Chaotic Contrast

THIS IS A BL STORY

Please do not read if you are not a fan of mxm

What was supposed to be a one night stand turned to a heated relationship that both Unique and Donovan agreed upon. They had one goal in Argentum University, and it was only possible to attain by joint force.

It was one way for Donovan, to mentally punish students who use power against their kind. But it was a different kind of deal for Unique. In his eyes, to punish violence is to use violence too.

Despite their chaotic contrast, their eyes were set to put an end to the hierarchy. A system filled with web of lies leading to a much bigger conflict. Where politicians were involved, where corruption was leading, where people with power had the upperhand.

And amidst their agreement to help each other finish everything all at once… What were the chances of discovering each other’s hidden motive?

Disclaimer

This story will tackle certain issues the society is currently facing (bullying, traumas, violence, politics, corruption, etc). Please be advised that the opinions of the characters were based on their personalities and does not reflect the author’s perspective.

This is a BL story. The couple in this novel are both MEN. Please do not continue reading this if you’re homophobic or anything. No slander and hate against my characters will be tolerated.

Feel free to contact or communicate with me on my social media platforms :

Facebook : Alleona Nieva

Instagram : ally_nieva

Tiktok : allynieva

Chapter 1

Chaotic Contrast I

Unique

Advantage talaga siguro kapag maganda ka na, matalino ka pa ’no? ’Yung tipong pwedeng-pwede mong tulugan ang klase dahil marami ka nang alam.

Syempre, tinutukoy ko ang sarili ko.

Kulang na lang mapahilik ako sa sarap ng idlip ko rito sa desk. Naudlot lang ang payapa kong tulog nang maramdaman ang paggalaw ng lamesa ko.

“Hubarin mo.”

Sino ’yon?

Naniningkit ang mga mata ko nang tumingala ako para malaman kung saan nanggagaling ang ingay.

“Oy, alis.” Mahina kong tinapik ang kaklase ko na paharang-harang sa view ko. “Anyare, boi?”

Inayos niya ang suot na salamin at nanginginig na tumuro sa harapan. “Si Killua.”

Sino ’yon?

“Sino? Kil… Ano? Kulangot?” tanong ko sa kaniya.

Minulat ko nang maayos ang mga mata ko para pagmasdan nang mabuti kung sino ang tinutukoy niya sa harapan.

Agad ding namang kumunot ang noo ko nang makita ang kaklase kong babae na hawak sa kwelyo ng isang panget. At dahil hindi ko kilala, malamang taga-ibang program.

“Anong tinitingin mo? Tangina, hubad!”

Kinusot ko ang mga mata at bagot na sumandal sa kinauupuan ko. Wala na, hindi na ako makakatulog. Sa ingay nung bibig nung Kulangot ba ’yon? Ewan. Sa ingay ng bibig, nasira na ang antok ko.

“Putangina mo, hindi ka maghuhubad? Akala ko ba ie-expose mo kami? Bakit hindi mo ginawa? Didn’t I tell you to strip yourself naked if I’m still not in jail by morning?”

Ah… Gets ko na.

Tarantado.

Ito talaga ang disadvantage kapag kalilipat mo lang ng university. Medyo wala kang idea sa mga nangyayari at sa ugali ng mga salot. Pero lalabas at lalabas din talaga ’yang mga ’yan.

Pinagmasdan ko ang kaklase kong babae na nanginginig sa takot.

“B-Bakit? Bakit kita susundin?! Muntik nang magpakamatay si Thea d-dahil sa inyo. Wala ba akong karapatang magalit?!”

’Yan! Ayan ang gusto ko, ’yung sumasagot at lumalaban pabalik!

“You fucking bitch.” Gigil siyang hinila nung panget sa kwelyo. “Kaya ka nag-aatungal? Dahil sa kaibigan mo? Ah, ’yung ginahasa ko? Ang sarap nga, e. Sana makaulit pa kami. Parang nakakabitin kasi ’yung—”

Pinagpag ko ang sariling sapatos pagkatapos sipain sa mukha ’yung lalaki. Pabiro ko pa siyang tinanaw dahil ang layo ng tinalsik, e. Mula sa dulo hanggang sa blackboard. Solid!

