga?!

Over my gorgeous, dead body!

Pero Reese! You have to prove that you’re not a virgin anymore! Kaya mo nga ’to ginagawa!

Kailangan mong sampalin sa mukha ’yang si Hermideo ng resibo para manahimik ’yang bibig niyang amoy ampalaya! Ampalaya ba?

Kapag hindi ko ginawa ’to, sasabihin no’ng gago na talagang baguhan ako at wala akong maipagmamalaki sa kama. Paano na lang ang pride ko?! Saan ko pupulutin ang dangal ko?!

Humiga na ako sa kama at huminga nang malalim. I set the thong aside near my lower body, feeling every bit of the absurdity of this entire situation. Fully prepped, and holding a massive chunk of lubricated silicone like it was some sacred weapon of war.

“You got this, Reese…” pabulong kong cheer sa sarili ko habang dahan-dahang itinatapat ’yung dildo sa sarili ko.

Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at huminga nang malalim na parang sasabak sa championship match ng BPO Olympics. Charot!

I bit my lower lip, my teeth sinking in hard as I tried to brace myself for what was about to happen.

Nanginginig ’yung dalawang kamay ko habang hawak-hawak ’yung dildo na sobrang madulas sa lube. Kingina, para akong siruhano na nag-o-operate sa sarili kong katawan nang walang anesthesia!

Dahan-dahan kong itinulak ang dulo nito. The moment it made contact, napapikit ako nang mariin at napasinghap nang malakas.

“Aray, puke—este, puwet ng inang ’yan!” napatili ako, nanlalaki ang mga mata sa gulat.

Sobrang panibago sa pakiramdam! Kahit nakapag-douche at lube na ako nang sagana, ramdam na ramdam ko pa rin ’yung laki at tigas ng silicone body. Para akong sinasaksakan ng poste ng Meralco!

Natigilan ako sa gitna, halos hindi makahinga, habang nakatitig sa kisame.

It hurts so bad! Napapikit ako nang matindi habang sumasabay ang hapdi sa bawat pitik ng ugat ko. Shuta, hindi ’to basta masakit—para akong pinupunit nang pino!

“Ang sakit pala… ayoko na!” dumaing ako nang pabulong, nangingilid na ’yung luha sa mga mata ko.

I imagined the size of Hermideo’s dick, despite him being… shit… seventeen… damn… years old. He’s big. He’s fucking huge and he knows it.

“Che! Mabulok ka sa laki ng tite mo, Hermideo!” irita kong bulong habang pilit na kinakalimutan ’yung sakit at ’yung imahe sa utak ko. “Kahit gaano pa kalaki ’yan, basura pa rin ang attitude mo!”

“No, Reese! Kahit itong dildo na ang maka-devirginize sa’yo! Basta’t hindi siya!”

Sumpain man ako ng matinding sakit, hinding-hindi ko ibibigay sa batang ’yon ang satisfaction na isiping siya ang nagpalawak ng horizons ko! Mas gusto ko pang sumuko rito sa ibabaw ng sarili kong dildo matapos makipagbuno sa silicone kaysa… siya! Ugh!

Dahan-dahan kong inilagay muli ang dalawa kong kamay sa base ng dildo, humawak nang mahigpit, at huminga nang malalim.

I parted my legs wide, as my eyes focused on the tip of the dildo. Inilapat ko ang malamig at madulas na tip. I took a deep and agonizing breath and pushed forward just a millimeter.

“Ah…” I moaned, a mix of tension and absolute discomfort slipping past my lips.

Nanginig ang mga binti ko habang nararamdaman ang dahan-dahang pagbaon ng malamig na silicone. Mariin akong napapikit, nanggigigil na nakahawak sa base habang tinitiis ang dulas at sikip.

I tried to loosen up, taking another slow push, but every single nerve ending in my body was practically screaming in protest.

Hinugot ko ’yon at umungot nang marahan habang napapikit nang mariin. Ang sakit, shuta! Napahawak ako sa tiyan ko habang dahan-dahang humihinga nang malalim para lang mawala ’yung kumikirot na pakiramdam.

May lube naman na, eh! Bakit ang sakit pa rin?! Para akong nagsisiksik ng sapatos na size 10 sa paang size 6!

Bumangon ako at iritadong tiningnan ang dildo na nakahiga sa ibabaw ng tuwalya, kumikintab-kintab pa sa dami ng lube na sinayang ko…

“Mukha kang alien weapon, bwisit,” maktol ko habang pilit na pinatitigil ang kirot sa ibabang bahagi ng katawan ko.

The pink dildo didn’t have blood stains, thank God, but just looking at it sitting there on the towel made my pelvic floor ache in sympathy.

“Akala mo ba talaga maa-achieve mo ang inner peace sa laki mong ’yan?!” singhal ko pa sa dildo, na para bang magso-sorry ’yung silicone sa ’kin.

Sino ba namang gaga ang magpapairal ng galit para lang sanayin ang sarili sa ganitong kalaking piraso ng plastic?!

I got curious before, and based on my research, hindi lang isang beses duduguin ang puwet kung magmamadali at gagamit agad ng malaking sukat nang walang tamang preparasyon. Baka mauwi pa sa anal fissure o matinding laceration.

Naloka ako nang todo sa sarili ko. Napahawak ako sa magkabila kong pisngi. Imagine suffering from third-degree physical trauma in my own bedroom, stretching my endurance limits with a massive chunk of silicone, all because a literal teenager with an underdeveloped prefrontal cortex questioned my virginity?!

Basta ang alam ko lang, kapag first time talaga, duduguin. Naalala ko rin ’yung mga napag-aralan at nabasa ko noon—ang pagdugo ay hindi badge of honor o patunay ng kahit ano. Medical risk ’yon, sign na may tear o laceration na nangyari dahil pinilit at binigla!

“Shuta, gawa-gawa lang talaga ng lipunan at ng mga lalaking walang alam sa anatomy ’yang mga paniniwala na ’yan,” bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang humuhupa ang kirot sa ibabang bahagi ng katawan ko.

Pinagpag ko ang mga kamay ko na parang nakahawak ng lason. Kinuha ko ang wet wipes sa nightstand, mabilis na pinunasan ang dulas sa balat ko, at matamlay na inayos ang maroon thong ko.

“I gave Hermideo two days…” pabulong kong sinabi habang pinaglalaruan ko ang dildo.

Nanuyot ang lalamunan ko. I’ll be losing my virginity by then, at hanggang ngayon ay hindi pa rin kumakapit sa utak ko ang buong ideya.

Aba, nag-set ba naman ako ng deadline sa sarili ko?! Literal na naglagay ako ng timer para lang sa entitlement at pang-aasar ng isang labing-pitong taong gulang?!

Napatingin ako sa silicone sa kamay ko, bago ko ipinaikot ang mga mata ko…

Siguro naman. Kapag nagawa na namin ’yon, tapos na. Titigilan na niya ako. Nakuha na niya ang gusto niya. He surely wouldn’t settle with a trans woman, and why would he even commit? With someone like me? And our age… gap.

Apat na taon ang tanda ko sa kaniya, pero sa maturity at pag-iisip, parang milya-milya ang distansya naming dalawa.

Napabuntong-hininga ako nang malalim, habang unti-unting lumilinaw ang lahat sa utak ko.

Seryoso ba talaga ako? Baka naman ginagawan ko lang ng justification ang katangahan ko? Hindi lang ’to usapin ng virginity o ng lintek na dildo na ’to—usapin ’to ng realidad.

Anong inaasahan ko pagkatapos ng dalawang araw? Na pagbibigyan niya ako, tapos ano? Magiging masaya kami? Seryosohin niya ako? A seventeen-year-old high school kid settling down or committing to a trans woman? ASA. Sa lipunan pa lang natin ngayon, ginagawa na nga kaming entertainment o kaya pantawid-libog lang ng mga tulad niya, mag-e-expect pa ba ako ng totoong relasyon?

Ngumiti ako nang mapait sa sarili ko…

“Tanga ka rin talaga minsan, Reese,” bulong ko habang dahan-dahang binababa ang kamay kong may hawak ng silicone.

Hindi ako lalaban para sa pansin ng isang batang hindi man lang kayang tayuan ang sarili niyang mga salita. Hindi ko ibababa ang halaga ko para lang maging instant validation o eksperimento ng isang teenager.

Sige, I’ll have sex with him. Alam kong maiisip no’n na kadiri dahil pumatol siya sa isang trans na babae. Na mababa ang tingin sa ’kin ng mga cis, o kaya ng mga tropa niyang jologs. Pero ano namang pait ang dadalhin ko ro’n? Kung ’yon lang din naman ang tingin niya, bakit ko ipipilit ang sarili ko sa isang taong sarado ang utak?

Hindi para sa validation niya kaya ko ’to gagawin. Gagawin ko ’to para tuluyan nang matapos ’tong kalokohang ’to…

Serena had sex with her first boyfriend when she was fifteen, the rest were history. Vienne has been fucking with her friend, Elijah, since then. Hindi ko alam kung may iba pa siyang kinakalantari maliban sa lalaking ’yon.

Kaya bakit ako matatakot? Bakit ako mag-aatubili? Magpapahuli ba ako sa kanila? Sila nga, nakuha nang mag-explore nang walang iniisip na standard ng ibang tao, tapos ako, magpapakakulong sa takot at hiya dahil lang sa sasabihin ng isang labing-pitong taong gulang?

Umungol ako. Mali kasi, kahit saang anggulo tingnan. I am already in my adulthood this year. Ako na dapat ang mas nakakaunawa…

Reese, you promised to yourself that you’d give yourself when you love someone, when you are actually ready, and when it feels right.

Tumagal ka nga kay David, na wala namang nangyayari sa inyong dalawa, tapos ngayon?

Ang kapre na ’yon, tatlong taon kong nakasama nang walang nangyayaring kahit ano sa amin, pero nagawa kong magtiis at maghintay kasi ginusto ko. Kasi may nirerespeto akong boundaries—sa kaniya at sa sarili ko. Tapos ngayon, mawawalan ako ng wisyo at ibababa ang standards ko para lang sa isang batang hindi man lang marunong mag-flush ng toilet sa sarili niyang bahay?!

“Ano ba naman ’tong mga bigay na panties sa akin ni Serena…” uminit ang mga pisngi ko habang tinitingnan ang ilang set na mga mamahalin at lantad na lingerie na nakalapag pa rin sa ibabaw ng vanity table ko.

She bought these in Singapore, binigyan niya kaming dalawa ni Vienne. At hanggang ngayon, hindi pa rin nagagalaw ang mga ’to bukod sa isa na sinubukan kong isuot kanina lang.

I bit my lower lip, stifling a smile. Alam na alam niya ang mga taste ko—mga maninipis na lace, daring cuts, strap-heavy, at talagang lantad. Lumaki akong mahilig sa mga sexy at revealing na damit, at bilang matalik kong kaibigan, kilalang-kilala ni Serena kung ano ang bagay sa akin at kung ano ang trip ko. Alam niyang gustong-gusto kong nagpapakita ng balat at nagpapaganda kapag lumalabas kami o kahit sa harap lang ng salamin.

The panties she gave me were paired with bralettes—mga lace, plunge necklines, at strapping details na talagang humuhulma sa dibdib. Complete set ang binili ng gaga, handang-handa na parang may paggagamitan kaming dalawa ni Vienne.

Lumipas ang dalawang araw. The deal I made with Hermideo is today…

At ngayong dumating na ang mismong araw, narito ako sa harap ng salamin, nakatitig sa sarili kong repleksyon habang mabilis na tumitibok ang dibdib ko.

Hindi ko kayang umatras. Hindi dahil may gusto ako kay Hermideo, at lalong hindi dahil natatakot ako sa kaniya. Masyado nang malayo ang naisip ko, at masyadong mataas ang pride ko para magmukhang duwag o magback-out sa sarili kong hamon.

Kung umurong ako ngayon, pakiramdam ko ay matatalo ako sa sarili kong laro…

Isa pa, mukhang hindi hahayaan ng gagong ’yon na hindi matuloy.

Huminga ako nang malalim at kinuha ang isa sa mga set na bigay sa akin ni Serena—isang sheer black bralette na may plunge neckline at strapping details, paired with the matching lace panties.

Mabilis kong inalis ang tuwalya sa katawan ko at isinuot ang set. Malamig ang lace sa balat ko, pero ang hugis at bagsak nito sa katawan ko ay eksaktong estilo na paborito ko: daring, lantad, at walang alinlangan. Inayos ko ang bagsak ng buhok ko sa balikat at naglagay ng kaunting lip tint sa labi.

I looked at my reflection in the mirror, letting the bold image staring back at me sink in. Daring, confident, and unapologetic. Kung magpapadala man ako sa sarili kong kabaliwan, gagawin ko sa sarili kong mga tuntunin at sa paraang gusto ko.

Napagkasunduan naming dalawa na susunduin niya ako kung saan niya ako ibinaba, nung hinatid niya ako sa hacienda. I didn’t let him drop me off near the gate since I didn’t want my family to see who I was with, especially on a motorcycle. Kaya roon lang sa kanto, ilang metrong layo mula sa bahay namin, kami nagkasundo. Even though he already knew where I lived—naakyat na nga ng gago ’yong terrace ko noong nakaraang gabi—I still wanted to keep some boundary. Ayokong lumikha ng kahit anong eksena malapit sa bakod namin…

I wore a puffed sleeve dress na kulay maroon velvet at umaabot hanggang gitna ng hita ko. Kinuha ko ang shoulder bag ko at dahan-dahang bumaba ng hagdan. Tahimik ang buong bahay…

My brothers were probably in their own room, sleeping, or playing video games. Si Mama naman ay paniguradong nasa may puno ng Mangga na naman, nanginginain habang nakikipagkwentuhan sa mga kasambahay. Si Papa, maraming inaasikaso. Si Lola Evelyn…

Ipinilig ko ang ulo ko. She’s been hanging out with her friends lately, playing mahjong or attending tea parties in town, so I doubt she even cared whether I was home or not.

Walang ingay akong umalis sa bahay, dahan-dahang isinarado ang gate bago mabilis na naglakad patungo sa kanto. Ang tanging naririnig ko lang sa kahabaan ng daan ay ang mahinang huni ng mga kuliglig at ang bawat tapak ng sapatos ko sa tuyong kalsada.

Pagdating ko sa meeting spot kung saan bahagyang madilim at malayo sa mga ilaw ng bahay namin, agad kong naaninag ang nakaparadang motor. Nakasandal doon si Hermideo, nakatitig sa screen ng phone niya habang nakasabit ang ekstrang helmet sa handlebar.

Naramdaman ko ang mabilis na pagtambol ng dibdib ko, pero agad kong itinaas ang baba ko. Hindi ako papasindak. Lumakad ako nang diretso patungo sa kaniya, humihinga nang malalim para panatilihing nakaka-akit at kalkulado ang mukha ko.

Nang marinig niya ang footsteps ko sa aspalto, nag-angat siya ng tingin. An arrogant smirk played on his lips the moment our eyes met, his gaze lazily scanning me from head to toe—from my puffed sleeve dress up to my face.

“Dumating ka rin,” pang-aasar niya habang isinisiksik ang phone sa bulsa ng jeans niya. “Akala ko hindi mo ako sisiputin, eh at—”

I crossed my arms below my chest and rolled my eyes. “Huwag ka nang maraming chechebureche,” malamig kong putol sa sasabihin niya. “Aalis ba tayo o magtatalumpati ka pa riyan?”

Bahagyang napataas ang isa niyang kilay sa inasal ko, pero hindi nawala ang nakairitang ngisi sa mga labi niya. Inabot niya ang ekstrang helmet na nakasabit sa handlebar at inihagis ’yon sa akin. Mabilis ko namang nasalo kahit medyo nabigla ako sa bigat. Kainis!

“Sungit, ah?” halakhak niya habang sumasakay sa motor at binubuhay ang makina nito. Ang umuungol na tunog ng tambutso ay bahagyang gumising sa tahimik na kalsada.

Sinamaan ko muna siya ng tingin bago ko isinuot ang helmet. Inayos ko ang strap sa ilalim ng baba ko habang nakatitig sa likod niyang nakabalot sa simpleng itim na t-shirt.

Bumaba ang mga mata ko sa faded jeans niyang suot. Pinaghandaan din talaga niya ang gabi na ’to. The subtle hint of cologne clinging to his neck drifted toward me as I stepped closer—an earthy, woodsy scent that felt entirely too intentional.

“Saan tayo pupunta?” tanong ko, medyo pabulong dahil sa helmet pero sapat na para marinig niya sa ibabaw ng mahinang dagundong ng makina.

Lumingon siya nang bahagya, ang nakairitang ngisi sa mga labi ay bahagyang kumalma, napalitan ng isang mapanghamong titig.

“Lugar kung saan walang makakaabala sa ’tin,” sagot niya habang itinuturo ang backseat. “Sakay na. O kailangan pa kitang buhatin?”

I scoffed, rolling my eyes beneath the visor, but I swung my leg over the seat anyway. As soon as I settled behind him, the distance between us felt uncomfortably small.

“Kumapit ka nang maayos,” paalala niya, sabay piga sa kambiyo.

Bago pa ako makatutol o makapagreklamo, mabilis na humarurot ang motor pabalik sa madilim at pamilyar na daan palabas ng gubat.

“For how many days kayo, Ma’am?”

Tanong ng receptionist sa likod ng wooden front desk nang makapasok kami sa lobby ng hotel.

Napatingin ako sa paligid. Ang akala ko ay sa kung anong abandonadong lugar kami pupunta, pero dinala ako ni Hermideo sa isang tago at eksklusibong hotel. Mabango ang ere at marahan ang tugtog ng piano sa background, malayo sa maingay na daan kanina.

“Ngayong gabi lang,” tamad na sagot ni Hermideo habang inilalapag ang ID niya sa counter.

Namilog ang mga mata ko nang makita kong peke ang ID na ibinigay niya sa receptionist.

It was him, but the age was forged to make him look twenty-one instead of seventeen.

Hindi man lang kumurap ang receptionist habang mabilis na ini-schedule at in-encode ang mga detalye doon. Hermideo pulled off the deception with such casual, practiced ease that a cold flash of irritation hit me. He had planned every detail of this—right down to the fake identity.

Nang maiabot sa kaniya ang keycard, agad kong itinago ang pagkagulat sa mukha ko. Pumasok kami sa elevator nang walang imik. Ang mahinang tunog ng pag-akyat nito sa ikatlong palapag ay lalong nagpatingkad sa pintig ng dibdib ko, pero nanatili akong nakatayo nang tuwid, nakakrus ang mga bisig habang nakatitig sa salamin.

“Ilang babae na ang dinala mo rito?”

“Selos ka?”

Iritado ko siyang tiningnan. “Parang sanay na sanay ka na kasi, eh,” asik ko, ipinapakita ang tahasang pagkadismaya.

Isang mahinang halakhak ang lumabas sa mga labi niya, at bahagya siyang sumandal sa dingding ng elevator. “Bakit? Gusto mo ba ikaw ang una?”

“Asa ka,” malamig kong sagot, binabawi ang tingin at tumitig sa numerong nagbabago sa display ng elevator. 3.

Sumunod ang tunog ng chime bago dahan-dahang bumukas ang pinto. Unang humakbang palabas si Hermideo, bitbit ang keycard sa pagitan ng dalawang daliri habang sinusundan ko siya sa tahimik at dimly lit ang ilaw na hallway ng ikatlong palapag.

Ang bawat tapak ng mga sapatos namin sa makapal na carpet ay walang nililikhang ingay.

Huminto siya sa tapat ng Room 304. Ipinatong niya ang keycard sa scanner, at nang mag-berde ang ilaw kasabay ng mabilis na click, pinitik niya nang bahagya ang pinto para bumukas ito.

Pumasok siya at iniwan ang pinto para sa akin. Sumalubong agad ang malamig na hangin galing sa aircon at ang amoy ng malinis na linen. Sa gitna ng silid ay ang malaking king-sized bed na nakalatag ang puting kumot.

I stepped inside, hearing the soft thud of the door automatic lock closing behind us. Isinara rin ni Hermideo ang latch lock bago humarap sa akin, itinatapon ang keycard sa ibabaw ng maliit na mesa sa tabi ng pinto.

Nagkatinginan kaming dalawa. Isn’t this hotel too fancy? Magkano ba ang isang gabi rito? Hindi ko man lang natanong ’yung receptionist kanina dahil nagmamadali siya!

“Galing ba sa baon mo ’tong pambayad mo rito?” tanong ko habang inililibot ang paningin sa mariposa chandeliers at sa malaking glass window na nakatanaw sa bayan ng Daet. “O ninakaw mo sa wallet ng tatay mo?”

Natawa siya nang mahina, humahakbang nang unti-unti palapit sa akin habang nakasuksok pa rin ang mga kamay sa bulsa.

“Huwag mong problemahin ang bayad, Reese,” bulong niya nang huminto siya ilang pulgada lang ang layo sa akin.

I held his gaze, refusing to step back or show even a flicker of intimidation.

“S-Siguraduhin mo lang na worth it ’to,” my voice faltered slightly on the first syllable, breaking the smooth, icy composure I had worked so hard to maintain.

A sharp curse sounded in my head. Tanga, Reese. Huwag kang magpahalata!

Hermideo’s eyes narrowed, catching the tiny crack in my defense instantly. The arrogant smirk returned to his face, wider this time, as he took another half-step forward. The space between us dissolved, bringing the warm scent of his cologne right up against me.

“Ano pa nga bang ginagawa natin? Hindi ba dapat nasa kama na—”

Tinalikuran ko siya at tumungo sa tapat ng malaking glass window, inilalayo ang sarili ko sa init ng presensya niya. Looking out at the scattered lights of the city below, I forced a steadying breath into my lungs, refusing to let him dictate the pace.

“Ang bilis mo naman!” malamig kong pahiwatig nang hindi lumingon sa kaniya. “Ako ang magsasabi kung kailan at kung ano ang gagawin natin. Why don’t we enjoy the view first?”

Shucks…

Narinig ko ang mahina at mabagal niyang mga hakbang sa makapal na carpet. Huminto siya mismo sa likuran ko. Hindi siya naglapat sa akin, pero sapat ang lapit niya para maramdaman ko ang ibinubugsong init galing sa katawan niya at ang amoy ng kaniyang pabango.

“Ang ganda nga ng tanawin…” pabulong niyang wika, ang mababang boses ay tila gumagapang sa katahimikan ng silid.

I caught his silhouette in the glass reflection. Hindi sa mga ilaw ng lungsod nakatingin ang mga mata niya—nakatitig siya sa repleksyon ko.

“Pero mas maganda ang tanawin dito sa loob,” dugtong niya, may halong bahagyang tudyo sa kaniyang tono na lalong nagpapabilis sa kabog ng dibdib ko.

My lips parted when he slowly wrapped his arms around my waist from behind, pulling me flush against his chest.

Ang init ng mga palad niya ay tumagos sa tela ng dress ko, kasabay ng mabigat at pantay niyang paghinga sa aking leeg. A shiver ran down my spine, but I clamped my jaw shut, refusing to give him the satisfaction of hearing me gasp.

“Hermideo…” banta ko sa mababang boses, subalit hindi ko nagawang gumalaw para lumayo.

“Sabi mo matuto akong maghintay,” pabulong niyang wika, ang mga labi niya ay halos dumadampi na sa balat ng aking tainga. “Naghihintay naman ako, Reese. Pero hindi ibig sabihin no’n, hindi ko pwedeng hawakan ang akin… ngayong gabi.”

Namilog ang mga mata ko sa huling salitang binitiwan niya. Akin…

Ang kapangahasan ng batang ’to. Sa kabila ng apat na taong agwat namin, nagagawa niyang sabihin ang mga salitang iyon nang walang katiting na pag-aalinlangan.

Bago pa man ganap na maproseso ng utak ko ang galit at ang kakaibang kabog sa dibdib ko, mas lalong humigpit ang hawak ng kaniyang mga daliri sa baywang ko. Inikot niya ako nang dahan-dahan hanggang sa tuluyan akong humarap sa kaniya, nakakulong sa pagitan ng malamig na bubog ng bintana at ng nag-iinit niyang katawan.

“Hermideo…” my voice came out weak and breathless.

“Ano ’yon, Reese?”

Ibinaba niya pa lalo ang kaniyang mukha, ang dulo ng kaniyang matangos na ilong ay halos humahalik na sa ibabaw ng aking pisngi. The sensation sent a wave of heat straight to my system, but I gritted my teeth and pressed my hands harder against his chest, desperate to push back the encroaching fog in my head.

“Mamaya na lang…” napapaos ang boses na wika ko.

“Hmm…” he bit his lower lip, nababasa ko na ang mga balak niyang gawin sa mga titig niyang iyon.

The heat in his dark eyes was almost suffocating and consuming.

Alam kong mataas ang libido niya, sa edad niya na ’yan, halos hindi nauubos ang lakas at pasensya niya kapag pagdating sa ganitong bagay.

“Gusto ko na…” he growled and made me face him, he grabbed my cheeks and forced me to meet his burning gaze.

Napakapit ang kamay ko sa magkabilang braso niya dahil sa biglaang hapit niya sa akin.

“Bakit ayaw mo ba?” he whispered, his thumb slowly tracing the line of my lower lip, testing my resistance.

“H-H-Hindi sa ayaw ko,” pilit kong inilalayo nang bahagya ang mukha ko, kahit na nakakulong pa rin ako sa mga kamay niya.

“Bakit hindi?” panunukso niya, mas lalong inilalapit ang mukha niya sa akin hanggang sa maramdaman ko ang kaniyang mabilis at mainit na hininga. “May kinatatakutan ka ba, Reese? Ano? Tama ba akong birhen ka pa?”

Ang natitira kong pasensya at ang pilit kong pinaiiral na pagtitimpi ay biglang naglaho, napalitan ng matinding init sa aking mga pisngi at sikmura.

Don’t admit it, Reese! Huwag mong ipahalata. Huwag mong ibigay sa kaniya ang gustong-gusto niyang marinig.

“Hindi…” I pushed him, enough to hold the hem of his black shirt. To remove it from his body…

Nawala ang nakalolokong ngiti sa kaniyang mga labi, napalitan ng bahagyang pagkabigla habang awtomatiko niyang itinaas ang kaniyang mga braso upang hayaan akong hubarin ang kaniyang damit. I pulled the black shirt over his head and tossed it casually onto the nearest armchair, refusing to break eye contact for even a second.

I stared at his body—at the lean, toned contours of his chest and shoulders that seemed far too defined for someone his age. The subtle glow of the dim hotel lighting traced every line, making the physical reality of him impossible to ignore.

My heart thundered against my ribs, but I refused to let my gaze waver. I swallowed the dry lump in my throat…

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at hinawakan ang faded jeans niya, dahan-dahan kong inabot ang buckle ng kaniyang sinturon.

I unbuckled his belt and let it click open, my fingers touched the button of his jeans, feeling the firm rise of his abdomen as he held his breath.

Pakiramdam ko, dudugo na ang labi ko sa matinding pagkakakagat ko rito.

Instead of unbuttoning his jeans, I reached the zipper of my puffed sleeves dress and unzipped it slowly, letting the dark fabric drop to my waist.

Narinig ko ang mabilis at malalim na paghinga niya.

He was watching me like a predator assessing its prey, his dark eyes tracing the exposed skin of my shoulders down to where the dress bunched at my hips.

Bumagsak ang dress sa paanan ko at nanatili akong nakatayo sa kaniyang harapan, wearing only my lace undergarments.

Isang mura ang marahang kumawala sa kaniyang mga labi. His eyes, dark and turbulent, burned with an intensity that almost made me want to cover myself.

Umangat na ang mga kamay ko sa dibdib niya, pushing him until he stumbled a step backward. Hanggang sa napa-upo na siya sa kama.

He automatically put his hands on my waist, his warm fingers digging into my skin as if trying to anchor me—and himself.

“Reese—”

He tried to pull me closer, to draw me down into the mattress with him, but I planted my feet firmly on the floor. Sinampal ko siya ng malakas sa pisngi at sinamaan ng tingin.

Ang malakas at renyadong tunog ng sampal ko ay umalingawngaw sa buong silid, na tila pumutol sa mabigat hangin sa pagitan naming dalawa.

Bumaling ang mukha niya sa gilid. Napatigil ang kaniyang paghinga, at sa loob ng ilang segundo, natulala siya habang ang kaniyang palad ay dahan-dahang umaangat upang hawakan ang namumula niyang pisngi.

“Manatili ka d’yan,” pabulong ngunit madiin kong utos.

His eyes, widened, snapped back to mine, dark, stormy, and thoroughly stunned.

“Huwag mong subukang gamitin ang lakas mo laban sa akin, Hermideo,” banta ko habang nakikipagtagisan ng titig sa kaniya. He was so shocked that I slapped him, he couldn’t utter a word.

Hindi ako papayag na mawawala ang virginity ko na siya ang masusunod. Kung ibibigay ko man ang sarili ko sa kaniya, mangyayari ’yon sa mga tuntunin ko…

Kabanata 23

Warning: SPG

I straddled his thighs and pressed my palms flat against his bare chest.

Nagkatinginan kaming dalawa.

Hindi pa rin siya makapagsalita matapos kong sampalin ang mukha niya, pero ang lalim at init ng titig niya—tipong gusto na akong kainin nang buo. Gago ka, ha. Mukha ka palang masarap kapag nasasaktan. Hala? Deadma…

Ang mga kamay niya ay nananatiling nakabitin sa magkabilang gilid ng kaniyang hita. He was contemplating whether he should touch me or keep his distance.

He still had his faded pants on, along with his white briefs na bahagyang sumisilip sa waistline niya matapos kong tanggalin ang kaniyang sinturon. The undone denim hung loose on his hips.

Nakatitig siya sa akin, at ang bawat paghinga niya ay mabilis at mabigat, nagdudulot ng pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib sa ilalim ng aking mga palad.

“Pinapahirapan mo ’ko…” paos niyang sabi. Ang mga mata niya ay pabalik-balik sa aking mga labi at sa aking mga mata.

Hindi ako nagsalita. Dahan-dahan kong inilipat ang aking mga kamay mula sa kaniyang leeg pababa sa kaniyang magkabilang balikat. I pushed him gently back against the headboard, ensuring he remained seated while I smoothly shifted off his lap.

“Umangat ka nang konti,” utos ko nang mahubad ko na ang pants niya.

Huminga siya nang malalim pero sinunod pa rin ako. Bahagyang umangat ang kaniyang balakang mula sa kama, allowing me to smoothly tug the heavy denim down his legs and throw it to the side.

Sinunod ko ang white briefs niya. Bumungad sa akin ang malambot pa niyang alaga. Nakatitig ako roon sa loob ng ilang segundo. Gago, bakit parang galit pa rin kahit tulog? Medyo may kalakihan din ang biyaya ng Panginoon dito, ah. Uminit ang mga pisngi ko bago ko ipinilig ang aking ulo.

He grunted and wanted to reach out, his fingers twitching against the bedsheets as if trying to grab onto anything that could anchor him.

“Reese—”

“Isa, ha…” sinamaan ko siya ng tingin. He gave me a frustrated groan, his hands clenching into tight fists against the mattress as he forced himself to obey.

Dahan-dahan akong umatras bago ako tumuwad at humarap sa kaniyang harapan. Eto na ’to. Showtime na, Lord. Madamay ka ba, Lord?

I leaned in closer, my face inches away from him, keeping my eyes locked onto his dark, heavy gaze. The sight of him—completely exposed, breathing hard, emotionally bewildered, and utterly at my mercy—made a pulse of electric heat run straight through my veins. But I didn’t let my expression flicker for a single second.

In two days, talagang nag-practice ako mag-blowjob gamit ’yong dildong regalo sa akin ni Serena. Sabi ko sa sarili ko noon, pang-stress relief lang ’yon, pero ngayon, gagamitin ko ang lahat ng thesis-level na research at praktis ko sa kaniya. Aba, dapat sulit ang effort ko.

I opened my lips slowly, letting my warm breath fan over his skin before taking him into my mouth with a slow, deliberate suction that made him groan.

Malambot pa ito noong una, ngunit sa bawat dahan-dahan at marahan kong paggalaw ng aking bibig, naramdaman ko ang pag-imbay at pagtigas nito sa loob ng aking bibig.

I felt him growing and growing, to the point that I had to use my hand to wrap firmly around his base, guiding the rhythm as he filled my mouth completely.

Gagraduate na ’ko nang may honors nito…

Deadma!

“Ahhh…” umungol siya, gigil na gigil na. Ngunit dahil sa banta ng tingin ko sa kaniya ay hindi niya pa rin magawang iangat ang kaniyang mga kamay upang hawakan ang aking buhok o ang aking ulo.

His head snapped back against the headboard, his eyes rolling shut as a violent shudder ran through his entire body.

Umikot ang dila ko sa ulo nitohabang gumagawa ng circular motions ang kamay ko sa kaniyang katawan. My fingers felt the thick veins pulsing beneath his hot skin.

Iniluwa ko ito at hinawakan habang tinititigan ang kaniyang mukha na halos nagsusumamo na sa matinding pagnanasa. Sarap mong panoorin na para kang mababaliw, tang ina ka.

Huminto ako sa paggalaw ng kamay ko bago ko inilabas ang aking dila. Yumukod ulit ako at dinilaan ang kaniyang pagkalalaki mula sa base hanggang sa sensitibong dulo nito.

He let out a wrecked groan, his breath hitching badly as his whole body flexed involuntarily against the bed. The warmth and moisture of my tongue tracing his rigid length sent a violent tremor straight through his spine, making his hips jerk forward in an instinctive plea for more.

“Tangina mo—”

Piniga ko ito nang subukan niyang umahon at humawak sa balikat ko, forcing him right back flat against the mattress with a heavy thud.

“Sabi ko ’di ba,” malamig kong sabi, leaning in until my lips almost brushed his jaw. “Huwag kang gagawa ng kahit anong galaw na hindi ko sinasabi.” I kissed his jaw before going back to my position earlier.

Sweat was pouring down the side of his neck. Every tendon in his neck strained tight as he forced his arms back down to his sides, his long fingers digging into the sheets so hard I thought the fabric would tear.

Dinuraan ko ang kaniyang pagkalalaki at muli ko ’yong sinalsal nang mabilis, gamit ang sarili kong laway bilang dulas.

Medyo umawang ang bibig ko nang makitang may lumalabas na pre-cum sa dulo nito, glittering under the dim light of the hotel room. Shit. Kahit ang dumi tingnan sa utak ko, sobrang nakakapang-init.

I gathered my long hair with my other hand as I began sucking his tip again, swirling my tongue directly around the sensitive head where the bead of moisture glistened.

“Puta…ng…ina…” pautal-utal niyang mura habang napapapikit sa matinding sarap at gigil. His whole body flexed beneath me, every muscle in his abs rippling tight as he fought the overwhelming urge to move.

Nanood pa ako ng mga porn videos—specifically blowjob tutorials—para pag-aralan kung paano ang tamang ritmo at technique. All those late-night study sessions paid off. I knew exactly how much pressure to apply, how to alternate the suction, and how to use my tongue to drive him completely insane.

“R-Reese… tangina, ’wag mong… ’wag mong ititigil…”

Sweat slicked his forehead, tracing down his temples. I smirked at the back of my mind.

I would take him whole from time to time to make him moan from the depths of his throat, forcing his dark eyes to blow wide in shock. Ayan. Malunod ka sa sarap, gago.

Nalasahan ko ang lasa ng pre-cum niya na medyo matamis at kaunting kapaitan sa dulo, pero imbes na ma-turn off, mas lalo pa akong ginanahan.

Before he could even orgasm, tinigilan ko na ang pag-chupa sa kaniya. Bigla ko siyang iniluwa at hinayaan ang laway at nanatiling nakatayo ang kaniyang pagkalalaki.

“R-Reese… bakit—” napa-atras ang ulo niya sa gulat, breathing heavily while looking up at me with heavy, half-lidded eyes.

Gumapang ako sa kama habang nakatuwad, not even caring how provocative I looked right now, at kinuha ko ang bag ko na nakalapag sa bedside table.

“Bitin ba?” I asked sweetly, flashing him a dangerous smirk as I unzipped my bag. Mukha kang tanga d’yan na nagmamakaawa, akala mo siguro papatapusin kita agad? Manginig ka muna sa bitin, gago!

Inilabas ko ang lubricant at isang condom—na malamang ay size niya, alangan namang bumili ako ng maliit kung ganito kabiyaya ang haharapin ko. Ems.

Dahan-dahan akong bumalik sa ibabaw niya, leaving the lube and condom on the mattress right next to his leg.

“O, bakit ganiyan ang tingin mo?” tanong ko nang may ngiti sa labi.

Litong-lito at halatang kuryuso siya sa kinuha ko. Tumingin siya sa akin, salubong ang mga makakapal na kilay at kunot na kunot ang kaniyang noo.

“Para saan ’yan—”

“Kailangan natin ’yan.” Inirapan ko siya bago ko siya itinulak sa pinaka-gitna ng kama.

Tanga lang? Akala niya ba milagro at tiwala lang sa Poong Maykapal ang gagamitin namin ngayong gabi?

Napahiga siya sa gitna ng kama, breathing heavily while staring at me with a mix of pure confusion and wild frustration.

“Reese, malinis ako—” hirit pa niya, na para bang na-insulto ang pagkalalaki sa nakita.

“Paki ko? Proteksyon ’to, tanga,” asar kong putol sa kaniya habang binubuksan ang packet ng condom gamit ang ngipin ko. “Tsaka lubricant ’to. Mas madulas, mas masaya. Ayaw mo no’n? O gusto mong umiyak tayo pareho dahil tuyo ’yang ginagawa natin?”

“Anong tanga? Ako? Tanga? Hindi na natin ’yan kailangan—”

“Baliw!” I giggled before slapping his arm. “Ayaw ko lang na magka-sakit ka, baka ako pa ang sisihin mo kapag nagka-HIV ka, eh,”

Aba, feeling invincible ang gago. Akala ata immune sa sakit kapag guwapo at masarap. Ulol siya, proteksyon muna bago ang ligaya, hindi pwedeng tiwala lang.

Napatingin siya sa akin nang masama, umigting ang panga niya habang pinapanood ang ginagawa ko.

I rolled the condom over his rigid length, making sure it fit snugly before squeezing a generous drop of lubricant directly onto the tip.

“It’s better to be safe than sorry, right?” nanunuya kong sabi habang dahan-dahang ikinukuskos ang basang daliri sa ibabaw ng balot na alaga niya.

Inilagay ko ang dalawa kong kamay sa lapad ng dibdib niya at marahang umupo sa ibabaw ng kaniyang balakang.

He groaned. “Hubarin mo na ’yang panty mo—”

“Kahit hindi na! Pwede na ’to!” sikmat ko. I saw him looking at my lacey underwear, his jaw tightening as his eyes darkened even further at the sight.

Gago, napaka-demanding! Anong akala mo rito, costume change? Tabi lang ’to nang konti, kasya na ’yan!

At tsaka… uminit ang buong mukha ko. Ayaw kong makita niya ang tinatago kong bola-bola at sandata ni Panday!

Thank God that I have been taking hormones, my balls shrunken and my penis had shrunk significantly over the years, but still! May kaunting insecurity pa rin ako, ’no. Kahit gaano ako ka-confident sa panlabas, syempre takot pa rin akong ma-judge kapag nakita niya nang buo…

I quickly dragged the thin lace fabric to the side, exposing my butthole and hiding what I wanted to hide behind the tight lace. I aligned his slick, condom-covered tip right at my entrance.

Humawak na siya sa puwet ko, his large hands gripping my cheeks tightly, squeezing and spreading me open as he guided his tip directly against my entrance.

Nakatingala siya sa akin habang dinudungaw ko siya. I bit my lower lip as I took control of the angle, slowly lowering myself down onto him.

Shit…

Ang sikip ko. I had to relax myself and inhale deeply, letting my body adapt to his size, before I slowly pushed my hips down again.

But the pain was unbearable, at paniguradong nakikita na niya ’yon sa mukha ko. My brows knitted together, and my lower lip trembled slightly despite my best efforts to keep up my confident facade.

Fuck!

Shucks. Tang ina, masakit pala kapag hindi pa masyadong nadadala sa dulas! Paano ba ’yung sa mga napanood ko? Mukhang napakadali lang doon!

Pumungay ang mga mata ko habang tinititigan ang hitsura niya, na imbes masarapan, para siyang nahihirapan dahil sa ginagawa kong pagpigil.

His jaw was clenched tight, the veins on his neck bulging.

Inilagay ko ang magkabilang kamay ko sa balikat niya at dahan-dahang huminga nang malalim. I consciously relaxed my lower body, letting my hips sink down millimeter by millimeter until the initial sharp sting melted into a full, throbbing warmth.

“Ah…” I moaned so loud, mariin kong ipinikit ang mga mata ko bago ako tumingala.

Ayaw kong makita niya na sobrang nasasaktan ako and at the same time, napapakapit na lang ako sa kaniya nang mahigpit habang nararamdaman ko ang magkahalong sakit, kirot, at kakaibang init.

Naramdaman ko ang pag-angat ng kaniyang kamay mula sa kirot sa baywang ko papunta sa likod ng leeg ko. His large, warm palm supported the nape of my neck, gently pulling me down until my forehead was in his neck.

“Sabi ko na, eh…” he growled. “Birhen ka pa, tang ina mo!”

Nanigas ako sa pwesto ko. Ang mga mata kong nanghihina ay unti-unting nanlaki habang nakasubsob pa rin ang noo ko sa leeg niya.

Pero wala na akong lakas para isalba pa ang sarili ko, and I knew it was futile anyway. Nakapasok na siya, ramdam na ramdam na niya ang paninikip at panginginig ko, at huling-huli na ako sa sarili kong reaksyon.

Ramdam na ramdam ko siya sa loob ng puwet ko, at hindi pa nga ’yon buo, nasa kalahati pa lang. At sa kalahating ’yon, pakiramdam ko ay punong-puno na agad ako.

I bit my lower lip, I should relax! So I could take him whole! All of him!

I took a deep, shaky breath and slowly exhaled, consciously releasing the tightness in my muscles. Kaya mo ’to, Reese…

’Wag mo nang isipin kung mabisto ka niya na virgin ka pa, you’re already here. Nakasampa ka na sa kaniya, nakasaksak na ang kalahati niya sa loob mo, at wala nang urungan ’to.

I buried my face deeper into the crook of his neck, letting out a soft, trembling sigh against his damp skin as I focused entirely on loosening up.

“Uhm… ah.. ah…” nasaktan na halinghing ko nang sinubukan kong gumalaw.

Agad na tumigas ang mga kamay niya sa baywang ko, stopping my movement completely before I could pull back or push down any further.

“Tang ina mo! Ang sabi mo, hindi ka birhen—”

“Shut the fuck up and fuck me! Nandito na tayo! Do it! Fuck me!” I cried out. Shit…

“Tang ina…” mura niya ulit.

Nagulat ako nang ipinagbaliktad niya ang pwesto naming dalawa. I shrieked from the sudden move, and I had to cover my mouth from screaming from the pain the moment his dick was pulled out, creating a sudden, hollow ache that made my lower body tremble.

Umawang ang bibig niya nang makita niya ang hitsura ko—mga matang nangingilid ang luha, namumulang pisngi, at labing pilit na nakakagat para lang hindi mag-ingay.

“M-Masyado ka lang kasi malaki—”

“Tumahimik ka.” malalim at paos ang boses niya, pero sapat na para patahimikin ang nagwawala kong dila.

Dahan-dahan siyang yumuko hanggang sa maramdaman ko ang init ng hininga niya sa labi ko. His large hand cupped the back of my head, his thumb gently caressing my jaw, trying to soothe the tension still locking my face.

I pressed my legs together in an instinctive attempt to shield myself, but he gently used his thigh to part them again, holding them firmly in place.

“Huwag mong isara,” bulong niya sa mismong pagitan ng mga labi ko, his voice was low and commandingly soft. “Tumingin ka lang sa akin, Reese…”

I bit my lower lip and looked away, unable to hold the intense, relentless focus in his dark eyes.

“Natatandaan mo ba ang sinabi ko sa’yo? Na aamin at aamin ka pa rin sa akin…” he growled. Pinatakan niya ng maliliit na halik ang panga ko pababa sa aking leeg.

“Hermideo—”

“Birhen ka pa.” It wasn’t a question—it was a cold, absolute statement.

Suminghot ako at ngumuso. “Tapusin na natin ’to, hindi na ako virgin… ikaw… ang una ko…” paliit nang paliit ang boses ko.

Shuta, ang drama! Sabi ko gagawin ko siyang pulutan ngayong gabi, pero bakit parang ako na ang nakahain sa talipapa? Nakakainis! Huling-huli ang lola niyo, bumagsak sa sariling thesis presentation!

“Tumingin ka sa ’kin,” bulong niya.

I swallowed hard and forced my tear-rimmed eyes to lock with his.

“Dahan-dahanin natin,” paos niyang utos, his thumb gently smoothing over my heated cheek. “Huwag kang pipikit, at huwag mong iiwas ang tingin mo habang kinakantot kita.”

Kahit gustong pumalag ng utak ko, nanigas ang buong katawan ko sa bagsik at dulas ng boses niya. His eyes were pitch-black, swallowed entirely by heat, and locking onto them felt like leaning over the edge of a cliff.

Dahan-dahan niyang inihanay ang kaniyang balakang sa pagitan ng mga hita ko. When the head of his length pressed back against my sensitive, swollen entrance, a sudden gasp tore from my throat.

I pushed his chest, for me to see our bodies below.

Bahagya siyang umatras sa pagtulak ko sa dibdib niya, his heavy brows knitting together in confusion. But he stayed held above me, his arms locking on either side of my head to keep his weight from crushing me.

Tumingala ako nang konti at ibinaba ang tingin ko sa pagitan ng mga hita ko.

Shucks…

Napa-mura ako sa utak ko. May kaunting dugo ang condom. Kita ang kaunting pulang mantsa sa ibabaw ng condom at lubricant sa ilalim ng malamlam na ilaw ng hotel room. Biglang nagwala ang dibdib ko. Alam ko namang posibleng mangyari ’to dahil unang beses ko, pero iba pa rin pala kapag nakita mo na nang personal.

Bumaba rin ang tingin niya sa tinitingnan ko at agad na tumaas ang sulok ng kaniyang labi.

Hinawakan niya ang kaniyang tite at iginiya ’yon sa butas ng puwet ko. Muling dumikit ang mainit at basang dulo nito sa mismong pasukan ko.

Napasinghap ako nang malalim habang kumapit ako sa baywang niya.

Dahan-dahan niyang itinulak ang sarili pabalik sa loob ko. Napakagat ako sa ibabang labi ko habang pilit kong iniaangkop ang katawan ko sa kaniyang laki.

“Ah…” I moaned. My hands tried to push him away, pero imbes na lumayo, lalo ko lang napabaon ang mga kuko ko sa mga braso niya.

“Ah! A-Ang sakit!” I cried out.

Agad na huminto ang paggalaw ng balakang ni Hermideo.

“Mabagal na nga ’tong ginagawa ko, eh.” reklamo niya at mas tinuloy ang ginagawa. “Pasalamat ka, hindi pa ito ang gusto kong galaw. Huwag ka na umarte, ah? Baka ’di kita—”

“Gago ka—ah!” Nabaligtad ang mura ko nang magpakawala siya ng isang mabigat at buong baon sa loob ko.

“Oh!” I moaned when I felt all of him, literally. At may natamaan siyang laman sa loob na nagpalundag sa buo kong katawan.

He giggled.

Shucks! Lord, ano ’yon?! Bakit parang may pinitik na live wire sa loob ng tumbong ko?! Biglang nag-flash forward ang buong buhay ko sa sarap!

’Yon ata ang g-spot na nabasa ko sa Google habang nagre-research ako. Effective pala talaga ’yong diagram na ’yon! Hindi lang pala ’yon myth para pampadami ng readers sa Wattpad!

I used to read boys’ love novels at romance stories gabi-gabi habang nakatago sa ilalim ng kumot, iniisip kung exaggerated lang ba ’yong sinasabi nilang ‘nakakaduling na sarap.’ Shuta, totoo pala! Hindi lang exaggerated, kulang pa ’yong description sa libro!

Iba rin kasi ’yung napapanood ko sa gay porn sa porn sites, Reddit, at Twitter kumpara sa totoong buhay—walang fast-forward, walang angle adjustments para lang sa camera, at higit sa lahat, walang babala kapag tatamaan na pala ’yong dulo ng kaluluwa mo!

My throat ran dry, he instantly found my spot…

“Ayan… pinipiga mo na ang burat ko…” he groaned. “Mamaya ako gagalaw…”

The unfiltered words coming out of his dirty mouth sent a fresh wave of shockwaves straight down to my thighs. Naramdaman kong lalong kumalabog ang tibok ng puso ko habang nakatitig sa nandidilim at pawisang mukha niya sa ibabaw ko. His breathing was so ragged, his chest wildly heaving against mine, keeping every single inch of his broad frame locked firmly over my trembling body.

Pinakiramdaman ko ang katawan ko, lalo na ang butas ng puwet ko. Oo, mahapdi at makirot pero naramdaman ko ang kuryente at sarap kanina nang matamaan niya ang laman na ’yon sa loob.

Namumungay ang mga mata kong gumalaw sa ilalim niya, my lips parted when the tip of his dick hit that exact same spot again. Parang may sumasabog na fireworks sa likod ng mga mata ko nang maramdaman ko ’yon…

“Huwag kang gumalaw—”

“G-Gusto ko na. Kantutin mo na ako, Hermideo…” utal kong pagsusumamo, completely throwing away whatever remaining sanity I had left in me.

Isang mababang ungol ang kumawala sa dibdib ni Hermideo. Nandilim ang mga mata niya sa matinding pag-aangkin habang tumatagos sa kaniya ang mga salita ko. Bago pa ako makahinga nang maluwag, mas higit niyang pinagpatong ang mga kamay niya sa magkabila kong balakang, buong lakas akong ibaon sa kama bago buong bangis na muling ibinaon ang sarili niya nang walang kaunting awa.

“Ah! Shit—Hermideo!” tili ko, halos mabali ang likod ko sa pagkakabaluktot pataas galing sa kama.

“Mababaliw ako sa ’yo, Reese…” mala-hayop niyang ungol. Tumutulo ang pawis mula sa noo niya patungo sa dibdib ko habang pinapabilis ang isang mabilis, walang humpay na bayo—paulit-ulit na tumatama sa eksaktong pwestong ’yon sa loob ko.

Shuta, ang sarap! Parang pinupunit ’yong buo kong pagkatao pero sa pinakamagandang paraan na pwedeng mangyari sa buhay ko!

The pain and discomfort quickly subsided when he started thrusting, I was so eager to feel that delicious sensation that I didn’t bother holding back anymore. I arched my back, lifting my hips to meet every single impact, begging for more.

“F-Faster, Hermideo… ah! Huwag mong babagalan!” I cried out, my voice cracking from sheer bliss as my hands gripped his tense shoulders, pulling him even closer until there was zero space left between our skin.

“Sarap ba?! Ha?! Sarap ba ng burat ko?!” ungol niya, lalong naging mabilis at baon ang bawat bayo na halos magpa-angat sa balakang ko mula sa kama.

Shucks! Sobrang bastos magsalita pero bakit parang mas lalo akong nilalagnat sa sarap?! Winalang-hiya na ang sistema ko!

“O-Oo! Putangina, oo… ah!” nade-deliryong ungol ko, tuluyan nang nawalan ng control sa sarili kong boses habang nakatingala sa kaniya, nanginginig ang buong katawan. “Ang sarap… Hermideo, tangina, ang sarap-sarap!”

“Tang ina mo, Reese… sarap ng butas mo! Ang sikip!” mura niya sa mismong pagitan ng mga labi ko bago niya ako muling hinalikan nang marahas at buong pag-aangkin.

Kahit puno ng pawis ang katawan namin at halos kapusin na kami ng hangin, wala siyang balak magdahan-dahan.

Kumawala ang malalakas at sunod-sunod na iyak, ungol, at mga mura mula sa bibig ko habang itinutulak niya ako sa gilid ng bangin. Wala na akong pakialam kung umalingawngaw man ang boses ko sa buong kwarto. The loud, wet sound of our bodies colliding was the only thing filling the space between us.

Hindi ko na yata kaya! Feeling ko talaga maghihiwalay ang kaluluwa ko sa katawan ko anumang segundo mula ngayon! Lord, kunin niyo na po ako… joke lang, pagkatapos na lang po nito!

Naduling ang mga mata ko sa sobrang sarap na nagwawala sa buo kong sistema. Every nerve ending was firing at once, and my vision literally blurred as a white-hot wave of orgasm started crashing over me from the inside out.

Naramdaman kong lalong naging marahas ang bawat bayo niya, as if he felt my walls clenching down around him like a vise grip. A low, ragged groan ripped through his throat, his jaw completely locked as he pounded straight into that jackpot spot.

“Bakit?!” singhal ko nang umatras siya at tinanggal ang condom.

Gasping for air, my eyes snapped open, my body still trembling from the residual waves of pleasure pulsing through my thighs. I stared up at him in betrayal as he tossed the used rubber somewhere toward the side table.

“Sandali—”

“Mas masarap ’to! Mas gusto ko walang kapote! Tang ina, Reese, gusto kitang maramdaman nang buong-buo!” ungol niya, his voice dark, raw, and completely stripped of any reason.

“H-Hermideo, hoy! Nababaliw ka na ba—ah!” tili ko, pero tuluyan nang naputol ang reklamo ko nang buong lakas niyang ibinaon ang sarili niya nang walang anumang nakatatakip sa kaniya.

Ibang-iba ang pakiramdam. Ang nakakapintig at direktang init ng balat niya sa loob ko ay nagpadala ng napakalakas na kuryente sa buo kong katawan, dahilan para mapapikit ako nang mahigpit. Bawat galaw niya ay napakatindi at napakadirekta, na tila ba walang anumang puwang na natira sa pagitan naming dalawa.

“Ayan… tangina, ang sarap…” mura niya. His forehead resting against mine while sweat dripped down his temple. Hindi huminto ang balakang niya sa pagbaon nang mabigat at malalim, dahilan para manginig nang husto ang mga tuhod ko.

Hinawakan niya ang ilalim ng mga hita ko at para akong palakang itinaas at ibinuka nang husto sa hangin. Tuluyan nang nawalan ng suporta ang mga binti ko habang hawak niya ang buo kong timbang. Shuta!

Gago, anong posisyon ’to?! Akala ko ba sa biology lab lang may ganitong angle?! Mapapatid na yata ang litid ko sa hita, hayop!

“H-Hermideo, teka—ah!” hihiyaw pa sana ako pero walang awat niyang ibinaon ang sarili niya mula sa napakalalim at napakatarik na anggulo.

Dahil sa pwestong ’yon, sagad na sagad na tumama ang dulo niya sa pinakasensitibong bahagi ng loob ko.

“Sarap? Sarap, ’no? Hmm…” he panted heavily, staring down at my face without slowing the pace of his thrusts one bit.

Dumako ang mga mata ko sa pang-ibabang katawan namin, and I could see the light smear of blood where our skin met.

Hindi ko na napansin kanina kung gaano karami ’yung dugo sa condom nang tanggalin niya dahil masyado nang balot ng init at sarap ang utak ko para mag-isip pa nang matino.

“Lalabasan na ako! Puta!” paungol na sigaw niya na tuluyang nagpayanig sa buong pagkatao ko.

Bago pa man makahabol ang takot at taranta sa utak ko, dumaan ang huling tatlong marahas, malalim, at walang patid na bayo mula sa kaniya. His hips slammed violently against mine, driving himself so unbelievably deep that it felt like he was planting his very soul inside me.

“Huwag sa—!” hihiyaw pa sana ako pero sinakop niya agad ang bibig ko ng isang mabilis at nauuhaw na halik.

His entire body went rigid above me, every muscle in his back locking up as a low, guttural groan vibrated directly into my mouth. Naramdaman ko ang biglaang pag-agos ng napakainit na likido sa kaibuturan ko, umaapaw sa loob ko sa paulit-ulit at nakakapagpantig na mga alon.

My eyes widened and I tried to push him, but he was so heavy, his body completely limp and spent on top of mine.

Nararamdaman ko rin na pumipintig ang kaniyang burat sa loob ko. And his dick isn’t even calming down, sa halip ay tila mas lalo pa itong tumitigas at muling kumakapal sa kaibuturan ko.

“Hermideo…” napasinghap kong bulong nang maramdaman ang dahan-dahan niyang pagbaba ng balakang, testing the waters as his shaft swelled right back up inside me. “G-Gago ka… bakit mo pinutok sa loob?! Get off of me!”

Instead of pulling away, he just buried his face deeper into the crook of my neck, letting out a satisfied, breathless chuckle that vibrated right against my skin. His arms wrapped tightly around my waist, hugging me close as our chests heaved together in unison.

“Bakit? Ano naman? Tss…”

“’Pag ikaw nagka-sakit—ah!” I shrieked when he turned me around and pulled me back tightly against his chest, positioning us side-by-side without ever leaving my body for a single second.

Ang biglaang paggalaw na ’yon ay nagdulot ng mas malalim at mas masidhing pagbaon niya sa loob ko, dahilan para mapasinghap ako nang malakas at agad na mapakapit sa mga bisig niyang nakapulupot nang mahigpit sa baywang ko.

Tinampal ko ’yon at iritado siyang nilingon. Namumungay ang mga madidilim niyang mata habang nakatitig sa akin, tila walang anumang epekto sa kaniya ang mahinang hampas ko.

“Isang gabi lang tayo… gusto kong… sulitin…” bulong niya.

“Ano?!” halos maiyak kong singhal, pilit akong humihiwalay sa kaniya pero matigas ang braso niya sa baywang ko. “Gago ka ba?! Anong sulitin?! Pinutukan mo na ako sa loob, Hermideo! Tapos gusto mo pa ulit?!”

“Akin ka hanggang mag-umaga. Walang tulugan.”

Umungol ako nang tinanggal niya ang kaniyang burat sa loob ko. Doon ko na naramdaman ang kirot at hapdi sa kaibuturan ko, kasabay ng basang sensasyon ng halo-halong likido at dugo na dahan-dahang umaagos sa aking hita.

Namilog ang mga mata ko. Shucks!

Subalit bago pa man ako makahinga nang maluwag at makapag-isip ng kahit anong irereklamo, mabilis niyang inikot ang katawan ko patalikod sa kaniya. Inangat niya nang bahagya ang balakang ko habang ang dibdib ko ay bumagsak sa malambot na unan.

“H-Hermideo, teka—”

Hindi na niya ako pinatapos. Sa isang mabilis at walang pasubaling tulak, muli niyang ibinaon ang sarili niya mula sa likod ko—mas malalim, mas marahas, at mas masidhi kaysa kanina.

Naramdaman ko rin na may kung anong tumulo sa pagitan ng puwet ko habang tinitira niya ako.

Tumingin ako sa itinapon niyang bote sa may ulunan ko, it was the lubricant bottle. Ang dulas na idinagdag niya ay mas lalong nagpalalim sa bawat pagpasok niya, dahilan para mawalan ako ng lakas na itulak siya at mapakapit na lang nang mahigpit sa nagkusot na kumot.

I arched my back and as every deep thrust of his hips drew an involuntary cry, whimper, and moan from my throat.

Hindi ko na sinubukan pang manlaban o gumapang palayo, dahil tama rin naman siya. We have all night long and fighting him was a battle I had already lost the moment I let him touch me.

“Ganyan nga… tanggapin mo lahat,” garalgal at mababang ungol ni Hermideo sa kurba ng leeg ko. Mas lalong bumaon ang mga daliri niya sa baywang ko, hawak ako nang mahigpit upang mas lalo niyang maibaon ang sarili niya nang may nakakapanghinang precision na halos kumuha ng huling hininga ko.

He expertedly unclasped my bralette, without fully taking them off of me and pulled the lace up just enough to expose my chest.

“Ah…”

Pinaglaruan niya ang mga suso ko gamit ang isa niyang kamay habang ang kabila niyang kamay ay nakadikit sa tiyan ko, ibinaba niya iyon hanggang sa umabot sa aking puki-pukihan. Shucks!

“H-Hermideo…” ungol ko habang pilit na humahabol sa hininga. Ang sabay-sabay na sensasyon sa aking dibdib, sa kiliti na iginagawad ng mga palad niya sa akin, at sa bawat pagpasok niya ay mas lalong nagpadilim sa isip ko.

“Putang ina ka, ’wag mong sikipan!”

“Gago, nahihirapan din ako!” singhal ko habang patuloy na bumabaon ang mukha ko sa unan.

Pero imbes na intindihin niya ang sinabi ko, mas lalo niya lang pinalalim ang bawat bayo. Ang kaniyang kamay sa ibaba ay mas lalong pabilis nang pabilis sa paghimas, sinasabayan ang walang awang pagbaon ng kaniyang balakang mula sa likod.

“Sabi nang ’wag mong sisikipan, Reese!” garalgal ngunit mariing utos niya, sabay kagat sa aking balikat na nagdulot ng panibagong panginginig sa buo kong katawan.

Ang pinaghalong sakit, sarap, at matinding kapangyarihan niya sa ibabaw ko ay tuluyan nang nagpalabo sa isip ko.

Shucks! I knew that he’s going to leave marks but my mind was too clouded to care anymore…

“Kakantutin kita hanggang sa wala ka nang ibang maalala kundi ako…” garalgal na bulong niya malapit sa tainga ko, kasabay ng mas lalo pang pagpapabilis ng kaniyang galaw.

Umawang ang bibig ko, tumulo na ang laway ko sa unan habang tuluyan nang nawala ang wisyo ko sa sarili kong katawan.