“Goal!” pumapalkpak kong sabi. “Ay, gago! Tao pala! Akala ko soccer ball!”

Everyone looked at me as if I did the most stupid thing they witnessed in their lives. But I knew what kind of looks they were giving me, it’s mostly rooted to fear.

“T-Tangina mo…”

Nakabangon pa ’yung Kulangot habang sapo-sapo ang pisngi.

“Sorry, boi!” Magalang ko siyang yinukuan habang magkasiklop pa ang mga palad.

“Do you fucking know who I am?”

“Oo, Kulangot daw— Oy! Ano nga ulit pangalan nito?” baling ko sa kaklase ko na nasa likod.

“K-Killua.”

“Killua pala!” Humagalpak pa ako ng tawa habang napapalakpak pa. “Pasensya na, boi! ’Di ko talaga sinasadya. Naalimpungatan kasi ako sa ingay mo.”

“Papatayin kitang gago ka.”

Napasipol ako nang wala sa oras nang galit na galit siyang sumugod sa direksyon ko. Nilagay ko ang mga kamay sa magkabilang bulsa at inilagan ang suntok niya.

Napaatras ang lahat ng nasa likuran ko nang pumlakda siya sa sahig.

“Nu ’yon? Nakita n’yo ’yon?” nang-aasar kong tanong bago balingan ang mga chismosong estudyande sa paligid.

“Fuck you… Fuck you to death!”

He managed to stand on his feet to charge towards me again. I easily dodged his attack and grabbed him by the collar. Walang kahirap-hirap ko siyang sinakal sa leeg at kinaladkad siya papunta sa bukas na bintana.

Everyone behind us screamed when I bent his body towards the open window. Kung gugustuhin kong itapon siya palabas, syempre gagawin ko!

“Sinong ginahasa mo?” tanong ko.

He couldn’t answer properly especially now that I’m still choking him. Mahigpit din ang mga kapit niya sa braso ko, natatakot na malaglag.

“Oy, sagot! Kanina palahaw ang bibig tapos ngayon natatakot. Sinong ginahasa mo ulit? Joke lang ba ’yon or totoo?”

“It w-was a joke—”

“It wasn’t a joke!” humahagulhol na sigaw ng babae kong kaklase kaya agad ko siyang nilingon. “He raped my best friend. S-Sila… sila ng mga tropa niya. Hanggang ngayon, hindi p-pa rin pumapasok si Thea dahil sa ginawa nila.”

Ah. Tarantado nga.

Hinigpitan ko ang pagkakasakal sa punyetang lalaki na ’to at galit siyang hinigit sa leeg. Pabalya ko siyang hinagis sa pader dahilan para sunod-sunod siyang mapaubo ng dugo.

He even had the courage to look up and show me a disgusting smirk.

“Why are you doing this? Boyfriend ka ba ni Thea? Doesn’t seem like it.” He laughed after wiping the blood on his mouth. “You’re too pretty to be straight. Bakla ka ’di ba? Naiinggit ka ba? Gusto mo ikaw isunod— Fuck!”

Sinabunutan ko siya at sunod-sunod na pinagsasampal. Bawal lagapak ng palad ko sa mukha niya, may dugong tumatalsik.

Kulang pa ’yan.

Dapat nga patayin ko na ’to sa harap ng lahat.

“Sarap?” tumatawa kong tanong habang pinagmamasdan ang halos hindi na makilalang mukha niya. “Hindi ka siguro pinapansin sa bahay, Killua? Wala sigurong pumapatol sa ’yong babae kaya kinukuha mo sila ng pwersahan? Sabagay, hindi ko sila masisisi— bobo ka na nga, salot, tanga, walang utak, demonyo… maliit pa bayag mo. Sinong papatol sa patapon?”

He tried to answer back but I knew for sure he’s too weak to even utter a word. Ganyan naman talaga ang mga salot sa lipunan, tapang-tapangan hanggang masampolan.