He was hitting the exact spot that was making me lose my mind completely, every single thrust sending white-hot electric shocks straight down to my toes.

“M-Hermideo… ah!” I sobbed out, my knuckles shaking as I gripped the damp sheets for dear life.

Hindi na nakikisama ang katawan ko. Every boundary I tried to keep was utterly wrecked by the relentless, punishing rhythm of his hips.

I just had sex with a seventeen-year-old boy, and I couldn’t get enough…

Ang sarap-sarap pala ng sex. Akala ko ay hindi ako masasarapan, na masakit lang dahil sa unang pagkakataon, pero mali ako.

No wonder why people love sex so much, it unlocks a completely different dimension of raw sensory overload and emotional intimacy once you finally get past the initial physical hesitation.

Kaya kahit hindi mo mahal ang isang tao, ay magagawa ito. Naiintindihan ko na ngayon, mas naiintindihan ko na kung bakit kaya ng ibang taong isuko ang lahat kahit sa maling tao o sa isang taong walang pagmamahal na maibibigay pabalik.

I became a rebel to my own principles—lumalaban sa sarili kong paniniwala, binabasag ang sarili kong rules, at unti-unting kinakalimutan ang bawat warning na minsan akong nagbigay sa sarili ko.

I sinned.

Hindi ito ang first time na pinangarap ko. I had all these ideals, all these carefully built boundaries made from self-respect and caution. Akala ko kaya kong panindigan ang mga ’yon.

Pero ito ako ngayon, completely falling apart beneath someone who couldn’t even love me the way I deserved.

Someone who was never mine to begin with…

Kabanata 24

Umungol ako nang mailubog ko ang katawan ko sa bathtub na may mainit na tubig. Agad na kumalat ang init sa nanginginig kong mga kalamnan.

The relief was immediate, a quiet sigh escaping my lips as the hot water slowly eased the soreness clinging to every inch of my body.

Nakatitig lang ako sa usok na unti-unting umaangat mula sa ibabaw ng tubig, pinapanood itong maglaho sa malamig na hangin ng banyo habang dahan-dahan kong niyakap ang sarili ko.

My body felt unbelievably heavy, every movement reminding me of how exhausted I was.

Hinayaan kong lumubog pa ang sarili ko hanggang leeg, pilit na pinapakalma ang mabilis kong paghinga. Tahimik ang buong banyo, ngunit napakaingay ng isip ko.

Isinandal ko ang ulo ko sa malamig na gilid ng bathtub at pumikit. Ramdam ko pa rin ang bawat kirot, ngunit mas mabigat ang bigat na nasa dibdib ko kaysa sa pagod na nasa katawan ko.

Ayokong isipin kung anong oras na. Ayokong isipin kung gising na ba siya sa kwarto ng hotel na iniwan ko.

Hindi ako nagsisisi sa nangyari sa aming dalawa… kahit iyon ang pinakamapanganib na bagay na ginawa ko sa buong buhay ko.

Pero hindi rin ako sigurado kung handa na ba akong harapin ang mga magiging kasunod nito.

Napabuntong-hininga ako habang pinagmamasdan ang maliliit na alon sa tubig na nililikha ng bawat galaw ko.

“Hay naku…” mahina kong bulong sa sarili.

Ilang beses namin ’yon ginawa, pero hindi siya nawawalan ng singaw—parang laging unang beses. Para bang bawat galaw niya ay may dalang bagong uri ng apoy na sumisira sa matinong pag-iisip ko. Uminit ang buong mukha ko.

We did so many positions na ni minsan ay hindi ko akalaing magagawa ko—mga bagay na sinabi ko sa sarili ko noon na hinding-hindi ko ibibigay o papayagang mangyari.

We kept going until he completely drained himself, leaving me utterly wrecked and sore in places I didn’t even know existed.

Ang tumbong ko… pakiramdam ko galing sa tatlong araw na marathon, at seryoso, kapag may nagtanong, sasabihin ko na lang na nahulog ako mula sa ikalimang palapag papunta sa napakatulis na traffic cone.

Sumpa man, bawat kurap, bawat hinga, at bawat bahagyang galaw ng balakang ko, nararamdaman ko ’yong kirot na parang may nagsta-stapler sa loob. Pinilit kong tumayo nang diretso habang nakatapis ang tuwalya sa dibdib ko, pero ’yong ibabang bahagi ng katawan ko, ayaw nang mag-cooperate.

“Hermideo, hayop ka…” naiiyak kong sabi habang nakatitig sa salamin, pinagmamasdan ang sarili kong mukhang binagyo.

I have a lot of red marks, may pasa rin ako at parang pinalo ng dos por dos ang balakang ko sa matinding kirot. ’Yung leeg at dibdib ko, puno ng hickey—para akong binunutan ng ventosa o ’di kaya’y inatake ng napakalaking pusa. At ’yung pasa sa hita ko? Shucks, mukhang na-hit and run ako sa EDSA!

Malaki ang eye bags ko, para akong puyat na raccoon na nag-overtime sa call center nang tatlong linggo nang walang tulugan.

Parang hindi totoo ’yung blooming ka after ka kantutin. Sino ba ang nagpaimbento ng gano’ng kasinungalingan?! Kasi letche, mukha akong namatayan na binuhay lang uli para pagmultahan! Hindi ako mukhang blooming, mukha akong binantaan ng masamang elemento!

Gutom ako dahil hindi ako kumain ng dinner kagabi. But I have zero appetite. ’Yung tiyan ko, nagwawala na at tumutunog sa gutom—parang may nagwewelgang transport group sa loob ng bituka ko—pero ’yung lalamunan ko, tuyong-tuyo at parang sumuko na sa buhay. Pakiramdam ko, kapag tinangka kong kumain ng pagkain ngayon, isusuka ko lang din agad.

Paano ba naman kasi ako makakapag-dinner kagabi kung imbes na pagkatapos ng second round namin, ako pa rin ’yung ginawang unli-wings at eat-all-you-can buffet ng hayop na si Hermideo?! Hindi man lang ako pinakain! Ako pala ’yong mismong main course, dessert, at midnight snack!

I went outside of my bathroom and wore a very comfortable oversized shirt at ang pinakamaluwag kong boxer shorts na nahanap ko sa walk-in closet. Ayoko muna ng anumang masikip sa katawan ko…

Bawat galaw ko, dahan-dahan pa rin, na parang bawat segundo ay pwedeng may humiwalay na lehitimong parte ng katawan ko.

Dumiretso ako sa kama ko at agad kong niyakap ang pinakamalambot kong unan, sabay bagsak ng mukha roon habang nagpapakawala ng napakalalim na daing.

Jusko, pakiramdam ko talaga hiwalay na ’yong kaluluwa ko sa laman!

Pilit kong isiniksik ang sarili ko sa ilalim ng duvet, nagdarasal na sana kusang mag-heal ’yong mga muscle ko na parang kay Wolverine. Or a fairy Godmother would suddenly appear, wave her magic wand, and magically erase all the bruises and soreness away.

Mabilis akong nakatulog dahil sa pagod at kaantukan. I didn’t sleep well at the hotel room with him. Paano ba naman kasi ako makakatulog nang maayos kung bawat pikit ko, nararamdaman ko ’yong mainit niyang hininga sa leeg ko, at bawat bahagyang galaw niya ay tila banta na naman ng panibagong round?! Hindi ako nakatulog dahil sa takot na baka gawin na naman niya akong unli-wings promo sa gitna ng madaling-araw!

At nung sa wakas ay nagkaroon ako ng pagkakataong tumakas habang mahimbing siyang natutulog, lumabas ako na parang magnanakaw na kabado—puyat, balisa, at physically wrecked.

Kaya nung lumubog ako sa sarili kong kama ngayon, para akong nawalan ng malay. Direct to blackout.

Ewan ko kung ilang oras akong nakatulog, pero nagising na lang ako nang dahan-dahang gumapang ang sinag ng araw papasok sa bintana.

Ang masahol pa, bumalik din agad ang matinding kirot sa katawan ko—lalo na sa balakang at mga hita ko. Kasama na ang braso ko na pakiramdam ko ay napilipit sa kung anong gymnastics position na hindi ko naman pinag-aralan!

“Mhmm…” I groaned. It’s getting worse! Bawat kurap at subok kong itaas ’yung braso ko, nararamdaman ko ’yung muscle strain na parang sumali ako sa Circus du Soleil nang walang warmup!

Jusko, Hermideo! Ano bang ininom mong brand ng energy drink at nakagawa ka ng pitong iba’t ibang posisyon sa loob lang ng isang gabi?! Para akong binuhat, inikot, at itinapon mula sa ikalimang palapag, eh.

Pilit kong inabot ang phone ko sa tabi ng unan para tingnan ang oras.

It’s already eight in the morning…

Pinakiramdaman ko ang sarili ko. Shit. Nilalagnat ako at halos hindi makagalaw. Ang init ng hininga ko, at ’yong pakiramdam ng buong katawan ko, parang unti-unting tinutunaw mula sa loob. Heavy, burning, and completely wrecked.

Dahan-dahan kong itinapat ang likod ng nanginginig at nanlalamig kong kamay sa noo ko. Halos mapatalon ako sa init…

“Shucks…“pabulong kong sabi habang mabilis na pumipikit.

Napansin ko rin ang boses ko. Wala rin akong boses! Paos at halos hindi nga lumalabas ang tunog mula sa lalamunan ko. Parang pispis na hangin na lang na may kasamang gasgas sa galamay ng leeg.

Naiiyak ako sa halo-halong inis, sakit ng katawan, at pangangatog sa ginaw kahit na nag-aalab ang balat ko.

I have no choice but to call my mother. I need her. I can’t do things on my own.

Lalo na sa ganitong lagay na kahit ang simpleng paglakad papuntang pinto para sa maka-inom ako ng gamot para sa lagnat ay para na akong mamamatay.

Tapos na ang pagpapanggap kong strong, independent trans woman. Kailangan ko na ng nanay!

I immediately went to my Messenger app and find my mom’s chat head, instantly pressing the call button with shaking fingers. I didn’t even bother to type—hindi ko na kayang mag-encode ng sentence sa lagay kong ’to, at baka bago ko pa matapos ang isang message ay tuluyan na akong mawalan ng malay.

Pinindot ko ang speaker habang patuloy ang panginginig ng buo kong katawan sa ilalim ng duvet, nagdarasal na sana ay mabilis siyang sumagot.

Pagkalipas lang ng dalawang ring, sumagot agad ang pamilyar at nakakapagpalagay-loob na boses mula sa kabilang linya.

“Anak, napatawag ka? Nakauwi ka na ba? Kumusta ang party niyo ni Sophia—”

“Ma…” subok kong sabi, pero ang lumabas lang sa lalamunan ko ay isang tuyo, garalgal, at halos walang boses na singhap.

“Reese?! Bakit ganiyan ang boses mo?! Nasaan ka?! Anong nangyari?!” Mabilis na nagbago ang tono ni Mama—mula sa casual na usapan, agad ’yung napalitan ng full-on panic mode ng isang ina.

“Ma… nilalagnat ako…” halos walang tunog kong bulong habang tuloy-tuloy na umaagos ang luha sa nag-aalab kong pisngi. “Ang sakit-sakit ng buong katawan ko, Ma… hindi ako makabangon. Please, pumunta ka rito sa kwarto ko…”

“Susmaryosep! O sige, sige! Papunta na ako diyan ngayon din! Magdadala ako ng gamot at mainit na lugaw! Hintayin mo ako, ha?!”

Nakahinga ako nang maluwag nang mamatay ang linya. Maya-maya lang, narinig ko na ang mabilis na mga yabag ni Mama na patakbong patungo sa kuwarto ko, kasunod ng mabilis na pag-ikot ng doorknob.

“Reese, anak!” agad niyang sigaw pagkabukas na pagkabukas ng pinto.

She wasn’t alone, kasama niya ang kapatid kong si Sergio na seryoso ang mukha at may bitbit na medical kit at isang malaking bowl ng mainit na sabaw. Mabilis silang lumapit sa kama ko habang ako naman ay halos magtago na sa ilalim ng duvet dahil sa halo-halong hiya at pangangatog.

“Jusko, Reese! Anong nangyari sa ’yo?!” bakas ang matinding pag-aalala sa boses ni Mama habang mabilis na idinidikit ang likod ng kaniyang kamay sa noo ko. Agad siyang napasinghap. “Ang init-init mo! Para kang baga!”

Si Sergio naman ay mabilis na ibinaba ang dala sa side table at agad na kumuha ng thermometer.

“H-Hindi na…” pigil ko sa kaniya. Shit! Ayaw kong makita nila ang mga pasa at hickey na paniguradong nakatatak sa leeg at shoulders ko kapag itinaas niya ang shirt ko para lang maglagay ng thermometer!

“Ate, huwag kang maarte. 39 degrees na siguro ’yang init mo sa hipo pa lang ni Mama,” seryosong giit ni Sergio habang nakataas ang kilay, pilit na iniaabot ang thermometer sa akin.

Mabilis kong hinila ang duvet pataas hanggang sa ilalim ng baba ko, halos maging mummy na ako sa sobrang pagkakabalot. “Kaya ko na… ako na lang maglalagay,” paos at parang napipispis kong bulong sabay agaw sa thermometer mula sa kamay niya.

Mabuti na lang at mukhang inisip lang nilang nahihiya lang ako dahil nagmumukhang bata sa harap nila.

“Tss. Ewan ko sa ’yo. O, inumin mo muna ’tong Paracetamol pagkatapos,” iling-iling na sabi ni Sergio sabay abot ng baso ng tubig at gamot.

Sinuway siya ni Mama. “Hindi pa kumakain ang Ate mo!” binalingan niya ako. “Anong oras ka umuwi kagabi? Bakit hindi ka man lang napansin nila Manang na pumasok?”

Nanuyo ang lalamunan ko sa tuloy-tuloy na tanong ni Mama. Paano ko ie-explain na madaling-araw na ako nakauwi…

“Ma, nasobrahan lang ako ng inom at—”

“You party too much, Ate! Ganiyan siguro kayo nila Serena sa Manila!” pagsusungit agad ni Sergio sabay halukipkip ng mga braso.

I wanted to get mad at him and stop him right there, pero nang subukan kong sumigaw para ipagtanggol ang sarili ko, puro hangin at garalgal na ubo lang ang lumabas sa lalamunan ko.

Letche, kung may boses lang ako ngayon, Sergio, naramdaman mo na ang bagsik ng isang nakatatandang kapatid! Akala mo naman napakadali ng ginagawa ko sa Manila!

“O, di ba? Hindi ka man lang makasagot kasi totoo!” dagdag pa ng nakababata kong kapatid habang umiiling-iling, pero agad ding napaatras nang samaan siya ng tingin ni Mama.

“Sabi nang tumahimik ka na muna, Sergio!” sita sa kaniya ni Mama sabay dapo ng malamig na bimpo sa nanginginig kong noo. “Tingnan mo nga ang Ate mo, namumula na sa taas ng lagnat, ipipilit mo pa ’yang pagsesermon mo. Kumuha ka na lang ng maligamgam na tubig sa ibaba, bilis!”

Padabog na tumalikod si Sergio pero bago siya tuluyang lumabas ng kwarto, muli niyang sinulyapan ang lugaw na nakapatong na ngayon sa side table.

“Kainin mo na ’yan, Ate! Dahil kina Serena, nahawa ka na sa pagiging party girl. Hindi ka naman ganiyan noon,” huling hirit pa niya habang nakaturo sa akin.

“Lumabas ka na nga, Sergio!” singhal sa kaniya ni Mama habang inaayos ang kumot sa dibdib ko.

Nang sa wakas ay marinig ko ang paglapat ng pinto, pikit-mata akong napasandal sa mga unan. Naramdaman ko ang dahan-dahang paglapat ng maligamgam na bimpo sa nanginginig kong noo. Napapikit ako sa ginhawa, kahit na nananatiling impyerno ang init sa loob ng katawan ko.

“Diyos ko namang bata ka, paano ka nagkasakit nang ganito kalala?” malambing ngunit puno ng alala na bulong ni Mama habang pinupunasan ang mainit kong leeg at mga bisig.

I didn’t want her to worry much since she’s pregnant but… it felt so good to feel cared for like this by my mother.

Iba pa rin talaga ang alaga ng nanay. Sa gitna ng pangangatog ko sa lamig at sa halos di-matingkalang sakit ng buo kong katawan, ang mainit at maingat niyang mga haplos ang tanging nagbibigay sa akin ng kaunting ginhawa.

She fed me and carefully helped me sip water so I could swallow the fever medication, her gentle strokes on my hair making me feel safe for the first time since last night. Every movement of her hands was filled with a mother’s warmth, easing the ache in my bones even just a little.

“Ayan, uminom ka muna nang marami para hindi ka ma-dehydrate,” bulong niya habang dahan-dahang inilalapag ang baso pabalik sa side table.

Tahimik na nanonood lang ang kapatid ko sa tabi at nakasimangot habang nakatitig pa rin sa akin.

Ano bang problema niya?

Walang ibang ginawa si Mama kundi ang alagaan ako hanggang gabi. Dito siya sa tabi ko kumain ng tanghalian at hapunan, halos ayaw akong iwanan kahit isang minuto lang para lang siguraduhing naiinom ko ang mga gamot ko sa oras at napapalitan ang malamig na bimpo sa noo ko.

Nang dumaan ang gabi at tuluyan nang bumaba ang lagnat ko sa tulong ng walang-sawang pag-aasikaso niya, nakahinga rin ako nang maluwag.

The doorknob twisted and it opened, dumungaw doon si Cairo. He went inside, may dala siyang ponkan.

“Pinapadala sa akin ni Mama,” aniya at umupo sa kama ko.

Inilapag niya ang dalang prutas sa side table habang nakatitig sa akin ang mga mata niyang puno ng pagdududa. Mabuti na lang at nakalabas na si Mama para magpahinga sa silid nila ni Papa, kaya kaming dalawa na lang ngayon ang magkaharap.

“Thank you, Cai—”

“Ate, nakita kita kaninang umaga na umuwi. You were…” he trailed off. “Where have you been? Para kang binugbog o ginahasa sa lagay mo kanina,” diretsong sabi niya, hindi man lang nag-atubiling gamitin ang mga salitang ikinalamig ng buo kong dugo.

Halos matigilan ako sa paghinga. Ang kaunting ponkan na ibinigay niya ay parang naging bato sa loob ng bibig ko na hindi ko malunok-lunok.

“C-Cairo…” nauutal kong bulong, pilit na humahawak nang mahigpit sa duvet habang nangatog uli ang mga kamay ko—hindi dahil sa lagnat kundi sa matinding takot na bakas sa mukha ng kapatid ko.

He’s only thirteen years old but I know that he’s given the education and mindset of a protective young man, specially trained by our father to stand guard over the women in this house.

“Ate, answer me,” mahina pero mariin niyang ulit, nakatitig nang diretso sa akin habang pinakikiramdaman ang bawat panginginig ng katawan ko. “I may be younger than you at kay kina Kuya Sergio, pero hindi ako bulag. Papa taught us to protect you. So tell me—”

“Wala! Talagang nasobrahan lang ako mag-party, okay? Masyado lang kayong maraming iniisip ni Sergio!” sinimangutan ko siya. “Umalis ka na nga rito, Cairo. Matutulog na ako.”

Naningkit ang mga mata ng labintatlong taong gulang kong kapatid. Inilibot niya ang tingin mula sa namumula kong mukha patungo sa nakabalot kong leeg.

“Party?” malamig at sarkastikong ulit ni Cairo, ang boses ay nanginginig sa matinding pagtitimpi. “Party na nag-iiwan ng pasa sa mga braso at leeg mo, Ate? Party na dahilan kung bakit hindi ka makalakad nang straight pumasok ng pinto?”

My jaw dropped. Hindi niya ako hinintay na magsalita dahil agad niya akong tinalikuran at mabilis na lumabas ng kwarto, marahang isinarado ang pinto.

Naiwan akong nakatutala sa hangin, ang dibdib ko ay mabilis na nagtaas-baba habang bumabalot sa akin ang malamig na pawis at matinding takot…

Dahan-dahan kong inilabas ang mga braso ko mula sa ilalim ng duvet. Sa ilalim ng mahinang ilaw ng lamparang nakapatong sa side table, malinaw na malinaw ang mga kulay-beha at purpurang markang iniwan ng malalaki at magaspang na mga kamay ni Hermideo sa mamula-mula kong balat.

Shit! Panic surged through my entire body, freezing the blood in my veins. My heart hammered against my ribs.

He saw me. Cairo fucking saw the marks.

Hindi ko alam kung maiintindihan ba ng kapatid ko ang nangyari sa akin. He’s just too young for that and I didn’t want to stain his innocence with the filth of what Hermideo did to me. Ayaw kong mabahiran ng ganoong kababoy at kagagong realidad ang isip ng labintatlong taong gulang kong kapatid.

Ngumuso ako at kumain na lang ng mga ponkan na dala niya, pilit na ipinapasok ang prutas sa bibig ko para lang may magawa ang mga kamay at labi ko. The citrusy sweetness barely registered on my tongue—puro kaba at takot lang ang nananalaytay sa buo kong katawan.

I felt better the next day, physically at least. The fever had finally broken, leaving behind only a dull, hollow ache in my limbs whenever I moved too fast.

Naligo ako at nag-suot ng spaghetti strap dress na pambahay. Ang malamig na tubig ay kahit paano’y nakapagpagaan sa mabigat kong ulo, pero hindi no’n nabura ang hapdi at kirot sa katawan ko.

Inayos ko ang basang buhok ko gamit ang tuwalya habang naka-upo ako sa vanity chair ko.

Dahan-dahan kong isinuklay ang mga daliri ko sa basang buhok habang nakatitig sa salamin. Dahil sa manipis na strap at mababang cut ng damit ko, malayang nakalantad ang aking mga balikat, leeg, at collarbone.

The marks weren’t fading yet. Instead, under the harsh brightness of the vanity lights, they looked darker, turning a deep, ugly shade of purple against my pale skin.

Nanginig ang mga daliri ko habang hinahawakan ang sariling leeg.

Sumimangot ako at inabot ang ice pack na binalot ko sa manipis na bimpo bago ako umakyat dito sa kwarto. Dahan-dahan ko itong idinikit sa nangingitim kong collarbone, naghihintay na kahit paano’y pawiin ng lamig nito ang kumakabit na hapdi at pamamaga sa balat ko.

I’m not sure if what I’m doing is actually making the swelling go down or if I’m just numbly buying time.

Ito kasi ang lumabas na paraan nang mag-search ako sa internet kanina tungkol sa kung paano mabilis na matatanggal ang mga ganitong pasa. Cold compress for twenty minutes, sabi sa article.

I don’t want them to start suspecting anything. Kapag nagtanong ako tungkol sa cold compress, tiyak na mag-uusisa si Manang Agnes at makakarating agad iyon kay Mama. And the last thing I need right now is my pregnant mother stressing over me. Ugh!

Next week ay enrollment na kaya alam ko na paniguradong magaling na ako bago pa man magsimula ang mga klase. The marks will fade. They have to fade before I step foot on campus…

Sa Mabini Colleges ako mag-aaral kaya kailangan kong maging maayos ang lahat. I can’t afford to walk down those hallways looking like a walking crime scene, especially with how easily rumor spreads once classes start.

4th year college na ako at Education ang course ko. As a future educator, reputation is everything. Konting tsismis lang sa hallway o maling hinala ng mga professors at co-interns, pwede nang maapektuhan ang graduating status ko o ang graduating class standing ko. I simply cannot afford to have anyone at Mabini Colleges seeing me like this.

Binago ko na rin ang algorithm ng Instagram at Facebook feed ko.

Bawal mag-thirst trap, bawal mag-post ng kahit anong pahiwatig ng gulo o kung anong klaseng kapusukan. Subalit kahit anong pag-aayos ko sa digital na buhay ko, ang tunay na realidad sa sarili kong katawan ang hindi ko ma-filter. Shucks!

Gosh. Graduating na ako kaya kailangan kong magpakatino sa lahat ng bagay. A single stain on my reputation could ruin years of hard work, and I couldn’t let my future crumble just when I was so close to the finish line…

Huling katarantaduhan ko na ang nangyari sa amin ni Hermideo. That’s probably my last hurrah. I should give that to myself. I can’t be graduating staying a virgin—or at least, that was the stupid, reckless logic I used to justify losing my mind for one night. But if this is the cost of my wild phase, then I’m practically broke. High-risk, zero-reward, and now the universe is making me pay the ultimate interest rate.

Wala sa sarili kong inabot ang phone ko dahil nag-notif ’yon.

I opened it and it immediately went to my Instagram messages.

_erosmrsigan: Hello! I just want to say na babalik na ako ng Manila next week. It feels sad that I couldn’t bring you with me sa Calaguas Island. You seemed so busy, eh. How are you?

Napatitig ako sa screen ng phone ko, natutulala sa pangalang pumasok sa inbox ko at sa message niyang nabuksan ko na.

Napalunok ako habang nakatingin sa pangalan niya. Eros was always so soft, so sweet—a complete, refreshing contrast to the chaotic, dark mess I currently found myself in—his younger brother.

Watching his name on my screen felt like looking at a clean parallel universe I couldn’t touch.

I blinked fast, my thumb hovering nervously over the screen. Calaguas Island. Inimbita niya nga ako no’ng nakaraan pero hindi ako sumama. I declined his invitation…

Halos hindi gumagalaw ang mga daliri ko habang nagta-type ng reply.

mhmmreese: Hey, Eros! Okay lang naman ako. At pasensya na talaga kung hindi ako nakasama sa Calaguas.

mhmmreese: May outing din kasi kami ng family ko.

I lied about that part but I had no choice. Mas madaling sabihing pamilya ang dahilan…

_erosmrsigan: I’m sure you had fun with your family. I did too! Kaso, hindi naman sumasama sa amin si Hermideo.

Nanigas ang mga daliri ko sa ibabaw ng screen. Ang simpleng pagbanggit niya sa pangalan ng sarili niyang nakababatang kapatid ay parang malamig na tubig na ibinuhos sa buo kong katawan.

_erosmrsigan: But still, kasama ko naman sina Mommy.

mhmmreese: That’s nice to hear! At least nakapag-bond pa rin kayo nina Tita.

_erosmrsigan: Yeah. Uuwi na rin ang lolo ko galing U.S.

_erosmrsigan: Family dinner daw sa weekend to welcome him back. Baka pilitin na rin um-attend ni Hermideo since strict si Lolo pagdating sa pamilya haha.

Umawang ang bibig ko. The… patriarch of the Marasigan family?

Malakas ang kutob ko na walang alam si Eros sa gulo ng pamilya niya sa mga Madrigals. He was sheltered from all the dark, ugly undertones of their clan’s history…

I only knew fragments of it, dahil kay Lola Evelyn… but I didn’t dare piece them together, let alone ask Eros about it.

mhmmreese: Naku, dapat talagang um-attend kayong lahat niyan. Mukhang importanteng family event talaga.

_erosmrsigan: Sobrang saya nga ni Daddy. Gusto sana kitang imbitahin.

mhmmreese: Huwag na! Family event ’yan, nakakahiya naman kung makikisawsaw pa ako. Tsaka mag-focus ka na lang muna sa pag-welcome sa Lolo mo.

Nakahinga ako nang maluwag nang ma-send ko ’yon. Family dinner of the Marasigans? Just imagining stepping into that venue made my skin crawl.

Naroroon ang Lolo nila, sina Tita, si Eros… at si Hermideo. The thought of Hermideo looking at me across a dinner table while his sweet, innocent older brother sat right beside him was enough to give me a panic attack.

_erosmrsigan: Haha, I knew you’d say that! But you’re always welcome, Reese. Alam mo naman ’yan.

_erosmrsigan: Anyway, ito ang hitsura ni Lolo. He looked exactly like my brother but older.

A notification popped up with an attached photo.

Halos manigas ang mga daliri ko habang binubuksan ang larawan. The moment the picture loaded, my heart skipped a frantic beat.

The resemblance was uncanny—the same sharp, ruthless jawline, the piercing, hooded eyes, and that unreadable, authoritative aura. Looking at the old man in the photo felt like peering decades into the future and seeing Hermideo himself staring back at me.

Inalala ko ang hitsura ng tatay nila, si Tito Hermilando. Akala ko ay siya na ang kamukha ni Hermideo, pero mas grabe pala kapag sa Lolo nila idinikit ang mukha niya. It was a genetic copy-paste—an undeniable blueprint of dominance passed down through generations. Tito Hermilando had a softer, more calculated edge, but this old man? He carried the exact same raw, dangerous intensity that made Hermideo so terrifying whenever he locked his gaze on me.

mhmmreese: Oo nga, hawig na hawig talaga! Mukhang napaka-strict nga ng Lolo mo.

_erosmrsigan: Sobra! Kaya medyo nakakatakot din minsan haha. Anyway, pauwi na kami ngayon. I bought those pastries for you, by the way! Naalala kasi kita no’ng nadaanan natin ’yong bakery. Pwede ba kitang daanan diyan sa inyo mamaya para ibigay ’to?

Napaayos ako ng upo at mabilis na tumingin sa pinto ng kwarto para siguraduhing sarado pa rin ’yon.

mhmmreese: Hala, nakakahiya naman, Eros! You really don’t have to do that. Saka medyo masama rin kasi ang pakiramdam ko ngayon, baka makahawa pa ako.

_erosmrsigan: Are you sick? Then all the more reason for me to drop these off! I won’t stay long, I promise. I just really want to see you, kahit sandali lang.

Shit. Shit. Shit!

Mabilis kong itinaas ang kamay ko para hawakan ang dibdib ko na parang doon magmumula ang paghinto ng mabilis kong paghinga. Panic ang agad na lumamon sa akin.

Hindi ko alam kung nandito ba ngayon si Lola Evelyn sa hacienda o nasa mga kaibigan niya. That made everything ten times more terrifying. If she was around, she’d notice the tension in a second.

Lola Evelyn had eyes that could see right through any lie, and the last thing I needed was her asking why Eros Marasigan was standing at our gate…

Mainit pa naman ang mga dugo niya sa mga ’yon at parang hindi na nakalimot sa lumang alitan ng pamilya ng malapit sa kaniya at sa mga ’yon.

Kilala si Lola Evelyn; ang simpleng paglapit lang ng isang miyembro ng pamilyang ’yon sa bakuran namin ay sapat na para mag-alab ang lumang abo ng galit sa pagitan ng mga Madrigal at Marasigan…

I’m just so thankful that she had already left this morning, nang tanungin ko si Mama. Sinabi ko rin sa kaniya na may dadalhin sa akin si Eros na pagkain.

I was borderline thinking that she’d refuse and scold me for maintaining contact with a Marasigan, pero hindi. Sinabi ko rin kay Papa dahil eksakto siyang umuwi sa bahay nang sinasabi ko ’yon kay Mama.

He even wanted to invite Eros inside for coffee—a surprising, almost unbelievable gesture given the history between our families. Mama simply smiled, supporting Papa’s gesture, completely unaware that my reluctance wasn’t about family feuds or missing manners.

“Sabi ko ’wag na kasi kakauwi lang din nila galing sa Calaguas Island,” mabilis kong palusot noon habang umiiwas ng tingin kina Papa. “At medyo masama talaga pakiramdam ko.”

Luckily, they bought it. Hindi na nagpumilit si Papa at bumalik na lang sa pakikipag-usap kay Mama sa kusina.

“Hey,” alinlangan ngunit malambot niyang bati nang magtama ang mga mata namin. A genuine, worried smile spread across his face. “You really look a bit pale, Reese. Masama pa rin ba ang pakiramdam mo?”

“M-Medyo lang,” nauutal kong sagot habang mabilis na napahawak sa mataas na kwelyo ng sweater ko. Pilit kong sinisigurado na walang kahit anong espasyo sa leeg ko ang magiging exposed sa ilalim ng maliwanag na araw. “Pero nakainom na rin naman ako ng gamot.”

Inabot niya sa akin ang kahon ng pastries. Ang mga daliri niya ay bahagyang dumapi sa mga daliri ko.

“Here. I got your favorites,” sabi niya habang nakatitig nang may tapat na pag-aalala. “I won’t keep you out here for long para makapagpahinga ka na agad sa loob. Just… take care of yourself, okay? Text me if you need anything.”

“Salamat, Eros… pasensya na talaga kung hindi muna kita maipapasok sa loob,” mahina kong sagot, sinusubukang panatilihing pormal at kalmado ang boses ko.

“It’s totally fine, I understand. Uuwi na rin ako agad,” he softly insisted, opening his car door.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at bahagyang tumango. “Mag-ingat ka sa pagmamaneho, Eros. Text me kapag nakauwi ka na.”

“I will. Uh,” hinaplos niya ang kaniyang batok at nakita kong nahihirapan siyang lumunok ng laway. “C-Can we call later? I just want to fill you in with my experience at Calaguas Island.”

Napatingin ako sa kaniya, nagulat sa biglang pag-aalinlangan sa boses niya. A subtle blush was creeping up his neck.

“Sige, mamayang gabi,” pilit kong ngiti, tinitiis ang paninikip ng dibdib ko. “I’d love to hear about it.”

“Great! I’ll call you once I get back home,” his face instantly lit up, the shy hesitation replaced by that pure, boyish delight. “Pasok ka na, Reese. R-Rest well.”

Isang huling kaway pa ang ibinigay niya bago pumasok sa sasakyan at pinaandar ang kotse.

Pinanood ko ang dahan-dahang pag-atras ng sasakyan niya hanggang sa tuluyan itong makaliko at mawala sa dulo ng kalsada.

Bumaba ang mga mata ko sa ibinigay niyang kahon ng pastries. It was wrapped neatly with a simple satin ribbon, bearing the signature stamp of a famous bakery along the highway.

Bakit ba matindi ang galit ng mga Madrigal sa pamilya ni Eros? Is it about the boundary dispute involving their lands, or is there a deeper, darker secret between their ancestors?

Kinakain na naman ako ng kuryusidad ko at ito ang magpapahamak sa akin.

Ipinilig ko ang ulo ko para mawala ang mga tanong sa aking isip…

Every family feud had its origin story, but the Madrigals and the Marasigans didn’t just dislike each other; they acted as if the other family’s very breathing was an insult to their existence.

A simple boundary line dispute couldn’t poison generations. It couldn’t make Lola Evelyn’s eyes burn with that terrifying, blood-thirsty coldness every time a Marasigan was mentioned.

May nawala. May namatay. O may ipinagkait.

Habang kumakain ako ng pastry na ibinigay ni Eros, ay biglang may nag-popped up na friend request notification sa phone ko.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tinidor sa plato at kinuha ang phone mula sa tabi nito.

Kumunot ang noo ko at binasa ang pangalan ng lalaking nag-add friend sa akin.

Hunter Emilio Madrigal sent you a friend request.

Inilapag ko ang kalahating kinain na pastry at pinindot ang profile niya. He was already handsome the first time I met him, yet he couldn’t more look any more striking now in his display picture.

Deep-set eyes, a sculpted jaw, and his thin pink lips. Ang kaniyang buhok ay itim na itim at medyo wavy, bahagyang nakahawi sa kaniyang noo na lalong nagpalitaw sa kaniyang matalas na features.

We didn’t interact much back then, ang mga kapatid ko lang ang madalas niyang nakakausap tuwing may family gathering.

Sergio told me that he wants to get to know me but… what for?

Huminga ako nang malalim at in-accept na lang ang friend request niya bago ako tumuloy sa pagkain ng pastry na ibinigay ni Eros.

Kabanata 25

Tapos na ako mag-enroll, sinamahan ako ng bruhang si Sophia. Pero kahit paano ay nakatapos din kami sa wakas sa gitna ng mahabang pila at nakakapagod na lakad sa paligid ng campus na para bang nag-aapply kami ng visa pauwi sa langit. Charot!

“Salamat sa pagsama, Matet,” sabi ko habang naglalakad kami palabas ng registrar’s office.

“Naku, wala ’yon! Mas okay na ’yung may kasama kaysa mag-isa kang nakatunganga sa pila na mukhang tanga,” ngumiti siya at dahan-dahang humawak sa braso ko.

Pero agad ding napawi ang ngiti niya nang magtama ang tingin namin at napansin ang hitsura ko.

“Are you really okay, Reese? Kanina ka pa parang balisa at lutang. At tsaka… bakit naka-turtleneck ka sa gitna ng napakainit na panahon? Nag-aanyaya ka ba ng heat stroke?”

“M-Medyo masama lang kasi ang pakiramdam ko,” mabilis kong palusot, dahan-dahang iniaangat ang turtle neck ko para pagtakpan ang ebidensya. “Nilalamig ako kahit mainit ang panahon. Baka tatatamaan lang ng trangkaso.”

Nakatitig pa rin sa akin si Sophia, halatang hindi buong-buo ang tiwala sa alibi ko. Matalas ang mga mata niya at sa tagal naming magkaibigan, she could easily read me like an open book.

Alam niyang kapag nagsisinungaling ako, nauutal ako o kaya’y hindi ako makatitig nang diretso sa mga mata niya.

“Reese, hindi ako tanga,” malumanay na sabi ni Sophia, ibinababa ang hawak niyang folder at tinitigan ako nang mas masiyasat. “Tumawag sa akin si Tita nung nakaraan at inusisa ako sa mga ininom nating alak. Of course, I knew what to do so I covered for you,” pagpapatuloy niya, bahagyang kumakalma ang boses pero nananatiling seryoso ang mga mata.

“Pero kilala kita, Reese. Hindi ka magtatago sa ilalim ng turtleneck sa gitna ng napakainit na araw kung simpleng hangover lang ’yan. What really happened that night? And who were you with?” pinaningkitan niya ako ng mga mata.

“Wala nga, Phia,” mabilis kong ilag, ramdam ang mabilis na pagpukpok ng puso ko sa dibdib. “Isa pa—”

Naningkit lalo ang mga mata ni Sophia. Step by step, she leaned in closer, her sharp eyes scanning every twitch on my face. She knew me too well, and my awful lying skills were making it entirely too easy for her to dissect every excuses coming out of my mouth.

“Reese—”

“Fine! I had sex that night and the guy left some wild marks on my neck, alright?!” mabilis kong bulong, halos mabilaukan sa sariling laway sa bilis ng pag-amin ko.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Sophia, natigilan sa gitna ng paghakbang habang nakatitig sa akin. For a second, the bustling noise of the campus faded into absolute silence. Shucks!

“You… what?” gulat niyang bulong, dahan-dahang napahawak sa sarili niyang bibig bago mabilis na inilibot ang tingin sa paligid para masigurong walang ibang nakarinig sa chismis ng taon. “Reese! Seryoso ka ba?!”

I rolled my eyes at her. “Don’t act as if you haven’t done it before, Phia,” naiirita kong bulong, sinusubukang umarte na tila ba wala lang sa akin ang lahat kahit nanginginig na ang tuhod ko.

Bahagyang napanganga si Sophia bago mabilis na napahawak sa braso ko, hinahatak ako nang bahagya patungo sa mas tahimik na bahagi ng covered pathway.

“I’m not judging you, okay?!” eksaheradang bulong niya habang nanlalaki ang mga mata. “Gulat lang ako kasi hindi ka naman ganyan! Sino ba ’yan? Siya ba ’yung kababayan—”

“God! I wish it was him!” impit kong sabi pero puno ng gigil, sabay hilamos ng kamay sa mukha ko.

Bahagyang natigilan si Sophia. Kumunot ang noo niya, halatang mas lalong naguluhan sa naging reaksyon ko. The sudden bitterness in my voice was too raw to hide.

“Wait… what do you mean you wish it was him?” takang tanong niya, unti-unting pumapalit ang kuryosidad sa gulat niyang mukha.

Napakagat ako sa ibabang labi ko hanggang sa halos mamanhid ito.

“Hindi ’yon, just a random guy I met and he was… so hot and I kind of lost my mind for a night,” mabilis kong bawi, sinusubukang lagyan ng kaswal at medyo naiilang na halakhak ang boses ko. “Kaya please, Matet, kalimutan mo na lang ’yung sinabi ko. Spoken out of pure frustration lang ’yon dahil sobrang gulo ng utak ko ngayong araw.”

Inirapan niya ako. “So you’re hooking up with men, now? What gives? Si David nga na matagal mong naging boyfriend, walang nangyari sa inyo.”

“Phia! Bata pa naman kami no’n—”

“Teens are practically wild during our days, Reese! Kayo nga ni David, abot ng tatlong taon pero ni hindi mo man lang pinahawak ’yang baywang mo nang matagalan,” eksaheradang pabulong na ganti ni Phia, sabay paypay ng hawak niyang folder sa mukha niya. “Siya ba ang first sex mo?”

Ngumuso ako. “Ano pa ba?”

Her eyes widened at me, but she didn’t say another word. She just stared at me as if she were processing the fact that her usually reserved, overly careful best friend had just given away something so huge to a guy she wouldn’t even properly name.

“Are you sure you’re okay? I mean… mentally? Physically? You’re acting like you just committed a crime instead of having a standard wild night out.”

“I’m fine, Phia,” pilit kong sagot, bagaman nagwawala ang pintig ng puso ko sa loob ng dibdib ko. “Medyo overwhelmed lang talaga ako. So… let’s just leave it at that.”

Tinitigan niya ako nang napakahaba bago siya bumuntong-hininga at marahang tinapik ang balikat ko. “Alright. I won’t pry anymore. Pero kapag kailangan mo ng mapagtataguan o makakausap… I’m… here.”

Open din kaming dalawa ni Sophia sa isa’t isa. At alam kong hindi na siya virgin dahil sa kwentuhan pa lang namin noong senior high, bukas na bukas na siya tungkol sa mga karanasan nila ng first boyfriend niya.

Kaya marahil ganoon na lang ang gulat niya—dahil sa aming dalawa, ako ang conservative, ako ang laging maingat, at ako ang pinakahuling inaasahan niyang gagawa ng ganoong klaseng desisyon.

Given the fact na malandi naman nga ako, but I know my limits. Ugh!

“So… how was it? Your first time?” she giggled and nudged my shoulder, her mood suddenly evaporating into her usual playful curiosity.

Napairap ako, ramdam ang mabilis na pag-init ng mukha ko hanggang sa dulo ng mga tainga ko. “Matet! Nasa gitna tayo ng campus layout, seriously?!”

“Ano ba! Nagtatanong lang naman!” tawa niya, inilapit pa nang bahagya ang mukha niya sa akin habang pabulong na nag-uusisa. “Sige na, kahit scale of 1 to 10 lang. Was it good? Worth it ba ’yung panginginig mo riyan at ’yang turtleneck mo sa gitna ng tirik na araw?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko, pilit na pinipigilan ang sarili kong mautal o magpahalata ng kakaibang emosyon. If I wanted her to completely drop the dangerous questions, I had to play along with this stupid, normal girl-talk cover story.

“It was… intense, okay?” mahina kong bulong, iniiwas ang tingin habang umaarteng nahihiya. “Sobra. Kaya please lang, Sophia, ’wag mo na akong piliting mag-detail dahil nahihiya talaga ako sa sarili ko.”

Napatakip siya ng bibig at bahagyang napatili nang mahina, tila ba natutuwa pa sa natuklasan niya. “Oh my god, Reese! Akala ko talaga mamamatay kang Maria Clara! At ano ka bang hayop ka? Normal lang ’yan ’no! Baka akala mo naman kasalanan sa lipunan ang makipag-sex!” tawa pa niya, habang hinihigit-higit ang braso ko. “At least ngayon, nararanasan mo na ang totoong buhay. Hindi ’yung puro ka na lang libro at overthinking!”

“Gaga! Tumahimik ka nga, baka may makarinig sa’yo! Gusto mo bang i-announce natin sa PA system?”

Pero sadyang walang preno ang bibig ni Sophia. Her curiosity didn’t stop there; she wanted me to spill about the juicy details of how it happened, where it happened, and who initiated it.

“Dali na, Reese! Sa place ba niya? O sa hotel? Sino ang unang gumawa ng move?” eager niyang bulong, bahagya pang ginigipit ang braso ko habang sabay kaming naglalakad patungo sa gate. “At tsaka… masarap ba? Scale of one to ten, dali!”

“Sa hotel. At… lagpas sa scale,” I smirked at her, trying to channel my inner villainess.

“Bruha! Landi mo!” tawa ni Sophia, sabay hampas nang bahagya sa braso ko habang nanlalaki ang mga mata. “Ganiyan nga! At least hindi nasayang ’yang virginity mo sa hindi masarap!”

“Well…”

“Gaano naman kalaki? Scale—”

“Lagpas din sa scale,” pagmamalaki ko na may kasamang bahagyang pagtaas ng kilay.

Oo, ang laki ng tite ni Hermideo. Punong-puno ako, tanggala…

“Shucks, bakla!” halos mapalakas ang boses niya sa gulat, napapatakip ng sariling bibig habang napaatras nang kaunti. “Seryoso ba ’yan?! Ano ’yon, dambuhala?! Ano’ng klaseng halimaw ’yang na-hook up mo?!”

“I don’t know… but it was worth… it,” humagikhik ako. Honestly, I wasn’t that nervous to admit it anymore to her. Inside, I was still terrified of the consequences because he was… younger than me. Pero hindi ko na ’yon sasabihin sa kaniya. That’s just…

Isang lihim na kailangan kong baunin hanggang hukay, o hanggang sa makalimutan ko ang pagmumukha niyang demonyo at demonyo rin kung gumalaw.

Ngunit gaya ng sinabi ko, hindi ako nagsisisi sa nangyari sa amin ni Hermideo.

I just don’t know what to feel when I don’t feel his presence around me anymore. Palagi akong nakakaramdam na parang sumusunod siya sa akin, na para bang anino niya ay nakakapit pa rin sa balat ko.

Hindi ko na rin alam kung ano ba talaga ang dapat kong maramdaman…

Nasanay ang buong sistema ko na palaging nariyan si Hermideo. Noong mga nakaraang araw, saan man ako pumunta, ramdam na ramdam ko ang presensya niya. Parang may anino siyang patagong nakabuntot sa akin, nagmamasid sa bawat galaw ko, at nagpapaalala sa akin na gaano man ako kalayo, hindi ako tunay na makakatakas sa kaniya.

Pero ngayon… ngayong bigla itong nawala? Nag-iiwan ito ng isang nakakabinging katahimikan sa dibdib ko.

Alam and tanggap ko rin naman na pagkatapos naming gawin ’yon, mawawalan na siya ng interes sa akin. He probably went back to his old ways, playing around with women who actually fit into his world…

I didn’t want to dwell on this anymore. What we had was a one-night stand—isang beses na pagkakamali na hinding-hindi ko na kailanman uulitin.

Gumawa ako ng malaking kasalanan… at sa mundong ginagalawan namin, ang agwat na iyon ay isa nang malaking eskandalo sa sarili nitong karapatan.

I shivered. Ipinilig ko ang ulo ko; it was consensual anyway. And Hermideo was the one who wanted me in the first place, kahit na alam niyang trans ako.

At least, natikman ko ang langit bago ako tuluyang bumagsak sa impyerno. Chariz!

“Tara na nga, kumain na lang tayo,” pag-aaya ko habang hinihila si Sophia palayo sa gate ng campus. “Literal na nag-a-ala-trangkaso na ang sistema ko sa gutom, at kailangan ko ng pakainin ang mga worms sa bituka ko,”

Hindi na siya nagreklamo at tinawanan na lang sa bigla kong pagbago ng mood. Dahil pareho kaming naglalaway at nanghihina sa pagod mula sa mahabang pila sa registrar, dire-diretso kaming lumipad sa Alvino Roast Grill and Fry. Lumipad ba kami?

Pagpasok pa lang namin, nakahanap agad kami ng pwesto. Agad kaming umorder para sa pangkabuhayang showcase namin ngayong araw.

“Two-piece chicken at isang order ng fish and chips sa akin, Kuya.” ngumiti ako sa waiter. “At isang mango shake po,”

“Tapos sa akin, ’yung unli-rice meal na may kasamang dasal para sa grades ko ngayong sem, Kuya! Tapos coke na pwedeng lumunod sa sama ng loob ko,” sabi ni Sophia habang sumasabay sa pag-order kahit na hindi pa naman siya tinatanong. Bruha! Haha.

Inulit ng waiter sa amin ang aming mga order habang pilit na pinipigilan ang sariling matawa sa kakulitan ni Sophia.

“Okay, so isang two-piece chicken meal, isang fish and chips, isang mango shake, isang unli-rice Liempo BBQ meal, at isang Coke. Tama ba, mga ma’am?” nakangiting tanong ni Kuya habang mabilis na sinusulat sa hawak niyang order pad.

“Yes na yes, Kuya! Pakibilisan naman po ha, kasi itong kasama ko mukhang mangangagat na sa gutom,” hirit pa ni Sophia habang sinisiko ako nang mahina sabay tawa ng malakas.

Inirapan ko na lang siya at hinayaan ang waiter na umalis para ihanda ang mga pagkain namin.

“Masarap dito, teh,” she wiggled her eyebrows, sabay ngisi nang abot-tainga na parang nag-aanyaya na naman ng panibagong chismis.

“Anong masarap? ’Yung pagkain o ’yung mga waiter?” mataray kong balik sabay salin ng tubig sa baso para i-refresh ang lalamunan ko.

“Loka ka, syempre ’yung pagkain!” tawa niya habang inilalapit ang mukha sa mesa. “Pero speaking of masarap… tingnan mo ’yung lalaking nasa likod mo. Shit! Ang guwapo at matangkad!” halos lumuwa na ang mga mata sa sobrang pagnanasa, sabay tago sa likod ng menu para kunwaring nagbabasa.

Dahan-dahan akong lumingon para makita kung sinong nilalang ang tinutukoy ng bruha.

The guy was indeed handsome, maputi ang kutis nito at ang tangkad, tipong kailangan mo pang tingalain nang wagas para lang masulyapang maayos ang mukha niya. At hindi siya nag-iisa, may mga kasama pa siyang tatlong lalaki.

I giggled when the guy glanced at us. Halos itago na ni Sophia ang buong mukha sa likod ng menu at nanginginig na hinahatak ang laylayan ng damit ko, ako tuloy ang nakita nung lalaki na nakatingin sa kaniya.

“Nakatingin siya sa atin,” imporma ko sa chararat habang hindi inaalis ang tingin ko dun sa lalaki.

Agad na napaangat ng ulo si Sophia mula sa menu, halos masamid sa sarili niyang laway habang nanlalaki ang mga mata. “Ha? Sino? Sila ba ’yon? O ’yung mga kuto mo sa ulo na nabubuhay na naman?”

“Ulol, hindi! Siya!” pabulong kong asik habang bahagyang nginudngod ang ulo niya palapit sa akin para hindi kami masyadong mahalata. “Tinitigan niya ako, Phia! Nakita ko pang lumitaw ’yung dimple niya habang pinapanood ka niyang magmukhang tanga rito!”

“Para kang timang! Sabi ko tingnan mo lang siya pero huwag mong titigan!” ganti ni Sophia habang pilit na kinurot ang tagiliran ko sa ilalim ng mesa.

Ovulation ata ng bruha!

“Ewan ko sa’yo, Matet.”

Pagkatapos naming kumain, narito na kami ngayon sa labas ng Alvino Roast Grill and Fry. Nang harangan kami nung lalaki, he was asking for my socials.

Namilog ang mga mata ko at sinulyapan si Sophia. I didn’t want her to feel like she’s being unwanted by men, kaya agad kong hinila ang braso niya palapit sa akin para hindi siya mapag-iwanan.

“I’m in a relationship, eh. Sorry, uh, itong friend ko, single,” nakangiti kong sabi.

Si Sophia ay nanlalaki ang mga mata, napa-awang ang labi habang gulat na gulat na nakatingin sa akin. Tang inang ’to! Siya naman ang may gusto sa lalaking ’to!

“Ah, I was… actually interested in you.” hinaplos niya ang kaniyang batok. “I’m Rafael, by the way,” inilahad niya ang kaniyang kamay sa harapan ko.

Bumaba ang tingin ko sa nakalahad niyang kamay—mahabang mga daliri, malinis, at maputi.

For formalities, tinanggap ko ’yon. “Reese,”

“Yeah. I find you so beautiful and strikingly charming, didn’t know you already have a boyfriend.” ngiti niya sa akin, kaya halos paikutin ko ang mga mata ko.

Nasulyapan ko pa ang mga lalaking kasama niya, na tinatanaw kami.

“Ah, oo. Pasensya na, and…” hinigit ko na naman si Sophia para mapansin ng tarantadong ’to, pero hindi niya talaga binibigyan ng tingin ang kaibigan ko.

Kahit anong pagpapapansin o pag-aayos ng buhok ni Sophia sa tabi ko, tuwid na tuwid ang atensiyon ni Rafael sa akin, para bang kaming dalawa lang ang tao sa tapat ng Alvino.

I gritted my teeth.

“So… hindi ko ba makukuha ang socials mo?” he smiled again as his cheeks flushed.

Napaawang ang labi ko nang mapansing bahagyang namumula ang mga pisngi niya. Mas lumitaw ang mga dimple niya nang nginisihan niya ako nang husto.

Huminga ako nang malalim at ibinigay na lang sa kaniya ang Instagram ko, para tantanan na niya kami.

“This is you?” he asked as he quickly typed something on his phone.

“Yup, mamaya na lang kita i-follow back.”

“Sure!”

Nasa bus na kaming dalawa ni Sophia nang sinamaan ko siya ng tingin. She chuckled and gave me a teasing grin.

“Teh! Oo alam ko na na mas maganda ka sa akin kaya—”

“Bakit hindi ikaw ang nagpapansin kanina? He could’ve—”

“It’s no big deal, Reese! Tsaka type ka nung tao, bakit ko pa ipipilit ang sarili ko kung ikaw ang nakita noong Rafael? Isa pa, mas bet ko ’yung isa niyang kasama kanina noong pumasok tayo, ’yung matangkad na medyo singkit!” kinikilig na hirit ni Sophia habang pilit na inilalayo ang mukha ko gamit ang hintuturo niya.

Inirapan ko siya at binaling na lang ang tingin sa labas ng bintana ng bus.

Naiinis ako sa bruhang ’to. I obviously felt that she’s just stepping back to give me the spotlight, pero hindi ko kailangan ng ganoong klaseng sakripisyo lalo na kung mukhang tanga lang kaming dalawa sa harapan ng lalaking ’yon.

God, as if I have the energy to entertain suitors right now…

Hindi ko rin kasi maintindihan kung bakit lapitin ako ng mga lalaki, I know that I’m pretty, at hindi ko naman ipagkakait na biniyayaan talaga ako ng mukha at katawan na kayang pumukaw ng atensiyon saanman ako magpunta. But surely, they always wanted the chase, the thrill, or the sex…

Hindi ko kailanman ipinagmalaki sa iba ang kagandahan ko. Ayokong isipin ng ibang tao na lumalaki ang ulo ko o sadyang malandi. Pero sa loob-looban ko, alam ko ang totoo.

I know how they look at me…

Hindi naman sa nagmamayabang ako, pero sa totoo lang… hindi pa naman ako nare-reject ng mga lalaki, kahit pa sa mga panahong kusang-loob kong inamin sa kanila na trans ako.

It’s like it didn’t matter to them…

Tahimik kong isinantabi ang mga isiping iyon habang nakatitig sa sarili kong repleksyon sa salamin ng bintana ng bus.

Bihira lang ako maka-encounter ng mga lalaking nandidiri at hindi na ako kakausapin kapag nalaman nila na trans ako. Kadalasan, ang reaksyon pa nga nila ay lalong pagtindi ng interes, parang mas lalo pa silang nauuhaw sa bawal na tukso.

I mentally rolled my eyes.

“Kumusta ang enrollment mo, anak?” nakangiting tanong ni Mama nang makauwi na ako sa hacienda.

Ngumiti ako nang pilit, sabay mano sa kaniya habang ibinababa ang bag ko sa tabi ng sofa. “Ayos naman po, Ma. Medyo mahaba lang po ang pila at nakakapagod sa campus, pero tapos na rin po sa wakas.”

“Mabuti naman kung ganoon,” tugon niya habang abala sa pag-aayos ng unan sa sofa. “Mag-meryenda ka muna roon sa kusina, nagluto si Manang ng banana cue.”

“Sige po. Magpapalit lang po ako ng damit,” paalam ko bago mabilis na naglakad patungo sa hagdan.

Nagpalit lang ako ng damit at agad akong bumaba para kumain ng banana cue.

Pagpasok ko sa kusina, sinalubong agad ako ng matamis na amoy ng asukal at saging na pinirito ni Manang Agnes. Biglang kumalam ang sikmura ko kaya napalingon siya sa akin habang nagpi-prito, may hawak pa itong thong habang nakataas ang isang kilay.

“Oh, apo? Nakauwi ka na pala,” ngumiti ito sa akin nang matamis habang inilalapag ang thong sa gilid ng kawali. “Kanina ko pa naririnig ang mga yabag mo riyan sa taas. Halika, bagong hango itong saging, siguradong mapapaso ka pa sa sobrang init at lagkit ng arnibal.”

“Opo, Manang. Sobrang nagutom po talaga ako sa biyahe at sa haba ng pila kanina,” sagot ko habang humihila ng upuan palapit sa mesa. Agad kong kinuha ang tinidor at tinusok ang isang pirasong saging na kumikinang pa sa sobrang lagkit ng caramelized sugar.

“Lumulusog ka,” puna niya. “Mas bagay sa’yo ngayon, hindi na mukhang patpatin.”

Ngumuso ako. “Manang naman! Pati ba naman ikaw?”

Bahagyang natawa si Manang Agnes, ang mga mata ay kumikinang sa tuwa habang patuloy sa pagpupunas ng mesa gamit ang basahan. “Aba, e totoo naman, ah! Noon kasing mga panahong nag-aaral ka pa rito sa hayskul, para kang lumulutang sa payat. Buti naman ngayon at may laman-laman na kahit papaano ang mga pisngi mo. Tingnan mo nga oh, nagkaka-glow ka pa.”

Nagkaka-glow daw?

Wait? Ngayon lang ba…

Biglang kumabog nang mabilis ang dibdib ko. Nanlamig ang mga kamay ko na nakahawak pa rin sa tinidor. Mabilis kong iniwas ang tingin ko kay Manang Agnes, natatakot na baka sa simpleng pagtitig niya ay mabasa niya ang mga sikretong pilit kong itinatago…

“Ay sus! Ngayon lang kita nakitang nahiya, Apo. Totoo lang ang sinasabi ko, mas lalo kang gumaganda ngayon.”

Nakahinga ako nang maluwag nang marinig ang pagpapatuloy ni Manang Agnes sa kaniyang sinabi, kasabay ng mahina niyang pagtawa habang abala na ulit sa pagpupunas ng lababo. ’Yon pala ang ibig niyang sabihin. Akala ko kung ano na ang nahahalata niya…

Humantong ang dinner at kumpleto kami sa hapag… kasama si Lola Evelyn.

“I’m sure na magugustuhan mo sa Mabini, anak,” si Papa, nakangiting nag-abot sa akin ng mangkok na may lamang mainit na sabaw ng sinigang habang nakaupo sa kabisera.

“Opo, Pa. Maganda rin po ’yung school,” tipid ang ngiti na sagot ko, habang ibinaba ang tingin sa plato ko nag maramdaman ko ang mapanuring tingin ni Lola Evelyn sa akin.

“I don’t know, Efren. I’d like Reese to continue her studies in Manila rather than—”

“Ma, didn’t we talk about this? Nakapag-enroll na ang bata. At isa pa, sinunod naman niya ang gusto mong mangyari na tigilan na ang pakikipagkita sa apo ni Tito—”

“You’re respecting Hernando Marasigan? In my own dining room, Efren?”

Mabilis na ibinagsak ni Lola Evelyn ang kubyertos niya sa plato. Umalingawngaw ang matinis na tunog sa buong silid—isang babala na nagpasinghap maging kay Papa.

“Ma, hindi naman masamang rumespeto sa edad, lalo na’t kilalang-kilala naman sa lungsod ng Bicol ang mga Marasigan,” mahinahong depensa ni Papa habang bahagyang iniiwas ang tingin sa nagliliyab na mga mata ni Lola Evelyn. “Ang sinasabi ko lang po, tapos na ang usapan tungkol doon—”

“You dare to talk back to me, Efren? Sa sarili kong pamamahay?”

Dismayado at punong-puno ng awtoridad ang boses ni Lola Evelyn, ang mga mata ay nanlilisik habang nakatutok kay Papa. Tumalim ang mukha nito, ang mga kulubot sa paligid ng mga mata ay lalong lumalim dahil sa galit.

Tumikhim si Mama kaya napatingin si Papa sa kaniya, ang mga mata ni Mama ay nagmamakaawa na sana ay maibsan ang tensyong bumabalot sa hapag-kainan.

My brothers were quiet while eating their food as if they’re not even breathing too loudly, dead set on their plates, pretending that the suffocating air inside the dining room didn’t exist at all.

“Sige, dito mo tapusin ang iyong kolehiyo, Reese. Pero gusto ko, sa Manila ka humanap ng trabaho pagka-graduate mo. Huwag na huwag kang magbabalak na mag-settle dito sa probinsya kung saan maaari ka na namang madawit sa mga gulong hindi mo kinabibilangan,” lintanya pa ni Lola Evelyn, ang boses ay muling bumaba sa isang malamig ngunit pinal na tono na walang sinumang nagtangkang kontrahin.

“Ma,” mahinang tawag ni Papa, halatang nag-aalinlangan pa ring sumingit muli matapos ang ginawa nitong pagtataas ng boses kanina. “Hindi ba’t medyo maaga pa para pag-usapan ang tungkol sa trabaho? Hindi pa nagsisimula ang—”

“Wala akong pinapalampas na panahon, Efren,” mariing sagot ni Lola Evelyn habang dahan-dahang nag-angat ng tingin kay Papa. “Ang mga desisyon ko ay para sa kaligtasan at kinabukasan ng pamilyang ito. Ayokong mauwi sa wala ang lahat ng pinagpaguran natin nang dahil lamang sa maling desisyon ng mga kabataan.”

Hindi na sumagot si Papa. Yumuko na lamang ito at ipinagpatuloy ang pagkain, bagamat halata ang tensyon at tigas ng panga nito.

Si Mama naman ay tahimik na nag-abot ng tubig kay Lola, nagbabakasakaling sa simpleng paraang iyon ay lumambot ang matigas na disposisyon ng matanda.

Natapos ang dinner na ’yon na tahimik lang at walang naglakas-loob na magsalita o magtaas ng tingin sa kabisera. Pagkatapos kong ilapag ang kubyertos ko, nagpaalam na agad ako para umakyat sa kwarto, gustong-gustong takasan ang mabigat na hangin sa hapag-kainan.

Pagpasok ko sa kwarto, doon na tuluyang bumagsak ang mga balikat ko. Isinara ko ang pintahan at dahan-dahang napasandal sa likod nito habang humihinga nang malalim.

Habang tahimik akong nakatutok sa laptop screen kung saan nag-aabang ang kasunod na episode ng pinapanood ko sa Netflix, biglang umilaw ang cellphone ko na nakataob sa ibabaw ng kama. Isang notification banner ang lumabas sa ibabaw ng screen, kasabay ng pamilyar na tunog ng mensahe.

Messenger

Hunter Emilio Madrigal: Hi! Good eve! :)

Napakurap ako. Agad kong pinindot ang pause button sa Netflix.

Ilang beses kong binasa ang message niya bago ako nag-tipa ng reply.

Cian Reese Hatchell: hello good eve din :)

I was bordering thinking that he’d respond late or even leave me hanging on seen, but his reply came in almost instantly, as if he was just staring at his screen waiting for me to take the bait.

Hunter Emilio Madrigal: I was hoping if we could be friends :)

Cian Reese Hatchell: we’re already friends

Hunter Emilio Madrigal: Personally, I mean :)

What’s up with those smiley faces? Napairap ako sa dilim ng kwarto ko habang nakatitig sa screen ng cellphone.

Cian Reese Hatchell: how? haha

Hunter Emilio Madrigal: Can we meet? Or saan ang school mo? Sa Daet din kasi ako.

Mabilis kong itinuon ang mga daliri ko sa screen para mag-tipa ng sagot.

Cian Reese Hatchell: how close are you with my brothers?

Inabangan ko ang reply niya nang mag-seen siya. At nakita kong typing na siya kaya naningkit ang mga mata ko, ang hininga ko ay bahagyang nag-aabang sa kung anong isasagot niya tungkol sa mga kapatid ko rito sa probinsya.

Hunter Emilio Madrigal: Si Hugo ang madalas kong makasama. Si Sergio naman, hindi gano’n. Si Cairo, he’s like my little brother. :)

Mabilis akong napaayos ng upo sa kama.

Cian Reese Hatchell: okay

Hunter Emilio Madrigal: Wow! You’re cold. Akala ko pa naman friendly ka, ayon sa kambal mong kapatid. :)

Napakurap ako nang sunod-sunod, ang simpleng tipid na sagot ko kanina ay parang biglang bumalik sa akin na may dalang mabigat na bato. I just don’t know what to say! Shucks!

Bago pa ako makapag-isip nang mas malalim o makapag-backtrack sa mga sinabi ko, mabilis kong ginalaw ang mga daliri ko para baguhin ang takbo ng usapan.

Cian Reese Hatchell: hindi naman! haha! ano bang course mo at saan ang school mo sa Daet?

Hindi nagtagal ang ilang segundo bago lumitaw ang tatlong tuldok.

Hunter Emilio Madrigal: Ah, so you’re changing the subject now? Cute.

May kasunod pa itong nakakainis na smiling emoji bago nagpatuloy.

Hunter Emilio Madrigal: Civil Engineering. At nag-aaral ako sa Camarines Norte State College. Ikaw ba?

Napatitig ako sa sagot niya. CNSC. Malapit lang pala talaga…

Cian Reese Hatchell: Mabini ako

Hunter Emilio Madrigal: Oh! Gusto mo mag-meet tayo after ng first day of school?

Sumimangot ako. Ang bilis din naman nitong gagong ’to, ah? Oo, malapit ang pamilya niya sa amin. Kakilala din siya sa mga kapatid ko, but that doesn’t mean na may utang na loob na ako sa kaniyang makipagkita o makipag-kaibigan nang ganito lang.

Mabilis akong nagtipa ng sagot, gigil na pinindot ang bawat letra para iparamdam sa kanya na hindi ako madaling madaan sa mga paanyaya niya.

Cian Reese Hatchell: hindi ko alam eh baka sa sunod na lang kasi first day of school yon

Hunter Emilio Madrigal: Sige, sige. Hindi naman ako nagmamadali. Marami pa tayong oras. :)

Umikot na ang mga mata ko nang mabasa ko ’yon. I didn’t bother replying. Hinayaan ko na lamang na mamatay ang screen ng cellphone ko bago ko ito tuluyang itinusok sa ilalim ng unan.

Wala na akong balak pang dagdagan ang usapang iyon. Kung gusto niyang mag-abang at maghintay, manigas siya…

Mamaya mala-Hermideo rin pala siya, naalala ko na naman tuloy habang nakatitig ako sa screen ng MacBook ko.

Ang pangalan na ’yon ay parang lason na kapag pumasok sa isip ko, unti-unting pumapatay sa natitira ko pang kapayapaan.

Ngumiwi ako bago marahas na isinara ang ang MacBook. Ang huling sinag ng liwanag nito ay tuluyang naglaho, kasabay ng paglubog ko pabalik sa dilim ng silid.

Shuta. Ayoko nang isipin pa si Hermideo…

Kung ang Hunter na ’yon naman ang susunod na magiging sakit ng ulo ko rito sa probinsya, aba, subukan lang niyang lumapit dahil babayagan ko talaga siya! Oo, tama. Babayagan ko talaga ang gagong ’yon kapag nagkataon!

The next day, I have packed clothes and some of my things dahil lilipat na ako sa apartment na nahanap ko, na malapit sa school.

Isang malalim na hininga ang pinakawalan ko habang pinapanood ko ang huling zipper ng maleta ko na sumara.

Buti nga at nakahanap din ako…

Isang maliit ngunit maaliwalas na espasyo ang sumalubong sa akin pagpasok ko. Hindi man ito kasinglaki ng apartment ko sa Manila, but it was still more than enough para ibigay sa akin ang kapayapaan.

Inilibot ko ang paningin ko sa loob. May maliit itong banyo sa isang sulok, isang malinis na bed frame na may katamtamang lambot ng kutson, at isang simpleng wooden desk malapit sa bintana kung saan direktang pumapasok ang preskong simoy ng hangin sa umaga. Ang mga dingding nito ay pininturahan ng light gray, kaya naman kahit compact ang lugar, mukha itong maluwag at malinis.

Pumasok si Papa, dala ang dalawa kong maleta.

“Dito na ba talaga ang gusto mo, Reese?” tanong niya habang inilalapag nang maingat ang mga bagahe ko malapit sa maliit na kama. Inilibot niya ang tingin sa buong silid, sinusuri ang bawat sulok na para bang tinitiyak niyang ligtas at maayos ang pag-iwanan niya sa akin.

“Opo, Pa. Mas malapit po kasi sa Mabini,”

“But this room is way too small for you, Anak. Para ka namang sardinas dito kung matatagalan ka rito ng isang taon,” natatawang aniya habang umiiling-iling at pinasadahan ng tingin ang maliit na espasyo.

Natawa na lang din ako bago ko siya sinimangutan. The space was actually cute, may pagka-modern minimalist vibe pa nga ang dating dahil sa light gray at white na pintura ng mga dingding. Sapat na para sa isang estudyanteng gustong mag-focus sa pag-aaral.

“How are you going to invite your classmates here? Your friends?”

Natigilan tuloy ako sa pag-aayos ng mga damit ko sa maliit na cabinet at dahan-dahan lumingon kay Papa na nakatayo pa rin sa may pintuan.

“Pa naman,” reklamo ko habang sinimangutan siya, kahit may halong biro ang tono ko. “We won’t be partying here or holding a sleepover, Pa. Apartment ko ’to, hindi social club. At tsaka, wala pa naman akong kilala rito para i-invite,” dagdag ko habang muling binalik ang atensyon sa pag-aayos ng mga natitirang damit sa maleta.

“Sinasabi ko lang naman,” pagpapatuloy ni Papa habang bahagyang itinaas ang dalawang kamay na tila sumusuko sa pagtatalo namin.

Ngumuso ako. “May coffee shops naman din, at paniguradong hindi rito sa apartment ko ang kitaan kung may grouping projects or whatever.”

Tumango-tango si Papa habang isinusuot ang suot niyang wristwatch, sinisilip ang oras bago muling tumingin sa akin.

“Paano kapag nagka-boyfriend ka—”

“Pa!”

Natawa si Papa sa reaksyon ko, kaya mas lalo kong sinimangutan habang namumula ang pisngi ko dahil sa huli niyang sinabi.

“Bakit? Masama bang magtanong?” nakakalokong biro pa niya habang nakataas ang isang kilay. “You’re at age, anak at normal lang na may dumaan na ganyang interes sa buhay mo, lalo na’t nasa kolehiyo ka na.”

Inirapan ko siya nang may halong ngiti at mabilis na nag-iwas ng tingin. “Pa naman! Kakalipat ko lang at ang huling nasa isip ko sa ngayon ay ang humanap ng sakit ng ulo…”

Kabanata 26

Habang nag-aabang kami ng order namin sa malapit na Jollibee branch, panay pa rin ang bilin ni Papa tungkol sa mga dapat at hindi ko dapat gawin ngayong mag-isa na akong naninirahan sa Daet.

“Siguraduhin mo lang na naka-lock palagi ang pinto ng apartment mo, Reese. At huwag kang basta-basta magpapasok ng kung sino,” paalala niya habang inilalapag sa mesa ang tray na may lamang Chickenjoy at Jolly Spaghetti.

Ngumuso muna ako bago sumagot. “Opo, Pa. Paulit-ulit? I’ve been in Manila for three years, remember?” ngumiti ako habang inabot ang gravy at ibinuhos ito nang sagana sa ibabaw ng kanin ko.

“Still, iba pa rin.”

Nagpa-takeout pa ako sa kaniya ng burger at manok para mamayang gabi ko. I mean, I can order online kaso mas mabilis kung si Papa na ang bibili habang magkasama pa kami sa labas.

At least, may standby na pagkain na ako mamaya sakaling maging abala ako sa pag-aayos ng mga gamit ko sa apartment at tamarin na akong lumabas ulit.

“O, eto na ang inorder mong takeout. Huwag mong kalimutang ilagay sa mini fridge mo mamaya,” bilin ulit ni Papa sabay abot sa akin ng paper bag habang naglalakad kami patungo sa Navara niya.

He helped me with the kitchen set-up noong dumating kami sa apartment kanina, pinagkasya niya ang ilang groceries at ready-to-eat meals na binili namin.

Inihatid ako ni Papa sa kanto ng street papasok sa apartment para masigurong alam ko ang daan pabalik at kung saan ang mga malalapit na sakayan.

“Tandaan mo, ha. Kapag may kailangan ka, tawag ka lang kay Mama o sa akin,” huling bilin niya bago niya ako tuluyang pinagbuksan ng pinto ng Navara para sa huling yakap at pamamaalam.

“Okay, Pa. Ingat po.”

“Mag-message ka pagdating mo.”

“Opo.”

“And don’t forget—”

“—lock the door. I know.”

Napailing siya bago tuluyang pumasok sa sasakyan.

Pagkaalis na pagkaalis ng itim na pick-up truck niya, tahimik kong hinawakan ang strap ng shoulder bag ko at sinimulang tahakin ang maikling lakad pabalik sa mismong tapat ng apartment building.

Pagpasok ko sa loob ng unit, sinalubong ako ng dilim at ng pamilyar na amoy ng silid. Kapa-kapa kong hinanap ang switch sa dingding bago inilapag ang mga dala ko sa ibabaw ng maliit na mesa. Huminga ako nang malalim.

Kinuha ko ang cellphone ko para mag-text kay Papa na nakarating na ako sa kwarto, at pagkatapos ay tuluyan na akong sumalampak sa kama. Nag-text din ako kay Mama na kahit papaano ay maayos dito sa Daet.

Ilang minuto lang ang lumipas, sunod-sunod na nag-ring ang phone ko. Si Papa ang nauna, tinatanong kung kamusta ang pag-aayos ko ng silid at kung nahanap ko ba ang remote ng aircon. Kasunod no’n ang isang mahabang mensahe mula kay Mama na huwag kong kakalimutan na umuwi sa hacienda tuwing weekend.

“Ay puke!” impit akong tumili nang nahulog sa loob ng isa kong bag ang pink na dildo sa sahig, kasama ang lubricant.

Dinala ko lang naman ’to dahil alam kong lilinisin nila Manang Agnes ang kwarto ko sa bahay habang wala ako roon. Baka makita pa nila ’to sa hacienda at maibigay pa kay Mama! O kaya naman—jusko—maabutan ni Papa habang nag-aayos kami kanina!

Buti na lang talaga at hindi niya napansin habang tinutulungan niya ako sa mga maleta…

Ugh!

Dinala ko ito dahil alam kong lilinisin nila Manang Agnes ang kwarto ko habang wala ako roon, baka makita nila ’to sa hacienda at maibigay pa kay Mama. O kaya naman ay maabutan ni Papa habang nag-aayos kami kanina! Buti na lang talaga at hindi niya napansin habang tinutulungan niya ako sa mga maleta.

Ugh!

Hindi ko ma-imagine kung ano ang magiging reaksyon nila kung sakaling makita nila ’tong plastik na tite na regalo sa akin ng chararat kong kaibigan.

Deadma… act normal, Reese.

Maayos ko na lang ’yon itinago sa isa kong bag at siniguradong nakasiksik nang malalim sa ilalim ng mga makakapal kong jacket.

Naghain ako ng mga pahinga sa gitna ng pag-aayos at nagpatugtog na rin ng usual playlist ko sa Spotify. Hindi ko ganoong nilaksan ang volume—I didn’t want my new neighbors thinking na may nagra-rave sa unit ko sa unang gabi ko pa lang dito. Baka ma-tsismis pa ako agad at masira ang first impression nila sa akin. Ayoko namang paglabas ko bukas ay may nakaabang nang isang buong barangay para alamin kung sino ’yung bagong salta na feeling concert venue ang apartment.

Habang nag-uungkat pa ng isang tote bag, nakakita ako ng iba’t ibang random stuff: skincare products, hair ties, lumang receipts, candy wrappers, dalawang ballpen na hindi ko alam kung kanino galing, at isang maliit na notebook na halos puro mura at reklamo ang laman.

Binuksan ko iyon dahil akala ko may importanteng bagay akong nailagay sa loob.

First page: Things I hate today. Second page: People I hate today. Third page: Things I will probably regret tomorrow.

Napakurap ako habang nakatitig sa sarili kong handwriting.

“Wow. Very productive…” bulong ko sa sarili ko.

Binuklat ko pa ang kasunod na pahina, pero mas lalong walang kwenta ang mga nakasulat doon. May mga pangalan ng taong wala na akong ideya kung bakit ko isinulat, kasama ang kung anu-anong reklamo na obviously ginawa ko habang galit sa mundo.

“Ang bait ko talaga. Very positive attitude!” hagikhik ko habang binabasa ang sarili kong mga rant.

I spent more than two hours unpacking, organizing, and trying to make my new apartment look less like a storage room and more like an actual place where a human being could live. At this point, hindi ko na alam kung nag-aayos ba talaga ako o naglilipat lang ng kalat mula sa isang sulok papunta sa kabila. Letche…

“Okay na ’to,” sabi ko habang nakapamaywang na nakatingin sa paligid.

Hindi talaga siya okay. Pero mukhang okay na kung hindi mo tititigan nang matagal. Close enough.

Napahilot ako sa batok at huminga nang malalim. Pagod na pagod na ako, pero at least tapos na ang karamihan.

Napahilot ako sa batok at huminga nang malalim. Pagod na pagod ang katawan ko, pero at least tapos na ang karamihan sa mabibigat na gamit.

Tumayo ako para tingnan ang kitchen counter, kung saan nakalagay pa rin ang paper bag ng takeout na pinabili ko kanina. Hindi ko na ’yon inilagay sa mini fridge dahil planado ko talagang kainin agad. Sayang lang ang effort kung palamigin ko pa tapos iinitin din naman.

Binuksan ko ang paper bag at agad na sumalubong sa akin ang pamilyar at nakakatakam na amoy ng fried chicken.

“Finally!”

Wala nang arte-arte. Kumuha ako ng plato at dinala ang pagkain sa maliit na dining table habang sinusundan ng dahan-dahang beat ng music sa background. Umupo ako nang maayos at isa-isang inilabas ang mga panalo kong haul: Chickenjoy, rice, fries, at ’yung Yumburger.

Umupo ako nang maayos at isa-isang inilabas ang mga pagkain mula sa paper bag. Chicken, rice, fries, at ’yung burger na pinabili ko kanina.

Napabuntong-hininga ako habang tinititigan ang pagkain sa harap ko. Grabe. Ngayon ko lang na-realize kung gaano ako nagutom sa buong maghapon. Kanina kasi, masyado akong occupied kakaisip kung saan ko ilalagay ang mga damit ko, kung alin ang dapat nakasabit sa cabinet, at kung paano ko pagkakasyahin ang buhay ko sa maliit na space na ’to.

“Kaya ako tumataba, eh…” puna ko sa sarili ko habang ginagawa ang paborito kong krimen: binuksan ko ang Yumburger, nilagyan ng gravy at fries sa loob, saka hinaluan ng laman ng manok.

Hindi ko na inisip kung mukhang kadiri ba ’to o isang pambabastos sa recipe ng Jollibee. Basta masarap, walang babaguhin. Ganern!

Isang malaking kagat. Napapikit ako habang ngumunguya.

“Letche, solid talaga.”

Naisip ko, pagkatapos kong ma-settle ang lahat dito sa apartment sa mga susunod na araw, maghahanap agad ako ng gym na malapit. For sure, may gym dito na walking distance lang. I wasn’t really consistent with my Pilates lately—minsan lang ako nakakapag-practice kapag may free time, at madalas, nauuwi rin sa bukas na lang dahil tinatamad ako.

Kaya kailangan ko na talagang gumawa ng proper routine para hindi puro plano lang. Ugh.

Inubos ko ang huling kagat ng burger at sumandal sa upuan. Tahimik ang buong silid, maliban sa mahinang kanta sa phone ko at sa ugong ng aircon. Dito na talaga ako. Welcome to my new life in Daet! Yehey! Yehey ba? Deadma…

Pagkatapos kong iligpit ang mga pinagkainan ko, naramdaman ko na ang bigat ng buong katawan ko. Amoy manok at amoy alikabok na rin ako.

Pumasok ako sa banyo bitbit ang aking mga toiletries at bagong bihisan. Before stepping into the shower, I took a quick look around and realized just how cute this washroom actually was. Hexagonal white tiles, a minimalist frameless mirror, and a small built-in shelf in the corner—medyo aesthetic, hindi tulad ng mga typical na rental washrooms na mukhang ospital.

Inihanda ko ang shower, at nang tumama ang malamig na tubig sa balat ko, napabuntong-hininga ako sa ginhawa. Biglang napawi ang lahat ng pagod ko sa maghapon. Matagal kong hinayaan ang tubig na umagos mula sa ulo ko pababa, taking my time to soak in the cold water and let go of all the exhaustion from moving in.

Nang matapos akong mag-shower, nagsuot ako ng maluwag na oversized t-shirt at pajama pants. Lumabas ako ng banyo habang nakabalot ng tuwalya ang aking buhok.

Inilabas ko ang hair dryer mula sa isa kong bag, isinaksak ito sa outlet malapit sa salamin, at sinimulang patuyuin ang buhok ko. Ang ingay ng hair dryer lang ang umaalingawngaw sa apartment.

Pagkatapos magpatuyo ng buhok, pinatay ko ang main lights at itinira lang ang warm light sa bedside lamp para mas cozy ang ambiance. Kinuha ko ang MacBook ko at dinala ito sa kama. Sumalampak ako sa ilalim ng malambot na kumot, isinandal ang mga unan sa headboard, at binuksan ang Netflix.

I spent a good ten minutes endlessly scrolling through the homepage—’yung tipong mas matagal pa ang paghahanap ng papanoorin kaysa sa mismong panonood. In the end, pinalabas ko na lang ulit ang paborito kong comfort series na paulit-ulit ko nang napanood dati.

Maaga akong nagising kinabukasan kahit na puyat ako kagabi. Dumilat ako at nakita kong sumisilip na ang liwanag ng araw mula sa siwang ng kurtina ko. Inisip ko pa noong una na baka namamahay lang ako—kung kaya’t hindi gano’n kalalim ang tulog ko—pero hindi naman. In fact, ang sarap ng tulog ko, para akong nakabalot sa isang malaking cocoon habang nakatutok ang aircon.

Kinuha ko ang phone ko mula sa bedside table at sumalubong sa akin ang 7:30 AM na oras sa screen.

Himala. Usually, kapag walang pasok o alarm, tanghali na ako nagigising.

May ilang messages mula kay Mama—Good morning, kumain ka na ba?—at isang reminder ulit kay Papa na mag-iingat ako rito. Napangiti na lang ako habang nag-re-reply nang mabilisan.

Bumangon ako at nag-inat-inat. I tied my messy hair into a bun. Tahimik ang buong apartment. Ramdam na ramdam ko ’yung pag-iisa ko, but it didn’t feel lonely. It actually felt nice.

Naglakad ako papunta sa kitchen counter. Binuksan ko ang mini fridge at kinuha ang bote ng tubig. Pagkabukas ko, napansin ko ’yung paper bag kagabi kung saan andoon pa sana ’yung manok at burger—ay, wait. Naubos ko nga pala lahat ng ’yon! Haha!

Ugh. Kailangan ko palang bumili ng breakfast, o maghanap ng makakainan sa labas.

Inubos ko ang isang basong tubig bago dumiretso sa banyo para maghilamos at mag-toothbrush. The cute hexagonal tiles greeted me again, putting me in a surprisingly good mood.

Living alone reminds me of my first week in Manila.

Bumalik sa isip ko ’yung panahong kakalipat ko lang sa apartment nila Lola Germana, tatlong taon ang nakakalipas. Sobrang lala ko rin noon—halos maiyak ako sa gitna ng maliit kong unit kasi hindi ko alam kung paano gagamitin ang induction cooker, tapos tatlong araw akong puro fast food at cup noodles lang ang kinakain.

Takot na takot din ako kapag sumasapit ang gabi kasi sobrang ingay ng mga sasakyan at tao sa labas, at nararamdaman ko talaga ’yung matinding separation anxiety mula kina Mama at Papa.

Pero look at me now. Moving to Daet feels totally different. Still foreign, yes, but no longer terrifying. Mas matapang na ako kumpara sa Reese na umiiyak sa Manila habang nagtatangkang magluto ng kanin.

Natawa ako sa sarili ko habang inaalala ’yon. I guess growing up really happens in the quiet moments when you realize you can handle your own life.

Nagpatuloy ako sa paglalakad hanggang sa makakita ako ng isang maliit, maayos na local cafe na may simpleng wooden sign sa labas. Amoy na amoy ang bagong giling na kape mula sa nakabukas nilang pinto, at agad na naakit ang ilong ko.

Pumasok ako sa loob at sinalubong ako ng malamig na hangin ng aircon at ang tunog ng chime sa ibabaw ng pinto.

“Good morning, ma’am! Welcome,” bati agad ng barista mula sa counter.

Huminga ako nang malalim, inamoy ang amoy ng roasted coffee beans, at napangiti.

I ordered an iced Spanish latte and a warm, buttery croissant. Habang naghihintay, pumili ako ng pwesto malapit sa glass window na nakaharap sa kalsada. Simple lang ang aesthetic ng lugar—minimalist wood interiors, katamtamang ingay ng acoustic background music, at ang pamilyar na tunog ng milk steamer.

Nang ihatid ng barista ang order ko, dahan-dahan kong ininom ang kape. Cold, creamy, and just the right amount of sweet. Tamang-tama para pawiin ang init ng umaga.

Sa gitna ng pagkain, sumulyap ako sa labas at pinagmasdan ang mga taong nagmamadaling pumasok sa trabaho, ang mga tricycle na pumapasada, at ang mabagal ngunit buhay na ritmo sa paligid ko.

Bumalik ako sa apartment matapos kong kumain ng breakfast.

Tahimik na ulit ang buong hallway nang makaakyat ako sa tapat ng unit ko. Sinaksak ko ang susi, inikot ang lock, at pumasok sa loob.

Naligo ako dahil pupunta ako sa SM, partikular sa National Bookstore para bumili ng school supplies ko. Hot weather paired with a light morning walk meant I definitely needed another quick shower before heading back out.

Pagkatapos kong maligo at magpatuyo ng buhok, binuksan ko ang cabinet ko para pumili ng isusuot.

Honestly, my wardrobe heavily leans toward revealing and body-fitting outfits—backless tops, bodycon dresses, cropped halters, and deep necklines. ’Yon talaga ang comfort zone ko. I love showing a bit of skin and feeling cute and sexy, regardless of where I’m going.

Nagtalo pa ang isip ko kung mag-iingat muna ako sa pananamit habang bago pa lang ako rito pero naisip ko: Why change my style now?

Nauwi ako sa isang fitted rib-knit crop top na may plunging neckline at low back, pinarisan ng high-waisted denim shorts at sneakers. Sinigurado kong maayos ang sunscreen ko, kinuha ang shoulder bag at susi, at lumabas na ulit.

Mabilis lang akong nakasakay ng tricycle at nakarating sa SM Daet. Ramdam ko ang kaunting tingin mula sa ibang tao habang naglalakad ako papasok—probably not used to seeing someone dressed quite like this on a casual errand run—pero deadma lang. I walked with my chin up. Ganern!

Dire-diretso ako sa National Bookstore. Amoy pa lang ng mga bagong libro, papel, at tinta, feeling ko biglang nag-reset ang utak ko into student mode.

Kumuha ako ng basket at sinimulang libutin ang mga aisle. I started picking up the essentials: highlighters in pastel shades, gel pens na smooth isulat, sticky notes, a fresh set of notebooks, at ilang folders para organisado ang mga papers ko ngayong semester.

Habang nag-iisa-isa ng mga gamit, napangiti ako. May kakaibang therapeutic feeling talaga ang pagbili ng bagong school supplies—parang automatic fresh start, new mindset, at panibagong motivation na galingan ngayong pasukan.

Inilapag ko ang lahat sa counter para magbayad.

Perfume lang talaga ang pakay ko rito. I’ve been using Bench’s XOXO Body Spray in George for as long as I can remember—it’s pretty much my signature scent. Everyday comfort scent ko na ’to, kaya kapag paubos na o feeling ko kailangan ko ng extra bottle sa bag, automatic restocking mission agad sa Bench.

Agad akong dumiretso sa fragrance section at kumuha ng dalawang bote ng George. Amoy pa lang mula sa tester, familiar at napaka-refreshing na agad.

“Ito lang po, Miss,” nakangiti kong sabi sa cashier habang inilalagay ang dalawang bote sa counter.

Mabilis ko lang ding binayaran gamit ang card ko. Bitbit ang dalawang paper bags, mas lalo pang gumanda ang mood ko habang naglalakad pabalik sa gitna ng mall.

It might be cheap, pero talagang mabango at hindi masakit sa ilong ang amoy. I’ve tried high-end perfumes before, pero ewan ko ba, iba pa rin talaga ang hatak nitong XOXO George sa akin.

Inayos ko ang hawak sa mga paper bags habang sinusuri ang paligid ng mall.

Tumigil ako sa tapat ng Mister Donut, natakam ako sa mga Bavarian at Pon de Ring na nakadisplay sa glass cabinet. Amoy na amoy pa ang bagong gawang pastry na tila nanggagayuma sa akin habang nakatayo ako roon.

Sige na nga, treat ko na sa sarili ko, naisip ko habang napapakagat-labi…

“Miss, dalawang Bavarian—isang choco, isang bavarian cream—tsaka dalawang Pon de Ring nga po,” order ko sa tindera habang inilalabas ang wallet ko.

Wala pang ilang minuto, hawak ko na ang maliit na M-box ng Mister Donut. Bitbit ang tatlong paper bags, napangiti ako.

Since wala naman na akong bibilhin pa, bumalik na ako sa apartment.

Paglabas ko ng SM, agad akong pumara ng tricycle pabalik sa kanto ng kalye namin. Bitbit ang mga paper bag ng National Bookstore, Bench, at ang box ng Mister Donut, diretso ang lakad ko paitaas ng apartment building.

Inikot ko ang susi sa lock at mabilis na pumasok. Pagkasara na pagkasara ng pinto, huminga ako nang malalim at ibinaba ang lahat ng dala ko sa maliit na dining table.

“Home sweet home… again,” bulong ko sa sarili ko.

Pumunta ako sa banyo para maghugas ng kamay at mag-freshen up nang kaunti. Inayos ko sa study desk ang mga bagong bili kong notebooks, pastel highlighters, at gel pens—nakakatuwang tingnan kasi ang linis at ayos. Ang dalawang bote ng XOXO George naman ay pwesto agad sa harap ng vanity mirror ko, katabi ng iba ko pang skincare essentials.

Bitbit ang box ng Mister Donut at isang baso ng malamig na tubig, dinala ko ang mga ito sa kama. Binuksan ko ang box, kumuha ng isang Bavarian donut, at sumalampak sa malambot na unan habang binubuksan ulit ang laptop ko para mag-Netflix.

Habang kinakagat ko ’yung soft at cream-filled donut, napangiti ako.

Pagkatapos kong kumain ay sinukat ko ulit ang uniform ko sa Mabini Colleges. I stood up, wiped my fingers with a tissue, and walked over to where my newly ironed uniform was hanging by the wardrobe.

Kinuha ko ito at isinukat sa harap ng vanity mirror. Standard at pormal ang cut ng uniform, pero syempre, sinigurado kong maayos ang bagsak at hapit sa katawan para flattering pa rin tingnan. I smoothed down the fabric, checked the fit from the back, and adjusted the collar.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin. Beyond how nice it looked on me, a deep sense of comfort settled in my chest.

Masaya ako dahil trans-friendly sila. Knowing that the school respects my identity and allows me to wear the female uniform without unnecessary hassle or discrimination made a huge difference. Hindi ko kailangang magpaliwanag o magpanggap—I could just be myself.

“Hindi naman masama,” bulong ko sa sarili ko sabay ikot nang bahagya sa harap ng salamin. “Bagay na bagay.”

Nang makumpirma kong perfectly fitted at maayos ang lahat, dahan-dahan ko itong hinubad at maingat na isinabit pabalik sa hanger para hindi magkusot.

Tumunog ang alarm ng phone ko nang eksaktong alas-sais ng umaga.

May kaunting kaba sa dibdib ko nang dumilat ako, pero mas nangingibabaw ang excitement. First day of school. At hindi lang basta panibagong taon—4th year college na ako sa Education course. Huling hirit na lang bago sumabak sa totoong mundo ng pagtuturo, at panibagong adjustment na naman dahil dito na ako sa Daet magtatapos.

Bumangon agad ako at pumasok sa banyo para maligo at mag-freshen up. I did my usual morning skincare routine, and applied a light, polished makeup look—a touch of concealer, subtle blush, at glossy tint para fresh tingnan. Spritzing my favorite XOXO George body spray was the final touch.

Isinuot ko ang pinalagyan kong adjusted female uniform ng Mabini Colleges. Perfectly tailored on my body—sakto ang fit sa bewang at ang sarap sa pakiramdam isuot. Stepping out into campus as a proud trans woman, fully accepted and wearing the uniform that matches who I am, felt empowering.

Nilagay ko sa bag ko ang mga paborito kong pens at bagong notebook mula sa National Bookstore, kinuha ang susi at wallet, at lumabas na ng apartment.

Maaliwalas ang umaga sa kalsada. Mabilis akong nakasakay ng tricycle papuntang Mabini Colleges, at hindi nagtagal, nakatayo na ako sa tapat ng main gate.

Dagsa ang mga estudyante sa grounds. May mga graduating students na katulad kong naghahanap ng designated rooms, habang ang mga lower years naman ay busy sa paghahanap ng kani-kanilang blocks. Walking through the hallway, I held my head up high.

Medyo matindi ang expectations sa 4th year—lesson plans, demo teaching, at internships.

Pumasok ako sa room ng first class ko at naghanap ng mauupuan malapit sa window. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko habang inilalapag ang bag sa desk.

Some of my classmates were looking at me, kaya nginingitian ko na lang sila.

Inaasahan ko na rin naman ’to. Bagong mukha ako rito sa campus, plus late transferee pa sa 4th year level. Mapapansin at mapapansin talaga ako. Dahil sanay na rin naman ako sa Manila, I carried myself with ease. Walang iwas-tingin o yuko ng ulo. Every time I caught someone’s eyes lingering a bit too long, binibigyan ko agad sila ng isang simpleng tango o ngiti.

Jusko. Karamihan sa kanila, naging mailap ang tingin bago ngumiti rin nang bahagya pabalik—probably pleasantly surprised na approachable pala ako at hindi suplada.

“Hi! Bagong lipat ka lang ba sa block natin?” tanong ng isang babaeng nakaupo sa katabing desk, curious ang mga mata habang sinusuri ang ayos ko.

“Yup! Transferee ako from Manila pero taga dito ako sa Bicol talaga,” sagot ko nang may maluwag na ngiti. “I’m Reese.”

“I’m Bea. Wow, graduating year ka na tapos lumipat ka pa? Tapang mo, ha!” tumawa siya nang mahina.

Habang nag-uusap kami, unti-unti nang nabawasan ang kaunting ilang sa paligid. The initial stares melted into friendly curiosity. Walking into a new environment as a trans woman is always a mix of confidence and uncertainty, pero nararamdaman kong magiging maayos at warm ang stay ko rito sa Mabini Colleges.

Ilang minuto lang ang lumipas, dumating na ang professor namin para sa unang subject ng umaga, at opisyal nang nagsimula ang klase.

Nang mag-dismiss ang huling subject bago mag-tanghali, opisyal nang nag-break ang klase.

“Reese, tara! Lunch break na. I-welcome ka namin nang maayos sa circle,” aya ni Bea habang nagliligpit kami ng gamit.

“Game! Saan tayo?” tanong ko habang isinasabit ang bag ko sa balikat.

Naglakad kaming apat—ako, si Bea, si Chloe, at si Mark—papunta sa isang sikat na kainan malapit sa campus na madalas kainan ng mga Education students. Pagkaupo na pagkaupo namin sa mesa bitbit ang aming mga order, doon na talaga mas nakilala ng grupo ang buo kong pagkatao.

“So, Reese… paano ka napadpad dito sa Daet mula sa Manila?” panimula ni Chloe habang binubuksan ang baso ng inumin niya.

I gave them a brief rundown—tungkol sa hacienda ng pamilya ko, ang gusto kong panibagong kapaligiran para sa huling taon ko sa kolehiyo, at ang pagiging independent na unti-unti kong natututunan.

Kwentuhan kami nang kwentuhan habang kumakain. Tanong sila nang tanong tungkol sa buhay ko sa La Salle, at hindi ko rin itinago sa kanila ang journey ko bilang isang trans woman.

“Honestly, nakakahanga ka!” seryosong sabi ni Bea habang nakatingin sa akin. “Hindi madaling lumipat at magsimula ulit mag-isa sa 4th year, pero nakakatuwa kasi ang matapang at ang confident mo pa rin bitbitin ang sarili mo.”

“True!” singit ni Mark sabay paypay sa sarili. “And honey, ’yung taste mo sa damit at ’yung freshness mo ngayon? Inggit na inggit ako! Kailangan mo kaming turuan ng skincare secrets mo!”

Natawa ako nang malakas sa sinabi ni Mark. Outgoing, tapat, at sobrang welcoming nila. Walang halong pilit o kaplastikan; genuinely curious lang sila at bukas ang isip para kilalanin kung sino talaga ako.

Looking at the three of them chatting and laughing with me over lunch, dahan-dahan naalis ang anumang natitirang kaba sa dibdib ko.

Pero habang nakikinig ako sa mga kwento nila, may pumasok na pamilyar na kirot sa dibdib ko.

I didn’t tell them the part where I was almost raped by a Physical Education professor at my old university back in Manila.

Hindi ko binanggit ang gabi kung kailan gumuho ang pakiramdam ko ng seguridad—ang mga kamay na lumagpas sa hangganan, ang takot na halos mamatay ako sa kaba, at ang matinding galit dahil ang taong dapat ay nagtuturo at nagpoprotekta pa ang gumawa no’n.

That trauma was the main reason why I packed up my life, left Manila, and sought refuge here in Bicol. Gusto kong makahinga. Gusto kong magsimula muli kung saan walang nakakakilala sa akin at walang nakakaalam ng nangyari…

Shucks. Huminga ako nang malalim at uminom ng malamig na tubig para pawiin ang biglaang pagkirot sa lalamunan ko. Sinigurado kong hindi iyon gumuhit sa mukha ko.

Mabilis kong ibinalik ang ngiti sa aking mga labi at tumango. “Oo naman! Medyo nahihiya pa ako sa inyo kasi!”

“Nahihiya?! Sa ganda mong ’yan?!” exaggerated na sabi ni Mark at inirapan pa ako. “Dapat kami ang mahiya sa’yo, ’teh! Akala nga namin snob ka noong unang pasok mo kasi napakataray ng dating mo, pero sobrang kalog mo pala!”

Natawa sina Bea at Chloe sa reaction ni Mark.

“Totoo!” sang-ayon ni Bea. “Huwag kang mahiya sa amin, Reese. Safe space ka rito. Tsaka simula ngayon, squad ka na namin. Kahit saang project o groupings, tayo-tayo na ang magkakasama, okay?”

“Aasa ako riyan, ha,”

Tumingin si Chloe sa oras sa phone niya. “Hala, ten minutes na lang, afternoon class na natin kay Sir Vibar! Balita ko medyo strict ’yon sa attendance.”

“Ay, bakla! Tara na!” mabilis na nagligpit si Mark ng gamit habang tumatayo.

Tumungo na kami agad pabalik sa campus. Medyo binilisan na namin ang lakad para hindi kami maunahan ng professor sa pinto.

Dahil tirik pa ang araw sa labas at medyo nagmamadali kami, naramdaman ko ang kaunting init, pero buti na lang at maayos ang ventilations sa mga hallway ng Mabini Colleges. Habang paakyat kami sa third floor kung saan ang classroom namin, patuloy pa rin sa pagbibiro si Mark kung paano raw siya nagpapakabait kapag strict ang professor, na kinatatawa naming tatlo.

Pagkapasok na pagkapasok namin sa room, sakto namang nag-ring ang bell. Wala pang dalawang minuto, pumasok na rin ang isang matangkad at seryosong lalaki na may bitbit na folder at laptop—si Sir Vibar.

“Good afternoon, class,” bati niya sa malalim at pormal na boses habang inilalapag ang mga gamit sa teacher’s table.

Natahimik ang buong klase at mabilis na umupo sa kani-kanilang mga desk. Katabi ko si Bea habang nasa tapat naman namin sina Mark at Chloe.

Nagkatinginan kami ni Bea sabay pigil ng ngiti.

Inilibot ni Sir Vibar ang tingin sa buong silid bago binuksan ang class record. “Since this is our first meeting for Major Subject 1, I will be checking the attendance strictly. Once your name is called, please stand up, state your name, and give a brief introduction.”

Nagsimula siyang magtawag ayon sa alpabeto. Habang papalapit sa letter C, naramdaman ko ang bahagyang pagbilis ng tibok ng puso ko. Hindi dahil sa kaba sa pagsasalita, kundi dahil ito ang unang beses na ipakikilala ko ang sarili ko nang buo at proud bilang si Cian sa harap ng buong klase at ng isang bagong professor.

“Hatchell, Cian Reese,” tawag ni Sir Vibar habang nakatingin sa listahan.

“Good afternoon, Sir! Good afternoon, classmates!” panimula ko sa malinaw at kalmadong boses. “I’m Cian Reese Hatchell. You can call me Cian or Reese, but I prefer Reese. I’m a transferee from Manila, taking up Bachelor of Secondary Education. Looking forward to learning and working with all of you this school year.”

Tumango si Sir Vibar habang nakatingin sa akin, halatang sinusuri ang credentials ko sa folder niya. “Hatchell… Transferee from Manila, right? Welcome to Mabini Colleges, Cian.”

“Thank you, Sir,” nakangiti kong sagot bago dahan-dahang umupo.

Pagkaupo ko, mabilis akong siniko ng bahagya ni Mark mula sa harap sabay bulong. “Ang ganda ng buong pangalan mo, bakla! Cian Reese! Very sosyal, bagay na bagay sa ’yo! Babaehan din! Kaloka…”

“Shh! Tumahimik ka nga, baka marinig tayo,” bulong ko pabalik kay Mark habang pinipingot siya nang mahina sa balikat. He reminds of my gay friends back in Manila! Huhu. I miss them! Dapat pala ay matawagan ko sila mamaya…

Nakarating din kami sa dulo ng attendance nang walang naging problema, at pormal nang sinimulan ni Sir Vibar ang talakayan tungkol sa course outline, grading system, at mga inaasahang requirement para sa huling taon namin sa Education.

Habang nakikinig at nagsusulat ako ng ilang pointers sa bagong notebook ko mula sa National Bookstore.

Nang tumunog ang huling bell para sa hapon, opisyal nang natapos ang unang araw ng klase.

“And that wraps up our first day,” pahayag ni Sir Vibar habang inililigpit ang kaniyang mga gamit. “See you all on Thursday. Be ready for our first lecture.”

“Yes, Sir!” sabay-sabay na tugon ng buong klase.

Habang nag-aayos kami ng mga gamit nina Mark, Bea, at Chloe, inakbayan ako bigla ni Mark. “Oh, ano, Cian Reese my girl, dahil tagumpay ang Unang Araw ng Klase natin, saan ang meryenda blowout mo?”

“Luh, agad-agad?” natawa kong sagot habang isinusuot ang bag ko. “Akala ko ba kayo ang mag-o-orient sa akin sa mga kainan dito sa Daet?”

“May punto ka riyan!” singit ni Chloe sabay tawa. “Tara, dalhin natin ’yan sa street food hub malapit sa plaza para matikman niya ang totoong Daet vibe!”

Sabay-sabay kaming apat na bumababa sa hagdan ng building.

Lumabas kami ng gate ng Mabini Colleges at sumakay ng dalawang tricycle papunta sa sentro ng bayan. Hindi nagtagal, nakarating kami sa may Jose Rizal’s First Monument kung saan nakapwesto ang hanay ng mga street food stalls. Buhay na buhay ang paligid sa dami ng mga estudyanteng nag-meryenda pagkatapos ng klase.

Amoy na amoy mula sa malayo ang prinitong kwek-kwek, fishball, kikiam, at ang usok ng nag-iihaw ng isaw at barbecue.

“Dito ang paborito naming tambayan,” pagmamayabang ni Bea habang inaakay kami papunta sa isang malaking food cart. “Reese, kumuha ka na ng baso at tusok! Subukan mo rin ’yung sweet-spicy sauce nila—signature ’yan dito.”

Shucks, parang iniisip naman nila na super baguhan lang ako… kung alam lang nila…

Kumuha ako ng isang baso at nagsimulang magtusok ng kwek-kwek at kikiam. Pinuno ko ito ng mainit at malapot na sweet-spicy sauce, kasama ang kaunting pipino.

Nang matapos kaming mag-meryenda at abala na sa pagtatapon ng mga baso at tusok sa basurahan, napansin kong biglang nag-iba ang timpla ng mukha ni Bea. Binuksan niya ang phone niya, at pagkabasa ng isang text, napabuntong-hininga siya nang napakalalim.

“Nako, Bea, anong mukha ’yan?” takang tanong ni Mark habang nagpupunas ng labi ng tissue. “Don’t tell me…”

“Sino pa ba? ’Yung nakababata kong kapatid, si Benedict!” inis na reklamo ni Bea habang itinatago ang phone sa bag niya. “Nakatanggap na naman ako ng text mula kay Mama. Nakipag-away na naman daw sa kabilang kanto! Grabe, sakit talaga siya sa ulo!”

Naiiling na lumapit si Chloe sa kaniya. “Si Benedict na naman? Akala ko ba nagtino na ’yon noong nakaraang buwan?”

“Asa pa!” singit ni Bea na halatang punong-puno na. “Napakabasagulero talaga! Wala na ngang ginawa kundi makipagbarkada at makipagbasag-ulo, parang wala man lang balak mag-ayos o pangarap sa buhay. Napakapasaway! 4th year na ako sa kolehiyo, dapat nakatutok ako sa lesson plans at demo, pero stress na stress pa rin ako sa kaniya.”

Tahimik lang akong nakikinig sa gilid. Damang-dama ko ang frustration sa boses ni Bea—’yung halo ng galit at alala ng isang ate para sa kaniyang kapatid.

“Ilang taon na ba ’yang si Benedict?” tanong ko nang maingat para makisimpatiya.

“Mag-teens pa lang ’yun, Reese, pero akala mo kung sinong matapang na gangster sa kalsada,” frustrated na sagot niya sabay tingin sa akin. “Pasensya ka na, ha? Na-stress lang talaga ako bigla. Pangarap ko lang naman na makapagtapos siya, pero siya mismo, ayaw tulungan ang sarili niya.”

“Naku, naintindihan kita!” malumanay kong sabi habang tinatapik ang balikat niya para payapain siya.

Her brother reminds me of…

Hermideo.

Kabanata 27

Kinabukasan, maagang-maaga pa akong pumasok sa campus. Dahil may kalakihan pa ang oras bago ang unang klase, dumiretso muna ako sa cafeteria para kumuha ng mainit na kape. Sakto namang naroroon na rin si Mark na nag-iisa sa isang mesa, maayos na maayos na naman ang buhok habang may hawak na iced coffee.

“May mga kapatid ka ba, beh?” tanong sa akin ni Mark habang nasa cafeteria kami. Maaga siyang pumasok at kaming dalawa pa lang.

Ibinaba ko ang mug ng kape ko sa mesa at napangiti nang bahagya habang umuusok pa ito.

“Meron, apat kami,” sagot ko habang inaayos ang pagkakaipit ng buhok ko sa likod ng tainga. “Panganay ako. Pero actually, tatlo pa lang kaming lumabas… ’yung bunso namin, nasa tiyan pa lang ni Mama ngayon.”

“Ayyy, talaga ba?!” gulat na reaksyon niya sabay lagok sa iced coffee niya. “Aba, may panibagong baby pa pala kayo! Nakakaloka, ibig sabihin ikaw pala ang panganay sa inyong magkakapatid!”

Natawa ako nang mahina at tumango. “Oo, kaya kahit papaano damang-dama ko ’yung stress ni Bea kagabi sa kapatid niya. Being the eldest, may automatic responsibility ka talaga na nararamdaman para sa kanila. Kahit malayo ako rito sa Daet, hindi mawala-wala ’yung alala ko sa pamilya ko kahit noong nasa Manila pa ako—lalo na kay Mama na nagbubuntis ulit ngayon.”

“Gosh, ate energy pala ang tunay na drama mo, ’teh!” ngumiti siya, pansamantalang ibinababa ang pambabakla niya. “Kaya pala may mature at grounded vibe ka. Pero super brave mo pa rin talaga kasi nakakaya mong maging independent! Ako nga kasama ko pa rin parents ko, pero pakiramdam ko naii-stress pa rin sila sa akin kapag gumagastos ako sa makeup!” pagpapatuloy niya sabay tawa nang malakas.

Natawa rin ako habang umiinom ng kape. “Magkaiba lang siguro talaga tayo ng sitwasyon, pero aminin mo, masarap din sa pakiramdam na may pamilyang nag-aalaga sa’yo araw-araw.”

“True…”

Natawa ako nang mahina bago kinuha ang phone ko sa loob ng bag dahil gusto niyang makita ang hitsura ng mga kapatid ko.

“Ito, oh,” nakangiti kong sabi habang inilalapit sa kaniya ang screen ng phone ko.

Nanlaki ang mga mata ni Mark habang sumisipsip sa straw ng iced coffee niya. “Oh my God! These are your brothers?! Twins?!”

“Oo, kambal sila!” natawa kong sagot. “Ito si Hugo, tapos ito naman si Sergio. Masipag at malalambing ’yang dalawang ’yan, pero magaling mang-inis…” napasimangot ako nang bahagya nang maalala ang madalas nilang pagpapasakit ng ulo ko sa bahay.

“So? Pogi naman!” exaggerated na hirit ni Mark habang napapahawak pa sa dibdib niya. “Aba, ’teh, kahit mang-inis ’yang mga ’yan, forgiven agad dahil sa mukha!”

Inirapan ko siya. Nakita niya rin si Cairo, ang bunso kong kapatid.

“Wait ko ’to lumaki,” tuloy ni Mark habang nanlalaki ang mga mata sa screen. “Reserve ko na ’to, ha! Mapagkakatiwalaan ako bilang hipag!”

“Gaga!” I giggled as I shook my head at him. Malantod! Shucks! He reminds me of my past behavior bago ako mag-transition.

Sakto namang narinig namin ang pamilyar na mga boses mula sa pinto ng cafeteria. Lumingon kami at nakitang papasok na sina Bea at Chloe, kumakaway habang naglalakad patungo sa mesa namin.

Mapapansin agad ang medyo puyat at bagsak na mga mata ni Bea, at halatang mabigat pa rin ang dalang pakiramdam mula kahapon.

“Good morning, mga ganda!” bati ni Chloe habang ibinababa ang bag niya sa bakanteng upuan.

“Good morning! Oh, Bea… kumusta?” maingat na tanong ni Mark habang itinuturo ang upuan sa tabi ko. “Nakausap mo ba si Benedict kagabi?”

Huminga nang malalim si Bea bago umupo sa tabi ko at nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga.

“Hindi ko na alam kung paano ko pa kakausapin ’yung batang ’yun,” frustrated na panimula niya habang idinidikit ang dalawang kamay sa mukha niya. “Pag-uwi ko kagabi, sinubukan ko siyang tanungin nang maayos kung ano na naman ang nangyari sa kanto. Pero imbes na sumagot nang matino, inunahan pa ako ng galit!”

“Anong sinabi sa’yo?” tanong ni Chloe habang iniaabot sa kaniya ang isang bottled water.

Ininom muna ni Bea ang kaunting tubig bago nagpatuloy. “Sabi ba naman sa akin, ’Huwag ka ngang mangialam, Ate! Hindi mo buhay ‘to, mag-focus ka na lang diyan sa pagguro-guro mo!’ Nakakagigil, ’di ba?! Nag-aalala lang naman ako sa kaniya kasi baka balang araw sa kulungan o ospital na lang ang bagsak niya kapag hindi siya nagtino.”

Umawang ang bibig ko. Dumaan ang iritasyon sa buong sistema ko habang pinapakinggan ang kwento ni Bea.

Bastos. Napakabastos…

Letche!

Kung sa akin lang sinabi ng isa sa mga kapatid ko ’yun—kung sina Hugo o Sergio man ang maglakas-loob na magtaas ng boses at mambastos sa akin nang gano’n—baka hindi ko napigilan ang sarili kong mapagbalitaan sila nang matindi. Sa pamilya namin, gaano man kami mag-asaran nina Hugo at Sergio, never nilang binastos ang pagiging nakatatandang kapatid ko.

Walang sinuman ang may karapatang magsalita nang gano’n sa ate na walang ibang ginawa kundi mag-alala at magsakripisyo…

“Ang kapal naman ng mukha niyang sabihin ’yan sa’yo!” hindi ko napigilang sabihin, halata ang gigil sa boses ko. “Sorry, Bea, pero nakakapang-init ng ulo! Ikaw na nga ’yung nag-aalala at nagpapakapagod para sa kaniya, tapos gano’n pa siya magsalita? Hindi dahilan ang pagiging teenager para maging bastos.”

Nanlaki nang bahagya ang mga mata ni Mark sa reaksyon ko, habang si Chloe naman ay mabilis na tumango bilang pagsang-ayon.

“Diva! Kalmahan mo, beh, baka sugurin mo ’yung kapatid ni Bea rito!” biro ni Mark para bahagyang pababain ang tensyon, pero tumango rin siya. “Pero totoo, Bea. Sobrang harsh ng sinabi ni Benedict. Uncalled for.”

Bea gave a weak, tired sigh, running a hand through her hair. “Ganiyan na siya katigas ngayon, Reese. Para bang balewala na sa kaniya kahit masaktan kaming pamilya niya.”

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ko habang hinahawakan nang mahigpit ang kamay ni Bea sa ibabaw ng mesa. Pinilit kong pakalmahin ang sarili ko.

“Huwag mong hahayaang sirain niya ang araw mo, Bea,” maingat kong paalala sa kaniya, pilit na ibinabalik sa mahinahon ang tono ng boses ko. “Nandito kami…”

I honestly think of Hermideo every time I hear stories like this.

Sa dinami-rami ng mga nakalipas na nangyari, talagang hindi pa rin mawala-wala ’yung marka niya sa isip ko. Whenever someone talks about rebellious younger siblings, wasted potential, or just people who seem determined to push everyone away, Hermideo always comes straight to mind.

Agad kong ipinagpag ang naiisip ko at muling ibinalik ang atensyon kay Bea. Ayokong hayaang sakupin ng mga alaala ni Hermideo ang umaga ko, lalo na’t mas kailangan ako ng bagong kaibigan ko ngayon.

Friday came and the school was buzzing with the usual end-of-the-week energy. Sa buong campus, ramdam mo agad ang pananabik ng mga estudyante para sa weekend—mga nagrerepaso sa hallway para sa mga huling quiz, mga nagkukuwentuhan tungkol sa mga gala nila mamayang gabi, at ang maingay na kaluskos ng mga gamit na inililigpit sa bawat silid-aralan.

Kaming apat nina Bea, Mark, at Chloe ay sama-samang naglalakad palabas ng huling subject namin para sa araw na ’to.

“Sa wakas! Weekend na rin, mga bakla!” masayang hirit ni Mark habang inayos ang strap ng bag niya at nag-stretch ng mga braso. “Akala ko talaga mamamatay na ako sa recitation kanina, eh. Kaloka!”

“Over dramatic ka talaga kahit kailan, Mark,” natatawang sagot ni Chloe. “Pero seriously, thank God it’s Friday. Anong plans niyo guys? Tara kain tayo sa SM?”

Ngumuso si Mark. “I can’t, may family dinner kami tonight. Biglaang umuwi ’yung tita kong galing abroad kaya pilit akong pinauuwi nang maaga ni Mama. Sayang talaga, libre ko sana kayo!”

“Sus, aminin mo na lang na ayaw mo lang kaming ilibre!” biro ni Chloe sabay tawa, bago bumaling ang tingin sa amin ni Bea. “Kayo ba, mga ’teh? Bea? Reese?”

“Pass muna ako ngayon, Chloe,” maingat na sagot ni Bea habang may tipid na ngiti sa kaniyang mga labi. “Gusto ko rin sanang sumama, kaya lang kailangan kong umuwi agad sa bahay. Gusto kong makipag-usap ulit kay Benedict habang maaga pa, at tutulungan ko rin si Mama magluto ng hapunan.”

Napatango na lang si Chloe, bagaman halatang medyo nanghihinayang. “Naku, sige, naiintindihan ko. Pamilya muna talaga. Ikaw ba, Reese?”

Tumingin silang tatlo sa akin habang naglalakad kami patungo sa gate ng campus.

“Uuwi ako sa bundok, sa hacienda…” nangunguso kong sabi habang iniaayos ang strap ng bag ko.

Hindi na sila nagulat sa sinabi ko dahil alam naman na nila kung saan ako ipinanganak at lumaki.

“Sige na nga, mukhang kailangan din nating lahat ng sariling oras ngayong weekend. Mag-iingat ka sa biyahe pauwi roon, Reese, ha?”

“Of course!”

Mark and Chloe had left us, sumakay na sila sa isang tricycle dahil sa iisang route lang ang dadaanan nila pauwi.

Kaming dalawa na lang ni Bea ang naiwang nakatayo sa tabi ng kalsada sa labas ng campus.

Hinarap ko si Bea na mukhang malalim ang iniisip habang pinagmamasdan ang mga sasakyang dumadaan sa harap namin.

“Paano—”

“P-Pwede bang samahan mo muna ako sa pupuntahan ko, Reese?” sa mahina niyang boses na halos mabasag sa kaba.

Napatingin ako sa kaniya nang maigi. Ang lalim ng paghinga niya at halos manginig ang mga kamay habang nakahawak sa strap ng bag niya. Walang bakas ng pag-aalinlangan sa mukha niya—talagang kailangan niya ng kasama ngayon.

“Saan ba tayo pupunta?” maingat kong tanong habang hinahawakan ang siko niya para pakalmahin siya.

“K-Kagabi kasi…” pabulong niyang panimula, lumilingon pa sa paligid na tila natatakot na may makarinig sa amin. “Narinig ko si Benedict na may kausap sa phone niya. May pupuntahan daw siyang lugar ngayong hapon sa may kabilang kanto… kasama ’yung mga tropa niyang hindi ko magustuhan ang pagkatao. Natatakot ako, Reese. Baka kung ano na namang pasukin niyang gulo. Gusto ko siyang puntahan at sundan bago pa huli ang lahat.”

Nanlaki ang mga mata ko sa narinig ko, pero agad ding naitakip ang labi ko para kontrolin ang emosyon. Naalala ko agad kung gaano kagulo at kabastos ang kapatid niya kagabi—at kung gaano rin kabigat ang dinadala ni Bea dahil dito. Shucks!

Nakalimutan ko bigla ang plano kong maagang pag-uwi sa hacienda. Hindi ko pwedeng iwan si Bea sa ganitong sitwasyon, lalo na’t halatang desperada na siya at hindi na alam ang gagawin…

“Sige,” mabilis kong sagot nang walang pag-aalinlangan. “Sasamahan kita. Saan ba ’yan? Tara na habang maaga pa.”

Isang malaking buntong-hininga ng ginhawa ang pinakawalan ni Bea, at sa unang pagkakataon ngayong hapon, nakakita ako ng kaunting pag-asa sa mga mata niya. “Salamat, Reese… Maraming salamat talaga.”

Pumara agad kami ng tricycle para sundan ang kinalalagyan ng kapatid niya.

Pagkababa na pagkababa pa lang namin sa tapat ng isang lumang commercial building, rinig na agad mula sa labas ang ingay ng mga sigawan at ang pamilyar na kaluskos ng mga bolang nagtatama.

Isang bilyaran…

Ngumiwi ako. Shit?

Malamig ang hanging sumalubong sa amin pagpasok, may halong amoy ng usok ng amag, sigarilyo, at pawis. Agad na iginala ni Bea ang paningin niya sa paligid, balisa at halatang kinakabahan sa kung anong pwedeng mangyari.

“Ayon sila…” mahabang pabulong na sabi ni Bea sabay turo sa dulo ng bilyaran.

Sumunod lang ako kay Bea nang nasa na kami sa loob ng bilyaran. Kasabay ng ingay ng mga bolang nagtatama at malalakas na halakhakan ng mga lalaking nakatambay sa loob ang tanging naririnig ko.

Hindi ko pa kilala kung alin doon si Benedict, pero habang mabilis ang lakad ni Bea patungo sa pinakadulong mesa, sumusunod lang ako sa yapak niya.

Nang marating namin ang dulo, pinalibutan kami ng limang kabataang lalaki na nakatambay sa paligid ng billiard table. Ang isa ay may hawak pang sigarilyo habang pabalang na dumudura sa sahig, samantalang ang iba ay nagtatawanan at malakas na nag-uusap nang walang pakialam sa paligid.

Halatang-halata sa pananalita at galaw nila na pare-pareho silang walang respeto—mga tipikal na sakit sa ulo na masayang nang-uudyok ng gulo…

Biglang huminto si Bea sa tapat nila. Naramdaman kong bahagyang nanginginig ang kaniyang balikat sa matinding emosyon.

“Benedict!” sigaw ni Bea, sapat para maputol ang tawanan sa mesa at dahan-dahang lumingon ang buong grupo sa amin.

Doon ko pa lang narealize kung sino sa kanila ang kapatid niya—ang matangkad na batang lalaking nakasumbrero na may hawak na billiard cue stick. Sa halip na magulat o magpakita ng kaunting respeto, agad na dumilim ang mukha nito at napalitan ng tahasang inis nang makita ang ate niya.

“Aba, dumating na pala ang bantay mo, ’tol!” pambubusisi ng isa sa mga tropa nito sabay halakhak nang pabalang. “Umuwi ka na daw, Benedict, baka pagalitan ka pa ng nanay-nanayan mo!”

Nagsipagtawanan ang buong grupo. Salubong ang mga kilay ni Benedict habang nakatitig nang masama kay Bea—at dahan-dahang lumipat ang matalim niyang tingin sa akin.

“Ano na naman bang ginagawa mo rito, Ate?!” pabalang na singhal ni Benedict, walang pakialam kung marinig man sila ng ibang tao sa loob ng bilyaran. “Sabi ko sa’yo huwag mo ’kong sinusundan, ’di ba?! Nakakahiya ka!”