“Kapag walang pumapatol sa ’yo, ’di ba dapat nagpapapogi ka?” Tumayo ako at kinuha ang ballpen sa ibabaw ng lamesa ko. Bumalik ako sa pagkakatalungko para mapantayan siya. “Tanginang tite kasi ’yan, ’yan talaga ang dumedemonyo sa ’yo ano? Tanggalan natin ng saysay ’yan, boi.”

Sunod-sunod ang sigawan ng mga estudyante sa likod nang walang awa kong pagsasaksakin ang ari ng lalaking ’to.

Umawang ang bibig niya sa sakit, pero walang nilalabas na sigaw o kahit anong boses. Nasira yata vocal chords sa pagsakal at pagsampal ko.

“Ayos lang ’yan! Hoy, baka sabihin mo kinakawawa kita.” Pagkatapos ng sampung saksak ko sa malibog niyang bayag, tumigil na ako. Sapat na ’yan para hindi niya magamit. “Yan, solved na. Kahit makulong ka pa. Wala ka nang dahilan para manggahasa ulit, ’no?”

Natumba siya sa sahig habang pilit na inaabot ang duguang parte na ’yon. Kibit-balikat naman akong tumayo at humarap sa iba.

Pinahid ko ang mga dugong tumalsik sa maganda kong mukha at nginitian sila. “Go back to your seats, classmates.”

They all looked horrified while looking at me. Tinaasan ko sila ng kilay at pasimpleng nilingon si Killua sa likod na namimilipit na sa sakit.

“Ah! Ito? Naaawa kayo diyan?” tatawa-tawa kong sabi. “Hindi naman ’no? Natakot lang kayo?”

A loud scream echoed inside the room when a professor suddenly stepped in, and saw the blood all over me and Killua.

“What happened here?!”

Malamang, away. Nakita nang may dugo magtatanong pa. Baka roleplay, ma’am? Baka trip naming magdemo ng saksakan scene?

Ano ba ’yan? Common sense naman.

—

“This is too much, Unique. This is fucking too much!”

Walang pakealam kong nilingon si tito nang pumalahaw na naman sa opisina ang sigaw niya.

“You knew I’m handling a big case right now. Hindi pwedeng magkaroon na naman ng issue ang pangalan ng angkan natin! Pero putangina… napakatanga mo talaga!”

Wala bang mute button sa real life?

“That guy you stabbed? He’s a son of a politician. Do you even have any idea of what you’ve done?”

“Oo, sinaksak ko sa tite. Syempre may idea ako, ako gumawa, e,” pilosopo kong sagot sa tanga niyang tanong. “Ano ba ’yang mga tanungan na ’yan? Ano ’to interrogation room?”

Binagsak niya ang magkabilang palad sa lamesa at halos umuusok na ang ilong sa galit. “You worthless stupid child. You should’ve never born in this clan when all you do is fucking mess up!”

“Oy!” Napatayo ako sa kinauupuan nang matanggap ang hinihintay kong notification sa cellphone.

“Kinakausap kita! Huwag kang bastos!”

“Bastos nga, e! Nanaksak nga ng tite, oh! Ano ba ’yan, tito? Ayusin mo nga muna dialogues mo, over ka na sa redundancy,” sabat ko sa kaniya habang abala pa rin ang mga mata sa cellphone ko.

“Walang modo! Hindi mo pa rin makita ang mali mo? Talaga bang hindi mo ginagamit ’yang utak mo, Unique? Anong sasabihin ng mga tao kapag nalaman nila ang kahayupang ginawa mo? Lalo pa’t sa loob ng unibersidad mo ginawa ’yon? Anong sasabihin ng mga tao—”

“Shh.” I walked towards him and showed him the screen of my phone. “You have your own skeletons in your closet, tito. Don’t fucking lecture me around. You were sent here by grandpa because it’s your turn to clean the mess I’ve made. Kung inutusan kang maglinis, dapat tahimik mong ginagawa.”