Nakahawak ako nang mahigpit sa strap ng bag ko, pinipilit na igapos ang sarili ko para hindi ako makagawa ng eksena.

Gustong-gusto kong sumingit at pagsabihan ang kapatid niyang ’to at ang mga pabalang niyang tropa, pero nang makita ko ang panginginig ng mga kamay ni Bea, napaatras ako nang kaunti.

Buhay ’to ni Bea. Pamilya nila ’to. Kapag nanggulo ako rito, baka lalo lang lumala ang sitwasyon para sa kaibigan ko. Dahil doon, pilit kong itinikom ang bibig ko at nanatiling nakatayo sa likod ni Bea bilang suporta, kahit na pakiramdam ko ay nagwawala na ang iritasyon sa dibdib ko.

“Benedict, umuwi ka na…” maingat at nanginginig ang boses na pakiusap ni Bea, pinipilit na maging mahinahon tulad ng pinag-usapan namin kanina. “Hinihintay ka na ni Mama sa bahay. Mag-usap tayo nang maayos, please.”

“Umuwi ka mag-isa mo!” sigaw ulit ni Benedict sabay itinaas ang cue stick para ipagpatuloy ang laro, completely ignoring her. “Huwag ka ngang magmarunong! Kasama ko ang mga tropa ko, nakikita mo naman ’di ba? Tang ina mo!”

Nanlamig ang buong katawan ko nang lumabas ang mga salitang ’yon mula sa bibig ng kapatid niya.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Pumasok man sa isip ko kanina na magtimpi dahil pamilya nila ’to, iba na ang usapan kapag murahin at bastusin nang ganito si Bea sa harap ng maraming tao.

“Hoy, tarantado!” sigaw ko sabay hakbang nang pabalikwas sa harap ni Bea, pumuwesto sa gitna nilang dalawa. “Kapatid mo ’yang kausap mo! Wala ka man lang ba kahit konting respeto sa ate mo?!”

Matamlay na napaatras si Bea, kitang-kita ang gulat at takot sa mga mata habang hawak ang braso ko. “R-Reese, ’wag na…” pabulong niyang pakiusap, nangangatog na ang boses.

Pero hindi na ako makatitig lang. Harap-harapan kong tinitigan nang matalim si Benedict. Sa murang edad niya, nakikita ko sa kaniya ang galit at pabalang na pag-uugali na walang patutunguhan kundi kapahamakan.

Gulat akong tiningnan ng kapatid niya at umawang ang bibig nito. He didn’t blink his eyes as he stared right back at me.

Para siyang napatigil nang ilang segundo, gulat na gulat na may naglakas-loob na humarap at humamon sa kaniya nang direkta nang walang alinlangang matakot sa kaniya o sa mga kasama niya.

“R-Reese… ako n-na…” maingat at nangangatog na hila ni Bea sa laylayan ng damit ko, natatakot na baka kung ano ang mangyari.

Pero nanatili akong nakatayo sa harap ni Benedict, hindi gumagalaw at hindi rin kumukurap. Nakikita ko sa mga mata niya ang halo-halong emosyon—ang paunang gulat, ang sumunod na hiya dahil sa harap ng mga tropa niya ay may sumita sa kaniya, at ang dahan-dahang pag-uumapaw ng matinding inis.

Nang sa wakas ay makabawi siya sa pagkagulat, dahan-dahang kumunot ang kaniyang noo at muling naging matalim ang kaniyang tingin.

“At sino ka naman para sigawan ako, ha?!” pabalang niyang singhal, pilit na ibinabalik ang maangas niyang postura. Ibinagsak niya ang hawak na cue stick sa sahig kaya lumikha ito ng malakas na kaluskos na nagpalingon sa iba pang tao sa bilyaran. “Huwag kang makialam dito! Kaibigan ka lang ng ate ko, wala kang karapatang pangaralan ako!”

“Wala nga akong karapatang pangaralan ka!” malamig kong sagot, pantay ang boses pero may diin sa bawat salita. “Pero may karapatan akong protektahan ang kaibigan ko kapag binabastos at minumura mo na nang ganyan sa harap ng maraming tao!”

Umawang na naman ang bibig nito, namimilog na rin ang mga mata at titig na titig sa mukha ko.

Hinarap ko ang mga bastos niyang kaibigan, mas umusbong ang galit ko sa sandaling iyon. Iginala ko ang matalim kong tingin sa kani-kanilang mga mukha, ramdam ang matinding pag-init ng aking ulo.

“At kayo!” malamig kong pambungad sa kanila habang itinuturo ang cue stick na hawak pa ng isa. “Imbes na akayin niyo ’yang kaibigan niyo sa tamang daan, kayo pa ’tong nang-uudyok sa kaniya na magrebelde at mambastos ng sarili niyang pamilya. Hindi niyo ikinaaangat ang pagiging bastos at walang respeto!”

Natahimik ang buong grupo. Ang lalaking may hawak ng sigarilyo ay dahan-dahang ibinaba ang kaniyang kamay habang ang iba ay halatang nailang at umiwas na lang ng tingin. Napawi ang mga pabalang nilang halakhak sa harap ng awtoridad at lamig ng boses ko.

“Woah, chill lang, Miss…” pabulong na salita ng isa sa kanila, halatang ayaw na ng gulo at bahagyang napaatras. “Laro-laro lang naman ’to…”

“Manahimik ka!” putol ko sa kaniya nang hindi nagbabago ang matigas kong ekspresyon.

Lalong dumarami ang nakatingin sa amin sa loob ng bilyaran. Binalingan ko muli si Benedict na hanggang ngayon ay nakatitig pa rin sa akin, nakanganga at hindi makapaniwala.

“You ungrateful piece of shit!” pasigaw kong pabalik sa kaniya, punong-puno ng galit ang boses ko habang itinuturo siya. “Pinag-aaral ka at inaasikaso ng pamilya mo, tapos ganyan lang ang trato mo sa ate mo? Bastos!”

Napaatras si Benedict nang kaunti sa lakas at diin ng boses ko.

“T-Tang…i-ina…” utal at mahinang usal ni Benedict, pilit na kumakapit sa natitira niyang yabang pero halatang wala nang maibato pabalik.

“R-Reese…” gulat at may pagka-manghang pabulong ni Bea sa tabi ko, tila hindi rin makapaniwala na lumabas ang ganagoon katinding galit mula sa akin.

Nanatili akong nakatayo nang matuwid, hindi binabawi ang matalim kong tingin habang dahan-dahang napapaatras si Benedict. Ang dating maangas at pabalang niyang aura ay biglang naglaho…

“Anong nangyayari dito?” tanong ng isang malalim na boses, at hindi ko na ’to kailangan lingunin pa dahil kilalang-kilala ko na.

Si Hermideo.

Mabilis na tumahimik ang buong bilyaran. Napalitan ng biglaang kaba ang init ng ulo ko nang marinig ang pamilyar at maawtoridad na boses na ’yon.

Dahan-dahan kaming napalingon sa pinto—naroon si Hermideo, nakatayo habang nakahalukipkip at nakatingin sa aming lahat. Malamig at matalim ang kaniyang mga mata, iginagala ang tingin mula kay Benedict, sa mga tropa nitong napayuko agad, at sa akin na nakatayo pa rin sa gitna.

He wasn’t alone, may kasama siyang babaeng mukhang pokpok na nakakapit pa sa braso niya habang nakatitig sa akin nang may halo-halong pagmamalaki at pang-uuyam.

Lumalabas ang makapal nitong make-up at masyadong maikling suot sa madilim na ilaw ng bilyaran.

Lalong kumulo ang dugo ko, hindi lang dahil sa gulo rito, kundi dahil sa nakikita ko ngayon sa harap ko.

“’T-Tol,” kabadong sabi ng isa sa mga kaibigan ng kapatid ni Bea, habang unti-unting napapaatras at halos magtago sa likod ng billiard table.

Kitang-kita ang takot sa mga mukha nila—di-hamak na mas takot sila kay Hermideo kaysa sa galit na ipinakita ko kanina. Kahit ang kapatid ni Bea na kanina lang ay inis sa amin ng Ate niya, ay hindi makagalaw sa kinatutayuan niya.

What the hell?! Anong kinakatakutan nila sa gagong ’yan?!

Nangatal ang panga ko habang sinusuri ang matinding takot sa mukha nina Benedict at ng mga tropa niya. Akala ko ba matitigas ang ulo nila? Pero sa isang pagpapakita lang ng lalaking ’to, halos pumatak na ang pawis sa mga noo nila.

“Bakit hinahayaan niyo lang ang mga puta na ’yan na gumawa ng katarantudahan dito?!” singhal ni Hermideo kaya nalaglag ang panga ko.

Huh?

What did he just call us?!

Namuti ang mukha ni Bea sa tabi ko, samantalang ako ay parang binuhusan ng kumukulong tubig sa matinding galit at kagulat-gulat na kapangahasan ng lalaking ’to. Tiningnan ko siya nang diretso sa mata, ramdam ko ang panginginig ng buo kong katawan.

“Ano’ng sinabi mo?!” pasigaw kong balik sa kaniya, pinalalabas ang lahat ng galit at inis na kanina ko pa kinokontrol. “Puta?! Sino sa tingin mo ang tinatawag mong puta?!”

Bahagyang nagulat ang babaeng kasama niya sa biglaang pagsabog ko, habang si Hermideo naman ay nanatiling matigas ang mukha, malamig at walang katitigan ang mga mata na para bang wala siyang sinabing pambabastos.

“R-Reese, tara na… please…” pabulong at halos umiiyak na pakiusap ni Bea habang hinahatak ang braso ko patungo sa pinto, takot na takot sa nagbabadyang gulo.

Pero hindi ako gumalaw. Nanatili akong nakatayo sa harap ni Hermideo at ng kabit niya, hindi binabawi ang matalim kong tingin.

“Wala kang karapatang sabihan kami nang ganiyan!” malamig at nanggigigil kong sabi, pantay pero puno ng banta ang boses. “Sino ka ba sa akala mo?!”

Tumaas ang sulok ng labi niya at itinagilid ang ulo. Tinitigan niya ako na parang isang kulisap na sinusuri lang niya, walang kaabog-abog ang casual at nakakairitang ngiti sa kaniyang mukha.

“Hindi ba totoo na puta kayo ng kasama mo? Sa pagkaka-alala—”

Shit! I had to stop him from spewing another vile sentence from his filthy mouth. Alam ko naman na ang sasabihin niya, at ayaw ko ’yon malaman ng iba… ni Bea!

“Shut up and fuck off!” singhal ko sa kaniya. “Wala kang karapatang bastusin ako… at lalong wala kang karapatang salitain nang ganyan ang kaibigan ko!”

Bahagyang nagbago ang reaksyon sa mukha ni Hermideo. Nawala ang nakakairita niyang ngisi at unti-unting napalitan ng pait at matalim na tigas.

I didn’t waste any time or even spare another second looking at his infuriating face.

Hinawakan ko nang mahigpit ang kamay ni Bea bago ko hinarap ang kapatid niya, na nakatingin na pala sa akin.

Dinuro ko siya. “At ikaw! Sumunod ka sa amin ng kapatid mong punyeta ka!” banta ko rito, idinidikit ang bawat pantig sa mukha niya bago ko siya mabilis na tinalikuran.

Hindi na ako nag-abala pang hintayin ang isasagot niya o tingnan kung anong klaseng mukha ang ginagawa ng gago niyang mga tropa. Naglakad ako nang mabilis at tuloy-tuloy palabas ng bilyaran habang mahigpit na hinihila si Bea.

Narinig ko ang mabigat at padabog na mga hakbang sa likod namin.

Inakala kong kapatid ’yon ni Bea pero hindi dahil marahas ako nitong hinawakan sa braso ko at pabalang na iniharap sa kaniya.

Nanlamig ang buo kong katawan nang magsalubong muli ang mga mata namin ni Hermideo. Matalim, madilim, at halos nag-aapoy ang kaniyang tingin sa akin. Naramdaman ko ang baon ng mga daliri niya sa balat ko, punong-puno ng galit na pilit niyang pinipigilan.

Nabitawan ko tuloy si Bea.

I was so shocked by his sudden pull, dahilan para bumundol ako sa dibdib niya. Amoy na amoy ko ang pamilyar niyang pabango na humahalo sa malamig na hangin ng gabi.

“Ano ba—”

“Tang ina mong puta ka! Gumawa ka ng eksena sa teritoryo ko tapos tatalikuran mo lang ako?!” sigaw niya, halos pumutok ang mga ugat sa leeg sa matinding galit.

I gasped. I felt the pain consuming my arm that he was holding, the brutal pressure of his fingers threatening to leave dark bruises against my skin.

Nanginig ang labi ko sa halo-halong galit, gulat, at sakit, pero pilit kong pinalakas ang sarili ko. Hinding-hindi ko ipapakita sa kaniya na nasasaktan ako o natatakot ako sa banta niya.

“Bitiw—”

“Ayaw mo bang malam—”

Umangat ang kamay ko at buong lakas na lumagapak sa kaniyang pisngi bago pa man niya matapos ang sasabihin niya.

Gumawa ng malakas na tunog ang sampal ko sa tahimik na kalsada. Napatagilid ang mukha niya sa lakas ng impact ng pagkaka-sampal ko.

Naramdaman ko ang panginginig at panggigigil ng sarili kong palad matapos tumama sa balat niya. Humihingal ako nang malalim, ang mga mata ko ay pumuputok sa galit at matinding sama ng loob habang nakatitig sa kaniya.

I didn’t expect our meeting to be like this, but I have expected that he’s going back to his old ways after he got what he wanted from me.

I didn’t expect that he’d be a friend of my new friend’s brother, at mas lalong hindi ko inasahan na sa ganitong paraan pa kami muling magkakaharap.

Dahan-dahang iniharap ni Hermideo ang kaniyang ulo. Inilagay niya ang kaniyang mga daliri sa gilid ng pisngi na namumula sa lakas ng sampal ko. Sa kabila ng matinding impact, wala man lang siyang binitawang salita.

Ang galit sa kaniyang mga mata kanina ay unti-unting pinalitan ng isang napakalalamig, napakamadilim, at nakakapangilabot na katahimikan.

“Reese!” sigaw ni Bea habang mabilis na dumarating ang babaeng kasama ni Hermideo kanina, sumisigaw ng “Baby!” habang patakbong lumalapit sa kaniya.

“Bakit ka sinampal ng babaeng ’yan—”

“Hindi ’to babae! Bakla ’to nagpapanggap lang na babae!” Hermideo barked loudly.

I rolled my eyes. Jusko! Hindi na ako madadaan sa mga mumurahin at lumang patama ng mga taong katulad niya. Ganiyan naman palagi ang bagsak ng mga lalaking natapakan ang ego—kapag wala nang maibatong matinong argumento, ang pagkatao mo na agad ang aatakihin.

I wouldn’t get hurt by words meant only to bleed out his own insecurities. Matagal na akong lumampas sa antas kung saan kayang durugin ng kahit sinong tulad niya ang halaga ko.

Nanlaki ang mga mata ng babaeng kasama niya habang nagpapalipat-lipat ang tingin sa aming dalawa, kitang-kita ang gulat at pagtataka sa mukha nito.

And the next thing I knew, she reached for my hair. I have poor balance, kaya bago pa man ako makaiwas o makaganti, tuluyan na akong nawalan ng timbang at napaatras pabalik sa semento.

“Oh my gosh, Reese!” sigaw ni Bea.

“Bakla ka ba ni Deo?! O nilandi mo siya kaya ganiyan na lang ang galit niya sa ’yo?!” hysterical na sigaw ng babae habang sinasabunutan niya ako.

Fuck! Hindi ko ’yon nakita!

Sinubukan kong salagin ang mga kamay niya pero dahil sa sama ng balanse ko at sa matinding pagsabunot ng sakit sa anit ko, napaluhod ako sa semento.

“Ano ba! Bitawan mo siya!” sigaw ni Bea habang hysterical na nakikipag-agawan sa mga kamay ng babae para ilayo ito sa akin.

“Bitiwan mo siya, Reign! Tang ina mo! Kaibigan ’yan ng kapatid ko!” nanggagalaiting sigaw ni Benedict.

Marahas niyang hinawakan ang magkabilang kamay ng babae pero agad siyang sinuntok ni Hermideo kaya agad niyang nabitiwan ang kamay nito. Gumawa ng malakas na tunog ang impact sa pagkaka-buwal si Benedict sa semento, napahawak siya sa kaniyang panga habang dumadaing.

“Benedict!” sigaw ni Bea habang nanlalaki ang mga mata sa matinding gulat at takot.

“Huwag mong mamura-mura o hahawakan ang babae ko, gago ka!” galit na sigaw ni Hermideo, nakakuyom ang mga kamao at halatang nakahandang makipagbasag-ulo.

Habang nakaluhod pa rin ako sa semento at hawak ang buhok, lalong nag-apoy ang galit sa loob ko. Hindi na lang ito tungkol sa akin—nadamay na rin ang mga taong sinusubukan lang akong protektahan. Shit!

“Bakla ka! Bakla! Bakla! Salot ka! Malandi!”

Sa gilid ng mga mata ko, sinubukang humarang ni Bea dahil susugudin na ni Hermideo ang kapatid niyang napahiga sa semento at hindi pa nakakabawi, pero itinulak ito ni Hermideo kaya kaya sumalampak din si Bea sa gilid at napadaing sa sakit.

“Bea!” napatili kong sigaw.

Naalimpungatan ang buo kong pagkatao sa nakitang ’yon. Ewan ko kung saan ako kumuha ng lakas at kusa na lang kumilos ang katawan ko.

Nahanap ng mga kamay ko ang buhok ng babaeng sumasabunot sa akin. I was so angry that I didn’t care about my poor balance anymore. Buong lakas kong isinalansan ang mga daliri ko sa hairline niya at marahas iyong hinila pabalik.

“Aray! Putang ina! Deo, tulungan mo ako!” hysterical na tili ng babae nang bumaligtad ang sitwasyon at halos mapaluhod din siya sa sakit.

Hindi ako bumitaw. Binuhos ko ang lahat ng galit, sakit, at pagkapahiya sa pananabunot sa kaniya.

“Pokpok ka! Tang ina mo! Pakyu! Bading! Ah!”

The last time I had a brawl was back in high school, at akala ko talaga naibaon ko na ang ganitong pag-uugali. But this girl and her trashy boyfriend pulled out a side of me I promised never to show again.

“Pokpok pala, ah?!” panggigigil kong sigaw habang lalo ko pang pinipilipit ang buhok niya at ibinababa ang ulo niya patungong semento. “Sige, ulitin mo pa ’yang sinabi mo! Ulitin mo!”

“Aray! Hermideo! Ang sakit!” matinis na sigaw ng babae habang pilit na kinakalkal ang mga kamay ko sa anit niya, pero sarado na ang isip ko sa matinding galit.

Sinampal-sampal ko rin siya at sinusuntok ang mukha niya habang hawak-hawak ko pa rin ang buhok niya. Walang preno ang bawat patama ng kamay ko, hanggang sa narinig kong umiiyak na ito at nagmamakaawa.

“Tama na! Aray! Deo, tulungan mo ako!” humahagulgol niyang tili habang pilit na itinatakip ang mga nanginginig niyang kamay sa sarili niyang mukha.

“Putang ina, bitawan mo siya!” galit na sigaw ni Hermideo. Wala na siyang pakialam kung sino ang mabangga.

Marahas niyang itinulak si Benedict na binubugbog niya pala, upang makalapit sa akin. Hinawakan niya ang dalawang balikat ko at buong lakas akong inilayo at itinulak mula sa babae niya.

Buong lakas ko rin siyang sinampal habang mabilis ang pag-hinga ko.

I screamed so loud, that I was so violent, almost non-human. Parang bumasag ang boses ko sa buong kadiliman ng eskinita habang nakatitig ako sa kaniya nang may buong poot.

Gulat at nanlilisik ang mga matang napatitig sa akin si Hermideo, hawak ang sarili niyang pisngi habang mabilis din ang kaniyang paghinga.

“Gago ka! Huwag na huwag mo akong hahawakan!” sigaw ko habang patuloy na mabilis ang pagtaas-baba ng dibdib ko.

Bumaba ang mga mata ko sa braso kong may mga galos at kalmot, kaya tumili na naman ako sa matinding gigil.

Walang pag-aalinlangan, muli akong sumugod kay Hermideo para pagsasampalin at pagtatadtarin siya ng husto.

Hinayaan niya lang ako habang umiigting ang kaniyang panga at kumukurap lang sa tuwing natatamaan ko ang mga mata niya. Wala siyang ginagawang depensa, wala man lang kahit anong tangkang ilagay ang mga braso niya para ipangsalag sa bawat patama ng mga kamay ko.

“I hope you die and rot in hell!” sigaw ko sa mismong mukha niya, bago ko ibinuhos ang huling buong lakas ng palad ko sa pisngi niya.

Kabanata 28

Dinala kami sa malapit na barangay hall ng ilang mga tanod na nakakita sa kaguluhan sa eskinita.

Pagpasok pa lang namin sa maliwanag na opisina, agad kaming pinaupo sa magkakahiwalay na bench. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko habang hinahaplos ko ang aking anit, at doon ko lang din totoong naramdaman ang hapdi ng mga galos at kalmot sa aking mga braso.

Si Benedict ay agad na nilagyan ng ice pack ng isang tanod sa kaniyang namumukol at namumulang panga, his lips were slightly swollen and bleeding at the corner. Kahit halatang nasasaktan siya sa tuwing igagalaw ang panga niya, nakatitig pa rin siya nang matalim sa pintuan na tila handa ulit humarang kapag may sumubok manghimasok.

Si Bea ay nakaupo sa tabi ng kapatid niya habang tahimik na umiiyak, panay ang tingin sa namumukol nitong panga habang hawak ang kamay nito.

Ilang minuto ang lumipas bago pumasok sa opisina sina Hermideo at ang babae niya kasama ang isa pang tanod. Magulo ang buhok ng babae at halatang namumula pa rin ang mga pisngi nito sa mga sampal ko, habang si Hermideo naman wala man lang galos o sugat, maliban na lang sa pamumula ng kaniyang pisngi at leeg na pinagsasampal at pinagkalmot ko nang husto kanina.

Dahan-dahan silang umupo sa katapat naming bench. Agad na nagsumbong ang babae habang humahagulgol sa harap ng kapitan.

“Kapitan, tingnan niyo po ang ginawa nila sa akin! Sinaktan ako ng baklang ’yan! Pinagtulungan nila kami!”

Umikot ang mga mata ko. I crossed my arms below my chest, leaning back against the wooden bench. My legs were crossed, swinging slightly.

“Bakla man ako sa tingin mo, hindi ako naduduwag lumaban kapag ako ang inuna,” pabalang at malamig kong salag, bago ako humarap nang diretso sa barangay captain. “Kapitan, huwag po kayong papadala sa paawa ng babaeng ’yan. Unang-una, sila ang humarang sa daan namin. Siya ang unang nanabunot sa akin habang ang kasama niyang lalaki ay agad na nanuntok at bumugbog sa kapatid ng kaibigan ko.”

“Liar! Sinungaling ka!” sigaw muli ng babae habang pilit na inilalapit ang kaniyang namumulang mukha sa kapitan. “Tingnan niyo ang mukha at buhok ko! Parang hayop kung manakit ’yang baklang ’yan!”

“Don’t give me that bullshit after you pulled my hair and called me a whore!” maanghang kong pabalik na singhal, hindi man lang naaapektuhan sa pagsasagawa niya ng eksena. “May lakas ka pang mag-inarte diyan matapos mong magpasimula ng gulo? Karma mo ’yan sa kababawan at sa maduming bibig mo!”

“Aba’t—” susugod pa sana ang babae ngunit agad siyang hinarangan ng barangay tanod na nakatayo sa tabi ng bench.

“Tumigil kayo! Ano bang nangyari at nagkakaganyan kayo sa gitna ng kalsada?” sigaw ng Barangay Captain habang inihahampas ang palad sa ibabaw ng kaniyang mesa, pinalalabas ang awtoridad sa loob ng silid.

Natahimik ang buong opisina. Naitikom ng babae ang kaniyang bibig ngunit nananatiling nanlilisik ang mga mata.

“Huminahon ka, kausapin mo nang maayos ang mga batang ’to,” mahinang paalala ng isang tanod sa Barangay Captain habang inilalapag ang isang basong tubig sa mesa nito para palamigin ang ulo ng opisyal.

Huminga nang malalim ang Kapitan, ininom ang tubig, at muling ibinaling ang matalim niyang tingin sa amin. “Ngayon, isa-isa kayong magsalita nang maayos. Unahin natin sa ’yo,” turo niya kay Hermideo.

Ngunit, hindi umimik si Hermideo, na nakatingin sa akin kaya inirapan ko siya at mas lalong isiniksik ang sarili sa Bench.

“Kapitan, siya po ang sumuntok at nanakit sa kasama namin nang walang anumang dahilan,” ako na ang kusang nagsalita para basagin ang katahimikan at ang nakaiirita niyang pagtitig sa akin. “Pinigilan kami ng gagong ’yan sa eskinita. Kung hindi pa pumalag ang kapatid po ng kaibigan ko at kung hindi kami gumawa ng ingay, baka kung ano pa ang ginawa ng dalawang ’yan sa amin.”

“Ito ba?” tinuro nito si Benedict na tahimik pa ring naglalagay ng ice pack sa namumukol at sumasakit niyang panga.

“Oho, Kapitan,” sagot ko habang nakataas ang magkabila kong kilay, walang katiting na takot sa mukha. “Pinagtanggol lang niya kami matapos silang magpasimula ng gulo sa gitna ng daan.”

Bumaba ang mga mata ng Kapitan sa school uniform namin ni Bea.

“Mga kolehiyo pa naman kayo, mga edukadong tao…” bumuntong-hininga ang Kapitan habang umiling-iling.

“Ano ba ang pinagsimulan?” tanong ng isang tanod.

Agad na sinabi ni Bea na susunduin lang naman sana niya ang kapatid niya sa bilyaran at sumama lang ako sa kaniya para siguraduhing ligtas siya.

“H-Hinabol po kami ng… ng lalaking ’yan at hinatak ang kaibigan ko!” turo ni Bea kay Hermideo na muling naiiyak sa galit at takot. “Sinugod ng babaeng ’yan si Reese, kaya napilitan lang ding dumepensa ang kapatid ko!”

Nagkatinginan ang mga tanod at ang Barangay Captain. Muling ibinaling ng Kapitan ang matalim niyang paningin kay Hermideo.

“Namumukhaan ko ang batang ’to…” untag ng Kapitan habang nanliliit ang mga matang nakatitig sa mukha ni Hermideo. “Hindi ba’t apo ka ni Heneral Hernando? At anak ng tatakbong Mayor? Si Sir Hermilando? Anong pumasok sa utak mo at nagpakalat-kalat ka rito para mang-harass ng mga estudyante?”

Umigting lang ang panga ni Hermideo, ngunit nanatili siyang tahimik habang ang kaniyang mga kamao ay mariing nakakuyom sa kaniyang tabi.

The mention of his grandfather and father gave me goosebumps and sent a cold shiver down my spine.

“Marasigan.” sabi ng Barangay Kapitan habang naiiling, may multong ngiti na sa labi, tila ba tinitimbang kung gaano kalaking sakit ng ulo—o oportunidad—ang dala ng lalaking nakaupo sa harap namin.

I noticed the changes of his looks, kalbo pa rin siya pero…

My eyes went down to his body—parang mas lumalaki na ang katawan niya sa ilalim ng kaniyang itim na shirt, mas maskulado at mas nakakatakot na rin ang tindig kumpara noong huling beses ko siyang nakita.

“Isang Marasigan,” pagpapatuloy ng Kapitan habang muling isinandal ang kaniyang malaking katawan sa upuan, nanatili ang tingin niya kay Hermideo. “Isang pamilyang ayaw na ayaw na nasasangkot sa ganitong uri ng gulo, lalo na’t nalalapit ang halalan at mainit ang mata ng publiko sa inyo.”

Lumipat ang mga mata ko sa mukha niya. Dumako ang mga mata ko sa hikaw na nasa kaliwang kilay niya, isang simpleng silver barbell na tila bagong lagay pa lang.

He also had one on his lips—at the right corner—a small silver ring that glinted faintly under the harsh fluorescent lights of the barangay hall, giving him an even rougher, more dangerous edge.

Walang emosyon niyang binalingan ang Kapitan at umingos, he boredly crossed his arms over his broad chest.

Unti-unting natawa ang Kapitan, kaya nalilito at nagtataka siyang tiningnan ng mga tanod.

“Ang tatlong ’yan…” binalingan kami ng Kapitan. “…maaari na kayong umuwi,” pagpapatuloy ng Kapitan habang itinuturo ang pinto.

“Kapitan—”

“Naniniwala ako sa kanila,” putol ng Kapitan habang itinataas ang kaniyang kamay para patahimikin ang isang tanod. “Inosente ang mga batang ’yan at alam kong hindi sila ang magsisimula ng gulo. At higit sa lahat, kilala ko rin ang lolo at tatay mo ng Marasigan na ’yan. Alam ko kung paano magdisiplina ang pamilya niyo, hijo…”

Huminto ang Kapitan at muling humarap kay Hermideo, may matalim at makahulugang tingin sa kaniyang mga mata. “…kaya mas makabubuting sila na mismo ang makipag-usap sa akin bukas pagdating sa bagay na ito… panigurado akong mas gugustuhin ng tatay mo na maayos ito nang tahimik kaysa makarating pa sa mga kolumnista at kalaban niya sa politika.”

I immediately stood up from my seat, not wanting to spend another second inside of this damn room. At ayaw ko nang makita pa ang mukha ni Hermideo o marinig pa ang kahit anong lalabas sa kaniyang bibig.

Kaagad ding tumayo sina Bea at Benedict para sumunod sa akin. Alalay ni Bea ang braso ng kapatid niya habang tahimik silang naglalakad sa tabi ko patungo sa pintuan ng barangay hall.

Naramdaman ko ang mga mata ni Hermideo na nakatutok pa rin sa likod ko—malamig, galit, at puno ng hindi mailabas na poot—ngunit hindi ko na siya binigyan ng kahit isang sulyap pabalik.

“Salamat po, Kapitan,” maikling pahayag ko bago tuluyang itinulak ang glass door.

Gano’n din ang sinabi ng magkapatid bago kami tuluyang lumabas at hinayaan ang glass door na dahan-dahang sumara sa likod namin.

Paglabas na paglabas namin, agad na humalik sa aming balat ang malamig na hangin ng gabi.

“Pumunta muna tayo sa apartment ko,” anyaya ko sa kanilang dalawa. “May first aid kit ako roon para magamot natin ’yang labi ng kapatid mo.”

“Are you sure, Reese? Kahit hindi na—”

“I insist, Bea.”

Hindi na pumalag pa si Bea. Tumango na lamang siya habang mas higit na inaalalayan ang kaniyang kapatid na bahagyang nakahawak sa sumasakit nitong mukha.

Naghintay kami nang ilang sandali sa gilid ng kalsada bago nakapara ng bakanteng tricycle. Tahimik ang buong biyahe patungo sa aking apartment; ang tanging naririnig lamang ay ang ugong ng makina at ang hampas ng malamig na hangin sa aming mga mukha. Walang sinuman sa amin ang gustong mag-ungkat sa katatapos lang na eksena sa barangay hall.

Pagkarating na pagkarating sa aking pinto, agad ko itong binuksan at pinatuloy ang dalawa. Pinaupo ko si Benedict sa maliit kong sofa habang pumasok naman ako sa banyo upang kunin ang first aid kit kasama ang isang malinis na basahan at mangkok ng malamig na tubig.

Paglabas ko, nakatayo pa rin si Bea sa tabi ng kaniyang kapatid, balisa at tila hindi mapakali habang nakatitig sa sahig.

“Ano na lang ang sasabihin mo na naman kay Mama? Hindi pa nga gumagaling ang mga pasa mo no’ng nakipagsuntukan ka, nadagdagan na naman ngayon!“pangaral ni Bea habang may halong pag-aalala at pagod sa kaniyang boses.

Bumuntong-hininga si Benedict at napatungo, hindi maikaila ang pagkakasala sa kaniyang mukha.

“Oo na, Ate—”

“Benedict! Nagloko na nga si Papa tapos dadagdagan mo pa ang isipin ni Mama?!”

“Ate, huwag dito—”

“Hindi! Kailan mo ba maiintindihan na hindi na tayo tulad ng dati?!”

Lumingon sa akin ang kapatid niya, I saw how his face turned crimson red from embarrassment and frustration. His knuckles turned white as he clenched his fists on his lap, unable to meet my eyes.

“Bea,” lumapit na ako sa kanila dala ang first aid kit at basahan at mangkok na may tubig. “Mamaya niyo na muna ang pag-uusap na ’yan. Ang mahalaga ngayon, magamot muna natin ang kapatid mo.”

Inilapag ko ang mangkok at mga gamot sa center table. Dahan-dahan akong yumuko sa harap ni Benedict para masuri nang maayos ang kaniyang labi at panga. Mariin pa rin ang pagkakahawak niya sa kaniyang hita, balot ng matinding pagkapahiya habang iniiwas ang kaniyang tingin sa akin.

Mas lalo siyang namumula, pilit na iniikot ang tingin sa kung saan-saan huwag lang magtagpo ang aming mga mata.

Nilingon ko si Bea, na ngayon ay nagtitipa na sa screen ng phone niya.

“Tinext ko si Mama na maya-maya pa tayo makakauwi kasi kumain muna tayo sa labas,” mahinang wika ni Bea habang patuloy na nanginginig ang kaniyang mga daliri sa ibabaw ng screen.

Ibinaba niya ang kaniyang phone sa mesa at napahawak sa kaniyang noo, nagpapakawala ng isang malalim na buntong-hininga. Si Benedict naman ay nananatiling tahimik, bahagyang nakayuko habang hinahayaan akong dahan-dahang idampi ang malamig na basahan sa panga niya.

“Mabuti pa nga,” sang-ayon ko habang pinapalitan ang bulak na may disinfectant. “Mas magandang lumipas muna ang pamamaga nito bago niyo ipaliwanag ang nangyari. Pagkatapos nitong ilagay ang ointment, magpahinga muna kayo rito nang ilang minuto bago kayo umuwi.”

Tiningnan ni Bea ang ginagawa ko. Her eyes widened, she immediately reached out and grabbed my wrist, stopping my hand mid-air.

“A-Ako na, pasensya na! Ako na ang gagamot sa kaniya, Reese!” natatarantang sabi ni Bea, pilit na kinukuha mula sa kamay ko ang ginagamit kong disinfectant at bulak.

I chuckled and gave her the disinfectant and cotton, letting her take over.

Agad na kinuha ni Bea ang mga gamot at sinimulang ipagpatuloy ang paglilinis sa pumutok na labi ng kaniyang kapatid. Bagaman hawak niya na ang mga gagamitin, kitang-kita pa rin ang bahagyang panginginig ng kaniyang mga daliri.

Sinulyapan nama ako ng kapatid niyang namumula, pero agad ding umiwas. Kanina pa siya tahimik kahit na sinesermonan siya ng kaniyang kapatid, habang ginagamot ang kaniyang sugat.

“Dito na kayo mag-dinner,” sabi ko nang tingnan ko kung anong oras na. “I’ll order pizza or fast food. Anong gusto niyo?”

Mabilis na umiling si Bea at nag-angat ng kamay, pilit na humihingi ng paumanhin. “Naku, Reese, huwag na! Nakakahiya na talaga sa ’yo. Sobrang abala na kami ngayong gabi, tapos papakainin mo pa kami.”

“Hindi niyo ako inabala,” kalmado kong sagot habang kinukuha ang cellphone ko sa ibabaw ng counter. “At tsaka late na. Mas magandang kumain muna kayo bago kayo umuwi para hindi na magtaka si Tita kung bakit mukha kayong pagod na pagod at gutom pareho.”

Bahagyang natigilan si Bea. Tumingin siya sa kaniyang kapatid na nananatiling tahimik at nakayuko, pilit na iniisip ang kaniyang idadahilan pag-uwi.

“Sige na, Bea. Pumili ka na,” hagikhik ko pa habang pinalilipat-lipat ang screen ng phone ko. “My treat. Consider it a quiet celebration dahil nakalabas tayo roon nang buo at walang nakakulong.” biro ko.

Napa-iling na lang si Bea habang pilit na pinipigilan ang pagtaas ng gilid ng kaniyang labi.

“Pizza na lang,” napapabuntong-hiningang sagot ni Bea, tuluyang bumibigay sa akin. “Doblehin mo na ’yong cheese. Mukhang kailangan ng utak ko ng maraming carbohydrates para ma-process lahat ng nangyari ngayong gabi.”

Great! Shucks! I’m craving for pizza right now…

Pumindot ako sa app at mabilis na nag-order ng dalawang malaking pizza at tatlong inumin.

“Ang ganda naman nitong apartment mo, Reese…” komento ni Bea habang inililibot ang kaniyang paningin sa bawat sulok ng silid.

“Malinis at ang tahimik pa. Mag-isa ka lang ba talagang nakatira rito?”

“Oo, mag-isa lang,” sagot ko habang inilalapag ang tatlong baso at isang pitcher ng malamig na tubig sa center table. “Tahimik dito kaya mas nakakapag-focus ako, at malapit din sa lahat.”

She giggled heartily. “The space is cute and aesthetic! Pang-Pinterest ang peg, aesthetic minimal,” dagdag pa niya habang iniikot ang paningin sa kabuuan ng silid ko.

Napa-iling na lang ako habang natatawa nang bahagya. “Minimalist lang talaga kasi tamad akong magpalit ng gamit at maglinis ng napakaraming palamuti.”

“By the way, Reese…” she pouted her lips. “Pasensya na kung narinig mo ang mga problema—”

Pinutol ko siya. “You don’t need to apologize, lahat tayo may problemang kinakaharap.”

“Salamat, Reese. Minsan kasi pakiramdam ko, sabay-sabay kaming nilulunod ng mga problema… mula nung mawala si Papa…”

“Lalampasan niyo rin ’yan,” mahinang tugon ko habang tumatayo na para pagbuksan ang delivery rider sa pinto. “At ngayong gabi, bawal muna ang mabibigat na usapan. Ang mission natin ay ubusin ’yong pizza.”

Nang mabuksan ko ang pinto at makuha ang mainit-init pang mga kahon ng pizza, pumasok ang masarap na amoy ng melted cheese at pepperoni sa buong silid.

“Foodie ka pala,” puna niya nang makitang magana akong kumakain.

Shucks! Hindi na kasi ako nahiya sa kanilang dalawa, at kahit na ilang araw pa lang kaming magkakilala ni Bea ay pakiramdam ko ay matagal ko na siyang kasama. May likas kasing warmth sa kaniya na madaling magpababa ng defense mechanisms ko.

“Gutom lang talaga,” nangingiti kong idinahilan habang kumakagat sa pangalawang slice. “Tsaka masarap kasing kumain kapag may kasama!”

“Right, Benedict?!” ngising aso ko sa kapatid niya na naka-tatlong slice na ng pepperoni pizza.

Nabilaukan nang bahagya si Benedict at mabilis na uminom ng tubig, namumula na naman ang mga tainga niya. I frowned when I noticed that he’s uncomfortable now.

“Loosen up! Nahihiya ka ba sa akin? Kaibigan ako ng Ate mo, hello!”

Natawa nang mahina si Bea habang umiiling, samantalang ang kapatid naman niya ay pilit na ngumiti sa akin.

“H-Hindi naman po sa ganun, A-Ate Reese…” paos at mahinang sagot ni Benedict. Lumikot na naman ang mga mata niya at mabilis na bumaba ang tingin sa sarili niyang mga daliri na nakalapat sa gilid ng baso.

“M-Medyo naninibago lang po… tsaka n-nahihiya rin ako kasi nadamay ka pa sa kagagawan ko… s-sorry po,” pahina nang pahina ang boses niya, ramdam pa rin ang matinding pag-uusig ng sarili niyang konsensya habang pilit na iniiwas ang namumula niyang mukha.

“Bakit sa akin ka nagso-sorry?” balik kong tanong sa kaniya habang itinutukod ang dalawa kong siko sa mesa.

Muling napaangat ng tingin si Benedict, nanlalaki ang mga mata sa gulat habang pilit na inaalam kung nagagalit ba ako o nagbibiro lang.

“Dapat sa Mama at sa Ate Bea mo ka humihingi ng paumanhin—hindi dahil sa nadamay ako, kundi dahil pinalagay mo ang sarili mo sa panganib kasi sumasama ka sa mga maling tao,” patuloy ko habang itinuturo nang bahagya ang mga pasa at sugat niya sa mukha.

“Ilang beses ko na ’yan pinagsabihan, Reese—”

“M-Magbabago na ako…” putol ni Benedict sa ate niya. Nakatitig lang siya sa baso ng tubig na hawak niya, pero sa pagkakataong ito, wala na sa boses niya ang hiya o takot. Naroon na ang isang seryosong pangako.

Bahagyang natigilan si Bea. Ang lalim at tigas sa boses ng kaniyang nakababatang kapatid ay tila ngayon lang niya narinig. Napatingin siya sa akin, at nakita ko ang dahan-dahang paglambot ng kaniyang mga mata.

“Siguraduhin mo lang, Benedict,” malambing ngunit may diin na wika ni Bea habang inaabot ang kamay ng kapatid. “Ayaw na naming mag-alala ni Mama nang ganito. Isang aksidente pa, baka hindi na kayanin ng puso niya.”

“Oo, Ate. Hinding-hindi na,” sagot ni Benedict bago muling tumingin sa akin nang may buong paggalang. “S-Salamat po sa p-pangaral, Ate Reese.”

“Good. Hawak ko ang salita mo, ha. Kapag inulit mo ’yan, ako na mismo ang mag-hahakot sa ’yo pabalik sa barangay hall.” biro ko kaya namula nanaman ang buong mukha niya.

Humagikhik naman si Bea habang pilit na tinatakpan ang kaniyang bibig gamit ang kaniyang palad.

“Ayan, narinig mo, ha? May bantay ka na ngayon. At siguraduhin mong matatakot ka kay Ate Reese mo dahil wala siyang pinapalampas,” panggagatong pa ni Bea habang inaasar ang kapatid.

Ipinadala ko na sa kanila ’yung cheese-flavored pizza kasi ’yon pa ang pinakamarami. Ibinabalot ko iyon sa malinis na aluminum foil habang patuloy silang nagkakatuksuhan sa sofa.

“O, iuwi niyo na ’to para may pasalubong kayo kay Tita,” wika ko sabay abot ng nakabalot na pizza kay Bea.

“Hala, Reese, nakakahiya na talaga! Nabusog mo na kami, ipinag-take-out mo pa kami,” protesta niya, namimilog ang mga mata.

“Ngayon ka pa nahiya!” pabiro ko siyang inirapan bago pumasok sandali sa kwarto para kumuha ng cold compress at ointment na gagamitin ni Benedict sa mga pasa niya.

Nang makalabas ako, inabot ko ito sa kaniya. “O, ipahid mo ’to sa panga at mga pasa mo bago ka matulog para hindi masyadong mamaga bukas.”

“Salamat po ulit, Ate Reese,” tapat na tugon ng bata habang maingat na kinukuha ang gamot.

Dahan-dahan na silang tumayo at inayos ang kanilang mga gamit. Tumingin si Bea sa akin nang may malalim na pasasalamat sa kaniyang mga mata.

“Ingat kayo sa pag-uwi. I-text mo ako, Bea, kapag nakarating na kayo sa bahay niyo,” bilin ko habang inihahatid silang magkapatid patungo sa pinto.

I hugged her the moment we reached the doorway, a warm and reassuring squeeze to let her know she didn’t have to carry the heavy burden alone anymore.

Naramdaman ko ang dahan-dahang pagpapakawala ni Bea ng malalim na buntong-hininga habang nakayakap sa akin. Tuluyan nang kumawala ang natitirang tensyon sa kaniyang katawan.

I also pulled his brother into a quick hug, na ikinagulat nito. Bahagyang nanigas ang katawan ni Benedict sa simula, halatang hindi sanay sa ganoong klaseng pagpapakita ng emosyon mula sa ibang tao, lalo na sa akin na kakakilala lang niya.

Namula na naman tuloy siya nang kumalas ako sa yakap at pinantayan ang tingin niya.

“Hoy, huwag ka nang mahiya!” nakangiti kong paalala sabay tapik nang magaan sa balikat niya. “Mag-iingat kayo sa pag-uwi, ha? At ikaw, Benedict—tandaan mo ’yang pangako mo sa amin ng Ate Bea mo. Ayaw ko nang makakakita ng panibagong pasa diyan sa mukha mo sa sunod na kita natin!”

Mabilis siyang tumango at nag-iwas ng tingin sa akin.

“Mag-tetext ako agad pagkababa namin ng tricycle,” paalala ni Bea habang inaayos ang kaniyang bag sa balikat. “Thanks ulit, Reese. Sa pagkain, sa pagpapatuloy sa amin, at—”

“Ugh! Wala ’yon!”

Pinagmasdan ko silang dalawa hanggang sa makalabas sila ng gate at marinig ko ang humuhuning tambutso ng tricycle na nasakyan nila. Nang tuluyan nang mawala ang tunog nito sa kadiliman ng kalsada, bumalik na ako sa apartment, isinarado ko ang pinto at inikot ang double lock.

Kinaumagahan, ginising ako ng sunod-sunod na ringtone ng Messenger video call mula sa cellphone ko na nasa ilalim ng unan ko. Ugh!

Bahagya pa akong nagkusot ng mata bago umupo sa gilid ng kama at kinuha ang phone.

Wala sa sarili kong sinagot ang call nang hindi man lang tinitingnan kung sino ang tumatawag.

Salubong ang kilay at nakatulis ang labi ni Mama sa screen nang saktong pumasok ang video feed. Hawak niya ang kaniyang tasa ng kape habang nakaupo sa veranda ng bahay sa aming hacienda.

“Reese!” bungad agad ni Mama sa akin, may halong lambing at matinding pagtatampo ang boses. “Akala ko ba uuwi ka rito kahapon after ng klase mo, anak? Hinintay kita at balak na sana akong magpasama sa Papa mo kaso ang sabi niya ay hayaan muna kita at baka napagod ka sa school,”

I immediately rose from the bed, rubbing my eyes to shake off the grogginess as I held the phone up.

“Ma, sorry na po…” malambing kong bungad habang pilit na pinatitino ang boses ko.

“You didn’t even message me earlier yesterday to say you weren’t coming, anak!” patuloy na pagtatampo niya habang dahan-dahang inilalapag ang tasa ng kape sa mesa. “Maghapon hanggang gabi akong naghihintay dito. Ano bang nangyari sa ’yo diyan?”

Shit. Talagang nalimutan kong mag-text o tumawag sa kanila ni Papa kahapon!

Napahilot ako sa aking sintido habang mabilis na nag-iisip ng idadahilan…

“Next week na lang ako uuwi, Ma…” ngumuso ako. “Nakatulog na ako agad pagkauwi ko rito sa apartment,” I lied.

Biglang sumulpot si Papa sa screen na may malapad na ngiti.

“Good morning, anak! Kumusta ang unang Linggo ng klase mo?” masayang bungad ni Papa habang nakasilip sa screen at katabi na ngayon si Mama

“Good morning po! Okay naman po ang klase, medyo nakakapagod lang po ang adjustment kaya nakatulog agad ako kagabi… at hindi na ako nakauwi diyan…”

“Hay nako, ’yang anak mo, Hon, ganiyan palagi ang idinadahilan kahit noong nasa Manila pa siya!” hirit agad ni Mama sabay iling, pero halatang nabawasan na ang tampo ngayong katabi na niya si Papa. Ang lalandi nila! Shucks! “Hindi man lang nakapag-text bago nakatulog…”

Natawa nang mahina si Papa at inakbayan si Mama. “Hayaan mo na ’yang Mama mo, Reese. Kanina ka pa niyan pinag-uusapan sa hapag. Pero masaya ako at maayos ang unang linggo mo sa eskwela. Kumain ka na ba ng almusal diyan?”

“Kakagising ko lang po talaga, Pa,” naiirap kong sagot habang dahan-dahang bumabangon mula sa kama.

“Sinabi ko naman kasi sa’yo na huwag mo nang tawagan ang anak mo…” narinig ko pang bulong ni Papa kay Mama, habang patungo ako sa maliit na kusina ng apartment ko.

Hawak ang cellphone sa isang kamay habang binubuksan ang mini-fridge gamit ang kabilang kamay.

“Siyempre kailangan kong tawagan! Baka kung ano nang nangyari sa kaniya, ’no!” depensa agad ni Mama habang dinudutdot ang braso ni Papa, kahit naririnig ko sa boses niya na wala na talaga ang tampo at pinalitan na ng karaniwan niyang pag-aalala.

I rolled my eyes as I grabbed a glass from the cupboard and poured myself a cold glass of water.

“Ma naman, you don’t have to worry about me anymore. Ang mabuti pa, bawasan mo ang stress dahil buntis ka,” sinimangutan ko siya sa screen. “Tapos inumin mo ’yang gatas mo at ’wag puro tsaa,” dagdag ko pa habang sumisipsip ng malamig na tubig, sinusubukang gumaan ang mood sa call.

Biglang nanlaki ang mga mata ni Mama sa screen habang si Papa naman ay napatawa nang malakas at agad na inagaw ang tasa ng kape mula sa kamay ni Mama.

“Ayan! Narinig mo ang anak mo, Ching? Sinabi ko na sa ’yo kanina pa na bawal sa ’yo ang tsaa, napakatigas talaga ng ulo mo!” biro ni Papa habang inilalayo ang tasa habang si Mama naman ay napasimangot na parang batang nahuli sa kagagawan.

“Eh, ’yan ang gusto kong inumin!” maktol ni Mama habang sinusubukang abutin ang tasa, pero mabilis itong inilayo ni Papa na parang naglalaro lang.

“O, sige ka, isusumbong kita sa doktor mo kapag nagpa-check up tayo sa Martes,” seryosong banta ni Papa, dahilan para lalong sumimangot si Mama at humalukipkip ang dalawang braso sa dibdib.

Hindi ko napigilang humagikhik habang pinapanood silang dalawa sa screen.

We talked about a few more random things—mostly Papa teasing Mama about her food cravings and Mama reminding me to take care of myself—before we finally said our goodbyes and ended the call.

Inilapag ko ang ginawa kong omelette at toasted bread sa dining table kasama ang isang basong juice. Bago pa man ako makasubo ng unang kagat, nag-ring na ang cellphone ko sa ibabaw ng mesa.

Ang bumungad sa screen ay ang pumasok na group video call mula kina Serena at Vienne…

“Good morning, the one and only Maria Reese the Virgin!” maarteng bungad agad ni Serena sa screen habang inaayos ang kaniyang signature blowout at pinalalaki ang mga mata sa camera. “Aba, mukhang bagong gising ang ating haciendera beauty! Himala at napaaga ang gising mo ngayong Sabado?”

“Serena…” Vienne warned, ngunit natatawa siya habang nakasando pa at naglalagay ng eye patch sa kaniyang mukha. “She’s eating right now and your mouth!”

“Hoy! Baka nakakalimutan mong nagsama kami niyan sa iisang apartment? Alam na alam ko na ang mga likaw ng bituka niyan!” depensa agad ni Serena habang winawagayway ang kamay sa camera. “At tsaka hello? Si Reese pa ba? Sanay na sanay na ’yan sa bunganga ko!”

“Chararat ka,” biro ko bago isinubo ang maliit na hiwa ng omelette.

“Wow! You’re gaining weight!” gulat na komento ni Vienne habang dahan-dahang itinaas ang eye patch para mas matitigan ang mukha ko sa screen.

“OMG! Oo nga!” hirit agad ni Serena na mas inilapit pa ang mukha sa kaniyang camera para mabusisi ako. “Gaga ka, ano ’yan? Para ka nang obese—”

I rolled my eyes and swallowed my food before pointing my fork threateningly at the screen.

“Dahil ’to sa hormones ko ngayon, gaga!” singhal ko kay Serena.

“She’s not obese, Serena,” singit ni Vienne habang nakatitig pa rin sa screen.

Serena frowned. “I was just kidding! You two are so sensitive!” irap niya bago mas inilayo ang mukha sa camera, nakapamaywang na sa screen.

“Break na kami ni Kim,” malungkot niyang balita kaya huminga nang malalim si Vienne. Hindi na ako nagulat, dahil pang-limang beses na ata nilang hiwalayan ’to ngayong buwan lang. Laging ganito: mag-aaway dahil sa mababaw na dahilan, magpo-post ng mga cryptic quote sa Facebook at Instagram, mag-iiyakan sa GC, tapos paglipas ng dalawang araw ay magkabalikan din na parang walang nangyari.

“Sabi ko sa ’yo, mag-break na kayo nang tuluyan, eh,” iling ni Vienne habang sumisipsip sa kaniyang iced coffee. “Paulit-ulit na lang, Serena. Nagmumukha na kayong tanga riyan sa on-and-off relationship niyo.”

“Eh sa masakit ngayon, okay?!” maktol ni Serena sabay punas sa gilid ng kaniyang mata kahit wala naman talagang luha. “Nahuli ko siyang may ka-chat na iba kahapon! Cheater talaga ’yong lalaking ’yon!”

“Oh, tapos bukas makikita namin sa Instagram story mo nasa Tagaytay na naman kayong dalawa,” singit ko bago sumubo ng huling kagat ng almusal.

Honestly, I’m still in touch with these two. Hindi na kasi active ang main GC ng pinaka-circle namin dahil alam kong busy na rin ang iba sa kani-kanilang buhay at karera. Kaya gumawa na lang kaming tatlo ng GC.

“Hoy, Maria Reese! Kampihan mo nga ako!” maktol ni Serena sabay irap sa camera.

“Akala ko ba hindi mo gusto si Kuya Kim, Mhie? Aren’t you supposed to be dating the Atenean guy—”

“He’s like Laurence pero pina-guwapo, okay?! Kaya inayawan ko na!”

Vienne chuckled. “Why don’t you just focus on yourself muna kasi?” aniya habang umiinom ng gatas mula sa kaniyang baso. “Araw-araw na lang may bagong lalaki, tapos kapag nasaktan, tatakbo ka sa amin ni Reese.”

“Ew, self-love? In this economy? No thanks!” maarteng irap ni Serena, pero agad din siyang napabuntong-hininga.

“Ayan! Hindi mo kayang mabuhay nang walang tite! Tang ina mo!” mura ko sa kaniya habang napapailing.

“You speak as if nakatikim ka na, ah?” naningkit ang mga ni Serena sa akin.

Oo. Nakatikim na nga ako. Tite nga lang ng bagets…

Sobrang eskandalosa ang pumasok sa isip ko, dahilan kaya bigla akong mabulunan sa sarili kong laway. Mabilis kong kinuha ang baso sa mesa at uminom ng tubig habang pilit na pinakakalma ang sarili.

“Si Vienne nga, hanggang ngayon kay Elijah—”

“This shouldn’t be about me!” mabilis na depensa ni Vienne sa kaniyang sarili.

I quickly changed the topic before Serena could deflect it right back at me or pry further into my embarrassing thought. Shucks! Kung alam lang nila ang tumatakbo sa utak ko ngayon, paniguradong hindi na nila ako tatantanan ng pambubuska hanggang sa susunod na taon.

“Anyways, we saw your crush pala. Si Eros, he’s completely different now. Like he’s not that shy anymore.” balita ni Vienne sa akin.

“S-Si Eros?”

“Ayan na! Ayan na ang kilig ng lola niyo!” kantiyaw agad ni Serena habang pinalakpak pa ang kaniyang mga kamay sa harap ng camera.

“Yup, and lumalapit na rin siya sa amin at sumasama minsan sa lunch or kapag vacant niya,”

Ngumuso ako. Ang huling usap namin ni Eros ay nung party… na umuwi ang lolo niya rito sa Pilipinas at nag-send siya ng kanilang pictures. He also introduced me to his cousins through a video call, nahahagip ko pa nga ng tingin si Hermideo roon.

The welcome party was held at their estate, and even through the screen, the grandiosity and tension of the Marasigan family were plain as day. That was weeks ago, and since then, our conversations had slowly tapered off into occasional replies on Instagram stories.

Partly because I was trying to put a healthy distance between myself and anyone connected to that family, and partly because life here in the province was already consuming so much of my energy.

“Friend na namin ang crush mo! Kasi naman, kababayan mo naman pala bakit hindi ka pa bumukaka diyan!”

“Serena!” mabilis na awat ni Vienne habang nakatitig nang nanlilisik ang mga mata rito.

Kabanata 29

“Girls, kasama natin si Ben ngayong lunch. Okay lang ba?” tanong ni Bea habang papalakad kami sa madalas na naming kainan. The weather was gloomy, but it was not going to rain anytime soon.

“Push! Keber kung kasama ’yang kapatid mo, basta ba siya ang magbubuhat ng tray ko sa canteen at hindi siya mag-iinarte kapag nagmumura ako!”

“Ako naman, go lang,” singit ni Chloe habang abala sa pagti-TikTok sa gitna ng daan.

Nagkatinginan kaming dalawa ni Bea. She hasn’t spilled the tea yet to Mark and Chloe about what happened last Friday, and honestly, I don’t think they need to know…

We sat down at our usual spot sa pinakadulong parte ng karinderya. Bea was busy texting her brother, kaya kami-kami lang nila Chloe ang nag-usap sa naging lecture kanina.

“’Teh, paki-ipaliwanag nga ulit sa ’kin ’yung sinasabi ng prof natin sa Quanti,” madramang sabi ni Mark habang padabog na ibinabagsak ang pouch ng kikay kit niya sa mesa. “Bakit may mga x at y na naman? Akala ko ba nag-move on na tayo sa mga ex natin, bakit pati sa Math hinahanap pa rin ’yung nawawalang value?!”

“Gaga!” I chuckled. “Kaya hind mo naiintindihan kasi imbes na formula ang tinitingnan mo, ’yung bukol sa pantalon ng kaklase natin sa harap ang tinititigan mo.”

“Rude!” maktol ng bakla sabay irap. “Pero true! Jusko, nakita mo ba ’yung bagong lipat sa dulo? Mukhang masarap na tipo ng sakit sa ulo!”

“Manahimik ka nga, Mark,” singit ni Chloe habang nagwi-swipe sa phone niya. “Ako nga, zero sa recitation kanina kasi tinanong ako ni Sir kung anong opinion ko sa topic. Sabi ko ‘I respectfully decline to comment, Sir. Privileged information po.’ Bwisit, pinatayo ako sa labas ng kalahating oras!”

Five minutes had passed, dumating na si Benedict na naka-hoodie. Inangat ni Bea ang kaniyang tingin mula sa cellphone at agad na kinawayan ang kapatid para makalapit sa pwesto namin.

Nang magtama ang paningin namin ni Benedict, mabilis siyang nag-iwas ng tingin at inayos ang strap ng kaniyang backpack. Namumula na naman ang mga pisngi hanggang sa tainga.

“O, Ben! Dito ka sa gilid sa tabi ko maupo,” turo ko sa bakanteng pwesto sa wooden bench sabay hila sa bag ko.

Dahan-dahang umupo si Ben sa tabi ko. Naninigas pa rin ang katawan ng bata, para bang natatakot siyang makasagi ng kahit ano.

“Inilagay mo ba ’yung ointment na ibinigay ko no’ng Biyernes?” mahinang tanong ko sa kaniya, pabulong lang ang boses para kami lang dalawa ang makarinig.

Tumango nang dahan-dahan si Ben at pilit na humarap sa ’kin. “O-Opo, Ate Reese. Nabawasan na po ’yung pamamaga. Salamat po ulit…”

“You’re welcome,” sagot ko sabay ngisi. “Kasi kapag nalaman kong pinabayaan mo ’yan, ako mismo ang magpapakain sa ’yo ng dalawang bowl ng mainit na sabaw nang walang kutsara.”

He cleared his throat.

“Charot lang!” hagikhik ko bago ko mahinang hinampas ang braso niya.

Gulat siyang napatingin sa akin, halos maibilaukan sa sarili niyang laway habang mabilis na nag-iwas ng tingin at kinuha ang baso ng tubig.

“Girls, order na tayo para makakain na,” si Chloe na hinahalungkat na ang bag niya habang palinga-linga sa nakasulat na menu sa dingding ng karinderya. “Gutom na gutom na ang alipunga ko sa tiyan, baka makakain ako ng tao rito nang oras na ’to.”

“Ano sa’yo, Ben?” tanong ni Bea sa kapatid.

“Wala bang burat dito—”

“Mark!” sabay na sita namin ni Bea.

Gulat na napatingin sa ’min ang aling naghahain sa counter, samantalang si Mark naman ay halos mabilaukan sa sarili niyang tawa habang nakahawak sa dibdib.

We ordered and ate as we conversed about the utter trash performance of our class during the recitations earlier and how strict the professors were getting this semester.

Kakasimula pa lang ng kauna-unahang linggo ng first sem bilang 4th year Education students, pero parang gusto ko na agad mag-file ng filing of candidacy sa pagiging palamunin. Akala ata ng mga prof sa Mabini Colleges, nabibili sa Shopee ang utak at pasensya namin. Charot!

“Naiiyak ako kanina, kakasimula pa lang ng sem pero akala ko talaga ipapahiya ako ni Doc kanina,” hirit ni Chloe habang nag-iingat na hindi matalsikan ng sabaw ng sinigang ang uniform niya. “First week pa lang ng Field Study, nakatitig na siya sa akin habang nag-e-explain ng syllabus, para bang binabasa niya sa noo ko na wala pa akong nabibiling pambili ng Type A uniform!”

“Aba, ramdam ka niya gurl!” tawa ni Mark habang wagas na nagbubuhos ng patis at sili sa kaniyang kanin. “Mukha ka kasing ewan kanina habang nagse-search sa Google sa ilalim ng desk mo. Mabilis pa sa alas-quatro ang pag-swipe ng daliri mo, akala mo naghahanap ng match sa Tinder habang binabasa pa lang ang course description!”

“Gago, mas malala ka kaya!” balik sa kaniya ni Chloe. “Nang tanungin ka kung ano ang expectation mo ngayong 1st sem bilang future teacher, ’di ba ang sagot mo ‘My expectation is to survive this semester with my sanity intact, Sir’? Bwisit, napa-English ka lang para lang hindi ka pagalitan sa orientation!”

“Aba, effective naman!” pagmamayabang ng bakla. “At least tumanim sa utak ni Sir na may pangarap ako! Kayo ba, handa na ba kayo sa Demon-stration teaching ngayong taon?!”

I chuckled at their playful banter habang dahan-dahang umiinom ng tubig. Kahit kailan talaga, walang seryosong minuto kapag kasama ang dalawang ’to. Kakaumpisa pa lang ng semester pero parang pang-end-of-the-world na agad ang mga dramahan nila sa buhay.

“Aba, nagiging Santo Entierro ang mukha mo kapag ngumingiti ka, Reese,” tudyo sa ’kin ni Mark sabay dungaw sa plato ko. “Huwag mong sabihing naawa ka sa ’min kaya ipapahiram mo na ’yang ginagawa mong lesson plan outline para sa Field Study?”

“Loka!”

We still have twenty minutes and hindi naman si Sir Vibar ang next subject namin. Sa lahat ng teacher namin, siya lang ang terror. Dahil hindi siya ang hawak naming prof sa kasunod na klase, chill na chill lang kami habang nag-aayos ng mga gamit at hinihintay na matapos ang oras ng break.

“Ate, hindi mo ba talaga ako matuturuan mamaya?” tanong ni Benedict kay Bea habang pilit na inaayos ang notebook niya sa bag, halatang medyo problemado.

“May work ako, eh. Anong oras ba ’yang quiz mo sa Math? Pang-umaga ba?” sagot ni Bea habang pabalik-balik ang tingin sa cellphone niya at sa kapatid, punong-puno ng pag-aalala ang mukha.

“Hapon pa naman, Ate… pero konti pa lang kasi ’yung naiintindihan ko sa formulas,” maikling sagot ni Ben habang dahan-dahang binababa ang tingin.

Nasa banyo sina Mark at Chloe, kaya kaming tatlo ang naiwan dito sa lamesa.

“Ako na lang ang magtuturo sa’yo,” singit ko sa usapan nilang magkapatid.

Mabilis na nag-angat ng tingin si Bea. She chuckled. “Are you sure, Reese? Baka may kailangan kang gawin mamaya. Baka nakakaabala na kami sa ’yo, ha?”

“Ano ka ba, wala naman,” ngiti ko. “Free time ko naman mamayang hapon pagkatapos ng huling klase natin. Kaysa naman pumasok ’yang kapatid mo bukas na parang lutang at makakuha ng itlog sa quiz, ituturo ko na lang sa kaniya ’yung mga shortcut sa formulas.”

Tumingin ako kay Benedict na titig na titig sa akin, medyo naka-awang pa ang bibig niya.

“Si Reese na lang daw—” panimula ni Bea para linawin sa kapatid niya, pero mabilis siyang pinutol nung bata.

“N-Nakakahiya…” pabulong na sabi ni Benedict habang mabilis na nag-iwas ng tingin at napahawak sa strap ng backpack niya. Mabilis na namula ang mga tainga at leeg niya, halos magtago na naman sa loob ng oversized hoodie niya.

“Anong nakakahiya?” ngisi ko sabay pitik ng daliri sa tapat ng mukha niya. “Mas nakakahiya kapag zero ang nakuha mo bukas. Akin na ’yang binder mo para makita ko kung ano ’yang pino-problema mo.”

“B-Baka kasi nakakaabala po ako sa inyo, Ate Reese…” paos niyang bulong, pero dahan-dahan pa rin niyang inilabas ang notebook niya mula sa bag at inabot sa akin.

Bahagyang nagdikit ang mga daliri namin nung inabot niya ’yon, dahilan para mabilis siyang magbaba ng tingin. Pero sa kabila ng matinding hiya, kitang-kita pa rin ang maliit na dimple na lumabas sa pisngi niya habang pilit na pinipigilan ang ngiti.

“Mabilis lang ’to,” bulong ko habang binubuklat ang mga pahina. “Titingnan ko lang kung aling parte ’yung kailangan nating makuha agad ng utak mo mamaya para hindi tayo mag-aksaya ng oras.”

“Salamat po…”

Bago pa man ako makapagsalita ulit, narinig na namin ang pamilyar at maingay na mga yapak mula sa hallway papunta sa mesa namin. Lumabas na sina Mark at Chloe galing sa banyo, nagtatalo pa rin kung sinong mas matagal na nagpaganda sa harap ng salamin.

“Aba, aba, aba!” kaagad na hirit ni Mark pagkalapit na pagkalapit sa mesa, nakapamaywang habang nakaturo ang hintuturo sa aming dalawa ni Ben. “Ano ’yang nagaganap na ’yan?! Nawala lang kami nang limang minuto para mag-touch up, may intimate tutoring session na agad?!”

“Gago, binder lang ’to ng Math!” depensa ko agad sabay amba ng notebook sa mukha niya. “Nagtatanong lang ’yung bata tungkol sa quiz niya bukas!”

“Hoy! Mga baliw!” tawa ni Bea.

“Kiddie meal ’yarn—”

“Chloe!” I groaned.

Napasulyap ako kay Ben na halos subukan nang pumasok sa loob ng kaniyang sariling backpack sa sobrang hiya. Pilit niyang pinaglalaruan ang zipper ng bag niya habang ang dalawang tainga niya ay kulay pulang-pula na.

“I’m glad that you’re listening to your Ate na, Ben,” seryoso na si Mark. Biglang nawala ang pambubwisit sa boses niya at napalitan ng totoong pag-aalala habang nakatitig sa bata.

Bahagyang nag-angat ng tingin si Benedict mula sa zipper ng bag niya. Tumingin siya kay Mark, pagkatapos ay lumipat ang tingin sa akin bago siya dahan-dahang tumango. “O-Opo, Kuya Mark…”

“Ayon! Kuya pa nga!” pinalalim ni Mark ang kaniyang boses, habang pinalalaki ang mga mata at pumapalakpak nang paimpit. “Kinikilig ang inner maiden heart ko! Akala ko talaga ’teh o bakla lang ang itatawag sa ’kin nitong kapatid mo!”

“Ano bang gusto mo? Ate?” hagikhik ni Bea habang inaayos ang kaniyang gamit at nanginginig ang balikat sa pagtawa.

“Ate Mark? Yuck, napaka-ordinaryo!” dumaing ang bakla habang ipinagkrus ang mga braso. “Gusto ko Madam Mark o Donya Mark para may pagka-alta! Pero sige na nga, tanggap ko na ang Kuya mula sa paboritong kapatid ni Bea.”

“Anong oras ang dismissal mo mamayang hapon?” tanong ko sa kapatid ni Bea.

“A-Alas-quatro po, Ate Reese,” mabilis niyang sagot, pilit na iniaangat ang tingin sa ’kin.

“Okay, give me your phone number. Four din ang out namin,” sabi ko sabay labas ng phone ko mula sa bulsa ng jeans ko. “Para kapag napaaga ang dismissal o sakaling ma-late ako nang konti, matatawagan or text kita agad.”

Mabilis na nanlaki ang mga mata ni Benedict sa sinabi ko, tila nag-lag sandali ang sistema niya bago mabilis na kinuha ang cellphone niya sa bulsa ng hoodie niya.

“A-Ah, opo! A-Ito po, Ate Reese…”

“Aba, aba, aba! Maya-maya lang niyan, may papalit-palit na ng contact name na may heart emoji!” pabulong na hirit agad ni Mark sa likod ko, sapat lang para marinig naming dalawa.

“Manahimik ka diyan!” banta ko nang hindi man lang tinitingnan ang bakla, habang ini-input ang mga digit na binabanggit ni Ben.

Mabilis na nag-vibrate ang phone ni Ben nung i-miss call ko siya. Tinitigan niya ang screen ng phone niya na parang nanalo siya sa lotto, bago agad inilagay ang pangalan ko roon.

“O, ’yan, natanggap mo? I-text mo ako kapag out ka na.”

The school ended and I received a text from Benedict. May work si Bea kaya hindi na siya makakasama sa amin nila Mark sa SM.

Binuksan ko ’yung message niya habang naglalakad kami pababa ng hagdan ng Education building:

From: Benedict

Ate Reese, out na po kami. Papunta na po ako sa SM ngayon.

I texted him beforehand na sa SM na lang kami magkita para doon na lang mag-review habang nagme-merienda, at para makakasama pa rin ako kina Mark at Chloe kahit papano.

Sa McDonald’s si Bea nagwe-work, part-time crew siya roon kapag wala siyang pasok sa hapon.

“Oh, nasaan na pala si Benedict?” tanong agad ni Mark habang abala sa pag-aayos ng kaniyang bangs gamit ang salamin sa may entrance.

“He’s already at the third floor,” sagot ko habang binababa ang phone ko.

“Tara na!” kumapit si Chloe sa braso ko habang pilit akong hinahatak papunta sa escalator.

Pag-akyat namin sa ikatlong palapag ng mall, mas tahimik ang paligid kumpara sa mataong fast food chains sa ibaba. Sa may dulo, malapit sa malaking glass window, agad namin siyang nakita nila Mark.

Nakaupo si Benedict sa isang corner table, habang nakayuko sa nakabukas niyang Math binder.

“Hello, Ben!” Chloe greeted him.

Mabilis na nag-angat ng tingin si Ben. Nang makita niya kami, nanlaki ang mga mata niya at agad siyang napatayo mula sa upuan at pilit na iniaayos ang kaniyang hoodie.

“A-Ate Reese… Kuya Mark, Ate Chloe.”

Bumili muna kami ng aming makakain bago ko tinuruan si Benedict. Nagpresinta pa nga siyang ilibre ako gamit ang kaniyang baon bilang pasasalamat sa pagtuturo, na kaagad namang naging dahilan ng walang humpay na pambubwisit nina Mark at Chloe sa kaniya habang pabalik kami sa mesa dala ang mga pagkain.

“Tingnan mo ’to,” bulong ko habang itinuturo ng dulo ng ballpen ang equation sa reviewer niya. “Dito ka nalilito, ’di ba? Sobrang haba ng process na itinuro ng teacher niyo kasi sinusunod niya ’yung buong derivation. Pero pwedeng-pwede mo laktawan ’tong dalawang linyang ’to gamit ’tong shortcut.”

Isinulat ko sa gilid ng scratch paper niya ang pinaikling formula.

Nakatitig si Ben sa ginawa ko, bahagyang nakakunot ang noo habang sinusundan ang bawat step. Unti-unting lumuwag ang mukha niya nang ma-realize kung gaano kadali ’yung proseso.

“Ganun lang po ’yon?” gulat niyang tanong, pilit na iniaangat ang tingin sa akin. “Isang substitution lang pala?”

“Oo, gano’n lang kadali,” ngisi ko. “Subukan mo ngang sagutan ’tong pang-apat na item gamit ’yung shortcut.”

Kinuha ni Ben ang mechanical pencil niya. Sa simula, medyo nanginginig pa ang kamay niya dahil sa kaba, pero habang naisusulat niya nang tama ang bawat linya, dahan-dahang napalitan ng saya ang mukha niya. Nung makuha niya ang tamang pinal na sagot, napa-ngiti siya nang malapad—at kasabay no’n ay ang muling paglitaw ng maliit at malinaw na dimple sa gilid ng kaniyang pisngi.

“Nakuha ko po, Ate Reese!” masaya niyang bulong, halos mag-sparkle ang mga mata sa tuwa habang ipinapakita sa akin ang papel.

“Sabi sa ’yo, eh,” ngiti ko sabay gulo nang bahagya sa buhok niya sa ilalim ng hoodie. “Hindi ka naman mahina sa Math, sadyang overcomplicated lang magturo ’yung teacher niyo. Galingan mo bukas sa quiz, ha?”

“Hindi pa ba kayo tapos, ’teh? Uuwi na kami ni Chloe,” si Mark, na hinihintay si Chloe dahil nasa washroom ito. “Nangangalay na ’yung puwet ko kakaupo rito habang pinapanood ’yang tutoring moment niyo!”

“Hindi pa kami tapos, eh,” sagot ko sabay balik ng tingin sa reviewer ni Ben. “May tatlong problem sets pa siyang kailangang i-practice para sure na master na niya ’yung formula. Mauna na kayo,” I smiled at him.

Pagkaalis ng dalawa, naging mas tahimik ang paligid sa mesa namin. Inisod ko ang scratch paper paitaas at itinuro ang tatlong nahuling problema na isinulat ko sa ibaba.

It wasn’t that hard to teach him. Benedict was actually quick on his feet; he just lacked confidence whenever complex notations got thrown into the mix. Watching him solve the remaining problems with steady hands, I could see how much lighter he looked without the usual anxiety clouding his eyes.

“Ilang taon ka na pala, Ben?”

“Sixteen po,” sagot niya habang hindi iniaalis ang tingin sa huling equation na isinusulat niya. “Mag-seventeen na po sa December.”

Napatango-tango ako habang pinagmamasdan siya. “Bata ka pa pala talaga. Kaya pala gano’n na lang kung mag-alala sa ’yo si Bea.”

Ngumuso siya. “Nagsisisi naman po ako sa mga ginawa ko… ginawa ko lang po ’yon kasi… nabu-bully na po ako sa school dahil sa ginawa ng Papa ko.”

I didn’t mean to know their family problems, pero siya na mismo ang nagsabi sa akin na nambababae ang Papa niya, at may naging babae itong guro sa school niya. Dahil doon, mabilis na kumalat ang tsismis sa mga estudyante, at si Ben ang naging paboritong target ng pang-aasar at panunukso.

“Hindi mo kasalanan ang ginawa ng Papa mo, Ben,” seryoso at malumanay kong wika, hawak ang braso niya para iparamdam na nakikinig ako. “At hindi rin kasalanan ni Bea. Pareho ninyong hindi ginusto ’yon. Ang mahalaga ngayon, bumabawi ka sa Mama mo at sa Ate Bea mo,”

Tinitigan ako ni Ben habang dahan-dahang tumatango.

Sinabi niya rin sa akin na kapag nakikipagsuntukan siya at nagkakabisyo ay doon lang niya nararamdaman na may control pa siya sa buhay niya—isang maling paraan para takasan ang sakit at galit na hindi niya maipahayag sa bahay nila.

“Naging kaibigan ko po si Hermideo, dahil repeater po siya at talagang… siya lang ’yung hindi nandidiri sa ’kin sa school no’ng kumalat ’yung balita tungkol kay Papa,” pabulong na patuloy ni Ben.

“Sumasama ako sa kaniya kapag nag-aaya siyang uminom o makipag-rambol, kasi sa kaniya ko lang nararamdaman na may kakampi ako. Pero narealize ko rin po na wala namang magandang nadudulot ’yon. Lalo ko lang nasasaktan si Ate Bea at si Mama.”

Shit! They go to the same school?!

I didn’t want him to notice that I know Hermideo, at lalong ayaw na ayaw ko nang makarinig pa tungkol sa lalaking ’yon o anumang may kinalaman sa pamilya Marasigan.

Pilit kong ibinaon ang panlalamig sa aking dibdib at inayos ang aking ekspresyon para hindi mahalata ni Ben ang biglang pagbabago ng mood ko…

“At ipinagtatanggol po ako ni Hermideo sa mga nang-aasar sa akin,” ngiti ni Ben, habang bakas sa kaniyang boses ang bahagyang paghanga sa kaibigan. “Kaya pilit ko ring binabayaran ’yung kabaitan niya sa akin sa pamamagitan ng pagsuporta sa kaniya kapag nagkaka-gulo.”

Shucks! Napalunok ako nang malalim. Gusto kong sabihin sa kaniya na lumayo siya kay Hermideo, na hindi magandang impluwensya ang taong ’yon at maraming dalang perwisyo, pero pinigilan ko ang sarili ko. Ayaw kong magtanong pa siya kung bakit gano’n na lang ang reaksyon ko tuwing naririnig ang pangalang ’yon.

It must’ve been hard for him—trapped between finding a protector in someone as reckless as Hermideo and carrying the crushing weight of his family’s mess. But I couldn’t risk revealing my own past or giving him a reason to dig deeper into why the name Hermideo made my blood run cold.

“Kaya ba gano’n na lang ang takot mo kay Hermideo nung pumunta kami ng Ate mo sa bilyaran?” tanong ko habang maingat na pinag-aaralan ang reaksyon sa mukha niya.

Bahagyang nanlaki ang mga mata ni Ben bago dahan-dahang napayuko. Naging mabilis ang paglunok niya, na tila ba huling-huli siya sa isang bagay na pilit niyang itinatago.

“O-Opo…” pabulong niyang amin habang nilalaro ang zipper ng kaniyang hoodie. “Kilala ko po kasi kung paano mag-isip si Hermideo, Ate Reese. Kapag may nakita siyang hindi niya gusto… o kapag pakiramdam niya may nanggugulo sa kaniya, wala siyang sinasanto. Ayoko lang po talagang mapahamak kayo ni Ate Bea no’ng araw na ’yon.”

I bit my lower lip. The more he tells me a thing about Hermideo, the more curiosity I get despite not wanting to. Part of me wanted to pull back, to close the door on any subject connected to that name, but another part of me couldn’t help but wonder just how deep Hermideo’s influence went around here…

“Hindi lang siya basta naghahanap ng gulo,” madilim na sabi niya, na tila napansin ang pananahimik ko.

“May mga kaibigan po siya na… hindi rin magagandang kasama. Kaya nung makita ko po kayo ni Ate Bea sa bilyaran noon, natakot talaga ako na baka madamay kayo kapag may nangyaring hindi maganda.”

He pursed his lips tightly. “Mga tao pong marunong umakyat ng bahay para… magnakaw… mga taong nampapatay kapag binayaran po ng malaki at mananatiling tahimik.”

This is absurd! Shucks!

“S-Seryoso ka ba diyan? Anong… anong klaseng mga tao ’yan?”

Mabilis na tumango si Ben, lalong lumapit ang mukha sa akin at ibinaba nang husto ang boses. “Opo, Ate Reese. Kaya no’ng pumunta kayo roon ni Ate Bea… talagang pilit ko kayong itinutulak paalis. Hindi po biro ’yung mga nakakasama niya doon. Kapag may nagustuhan silang kursunada o kapag may nagbayad sa kanila, ginagawa talaga nila.”

I gritted my teeth. “Pakinggan mo ako. Kailangan mong lumayo sa kaniya. Hindi lang ’to basta usapin ng pag-aaral o pagbabago—buhay mo at ng pamilya mo ang nakataya rito. Huwag na huwag ka nang magpapakita o makikipag-usap sa kaniya muli, naiintindihan mo ba?”

“P-Pero magkaklase po kami—”

“Araw-araw ba siyang pumapasok?”

Natahimik siya.

“Bihira lang po—”

“He won’t take his studies seriously, I’m sure he’d end up dropping out soon anyway,” putol ko sa kaniya, mariin ang bawat salitang lumalabas sa labi ko. “Ang mahalaga, ikaw—pumasok ka para mag-aral at hindi para makipagsabayan sa kaniya.”

He heaved a deep sigh. “Opo…”

“Hindi mo utang sa kaniya ang buhay mo, Ben. Huwag mong isugal ang kinabukasan mo para sa taong katulad niya at sangkot sa gano’ng klaseng mga tao.”

Ibinalik ko na ang topic namin sa huling tatlong problem sets bago pa man tuluyang magbago ang mood ng paligid. Tinuruan ko na rin siya ng ibang lesson para kahit papano ay magkaroon siya ng advance knowledge sa mga susunod nilang paksa at para na rin mawala ang atensyon niya sa mabigat na usapin tungkol kay… Hermideo.

“Ito namang sa next chapter, simple lang ’to,” sabi ko habang pilit na ginagawang kaswal at gaan ang boses. “Kapag kabisado mo ’yung properties nitong formula, hindi ka na malilito sa substitution. Tandaan mo lang ’yung relationship ng variables.”

“Opo, Ate Reese,” tumango siya at seryosong nakinig habang isinusulat ang mga dapat tandaang shortcut sa kaniyang notebook.

Nang matapos naming isa-isahin ang halimbawa, kinuha ko ang red pen ko para i-check ang mabilis niyang ginawa. Sa bawat linyang binabasa ko, lalong lumilinaw na naintindihan niya talaga ang mga konsepto.

“Ayan, perfect!” ngiti ko sabay lagay ng malaking check sa ibaba ng papel at abot nito pabalik sa kaniya. “O, nakikita mo? Kahit magpa-surprise quiz pa ’yung prof niyo bukas o sa mga susunod na araw, kayang-kaya mo na ’yan.”

Sinundo siya ni Bea sa Mall, it was already 9 pm at umunti na rin ang mga taong gumagala sa loob ng SM Daet. Hulas na hulas pa si Bea mula sa kaniyang shift sa McDo, pero masayang-masaya ang mukha nito nang makitang nakaligpit na ang mga reviewer.

Sabay-sabay na kaming sumakay sa Tricycle, at dahil dadaanan ng route nila ang apartment ko, ako ang naunang bumaba.

Pinagmasdan ko muna ang paglayo ng tricycle bago ako dahan-dahang humarap sa gate papasok ng apartment.

Nang tuluyan nang mawala ang ilaw ng sasakyan sa dulo ng kalsada, mabilis kong inilabas ang susi sa bag ko.

Dahil nasa dulo pa ang apartment ko, at sa ikalawang palapag ng building, kailangan ko pang lakarin ang madilim na pasilyo at akyatin ang simentong hagdan. Bawat hakbang ko ay umaalingawngaw sa paligid, dahilan para lalong magmadali ang mga paa ko habang mahigpit na hawak ang susi.

Lalo pa at papatay-patay ’yung ilaw sa poste malapit sa hagdanan, kaya pabilis nang pabilis ang kabog ng dibdib ko sa bawat basag na kaluskos na naririnig ko sa paligid.

Though, ngayon lang ’yon nangyari dahil maayos naman palagi ang ilaw doon gabi-gabi. Baka napundi lang ang bumbilya.

Nang makarating ako sa tapat ng pinto ng apartment ko, nanginginig ang mga daliri kong isinusi ito.

Natigilan nga lang ako nang may biglang lalaki na sumilip sa gilid ng pasilyo, sa may hagdanan. Kitang-kita ko ’yon dahil bahagyang tumama ang papatay-patay na ilaw sa kaniyang mukha at sa itim na hoodie na suot niya.

Biglang tumigil ang ikot ng mundo ko. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko ay halos lumunod sa buong paligid habang naninigas ang mga binti ko sa kinatatayuan ko.

Sino ’yon?! Sinundan ba ako?!

Sa matinding takot, hindi na ako nagdalawang-isip. Mabilis kong isinusi at inikot ang keyhole ng pinto ko, dinaluhong ang loob ng apartment, at marahas na isinarado ang pinto. Mabilis kong itinulak ang trangka at ikinabit ang double lock, habang nanginginig nang husto ang dalawa kong kamay.

Napasandal ako sa malamig na pinto, hawak-hawak ang aking dibdib habang pilit na hinahabol ang aking paghinga. Ang malamig na pawis ay tuluyang gumapang sa aking likod at leeg.

Letche!

The next morning, lumabas ako ng unit ko at nakita kong inaayos na ang mga ilaw na naapektuhan sa pasilyo at hagdanan. Dalawang maintenance staff ng building ang nakatayo sa may poste habang may hawak na bagong bumbilya at ilang kagamitan.

“Magandang umaga po, Ma’am!” bati ng isa sa kanila nang mapansin ako. “Pasensya na po kagabi, nagkaproblema kasi sa linya kaya nagloko ang mga ilaw dito sa second floor. Mabuti na lang at naipagbigay-alam agad ng kabilang unit.”

Nakahinga ako nang maluwag, bagaman hindi pa rin tuluyang nawawala ang bahagyang panlalamig sa dibdib ko dahil naalala ko na naman…

“Ah, kaya pala… salamat po!”

I know that I’m not hallucinating when I saw someone peeking at me last night. Malinaw ang mga mata ko at siguradong-sigurado ako sa nakita ko—may taong totoong nakatayo roon at nakatingin sa direksyon ko bago ako pumasok.

Hindi ko lang masyadong nakita ang hitsura dahil sa dilim at dahil na rin sa suot nitong hood, pero sapat na ang kakaibang bigat ng titig niya para manginig ako. Hindi ’yon basta patingin-tingin lang ng kapitbahay.

May intensyon ang pagtayo niya roon sa gitna ng madilim na pasilyo…

Nakakababa na ako ng building, hinaplos ko pa ’yung pusa na sumalubong sa akin sa dulo ng hagdanan. Ang lambot ng balahibo nito at bahagyang nanginginig ang kaniyang katawan habang kumakaskas sa binti ko, tila nagpaparamdam ng kaunting gulat at lambing sa maagang umaga.

“Hello, muning…” pabulong kong bati, nangingiti.

Sana nga ay guni-guni ko lang ang lahat kagabi. Sana nga ay isa lang ’yong kapitbahay na nagulat din dahil napundi ang ilaw, o kaya naman ay maintenance staff na nag-iinspeksyon sa pasilyo.

Umayos ako ng tayo at lumiko na patungo sa gate nang biglang matigilan ang mga paa ko.

Nakatayo sa tabi ng poste sa labas ng tarangkahan ang isang lalaking nakasando at… nakasandal habang may hinihitit na sigarilyo.

Shit…

Si Hermideo!

What the fuck is he doing here?!

Dahan-dahan siyang lumingon, nagtagpo ang mga mata namin.

May malamig at nakakakilabot na ngisi na dahan-dahang gumuhit sa mga labi niya habang ibinubuga ang usok ng sigarilyo. Hindi siya nagmamadali, na para bang matagal na niyang hinihintay ang sandaling ito at alam na alam niyang nahuli niya ako sa kaniyang kuko.

“Magandang umaga, Reese…” malalim at paos niyang bati, itinapon ang natitirang sigarilyo sa lupa at tinapakan niya ’yon ng kaniyang tsinelas. “Papasok ka na?”

Kumunot ang noo ko. I didn’t greet him back, I only stared at his obnoxious face while my heart hammered against my ribs.

Bumaba ang mga mata niya sa suot kong uniform at umangat ang sulok ng kaniyang labi sa isang nakakairitang ngisi.

“Bakit ganiyan uniporme mo—”

“Hermideo.” boses ’yon ng isang matanda, my eyes almost fell out of their sockets nang lingunin ko ang pinagmulan no’n.

It was his grandfather, kasama ang landlady ng apartment na si Ate Luisa. Nakatayo silang dalawa sa may sidewalk, at ang matanda ay nasa likod ang mga kamay, habang matalim ang tingin sa apo niya.

“Sigurado ka bang dito ang gusto mo?”

Umingos si Hermideo. “Oo, tanda! Ilang beses ko bang uulitin?!”

“Sinisigurado ko lang naman.” Malamig at walang kaabog-abog ang boses ng matanda, na para bang isang ordinaryong transaksyon lang sa negosyo ang pinag-uusapan nila.

Shit! I never thought the day would come I’d get to see Eros’ grandfather in person! Sa pictures ko lang ito nakita, sa mabilisang video call nung welcome party nila para sa matandang Marasigan.

At kamukhang-kamukha siya ni Hermideo. Parang pinatanda lang at binigyan ng mas matalas at mas maawtoridad na tindig. Ang parehong hugis ng mukha, ang malamig na hugis ng mga mata, at ang kakaibang bigat ng aura na agad mong mararamdaman kapag nasa malapit sila.

“Ayaw ko ng anumang aberyang maririnig kaya hahayaan kitang tumira rito at hindi na sa bahay,” polidong sabi ng matandang Marasigan sa malamig ngunit pinal na boses, habang nakatitig nang diretso sa apo niya.

Parang binuhusan ako ng isang balde ng yelo sa aking kinatatayuan.

Dito? Sa mismong gusaling ito? Titira si Hermideo rito?!

“Oo na, tanda,” sagot ni Hermideo na inikot ang mga mata at isinaksak uli ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang shorts.

He took out the packet of his cigarette, pulled one out with his lips, and flicked his lighter with absolute indifference—as if his grandfather wasn’t standing right in front of him…

“Good morning, hija!” biglang bati sa akin ni Ate Luisa kaya napatalon ako sa gulat.

Napatingin tuloy sa akin ang matandang Marasigan kaya halos huminto ang pagtibok ng puso ko.

Ang kaniyang madidilim na mga mata ay sumusuri, malalim, at may kakaibang kinang na tila ba may sinusubukang alalahanin sa mukha ko.

Hinihintay kong magsalita siya o magtanong kung bakit parang pamilyar ako sa kaniya, pero nanatili siyang tahimik…

“G-Good morning po, Ate Luisa…” nauutal kong bati, pilit na iniiwas ang tingin sa matandang Marasigan at kay Hermideo na hanggang ngayon ay nakatitig pa rin sa akin habang umaawas ang usok sa kaniyang bibig.

Nananaginip lang ba ako ngayon? What if this is only a nightmare?

“This is great, Tito Hernando! Nasa ikalawag palapag ang magiging unit ni Deo. Sa tabi ng unit nitong si Reese,”

Lumundag nang napakalakas ang puso ko sa dibdib ko at biglang nawalan ng hangin ang baga ko.

Sa tabi ng unit ko?!

Si… Hermideo?!

Isang mababang tawa ang muling lumabas sa bibig ni Hermideo nang makita niya ang reaksyon ko. Dahan-dahan niyang inikot ang kaniyang leeg, itinapon ang sigarilyo sa lupa, at itinapak ang kaniyang tsinelas dito habang nakatitig nang diretso sa akin.

Ang nakakairita at mapaglarong ngisi sa kaniyang mukha ay lalong lumapad.

Suminghap ako at nagpasya nang umalis para makapasok na ako.

Hindi ko na kayang manatili kahit isang segundo pa sa harap nilang tatlo. Bitbit ang matinding panginginig ng aking mga binti at ang mabilis na pagtambol ng aking dibdib, mabilis kong nilagpasan sina Ate Luisa, si Hermideo, at ang matandang Marasigan.

Naramdaman ko pa rin ang malamig at sumusunod na tingin ng matandang Marasigan sa akin habang naglalakad ako palayo, habang ang nakakairitang tawa naman ni Hermideo ay patuloy na umaalingawngaw sa hangin.

“This way, Tito Hernando!” masayang giya ni Ate Luisa habang iniaakay ang matanda patungo sa main entrance ng building, sabik na sabik na maipakita ang magiging silid ng… apo niya.

Binilisan ko pa lalo ang mga hakbang ko. Bawat tapak ng heels ko sa semento ay tila ba nakikipag-unahan sa pintig ng puso ko. Shit…

Kabanata 30

Nakarating ako sa Mabini Colleges na parang isang estatwa na gumagalaw lang sa pamamagitan ng nakasanayang kilos.

Umakyat ako sa hagdan, pumasok sa silid-aralan, at umupo sa upuan ko na malapit sa bintana nang hindi man lang namamalayan ang paligid.

Walang pumasok sa isip ko kundi ang nangyari kanina…

Paano ako uuwi mamaya? Paano ako matutulog ngayong gabi nang alam kong ang gagong ’yon, kapitbahay ko na?

“Miss Hatchell?”

Nakatingin lang ako sa labas ng bintana, tulala sa mga dahon ng puno na hinahangin sa bakuran ng eskwelahan. Ang lakas ng kabog ng dibdib ko ay mas malakas pa sa boses ng mga taong nakapaligid sa akin.

“Miss Hatchell!”

Naalimpungatan ako nang bahagyang sikuhin ng katabi ko ang siko ko. “Reese, tinatawag ka ni Sir,” pabulong na paalala sa akin ng kaklase ko.

Bigla akong napabalikwas ng tayo. Shucks. Ang bilis ng tibok ng puso ko habang nakatitig sa unahan ng silid-aralan.

Nakatayo roon ang aming propesor, nakakrus ang dalawang braso at matalim ang tingin sa akin habang hawak ang kaniyang marker. Ang buong klase ay tahimik na rin at nakatitig sa pwesto ko.

“Nandito ka ba sa klase ko, Miss Hatchell?” seryoso at malamig na tanong ng propesor. “Simula pa lang ng second week ng klase natin ngayong first semester pero tila malayo na agad ang nililipad ng isip mo. 4th year Education student ka na—dapat nga mas naka-focus ka dahil naghahanda na kayo para sa internship ninyo. Care to share your analysis on the lesson plan approach we’re discussing?”

Nanuyo ang lalamunan ko. Tumingin ako sa nakatuping libro sa ibabaw ng desk ko—hindi ko man lang pala nabuksan ang tamang pahina. Inilipat ko ang tingin sa whiteboard, ngunit naghahalo-halo lang ang mga letra roon. Blankong-blanko ang utak ko at walang man lang ni isang salita na pumasok sa isip ko para makasagot.

“I… I’m sorry, Sir. Hindi ko po narinig,” pabulong kong sagot habang nakayuko. Nararamdaman ko ang matinding init sa aking mga pisngi at ang nakakatunaw na tingin ng mga kaklase ko sa paligid.

Bumuntong-hininga nang marahas ang propesor at umiling. “Pay attention next time, Miss Hatchell. Apektado ang magiging evaluation mo rito kapag pinabayaan mo agad sa simulang ito ng semester. Take your seat.”

Dahan-dahan akong napaupo, napatingin ako kina Bea. They looked shocked I couldn’t answer. I was always the prepared one—ako pa nga ang nag-papaalala sa kanila tungkol sa mga recitations at readings para sa 4th year Education classes namin. Pero ngayong pangalawang linggo pa lang ng first semester, blankong-blanko ako.

I swallowed hard and tried to focus on the whiteboard, but the letters just blurred into meaningless scrawls.

Nanginginig pa rin ang mga daliri ko habang hawak ang ballpen, at ang tanging nagpapakaba sa akin nang husto ay ang bawat patak ng oras—palapit nang palapit sa pagtatapos ng klase, palapit sa oras ng pag-uwi.

Class had ended and I couldn’t get a hold of myself, nag-aalala na sa akin sina Mark.

“Reese, what’s wrong?” tanong ni Mark habang sabay-sabay silang nakatayo sa paligid ng desk ko nina Bea at Chloe. Halos nakakunot na ang noo niya sa matinding pag-aalala habang tinititigan ang aking mukha.

“Simula nang makapasok ka rito sa room kaninang umaga, parang wala ka sa sarili mo. Kanina ka pa namumutla.” segunda ni Chloe.

“I-I’m fine… really,” pilit kong pinalabas na kalmado ang boses ko kahit na nanunuyot pa rin ang aking lalamunan. “Hindi lang ako masyadong nakatulog kagabi dahil nag-review ako para sa mga subjects natin ngayong linggo. Tapos hindi pa ako nakakapag-almusal kaya siguro ako nahihilo at namumutla.”

Iniligpit ko ang mga gamit ko at masaya silang tiningnan. “Kain muna tayo ng street foods!” masigla kong anyaya habang mabilis kong isinisilid ang aking mga libro at notebook sa bag para lang maiwasan ang mga susunod pa nilang katanungan.

Napaarko ang kilay ni Mark habang nakapamaywang na pinagmamasdan ang ginagawa ko.

“Ha? Street food? Reese, ’wag mo nga kaming dadaanin sa ihaw-ihaw at kwek-kwek diyan! Hindi ka naman ganiyan kung mag-review lang. Halos kabisado mo na nga ’yang curriculum guide natin bago pa man magsimula ang semester!”

“True,” pagsang-ayon ni Bea habang kinuha ang isa kong librong nalaglag sa sahig at inabot ito sa akin. “And halos manginig ka kanina nung napagalitan ka ni Sir. Hindi ikaw ’yan, Reese. Are you really—”

“Girls, I’m serious. Okay? Ayos nga lang ako, promise!” putol ko sa sinasabi ni Bea habang mabilis na isinisara ang zipper ng aking bag.

“Nalito lang talaga ako kanina dahil sa puyat. Sige na, gutom lang ’to. Labas na tayo, libre ko na ’yong kwek-kwek para maniwala kayo.”

Mabilis kong isinabit ang bag sa aking balikat at unang naglakad palabas ng silid-aralan, pero bago pa man ako tuluyang makalayo ay naramdaman ko ang pagsunod ng tatlo sa akin.

Naka-budget ako ngayong week, but since I have extra cash from my allowance, I can manage a quick treat for them—anything just to stop their endless probing.

I don’t want them to know about it, but then… alam ni Bea kung saan ang apartment ko. Kaibigan pa ni Benedict ang… gagong Hermideo na ’yon!

Masipag man akong magtago ng mga lihim at sikreto sa buhay, mahirap naman kalimutan na hindi mo mamamalayan na magkakakilala pala ang mga tao rito…

Ginabi na ako nang uwi—no—I didn’t want to go home early. Ginawa ko ang lahat para patagalin ang oras sa labas. Nagpalipas ako ng oras sa mall, nagpalakad-lakad sa bayan, at pumasok pa sa isang kainan kahit busog naman ako—lahat ’yon para lang siguraduhing tulog na o nasa loob na ang tao sa kabilang pintuan bago ako umakyat.

Pero pagkababa ko pa lang sa tricycle sa tapat ng apartment building, sinalubong na agad ako ng malamig na hangin ng gabi at ng matinding kabog sa aking dibdib.

Madilim na ang paligid at kakaunti na lang ang taong lumalabas sa kalsada. Dahan-dahan kong inakyat ang hagdan patungo sa ikalawang palapag, halos ayaw kong ilapat nang husto ang aking mga sapatos sa bawat baitang dahil sa takot na gumawa ng kahit anong ingay.

The lights were fixed on the ceiling of the dimly lit hallway, casting long, unsettling shadows against the faded walls.

Tinitigan ko ang pinto ng kabilang kwarto—ang unit kung saan nakatira ang gagong ’yon. Tahimik ang loob at walang anumang bakas ng liwanag sa ilalim ng kaniyang pinto.

Nakahinga ako nang maluwag. Mabuti naman at wala siya. O baka tulog na…

I’m not sure if he moved in today, but the mere thought of him breathing the same air in this cramped floor was enough to make my skin crawl.

Letche…

Mabilis kong inilabas ang susi mula sa aking bag. Nanginginig ang aking mga daliri habang pilit kong ipinapasok ito sa doorknob. Gusto ko na lang mabilis na makapasok sa loob, i-lock ang pinto, at matulog hanggang sa sumapit ang umaga.

Pero bago ko pa man maipaikot ang susi, sa gilid ng mga mata ko, lumiko na si Hermideo sa dulo ng hagdan at pumasok sa hallway, may bitbit siyang paper bag mula sa convenience store.

Natigilan ang kamay ko sa doorknob. Frozen. My breath hitched in my throat as the distance between us closed in just a few strides.

Nakasandal lang siya sa dingding sa tabi ng pinto niya, nakabulsa ang isang kamay habang ang kabila ay nakahawak sa plastic bag. Inangat niya ang kaniyang tingin sa akin—malamig, matalim, at may kasamang bahagyang ngisi na agad na nagpataas ng lahat ng balahibo ko sa katawan.

“Gabi ka na ata umuwi… kapitbahay,” pamilyar at mababang boses niya na umalingawngaw sa tahimik na hallway.

Pilit kong pinatigas ang mukha ko kahit na pakiramdam ko ay nanginginig ang buo kong katawan.

“Anong ginagawa mo rito, Hermideo? At bakit ka nandito sa apartment na ’to?”

Isang mababang tawa ang lumabas sa kaniyang lalamunan bago niya inilabas ang kaniyang susi mula sa bulsa.

“Bakit? Masama bang lumipat sa mas tahimik na lugar?”

Does he really think I’d buy that excuse? Come to think of it, baka nga siya ’yung nakita ko na sumilip habang papundi-pundi ’yung ilaw sa dulo ng hallway kagabi.

I pursed my lips and didn’t answer him. Hinarap ko na lang ang pinto ng sarili kong unit, mabilis na pinalusot ang susi sa lock, at pinaikot ito nang hindi na muling tumitingin sa kaniya.

Akmang itutulak ko na ang pinto at papasok na sana ako sa loob, bigla siyang nagsalita.

“Palagi ka bang ginagabi ng uwi? Mahirap mag-isa rito, ah?” habol niya, ang boses ay may halong nanunuksong alindog ngunit may nakatagong matinding banta. “Baka kung ano pa ang mangyari sa ’yo sa daan… o kaya rito sa mismong—”

“Ano naman ang mangyayari sa akin?” I snapped, finally turning back to face him with every ounce of courage I could muster. “Tanging mga taong kagaya mo lang naman ang pwedeng magdulot sa akin ng panganib dito.”

Napa-ungol siya nang mahina, animo’y natutuwa pa sa naging reaksyon ko. Iniawas niya ang likod mula sa pader at kinuha ang susi sa kaniyang bulsa, dahan-dahang ipinapasok ito sa sarili niyang pintuan habang hindi inaalis ang nanunuksong tingin sa akin.

“Ako? Sa ginawa mo sa gerlpren ko—”

“Great! Maririnig ko kayong dalawa diyan gabi-gabi kapag ibinahay mo na siya!”

“Hindi ko siya ibabahay rito, tanga!” malamig at mababang balik niya, habang bahagyang umaarko ang kaniyang labi.

I giggled. “Ano lang? You’ll invite her over and fuck her inside of your unit? Is that it?”

Dumilim ang mukha niya at nagtagis ang kaniyang bagang. I’m not sure if he understood what I said in English, or if he was just angered by the disrespect and disgust in my voice, but the sudden shift in his expression sent a harsh chill straight down my spine.

Shucks…

“Huwag mong subukang sagarin ang pasensya ko dahil hindi mo magugustuhan kung ano ang kaya kong gawin—”

“Sa tingin mo ba natatakot ako sa ’yo?” matapang kong putol sa sinasabi niya, pilit na ipinaparamdam sa kaniya na hindi niya ako kayang sindakin.

Isang hakbang ang ginawa niya palapit sa pwesto ko, sapat para mas lalong manuyo ang lalamunan ko at bumilis ang kabog ng dibdib ko, pero nanatili akong nakatitig nang diretso sa kaniyang mga madidilim na mata.

“Bakit parang nagseselos ka sa amin ng gerlpren ko—”

I gestured a vomit motion with my hand, rolling my eyes as far back as they could go to mask the hysteria seizing my chest. “Duh! As if naman na mauuhaw ako sa ’yo o sa ginagawa niyo ng girlfriend mo? Kadiri ka, Hermideo.”

Nagtagis muli ang kaniyang bagang at mas lalong lumalim ang dilim sa kaniyang mga mata habang nakatitig sa akin mula sa kinatatayuan niya.

Gigil na gigil siya…

Shuta ka, Reese! Huwag mo nga siyang kausapin!

“Nagka-tulo nga ako pagkatapos kitang kantutin—”

“Sa akin ba talaga galing? O sa mga sumunod mong babae? O babae pa ba? Nakatikim ka na ng trans, eh. I’d honestly think you’re down to try anything at this point.”

He smirked menacingly. “Sa’yo ngani—”

“Ikaw ang una ko kaya paano ka magkakasakit? Edi sana may sakit na rin ako ngayon! Tanga lang?!”

I didn’t wait for him to say something, pumasok na agad ako sa loob ng unit ko—mabilis na pinalusot ang susi, pinaikot ang double lock, at isinabit ang latch nang nanginginig ang mga kamay.

Nanginginig ako sa iritasyon. I felt offended!

Gagawin pa akong dahilan sa kung anumang dumi o sakit na nakuha niya kung kani-kanino! At ang lakas pa ng loob niyang ipamukha sa akin ’yon na parang ako ang may kasalanan, samantalang alam na alam naming dalawa kung sino ang totoong marumi ang pamumuhay sa aming dalawa.

How dare he accuse me of something so filthy just to save his own twisted ego?!

Napapikit ako nang mariin at isinandal ang likod ng ulo ko sa malamig na kahoy ng pinto. My chest was heaving, my heart hammering against my ribs. Nanginginig pa rin ang mga kamay ko sa pinagsamang galit, diring-diri na pakiramdam, at matinding takot.

Hindi kaya… may sakit na rin ako? He did me raw back then! I told him not to but he didn’t fucking listen!

A cold wave of pure dread washed over me, instantly freezing the anger in my veins. My eyes snapped open in the dark.

Oh God. Oh God, please no…

Napatakip ako sa sarili kong bibig habang mabilis na lumalabas ang maiinit na luha sa aking mga mata. How could I have forgotten? How could I have let my rage blind me from that sickening realization?

I should have myself tested soon enough…

Hindi ako pwedeng mag-isip nang mag-isip nang wala namang kasiguraduhan. Kailangan kong malaman ang totoo para hindi ako mamatay sa sobrang pag-aalala at takot ko para sa sarili ko.

Dahan-dahan kong inabot ang cellphone ko mula sa bag. Nanginginig pa rin ang mga daliri ko habang binubuksan ang browser para maghanap ng pinakamalapit na clinic o ospital sa Daet na nag-aalok ng confidential STD screening o blood test. Pilit kong pinalalabo ng mga luha ko ang liwanag mula sa screen, pero tinitiis ko.

Kailangan kong makasiguro…

Damn that fucking Hermideo! Hindi ko alam kung nagsasabi ba siya ng totoo or what pero gusto ko nang masigurado ang lahat bago pa ako tuluyang mabaliw rito sa pag-iisip.

“Provincial Hospital… or specialized clinic?” bulong ko sa sarili ko habang pilit na inuunawa ang mga resultang lumalabas sa screen ng cellphone ko sa gitna ng dilim.

Nanginginig ang mga daliri ko habang nagse-search. Then it hit me—hindi ako pwedeng basta-basta na lang magpa-test nang walang kaalam-alam. First of all, what tests do I even need to ask for? How long after exposure do these things even show up on a blood test? Anong window period ng bawat sakit? I knew next to nothing about STDs, at baka mag-aksaya lang ako ng pera, oras, at emosyon kung masyado pa palang maaga o maling test ang kuhain ko.

I need a consultation first…

Kailangan kong makipag-usap sa isang doktor. I needed to ask questions privately—to know what symptoms to look out for, what tests were actually necessary, and if Hermideo’s timeline even made sense in the first place.

I felt nauseous. The mere thought of what happened between us before, combined with his disgusting claim tonight, made my stomach churn violently.

Agad kong inayos ang sarili ko sa sahig, pilit na pinatutuyo ang mga luha sa aking mukha. I set an alarm for 6:00 AM. Bubukas ang mga outpatient clinic sa umaga, at sisiguraduhin kong makakahanap ako ng doktor na makakausap bago pa man ako pumasok sa Mabini Colleges.

I’m going to get myself consulted first thing tomorrow morning.

I spent the rest of the agonizing night staring at the ceiling, my mind overthinking with endless scenarios. By six in the morning, the faint, golden light of the sun began trickling through my window.

Hindi ako makatulog nang maayos, dahil nakatutok lang ang buong sistema ko sa panginginig at sa takot na baka totoo ang mga sinabi ng gagong ’yon.

I quickly took a shower—did my morning rituals and a simple makeover—tossed on an oversized hoodie and jeans, and grabbed my bag.

Nang dahan-dahan kong inikot ang lock at binuksan ang pinto ng unit ko para umalis, agad na nanuyo ang lalamunan ko.

Nakatayo si Hermideo sa hallway, nakasandal sa railings sa tapat ng pintuan niya. Wala itong damit pang-itaas at tanging boxers lang ang suot, ibinabahagi ang mamasa-masang balat na tila kabababa lang sa shower.

Hawak niya sa isang kamay ang isang tasang umuusok na kape, habang ang kaniyang kabilang kamay ay may hawak na nakasinding sigarilyo.

Kadiri… kaya pala ang pait ng tamod niya…

Agad na huminto ang paningin niya sa akin. A slow, infuriating smirk stretched across his lips as he took a long drag from his cigarette, blowing the smoke casually into the morning air.

“Aba, maaga ata ang gising ng kapitbahay ko?” malamig niyang asar, sinusundan ako ng tingin habang dahan-dahan niyang inilalapit ang tasa sa kaniyang labi.

“Hatid na ba kita? O baka naman gusto mo ulit ako tikman? Para kapag nagka-tulo na naman ako, sa’yo talaga galing.”

Ang kapal talaga ng mukha niya! Fuck him!

I didn’t even give him the luxury of a response. I didn’t glance at his bare chest, his smirk, or the cigarette smoke floating between us. I kept my chin up, staring straight ahead at the staircase, treating him as if he were nothing more than thin air.

Pumutok ang isang nakaiiritang tawa mula sa likod ko nang lagpasan ko siya.

Mabilis akong bumaba ng hagdan at lumabas ng building, humihinga nang malalim sa malamig na hangin ng Daet para pawiin ang matinding panginginig at panggigigil ng aking katawan.

Pagkalipas ng kalahating oras, nakaupo na ako sa loob ng isang maliit at tahimik na private clinic, hindi kalayuan sa Camarines Norte Provincial Hospital. Amoy disinfectant ang buong kwarto, at ang tanging naririnig ay ang mahinang ugong ng aircon at ang mabilis na tibok ng sarili kong dibdib.

“Ms. Hatchell?” tawag ng doktor mula sa bukas na pinto ng kaniyang consultation room.

Bumigat ang bawat hakbang ko pumasok sa loob. Pagkaupo ko sa harap ng mesa ng female physician, tila nawalan ako ng boses.

“Good morning, Ms. Hatchell. Anong maipaglilingkod ko sa ’yo ngayong umaga?” tanong ng doktor nang may maawain at propesyonal na ngiti habang iniaayos ang kaniyang stethoscope.

I swallowed hard, trying to soothe my dry throat, and took a shaky breath. “Doc… I need to consult about STDs. Gusto ko pong malaman kung anong mga screening test ang dapat kong kuhain, at kung kailan ito dapat gawin.”

Napatango ang doktor at inayos ang kaniyang salamin, kaagad na pinalitan ng seryoso ngunit comforting na ekspresyon ang kaniyang mukha.

“Alright. Don’t be nervous, you’re in a safe space. Para mabigyan kita ng tamang payo at request form, kailangan nating pag-usapan ang timeline. Kailan ang huling posibleng exposure mo?”

Nanginginig ang mga daliri ko sa ibabaw ng aking mga hita. Pilit kong inalala ang buwan na pilit ko sanang ibinaon na sa limot…

“A month ago, Doc… but someone recently told me something that made me panic,” pabulos kong sagot habang pigil ang emosyon. Yumuko ako nang bahagya bago idinagdag ang isa pang mahalagang detalye. “And Doc… I’m a pre-op transwoman. I just want to know if I should be worried, or if symptoms would have shown up by now if I actually caught something.”

Ipinatong ng doktor ang kaniyang mga kamay sa mesa at matalim ngunit maunawaing tumitig sa akin bago kumuha ng panulat at papel.

“Thank you for letting me know, Ms. Hatchell. That helps us tailor the exact screening and care you need,” panimula ng doktor sa kalmadong boses habang nagsusulat sa kaniyang pad.

“Let’s break it down so you know what to expect. First, if the exposure happened a few months ago, many bacterial infections like gonorrhea or chlamydia would usually present symptoms by now—such as pain during urination or unusual discharge. But the tricky part is, some infections can be completely asymptomatic, so absent symptoms don’t automatically mean you’re clear.”

Tahimik lang akong nakikinig, pakiramdam ko ay lalong sumisikip ang dibdib ko sa bawat salitang lumalabas sa labi niya.

“Also, for viral infections like HIV, Syphilis, or Hepatitis B, we have what we call a ‘window period,’” patuloy ng doktor. “By three to six months post-exposure, laboratory tests are already very accurate. So coming here today for a consultation and screening is the best decision to give yourself absolute peace of mind.”

Inilagay niya ang reseta at request form sa harap ko.

“I’m writing down a full panel for you: Blood Tests for HIV, Syphilis, and Hepatitis B, as well as specific swabs depending on your exposure. We can do the blood draw right now if you’re ready, and I assure you that everything here is strictly confidential.”

Napatingin ako sa oras sa aking phone at agad na pumasok ang kaba. Malapit nang mag-otso ng umaga. May mga klase pa ako sa Mabini Colleges ngayong araw, at hindi ako pwedeng lumiban o mahuli dahil lang sa mga gulo at pananakot ni Hermideo.

“Doc… gusto ko man pong matapos na ’to ngayon, may klase pa po kasi ako sa school ngayong umaga,” pakiusap ko habang maingat na inilalagay ang request form sa loob ng bag ko. “Pwede po bang mag-set na lang muna ako ng schedule para sa blood draw at testing? Babalik po ako agad kapag natapos ang mga klase ko.”

Ngumiti nang maunawain ang doktor at tumango. “Of course, Ms. Hatchell! School comes first. The laboratory is open until 5:00 PM, or you can come back early tomorrow morning. Just bring that form to the reception desk to book your preferred slot!”

Nakahinga ako nang malalim—isang mabigat na buntong-hininga na matagal ko nang pinipigilan mula kagabi. At least now, I had a plan.

“Maraming salamat po, Doc,” sagot ko habang tumatayo.

“You’re welcome, Ms. Hatchell. Take care, and stay safe,” dugtong pa ng doktor bago ako tuluyang lumabas ng kaniyang consultation room.

Lumapit agad ako sa reception desk para ipatala ang schedule ko para sa mga lab test. Binigyan nila ako ng slot para sa kasunod na umaga, bago ang unang klase ko. Sa paglabas ko ng clinic, agad na sumalubong sa akin ang maliwanag na sikat ng araw at ang abalang kalsada ng Daet.

Bitbit ang lab request sa loob ng bag ko, mas gumaan nang bahagya ang pakiramdam ko. Hawak ko na ang linaw ng mga dapat kong gawin, at wala nang space para sa pananakot o pang-aasar ni Hermideo.

Para akong nabawasan ng matinding tinik habang pinupara ang isang tricycle.

“Sa Mabini Colleges po,” sabi ko sa driver bago mabilis na sumakay, handa nang harapin ang buong araw ng klase.

Pagkababa ko sa tapat ng gate ng Mabini Colleges, agad kong inayos ang sarili ko. Huminga ako nang malalim, pinunasan ang anumang natitirang bakas ng puyat at pag-iyak sa aking mukha, at inisip na kailangang maging normal ang lahat.

Ayokong magtanong sila. Ayokong mag-alala sila…

Habang naglalakad ako sa crowded na hallway patungo sa room ng first period namin, narinig ko agad ang pamilyar na tawag ng pangalan ko.

“Reese! Akala namin maa-late ka na!” sigaw ni Bea habang kumakaway mula sa dulo ng corridor, kung saan nakatayo rin sina Mark at Chloe.

“Traffic lang nang kaunti. Maaga naman akong nagising.”

“Sus, maaga daw pero mukhang puyat na puyat,” biro ni Mark sabay tingin sa mata ko habang lumalapit ako sa kanila. “Masyado mo namang ginagalingan sa pag-aaral, Reese. First sem pa lang tayo, ’di pa graduation.”

“Epektibo talaga ’yang hoodie look mo kapag gustong magtago ng puyat,” natatawang hirit naman ni Chloe sabay inosenteng inayos ang hood ng jacket ko. “Gumawa ka ba ng lesson plan kagabi?”

“Oo, medyo napahaba lang ang gawa…” pagsisinungaling ko.

Pagkatapos ng klase ay nagpaalam agad ako sa mga kaibigan ko na uuwi na ako dahil sa puyat… at kailangan ko ring magpahinga para makapaghanda sa testing bukas ng umaga.

“Sige na, Reese. Matulog ka agad pag-uwi mo, ah? Mukhang bagsak na talaga ang energy mo ngayon,” paalala ni Bea habang naglalakad kami palabas ng main gate ng campus.

“Ingat ka sa pag-uwi! Chat ka kapag nakarating ka na sa apartment mo,” habol pa ni Chloe na kumakaway kasama si Mark.

Tumango ako sa kanila. “Salamat! Kita-kita na lang tayo bukas!”

Pagkasakay ko sa tricycle pabalik ng apartment, agad na bumalik ang matinding kabog sa dibdib ko. Unti-unting napawi ang pansamantalang kaginhawaan na naramdaman ko sa piling ng mga kaibigan ko, napalitan muli ng bumibigat na kaba habang papalapit ang sasakyan sa apartment building.

Bawat metrong itinatakbo ng tricycle, mas tumitindi ang pag-iisip ko sa kung anong madadatnan ko roon.

“Salamat po!” sabi ko sa tricycle driver bago ako mabilis na bumaba.

Habang nakatayo ako sa tapat ng building, tiningnan ko ang ikalawang palapag kung saan naroon ang unit ko—at ang unit ni Hermideo. Tahimik ang paligid, ngunit hindi iyon sapat para alisin ang matinding kaba sa dibdib ko.

Ayaw ko nang magpalipas pa ng oras sa labas. Mabilis ngunit tahimik akong umakyat sa hagdan, hawak nang mahigpit ang strap ng aking bag. Sa bawat hakbang, pinalalakas ko ang loob ko na huwag magpaapekto kapag sumulpot na naman siya.

Bumagal lang ang kilos at lakad ko nang makita ko siyang nagpu-push up siya sa labas ng pinto ng unit niya…

Dahil sa init ng hapon, nakatanggap muli siya ng walang damit pang-itaas, at bakas na bakas ang pawis sa kaniyang likod sa bawat pagbaba at pagtaas ng kaniyang katawan.

Sa bawat pag-angat niya, kitang-kita ang paggalaw ng kaniyang mga muscles…

Pigil-hininga akong nagpatuloy sa paglakad, nakatitig lang nang diretso sa pinto ng unit ko at pilit na hindi tinitingnan ang kaniyang gawi.

“Tigas ng burat ko, ah,” narinig kong pabulong ngunit sinadya niyang iparinig na bastos na hirit habang humihinto siya sa pagpu-push up at mabilis na tumatayo.

Pinupunasan niya ng hawak niyang maliit na tuwalya ang pawis sa kaniyang leeg at dibdib, may nakalolokong ngisi sa kaniyang mukha.

Nangatog ang buo kong katawan sa matinding dumi at pagkamuhi na naramdaman ko. Nag-init ang mga mata ko sa galit, ngunit pilit kong itinuon ang buo kong pansin sa pinto ng unit ko.

Mabilis kong inilabas ang susi mula sa bag, kahit medyo nanginginig pa rin ang mga daliri ko sa panggigigil at kaba. Ugh!

“Tang ina! Nakakalibog talaga pagkatapos mag-ensayo!”

In my peripheral vision, I could see him wiping his sweat, his heavy gaze lingering on my body with filthy grin on his damn face.

I didn’t give him the reaction he was begging for. Pigil-hininga kong isinuksok ang susi sa lock, inikot ito, at mabilis na pumasok sa loob ng unit ko. Bago pa man siya makahabol ng isa pang salita, ibinagsak ko ang pinto nang napakalakas.

Agad kong inikot ang deadbolt at itinulak ang door chain. Naisandal ko ang aking likod sa malamig na pinto habang mabilis at mabigat ang pagtaas-baba ng aking dibdib.

Sumasakit ang ulo ko sa matinding stress!

I slept well that night—a surprisingly deep, dreamless sleep brought on by emotional and physical exhaustion.

Nang magising ako kinaumagahan, I took my time to prepare para sa appointment ko. Naligo ako nang matagal, isinuot ang school uniform, at maingat na inilagay sa bag ang laboratory request form mula sa bedside table.

Paglabas ko ng unit, tahimik ang buong corridor. Walang Hermideo na nakatambay, walang usok ng sigarilyo, at walang bastos na bibig niya na sumalubong sa akin.

Pagdating ko sa clinic, agad kong ibinigay ang form sa reception desk. Wala nang maraming tanong; pinalagda lang ako at inakay na ng med-tech pumasok sa isang malinis at tahimik na phlebotomy room.

“Relax lang po ang kamay, ma’am,” kalmadong bilin ng med-tech habang itinatali ang tourniquet sa braso ko.

Tinitigan ko ang manipis na karayom habang dahan-dahan itong pumasok sa aking ugat. Pinagmasdan ko ang madilim na pulang dugo na unti-unting pumupuno sa maliliit na glass tubes.

Sa bawat patak ng dugo na lumalabas mula sa akin, naramdaman kong tila kasama nitong nailalabas ang mga pananakot at dumi na pilit na ipinapasa sa akin ni Hermideo…

“All done, Ms. Hatchell. Malinis po ang kuha,” sabi ng med-tech sabay lagay ng cotton at plaster sa braso ko. “Mag-text o tatawag na lang po kami kapag available na ang official results.”

“Maraming salamat po!” nakangiti kong sagot.

Kinuha ko ang aking wallet mula sa bag at inilabas ang sapat na halaga para sa mga kinuha kong laboratory tests. Inabot ko ito sa cashier at nakuha ang aking opisyal na resibo.

“Salamat po, Ms. Hatchell. I-text o tatawagan ka na lang namin kapag available na ang official results,” paalala ulit ng receptionist habang iniaabot ang resibo at sukli.

“Sige po, maraming salamat ulit!” sagot ko bago tuluyang lumabas ng clinic.

Dumiretso agad ako sa Mabini Colleges para sa mga klase ko ngayong araw. Throughout the lectures, hindi na tulad kahapon ang pakiramdam ko. May gaan at linaw na ang isip ko habang nakikinig sa mga propesor at nakikipagkwentuhan kina Mark, Bea, at Chloe sa mga vacant period.