“Punyeta! Hindi ka—”

“You wanna embarrass yourself right here? Inside your own office? Go ahead.” Pabalang kong tinapon ang cellphone sa lamesa niya. “I got an evidence of that Killua guy admitting his own crime. The cherry on top? I even have witnesses supporting me. The students you were pertaining to? The ones who witnessed what I did? Good luck if they’ll testify against me. I doubt they will. They were only waiting for Killua to die to have peace in that school, do you think they’ll turn against me?”

Nakangisi kong hinawakan ang kwelyo niya at marahan ’yong hinila. “Tingin mo hindi ko alam ang mga katarantaduhan mo? Believe me, you wouldn’t want to get on my bad side. Ikaw rin, tito. Kapag pumitik ako, sira ’yang pangalan mo.”

Matamis ko siyang nginitian pagkatapos siyang bitawan. Ako pa mismo ang nag-ayos sa nakalukot niyang kwelyo.

“My clan’s powerful, right? Show me how powerful Taneos are,” I said in provoking tone. “Put Killua in jail and shut that politician’s mouth. Easy peasy, right? Money talks.”

I took my phone back and bid goodbye to him. Hanggang sa maglakad ako papalayo para lumayas sa opisina niya, hindi na siya nakaimik.

Marahan kong tinapik sa balikat ang sekretarya niya. “Bigyan mo ng tubig ’yang boss mo. Baka atakehin, huwag naman sana nga.”

Sumisipol akong naglakad palabas ng opisina ng butihin kong tito. Nakapamulsa pa ako at patalon-talon sa hallway.

Another safe round!

I knew that the possibility of me getting kicked out again was massive. I’m prepared of that, honestly. This was my 6th university, what’s new about getting kicked out?

Kasalanan din ng angkan ko ’yan. Nilalagay ako sa school na puro mga salot. E, hindi ko naman napipigilan ang sarili kong mambugbog ng mga tanga.

Lagi tuloy akong naki-kick out!

I dropped my eyes on my pocket when my phone vibrated. I took it out to see who was calling me around this time.

Mom?

“Yes?” walang gana kong sagot sa tawag.

“Unique, my son! How are you? Mom misses you so much! Hindi ka ba talaga uuwi rito?”

“Hindi. Bye.”

I ended the call without second thoughts and rode my bigbike that was parked in front the entrance of uncle’s building.

Eskandaloso pa akong bumomba  para agawin ang atensyon ng mga guard niya sa labas.

They all glanced at me with that same expression they always wear in front of me. They were obviously avoiding my eyes. They could’ve acted better.

Minsan bibigyan ko sila ng flyer ng acting workshop ni Ogie Diaz. Siguradong matututo sila ng iba’t ibang emosyon doon.

“Lets go home, baby!” I caressed my big bike carefully as I drove all the way to home.

Kinaumagahan, ibang klaseng breed na naman ang bumisita sa akin sa apartment.

Ang dahilan? Para lang ibalita ang masamang balita.

Kicked out na naman ako.

Ganyan talaga sa Pilipinas, ikaw na ang nasa tama— ikaw pa ang lagot. Ikaw na ang nagtatanggal ng salot, ikaw pa ang masama.

Ang lala talaga ng diskriminasyon sa bansang ’to. Kaya hindi ako naniniwala sa beauty privilege na ’yan, kasi sobrang ganda ko na sa lagay na ’to, ha? Sobrang ganda ko na. Pero hindi pa rin nanaig ang kabutihan ko.

“Unique, aren’t you gonna say something? Pang-ilang beses mo na—”

Tinaas ko ang kaliwang palad para patahimikin saglit ang magaling na sekretarya ni mommy, na nagngangalang Tatum.

Kabisado ko na script niyang lalaki na ’yan, e. Bakit kailangan ko pang pakinggan? Hello? May audiographic memory kaya ako— kung may gano’n mang term.

“Teka lang, isa-isa lang. Binungangaan na nga ako ni tito kahapon, pati ba naman ikaw, Tatum? Dalawa lang butas ng tenga ko, o. Lahat ng daldal n’yo makakapasok, hinay-hinay lang,“ dire-diretsyo kong sabi sa kaniya habang kinakalikot ang phone.