I was no longer running on fear. I was simply waiting for clarity.

Pagkalipas ng tatlong araw, habang nasa kalagitnaan ako ng pag-aayos ng aking gamit sa kwarto, biglang nag-vibrate ang phone ko sa ibabaw ng mesa.

Isang text message mula sa clinic:

Good day, Ms. Reese Hatchell. Your laboratory results are now ready for pickup at the clinic. You may visit us during operating hours. Thank you.

Mabilis na tumibok ang dibdib ko, pero sa pagkakataong ito, hindi kaba ang nararamdaman ko kundi ang kagustuhang matapos na ang kaisipan na ito. Mabilis kong kinuha ang bag ko at agad na lumabas ng unit para pumunta sa clinic.

Pagdating ko roon, inabot ng receptionist ang isang nakaselyong puting sobre at inakay ako pumasok sa consultation room ng female physician para sa interpretation ng mga resulta.

Pinagmasdan ko ang doktor habang binubuksan ang sobre at isa-isang sinusuri ang mga papel sa loob. Tumingin siya sa akin nang may magaan at maunawaing ngiti.

“All non-reactive and negative, Ms. Hatchell,” pahayag ng doktor habang iniaabot sa akin ang mga malinis na resulta. “HIV, Syphilis, Hepatitis B, at ang iba mo pang screening tests—lahat malinis. You are completely healthy and clear.”

Tinitigan ko ang salitang NON-REACTIVE na nakalimbag sa papel. Sa sandaling iyon, parang may napakalaking tinik na tuluyang nabunot sa dibdib ko.

Hindi ko napigilang mapangiti habang nangingilid ang luha sa aking mga mata—luha ng matinding kaginhawaan at tagumpay.

Shucks! I’m clean!

“Maraming, maraming salamat po, Doc!” sa matinis na boses kong sabi, hawak nang mahigpit ang papel na nagpapatunay na walang anumang pwedeng gamiting pananakot sa akin ng tarantadong ’yon!

That motherfucker got that sickness from someone else and not from me!

Lumabas ako ng clinic na sobrang saya.

And honestly, I kept on ignoring his presence for the past few days, quietly enduring all his disgusting comments and taunts while waiting for these results. Pinalalabas niyang ako ang may dala ng dumi, pero ang totoo, wala siyang kaalam-alam na nagpatingin at nagpa-test ako para patunayan ang katotohanan.

Pagkababa ko sa tricycle sa tapat ng apartment building, hindi na ako nagdahan-dahan sa pag-akyat. Mabigat, mabilis, at buong-kumpyansa ang bawat hakbang ko sa hagdan.

Tulad ng inaasahan, nakatambay na naman siya sa hallway, nakasandal sa pader habang may hawak na sigarilyo. Nang makita niya akong paakyat, mabilis na namukadkad ang nakaiirita at bastos niyang ngisi.

“Saan ka na naman nanggaling?” panunudyo niya sabay buga ng usok sa hangin, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa. “Gabi-gabi ka na lang nawawala, ah. Naghahanap ka ba ng panibagong maipapasa mong dumi?”

Huminto ako ilang hakbang mula sa kaniya. Hindi ako umiwas ng tingin katulad ng mga nakaraang araw.

I wanted to laugh but I held myself back.

“Oo, eh. Nalilibugan na ako, kailangan ko na nang kakantot ulit sa akin.” I said in my most seductive, velvety purr, tilting my head slightly as my eyes swept over his bare chest before locking back onto his gaze.

Nanlaki ang mga mata niya at napalunok siya nang hindi oras. Ang hawak niyang sigarilyo ay bahagyang nanginig sa pagitan ng kaniyang mga daliri.

“Gago! Papasahan mo ng sakit?!”

I pouted my lips before smiling sweetly. “Bahala na kung magkasakit ’yung lalaking kakantot sa akin sa Sabado. Kanina lang kasi kami nag-meet and sobrang sarap niya! Baka mag-overnight kami sa hotel malapit dito sa apartment para lubos-lubusin na,” I cooed, tracing a finger lightly along the edge of my bag strap while letting out a breathless and airy laugh.

“Nakipagkita ka sa lalaki?!” tumingin ulit siya sa suot kong damit.

I was wearing a very revealing cropped top paired with fitted denim shorts, leaving very little to his disgusting imagination.

He looked me up and down, his eyes dark with a mix of uncontrolled disgust and rage. “Tarantado ka talaga! At makikipagkantutan ka pa talaga habang may dala-dala kang sakit?!”

I kept the sweet, mischievous smile on my face. “Ano naman?”

Bumilis ang paghinga niya at nakita kong nagalit nang husto ang gago habang nakatitig sa akin. His nostrils flared, and his jaw clenched so hard I thought he might snap a tooth.

Namumula siya at lumalabas ang mga ugat sa kaniyang leeg sa matinding galit at paninibugho.

“Masarap pala makipag-sex… lalo na kapag masarap din ang kasama,” umungol ako at hinawakan ko pa ang kanang suso ko habang pinalalalim ang tingin sa kaniya bago ko siya tuluyang tinalikuran at pumasok sa loob ng aking unit.

Tinakpan ko ang bibig ko at pinigilan ko ang sarili kong humalakhak nang malakas. Tang ina niya! He made me think that I’m the one who’s dirty, dirty enough to spread a disease!

Tapos kung umasta siya, akala mo kung sinong malinis at banal habang kung sino-sino lang pala ang kinakantot sa labas!

Kabanata 31

Saturday came and I was with Mark. Nasa aesthetic clinic kami para magpa-manicure at pedicure.

Nagpa-nails na rin ako dahil ang tagal nang nabakante ’tong mga kuko ko. Ang huling pa-gel nails ko ay noong nagbakasyon pa kami sa Boracay nina Serena noong isang taon.

“Are you sure about this shade, Reese?” tanong ni Mark habang tinuturo ang swatch ng deep wine red sa catalog. Nakataas pa ang kaniyang kilay habang hinahayaan ang aesthetician na linisin ang kuko niya sa paa.

Ngumuso ako. I love the shade red and its different variations.

“Oo, favorite color ko talaga red. Plus, deep wine red just screams power and sophistication,” nakangiting sabi ko habang itinuturo ang napiling shade sa nail technician. “I want something bold. Gusto ko, tuwing titingnan ko ang sarili kong mga kamay, maalala ko na hindi na ako ’yung Reese na pwedeng takutin o bastusin lang ng sinuman.” kagaya ng tarantadong Hermideo Marasigan na ’yon…

“Diva! Now that is what I’m talking about! A total power move,” napangising sang-ayon ni Mark habang sumasandal sa kaniyang padded lounge chair.

Binalingan ko siya. “By the way, ayaw mo ba mag-transition?” tiningnan ko ang mukha niya at pinagmasdan ’yon. Sa kanilang tatlo nila Bea, siya ang pinaka-magaan ang mukha at may pinakamalambot na features.

“You already have fine, delicate facial structures, Mark. If you decide to transition, mas magiging maganda ka pa sa aming tatlo nina Bea,” biro ko habang nakatitig sa kaniyang flawless na balat at natural na hugis ng mga mata.

Natawa nang malakas si Mark at napapaypay gamit ang kaniyang kamay, tila bahagyang nahihiya ngunit halatang flattered sa sinabi ko.

“Gaga ka talaga, Reese!” sagot niya habang umiling-iling. “I love being a fabulous gay man, sweetie. Happy na ako sa makeup, skin care, at bonggang wardrobe—no need to transition. But thank you for the compliment! At least alam kong kung magbago man ang isip ko, guaranteed dyosa agad ang kalalabasan!”

Ay sus, ganiyan din ang sinabi sa akin ni Jasper aka Jasmine na ngayon. Sa huli, sumuko rin at nag-HRT…

But I do get that transitioning is a choice and a deeply personal journey. Kung saan siya masaya at kumportable, doon ako tutulong at susuporta sa kaniya.

Mark actually looked feminine, kahit na matangkad siya at payat. Medyo muscular-slender ang built niya, may natural na lambot ang kaniyang features—mula sa kaniyang matangos na ilong, makinis na jawline, hanggang sa kaniyang mahahabang pilikmata na kinaiinggitan ko pa minsan. If he ever chose to walk that path, he would easily turn heads everywhere.

Sa aming tatlo, ako lang ang sumama nang akitin ko silang magpa-aesthetic clinic ngayong araw. May work kasi si Bea ngayon sa McDo—eight hours ang shift niya dahil Sabado—habang si Chloe naman ay tinatamad at mas piniling magmukmok at humiga na lang sa kama niya buong araw.

After namin sa ka-ekekan naming dalawa, ay sinundo kami ng boyfriend niya. Jusko! Talagang nagulat ako nang pumarada sa tapat ng clinic ang isang makintab na itim na SUV at bumaba mula rito ang kaniyang kasintahan.

Matangkad, maganda ang tindig, at may mga matang bakas ang labis na pag-aalaga kay Mark. Agad na sumilay ang matamis na ngiti sa mga labi ng kaibigan ko nang makita ito, at tila biglang nagliwanag ang buong paligid sa kilig na hindi niya maitago.

“Reese, meet Allyson,” pagpapakilala ni Mark habang hawak ang kamay ng boyfriend niya, halatang proud na proud. “Babe, this is Reese, the absolute queen I was telling you about.”

“Nice to finally meet you, Reese,” maayos at maamong boses na bati ni Allyson bago inabot ang kamay ko para makipag-shakehands. “Palagi kang naikukuwento sa akin ni Mark.”

Tinanggap ko ’yon at lumapad ang ngiti rito. Mukha siyang straight dahil malaki ang pangangatawan nito, pero habang kinikilatis ko ang mukha niya, nakita ko ang pagka-subtle ng kaniyang galaw at ang labis na kasweetan ng kaniyang mga mata tuwing tumitingin siya kay Mark.

“Nice to meet you too, Allyson!”

Alam ko naman na may boyfriend si Mark, but I didn’t expect to meet him today.

“Kaya pala todo-ayos ’tong isa kanina sa clinic, ha!” natatawa kong sabi habang itinuturo si Mark sa gilid ko. “Nagtaka pa ako kung bakit kailangang perfect na perfect ang manicure at pedicure, susunduin pala nang ganito ka-guwapo!”

Sumabog sa halakhak si Mark at mabilis na pinalo ang balikat ko pabalik. “Gaga ka talaga, Reese! Syempre, kailangang presentable sa boyfriend! Mahirap na, baka ipagpalit ako rito!”

“As if naman maipagpapalit kita,” seryoso ngunit nakangiting hirit ni Allyson habang nakatingin sa kalsada, sabay pisil nang bahagya sa kamay ni Mark.

Napa-“Sana all!” na lang ako nang mahina habang humahagikgik.

Nag-thirdwheel ako sa kanilang dalawa habang naglilibot kami sa mall at naghahanap ng pwedeng kainan para sa lunch.

Kahit ako ang nag-iisang single sa aming tatlo, hindi ako nakaramdam ng pagka-out of place. Hindi ’yung tipong maiilang ka dahil PDA sila masyado; maasikaso si Mark, habang si Allyson naman ay sadyang marespeto, tahimik, at napaka-gentleman sa kaniya. Allyson even politely offered to hold our paper bags as we walked around.

“Dito na lang tayo sa Italian restaurant,” turo ni Mark sa isang cozy na kainan na may warm lighting at kaaya-ayang amoy ng freshly baked garlic bread at pasta.

“Anong gusto mo, beh?” tanong sa akin ni Mark habang nagtitingin kami sa menu.

Magkatabi kaming dalawa, kahit na dapat ay si Allyson ang katabi niya dahil napaka-sweet ng dalawa, pero nagpaubaya si Allyson at lumipat sa tapat naming dalawa para mas madali kaming makapag-usap ni Mark.

“Gusto ko nitong Truffle Cream Pasta,” sagot ko habang itinuturo ang larawan sa menu. “And isang slice ng Four Cheese Pizza at Iced Peach Tea.”

“Ang sarap niyan! Sige, order din ako ng Truffle Cream Pasta para pareho tayo,” nakangiting sabi ni Mark bago bumaling sa kaniyang boyfriend. “Babe, what about you? What are you getting?”

Naiinggit ako. Charot!

“I’ll go with the Ribeye Steak and Carbonara,” sagot ni Allyson. “And I’ll get a bottle of red wine for us to share, if that’s okay with you two?”

“Diva! Mag-wi-wine tayo sa tanghalian!” natatawang hirit ni Mark habang pumapalakpak nang mahina. “I love it! Sige babe, order na!”

Habang hinihintay naming maitabi ng waiter ang mga order natin at maihain ang pagkain, ipinatong ko ang dalawa kong kamay sa talahanayan.

Inabot ni Mark ang kamay ko at pinagmasdan ang mga kuko ko. “Tingnan mo, babe, ’di ba ang ganda ng kulay? Bagay na bagay sa kaniya.”

“It looks great. It really suits her,” sang-ayon ni Allyson habang nakatingin sa akin nang may buong paggalang.

Ngumuso si Mark. “Gusto ko rin kaso hindi lang ako sanay kapag masyado nang matagal ang gel nails,” pag-amin niya habang tinititigan ang sarili niyang mga kuko na malinis at nude polish lang ang nakalagay. “Mabilis kasi akong mabigatan sa kamay at naiilang ako kapag medyo humahaba na. Tsaka baka mahirapan pa ako mag-type at mag-grade ng papers kapag nag-demonstration teaching na tayo!”

Natawa nang mahina si Allyson habang inaabot ang kamay ni Mark sa ibabaw ng mesa. “You can always stick to what’s comfortable for you, babe. Lalo na’t umpisa pa lang ng graduating year niyo bilang Education students at padating na ang intern duties niyo sa school.”

I giggled by their sweetness. Baka langgamin na ako rito! Hayop silang dalawa!

“Lalanggamin naman ako sa inyong dalawa! Shuta kayo, maawa naman kayo sa single na kasama niyo rito!” pambubuska ko habang humahagikgik at kunwari’y nagpapapaypay sa sarili.

Humagikhik si bakla habang namumula ang mga pisngi, agad na binawi nang kaunti ang kamay mula kay Allyson ngunit hindi pa rin mawala ang malawak na ngiti sa kaniyang mukha.

“Mahiya ka nga sa balat mo, Reese! Minsan lang maging sweet ’tong boyfriend ko sa harap ng ibang tao, ’wag ka ngang panira ng moment!” natatawang depensa niya, sabay irap.

“Ano pa lang course mo, Allyson?” I asked after our playful banter settled down.

“Business Administration, Major in Marketing Management,” nakangiting sagot ni Allyson. “Third year na ako ngayon, kaya medyo busy rin pagdating ng hapon, pero sinisikap kong maglaan ng oras para sa boyfriend ko.”

“Aww, hear that, Reese?” singit agad ni Mark habang kinikilig at halos maghugis-puso ang mga mata. “May Marketing student na pala akong magpapatakbo ng empire ko sa hinaharap!”

Napairap ako habang humahagikgik at umiinom ng Iced Peach Tea. “Sige na, kayo na talaga! Baka pati sa lesson plan at thesis proposal natin sa Education, makisali na rin si Allyson sa sobrang asikaso sa’yo!”

Natawa nang mahina si Allyson habang naiiiling, habang si Mark naman ay pinalo nang mahina ang braso ko.

“Gaga! Iba ang DepEd sa Marketing!” depensa ni Mark, pero halatang abot-tainga pa rin ang ngiti at namumula ang mga pisngi.

Habang patuloy kami sa pagsubo ng masasarap na pagkain at nagpapalitan ng kwento tungkol sa kanya-kanyang requirements sa eskwela—mula sa first semester madness namin sa 4th year hanggang sa mga marketing campaigns na ginagawa ni Allyson—mabilis at magaan na lumipas ang oras.

Ang sarap sa pakiramdam na ang pinag-uusapan na namin ay ang mga pangarap para sa hinaharap, mga asaran sa aralin, at simpleng kasayahan.

Busog na busog ako after namin kumain. Si Allyson ang nagbayad lahat pero sinubuksan kong mag-ambag dahil nakakahiyang magpalibre nang buo, lalo na’t medyo may kamahalan ang mga inorder namin.

“Hala, Allyson, hati na lang tayo o kaya sagot ko man lang ’yung wine,” giit ko habang inilalabas ang wallet ko mula sa bag. “Sobrang nakakahiya naman sa’yo, nagpasundo na nga kami, pinalibre mo pa ang tanghalian.”

Pero mabilis siyang umiling. “No, Reese, keep your money,” nakangiting sabi niya. “It’s really my treat. Consider it as a regalo na rin dahil sinamahan mo ’tong boyfriend ko ngayong araw.”

“Diva! ’Wag ka nang umangal, Reese! Princess treatment niya tayong dalawa now!” biro ni Mark habang pinalo nang mahina ang balikat ko.

We ended up going through the mall again, hinihintay namin si Mark na nasa banyo. Nasa labas lang kami ni Allyson at nasa tapat ng Ace Hardware.

Walang kapaguran si Mark dahil kahit kagagaling lang namin sa kainan at nailibot na ang kalahati ng mall, tila hindi pa rin nauubusan ng energy ang baklang ’yon. Shucks!

Habang hinihintay siya, isinandal ko nang kaunti ang likod ko sa malinis na pader sa gilid ng Ace Hardware, pinapanood ang mga taong naglalakad-lakad sa mall.

“What’s your Instagram, Reese? I’ll tag you,” biglang sabi ni Allyson habang kinakalikot ang screen ng kaniyang phone, tinitingnan ang mga kinuha niyang litrato namin kanina sa kainan.

“It’s @mhmmreese,” sagot ko habang pinapanood siyang i-type ang username ko.

Nalito siya dahil hindi agad lumabas ang profile ko sa search results.

I giggled. “Akin na phone mo,” sabi ko habang inabot niya naman ito sa akin nang walang alinlangan.

In-type ko mismo ang handle ko—@mhmmreese—sabay pindot ng search button. Agad namang lumabas ang profile ko na may profile picture kung saan nakatagilid ako.

He followed me so I took my phone out of my pocketIn-type ko mismo ang handle ko—@mhmmreese—sabay pindot ng search button. Agad namang lumabas ang profile ko na may profile picture kung saan nakatagilid ako.

He followed me so I took my phone out of my pocket para i-follow back siya.

Agad na lumabas sa notifications ko ang account name niyang @allyson_vargas. Tiningnan ko nang mabilisan ang profile niya—malinis at maayos ang feed, karamihan ay litrato ng mga pamamasyal nila ni Mark, ilang candid shots niya sa campus, at mga basketball photos.

I hit the blue Follow Back button at bago ko pa man siya makausap ulit ay may biglang humawak sa pulso ko. Muntik ko nang mabitawan ang phone ko sa gulat.

Mabilis na nanigas ang buo kong katawan habang nararamdaman ko ang mahigpit at pamilyar na kapit sa aking pulso. Dahan-dahan akong lumingon, at sa isang iglap, parang nawalan ng hangin ang buong paligid nang makita ko ang mukha ng lalaking nakatayo sa tabi ko.

Si Hermideo…

Nakatitig siya sa akin nang may nanlilisik at galit na mga mata, hinihingal nang kaunti na tila kanina pa ako hinahanap sa loob ng mall.

“What the he—”

“Uuwi ka.”

Naalarma si Allyson sa gilid ko.

“Sino ka? Hey, brother—”

“Manahimik kang putang ina ka! Hindi ’to sasama sa’yo!” bulyaw niya kay Allyson. His nose flared and his red thin lips twisted in fury.

Pinandidilatan niya si Allyson habang mabilis na binabawi ang pulso kong pinilipit nito at akmang hihigitin na ako paalis.

“Tang ina ka! Huwag ka ngang makialam dito! Sino ka ba sa akala mo, ha?!”

“I am her friend, and I’m telling you to back off—”

I almost screamed in fear and shocked when Hermideo grabbed the collar of Allyson’s shirt, pulling him forward with a violent tug.

“Tarantado ka, ah!” Hermideo barked, his face inches from Allyson’s, his breathing heavy and erratic. Shit!

“Let go of her—”

“Allyson—”

“Bakit?! Anong gagawin niyo?! Alam mo bang gerlpren ko ’to?!” namumulang duro niya kay Allyson at para akong hihimatayin sa sobrang takot habang nakikinig sa kanilang dalawa.

Hindi hamak na kapantay ni Hermideo ang tangkad ni Allyson. Pero habang nagpupuyos sa galit at pawisan si Hermideo, nanatiling malamig at ’di natitinag ang reaksyon ni Allyson.

“Boyfriend mo ’to, Reese? Akala ko ba—”

“Oo! Tanga! Boypren niya ako!” Hermideo barked again, his dark eyes wild with rage as he tightened his grip on Allyson’s collar. “Aagawin mo pa?! Tangina mo, hindi mo kilala kung sino ang kinakalaban mo!”

Malaki ang katawan ni Allyson kumpara kay Hermideo, pero unti-unti na rin kasi lumalaki ang katawan niya habang patagal nang patagal ko siyang nakikita sa tapat ng unit niya na nag-e-exercise.

Pero kilala ko si Hermideo. Hindi siya basta-basta umaatras, at nakita ko mismo kung paano niya binugbog nang matindi ang kapatid ni Bea noong nakaraan. May sapak siya sa ulo kapag nagagalit—para siyang wild animal na nawawalan ng bait!

“Tara na. O-Oo, uuwi na ako… sasama ako sa’yo… tara na…” I reached for his hand that was holding Allyson’s collar, my fingers trembling so violently I could barely keep my grip.

Ayaw ko nang lumala pa ’to. Nakikita ko na sa mga mata ni Hermideo ’yung kakaibang dilim na lumalabas tuwing nawawalan siya ng bait. Ayaw kong madamay si Allyson sa kagagawan ko, lalo na’t nakita ko na kung ano ang kayang gawin ni Hermideo kapag sumabog ang galit niya.

Nagawa na nga niya akong itulak palayo dahil binugbog ko ang girlfriend niya.

Thus, we’re making a scene, right in the middle of a crowded mall corridor!

“Reese, no—”

“Putang ina—”

“Tama na, please… tara na!” nanginginig ang boses ko habang pilit kong hinahawakan ang braso ni Hermideo para hilahin siya palayo.

Nakakahiya, nakakatakot, at pakiramdam ko ay anumang segundo mula ngayon ay may sasabog na kaguluhan sa gitna ng maraming taong nakatitig at nagbubulungan na sa paligid namin.

I successfully removed Hermideo’s grip from Allyson’s collar, pulling him back a few inches.

Bumaba ang mga madidilim na mata niya sa akin. His pupils were dilated with unhinged rage.

Umigting ang panga niya bago tuluyang umatras pero may mapanganib na banta niyang tiningnan si Allyson, na awang ang bibig at dahan-dahang inaayos ang kaniyang lukot na kwelyo.

He looked flabbergasted.

“Allyson, aalis na ako kasama siya. P-Pakisabi na lang kay Mark na uuwi na ako at hindi na ako makakasama sa inyo,” I gave him a knowing look.

At habang nagkakatinginan kaming dalawa, alam kong naiintindihan niya ang ibig kong sabihin na huwag niyang sabihin kay Mark na dumating si Hermideo rito at nanggulo. Ayaw kong mag-alala si Mark o gumawa pa ng panibagong gulo na lalong maglalagay sa amin sa panganib…

Huminga siya nang malalim. “Sige—”

Bago pa man matapos ni Allyson ang kaniyang sasabihin ay hinigit na ako ni Hermideo sa braso nang napakahigpit, halos ibaon ang mga kuko niya sa balat ko habang sapilitan akong hinihila palayo.

I gasped and wanted to get mad at him, but people were looking at our way, at ayaw kong gumawa pa ng mas malaking eksena sa gitna ng mall. Napapikit na lang ako sa sakit habang sinusubukang pumiglas nang hindi masyadong halata.

“Ano ba, Hermideo! Masakit!” pabulong kong muling pakiusap.

“Talagang masasaktan ka! Sumama ka sa akin kung ayaw mong dito pa tayo magkaalaman!” pabulong ngunit galit na galit niyang banta.

Ang mainit at amoy sigarilyo niyang hininga ay dumampi sa tainga ko habang may nakalolokong ngisi sa kaniyang mukha, tuwang-tuwa sa nakikitang kaba at takot sa aking mga mata. Yucks! Gusto ko siyang sampalin!

Hinigit niya ako patungo sa parking lot ng mall, halos maipatid ako sa bilis ng kaniyang mga hakbang. Ang hawak niya sa pulso ko ay parang bakal sa higpit—walang balak bumitaw kahit na nararamdaman niyang pumipiglas ako.

“Bitawan mo na nga ako! Nasasaktan na ako, Hermideo! Gago ka!” matapang kong asik nang makarating kami sa mas tahimik na bahagi ng parking area.

I saw his big bike na nakaparada sa gilid, at doon niya ako marahas na itinulak papunta sa tapat no’n.

Bigla niya akong binitiwan sabay harap sa akin. Umigting ang panga niya at muling nanlisik ang kaniyang mga mata. Ang mabigat niyang paghinga ay halos umabot sa mukha ko, punong-puno ng galit at walang kontrol na emosyon.

What the hell…

“Gago ako?!” bulyaw niya habang nakaduro ang daliri niya sa mismong mukha ko. “Sino ’yong lalaking ’yon, ha?! Akala mo ba hindi ko nakikita ’yang pakikipag-ngitian mo sa ibang lalaki habang naglalakad kayo?!”

“Bakit?! Ano naman sa’yo?! And please! Don’t fucking tell me that you’ve been following me again?!” sigaw ko pabalik.

“Putang inang inglish na ’yan!” mura niya sabay hampas nang malakas sa handlebar ng big bike sa likod ko. Mapanganib na lumapit ang mukha niya sa akin, punong-puno ng galit ang kaniyang mga mata habang umuusok ang kaniyang hininga. “Huwag mo ’ko ma-inglish-inglish diyan, Reese—”

“Ayan! Hindi ka kasi nag-aaral! At this point, nagsasayang ka ng pera sa tuition mo!”

Sinubukan ko siyang itulak pero parang pader ang katawan niya sa tigas. Hindi man lang siya natinag, at mas lalo lang umigting ang panga niya sa ginawa kong paglaban.

“Anong kinalaman ng pag-aaral—”

“Ayaw ko sa lahat tanga at bobo! Umatras ka nga! You’re being fucking creepy!” sigaw ko sa mukha niya habang patuloy na itinutulak ang dibdib niya nang buong lakas.

Umatras siya. Hingal na hingal ako habang nakikipagtagisan ako ng tingin sa kaniya, ang dibdib ko ay mabilis na tumataas at bumababa.

I pointed at him, his dark eyes glanced at my finger. Kumunot ang noo niya at hinigit ang pulso ko. He stared at my nail with an expression that was hard to read.

“Bago ’to. Mukhang naghanda ka talaga para sa putang inang lalaking ’yon?!” He squeezed my wrist tighter, his thumb running deliberately over the shiny red surface.

“Hindi ako nag-ayos para sa kaniya o para kahit kanino, bobo!” singhal ko, pilit na binabawi ang pulso ko sa kaniya. “Nagpa-nails ako dahil gusto ko! Bakit ba napaka-pakialamero mo?!”

“Ang sabihin mo! Nagpa-ganda ka at hinanda mo ang sarili mo dahil magpapa-kantot ka sa tarantadong ’yon gaya nang sabi mo!”

I dramatically rolled my eyes at the back of my head.

“Magkakalat ako ng sakit kasi gusto ko. Wala ka nang paki doon!” asik ko pabalik sabay marahas na hila sa pulso ko.

Lalong naging madilim at mapanganib ang mukha niya sa narinig niyang sagot ko. Umigting nang husto ang kaniyang panga at mariing pinalagutok ang mga daliri habang nakatitig sa akin na parang papatayin ako sa tingin.

Tumingin ako sa kaniya mula ulo hanggang paa bago pinalabas ang isang pilit at nang-uuyam na halakhak. Kung gusto niyang maging bastos at mag-ingay rito, pagbibigyan ko siya—ibabalik ko sa kaniya ang lahat ng kagaguhan at pang-aasar na ginawa niya sa akin noong mga nakaraang araw sa apartment.

“Nakalimutan mo na ata ’yung sinasabi mong nagka-tulo ka dahil sa akin? Ha?!”

Umawang ang bibig niya, akala ko ay may sasabihin siya pero agad niyang itinikom ang kaniyang mga labi bago umiwas ng tingin.

Namula ang kaniyang mga tainga at umigting ang panga, halatang-halata ang matinding panggagalaiti niya sa akin, habang may dalawang bumababang mall-goer ang napalingon sa kabilang gilid ng parking area.

So what if they heard it? He was so fucking confident earlier when he was humiliating me, degrading me, and threatening my safety in front of everyone. Akala niya marahil ay mananatili na lang akong tahimik!

“Nagka-tulo ka dahil sa akin tapos anong ginagawa mo?! Bakit mo ako sinusundan na para kang aso? Naghahanap ka ba ng ikagagaling mo sa ’kin?!” lalo kong nilakasan ang boses ko habang nakangisi nang malapad at itinuturo siya sa harap ng mga taong dumadaan.

When I teased him last Friday, na may makaka-sex nga ako ngayong Sabado. I thought he’s going to leave the apartment and leave and not waste his time on me. Akala ko talaga ay pababayaan na lang niya ako at mawawalan na siya ng interes, pero mali pala ako.

“Sinusundan mo na naman ako. Ano bang gusto mong mangyari, ha?”

He stood in front of me, not even flinching at my tone, though the visible tension in his jaw gave away his fury. The veins on his neck bulged as his fists clenched tightly by his sides, his breathing heavy and uneven.

Hindi ko mabasa ang mga emosyon sa likod ng madidilim niyang mga mata…

I crossed my arms below my chest, impatiently tapping my foot against the pavement as I wait for him to talk.

“Binigyan kita ng sakit—”

“Hindi totoo ’yon! Tang ina!”

“Hindi pala totoo, eh!” ngumisi ako. “Bakit mo sinabi sa akin na nagka-tulo ka dahil sa akin?! Ha, Hermideo?!”

“Naniwala ka naman—”

“Pinagsisisihan ko na ibinigay ko ang sarili ko sa’yo! Tang ina ka!”

His lips parted, the sarcastic retort dying on his tongue before he could even speak it.

For days, he had used that memory to tease me, to mess with my head, and to act like he owned me. His jaw tightened, but he couldn’t hide the flicker of shock—and something dangerously close to insulted—that flashed across his dark eyes.

Ang walang hiyang ’to! Siya pa ang may ganang ma-insulto nang marinig niya kung gaano ko kapuno ng pag-sisisi ang gabi na iyon! Ako ang ginago niya, ako ang binastos at ginambala niya sa loob ng ilang araw, tapos ngayon siya pa ang magmumukhang na-insulto?!

“Pero salamat sa ’yo! Kaya ko naman pala makipag-sex nang hindi ko mahal ’yung tao! At salamat din kasi napatunayan mong wala kang alinman sa kwenta at respeto!”

He pointed at the mall. “Sige. Bumalik ka roon! Puntahan mo ang lalaki mo! Tingnan natin kung hindi ko paglamutakin ang mukha no’n sa sunod na kita mo sa kaniya,” he smiled mercilessly.

What the fuck…

Honestly, I feel like he’s sick in the head and borderline delusional. The utter nerve of this guy to smile like that…

Sa dami ng sinabi ko—lahat ng pang-iinis at matinding pagsisisi na isinampal ko sa mukha niya—wala man lang siyang napala o naintindihan.

O inintindi niya pero agad niya ring ipinagsawalang-bahala…

I started laughing.

He’s sick in the head. He has to be. That was the only explanation that made sense.

Dahil habang tinitingnan ko siya, parang hindi tao ang nakatayo sa harap ko.

May mali sa paraan ng pagtitig niya. Ang kaniyang madidilim na mata ay tila kulay gabi na walang kahit isang bituin—isang malalim at walang hanggang balon ng dilim na kayang lumamon ng kahit anong liwanag.

I don’t even know if he has genuine feelings or if everything about him is just a calculated display of power.

Humupa ang tawa ko, I caught the tear sliding down my cheek before it could fall, wiping it away with the back of my hand.

Normal people feel hurt when you slice through their pride. Normal people blink, or flinch, or show even a fraction of human vulnerability when you tell them you regret every single second you spent with them.

Hermideo didn’t. He. Did. Not.

Instead, he just stared at me like a predator observing a creature that dared to squeak before being crushed.

Itinagilid niya ang kaniyang ulo.

“Sige! Papayag ako na makipagkantutan ka sa putang inang pangit na ’yon, basta dalawa kami? At sabihin mo sa akin kung sino ang mas masarap! Sino ang mas nakakapagpaingay sa ’yo sa kama! Tingnan natin kung maipagmamayabang mo pa ’yang pagsisisi mo!”

At this point, I’m already used to his foul mouth, but hearing those words drop from his lips with such an insensitive and unbothered detachment didn’t just disgust me—it frightened me…

Shucks!

Gusto ko mang mandiri, pero hindi ko magawa. I felt pity, I felt a strange, chilling sorrow for whatever broken, twisted thing was standing in front of me.

To look at someone and realize they are so thoroughly detached from basic human empathy, so utterly consumed by a warped sense of dominance that they can’t even comprehend genuine shame or remorse—it wasn’t just vile. It was pathetic.

Hindi ko alam kung ano na ang dapat kong sabihin sa sinabi niyang ’yon, o kung may dapat ba akong sabihin. Ano pa nga ba ang sasabihin mo sa isang taong napakalayo na sa katinuan at sarado na ang utak sa katotohanan? Any words I had left felt completely useless against someone so thoroughly consumed by his own sick delusion.

“Ano?! Dalawa kaming kakantot sa’yo?! Tutal dalawa butas mo. Ako muna sa puwet mo, tapos siya sa bunganga mo o baliktarin natin? Gusto mo ba nang sabay? Dalawang burat sa butas mo?!” maangas siyang tumawa, nanghahamon na ang mga mata.

What made him like this?

The thought pounded in my head, louder than the rapid beating of my heart…

Galing naman siya sa maayos na pamilya. Mayaman, respetado, kilala ng mga tao, at walang kakulangan sa buhay. He had every advantage handed to him on a silver platter. So why? Paano naging ganito… ang pagkatao… niya?

Then it hit me—maybe that was exactly the problem.

Nasanay siya na nakukuha niya ang lahat ng gusto niya.

Bastos nga niyang kausapin ang kaniyang lolo, na parang hindi matanda ang kausap niya na parang walang anumang respeto sa dugo at sa taong nagpalaki sa kaniya.

If he could treat his own blood with such casual… icy disrespect… why would I ever expect him to treat me like a human being?

To him, boundaries didn’t exist. Respect was just a meaningless word weak people used, and consequences were something only poor people had to suffer.

Ang lolo niya na kinatatakutan at iginagalang ng napakaraming tao—wala lang sa kaniya. Binalewala niya. So of course he thought he could talk to me like trash. Of course he thought he could talk about degrading my body as if I were just some piece of meat he owned.

Salit-salitan kong tinitingnan ang mga mata niya, I couldn’t go through underneath the pitch-black surface of his irises.

It was like looking into a solid wall of glass—smooth, cold, and completely unreadable. There was no soul in there. No guilt, no empathy, no genuine human heat. Just a terrifying, endless void…

Naintindihan ko na nang buong-buo.

Hindi ba naisip ng pamilya niya na dalhin siya sa mental hospital o kahit sa psychiatrist man lang?

Pamilya niya ang nakakaalam kung anong uri siya ng nilalang. Nakikita nila ang kapusukan niya, ang pambabastos niya kahit sa sarili nilang pamamahay.

So how could they just let him roam free like this?

“Sa tingin mo ba gusto ko ’yon?” tinaasan ko siya ng kilay.

He shrugged his shoulders, looking so bored and unbothered, as if we were discussing the weather instead of the repulsive threats he had just spat out.

That casual shrug made my stomach churn even more…

“Ewan ko sa ’yo,” tamad niyang sagot. “Ayaw mo ba no’n? Dalawang tite matitikman mo? Pero alam ko naman na sa burat ko lang din naman babagsak ang laway mo sa huli.” kinindatan niya ako.

I chuckled hoarsely. “Paano mo nasabi? Baka kapag talagang pinagsabay ko kayong dalawa, mas masarapan ako sa kaniya?”

“Kaya nga subukan mo—”

“Ayaw ko.”

“Edi sa burat ko na lang? Bakit ka pa ba hahanap ng ibang lalaking kakantot sa’yo? Nandito naman ako, ah?”

I gasped. Shit?

How do I even reason with someone who is this far gone?!

Lumamlam ang mga mata niya, hindi dahil sa lumambot ang kaniyang damdamin, kundi sa isang uri ng mas malalim, mas nakakakilabot na kadiliman…

“Bakit ka ganito? Bakit ako?” I put a hand over my forehead, laughing again as if this whole thing were nothing more than a sick joke.

Nanghihina ang mga tuhod ko, pero pilit kong pinaninindigan ang sarili ko sa harap niya. I was laughing, but there was no joy in it—only pure disbelief and the bitter realization of how hopelessly unhinged he really was.

“Bakit ako, Hermideo? Sa dami ng babaeng pwedeng magpaloko sa ’yo—”

Umingos siya bago ako pinutol. “Inaamin kong nagka-gerlpren ako pagkatapos kitang kantutin, pero ikaw naman ang nang-iwan sa akin, ah?” ngumiti siya sa akin. “Ako pa ba ang masama kapag pinalitan kita?”

“Edi mabuti! Hindi mo na ako kailangan kasi may girlfriend ka na—”

“Ayaw ko na sa gerlpren ko. Sa’yo—”

“Ayaw ko rin—”

“Bakit?!” he scowled angrily.

“Bakit? Iiwan mo ang girlfriend mo para sa akin? After niyo maglampungan? Huwag mo sa aking sabihin na hindi mo siya ginalaw—”

Tumawa siya. “Hindi ko ginalaw si Reign. Gusto niyang galawin ko siya pero ayaw ko, ano bang tingin mo sa akin? Mabilis akong malibugan?”

I can’t believe that we’re casually talking about this…

“Minahal mo ba ba girlfriend mo—”

“Hindi. Nagandahan lang ako sa kaniya tapos malaki dede, pinakita nga niya sa akin pero mas naiisip ko ’yung sa’yo kahit maliit.”

Nalaglag na ang panga ko. Demonyo…

Sinimangutan na niya ako. “Hindi ko nga ’yon kinantot! Gusto mo, tanungin mo siya kung nagkantutan na kaming dalawa?! Ano?” he was so defensive yet ambitious. As if not sleeping with his girlfriend was some heroic badge of loyalty he expected me to reward him for.

Ipinilig ko ang ulo ko, napapagod na akong kausap siya.

“Baka magka-tulo ka na talaga—”

“Binibiro lang naman kita. Ang bilis mo maniwala—”

Galit ko siyang tiningnan. “That’s not funny, Hermideo!” bulyaw ko sa kaniya, nanginginig ang buo kong katawan sa pinaghalong galit at matinding pagkasuklam.

“Inglish na naman—”

“Hindi nakakatuwa! Gago ka ba? Inisip kong may sakit na rin ako dahil sa ’yo! Natakot ako nang sobra, tapos ginagawa mo lang palang biro?!”

Kung nagagalit na naman ako, aba’y hindi rin siya nagpatalo. Galit din siya at halos magsalubong na ang makakapal niyang kilay.

“Kasalanan ko ba kung mabilis kang maniwala?” singhal niya pabalik. “Sinabi ko lang ’yon para asarin ka! Hindi ko kasalanan kung sobrang praning mo!”

“Hermideo, ginagago mo ako! Pinagmumukha mo akong tanga at ginagawa mong—”

“Ako ang pinagmukha mong tanga! Iniwan mo ako sa kwartong ’yon—”

Sinuklay ko ang buhok ko. “Na para bang—”

“Dapat pala nilumpo na kita nung gabing ’yon! Tapos ano?! Tinawagan mo pa ang kupal na Jayanne—”

“Your brother called me—”

Gigil niyang pinisil ang mga pisngi ko gamit ang isa niyang kamay—sobrang higpit na halos madurog ang panga ko at mapanganga ako sa sakit.

Namilog ang mga mata ko sa ginawa niya at bago pa man ako makapagsalita, he spat right into my mouth.

I gagged and wanted to spit it out, but before I could even process the disgust, he fucking used his hand to squeeze my cheeks, forcing my lips to pout.

His slimy tongue then licked across my lips, spreading his foul saliva all over my mouth with a sickening and deliberate slow motion.

“Noong unang beses kitang nakita sa palengke… sarap na sarap na ako sa ’yo, eh…” bulong niya sa gitna ng kaniyang ginagawa. “Ang tamis mo talaga, tapos kung umarte ka ngayon, parang hindi mo ginusto ang lahat ng ginawa natin noon…”

Kabanata 32

I pushed him away with all the strength left in my body, fully prepared to blast him into next week, but my phone suddenly rang. Akala ko talaga naligtas na ako ng phone call na ’yon, pero putang ina, hindi pala!

Kinuha ko ’yon sa bulsa ng shorts ko habang patuloy pa ring humahabol ang mga labi ni Hermideo sa mukha ko. Pilit ko siyang isinangga gamit ang siko ko habang pilit kong inilalayo ang ulo ko para lang makita kung sino ang tumatawag.

Through my blurred, panic-stricken vision, I glanced at the glowing screen.

Mama Calling…

Agad kong sinamaan ng tingin si Hermideo, na mukhang nawalan na nang tuluyan ng huwisyo sa buhay. Namumungay ang mga mata niyang animo’y nanlilimos ng atensyon habang pilit pa ring lumalapit sa akin. His lips were puckering, desperately trying to steal another kiss, and his breath was hot, heavy, and downright repulsive against my skin.

Ang tarantadong ’to! Mukhang nasapian ng demonyo ng pagnanasa!

I wanted to answer the call, but this fucking bastard was invading every inch of my personal space like an illegal settler refusing to get evicted.

“’Pag hindi mo pa nilayo ’yang mukha mo sa mukha ko, babayagan kita nang makita mo ang hinahanap mo!” banta ko habang sinisiksik ang palad ko sa mismong mukha niya para itulak siya palayo.

Pero ang gago, titig na titig lang sa labi ko. Umaangat din ang mga mata niya sa Bambi eyes ko, pero mas tumatagal ang tingin niya sa labi ko.

Shit… as in malutong na SHIT.

Hindi ko alam kung anong uri ng pangkukulam o kulam-kulam ang ginagawa nitong si Hermideo sa akin, pero mukhang pati ako ay nahahawa na sa kabaliwan niya. Kung sa ibang araw ’to nangyari, baka gora pa ako—momol buddy? Why the hell not! I have my biological needs, you know? Pero hindi sa ganitong paraan na parang ginagahasa ako ng amoy at lasang-sigarilyo niyang bibig!

Gosh! Nababaliw na nga ako! He completely blocked any remaining sense of sanity I had left.

“A-Ano ba, Hermideo! Umayos ka nga!” pilit kong pag-iwas habang pilit niyang isinusuksok ang kaniyang mukha sa leeg ko. My body was reacting against my will, trembling not out of fear, but out of frustrating confusion.

I hate this. I hate that he’s making me feel something I’m not supposed to feel—especially in this situation where I’m supposed to be completely repulsed by him. Hindi ko mapigilang mapapikit na lang habang pilit kong iniiwas ang ulo ko para lang makalayo sa kaniyang init.

“Tumatawag ang nanay ko! Alis!” bulyaw ko, pushing his shoulders with every ounce of muscle I had left. Pero para lang akong nagtutulak ng pader ng munisipyo sa sobrang tigas at bigat ng gago.

He only groaned and started kissing my neck. Putangina, hindi pa nga ako nakaka-recover sa ginawa niyang pagdura sa bibig ko kanina nung sapilitan niya akong pinanganga—na para bang ginawang mentos ’yung dila ko—tapos ngayon, tila bingi pa rin siya!

Pilit niyang isinusuksok ang mainit niyang mukha sa leeg ko na parang walang nangyaring kadiring kabalastugan limang minuto ang nakalipas. Mas lalo pa niyang ipinulupot ang braso niya sa baywang ko para mas ilapit ako sa kaniya, completely ignoring my frantic pushes. His mouth was hot and relentless against my skin, trailing kisses all the way up to my jawline.

Kumawala ang isang pigil na singhap sa bibig ko. Gusto ko siyang sakalin! I wanted to gouge his eyes out with my fresh, bright red gel nails right fucking now!

Napatalon tuloy ako nang bigla ulit mag-vibrate at tumunog ang phone ko.

Wala na akong choice. Agad ko na ’yon sinagot habang hinahayaan ko ang tarantadong ’tong halikan at manyakin ako. Inilagay ko ’yon sa tainga ko habang ang isang kamay ko ay nakasabunot na sa buhok niya para lang hindi bumaon ang ngipin niya sa leeg ko.

“Hello, M-Mama…” kinakabahan kong bungad, habang pilit kong inilalayo ang bibig ko sa tainga ni Hermideo na animo’y lintang ayaw bumitaw.

“Cian Reese! Nasaan ka?!” bulyaw agad ni Mama mula sa kabilang linya. Sa sobrang lakas ng boses niya, pakiramdam ko ay rinig na rinig ’yon pati ng mga tambay sa kanto.

“Ma, sorry po! May… may inayos lang po kasi ako—”

Natigilan ako nang maramdaman kong pumasok ang kamay ni Hermideo sa ilalim ng damit ko. Iginalaw niya ang kaniyang basang labi sa leeg ko patungo sa panga ko, giving me a deliberate, biting kiss that almost made me gasp out loud. Tangina mo, Hermideo, mabulunan ka sana sa sarili mong laway!

“Hindi ka na naman makakauwi ngayon?” tanong ni Mama.

“O-Opo, Ma—”

“Nasaan ka ba?”

“Uh, Ma—”

“Nandito kami sa apartment mo!”

“P-Po?!” halos mapatiling pigil-hininga kong sagot. Nanlamig ang buong katawan ko.

Lumapit na ang labi ni Hermideo sa gilid ng bibig ko. His eyes were shut as he planted small, lingering kisses at the side of my lips, oblivious to the fact that my virgin soul was leaving my body.

“Where is Ate?” I heard my little brother’s voice from the background. Si Cairo. At doon ko rin narinig ang ingay nina Sergio at Hugo.

“Bakit ba kasi natin inaabala si Ate—” reklamo ni Hugo.

“Hugo,” Mama warned him.

“Hugo’s right, Ma. Mahirap din magbiyahe—” singit naman ni Sergio.

“Your Ate promised! Isa pa, binibisita na nga natin siya dahil sinabihan na rin ako ng Papa niyo!” giit ni Mama, her voice booming clearly through the speaker of my phone.

“Where’s Reese?” narinig kong tanong ni Papa. I heard the phone rumbling until Papa took it himself. “Anak! Are you out with your new friends? Or dating a—”

“Kasama ko si Mark, Pa!” mabilis kong pagsisinungaling habang sinasamaan ng tingin si Hermideo. “Sinabi ko naman sa inyo ’yan kaya hindi muna ako makakauwi sa hacienda.”

Ngumuso ako sa inis dahil bumaba na ang kamay ng tarantado papunta sa puwetan ko! He was staring right at my high-waisted denim shorts, his dark gaze observing just how short they were. Pinandilatan ko siya nang sinubukan niya ’yong ibaba.

Gago ba to?! High-waisted denim shorts ’to tapos ibababa niya rito sa harap ko habang kausap ko ang tatay ko?!

“Sige na, Pa, pupunta na ako riyan,” dali-dali kong sabi, frantically trying to regain my composure.

Kaagad kong itinulak nang buong lakas ang dibdib ni Hermideo habang inilalayo ang balakang ko sa bastos niyang kamay. Pero ang gago, imbes na lumayo, mas lalo pang idinikit ang katawan niya sa akin.

“Gusto kasi ng Mama mo na lumabas tayong pamilya ngayong Sabado,” Papa explained on the line.

Tumango-tango ako kahit na hindi niya ako nakikita. “Opo, Pa. Bye, Pa! Sabihin mo kay Mama papunta na ako,” mabilis kong paalam bago ko agad in-end ang call.

I let out a heavy breath, pero wala pa ring kalayaan. Hermideo’s hands were restless. Hindi na shorts ko ang pinagdidiskitahan niya kundi ang lace-up camisole ko—’yung sleeveless halter top kong backless.

I didn’t know what the hell he was trying to do—kung nangmamanyak ba siya o ano—but with the heavy way his palms gripped my skin, it felt less like he was undressing me and more like he was desperately trying to cover every inch of my exposed back from the rest of the world.

“Uuwi na ako—”

“Sakay ka na.” I almost screamed when he easily lifted my body from the waist, and placed me on his big bike like I weighed absolutely nothing.

Hinampas ko ang braso niya pero inihanda niya lang ang helmet ko bago ’yon isinalpak sa ulo ko nang walang pakundangan. Halos mabaon ang mukha ko sa loob!

“Nasa apartment pamilya ko! You can’t come with me at hindi ako sasama sa’yo!” I said as I removed the helmet at pabalibag ko ’yong isinabit sa handlebar ng motor niya.

Gusto ko sana siyang pukpukin no’n sa ulo pero baka masira ’yung helmet—mamahalin pa naman, mas mahal pa sa gel nails ko…

Deadma.

“Palitan mo damit mo.” utos niya kaya nalaglag ang panga ko. “Inaakit mo ako sa ginagawa mong ’yan, Reese. Palaging maiiksi ang suot mo tapos kita pa ’yang buong likod mo. Nanggagalaiti ako sa ’yo.”

“Inaakit?” paungol kong balik, pagod na napatitig sa mukha niya na simangot at galit na galit habang salubong ang makakapal niyang kilay.

He reeks of cigarette mixed with his perfume at tang ina, kahit nakakahilo, napakasarap pa rin sa ilong. Nakagagalit. Hala, Reese?! Maghunos dili kang bakla ka! Punyeta!

Pinakita niya sa akin ang kaniyang mga pangil. “Oo! Ang puti at ang kinis mo pa. Naalala ko na naman kung paano mamula balat mo—”

I covered his mouth with my hand. Huminga ako nang malalim dahil drain na drain na ang energy ko sa tarantadong ’to.

Dumadami na rin ang puma-park na motor sa area kung saan naka-parking ang big bike niya, kumpara kanina na wala pa.

“Dito ka lang. O gumala ka kasama ang mga jologs mong kaibigan dahil kasama ko pamilya ko.”

Nang mapansin niyang bababa ako ng motor niya, hinawi niya ang kamay kong naka-takip sa bibig niya. His big hands flew to my waist, inalalayan ako sa pagbaba habang nakatitig sa akin nang matalim.

“Uuna na—Hermideo!” impit kong singhal nang inangat niya ako at hinalik-halikan sa leeg, sa collarbones, at pababa sa mismong pagitan ng mga dibdib ko kahit na natatakpan ito ng damit ko—na halos magpalutang sa kaluluwa ko palabas ng katawan.

“Matatagalan ka ba kasama sila?” he asked impatiently as if may blueprint na siya sa utak niya kung ilang oras lang dapat ako pwedeng makipag-bonding sa sarili kong pamilya.

“Malamang!” natatawang sagot ko habang pilit na itinutulak ang mukha niyang nakasubsob pa rin sa pagitan ng mga dibdib ko. “Pamilya ko ’yon, gago! Hindi ’yon fast food na pwedeng i-take out at i-drive thru nang limang minuto lang! Anong akala mo sa kanila, order ng Paotsin?!”

Hindi man lang siya natinag sa pagtulak ko. Inangat lang niya nang bahagya ang ulo niya, ’yung mga mata niyang animo’y nanlilisik sa kadiliman ay nakatitig nang diretso sa akin habang ang mabigat niyang kamay ay nakapako pa rin sa baywang ko.

“Sundan ko kayo—”

“Hindi!” umungol na naman ako. “Kapag sinundan mo kami, hinding-hindi ka na makakaulit sa akin.” banta ko.

Natigilan siya. Natigilan ang gago.

Ang matitigas niyang daliri na nakabaon sa baywang ko ay bahagyang lumuwag, pero hindi pa rin ganap na bumibitaw.

“Bakit naman—”

To shut his mouth and give him the assurance he’s asking for, I kissed him. Gusto kong mag-toothbrush pagkarating ko sa apartment para matanggal ang lasa ng usok ng sigarilyo at laway niya sa bibig ko, pero shucks, bakit parang ako pa ang nalulunod sa sarili kong ginawa?

It was supposed to be a quick, shallow press of my lips onto his—isang mabilis na patakip-bibig lang para manahimik na ang bagets na ’to. Pero bago ko pa man mabawi ang labi ko pabalik, Hermideo took total, aggressive control.

His hand flew straight to the back of my neck, his long, calloused fingers entangling in my hair as he pulled me violently closer.

Gusto kong umiyak!

Iiyak ba ako?

He growled against my mouth, deep and filthy, before diving in to devour me. Slanted angles, bruising pressure, his tongue sliding against mine without any fucking hesitation or mercy.

Ginoo ko, tutal malapit na ako sa impyerno, pakidukot na lang ang kaluluwa ko rito…

Nang sa wakas ay pakawalan niya ang labi ko, hingal na hingal kaming dalawa.

Dumidikit ang dibdib ko sa kaniyang dibdib, at ’yung tingin niya—shucks, mukhang handa na siyang kumuha ng kwarto sa pinakamalapit na motel.

“Okay ka na?” hingal kong tanong, trying to sound tough even though my knees were literally shaking. “Huwag ka na sumunod, ha? Uuwi pa rin naman ako, at paniguradong hindi naman magtatagal ang pamilya ko…” paliwanag ko para pakawalan na niya ako.

Parang bata siyang tumango at ngumiti sa akin. Mas gusto ko na lang yata na nakasimangot siya at nagmumura kaysa ’yung mukha siyang anghel na galing sa kailaliman ng impyerno kapag ngumingiti siya. Charot!

“Aasahan ko ’yan…” bulong niya, ’yung boses niya ay galing sa kailaliman ng lalamunan pero may halong diin habang pinupunasan ng magaspang niyang ibabaw ng hinlalaki ’yung basang labi ko.

Tumango na lang ako kaya dahan-dahan niyang inalis ang kaniyang mga daliri sa baywang ko. Para akong nakawala sa isang napakabigat na kadena nang tuluyan niya akong bitawan, kahit na parang naiiwan pa rin sa balat ko ’yung init at diin ng hawak niya kanina.

“Alis na ako,” I said sweetly. I needed to act like I’m submissive, docile, at parang maamong tupa para lang tuluyan na niya akong pakawalan.

Gosh! My family is waiting for me!

He nodded like a kid again and tilted his head, muling bumaba ang mga mata niya sa suot ko.

“Palitan mo damit mo, ah?” maangas siyang tumango sa akin at hinawakan pa kaliwang suso ko, marahang pinisil kaya napapikit ako nang mariin habang dumidirekta ang init ng mukha ko hanggang sa dulo ng mga daliri sa paa!

I almost lost my breath right then and there. Napakagat-labi ako nang mariin habang patuloy na bumibilis ang tibok ng puso ko sa matinding kuryenteng dumaloy mula sa dibdib ko.

“Oo, papalitan ko.” Aba? Hindi ako magpapatalo kaya kinapa ko rin ang bayag niya at marahang pinisil ’yon nang mabilis para lang makaganti at maiparamdam sa kaniya na hindi lang siya ang marunong manggulat!

Natigilan ang gago, ang matatapang niyang mata ay lumaki nang kaunti habang kumakawala ang isang mababang ungol sa lalamunan niya. Kumurap-kurap pa siya na parang hindi inaasahang magagawa ko ’yon sa gitna ng daan.

I couldn’t help but giggle as I changed my clothes inside of my room at the apartment.

Hinihintay ako nila Papa sa labas at habang isinusuot ko ang isang simpleng oversized t-shirt at mas maikling denim shorts, hindi pa rin mawala-wala ang pilyang ngisi sa mga labi ko.

Sariwang-sariwa pa rin sa balat ko ang diin ng mga daliri niya, ang habol-hiningang halik, at lalo na ’yung reaksyon niya nung gumanti ako at kinapa ang bayag niya.

Hindi ako nakinig sa kaniya na palitan ko ang damit ko sa mas balot o jeans.

Inipit ko ang shirt sa loob ng shorts ko para kita ’yon at ang aking legs nang buong-buo.

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin. Mula sa maikling denim shorts hanggang sa hulma ng baywang ko. I’m slowly losing some weight again, probably because I was so stressed nitong mga nakaraang linggo.

Pero imbes na magmukhang haggard, lumabas lalo ang kurba ng balakang ko at ang saktong haba ng mga binti ko na halos buong-buo na ngayong nakalantad.

I went out of my room. Kakain lang pala kami at manonood ng movie sa sinehan.

Dinala kami ni Papa sa Padrino En Casa Lilia for dinner.

The place was vibrant, lively, and packed with people, giving off that cozy Spanish-Filipino vibe with its warm rustic interiors, vintage wooden accents, and soft yellow lighting.

Bawat sulok ay may kakaibang gandang vintage—mula sa mga antigong kapiz na bintana hanggang sa mga nakasabit na klasikong paintings sa dingding, na lalong pinalalutang ng nakatatakam na amoy ng mga bagong lutong pagkain.

“Tingnan mo ’yung architecture, Reese, ang ganda ng mga lumang kahoy,” pahiwatig ni Papa habang nakatingin sa paligid at inilalapag ng waiter ang mga mainit pang plato sa mesa namin.

“Oo nga, Pa, sobrang homey at ganda ng ambiance,” ngiti ko.

Hindi nagtagal, isinilbi na ang mga paborito nilang specialty: ang kanilang signature Crispy Pata, Creamy Chicken with Sun-Dried Tomatoes, at ang maasim-asim na Salmon Belly Sinigang na umuusok pa. Ang Crispy Pata ay perfectly golden at sobrang lutong ng balat pero napakalambot ng karne na halos kusa nang kumakalas sa buto.

“Subukan mo ’tong crispy pata, anak, at humigop ka ng sabaw habang mainit pa,” aya ni Mama habang naglalagay ng pagkain sa plato ko.

Kumuha ako ng isang subo kasama ang sawsawan at humigop ng sinigang. Ang asim at lasa ng salmon belly ay parang mainit na yakap sa tiyan, habang ang creamy chicken naman ay kumpletong nakakapagpaangat ng lasa. Shucks!

“Sobrang sarap dito!” komento ko habang ine-enjoy ang bawat subo.

’Yung mga hindi namin naubos na dish ay ipina-pack namin kay Kuya waiter para iuwi. Masyadong masarap ’yung Crispy Pata at Creamy Chicken para iwanan lang sa mesa, at siguradong masarap pa ’yong itabi para sa midnight snack.

Tiningnan ko ulit ang kabuuan ng Padrino En Casa Lilia habang tumatayo kami mula sa mesa.

I haven’t been to places like these since I started focusing so much on my 4th-year Education course, lesson plans, and academic routine.

Being here in Daet, surrounded by the heritage warmth of this ancestral house and the comforting smell of home-cooked Filipino dishes, made me realize how much I actually missed these quiet, simple moments with my family…

“Nako, busog na busog ako!” humahagikhik na sabi ni Papa habang nag-uunat nang kaunti at nakangiting nakatingin sa aming lahat. “Sergio, bitbit mo na ba ’yung takeout? Para makadiretso na tayo sa Central Plaza Mall bago magsimula ’yung screening.”

“Oo, Pa, hawak ko na,” sagot ni Sergio habang maingat na iniaayos ang bitbit na paper bag ng takeout.

“Mabuti pa nga, baka mahuli pa tayo sa trailer,” ngiti ko habang inaayos ang sling bag ko at mabilis na tinitingnan ang sarili sa salamin malapit sa pintuan ng Padrino En Casa Lilia.

Sumunod ako kina Papa palabas patungo sa sasakyan. Ramdam ko ang malamig na simoy ng hangin sa gabi ng Daet habang binubuksan ang pinto ng kotse.

Ako ang pumili ng papanoodin namin kaya excitement agad ang naramdaman ko habang pumasok ako sa backseat. Ako ang bumili ng tickets online kanina habang nasa apartment pa ako, siguradong mag-e-enjoy sina Mama kasi paborito niya ang ganitong uri ng pelikula.

“Ano nga ulit ’yung papanoodin natin, Reese?” tanong ni Papa habang inilalagay ang susi sa ignition at pinapaandar ang makina ng kotse.

“Basta, Pa! Maganda ’to, sigurado akong magugustuhan niyo,” biro ko habang nakatitig sa salamin sa gitna para makita ang reaksyon niya.

My brother aren’t much of a fan watching movies, pero alam ko na kapag gusto nila ’yung genre, hindi rin naman papahuli sa panonood. Kaya sinigurado kong masaya at makakarelate kaming lahat sa napili kong palabas.

“Siguraduhin mo lang na hindi ’yan nakakaantok, Ate Reese, ha,” biro ni Hugo habang inilalagay ang takeout bag sa mga hita niya. “Baka sa kalahati pa lang ng movie, humihilik na si Papa diyan.”

The movie ended and they had to drop me off at my apartment, binilhan pa nila ako ng take out sa Jollibee kahit na sinabi kong huwag na dahil busog pa ako, ayaw ko kasi kumuha ng takeout sa Padrino.

“Mag-ingat ka rito, Reese, ha? Mag-lock ka agad ng pinto,” paalala ni Papa habang nakatingin sa akin mula sa driver’s seat. “Mag-aral nang mabuti pero ’wag masyadong magpupuyat.”