“How am I gonna explain this to your mom? She was worried about you last night. Sinubukan ka niyang tawagan pero binabaan mo raw agad siya. She only found out about what you did this morning.”

E, ewan ko! Bahala sila sa mga buhay nila. Hindi ko naman sila inutusang tulungan ako o maging back-up ko. Sila ang pakisawsaw, e.

Alam ko namang mapapatalsik ako sa university kasi mas kakampihan nila ’yung panget na rapist na ’yon.

Panget na nga, bastos pa. Wala pang utak, tanga, inutil, may sapak, bobo. Ano ’yon? Jack of all trades?

“Sabihin mo kay mommy tigil-tigilan niya na pagpapadala sa ’yo. Nauubos lang laway mo kakausap sa akin,” sagot ko.

“Unique, at least let me know why you did it,” he calmly said.

Saglit ko siyang nilingon pagkatapos hanapin ang pangalan ni Matthew sa messenger. Syempre magsusumbong ako kay Matt, ano pa ba? Best friend ko ’yon, e. Best friend!

“Rapist. Malamang, anong gagawin ko? Tutunganga? Palakpakan? Para sabihin ko sa ’yo, kaya ako nag-aral ng martial arts para magamit ko. Hindi para mag-standby ang skills ko.”

He let out a sigh as he walked towards the seat in front of me. Pinanood ko lang siya, nakakunot pa ang noo ko dahil para na naman siyang tatay na nag-aalala sa anak.

Kakapalipad sa kaniya ni mommy para bantayan ako, nagiging asal tatay na siya.

“That’s good. You did a good thing. But you’re risking your own reputation trying to save other people, Unique. Is that a smart move? Pang-ilang beses mo nang na-kick out dahil sa pagiging bayolente mo. If it wasn’t for the clan, these universities won’t accept you anymore,” mapagpasensya niyang litanya.

Bagot na humiga ako sa sofa at nag-type ng message kay Matt.

—

Unique Taneo | 3:27 PM boi, hulaan mo sino na-kick out

Matt | 3:28 PM baka ako

—

Gago talaga! Kaya vibes na vibes ko ’to, e!

“Unique.”

“Oo, sige na, mali na ako. Mali ako lagi. Mali mali mali, kulang na lang nickname ko na ’yan. Pasensya na kayo, ha? Ipanotaryo n’yo na ’yan para ’yan na lang pangalan ko,” sabat ko kay Tatum.

—

Unique Taneo | 3:30 PM ENGKKKK

BOBO, WRONG ANSWER

ako

Matt | 3:31 PM oh nooo, mali ako

oh no, what to do what to do?

ottoke ottoke

Unique Taneo | 3:32 PM aish shibal

jinja?!

Matt | 3:33 PM siraulo

gago, bat kicked out ka na naman?

ilang buto na naman ang nabali mo?

Unique Taneo | 3:33 PM isa lang syempre

saksak ’yung puro, e

kamusta ka boi, balita diyan? minsan ka na lang magparamdam, a? WHITE LADY YARN?!

Matt | 3:34 PM busy ako, magco-college na si Santi, e

inaayos ko unit na titirahan namin

Unique Taneo | 3:35 PM egis egis

bisita ako soon boi

tingin mo san pa pwedeng univ mag-enroll? yung tatanggap ng kasing ganda ko

Matt | 3:36 PM tagal tagal ko na sinasabi sa ’yo

sa Argentum Univ try mo

puro celebrity at bigatin mga nandyan. pwede ka, dahil sa pamilya mo.

pero kung yung bitaw ng bibig ang basehan, syempre hindi ka papasa.

Unique Taneo | 3:37 PM ikaw rin bibitaw ka talaga sa buhay mo kapag nilagyan ko ng pasa ’yang mukha mo

Matt | 3:38 PM haha tarantado

babye na busy ako

—

“Unique, aren’t you gonna talk to me?”

Inis kong binalingan si Tatum at umayos ng upo sa sofa. Inabot ko ang binili niyang pagkain atsaka pinaglaanan ng atensyon ’yon.

“Siguro…” Nilunok muna ang pagkain sa bibig bago siya iduro. “gusto na naman akong pabalikin ni mommy sa bahay ’no? Haler, asa siya. Hinding-hindi ako tatapak pabalik sa bahay kahit mag-offer pa kayo ng milyones.”

“Even if it’s a big bike?”

Gago ’to, a. Alam na alam paano ako linlangin.

“Kahit big bike pa.”

Aray! Ang laki ng kurot sa dibdib ko nang isagot ko ’yon. Lunok na lunok ko ang pride at pagmamahal para sa big bike.

“You’re hopeless, kid.” Umiiling siyang tumayo sa kinauupuan kaya sinundan ko siya ng tingin. “We’ll find another university so you can start immediately. Sana huli na ’to, Unique. I’m getting used on cleaning your records every goddamn time.”

“Huwag na kayo maghanap. Try n’yo sa ano…” Pinulot ko ang cellphone sa table at binalikan ang chat namin ni Matthew. Nag-suggest siya ng university, e, kaya pakinggan na. “Argentum daw, sabi ng kaibigan ko. Try n’yo sa Argentum. Tatanggapin ako doon kasi celebrity students daw wine-welcome nila. Sa ganda kong—”

“Alright. Argentum it is. We’ll update you.”

Tantado ’yon, a. Pinutol na naman ’yung yabang speech ko.

Chapter 2

Chaotic Contrast II

Unique

“What the hell are you doing here, Unique? This is your grandfather’s 70th birthday. Don’t tell me you’re planning to ruin it?”

Napa-side eye ako nang wala sa oras kay Tatum nang marinig ang sinabi niya.

Hindi niya ba nakikitang nakabihis ako? Nag-white suit pa nga ako para pormal na pormal ang itsura ko. Tapos tatanungin kung manggugulo lang?

Malamang oo.

“Ano ba’t akala n’yo lagi’y guguluhin ko kayo? Hindi pwedeng a-attend lang ako kasi curious ako? Hello, apo ako, oh? Kapag nandito tatanungin kung bakit nandito, kapag wala rito, tatanungin pa rin kung bakit wala. Ano ba ’yan? Saan ko lulugar? Sa pwet mo?” inis kong sabi sa kaniya.

“That’s not what I’m talking about, Unique. I just wanted to make sure you’re not planning to do any extreme scene during the party.”

Extreme scene?! Hello, ako pa? Gagawa ng extreme scene? Kailan? Kailan ba hindi?

“Egis na egis na.” Tinaboy ko siya habang hinahaplos ang baby boy kong si Juno— ang bigbike ko. “Hindi ako manggugulo, promise. Peksman mamatay man ang buong angkan ko. Oopps… huwag naman sana.”

Naiiling niya akong tinitigan, parang hindi na alam ang gagawin sa akin.

Ano ba kasing role nito ni Tatum sa pamilya ko? Nagpapaka-stress sa akin. Hindi naman siya kamag-anak, hindi kadugo, hindi ko rin naman best friend ’yan. Sekretarya lang siya ng nanay kong magaling.

Ano ba, magkalaguyo ba sila?

Bakit kasi laging siya ang pinapadala para kausapin ako? Spokesperson ba siya?

Kung ako sa kaniya magpapataas ako ng sahod. Sekretarya sa umaga, spokesperson sa gabi? Wengya, jack of all trades din pala ’to si Tatum.

“I doubt they’ll let you in.”

Tinawanan ko lang siya habang hinuhubad ang mga gear ko sa katawan. “Makakapasok at makakapasok ako, gustuhin n’yo man o hindi.”

“What are you gonna do inside? Don’t tell me you’re only here to eat and have fun? That’s impossible. Hindi ganyan—”

“Tama na, Tatum. Nabibingi na ’yung precious ears ko.” Tinakpan ko pa ang magkabilang tenga at pumikit pa sa inis. “Please, mabilis ako ma-overstimulate. ’Saka mo na lang ako kausapin kapag may nagawa na akong mali.”