“Opo, Pa, Ma. Mag-iingat po ako. Kayo rin po, dahan-dahan lang sa pagmamaneho pauwi,” sagot ko habang nakadungaw sa bintana ng kotse at nakangiti sa kanila.

Hinihintay pa nila akong makapasok sa main gate ng apartment building bago umandar ang kotse. Kumuha ako ng mabilis na bwelo, kumaway ulit, at tuluyang pumasok sa loob para lang hindi na sila mag-alala pa.

Nang marinig kong tuluyan nang humarurot ang kotse ni Papa malayo sa kalsada, unti-unting nawala ang maamo at inosenteng ngiti sa mga labi ko…

Tahimik ang buong paligid ng apartment building sa oras na ’to ng gabi.

Huminga ako nang malalim habang hawak ang plastic ng Jollibee.

I checked the time on my phone and my heart did a nervous flip. It was almost midnight…

Wait? Bakit ba ako kakabahan? I didn’t promise Hermideo that we’ll be seeing each other tonight? Ang sinabi ko lang, uuwi pa rin ako ng apartment dahil dito naman talaga ako natutulog.

Hindi ko utang sa kaniya ang oras ko, at lalong hindi niya pagmamay-ari ang gabi ko para magpasya siya kung kailan at paano ako uuwi.

Napa-irap ako sa sarili ko habang dahan-dahang napapailing. Sino ba siya para kabahan ako nang ganito?

Inayos ko ang hawak sa plastic bag ng Jollibee at mas itinuwid ang tayog ng lakad ko paakyat sa hagdanan. Kung narito man siya at naghihintay, ’wag niyang asahang sasalubungin ko siya nang nanginginig o humihingi ng paumanhin.

Nang makarating ako sa pinto ng unit ko, naramdaman ko ang bahagyang pag-ihip ng hangin sa hallway.

Mukhang tulog na siya dahil tahimik ang hallway ng building namin, I felt relieved and happy kasi wala nang magiging sagabal sa mahimbing kong tulog ngayong gabi.

Inikot ko ang susi sa lock at dahan-dahang binuksan ang pinto, pumasok nang napakagaan ng pakiramdam habang bitbit ang plastic ng Jollibee. Inilapag ko ’yon sa maliit kong hapag-kainan at mabilis na pinihit ang lock sa loob ng pinto para masiguradong walang makakapasok.

Napabuntong-hininga ako sa ginhawa. Ang sarap sa pakiramdam ng katahimikan ng sarili kong espasyo—malayo sa nakakapagod na presensya ng taong ’yon. Ugh!

I dumped my bag on the side table, slipped off my shoes, and stretched my arms up high. Barefoot, I walked straight to my small kitchen counter to get a glass of cold water. Finally, I could just unwind, scroll on my phone, and eat my takeout in peace!

Gusto ko sanang mag-half bath kaso pagod na ako kaya nagpalit na lang ako ng pambahay—isang maluwag na cotton shirt at shorts. Mabilis akong naghilamos ng mukha ko at nagsepilyo para man lang presko ang pakiramdam ko bago humiga.

Kinuha ko ang Jollibee takeout sa mesa at binuhat ’yon papunta sa kama. Inilagay ko ang tray-like box ng C3 sa ibabaw ng maliit kong foldable table bago ko inabot ang remote ng aircon dahil medyo kulob ang kwarto at gustong-gusto ko ang malamig na hangin habang kumakain. Pinihit ko rin ang electric fan papunta sa direksyon ko para mas mabilis lumamig ang paligid.

Habang humihigop ng malamig na Pineapple Juice at hinahalo ang spaghetti, binuksan ko ang phone ko para mag-post ng pictures namin nina Mark at ng boyfriend niyang si Allyson.

Mabilis kong in-upload sa Instagram at Facebook story ’yung mga kuhang larawan namin kaninang umaga. Nagpa-manicure kasi kami ni Mark sa isang sikat na aesthetic clinic dito sa Daet, at pagkatapos ay sinundo kami ni Allyson para mag-SM. Naglibot-libot kami, kumain, at namili ng kung ano-anong makikita sa mall bago ako umuwi para makasama naman ang pamilya ko sa dinner.

Naka-tag silang dalawa sa post na may caption na “A productive bonding day with the best couple <3”. Natutuwa talaga ako sa kanila—kitang-kita kung gaano ka-in love at ka-sweet si Allyson sa kaniya.

Napangisi ako habang nakatitig sa screen. Naisip ko bigla, tanungin ko kaya si Mark sa Monday kung nag-sex na sila ni Allyson?

Inilapag ko ang phone sa gilid ng kama at ipinagpatuloy ang pagsubo ng spaghetti.

Pagkatapos kong kumain, iniligpit ko na ang mga pinagkainan sa plastic bag.

Pinalitan ko ang ilaw ng warm nightlight at tuluyang sumubsob sa malambot kong kama. I pulled the blanket up to my shoulders, deeply breathing in the quiet comfort of my own space. Ugh! Ang sarap! Huhu…

I stretched my legs under the cool sheets, letting out a long, contented sigh.

Habang unti-unting bumibigat ang mga talukap ng mata ko sa lamig ng aircon, tuluyan na akong pinalibutan ng dilim at lamig, at sa wakas—nakatulog ako nang mahimbing at payapa.

Medyo naalimpungatan ako. Yumakap ako sa unan ko at naramdaman kong iba ang tigas nito pero dahil antok na antok pa ako, ay ipinagpatuloy ko lang ang pagsiksik ng mukha ko roon.

Pero habang dahan-dahang humihinga ang dibdib ko laban sa ginagamit kong unan, naramdaman ko ang pagtaas at pagbaba nito.

Huh? Unan ba ’to?

Kasabay noon, may isang mabigat at malamig na kamay ang dahan-dahang gumapang mula sa puwetan ko pataas hanggang baywang ko, habang ang pamilyar at mababang boses ay nagbulong sa mismong tainga ko.

“Sarap ba ng tulog mo? Hmm?”

Mabilis na napadilat ang mga mata ko. Ang puso ko ay parang huminto sa pagtibok.

Hindi iyon unan.

Nakatagilid ako at nakayakap sa dibdib ni Hermideo, habang siya ay nakahiga sa kama ko, nakatitig sa akin sa gitna ng medyo madilim at malamig na kwarto.

Mukhang kakagising niya lang din dahil sa mga mata niya na bahagyang nakapikit pa at may pambihirang lambing na bihira kong makita sa kaniya. Nawala ang matigas at galit na ekspresyon na palaging nakapinta sa mukha niya kapag nag-aaway kami; pinalitan ’yon ng isang tahimik at parang lantang titig.

“Anong oras ka na nakauwi?” mahina niyang tanong. Ang boses niya ay paos pa galing sa pagkakatulog, habang ang kamay niya sa baywang ko ay dahan-dahang humigpit ang kapit para mas ilapit pa ako sa dibdib niya.

Is this a dream? Because… what the actual fuck?

Gusto kong kuskusin ang mga mata ko para siguraduhing hindi ako nanaginip o sinusumpa ng kung anong masamang panaginip.

So I did, and I even pinched my own arm hard enough to leave a red mark.

Aray!

Masakit. Tangina, totoong hindi ako nanaginip.

I immediately pushed him, at bumangon mula sa kama habang mabilis na hinihila ang laylayan ng damit ko pabaon sa baywang.

Bababa na sana ako sa kama ko at akmang tatakbo na tapos sisigaw nang mabilis na lumabas ang kamay niya mula sa ilalim ng kumot at mahigpit na humawak sa pulso ko!

Sa isang malakas at walang kahirap-hirap na hila, nawalan ako ng balanse. Napa-tili ako nang bahagya nang muli akong bumagsak paupo sa gilid ng kama, at bago pa man ako makahinga o makatayo ulit, pinalibutan na niya ang magkabila kong balikat gamit ang magkabilang braso niya mula sa likod.

Inihiga niya ulit kaming dalawa at mas lalo niyang hinigpitan ang pagkakaipit sa akin sa dibdib niya. Ang magkabila niyang braso ay parang bakal na nakakulong sa balikat at katawan ko, dahilan para hindi man lang ako makagalaw nang maayos.

“What the fuck?! What are you doing in my—”

“Inaantok pa ako. Tulog pa tayo… hmm?” bulong niya at ibinaon ang kaniyang mukha sa leeg ko at mariing hinalikan ang balat doon bago nagpakawala ng isang mabigat na hininga.

Naramdaman ko ang kakaibang kuryente at kalituhan na sabay na gumapang sa buong katawan ko.

Inaantok?! Tulog pa tayo?!

How did he get inside my apartment?! At bakit ganito siya umasta na parang girlfriend niya ako o may karapatan siya sa oras at katawan ko?

“Hermideo, seryoso ako, bitawan mo ’ko!” pilit kong sigaw habang sinusubukang igalaw ang mga balikat ko. “Naka-lock ang pinto! Paano ka nakapasok dito?!”

Sa halip na sumagot nang maayos, mas lalo pa niyang ipinosisyon ang binti niya sa ibabaw ng mga hita ko para tuluyan akong hindi makagalaw. Isiniksik pa niya nang lalo ang mukha niya sa pagitan ng leeg at balikat ko.

“Antok pa ako…” naramdaman ko ang tite niya na dumidikit sa puwet ko kaya tumili na naman ako at pilit na itinulak ang katawan ko paharap para makalayo sa kaniya.

“Hermideo, ano ba?!” hiyaw ko.

“Huwag kang malikot, Reese.” malamig at mariin niyang banta sa mismong tainga ko, habang mas lalo niyang iginawad ang bigat ng binti at braso niya para i-pin ako sa kama. “Sinabi nang matulog ulit tayo. Kapag hindi ka tumigil sa pagpumiglas, mas lalo lang lalala ang sitwasyon nating dalawa rito…”

Aba’y gago pala talaga ’to e! Sarap sabuyan ng katol ang mukha. He even rubbed and humped his dick on my buttocks—shucks, parang asong nag-iinit sa gitna ng kalsada, ah? May gana pang magpakita ng motibo e ang aga-aga pa! At paano ba siya nakapasok dito?! Fuck!

Kinalma ko ang sarili ko dahil alam kong mas lalong magiging peligroso ang sitwasyon kapag nag-panic ako, at ayoko namang mamatay na kasama ang hinayupak na ’to sa iisang balita sa TV na naka-blur ang mukha.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang mabilis na tibok ng aking puso para makapag-isip nang malinaw kung paano ko siya matatakasan nang hindi ako nabubuntis nang wala sa oras. Mabubuntis ba ako?

“Hermideo,” pilit na pinalalabas na kalmado ang aking boses kahit gusto ko na siyang sipain hanggang Mindanao. “Nasasaktan ako. At hindi ako makakahinga nang maayos kung ganiyan kahigpit ang yakap mo sa ’kin.”

He moaned, then his hands travelled on my thighs, up to my hips, hanggang sa pumasok na sa shirt ko ang mga malalamig niyang daliri.

“Hermideo…” ungot ko nang maramdaman kong unti-unti nang tumataas ang mga kamay niya papunta sa tagiliran ko.

“Hmm?” tugon niya sa mababa at garalgal na boses na lumulon sa tainga ko.

“P-Paano ka nakapasok—” I stopped talking when I felt him cupping my right breast. Nanuyot ang lalamunan ko bago bumaba ang tingin ko sa cotton shirt ko, his big hand completely swallowing it up like a damn bowling ball looking for a finger hole.

Dahil sa nipis ng damit ko ay bakat na bakat ang kamay sa ibabaw no’n, init na para bang plantsang bagong hango ang nag-iiwan ng sunod-sunod na kuryente sa balat ko.

Parang biglang nag-short circuit ang utak ko; hindi ko alam kung sisigaw ba ako, hihingi ng saklolo sa mga santo, o tititigil na lang sa paghinga dahil sa sobrang pagkalito.

“H-Hermideo…”

“Bakit?” bulong niya sa tabi ng tainga ko, mas lalo pang idiniin ang mainit niyang katawan sa likod ko.

Ramdam na ramdam ko ang bawat paghinga niya, at mas lalo akong nawalan ng wisyo nang maramdaman ko ang bahagyang paggalaw ng mga daliri niya, dahan-dahang humuhubog sa hubog ng dibdib ko.

He started playing with my nipple, rolling it gently against his palm through the thin cotton fabric.

“Ah…” I bit my lower lip, it felt so damn confusing yet impossibly good, a tiny sound slipping past my throat before I could even stop it.

Shucks! I should stop him… I should…

Gusto kong sapakin ang sarili ko sa hiya.

Ipinikit ko ang mga mata ko at hinawakan ang kamay niya para patigilin siya.

“Hmm…” he buzzed, a deep, raspy sound vibrating right against my back. Instead of pulling away, his fingers curled tighter, tracing the outline of my breast as if daring me to actually push him off.

“Ah…”

Ang isang kamay niya ay bumaba sa dolphin shorts ko, he then squeezed the cheek of my left buttock.

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig na may halong yelo sa sobrang gulat, pero sa halip na tumalon sa kama o itulak siya, ay nanigas ako sa pwesto ko.

“Inaantok pa ako. Ang sarap mo katabing matulog…” bulong niya sa inaantok na tono.

My lips parted, I started gasping for air when he stopped playing with my nipple, bigla niyang binitawan ang hinaharap ko na parang wala lang nangyari.

Nakatulala ako sa kisame habang hinahabol ang hininga ko, pakiramdam ko ay binagsakan ng langit at lupa.

What is wrong with me?!

Gusto kong magsalita pero parang naiwan sa lalamunan ko ang mga salita.

I then heard his deep, slow breathing right against my skin, sabay ng mahina niyang pagbuntong-hininga na hudyat na tuluyan na siyang nilamon ng antok.

Kabanata 33

Bumalikwas ako ng bangon. I was so sure that I didn’t sleep alone in my bed, but the moment na iminulat ko ang mga mata ko at iginala ang tingin sa buong kwarto, shucks, parang gusto kong lamunin ng lupa sa sobrang hiwaga!

Hindi ko namalayan na nakatulog ulit ako nang magising ako kanina. Sunlight was now streaming brightly through the window, painting the floor with glaring gold.

I slept with Hermideo so peacefully that it gave me whiplash, kasi pagmulat ng mga mata ko, mag-isa na lang ako sa higaan.

His warmth gave me a sense of security I didn’t even know I was craving, and honestly, that scared the hell out of me more than his stupid, teasing hands ever did.

I held my face. Reese, you have to remind yourself over and over again that he broke into your apartment without knowing how he managed to bypass the deadbolt and the damn chain lock!

Hindi ko alam kung anong klase ng salamangka ang meron ang lalaking ’yon para makapasok nang walang ingay, pero hinding-hindi ko palalagpasin ang kawalang-galang na ’to…

Gumapang ako sa kama at inabot ang remote ng aircon para patayin ito. Nang marinig ko ang pag-click nito at ang unti-unting paghina ng ugong ng makina, napapikit na ako nang mariin.

Shit. Ang gulo-gulo ng utak ko. Kung guni-guni lang ang lahat ng ’yon, bakit parang sariwang-sariwa pa rin sa balat ko ang bawat haplos niya? Bakit parang ramdam na ramdam ko pa rin ang bigat ng katawan niya at ang hininga niya sa batok ko?

Inis kong ibinato ang remote sa unan at padabog na tumayo.

Lumabas ako ng kwarto para tingnan ang pinto ng unit ko kung nakakandado pa ba nang maayos ang deadbolt at chain lock, baka kasi sa sobrang sabog ng utak ko ay guni-guni ko lang ding nai-lock ’yun kagabi.

Pagdating ko sa sala, mabilis kong sinuri ang pinto. Naka-lock naman. Mahigpit na nakakabit ang chain lock, at nakasara nang maayos ang deadbolt.

I was staring at the damn lock in absolute disbelief, my mind racing a mile a minute. Kung naka-lock naman pala nang maayos ang deadbolt at nakakabit ang chain lock, paano niya—bago pa man ako makapag-isip ng paliwanag sa isip ko…

Unti-unting namilog ang mga mata ko nang marinig ko ang lagaslas ng tubig sa banyo ko—isang malinaw, basang-basa sa katotohanang tunog na nanggagaling sa loob mismo ng unit ko, hindi sa labas ng pinto!

My head turned around to look at the door of my bathroom, ang kulay abong pinto na nakasarang mahigpit habang patuloy na lumalakas ang tunog ng tubig na parang may nagpapakalunod sa sarili kong shower.

Shit. He’s really here. He’s here.

My eyes wandered around my small living area, hanggang sa namataan ko ang brief at jersey shorts na nakasampay nang basta-basta sa ibabaw ng sofa…

He’s taking a goddamn shower inside of my bathroom! Tapos nagkakalat pa siya rito ng mga damit niya!

Para bang sarili niyang apartment kung umasta ang gagong ’to. Walang pasubali, walang paalam—parang kinuha na lang niya ang buong pagkatao ko pati na ang espasyo ko.

Napahilamos ako sa aking mukha at tinitigan ang mga damit niyang nakatambak sa sofa. At hindi lang ’yon, he ate some of my cup noodles na basta na lang niya iniwan sa ibabaw ng lamesa, may kasama pang basang tasa na pinagkapehan niya na parang palamuti sa sala ko!

Lalong umakyat ang init sa ulo ko. Agad akong nagmartsa patungo sa maliit na dining table kung saan nakabalandra ang pinagkainan niya.

I’m a neat freak, and seeing my sanctuary treated like a college frat house was enough to make my eye twitch. Umuusbong sa dibdib ko ang hindi mapigilang galit at frustration na halos magpasabog sa eardrums ko.

Shucks! He didn’t even bother closing the cabinet where he got the cup noodles from, leaving the door hanging wide open like a neon sign pointing straight to his petty crime.

Napakuyom ang mga kamay ko habang pilit na pinipigilan ang sarili kong hindi makapanakit ng tao ngayong umaga. Pabalik-balik ang tingin ko sa nakangusong pinto ng kusina at sa basurahang iniwan niya sa lamesa.

Pumikit ako nang mariin. I couldn’t bear to see my once-immaculate living space looking like an absolute disaster area because of a certain man who clearly had zero respect for personal boundaries.

Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma ang nagwawala kong dibdib. Kung papatulan ko ang bawat kabaliwan niya, siguradong ako ang mauunang masiraan ng bait. Kailangan kong maging kalmado. Kailangan kong ipakita sa kaniya na hindi ako nadadapa sa mga laro niya.

Nanlalaki ang mga mata ko pagkamulat nang marinig ko ang mahinang pagkanta ng boses niya mula sa loob.

“Ikaw na lang ang katabi, ngayong gabi,” he sang, his baritone voice muffled slightly by the bathroom door.

I shook my head in disbelief by the situation I am trapped in at the moment…

Ang dami kong tanong! Ang dami ko ring gustong isumbat sa pagmumukha niya!

Paano ba napunta rito ang gagong ’to nang hindi ko man lang namamalayan?! Na hindi man lang ako nagising na katabi ko na siya sa kama ko?!

I calmed myself down and waited for him to finish, crossing my arms over my chest as I stood guard right outside the bathroom door.

Ten minutes later, the sound of running water finally died down. The heavy silence that followed was broken only by the click of the lock turning from the inside.

Unti-unting bumukas ang kulay abong pinto, at sumalubong sa akin ang pagmumukha ng lalaking walang ibang ginawa kundi guluhin ang buong sistema ko.

Basa pa ang itim niyang buhok, may ilang patak ng tubig na dumadaloy sa matipunong dibdib niya, at tanging isang tuwalya lang ang nakapulupot nang mababa sa baywang niya.

His half-naked body didn’t faze me as much as it should have, mostly because my irritation was currently running higher than my hormones.

“Paano—”

Napanganga ako nang bigla niyang inalis ang tuwalya na nakatapis sa kaniyang baywang…

Bago pa man ako makapag-react o makapikit—nakita ko na ang dapat kong makita, at naramdaman ko na ang biglang pag-akyat ng matinding init sa buong mukha at leeg ko!

“Gago ka!” tili ko habang mabilis na tinalikuran siya, nanlalamig ang mga kamay ko sa hiya at gulat habang mariing nakapikit ang mga mata ko. “Anong klaseng kawalang-hiyaan ’yan?! Bakit kailangan mo pang maghubad sa harap ko?!”

“Bakit, may reklamo ka ba?” tugon niya, ang boses ay mababa, may halong mapang-akit na tono na mas lalong nagpakabog sa dibdib ko. “Akala ko ba nagandahan ka naman sa nakita mo?”

Rinig ko ang mahina at nakakainis niyang pagtawa bago lumikha ng mga yabag palayo.

Shucks!

“Ilang beses mo na ’to nakita, ah? Chinupa mo pa tapos ang unang nagpa-dugo ng puwet mo—”

“M-Manahimik ka nga… baka may makarinig sa’yo sa labas ng apartment!”

Naramdaman ko ang pag-init ng mga tainga ko sa hiya. Ang kapal talaga ng mukha! Pilit kong pinakalma ang paghinga ko habang nananatiling nakatalikod, ayaw nang lumingon pa dahil baka kung ano na naman ang masilayan ng mga mata ko.

I guess it’s safe to turn around since he might have already dressed himself.

Iminulat ko ang mga mata ko at binalingan na siya. Nakasuot na siya ng jersey shorts, ngunit wala siyang suot na pang-itaas.

Dumako ang mga mata ko sa towel na ginamit niya, at nanlaki ang mga mata ko nang mapansing tuwalya ko ’yon! Shit!

Gusto kong mahimatay ngayon, as in…

Hindi lang basta tuwalya—iyon ang malaki at paborito kong fluffy red velvet bath towel! Ang tuwalyang ginagamit ko para ibalot ang buong katawan ko pagkatapos maligo!

Napatampal na lang ako sa noo ko sa sobrang frustration. That towel is my favorite, tapos gagamitin niya lang pamunas sa basang katawan niya nang walang pahintulot?! Kung pwede lang siyang itapon palabas ng bintana ngayon din, ginawa ko na!

Matalim ko siyang tiningnan nang dumiretso siya sa kusina habang kinakamot pa ang basang buhok.

“Hermideo,” tawag ko.

Huminto siya sa paglalakad papasok sana sa kwarto ko, bahagyang lumingon sa akin habang nakangisi na parang walang nangyaring kabastusan kanina. Tumagilid ang ulo niya, naghihintay sa susunod kong sasabihin habang tamad na sumandal sa dingding ng kusina.

“Bakit, mahal? Miss mo na agad ako?” pang-aasar niya na lalong nagpainit ng ulo ko.

“’Wag mo akong matawag-tawag na mahal, gago!” I rolled my eyes at him with so much sass. “Unang-una sa lahat, paano ka nakapasok dito? Naka-lock ang deadbolt! May chain lock pa! Sinubukan ko pang i-check kanina para makasiguro, at oo, nakakandado ang pinto! So paano mo nagawang lumusot nang hindi man lang sinisira ang pinto ng unit ko?!”

“Sikreto ko na ’yon!” nakangiting sagot niya, sabay kindat. “Kapag sinabi ko sa’yo baka—”

“Anong sikreto? Are you some kind of a magician na kayang tumagos sa mga pader?!” putol ko sa sinasabi niya, halos lumabas na ang mga mata ko sa sobrang inis. “O baka naman may duplicate ka ng susi ko? Humingi ka ba kay—”

“Sadyang marunong lang akong humanap ng paraan para makapasok,”

Nagkibit-balikat siya at tinalikuran na ako, tuluyang pumasok sa loob ng kwarto ko na parang siya ang may-ari ng buong unit.

Parang gusto kong magdabog sa sobrang inis. Ang kapal ng mukha! Ipinagkibit-balikat lang niya ang pagpasok nang walang pahintulot na para bang normal na araw lang sa kaniya ang mamasukan sa pribadong buhay ng iba.

“Hoy, hindi pa tayo tapos mag-usap!” sigaw ko habang mabilis na sumunod sa kaniya hanggang sa bukana ng kwarto.

Naabutan ko siyang nakatayo na ngayon sa gilid ng higaan ko, ang mga mata ay nakatutok sa ginulo ko pang unan kanina. Wala man lang bakas ng konsensya sa mukha niya habang nililibot ang tingin sa buong silid ko.

“Bakit, mahal? Gusto mo pa bang ituloy natin ang hindi natin natapos kagabi?” lumingon siya sa akin, may mapang-akit at nakakalokong ngiti na nagpabilis na naman ng tibok ng dibdib ko sa maling dahilan.

“Manyakis!” bulyaw ko, sabay turo sa pinto palabas. “Lumabas ka na sa kwarto ko! Get out!”

He didn’t listen; instead, humiga siya sa kama ko at inabot ang remote ng aircon. Para bang walang narinig, inihiga niya ang ulo sa mga unan ko. Ang sarap niyang tirisin gamit ang dalawang daliri ko!

“Masarap pala rito sa kama mo. Ang bango-bango, amoy na amoy ko ang matamis mong amoy,” nakangising sambit niya habang tamad na pinindot ang remote para buhayin ulit ang aircon na pinatay ko kanina.

“What about the mess you made in the living room and kitchen?” tuloy ko sa sinasabi ko. “Iyong tasa na pinagkapehan mo, tapos iyong cup noodles na iniwan mo sa lamesa, at higit sa lahat… iyong paborito kong red velvet towel na ginamit mo pampunas sa sarili mo?! Sa akin ’yon!”

Napakurap siya nang bahagya, tila nagtataka pa sa galit ko, bago dahan-dahang gumuhit ang isang nakakalokong ngiti sa mga labi niya.

“Alam kong sa ’yo ’yon! Ginamit ko kasi naligo ako?” sagot niya na parang napaka-normal na bagay lang ang pag-gamit ng personal na tuwalya ng iba.

Nalaglag ang panga ko.

“Alam mo palang sa akin ’yon, eh, bakit mo ginamit? “May sarili kang bahay! May sarili ka ring mga gamit! Bakit kailangan mong mangialam ng akin, ha?”

I don’t think he even realized how infuriating he looked, sitting there half-naked on my bed, completely unfazed by my boiling blood…

Para bang ang pinag-uusapan lang namin ay kung anong ulam mamaya, hindi ang tahasang paglapastangan sa personal space ko.

“Ayaw ko nga kasi?”

Biglang bumagsak ang mga balikat ko sa sobrang pagod. Ubos na ang lakas ko sa pakikipagtalo sa lalaking ’to na mukhang walang balak maging matino kahit minsan. Sa halip na patulan pa ang mga banat at nakakairitang ngiti niya, tiningnan ko lang siya nang may halong pagkaubusan ng pasensya.

“Bahala ka sa buhay mo,” mahina ngunit mariin kong bulong.

Hindi na ako naghintay ng isasagot niya. Isinarado ko na ang pinto at tiningnan ang buong paligid ng sala ko na para bang tinangay ng bagyo.

Huminga ako nang malalim, pilit kinakalma ang nagwawala kong sistema. Inilibot ko ang paningin ko sa mga kalat—ang tasa, ang pinagkainan niyang cup noodles, at ang mga kalat na nag-iwan ng ebidensya ng pangingialam niya.

Kung hindi ko pa lilinisin ang kalat ng lalaking ’to, ako lang din ang mamomroblema at mai-stress sa sarili kong tahanan.

Kinuha ko ang basahan at basurahan mula sa kusina. Padabog kong pinagpapatong ang mga pinagkainan niya at itinuon ang buong atensyon sa pag-aayos ng sala. Puno ng frustration ang bawat pahid ko sa mesa.

Habang abala ako sa pagpupunas, narinig ko ang mahina at nakakaasar na pagtawa mula sa loob ng silid ko. He’s watching videos, probably on reels, dahil rinig na rinig ko ang pamilyar na tunog at background music mula sa cellphone niya.

Tumigil ako sa pagpupunas at napasimangot.

Aba’t talagang ginawa niya pang tambayan ang kwarto ko para lang mag-cellphone habang ako rito ay naglilinis ng mga kalat niya!

Pagkatapos kong ligpitin ang mga kalat niya sa sala, padabog kong ibinato ang basahan sa ibabaw ng lababo at marahas na hinarap ang direksyon ng kwarto ko.

Hindi ko na siya pinansin pa. Sa halip na sumigaw o awayin siya, tinalikuran ko na lamang siya at hinayaan siyang mag-isa sa katatawanan niya. Nauubusan na ako ng lakas sa kaniya, at mas mahalaga pang asikasuhin ko ang sarili kong umagahan kaysa sayangin ang bawat segundo sa presensya niya.

Dumiretso ako sa kusina at nagtimpla ng sarili kong kape, tsaka kumuha ng tinapay na Goldilocks. Tahimik at mag-isa akong naupo sa maliit na dining table.

I started eating in peace, the warm crunch of the bread contrasting nicely with the bitter sweetness of my coffee.

Naririnig ko pa rin na tumatawa si Hermideo sa loob ng silid ko, pero dine-deadma ko lang siya. Tinaasan ko na lang ng kilay ang sarili kong kape at nagpatuloy sa pagkain ng Goldilocks bread.

Ilang minuto pa ang lumipas at nakatapos na ako sa simpleng almusal ko. Tumayo na ako para dalhin sa lababo ang pinagkainan ko at hugasan ito.

Pero habang binabasa ko ang tasa, narinig ko ang marahang pagpihit ng doorknob mula sa kwarto ko. Bumukas ito, at kasabay nun ang pagtuntong ng mga yabag niya sa sahig patungo sa direksyon ng kusina.

Hindi ko siya nilingon. Nagpatuloy ako sa pagbabanlaw ng tasa.

“Ano tanghalian natin?”

“Natin?”

“Oo. Gusto ko lutuan mo ako—”

I faced him with a frown, ang basang tasa ay mahigpit kong hawak habang masama ko siyang tiningnan mula ulo hanggang paa. What if ipukpok ko ’to sa ulo niya? Charot!

Gustong-gusto kong ibato sa mukha niya ang tasa, o kaya ay iuntog ang itinakwil niyang ulo sa pader para matauhan siya sa kakapalan ng mukha niya.

“Umuwi ka sa sarili mong unit—”

“Kahit naman paalisin mo ako, makakapasok at makakapasok pa rin ako dito, Reese,” putol niya sa sasabihin ko, ang boses ay kalmado pero may halong determinasyon na nagpakulo ng dugo ko.

“Paano ka nga nakapasok!” tinuro ko ang pinto sabay tingin sa kaniya nang may halong pagtataka at inis. “Naka-double lock kagabi ang pintuan ko, ah! For sure, may spare key ka? Saan mo nakuha—”

Kinamot niya ang kaniyang pisngi, bumalatay na ang iritasyon sa mukha niya na para bang ako pa ang may kasalanan ngayon.

“Luto ka na lang ng adobo,” he said dismissively, sabay talikod na parang walang narinig na pagpapanic o pagbabanta mula sa akin.

Napakapit ako sa gilid ng counter sa sobrang gulat at inis.

“Isusumbong—”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang bigla siyang sumingit, diretsong tiningnan ang mga mata ko habang nakangiti pa rin nang nakakaloko.

“Gutom na ako, at gustong-gusto ko ang adobo mo. Kapag nagluto ka, sige, aalis na ako pagkakain ko.”

Natahimik ako nang ilang segundo. Para siyang batang humihingi ng pabor habag nangingiti sa akin.

Inirapan ko siya at marahang tumango. I couldn’t squeeze him to spill how he managed to pull off his stupid stunt anyway, at mas lalo ko ring hindi kayang manatili rito nang matagal kasama ang pagmumukha niya nang may high blood.

“Isang oras lang. Pagkatapos mong kumain, lumayas ka na rito, Hermideo. Maliwanag?” banta ko, sabay talikod at padabog na binuksan ang refrigerator.

Sa mini freezer ay may isa akong buong manok na kasingtigas ng yelo. Inilabas ko ito para i-thaw sa ibabaw ng counter, sapat para lumambot bago ko hiwain.

Bumalik siya sa loob ng silid ko at nanood na naman kung ano-ano…

Bumuntong-hininga ako nang malalim, pilit nilulunok ang inis habang ibinabaling ang atensyon sa kusina. Wala na akong magagawa; I just need to finish this fast so he can get out of my sight.

Isa-isa kong inilabas sa ibabaw ng malinis na counter ang mga pangunahing sangkap para sa lulutuin kong adobo. Nilatag ko roon ang maliit na chopping board at inihanda ang matulis na kutsilyo. Sa tabi nito, inayos ko ang sibuyas na puti at ilang piraso ng bawang na kailangan ko pang balatan.

Hindi ko rin kinalimutan ang mga pampalasa. Inabot ko mula sa pinakamataas na estante ang bote ng toyo at suka, kasunod ang maliit na lalagyan ng buong paminta at ilang dahon ng laurel na medyo tuyo na pero mabango pa rin. I also grabbed a small ladle and a deep skillet that would get its workout later once the chicken was ready.

Habang tahimik kong inaayos ang mga gamit, pasimple kong sinulyapan ang kwarto ko kung saan si Hermideo ay patuloy pa ring nagpapakasaya sa higaan ko—lounging without a single care in the world…

Nang lumambot na ang manok, agad ko itong kinuha sa ibabaw ng counter at dinala sa may lababo para hugasan nang mabuti. I shook off the excess moisture before sliding it onto the cutting board.

Kinuha ko ang matalim na kutsilyo at nagsimulang hiwain ang buong manok sa tamang sukat para sa adobo—generous portions so they wouldn’t turn to mush once they took a bath in the sauce.

Rinig na rinig ko ang sunod-sunod na pagbagsak ng talim sa kahoy na board; with every slice, it felt as though I was pouring out my frustration toward Hermideo. Kung saksakin ko kaya siya right now? Eme!

Nang matapos akong maghiwa, inilagay ko ang mga ito sa isang malinis na mangkok at sinunod ko namang hiwain ang mga bawang at sibuyas na inihanda ko kanina.

Binuksan ko ang kalan at inilapag ang kawali, hinayaang uminit ito nang bahagya bago ko ibinuhos ang kaunting mantika. Sunod kong inihagis ang durog na bawang at ang hiniwang sibuyas. They hit the hot pan with an immediate, aggressive hiss, at agad na kumalat ang mabangong aroma sa buong kusina.

Kinuha ko ang hiwa-hiwang manok mula sa mangkok at isa-isa itong inilagay sa kawali, listening to the oil pop and spit angrily habang nagkukulay-ginto ang balat ng manok. Kinuha ko ang sandok para baligtarin ang mga ito, making sure each piece fried evenly.

Binuhusan ko na ito ng toyo, kasunod ang sapat na dami ng suka nang hindi muna hinahalo ayon sa nakaugalian ko, saka inihagis ang ilang piraso ng dahon ng laurel at buong paminta. I let it simmer, letting the flavors soak deep into the meat habang unti-unting lumalatag ang masangsang at masarap na amoy ng adobo sa paligid.

Kasabay ng pagpapakulo ng adobo, nagpakulo rin ako ng tubig sa isang maliit na kaldero para naman sa mga itlog. Nang kumulo na ito, I used the ladle to gently lower four eggs in so they wouldn’t crack.

Habang naghihintay na maluto ang mga itlog at lumambot nang husto ang manok sa sarsa, kinuha ko ang isa pang maliit na kaserola para magsaing. Inayos ko ang tamang sukat ng bigas at tubig, gave it a quick rinse, and loaded it straight into the rice cooker.

I couldn’t help but roll my eyes when he suddenly poked his head out of the door, as if he had a radar specifically calibrated to the exact moment the adobo was ready.

“Ang bango naman niyan,” pilyong sabi niya at tuluyan nang lumabas, sabay unat ng mga braso.

Hindi ko na siya pinansin at pinagpatuloy ang pag-aayos ng adobo sa isang malalim na pinggan, sinigurong kasama ang mga pinakuluang itlog na kulay kayumanggi na rin dahil sa sarsa. Kumuha ako ng kanin, inilagay sa isa pang plato, at padabog na ibinagsak sa ibabaw ng mesa sa harap niya.

“Kumain ka na,” malamig kong sambit sabay talikod at iwas ng tingin, ayaw nang makipag-titigan sa kaniya dahil alam kong baka bigla na lang siyang bumulagta sa galit ko sa mga ngiti niyang nakakainis.

Tumunog ang kutsara at tinidor sa plato habang nagsimula na siyang kumain. Rinig na rinig ko ang kasiyahan sa bawatsubo niya, na lalo ko namang ikinairap habang nakatayo sa may lababo at nag-aayos ng mga ginamit kong kasangkapan.

“Putang ina ang sarap…” bulong niya habang nginunguya ang pagkain, sadyang pinatunog pa para lalo akong asarin. “Hindi ko makakalimutan ang lasa nito. Kaya siguro hindi rin kita kayang tiising layuan…”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong lumingon at bigyan siya ng pinakamatalim na tingin.

Pero shuta! Gusto kong matawa sa hitsura niya ngayon dahil seryoso siyang nakapikit habang ninanamnam ang lasa, tapos may tumutulong mantika ng adobo sa gilid ng labi niya na mukhang balbas-kambing na ewan.

He looked like a four year old with the way he scooped up a ridiculous mountain of rice using both his spoon and fork, almost missing his mouth entirely and dropping a few grains straight onto his plate and the table.

“Hindi ka naman mauubusan, stop eating like that, para kang timang,” bulyaw ko habang lumapit nang bahagya para kumuha ng isa pang pirasong tissue at padabog na ibinagsak sa tabi ng plato niya.

He opened his eyes, his cheeks puffing out slightly as he chewed the massive bite of rice and chicken he had just shoved into his mouth.

“Ang sarap, eh! Iyong mga nakakain ko sa karinderya o sa mga restaurant, walang binatbat sa luto mo, mahal,” tuloy-tuloy niyang sabi kahit medyo garalgal pa ang boses dahil sa dami ng nginunguya niyang pagkain.

Napaingos ako sabay irap sa kisame. “Manahimik ka. Kahit purihin mo ako nang isang milyon beses, hindi ibig sabihin nun ay patatawarin na kita sa panggugulo mo rito sa unit ko.”

Rumiin ang tingin ko sa kaniya. “At hindi ba? May girlfriend ka, Hermideo—”

“Nauuhaw na ako. Asan ang tubig ko?!” he demanded, abruptly cutting me off and flashing that infuriating, shameless grin.

Kailangan kong mag-simba mamaya… kaya hindi ko na sasayangin ang natitirang oras ko rito sa pakikipag-talo sa kaniya.

Imbes na patulan pa siya at talakan ay tumungo ako sa mini fridge ko para kumuha ng malamig na pitsel ng tubig at isang baso. Padabog ko itong inilapag sa ibabaw ng counter, sapat para lumikha ng malakas na tunog na nagbabalang huwag na siyang sumubok pang humirit ng iba.

“Sabi ko naman kasi sa’yo, dahan-dahan lang sa pagkain—”

“Bakit hindi ka pa kumakain? Kung sinasabayan mo na ako.”

“Hindi pa ako gutom,”

Nagkatinginan kaming dalawa. “Salinan mo na rin ako ng tubig,” aniya bago muling sumandok ng kanin at ulam.

I gritted my teeth as I restrained myself from smashing the glass pitcher straight into his damn face.

Sinalinan ko na siya ng tubig kaya mabilis niya ’yon ininom nang may kasama pang tunog na lalo kong ikinapikit sa inis. Pagkatapos ay inilapag niya ang baso nang may diin at ngumiti nang abot-tainga sa akin.

“Isa pa.”

Halos maubos niya ang niluto kong adobo, pati ang natitirang kanin sa kaldero ay parang tinangay ng ipu-ipo sa bilis ng pagkakalamon niya.

Habang abala siya sa pagpapakabusog, hindi ko naiwasang mapaisip nang malalim. Humalukipkip ako habang pinapanood siyang walang hiya kung sumandok ng kanin. Hanggang kailan kaya niya balak gawin sa ’kin ’to? Paano kung magpakita ang girlfriend niya nang wala sa oras atabutan kaming ganito ang sitwasyon?

Isang malaking eskandalo na naman ’yon na hinding-hindi ko kakayanin sa dami ng iniisip ko ngayong Linggo! Ugh!

“Huwag mo akong titigan nang ganyan, baka isipin ko pa gusto mong kantutin kita kasi hindi natuloy kanina,” basag niya sa katahimikan habang ngumunguya pa rin.

“Asa ka naman!” mabilis kong bawi, saka umiwas ng tingin pabalik sa lababo. “Iniisip ko lang kung anong hitsura ng mukha mo kapag sinipa kita palabas ng unit na ’to ngayon din.”

Umalis na rin siya pagkatapos kumain at narinig kong pumasok na siya sa kaniyang unit.

Napabuntong-hininga ako nang malalim, ibinaba ang hawak kong basahan, at napasandal nang tuluyan sa gilid ng lababo. Ramdam ko ang pagod sa buong katawan ko, parang ako pa ang nagbuhat ng isang sakong bigas sa dami ng enerhiyang nawala sa akin dahil lang sa pakikipag-buno sa kaniya.

Inilibot ko ang tingin ko sa kusina. Kumalat ang ilang butil ng kanin sa mesa, may talsik ng sarsa ng adobo sa counter, at ang kaldero ay literal na naging kasing-kinis na ng mukha ko sa sobrang pagkakaubos ng kanin.

Ipinatong ko na lang ang takip ng kaldero tsaka ito dinala sa ibabaw ng counter para mamayang gabi ko na lang asikasuhin pag-uwi.

Kailangan kong mag-ayos dahil hinding-hindi ko palalagpasin ang pagsimba ngayong araw. Kailangan ko ng mahabang pasensya, banal na gabay, at libreng holy water para i-sanitize ang buong katawan ko mula sa mga kalokohan ng lalaking ’yon.

Dumiretso ako sa banyo para maligo. Kahit paulit-ulit na nag-aagawan sa isip ko ang imahe niya kanina—iyong basang katawan, iyong tuwalya kong ginamit niya, at iyong nakakainis niyang mukha—pinilit kong ibuhos sa sarili ko ang malamig na tubig para mahimasmasan ako.

Paglabas ko, nagbalot ako ng isa pang malinis na towel—hindi iyong paborito kong red velvet towel na nahawakan na niya, hinding-hindi na—at pumasok sa kwarto para magbihis.

Binuksan ko ang aparador at sinuri ang mga damit ko. Dahil magsisimba ako, pinili ko ang isang simpleng white midi dress na may subtle floral prints at decent neckline—’yung tipong disente at angkop sa simbahan, pero madali ring igalaw. Pagkatapos kong isuot ang damit, naupo ako sa harap ng maliit na vanity mirror para mag-ayos ng sarili.

Kinuha ko ang suklay at marahas na hinila sa buhok ko para mawala ang mga buhol-buhol. I applied a light layer of cushion foundation, a swipe of natural tint on my lips, and brushed my eyebrows to at least look presentable

Tumayo ako para suriin ang kabuuang itsura ko sa salamin. I paired the dress with a comfortable pair of white strappy sandals at kinuha ang maliit na crossbody leather bag ko. Inilagay ko sa loob ang cellphone ko, wallet, isang pack ng tissue, at maliit na alcohol.

Nang hawakan ko ang doorknob ng pinto para lumabas, natigilan ako nang biglang may kumatok nang tatlong beses sa pintok ko—at alam na alam ko na kung sino ’yon…

Bumuntong-hininga ako nang malalim bago dahan-dahang binuksan ang pinto ko.

At aba, saktong paglabas ko ay sumalubong sa akin ang pagmumukha ni Hermideo na nakasuot na rin ng itim na t-shirt at maong pants, parang naghihintay lang talaga na lumabas ako.

“Saan ka pupunta, mahal? Ang ganda natin ngayon ah,” nakangising tanong niya sa harapan ko.

Nakapamulsa niyang itinagilid ang kaniyang ulo, ang mga mata ay mapanuksong nakatutok sa suot kong white midi dress.

Ramdam ko ang pag-init ng pisngi ko dahil sa hayagang pagtitig niya, kaya pilit ko ring pinatigas ang ekspresyon ko para hindi mahalata ang epekto ng presensya niya.

“Wala kang pakialam kung saan ako pupunta,” malamig kong sagot habang hawak pa rin ang doorknob. “At pwede ba, huwag mo akong matawag-tawag na mahal? Tigil-tigilan mo ako sa mga biro mong walang kuwenta.”

“Hindi ako nagbibiro, ah!” depensa niya, sabay hakbang papalapit na nagpaurong sa akin ng bahagya papasok sa sarili kong unit. “At tsaka, tinatanong lang naman kita nang maayos. Masama bang magtanong ang boypren mo na guwapo?”

“Boyfriend mo mukha mo!” bulyaw ko sabay tulak nang mahina sa matipunong dibdib niya para lumayo siya sa pinto. “Huwag mo akong abalahin dahil aalis na ako!”

“Sabi ko nga, sasabay ako sa’yo,” ani Hermideo na may kasama pang mapagpasyang ngiti.

Pagod ko siyang tiningnan. Amoy na amoy ba niya habang naliligo ako na may pupuntahan ako?

“Paano mo nalamang aalis ako?” inis kong tanong habang pinapanood siyang mag-unat ng mga braso nang parang walang pakialam sa mundo. “Nag-abang ka na rito sa labas?”

“Hindi naman,” nakangiting sagot niya habang bahagyang tumagilid ang ulo. “Narinig ko lang kanina noong naliligo ka. Medyo malakas kasi ang boses mo kapag nag-iisa ka sa banyo, kaya narinig ko ang pagkausap mo sa sarili mo tungkol sa puting dress at sa pagpunta sa simbahan.”

Napakurap ako. “Ninakawan mo na nga ako ng privacy at tuwalya, pati ba naman ang mga sinasabi ko sa sarili ko habang naliligo, pinakinggan mo pa?!”

“Hindi ko sinasadyang pakinggan, sadyang malinaw lang ang boses ng gerlpren ko,” pilyong depensa niya, sabay kindat na lalo kong ikinapikit sa inis. “Ang ganda rin ng boses mo habang kumakanta ka—”

“Kung sasama ka sa akin, ayaw kong ’yan ang suot mo!” pinagmasdan ko ang suot niyang pang-jejemon… shucks!

“Ha?! Anong problema sa suot ko?!” takang tanong niya habang ibinaba ang tingin sa sarili.

Naka-black oversized graphic tee siya na may mukha ng banda, tapos pinaresan pa ng maong pants na punong-puno ng kuwintas, kadena sa sinturon, at sapatos na gasgas na gasgas na parang handang makipag-riot sa labas ng simbahan. Idagdag pa ang itim niyang cap na isinuot nang patalikod.

“Anong problema?” sarkastiko kong tanong habang pumamaywang sa harap niya. “Hermideo, magsisimba tayo! Hindi ka magso-shooting ng music video ng rakista! Tingnan mo nga ’yang suot mo, parang mangungurakot ka ng lagay sa kanto o manggugulo ng piyesta sa barangay!”

“Guwapo pa rin naman ako,” depensa niya sabay ayos sa kwelyo ng t-shirt niya, may pahawak pa sa gilid ng cap niya na parang lalong nagpapacute.

Kadiri!

“Street urchin ang mukha mo!” asik ko. “Kung sasama ka sa akin, bumalik ka muna sa unit mo at magbihis ka nang disente. Ayokong pagtinginan tayo ng mga tao sa simbahan—hindi dahil sa mukha kang guwapo, kundi dahil baka isipin nilang dinukot mo ako o may kasama akong notokhang!”

His lips twisted. “Anong susuotin ko?”

Mukha siyang batang pinapapili ng damit ng nanay niya para sa unang araw ng pasukan—nag-aalinlangan, bahagyang nakanguso, at tila walang ideya kung ano ang tinutukoy kong disente.

Napaawang ang labi ko at napabuntong-hininga na lamang nang malalim. Talagang ang lalaking ito, kaya niyang pumasok nang walang pahintulot sa unit ko at manggulo, pero pagdating sa simpleng pagpili ng isusuot papuntang simbahan ay parang nawalan ng sariling desisyon sa buhay…

“Maski ano basta maayos!” giit ko habang nakahalukipkip at masamang tinitigan siya. “’Yung walang mga butas, walang mukha ng demonyo, at higit sa lahat, walang kasamang mga kadena na parang pang-towing ng truck! Bilisan mo, limang minuto lang ang ibinibigay ko sa ’yo!”

Sinimangutan na niya ako. “Samahan mo ako! Ikaw ang pumili ng susuotin ko!”

Bigla niyang hinawakan ang pulso ko at marahas na hinila palapit sa bukas na pinto ng unit niya bago pa man ako makapagreklamo.

“Hoy! Ano bang ginagawa mo?! Kaya mo na ’yan! Malaki ka na, ah!” tili ko habang pilit na binabawi ang kamay ko, bagamat ang totoo ay mabilis na tumaas ang tibok ng dibdib ko sa init ng palad niya.

“Hindi ako marunong mamili, eh,” katwiran niya habang hila-hila pa rin ako hanggang sa makapasok kami sa loob ng kaniyang sala.

My eyes wandered around his unit. It was bare and he didn’t have much mga muwebles, unlike my cozy apartment that felt lived-in and warm.

Sa gitna ng simpleng sala niya ay isang minimalist grey sofa lang, isang mababang coffee table na halos walang laman kundi ang remote ng TV, at isang flat-screen TV nakasabit sa dingding—na wala ako.

Bago ko pa man matingnan ang iba pa niyang gamit, hinigit na niya ako papasok sa kwarto niya.

“Teka lang! Bakit pati ako dinala mo rito?!” gulat kong sambit habang pilit na pinipigilan ang mga yabag ko, pero masyadong mabilis ang hila niya kaya wala akong nagawa kundi ang mapilitang sumunod hanggang sa loob ng kaniyang kwarto.

Kung gaano kaspasyo at minimalist ang sala niya, ganoon din kalinis at halos walang ka-emo-emosyon ang silid na ito. Isang malaking kama na may itim na kumot, isang simpleng bedside table na walang laman kundi ang charger ng Android na phone niya, at isang malaking aparador sa gilid.

Walang mga litrato, walang poster, walang kahit anong personal na gamit na magsasabing may taong talagang naninirahan dito.

Para itong kwarto sa isang hotel room na pansamantalang tinigilan…

“Para pumili ng isusuot ko, ano pa ba?” sagot niya nang may pilyong ngiti bago tuluyang binitawan ang pulso ko. Tumayo siya sa harap ng aparador at mabilis itong binuksan. “Ayan, ikaw na ang bahala! Bahala kang mamili kung anong gusto mong isuot ko sa katawan ko, mahal.”

“Para pumili ng isusuot ko, ano pa ba?” sagot niya nang may pilyong ngiti bago tuluyang binitawan ang pulso ko. Tumayo siya sa harap ng aparador at mabilis itong binuksan. “Ayan, ikaw na ang bahala! Bahala kang mamili kung anong gusto mong isuot ko sa katawan ko, mahal.”

I hissed at him before facing his wardrobe. Halos mapasukan na ng langaw ang bibig ko dahil… puro pang jejemon ang mga damit niya.

Magulo pa at hindi man lang nakasabit nang maayos; ang iba ay nakasalansan nang basta-basta sa ibaba habang ang mga t-shirt na may mukha ng iba’t ibang hardcore metal bands at mga bungo. ’Yung iba may nakasulat pang ‘Rest in Piss’ at ‘Dead on Arrival’, sabay may mga mukha pa ng nagkalasog-lasog na zombie o kaya naman ay nag-aapoy na demonyo mula sa impyerno!

Napaatras ako habang nandidiring itinuro ang mga damit gamit ang dulo ng daliri ko.

“Wala ka bang hoodie? ’Yung plain lang, ’yung nakikita kong sinusuot mo?”

“Labahan, eh.”

Kabanata 34

“’Yan, okay na!” ngumiti ako nang pagpagan ko ang ipinasuot ko sa kaniyang hoodie ko. I didn’t want him to wear it, pero wala akong choice dahil ang mga damit niya, jusko, mukhang…

Deadma! Parang lumang basahan na pinaglumaan ng panahon! Chariz.

Ibinaba niya ang tingin sa sarili—ang paborito kong dark red oversized hoodie na medyo maluwag sa kaniya, pero lalo pang nagpalitaw ng malapad niyang balikat—bago dahan-dahang nag-angat ng tingin sa akin.

“Bakit ka ba kasi magsisimba—”

Inilagay ko ang hintuturo ko sa labi niya.

“Shush! Kung sasama ka sa akin para magsimba, kailangan mong matutunan ang unang aral ngayong araw: ang manahimik!” mabilis kong putol sa sasabihin niya, habang nakadikit pa rin ang hintuturo ko sa labi niyang medyo nakaawang.

Ramdam ko ang init ng labi niya na dumampi sa daliri ko, kaya naman kusang umurong ang kamay ko na parang napaso. Shucks…

“Palagi mo ba ’tong ginagawa? Magsimba?” itinagilid niya ang ulo habang pinasadahan ako ng tingin mula ulo hanggang paa, tipong sinusukat kung may natitira pa bang banal sa sistema ko.

“Hindi naman palagi, may mga araw na hindi ako nakakapagsimba pero hindi ko naman Siya nalilimutan,” sagot ko habang inirapan siya nang mataray, tipong halos umikot na ang mga mata ko sa langit. Eme.

“Naniniwala ka sa Kaniya?” umingos siya kaya mas lalo akong nainis. Aba’y tarantado talaga ang lalaking ’to, tinanong pa talaga ang pananampalataya ko?!

“Ay, hindi! Kay Satanas ako nagdarasal tuwing gabi, kaya pala ang init ng katawan mo ngayon!” I snapped my fingers. “Syempre naman, ’no! Anong akala mo sa akin, heathen? Porket kanal-humor ang ugali ko, hindi na ako pwedeng maging malapit kay Lord? Hello! Si Lord kaya ang number one fan ko sa pagiging maganda ko!”

Shucks, I am so sorry Lord…

Napa-sign of the cross ako nang wala sa oras sa mga pinagsasasabi ko. Letche, baka bigla na lang akong kidlatan dito sa loob ng kwarto at gawing instant lechon!

He was about to speak when I held his wrist, pulled him so we could leave my apartment. Anong oras na rin, jusko, baka maabutan pa namin ang pangalawang pagbabalik ni Kristo kaysa sa simula ng misa!

Pagdating namin sa bayan ng Daet, Dumiretso agad kami sa pinakamagandang simbahan doon—ang Parokya ng San Juan Bautista.

The church was massive, featuring a classic architectural vibe that felt almost criminal for sinners like us to step into…

Buti na lang at nakahanap pa kami ng dalawang bakanteng upuan sa may bandang likuran, tamang-tama para sa mga late dumating pero gustong magpanggap na maagang nag-abang ng magandang pwesto.

Umupo kaming dalawa sa dulo ng mahabang silya. Agad akong lumuhod para mag-sign of the cross at mag-prayer nang taimtim, habang si Hermideo naman ay umupo nang de-kwatro, his arm casually draped over the back of my pew like he owned a VIP lounge right inside the church.

He looked bored and out of place…

We were a bit late, pero dahil Sunday ngayon ay marami talaga ang tao—literal na siksikan, tipong nagdidikit na ang mga balikat ng mga makasalanan at banal sa loob ng Parokya ng San Juan Bautista.

Umupo ako sa tabi niya at tumingin sa harapan. I felt his arm wrapping slowly around my waist, pulling me closer to him.

Ay, gago?

Mahina kong siniko ang tagiliran niya kaya narinig ko ang inis na buntong-hininga niya.

I didn’t let him drive his big bike papunta rito dahil bukod sa nag-iinit na naman ang ulo ko sa kaniya, alam ko namang gagamitin niya lang ulit ’yon para ipang-asar sa akin habang pinapabilis ang takbo para lang mayakap ko siya nang mahigpit. Kaloka, hindi ako magpapadala sa mga gimik niyang fast and furious style!

Kaya ayon, nag-tricycle kaming dalawa at todo pigil ang tawa ko dahil nagmukha siyang kuba sa sobrang tangkad, habang nakayuko siya sa loob ng sidecar.

Literal na napa-isip tuloy ako kung paano kaming dalawa nagkasya sa loob, panay pa ang irap ko sa kaniya kasi panay ang reklamo na naiipit daw ang long legs niya.

“Kung alam ko lang na ganito kasakit sa tuhod ang mag-tricycle, sana pinayagan mo na lang akong dalhin ang motor ko,” pabulong niyang reklamo kanina habang nasa biyahe kami rito sa Daet.

“Edi bumaba ka na rito at umuwi ka na! Bakit ka pa kasi sumama, mukhang ayaw mo naman?” irap ko habang pilit na pinagkakasya ang sarili ko sa tabi niya.

Tumahimik ang buong simbahan nang humakbang papalapit sa katedral ang pari sa unahan, ang boses nito ay malalim at seryosong umalingawngaw sa buong kabuuang estruktura ng Parokya ng San Juan Bautista.

“Mga kapatid, pagnilayan natin ang Ebanghelyo sa araw na ito…” panimula ni Father, ang mga salita ay tila direktang tumatama sa konsensya ng bawat tao sa loob.

Agad akong napa-ayos ng upo, sabay dukwang paharap para makinig nang mabuti, kunwari ay napakabanal at walang bahid ng kasalanan. Inayos ko ang buhok ko at pinagsaklop ang mga kamay ko sa ibabaw ng hita ko, deadma sa katabi ko…

Pero ang gagong si Hermideo, mukhang walang balak makiisa sa spiritual awakening ko ngayong Linggo. Sa halip na makinig kay Father, naramdaman ko na lamang ang paggalaw ng balikat niya bago siya mas lalong sumandal sa akin. Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya sa tainga ko, ang hininga niya ay mainit at nakakakiliti…

“Makinig ka, huy…” bulong ko at medyo inilayo ang ulo ko para hindi sumayad ang labi niya sa tainga ko.

“Nagsasalita na si Father, o! Baka makitang nilalandi mo ako rito at mag-fire and brimstone sermon sa atin ’yan mamaya. Huwag kang ano diyan…”

He still didn’t listen, may mga matandang ginang na napalingon sa gawi namin at basang-basa ko ang matatalim nilang tingin na para bang handa na akong i-excommunicate pagkatapos nitong misa.

Shit!

Pilit akong ngumiti nang alanganin sa mga matanda bago ibinalik ang paningin sa unahan, kung saan ang boses ng pari ay muling umalingawngaw sa buong simbahan.

“…At tandaan natin, mga kapatid,” seryosong wika ni Father, ang tono ay mabigat habang inilalatag ang kaniyang homilya. “Ang tunay na pagsisisi ay hindi lamang nasusukat sa mga salitang binibigkas natin sa loob ng templong ito. Ito ay nakikita sa ating mga gawa sa labas—sa kung paano natin tinatalikuran ang tukso, sa kung paano natin pinapanatiling dalisay ang ating mga isip at katawan mula sa mga maling pagnanasa ng mundong ito.”

Letche. Parang direktang pinapatamaan ako ni Father! Pakiramdam ko ay uminit ang mukha ko hanggang sa tainga ko dahil sa sobrang sakto ng sinasabi niya sa kasalukuyang sitwasyon namin.

Sumulyap ako kay Hermideo out of the corner of my eye. Ang gago, nakangisi na naman habang nakikinig kuno sa pari, pero ang isang kamay ay dahan-dahang lumipat sa hita ko.

I instinctively closed my thighs to trap his hand, giving him a sharp, warning glare that should have set him on fire, pero tinaasan niya lang ako ng kilay.

“Ano? Nakikinig ako,” bulong niya, his thumb softly tracing circles right against the smooth fabric of my dress, ignoring the holy atmosphere entirely.

“At sa mga nag-aakala na ang pagtapak sa loob ng Simbahan ay sapat na para burahin ang mga kasalanan ng laman…” dagdag pa ng pari, dahilan para mapalunok ako nang laway. “…alamin ninyo na ang langit ay hindi nadadaan sa pagpapanggap.”

Hindi ko mapigilan ang bawat galaw ng mga kamay ni Hermideo, kahit na sinusubukan kong makinig at sumabay sa agos ng misa. Ang init ng palad niyang magaspang ay parang naglalagos sa balat ko, dahilan para manginig ang mga tuhod ko sa ilalim ng upuan.

Lintik na ’to…

Suminghap ako nang dumapo ang kamay niya sa dede ko, naka-sandal ang kaniyang ulo sa balikat ko at dahan-dahan niyang ipinikit ang mga mata niya sa kaantukan.

Hesus, Maria, Jose!

Parang binuhusan ako ng yelo mula ulo hanggang paa habang nanlalaki ang mga mata ko sa ginawa niya nang pisilin niya ang dibdib ko sa ibabaw ng suot kong tela.

Letche! Hayop ka talaga, Hermideo!

Kulang na lang ay lumabas ang puso ko sa lalamunan sa sobrang gulat at kaba. Agad akong napaatras nang wala sa oras, kaya naman ang ulo niya na nakasandal sa balikat ko ay muntik nang madulas. Pero sa halip na mahiya o matakot sa ginawa, mas lalo pa niyang hinigpitan ang pagkakahawak sa baywang ko gamit ang kabilang kamay habang ang mga mata niya ay nanatiling nakapikit.

“Magsitayo po ang lahat para sa pagbati ng kapayapaan,” ang malakas at malinaw na boses ng pari ang umalingawngaw sa buong simbahan, hudyat para sabay-sabay na kumilos ang mga tao sa paligid namin.

Yes! Thank you, Lord! May himala!

Gamit ang pagkakataon, mabilis akong napabalikwas ng tayo, pilit na inalis ang kamay niyang nakapulupot sa baywang ko at padarag na winaksi ang palad niya mula sa dibdib ko. Nanlalaki ang mga mata ko habang binibigyan siya ng pinakamabangis na death glare na kaya ng mukha ko, habang siya naman ay tamad na nag-unat ng mga braso at dahan-dahang tumayo na parang walang kasing-inosente sa mundo.