“At talagang may gagawin kang mali?”

“Oo, meron. Ako pa ba? Sabi ko naman sa ’yo ’yan na ang bago kong pangalan ’di ba? Mali Taneo. Tangina, ganda!” Pumalakpak pa ako pagkatapos sabihin ’yon sa sarkastikong boses.

“I don’t know what to do with you anymore, kid. Your mother’s always worried about you. Ikaw lang ang dahilan ng stress niya,” umiiling niyang sabi.

Pake ko naman?! Hindi ko naman sila inutusang intindihin ako lagi. Hindi ko rin naman sila inutusang linisin ang mga kalat ko.

Tuwing may binubugbog ako, ready akong makulong. Pang-life experience din kaya ’yung hihiga ka sa karton sa selda. Tapos pangarap ko pa ’yung may makakaaway akong tarantado sa loob.

Kita mo na? Nasisira ’yung mga ganyang pangarap ko dahil sa pangingialam nila! Sino bang nagsabing ayokong makulong? Sila lang nag-iisip niyan.

Tantadong pamilya ’to.

Ginagawa lang nila ’yang linis-linis na ’yan kasi ayaw nilang madawit sa mga issue ko. Palibhasa ang lilinis ng mga budhi sa media. Palibhasa tinitingala ng lahat.

Nakakainis! Nabadtrip na naman ako. Parang ang sarap humanap ng poging lalaki na pwedeng maka-make out.

Make out lang syempre. Hello, virgin pa ’to.

Effective din pala ’yung hindi pag-imik. Kasi noong hindi ko sinagot si Tatum, lumayas na rin sa wakas.

Tinapik-tapik ko pa si Juno at tiningnan nang mabuti kung walang gasgas o ano. Magasgasan na mukha ni Tatum ’wag lang ang motor ko.

Kumunot ang noo ko nang may marinig na kakaibang klase ng tunog mula sa malayo. Kakaiba talaga dahil alam kong tunog ’yon galing sa bigbike.

I knew exactly what bigbike makes that specific sound. Sobrang bihira makabili niyan at parang iilang tao lang yata ang nagmamay-ari sa Pinas.

At hindi nga ako nagkakamali…

“Holy shet.” Mahina akong napamura nang pumarada sa katabing parking space ko ang pinapangarap kong motor.

Ducati Superleggera V4!

Tangina! Ganda!

Tahimik kong pinanood ang rider ng bigbike dahil sa pagka-curious. Hindi ko pa rin makita ’yung mukha dahil naka-helmet pa rin siya at naka-full gear.

Kung pwede lang maging masamang tao tapos maisipan kong patumbahin siya, ginawa ko na. Matangay lang ’yung bigbike.

Pero hindi naman ako gano’ng klase ng tao. Hindi ako gano’n kasama. Pero ramdam ko ’yung pagpipigil na huwag gawin ang nasa utak ko. At least may self control pa rin ako.

“Nice bike, bro!” feeling close kong asta sa rider nang makababa siya.

Sana tanggalin ’yung helmet tapos bigla niyang i-reveal na isa siyang vlogger at kung sinong unang pupuri sa motor niya, ibibigay niya sa taong ’yon ang bigbike.

Please naman. Minsan na lang ako humiling, oh.

Isang minuto ko yata siyang hinintay na sumagot, pero wala. Hindi ako pinansin!

Gago ’to, ah! Porke’t mayaman matapobre? Hello, mayaman din ako!

“May balik ’yan, boi,” bulong ko.

“What?”

Nakakapagsalita naman pala!

At anong wina-what what niya diyan? Wakwakin ko ’yang motor niya, e. Para ayawan niya na tapos akin na lang.

“Ganda kako ng bike mo, boi.”

“What’s the need to tell the obvious?”

Hindi makapaniwalang sinundan ko siya ng tingin nang unti-unti niyang hubarin ang helmet sa ulo.

At shet! Hindi lang ’yung motor ang pogi, pati siya. Hayop! Napaka-pogi!

Lalaplapin, susmaryosep!