“Mag-peace be with you ka sa sarili mo mamaya sa labas!” gigil ang boses na bulong ko habang pinapagpagan ang suot kong dress.

Hindi siya nagsalita at humikab lang, nagtataka sa ginagawa ng mga tao sa simbahan na ngayon ay nagkukumahog nang makipagkamay sa isa’t isa habang binibigkas ang pagbati.

Nagkibit-balikat siya nang may bumaling sa kaniya na isang matandang lalaki sa kabilang tabi, nakalahad ang kamay at nakangiti. Tamad na inabot ni Hermideo ang kamay nito, tila ba napilitang makisali sa isang kulto na hindi niya naintindihan ang mga patakaran.

“Peace be with you,” bati ng matanda.

“’Ge, ikaw din!” maangas siyang tumango sa matanda na napakurap-kurap nang husto sa gulat, hindi alam kung dapat ba siyang matuwa o mairita sa kakaibang klase ng pagbati ng mukhang siga na binata sa tabi ko.

I bit my lower lip so hard I almost tasted iron, trying with all my might not to explode my laugh right there in front of the altar.

Dahil sa gitna ng seryosong mukha niya at ng mala-gangster niyang pakikipag-peace be with you sa mga tao, muntik na talaga akong sumabog sa tawa.

Huwag kang tatawa, Reese. Nasa harap ka ni Father. May kasalanan ka pa!

Paulit-ulit kong sinabi sa sarili ko habang pilit na kinakagat ang labi ko para pigilan ang ngiti na gustong kumawala.

I can’t believe I made it through the communion line without actually committing a mortal sin by murdering him right there in the aisle. Gusto ko siyang pagalitan dahil mali ang ginagawa niya, but maybe, that was his way of showing his peace to others.

“Ang sarap nito, ah?” ninamnam niya ang ostiya nang makaupo na kaming dalawa pabalik sa silya pagkatapos ng communion.

Hindi ko na napigilan ang sarili ko—kinurot ko nang malakas ang tagiliran niya habang nanlalaki ang mga mata ko sa kaniya.

“Aray!” he hissed at me, his shoulders jerking forward as he instinctively covered his ribs with both hands.

“Bakit ka nangungurot?! Ang sakit, ah?!” iritadong tanong niya sa akin habang hinahaplos ang kaniyang tagiliran na kinurot ko.

“Umayos ka nga, hindi mo dapat ’yan ginagawa.”

“Limot ko na kasi ’yung lasa, eh! Ngayon na lang ulit ako nakapasok sa nakakaantok na lugar na ’to, kaya pinagbigyan ko na ang tropa kong mahaba ang buhok,” bulong niya habang nagkibit-balikat, ang mukha ay seryoso pa kunwari pero may halong pang-aasar sa mga mata.

My jaw dropped so fast it practically hit the wooden floor of the pew.

Pinagbigyan ko na ang tropa kong mahaba ang buhok?! Si… Papa Jesus ba?!

And what did he say? Kailan ba ang huling simba ng… taong ’to?

Shucks…

Ayaw kong magmura ngayon dahil nasa sacred at holy na lugar pa kaming dalawa.

Nang makalayo kami nang kaunti sa gate ng parokya at tumuntong sa may gilid ng kalsada kung saan nagkalat ang mga nagtitinda ng fishball, doon na nagsimula ang walang katapusang pagdadaldal at pagrereklamo ng gagong si Hermideo.

Parang may tinik sa lalamunan na panay ang dura at reklamo habang nakasuksok ang dalawang kamay sa bulsa ng pantalon niya.

“Putanggala, ang sakit sa tuhod nung pagluhod-luhod na ’yon ha! Akala ko ba mahal tayo ni Brod? Bakit naman pinapahirapan niya tayong lumuhod sa matigas na kahoy?” bulyaw niya habang nakangiwi, sabay sipa nang mahina sa isang maliit na bato sa semento.

Masakit nga naman sa tuhod pero ang over naman niya kung makapagreklamo…

“Hoy, kung ayaw mong lumuhod edi sana tumayo ka lang doon!” asik ko habang masamang tiningnan siya, sabay hakbang nang mas mabilis para iwan siya sa ere.

I heard him following me kaya nilingon ko siya nang bahagya akong bumagal.

Nagkatinginan kaming dalawa.

“At isa pa, huwag ka ngang bastos sa harap ng simbahan at pati na rin kay Lord!”

“Ako pa talaga ang bastos?!” tinuro niya ang simbahan. “Ang init-init sa loob, tapos ako pa ang bastos dahil nagsasabi lang ng totoo—”

“Hermideo, nanunumbat ka sa Diyos!” nanlalaki ang mga matang binalingan ko siya, halos mabulunan ako sa sarili kong laway sa sobrang kapal ng mukha niya. “Umayos ka nga!” dinuro ko siya at inirapan.

Jusko, parang hindi nabawasan ang kasalanan ko kahit ilang beses akong nagkrus sa loob ng simbahan kanina, dahil sa sandamakmak na mura at iritang ibinigay ko sa lalaking ito ngayong araw.

I think kailangan ko mangumpisal kasi sigurado akong nakarating na sa langit ang lahat ng sama ng loob ko habang nakikinig sa mga katarantaduhan niya.

“Tang ina! Ako pa ang masama—”

“Oo! Minamanyakan mo nga ako kanina sa loob ng simbahan tapos ngayon nagmamalinis ka riyan na parang inosenteng anghel na naligaw sa lupa!” bulyaw ko, tuluyan nang nawalan ng preno ang bibig ko sa tindi ng inis. Buti na lang at nilamon ng ingay ng dumadaang tricycle at boses ng mga nagtitinda ang pagmumura ko.

Nanlaki ang mga mata niya. “Paano kita binastos? Inaantok ako kanina kaya ako sumasandal at yumayakap sa’yo! Puta!”

“Hindi yakap ang tawag doon! Hinawakan mo at pinisil mo ang dibdib ko habang nagho-homilya si Father!”

He frowned at me. “Sus? Parang ’yon lang? Hindi ka naman nagalit sa akin kagabi nang pisilin ko ’yan, ah? Napa-ungol ka pa nang laruin ko utong mo, eh?”

Punyeta!

Mabilis kong tinakpan ng dalawang palad ko ang bibig niya habang nanlalaki ang mga mata kong iginagala ang paningin sa paligid. Buti na lang at abala ang matandang nagtitinda ng fishball at ang ilang mga dumadaan sa kaniya-kaniya nilang mundo, kundi ay baka pinagbato na kami ng banal na tubig ng mga tao rito sa kanto!

Shucks…

Natawa siya nang malakas sa ilalim ng mga palad ko, ang mainit na hininga at mga labi niya ay kumikiliti sa balat ng mga kamay ko habang pilit niyang inuusog ang mukha palayo.

“Kumain na nga lang tayo!” hinila ko ang pulso niya patungo sa mga street food vendor na may konting distansya mula sa pwesto namin kanina.

Hinayaan niya naman ako, he’s actually letting me drag him away like a scolded child, though the smug grin on his face never once faded.

I faced him with a sweet smile etched on my lips. Gutom na rin ako dahil hindi ako kumain ng niluto kong adobo kanina, nalipasan na nga ako ng lunch.

“Amin na pera mo,” I held out my hand to him. My brows were twitching in pure anticipation, fully prepared to snatch his wallet if he even thought about arguing.

Bumaba ang mga mata niya sa kamay kong nakalahad bago dahan-dahang lumipat ang tingin sa mukha ko.

He licked his lower lip before grabbing his wallet and dropping a few blue bills right onto my open palm, his thumb intentionally brushing against my skin.

“Bakit apat na libo lang?”

Kinunotan niya ako ng noo. “Saan mo ba gustong kumain? Akala ko magke-kwek-kwek lang tayo dito sa kanto—”

“Ayaw ko rito! Sa restaurant tayo!” hinablot ko ang kaniyang wallet na hawak. I opened it and my eyes almost turned into saucers as I stared down at the thick stack of crisp, blue thousand-peso bills crammed inside, easily totaling around seventy thousand pesos more, making his old leather wallet look like it was carrying someone’s entire semester tuition.

“Bili mo rin ako ng skincare ko sa Watsons, paubos na kasi ’yung sunscreen ko at medyo alanganin na allowance ko.” masayang sabi ko nang may makapal na mukhang ngiti habang walang hiyang kinukuha ang ilang libo mula sa tambak ng salapi sa loob ng pitaka niya.

Inangat ko ang mga mata ko sa kaniya. He didn’t mind that I was basically treating his wallet like my personal ATM.

“Sige na,” umingos siya at kumuha pa nga ng ilang libo at inabot pa sa akin. Halos kuminang ang mga mata ko sa tuwa nang makitang nadagdagan pa lalo ang pondo ko para sa pampaganda.

Hala?! Makakabili na ako nung lotion na ilang buwan ko nang tinititigan sa mall habang nag-aabang ng sale, pati na rin ’yung tinted lip balm na laging nauubusan ng stock tuwing may allowance na ako!

Dahil sa tuwa ko, ikinapit ko ang kamay ko sa braso niya. I needed to be extra sweet para siguraduhing hindi siya magbabago ng isip at bawiin ang mga inabot niyang libo-libong piso.

“Kain na tayo, mahal!” I said to him. Gusto kong matawa sa ginagawa ko. Oo na, palilipasin ko ang mga katarantaduhan niyang ginawa sa akin, ang bilis niya kasing magbigay ng pera.

Perahan ko na lang kaya ’to? Kung sex lang naman ang habol niya sa akin, pwes, pera ang habol ko sa kaniya. Magandang usapan ’to; patas ang laban, walang talo, at higit sa lahat, may pambayad ako sa tatlong buwang supply ng sunscreen at skincare routine ko.

Tapos ’yung allowance kong ibinibigay sa akin nila Mama, panggastos ko na sa school. May maiipon pa ako! Perfect! Huhu…

I felt him stiffened but I didn’t waste any more time, pumara na ako ng tricycle na mabilis namang huminto sa tapat namin. Hindi ko na pinansin ang reaksyon niya o kung anuman ang tumatakbo sa utak ng lalaking ito habang halos kaladkarin ko na siya papasok sa loob ng masikip na sidecar.

“Saan kayo, Ma’am?”

“Sa Alvinos po, Kuya!” sagot ko habang abalang inaayos ang pagkakaupo ko sa loob ng masikip na sidecar, habang si Hermideo ay wala namang nagawa kundi ang sumiksik din sa tabi ko dahil literal na sakto lang kaming dalawa para sa isang pasahero kung magdikit ang katawan namin.

Umiwas ako ng tingin nang maramdaman kong dumikit ang balikat niya sa akin, pati na rin ang mainit na hininga niya na bahagyang tumatama sa tainga ko.

Hinayaan ko siyang landi-landiin ako sa loob ng tricycle habang binabaybay namin ang kalsada patungo sa makitid na kalsada patungo sa tanyag na Alvinos Roast Grill and Fry.

Tutal, wala rin naman akong kawala; bukod sa dikit na dikit na kami sa masikip na upuan, epektibo namang pampakalma ng konsensya ko ang ilang libong pisong nakasilid sa bag ko.

Hindi nagtagal ay lumiko ang tricycle at marahas na pumarada sa tapat ng makulay na karatula ng Alvinos Roast Grill and Fry. Agad akong bumaba bago pa man ako tuluyang malusaw sa init ng presensya niya at sa mga titig niyang parang hinuhubaran na ako ng tingin.

Nagbayad ako kay Manong Driver at agad kong hinawakan ang braso ni Hermideo na kasalukuyan pang inaayos ang sarili habang bumababa sa masikip na sidecar.

Agad ko siyang hinila papasok sa loob, mabilis naman kaming binigyan ng menu ng isang nakangiting crew na agad ding naglaho matapos kaming abutan ng makakapal na listahan ng kanilang best-selling meals.

Hindi ko na pinalampas ang pagkakataon. Agad kong ibinuka ang menu at dirediretso kong tinuro ang mga paborito ko nang walang halong pag-aalinlangan.

“Ikaw? Ano sa’yo?”

“Kahit ano na lang sa ’kin,” he shrugged his shoulders.

“Okay, ako na bahala.”

Lumapit na ang crew sa amin nang mag-taas ako ng kamay.

“Isang sizzling pork sisig para sa kaniya, tapos special roasted back ribs para sa akin, dalawang iced tea, at dalawang extra rice,” sunod-sunod na banggit ko sa crew habang nakangiting isinara ang menu at inabot ito pabalik.

“Ano pa po, Ma’am? For desserts po? Baka gusto niyo po mag Halo-halo?”

“Sige po! Dalawa po no’n!”

“Uh, alin po, Ma’am? May iba’t ibang klase kasi kami ng halo-halo, Ma’am. May Special Alvinos po kami na may ube halaya at leche flan, tapos may Creamy Mais con Hielo-style halo-halo rin po kaming best seller,” paliwanag ng crew habang hawak pa rin ang notepad at nakangiting naghihintay sa desisyon ko.

Napa-isip tuloy ako sandali. Napatingin ako kay Hermideo na nakataas ngayon ang isang kilay habang naghihintay din sa isasagot ko, parang sinusubukan kung kaya ko pang ubusin ang mas pinagandang klase ng dessert. Kaya ko! Duh!

“Aba, syempre doon na tayo sa may pinakamaraming sahog, Kuya,” desisyon ko sabay baling pabalik sa crew. “Dalawang Special Alvinos po! ’Yung may extra ube halaya at leche flan sa ibabaw, ha?” Shit! But the Mais con Hielo sounds so good. Ugh!

Pero huli na ang pagsisisi ko sa isip dahil napatango na nang mabilis ang crew, nakangiting isinulat sa notepad ang order bago tuluyang nagpaalam para ihanda ang mga pagkain.

Bigla niyang inihagis sa ibabaw ng lamesa ang kaniyang wallet.

Suminghap ako at agad ko ’yon kinuha dahil muntikan nang mahulog ’yon sa lamesa kung hindi ko nasalo agad.

“Bakit?”

“Diyan mo na bawasin ang pambayad natin,” maangas siyang tumango sa akin bago hinila mula sa hood ng hoodie ko, na pinahiram ko sa kaniya kanina, para mahubad niya ’yon.

He was wearing a shirt inside na itim na mas lalong nagpalitaw sa maganda at matipunong hubog ng katawan niya.

Ulala…

No, Reese!

“Ang init naman dito,” ingos niya bago humalukipkip at sumandal sa upuan.

Sinubukan kong ibaling ang tingin ko sa ibang direksyon—sa mga poster ng inihaw na manok sa pader, sa mga nagtataasang baso ng halo-halo, kahit saan huwag lang sa dibdib niyang bahagyang bumababa at tumataas sa bawat paghinga.

Letche…

Bakit ba naman kasi kailangang magsuot ng itim na T-shirt na akmang-akma sa katawan ang lalaking ’to?

Tumayo na lang ako at binuksan ang electric fan sa gilid ng aming pwesto at itinapat ito nang direkta sa direksyon niya, sadyang nagbabasakaling lumamig naman ang paligid—at pati na rin ang nag-iinit kong sistema dahil sa sa itim na T-shirt niya.

Our food was served after a short wait, and the steaming plates of sizzling pork sisig and tender special roasted back ribs were finally set before us, filling the air with an irresistible aroma that made my stomach rumble even louder.

Shit! Gutom na gutom na ako! At halatang hindi na ako nakapaghintay pa nang sandali dahil mabilis kong dinampot ang kutsara at tinidor, halos mabitawan ko pa sa pag-abot ng kanin sa sobrang pananabik.

“Kain na us, mahal! Masarap ’yan!” anyaya ko sa kaniya, he was staring at his sisig.

Inangat niya ang tingin sa akin at tumango.

Dahil sa bagal niyang kumilos, ako na ang sumandok ng kanin at ulam niya—itinapat ko ’yon sa bibig niya at bago pa man ako makapagbawi ng sinabi o mailayo ang kutsara, mabilis siyang yumukod at isinubo ang inaalok ko habang nakatitig sa akin nang may makahulugang ngiti sa mga labi.

Habang dahan-dahan siyang ngumuya, ang mga mata ay hindi man langalis sa akin na parang sinusuri ang bawat reaksyon ng mukha ko.

“Masarap nga…” wika niya sa mababa at bahagyang garalgal na boses na mas lalong nagpatindig ng mga balahibo sa batok ko. Hindi pa rin inaalis ang mga mata sa akin habang nilulunok ang pagkain, tsaka isinandal ang likod sa silya habang nakatingin nang diretso sa mga mata ko. “Pero mas masarap sana kung ikaw naman ang susunod kong kainin…”

“Pwedeng mamaya na lang? Kumakain pa tayo eh,” sagot ko habang pilit na pinapakalma ang mabilis na pag-wawala ng tibok ng dibdib ko, kahit ramdam ko na ang pamumula ng buong mukha ko hanggang sa leeg.

Shuta ka, Reese! Sunday ngayon! Alalahanin mo na kakatapos niyo lang mag-simba…

Agad kong kinuha ang baso ng iced tea at mabilis na uminom, nagbabasakaling mawala ang init na biglang kumalat sa sistema ko dahil sa diretsong tingin at mapanuksong ngiti niya.

Letche talaga ang lalaking ’to. Kung hindi lang dahil sa masarap na pagkain dito sa Alvinos, baka kanina ko pa siya tinalikuran at iniwan mag-isa sa pwesto namin.

“Pero need ko pa mag-douche, ah?” I casually said to him, he needs to know that I need to prep before anything else.

“Ano ’yon?”

“Duh? Hindi naman puke ang tinitira mo, kailangan ko maglinis.”

The mere thought of us having sex without me cleaning my butthole… ay sadyang nakakakilabot isipin. Bukod sa hindi hygienic, alam ko namang pursigido ang lalaking ito na pasukin ang bawat sulok ng pagkatao ko kapag nagkataon, kaya’t kailangang sigurado akong malinis ang daan bago pa man siya lumusob.

“Ah…” mababa at nanggigigil na bulong niya, ang boses ay parang ungol na gumuhit sa katahimikan ng mesa namin. “Ganoon ba? Talagang pinaplano mo na ang mangyayari mamaya, ha? Handang-handa ka na talaga sa akin—”

“Gago, hindi ko pinaplano, sinasabi ko lang ang totoo!” mabilis kong depensa kahit huli na para bawiin ang mga nasabi ko. “Alam ko namang kapag nagka-oras na, wala ka na namang ibang iisipin kundi ang mangulit nang mangulit hangga’t hindi mo nakukuha ang gusto mo.”

I gritted my teeth. “Ayoko ng may sabit, Hermideo. May girlfriend ka—”

“Hiniwalayan ko na nga si Reign!”

“At ang gusto ko, mag-condom ka palagi! Ayaw kong sumbatan mo ’ko kapag nagka-sakit dahil lang sa kapabayaan mo, at hinding-hindi ako papayag sa mga unprotected sex na ’yan dahil alam ko namang marami ka ring pinagkakaabalahan sa iba!” dire-diretsong dugtong ko habang matalim siyang tinitigan, hindi binibigyan ng pagkakataon na sumingit.

Natigilan si Hermideo sa sinabi ko. Nawala ang mapang-akit at pilyong ngiti sa mga labi niya, at napalitan iyon ng seryoso at gulat na ekspresyon.

“Reign? Wala na kami noon pa, at paulit-ulit ko nang sinabi sa’yo na ikaw lang ang gusto kong kantutin,” madiin at seryosong turan niya, ang mga mata ay walang halong biro habang nakatingin nang diretso sa akin.

“Hanggang diyan lang ba ang gusto mo sa akin? Gusto ko kasing magkaliwanagan tayong dalawa dito, Hermideo. Hindi porke’t pumayag akong lumabas kasama ka at makipaglandian eh tatanggapin ko na lang na panandaliang libangan mo lang ako,” sinalubong ko ang mga mata niya.

“Oo, hindi ka naman lugi? Malaki naman burat ko, at kapag nahanap ko na ang babaeng bubuntisin ko. Pwede ka na rin maghanap ng iba para sa sarili mo,” aniya nang walang pag-aalinlangan, kaswal na isinandal ang likod sa upuan habang nagkibit-balikat pa na parang wala lang sa kaniya ang binitiwang salita.

Instead of getting hurt, or feel sad, cold, then rage snapped inside me. Instead of crying, my jaw tightened, and a dangerous, mocking smile curled onto my lips.

Oh, he thinks he can play with me like this and get away with it?

He gets what he wants from me thru sex, then I can make him pay money from that…

Dahan-dahan kong inayos ang buhok ko, ibinalik ang ngiti sa labi ko—isang ngiting punong-puno ng malisya at kalkulasyon—at umupo nang mas maayos sa silya ko habang matalim siyang tinitigan na gulat na gulat pa rin sa naging sagot niya.

“Sige. Payag na ako,” malambing pero may halong panunuya kong turan, sadyang hininaan ang boses para kaming dalawa lang ang nag-uusap sa mesa.

“Edi mamaya kantutan—”

“Kung gagamitin mo lang din ako para sa katawan ko, edi gagamitin din kita para sa pera mo. Gusto mo ng libangan? Sige, libre mo ang lifestyle ko. Gusto mo ng laro? Edi sabayan natin. Kaya mo bang tustusan ang bawat luho ko kapalit ng oras ko, Hermideo? O hanggang salita lang ang burat mo?”

Natigilan siya at umawang ang bibig. I wasn’t done, kaya binigyan ko pa siya ng mas matalim at mapanghamong tingin.

“Kaya mo bang bayaran ang bawat oras na ibinibigay ko sa’yo?” I giggled heartily. Ipinakita ko sa kaniya ang wallet niya na ibinato niya sa akin. “Mayaman ka naman, ako? Umaasa pa ako sa allowance—”

“Inuulol mo ba ako? Eh mapera rin ang pamilya—”

“Hindi ’yon sa akin. Imposibleng hindi mo alam na anak ako sa labas ng nanay ko, hindi ko tatay—”

“Ano naman? Hindi naman konektado ’yon sa akin at sa kung anong meron tayo ngayon,” putol niya sa sinabi ko, ang ekspresyon ng mukha ay biglang nandilim habang diretso siyang nakatitig sa mga mata ko.

“Huwag mo ngang idamay rito ang pamilya mo o kung sino mang ama ang tinutukoy mo, Reese,” madiin at mababang turan niya, ang boses ay may halong awtoridad na nagpatahimik sa akin nang panandalian.

“Walang kinalaman ang estado ng pamilya mo sa kung anong gusto ko sa’yo. Kung gusto kong gastusan ka, hindi dahil sa awa o dahil kailangan mo ng mapagkukunan—gagawin ko dahil ikaw ang gusto ko ngayon bilang babae ko, kahit na hindi ka naman talaga babae dahil wala ka namang puke.”

I gritted my teeth. “Sige. Basta kapag kailangan ko ng pera—”

“Bibigyan kita,” he licked his lower lip. “May isa lang akong kondisyon, ayaw kong mag-iinarte ka o tatanggihan ang gusto ko kapag sinabi kong oras na para sa akin. Kapag sinabi kong akin ka sa mga oras na ’yon, susunod ka nang walang reklamo.”

“Bakit parang mas mukha akong alipin sa gusto mong mangyari?” lito kong tanong habang nangunguso.

Shucks! Sex doll ang atake ko sa batang ’to! At ang mas malala, pumayag naman ako nang ganun-ganun lang?

Napaawang ang labi ko sa sarili kong realisasyon habang pinapanood siyang magbayad sa counter ng Alvinos. Shuta ka talaga, Reese. Ilang araw ka ring nagpakipot at nagtago sa likod ng mga panuntunan mong banal-banalan tuwing Linggo, tapos ngayon ay isusuko mo ang pride mo para lang sa allowance at sa isang maton na binata na may unli-libog?

“H-Hermideo, ano ba… m-maglilinis muna ako…” ungol ko nang nilantakan niya agad ang leeg ko pagpasok na pagkapasok namin sa loob ng apartment ko.

Sa bawat mariin at basang halik na ipinupukol niya roon, ramdam ko ang mabilis na paghina ng mga tuhod ko.

His hands were all over me and I couldn’t stop him—not that I want him to stop, but I just needed to get prepared so we… can do…

“Hermideo!” hiyaw ko nang pinisil niya ang mga suso ko nang marahas.

I’m a bit sensitive because of my HRT; medyo tumaas kasi ang dosage ko at sumasakit ang dibdib ko.

The tip of his nose brushed against my jawline, sending shivers down my spine as he chuckled darkly against my skin.

“Maglilinis muna ako—”

“Sabay tayong maligo—”

“No!” mabilis kong itinulak ang matigas niyang dibdib bago pa man niya ako tuluyang mahila papasok ng banyo.

Napakunot ang noo niya, halatang dismayado habang nakatingin sa akin. “Akala ko ba hindi ka na magrereklamo—”

“Gago, hindi mo gets!” naiinis kong bulyaw. “Kung ikaw ang maglilinis ng katawan mo, sabon at tubig lang sapat na! Eh ako? Kailangan ko munang mag-flush ng buong sistema ko para malinis ang dulo bago mo isuksok diyan ang kayamanan mo! Ayokong magka-aksidente, ’no!”

“Tang ina, edi bilisan mo!” niyakap niya ako mula sa likuran at ipinadama sa akin ang kaniyang naninigas na tite.

Ramdam na ramdam ko ang kabigatan ng pagkalalaki niya at ang marahas na paghinga niya sa batok ko, tila nag-iinit na rin ang ulo sa katagalan ko.

“Aba’y teka lang! Akala mo ba madali ’to ha?!” paungol kong balik habang pilit na kinakalas ang mga braso niyang nakapulupot na parang bakal sa baywang ko. “Gusto mo bang may sumabit pagkatapos mong pumasok dito? Ikaw din, mandiri ka sa sarili mo kapag may nakita kang hindi kanais-nais sa dulo ng tite mo mamaya!”

Natawa siya nang mahina, isang mababa at nanggigigil na tunog na lalo pang nagpabaliw sa sistema ko. Dahan-dahan niyang ibinaon ang mukha sa leeg ko, sabay hagod ng isang kamay sa tiyan ko pababa.

“Tataehan mo—”

“Let go of me! Maglilinis na ako!” kinurot ko nang pagka-lakas-lakas ang braso niya, dahilan para mapamura siya nang mahina at sapilitang inalis ang nakayakap sa ’kin na braso niya.

“Aray ko! Ang sakit mo namang mangurot, parang kang tigre!” reklamo niya habang hinihimas ang tinamaan niyang braso, bagamat nakasimangot ay napaatras din nang bahagya.

Hay, naka-nails pa naman ako…

Hindi ko na siya hinayaan pang makahabol sa akin sa loob ng banyo dahil mabilis kong isinara ang pinto sabay lock, tsaka ako humalakhak nang mahina habang dinig na dinig ko sa labas ang nanggigigil niyang pagmumura.

Kabanata 35

Warning: SPG

Hmm… looking back at my virginity years, I never imagined I’d lose myself over a seventeen-year-old guy.

Lord, forgive me.

But I have sinned again and again.

Hindi ko alam kung paano ko nakalimutan ang lahat ng prinsipyo ko nang dahil lang sa kaniya. Buong buhay ko, pinanghawakan ko ang paniniwalang dapat ay mataas ang respeto ko sa sarili ko—na bilang isang trans woman, kailangang doble ang patunayan ko sa mundong ito para hindi lang basta-basta maapak-apakan ng mga lalaki. I’ve always prided myself on having standards, on knowing my worth, and on never letting anyone treat me like a mere option or a convenient body to use in the dark.

Pero nasaan na ang mga prinsipyo kong ’yon ngayon?

“Ah! Ang sarap!” I moaned deliriously as I clutched the bedsheet.

At doon na tuluyang naglaho ang anumang natitirang bakas ng mga prinsipyo ko.

Wala na akong pakialam kung seventeen man siya o kung ano pa ang isipin ng mundo. Ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang malalim na init at ang sunod-sunod na mariin niyang pagbaon sa akin habang pinupuno niya ang buong kwarto ng mga ungol kong hindi mapigilan.

Unlike the first time we had sex, it did hurt my anus, but not like a sharp, tearing agony that made me want to claw at the walls. This time, my body knew him. As he hauled me up by my hips, bending me forward into a rough doggy style position against the mattress, my muscles yielded and stretched around his thickness.

He didn’t waste any time; his huge hands gripped my waist tight, planting deep, bruising imprints on my skin as he drove into me from behind with a relentless, punishing rhythm.

“Tang ina, Reese…” he groaned, his voice breaking against my ear as he buried his face in my hair, his hips slamming forward with a scorching heat that pinned me deeper into the bed.

“Ah—fuck, Hermideo…”

Hinampas niya ang puwetan ko at mariing pinipisil, sending an electric sting that rippled straight through my body and made me cry out louder into the pillows.

“Masarap?” bulong niya sa tainga ko, ang boses ay garalgal at puno ng pagnanasa habang mas lalo niyang binibilisan at binibigatan ang mga pagbaon niya mula sa likod.

“Mhmm…” nanginginig kong ungol habang pilit na kinakapitan ang gilid ng kama para hindi tuluyang matangay sa sunod-sunod at marahas niyang mga hataw.

Wala na akong masabi. Ang tanging nararamdaman ko na lang ay ang bawat init ng palad niyang nag-iiwan ng pula sa balat ko at ang walang humpay na pag-angkin niya sa buong pagkatao ko.

“Laki ng burat ko?” sarkastiko at mayabang na tanong niya sa pagitan ng mga hiningang may kasamang malalalim at marahas na pag-ungol sa likod ko.

Napatingala ako habang pilit na kinakagat ang labi ko para pigilan ang isa pang malakas na daing na gustong kumawala sa lalamunan ko. Gago talaga ang batang ’to, may ganang mag-flex habang halos lumabas na ang kaluluwa ko sa sobrang sarap at sakit ng mga hataw niya!

Hindi ako sumagot. Ang mga daliri ko ay namumuti na sa sobrang higpit ng pagkakakapit sa gilid ng kutson.

“Sagutin mo ’ko, Reese,” giit niya pa, sabay mas lalong diniinan at ibinaon ang pagkalalaki niya nang mas malalim, dahilan para mapatili ako nang wala sa oras.

“Laki, ’di ba? Gusto mong lumpohin na kita?” dagdag pa niya sa mababa at nanggigigil na boses, ang mga hininga ay mainit na pumipinsala sa balat ng balikat ko.

God. The way he talks dirty made me made me completely lose my mind.

“Ah—fuck, Hermideo, huwag mo akong titigilan…” daing ko. “Ah! Ah! Oh my… oh!” sunod-sunod na ungol ang kumawala sa mga labi ko habang ang buong mundo ko ay umiikot na lang sa marahas na ritmo ng pagbayo niya.

He stopped for a moment, gusto ko sanang mag-reklamo dahil bitin na bitin ang bawat hibla ng katawan ko na naghahanap pa ng init, ngunit bago pa man ako makapag-reklamo o makabuka ng labi para murahin siya, tumapak sa magkabilang gilid ng tuhod ko ang mga paa niya at at buong-pwersa niyang ibinaon ang sarili niya nang walang pasintabi, diretso sa pinakamalalim na bahagi ko.

He pushed my back even harder against the mattress, pressing my chest flat into the sheets while my hips were left completely elevated and exposed to his relentless assault.

“Ah! Oh! Ah!” I shrieked when the pain and the pleasure mixing into a dizzying, electric shockwave that rippled straight from the base of my spine up to the back of my neck.

Hinablot niya ang buhok kong mahaba at sinabunutan ako nang may kasamang gigil habang mas lalo niyang binilisan ang pagsalpok mula sa likod, dahilan para maghalo-halo ang mga hikbi at ungol na kumakawala sa lalamunan ko.

My eyes rolled at the back of my head, the sensation became too overwhelming to process…

Sinubukan kong gumapang palayo dahil sa sobrang pamamanhid at sunod-sunod na namamanhid na ang mga tuhod ko, ngunit mabilis niyang hinawakan ang magkabilang binti ko at hinila ako pabalik sa kaniya.

“Saan ka pupunta?” hinihingal na tanong niya, mas humigpit ang pagkaka-sabunot niya sa buhok ko habang marahas niyang isinubsob ang mukha ko sa unan.

Tumulo ang laway ko sa unan habang malakas na umuungol, my legs shook uncontrollably and the remaining strength drained entirely from my muscles, leaving me completely helpless beneath his weight.

Shit! Lalabasan ba ako? I’m taking hormones for years and I didn’t even orgasm during our first time having sex!

Pero ngayon, sa kabila ng mga taon ng pag-inom ko ng estrogen at anti-androgens na nagpabago sa buong katawan ko, may kakaiba akong nararamdaman sa ibabang bahagi ng katawan ko.

Imposible!

Pilit kong kinakagat ang labi para pigilan ang sunod-sunod na ungol. Matagal nang nanahimik ang bahaging ’yan dahil sa tagal ng pag-inom ko ng HRT, paano nangyayaring…

It became more and more intense and difficult to ignore that I’m gonna cum, dahil natatamaan niya ang sensitibong laman sa loob ng puwet ko.

No, no, no—this isn’t supposed to happen, pilit na nag-aagawan sa isip ko ang takot at ang sobrang sarap. Trans woman ako, mag-three years na akong nag-e-estrogen, hindi dapat ganito…

Pero walang pakialam ang katawan ko sa mga rason o sa siyensya ng mga gamot na iniinom ko araw-araw. Ang tanging alam nito ay ang bawat madiin, walang patawad, at basang-basang pagbayo niya sa likod ko.

Ang bawat salpok niya ay parang martilyong nagpapasabog ng maliliit na boltahe ng kuryente diretso sa prostate ko, pinipiga ang bawat patak ng huling lakas na mayroon ako hanggang sa maramdaman kong umakyat ang isang mabigat, nanginginig na alon ng rurok mula sa sikmura ko patungo sa lalamunan ko.

“O-Oh, shit—Hermideo, sandali… parang… putang ina, malapit na…” hindi na ako nakapagpigil, tuluyang bumigay ang boses ko.

And then I felt it, my dick that was inside of my black thong throbbing against the restrictive fabric of my underwear as a sudden, uncontrollable wave of heat broke right through me, sending a blinding flash of white-hot pleasure straight to my brain.

Mas lalong nanginig ang legs ko, the sensation was so blinding and intense that I couldn’t even form a coherent thought, my entire nervous system short-circuiting as the waves of the orgasm echoed through my shaking muscles.

Hindi ko alam kung napansin ’yon ni Hermideo dahil sa gitna ng mabigat at naghahabol niyang hininga ay mas lalo niyang idiniin ang katawan niya sa likod ko, para bang sinisiguro niyang hindi ako makakawala.

My thong felt sticky, hindi naman marami ang lumabas dahil nararamdaman ko—ang kaunting lagkit at init na nanuot sa itim na tela habang dahan-dahan ding kumakalma ang pagpintig ng buong katawan ko.

Shit. This is…

Para akong pinagsakluban ng langit at lupa.

I’m so horrified that I came!

I squeaked when he suddenly turned me around and put the back of my legs on his shoulders. My long hair sprawled across the rumpled sheets as he gripped my hips, anchoring me completely in place before his gaze rose to meet mine.

“Hermideo, sandali—” hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang maramdaman kong nakatunghay na siya sa akin.

I bit my lower lip as I felt his dick poking at my entrance, the rigid length of him pressing against my sensitive flesh with an agonizingly slow, intentional tease.

“Anong sabi ko? Hindi ba’t nangako ka sa ’kin na ’di ka magrereklamo sa gusto ko?” sarkastiko at mayabang na bulong niya, ang mga mata ay nag-aapoy sa dilim habang dahan-dahan niyang idinidiin ang ulo nito sa akin, pinapa-ramdam ang bawat pulgada ng init niya bago pa man tuluyang pumasok.

“Huh? Sabi ko sandali—uhm!”

Hindi na ako nakapagtanggol pa nang tuluyan niyang isinagad ang sarili, ang bigat at init ng pagkalalaki niya sa loob ng puwet ko. Shucks!

“Ssh,” bulong niya, ang boses ay naging mas malalim at nanggigigil habang mariing hinawakan ang baywang ko para hindi ako makagalaw.

Ang mga ungol ko ay tuluyang nalunod sa pagitan ng mga labi ko habang sinimulan niya ang isang mabagal ngunit madiin at umiikot na ritmo.

He started moving in and out of my ass, a steady, punishing grind that ground us together with friction so intense it felt like sandpaper against raw nerves.

The slow pace was intended torture, forcing me to feel every single ridge and contour of him as he worked his way deep inside my tight walls.

“Hmm, Hermideo…” pakiusap ko, ang boses ay basag at hirap na hirap sa pagitan ng mga hininga habang patuloy niyang binabayo ang puwet ko. “Bakit ang bagal? Bilisan mo na…”

Isang madilim at maangas na ngiti ang sumilip sa mukha niya. “Gustong-gusto mo talaga habang binabayo ko ang puwet mo, ’no?”

I nodded continuously, my eyes dilating as my mouth parted in pure ecstasy. Sa laki ng tite niya ay para akong mapipilas habang patuloy niya akong kinakarat nang walang patawad, ang bawat pasok ay tila nag-iiwan ng bakas sa loob ng puwet ko.

Bumaluktot lalo ang katawan ko dahil bumuwelo siya nang mas malalim, hinawakan nang husto ang magkabilang balakang ko.

I almost forgot that I’m flexible to the point that my body could easily fold around him, allowing every single inch of his thick length to slide deeper inside my ass with a devastating, unobstructed precision that left me entirely at his mercy.

Yumukod siya at itinagilid ang ulo, he slightly parted his lips and aimed for a kiss, capturing mine in a hot, breathless clash that tasted like sweat and our saliva, blending.

Nakukulong ang mga ungol ko sa loob ng bibig niya habang sinusubukan kong humalik pabalik.

Our tongues collided in a frantic, desperate dance, tasting the heat of each other as his pace grew punishingly fast.

He groaned like a madman, I moaned like a total slut, the sounds completely lost between our locked lips.

Ang galing niyang humalik, kinilabutan ako. Sa dami ng lalaking nahalikan ko, walang ni isa sa kanila ang nakapagdala sa akin sa ganitong klase ng ulirat na parang unti-unting tinatanggalan ng kaluluwa sa bawat paglapat ng mga labi at marahas na pagbayo.

Or maybe because he’s the first guy I had sex with and I haven’t explored this with other men?

Kahit anong pilit ko sa sarili ko na baka inexperience lang ako, alam kong hindi totoo. Walang maibibigay na rason ang kawalan ng karanasan para sa klase ng apoy na sinisindihan niya sa katawan ko.

“Pigain mo pa burat ko… malapit na ako,” nanggigigil niyang utos, ang boses ay garalgal at puno ng matinding pagnanasa habang mas lalo niyang binilisan at dinoblehan ang lakas ng mga pagbayo niya sa ibabaw ko, habang ang mga binti ko ay nakabitin at nakapatong sa kaniyang mga balikat.

I obliged his plea. Pinipiga ko ang tite niya sa loob ng puwet ko gamit ang pagpapakipot at pagpapakapit nang mahigpit ng mga kalamnan ko sa bawat pagpasok niya, dahilan para mapamura siya nang malakas at lalong lumalim ang mga ungol niya sa ibabaw ko.

“Ah! Ah! Ah!”

“Oooowwwww…” he growled and chuckled darkly.

Tumutulo na ang pawis niya at direktang pumapatak sa mukha ko habang nananatili siyang nakabaon sa loob ko, ang init ng hininga niya na tumatama sa mukha ko ay mahapdi ngunit masarap sa balat.

“Lalabasan na ako…” ungot niya bago siya umatras.

Pinanood ko siyang nagmamadaling tanggalin ang condom sa kaniyang tite at hinawakan niya ’yon bago dinala sa tapat ng mukha ko.

He harshly moved his hand, masturbating his dick simultaneously as his hips gave a few desperate bucks, his breath hitching as he chased the edge.

“Ito na…”

Nanigas siya at huminto sa pagsasalsal sa tite niya, white thick fluid came out of the slit in thick, pulsing ropes, before landing right on my mouth, my left cheek, my nose, my neck, and some went to my hair, leaving warm, sticky streaks across my skin as he panted heavily.

“Ah! Puta! Ang dami niyan…” his hand went at the back of my head, gripping my hair firmly as he roughly tapped and slapped his still-dripping dick against my lips.

Umangat ang sulok ng labi niya habang pinagmamasdan ang mukha ko na napuno ng tamod niya. Shucks, kahit gustuhin kong magreklamo o magpunas agad, ang tanging nagawa ko na lamang ay ang huminga nang malalim habang dinadama ang malagkit na init nun sa balat ko.

Humalimuyak ang amoy ng kaniyang tamod sa pang-amoy ko kaya halos dumuwal ako dahil sa lansa at matapang na amoy nito na direktang tumama sa ilong ko, dahilan para mapapikit ako nang mariin.

“Pwedeng walang kapote—” bago pa man niya matapos ang sasabihin ay inunahan ko na siya, mabilis na umiling habang pilit na pinupunasan ng likod ng aking kamay ang pisngi ko.

“Ayaw ko!” bumangon ako at itinulak ang pawisang dibdib niya para makalayo nang kaunti, mabigat pa rin ang paghinga habang pinanood siyang napakunot-noo bago natawa nang mahina sa bigla kong pagtanggi.

“Reklamo—”

Sinamaan ko siya ng tingin. “Napagkasunduan na nating dalawa na magsusuot ka palagi ng condom? Kapag magsi-sex tayo?”

Ngumuso siya. “Mas masarap kasi kapag walang kapote, at saan ka pupunta? Hindi pa tayo tapos!” he held my wrist and pulled me back down against the mattress, his grip firm yet playful as he loomed over me again.

Wala na akong nagawa nang kinantot niya ulit ako nang patagilid at pakiramdam ko, sugat na ang loob ng puwet ko sa sobrang lambot at hapdi ng paulit-ulit na pagpapasok niya, habang ang bawat paghataw ng balakang niya ay sinasabayan ng mabibigat niyang ungot sa tainga ko na parang wala nang bukas.

Nakatitig lang ako sa mukha ni Hermideo habang tulog na tulog na siya sa kama ko, naka-apat na rounds kami kanina bago ako kinain ng kaantukan dahil sa pagod.

Monday na ngayon at hindi ko alam kung kaya ko bang pumasok sa school dahil ramdam ko ang pananakit ng katawan ko, lalo na ang hapdi sa bandang ibaba ko sa bawat galaw ko.

Mariin akong napapikit habang pinilit bumangon, ramdam ang bigat at pangangawit ng mga binti ko habang sulyap-sulyap sa orasan na mabilis na umaandar ang oras.

Nagising ako dahil nananaginip ako ng nahuhulog ako sa hagdanan, these were my frequent nightmare.

I feel so sore and exhausted, every single muscle in my body aching from the relentless rounds last night, making even the simplest movement feel like a punishing chore.

Medyo natakot ako dahil baka lagnatin na naman ako. Understandable pa nung unang beses akong nakipag-sex, dahil hindi pa sanay ang katawan ko sa ganitong klase ng matinding pisikal na aktibidad, pero ngayon na paulit-ulit na kaming nag-e-experimentong dalawa, akala ko ay mas magiging madali na para sa akin.

Hindi na ako nakakain ng dinner kagabi kaya naman pakiramdam ko ay nanghihina rin ang tiyan ko, dagdag pa sa panlalambot ng buong katawan ko na tila ba wala na akong natitirang lakas para kahit man lang tumayo at maglakad patungo sa banyo.

Sinulyapan ko ulit ang digital na orasan at alas-cinco na ng umaga…

Hermideo was so rough, and so insatiable, treating my body like his personal playground until every ounce of energy was completely drained out of me, leaving me bruised, aching, and trapped in a daze of lingering exhaustion.

Literal na para akong sex doll na walang boses at karapatang tumanggi…

Not that I didn’t enjoy a part of it, dahil sa kabila ng sakit, pagod, at pamamanhid ng buong katawan ko, may bahagi pa rin ng sistema ko na hinahanap-hanap ang init niya, ang bawat haplos at mariing pagdikit ng balat namin na para bang may kakaibang lason na unti-unting kumakain sa katinuan ko tuwing nilulubog niya ako sa sarap.

I think my HRT doesn’t seem to be working the way it used to, or maybe my levels are just completely out of balance lately.

Lalo na dahil… nilabasan ako! How is that even possible for me to orgasm? Hindi naman tumigas at hindi rin ganoon ang pakiramdam ko noon, pero parang may kakaibang silakbo sa loob ko na kusang kumawala habang kinakantot niya ako kahapon!

I quietly left Hermideo inside of my room to wash up and make my way toward the bathroom, trying my best not to wince with every excruciating step against the cold tiles.

Pagpasok ko sa loob, sinalubong ako ng malamig na hangin ng tiles habang nakatitig ako sa sarili ko sa salamin. Ang gulo-gulo ng buhok ko, namumula ang mga labi, at kitang-kita pa sa leeg ko ang mga markang iniwan niya kagabi. Binuksan ko ang gripo at sinalok ang malamig na tubig para ihilamos sa aking mukha, umaasang kahit paano ay maalis nito ang natitirang hilo at panghihina sa sistema ko.

Naligo na rin ako at medyo gumaan ang pakiramdam ko nang ginamit ko ang mainit na tubig. I’m so glad that my father suggested installing the water heater before I moved in to this apartment, dahil kung hindi ay baka lalo lang namulikat ang mga kalamnan ko sa sobrang pagod at lamig ngayong umaga.

Habang dahan-dahan kong binabalot ang tuwalya sa katawan ko, napabuntong-hininga na lang ako habang nakatitig sa pinto ng banyo.

Pumasok ako sa loob ng silid ko at nakita kong mahimbing pa rin ang tulog niya, nakabalot ang makapal na kumot hanggang sa leeg habang malalim ang paghinga.

Dahan-dahan akong lumapit sa cabinet para kumuha ng masusuot na damit para sa eskwela, kahit na alam ko sa sarili ko na baka hindi ko kayang tumagal nang buong araw sa klase dahil sa nararamdaman ko.

Habang isinusuot ko ang uniporme ko, hindi ko maiwasang mapangiwi nang dumikit ang tela sa balat kong may mga pasa at sa ibabang katawan kong nananatiling masakit at sensitibo.

“Papasok ba ako?” I whispered to myself, habang nakatitig sa salamin at inaayos nang bahagya ang kwelyo ng uniporme ko para itago ang mga markang iniwan niya sa leeg ko.

Alas-siyete y medya na, at kung iisipin ko ang pagpasok sa school para sa mga klase ko bilang fourth-year Education student, parang gusto ko na lang humiga ulit at matulog…

Napabuntong-hininga ako nang maalala ang sunod-sunod na lesson plans, teaching demonstrations, at mga requirements na kailangang ipasa ngayong ilang linggo na ang lumipas mula nang magsimula ang first semester.

Subalit sa tindi ng kirot at pangangalay ng buong katawan ko, ang simpleng pagtayo lang sa silya sa loob ng classroom ay tila napakabigat na pasanin. Pero kapag umabsent naman ako, tiyak na tatambakan lang ako ng mga gawain at baka maapektuhan pa ang aking attendance sa mga major subjects.

Binalingan ko ulit ng tingin si Hermideo na mahimbing pa rin sa kama. Hindi ko alam kung pumapasok pa ba siya sa school, o hindi na…

But according to Benedict, Bea’s little brother, may mga araw na pumapasok itong gagong ’to, pero madalas ay mas pinipili niyang tumambay o gumala kasama ang mga kaibigan niya kaysa harapin ang mga klase niya, kaya naman hindi na nakapagtatakang ganito ang naging takbo ng buhay niya.

He’s a repeater! Senior high na sana siya ngayon pero hindi pa siya nakakapag-moving up sa Grade 10, trapped in an endless loop of failing grades, missed attendance, and total apathy toward his studies while everyone else his age had already moved on to bigger things.

Ayokong mang-alam sa buhay niya, dahil kung tutuusin ay may sarili rin naman akong mga pasanin at obligasyon na kailangang unahin kaysa isipin ang mga maling desisyon niya sa kaniyang pag-aaral.

Uminom ako ng gamot kahit wala pang laman ang tiyan ko, umaasang kahit paano ay mapigilan nito ang nagbabadyang lagnat at kirot ng ulo na kanina pa kumakatok sa sistema ko.

Agad ding sumunod ang bahagyang kirot sa sikmura ko dahil sa bisa ng gamot sa walang-laman kong tiyan, kaya napapikit ako nang mariin habang hawak ang gilid ng lababo. Naisip ko na kailangan ko kahit papaano ay makakain ng kahit konti bago umalis ng apartment.

Pagdating ko sa Mabini Colleges, halos hilahin ko na ang sarili ko paakyat sa ikalawang palapag kung nasaan ang aming classroom. Mabuti na lang at nakarating ako nang hindi tuluyang sumuko ang mga tuhod ko, kahit pa ramdam ko pa rin ang mabibigat na yabag ng bawat hakbang sa aking katawan.

Pagpasok ko sa room, nadatnan ko sina Bea, Chloe, at Mark na magkakasunod na nakaupo sa bandang gitna, mukhang seryosong nag-uusap habang nakatutok ang mga mata sa isang makapal na reviewer.

“Oh, Reese! Ba’t parang namumutla ka na naman? O baka naman dahil ’yan sa sleepless nights kakahabol ng lesson plans?” bungad agad ni Bea habang inuusog ang silya niya para bigyan ako ng espasyo sa tabi niya.

“Huhu,” sabit naman ni Chloe habang umiiling at inaayos ang salamin niya. “Kung alam ko lang na ganito kahirap maging fourth-year Education student, sana nag-Business Management na lang ako o kaya nag-abroad. Isang linggo na lang tapos simula na ng demo-teaching natin, e pakiramdam ko hindi pa buo ang kaluluwa ko.”

“Huwag niyo na ngang alalahanin ang demo, masakit na nga ulo ko e,” natatawa kong sabi habang inilalabas ang notebook ko.

Biglang umirap si Mark sabay hampas ng hawak niyang hawir sa armchair. “Ay, mare, huwag mong simulan ang pagiging nega mo dyan! Kung masakit ang ulo mo, paano pa kaya kaming magpupuyat sa paggupit ng cartolina at paggawa ng visual aids? Si Ma’am Soledad pa naman ang mag-e-evaluate sa atin. Kilala mo ’yon, kulang na lang hanapin ang litrato ng ninuno ng mga estudyante mo sa banghay-aralin mo. Kailangan nating plantsahin ang mga instructional materials natin ngayong linggo, kaya walang susuko!”

“Speaking of instructional materials, nasimulan niyo na ba template para sa final demo natin?” baling sa akin ni Bea na nangingiti.

“Ugh, syempre naman, mare! Kung hihintayin ko kayong dalawa ni Reese, baka abutin na tayo ng pasko sa pag-aabang,” sabat agad ni Mark habang ibinababa ang hawak niyang pentel pen at mabilis na ipinakita ang kanyang laptop screen kung saan nakabukas ang kaniyang niyang format. “Look, nilagyan ko na ng interactive components para hindi tayo masabon ni Ma’am Soledad. Ayokong ma-high blood na naman ’yon habang nag-o-observe.”

“Ginawa ko na kagabi ang akin, Bea. Ise-send ko na lang sa GC mamayang gabi para ma-check niyo kung may kailangan pang baguhin,” pagdadahilan ko, kahit ang totoo ay halos wala akong nagawang maayos kundi ang makipagbuno sa buong magdamag.

“Loves it! Kasi kung hindi, talagang isasama ko ang pangalan ninyo sa mga isusumpa ko bago matapos ang semester na ito,” natatawang biro ni Chloe habang binubuklat ang sarili niyang reviewer.

Lunch came and I felt better after taking a heavy meal at the cafeteria with my friends, which finally settled the hollow, burning sensation in my stomach caused by the medicine I took earlier that morning.

Habang kumakain kami ng kanin at ulam tapos nag-uusap tungkol sa mga pinapagawa ng mga professors namin, medyo kumalma rin ang mga kalamnan ko at nabawasan ang pangangalay ng katawan ko.

Akala ko ay lalagnatin ako tulad nung una pero salamat sa gamot at sa mainit na tanghalian, mukhang nakatagal naman ang katawan ko sa mga unang klase namin ngayong araw.

“Hoy, Diva, nakikinig ka ba?” untag sa akin ni Mark habang isinusubo ang huling kutsara ng kanin niya. “Sabi ko, kailangan nating magkita-kita mamayang hapon pagkatapos ng klase para i-finalize ang visual aids natin.”

“Oo na, sige. Magkikita tayo mamaya,” naiiling na sagot ko habang inililigpit ang mga pinagkainan namin.

Kahit medyo umayos ang pakiramdam ko pagkatapos kumain, nanatili pa rin sa likod ng isip ko ang imahe ni Hermideo. Habang naglalakad kami pabalik sa building ng Education department para sa huling dalawang subjects namin sa hapon, hindi ko maiwasang itanong sa sarili ko kung gising na kaya siya, o ano na ang ginagawa niya ngayon.

Mag-isa kaya siyang nakatunganga sa apartment, o baka naman umalis na rin para makipagkita sa mga barkada niyang walang ibang ginawa kundi magtambay?

Isa pa, sumasakit na naman ang ulo ko sa kaiisip kung nag-iwan ba ako ng kahit anong gulo roon na pwede niyang pagdiskitahan kapag nataon na masama na naman ang timpla niya paggising.

“Reese! Ano, tuloy ba tayo sa library paglabas natin mamaya?” tanong ni Bea habang inaalalayan akong pumasok sa loob ng malamig na airconditioned classroom.

Pilit kong iniwas ang isip ko kay Hermideo at binalingan ng tingin si Bea. “Ha? Ay, oo naman. Tuloy tayo,” sagot ko, sabay bagsak ng katawan sa upuan at mahinang napabuntong-hininga habang naghihintay na magsimula ang huling klase.

I focused my attention back to the front of the classroom as our professor walked in, carrying a thick stack of lesson plans.

Pilit kong pinilit ang sarili ko na makinig at mag-take ng notes kahit na paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga posibleng mangyari pagkauwi ko mamaya sa apartment. Habang nakatutok ang mga mata ko sa blackboard, patuloy din ang pagbilang ko ng mga oras sa orasan, naghihintay na matapos ang huling dalawang subjects para masimulan na namin ang paggawa ng instructional materials nina Bea, Chloe, at Mark sa library.

“Gusto sana magpaturo ulit sa’yo ni Ben ng Math, Reese, kaso sabi ko magiging busy na tayo masyado sa mga major subjects natin at sa demo teaching,” sabi ni Bea sa akin habang naglalakad kami palabas ng building papuntang library dala ang mga gamit namin para sa group work.

“Sabihin mo na lang kay Ben na i-send na lang niya sa akin sa Messenger? Para kahit paano ay masagot ko ’yung mga equations kapag may libre akong oras sa gabi,” pagpapatuloy ko habang inayos ang pagkakasukbit ng bag ko sa aking balikat.

“Naaamoy ko ’yang kapatid mong may crush kay Reese, ha!” sinundot ni Mark ang tagiliran ni Bea habang naniningkit ang mga matang nag-aabang ng reaksyon. “Palaging naka-react sa mga posts ni bakla sa Facebook, tapos laging nagpapapatulong kahit sa simpleng math problem na kaya namang i-google! Aba, gumagawa lang ng paraan ang junakis na ’yan para mapansin ni Reese!”

“Ay, true! Hindi na ako magtataka kung mamaya ay mag-message na naman ’yon para lang magtanong kung anong oras ka uuwi.” si Chloe na natatawa.

Sinimangutan sila ni Bea. “Mga gaga! Hindi naman siguro, and… kung crush lang naman… hindi naman masama ’yon?”

“Charot lang naman! Gosh! Ang bata pa nun para kay Reese, at saka mas kailangan nating isipin ang sarili nating kinabukasan kaysa sa love life ng iba,” pagpapatuloy ni Mark habang mabilis na ibinaba ang hawak na gunting at itinuon na ang buong atensiyon sa paggupit ng mga visual aids.

“I see Benedict as my younger brother, though he gets really stubborn sometimes,” pagtatama ko sabay iling habang inilalapag ang pentel pen na hawak ko.

Natawa si Chloe habang patuloy sa pag-aayos ng mga ginupit na cartolina.

“Mabuti nga tumino na ’yon,” dugtong ni Bea habang binubuklat ang huling pahina ng kaniyang notebook. “Noong nakaraang mga buwan kasi, grabe ang kapasawayan ng batang ’yon. Panay ang gala kasama ang mga barkada niyang walang ibang ginawa kundi tumambay sa kanto, tapos kasama pa ang lalaking ’yon na… ay naku, basta! Mabuti na lang at nakinig sa amin ni Reese ’yon,”

“That’s a good character development of your brother though,” singit ni Mark habang bahagyang itinaas ang hawak na pentel pen para ituro si Bea. “Kaya dapat ilibre mo kami sa McDo mamaya bilang celebration ng pagbabago ng kapatid mo!”

“Kapal ng mukha mo, Mark! Ikaw ang manlibre dyan kasi ikaw ang may pinakamalaking baon sa ating apat tapos ang yaman pa ng boyfriend mo!”

“Excuse me, excuse me! Galing sa hard earned money ng future husband ko ang pangkain ko, hindi sa akin!” pagtatanggol ni Mark sa sarili habang nakataas ang nakahalukipkip, kunwari’y na-offend. “Pero sige, dahil mahal ko kayo at mabait ako sa mga kapwa ko naghihirap sa Ed, ako na mag-a-order ng fries at sundae mamaya. Basta tapusin muna natin itong visual aids na ito bago pa tayo abutan ng dilim dito sa library! Kaloka!”

Natawa kaming lahat sa sinabi niya at muling umingay ang mesa namin sa library habang nagpapatuloy kami sa paggupit at pagsusulat.

Mabuti na lang talaga at wala nang masyadong tao rito sa kabilang dulo ng library kaya hindi kami gaanong nakakabulabog sa ibang estudyanteng seryosong nag-aaral o nag-RRL para sa kanilang thesis.

Habang abala si Mark sa pagguhit ng mga letra gamit ang makapal na pentel pen at si Chloe naman ay seryosong nagdidikit ng mga manila paper, napabuntong-hininga na lang ako nang mahina habang inaayos ang huli kong pahina sa banghay-aralin. Maya-maya pa ay natapos din namin ang karamihan sa mga kailangan naming tapusin para sa araw na ito.

Iniligpit namin ang aming mga gamit at sabay-sabay na naglakad palabas ng Mabini Colleges para sumakay na ng tricycle papunta sa McDonald’s.

Paglabas namin ng gate ng Mabini Colleges, sinalubong agad kami ng medyo malamig na simoy ng hangin sa hapon at ng sunod-sunod na busina ng mga tricycle na nag-aabang ng pasahero.

“Tawid tayo roon sa may waiting shed para hindi tayo mahirapan pumara,” aya ni Bea habang inaalalayan ang laylayan ng bag ko.

Sumunod kami sa kaniya habang si Mark naman ay abala pa ring nagkukuwento tungkol sa thesis partner niya na mukhang ewan.

“May discount ka ba here, Bea? Part timer ka rito, ah?” biro ni Mark habang sumasabay kami sa paglakad patungo sa bukana ng fast-food chain.

Natatawang napailing si Bea habang isinasaayos ang pagkakasabit ng kaniyang bag sa balikat. “Gaga, manager na dapat ako rito kung may discount ako! Part-timer nga ako rito kaya lang off ko ngayon, ’no!” sabay hampas niya nang mahina sa braso ni Mark.

“Baka sakaling may insider perks pa rin tayo, ’di ba? Libreng sundae man lang o extra cheese sa burger dahil kasama mo ang mga best friends!” hagikhik ni Mark.

Bea had to wave at one of her co-workers behind the counter who instantly broke into a wide grin upon seeing her.

“Sige na, maupo na muna kayo rito at ako na ang pipila,” ani Bea habang inilalapag ang bag sa bakanteng upuan. “Huwag kayong masyadong umasa sa insider perks ko ha, baka mapagalitan pa ako ni Ma’am Tess.”

She did have perks and sometimes managed to sneak extra fries or free upsized drinks whenever the friendly manager on duty wasn’t looking too closely.

Tuwang-tuwa tuloy kami nang makitang pagbalik nina Bea at Mark sa mesa ay may dala silang extra na isang malaking basket ng fries at mga float na libre pala dahil pinadalhan daw sila ng kaibigan nitong crew sa counter.

Shit! Parang gusto ko rin mag-part time! Huhu…

“Ugh, Reese, h’wag na. Baka hindi ka na umabot sa demo teaching kung sabay mong seseryosohin ang thesis, major subjects natin, tapos magpapakapagod ka pa rito sa pagka-crew.” si Chloe ang sumagot sa akin nang tanungin ko si Bea kung hiring sila rito.

“True! Eto ngang si Bea, mukhang zombie na noong nakaraang semester dahil sa shifting schedule niya rito tapos may 7:00 AM class pa kinabukasan,”

Tumango-tango lang ako at ngumiti nang tipid, kunwaring sumasang-ayon sa biro nila.

I used to tutor kids back in Manila, and I get paid from that. Naging tulong din ’yon sa akin kaya mas lalo kong na-enjoy ang pagiging teacher-in-the-making, kahit minsan gusto ko na ring batuhin ng libro ’yong batang tinuturuan ko kapag ayaw magbasa.

Habang nakikipagtawanan ako kina Bea, ay wala sa sarili akong napatingin sa may pinto ng fast-food chain nang bumukas ito at pumasok ang malamig na hangin mula sa labas.

Nagtama ang mga mata namin ng lalaking familiar sa akin, he’s with a couple of friends, entering inside McDonald’s.

And I haven’t forgotten his face since malapit ang pamilya niya sa pamilya ko…

Hunter Madrigal.