Ang kakapal ng kilay, sobrang puti na kahit nasa parking lot kami, litaw ang balat niya. At kahit naka-suit siya, halatang malaki ang katawan niya. Parang batak din sa gym ’to si bossing, ah?

Artista ba ’to? Bakit ganyan kapogi ’yan? Pwede bang magkaroon ng ganitong klaseng mukha sa Pilipinas? I mean, rare cases lang dapat parang ako. Napaka-unfair na ganito kaperpekto ang mukha niya tapos mayaman pa.

Kaso lang mayabang.

Kapag pinupuri, dapat nagpapasalamat. Wala ba siyang good conduct right morals? Parang baliktad pa yata. Pero, ano, wala ba siya no’n? Tinuturo ’yan simula pa lang, ah. O kahit sa ESP wala man lang siya natutunan?

Ako nga kahit nambubugbog ako, may manners pa rin ako ’no!

“May balik ’yan, boi. Hintay ka lang.” Tanaw-tanaw ko lang si pogi habang naglalakad siya paalis. “Ang karma nasa tabi mo lang minsan. Mamaya ako pala. What if bigla kong itakbo ’tong bigbike mo?”

At dahil mukha na akong tanga na wala namang kinakausap, sumibat na rin ako para pumasok sa loob.

Hanep! Birthday na ng lolo kong magaling na ayaw pa rin mamatay!

Hula ko ilang beses na ’yan kinukuha ng liwanag pero mahigpit talaga ang kapit sa mundo. Wala tayong magagawa, malakas pa, e.

Lulundag-lundag kong sinundan ’yung pogi kanina na tingin ko’y invited din sa party ng lolo ko. Malamang sa malamang, wala namang pinapalampas na mayaman ’yan si lolo. Kulang na lang pati si Kim Jong Un ma-invite niya.

“Sir, where’s your invitation?”

Hanep, sinasabi na nga ba.

Na-no entry na naman ako!

“I’m Unique Taneo,” pakilala ko.

“Your uncle gave us instructions not to let you in without the invitation.”

Si uncle na naman? Kailan ba masasagasaan ’yon?! Kailan ba mapi-print ’yon sa daan?! Kapag walang gagawa, ako na!

At base pa lang sa sinabi ng security, alam ko na agad na sinubukang magpadala ni lolo ng invitation sa akin. Hinarang lang siguro ng punyeta kong tito.

“Kasama ako nung ano…” Tinanaw ko ang paligid at sadyang si poging masungit lang ang nakita ko. Papasok na siya ng pinto! “Pogi! Poging may Ducati!”

Ngising aso ako nang lumingon siya. Kumaway-kaway naman agad ako. “Diba kasama mo ako? Huwag mo ako iwan dito!”

Ilang segundo ang tumagal na nakatitig lang siya sa akin. Hindi ko mabasa ang ekspresyon sa mukha niya. Mukha kasing bampira.

“He’s with me.”

Naks! Marunong din pala makaramdam ang hinayupak na ’to.

“Bye!” nang-aasar kong nilagpasan ang security at patakbong lumapit kay pogi. “Pogi, salamat! Ano name mo?”

“Maingay masyado.”

Ano raw? Nilalait niya ba ako? Tantado ’to, ah.

“Oy, ano nga name mo?” Feeling close ko pa siyang siniko na agad naman niyang ikinatigil.

He glared at me and shook his head slowly. “What the fuck is wrong with you? Are we close for you to act around like that?”

“Hindi.”

“Then what—”

“Ah, Van! Hi, Van!” Napapalakpak ako nang makita ang maliit na tag sa suit niya.

Akala niya, ha? ’Yang mga ganyang klase ng customed suit, may tag ’yan ng pangalan ng buyer. Alam ko ’yan kasi pinalaki rin ako sa ginto bago ko mag-decide na sa putik mabuhay.

“Just what the fuck is wrong with you?” he whispered and continued walking along the hallway.

I followed him, still smiling from ear to ear. “Hindi sa nanlalait, ha? Pero parang hindi bagay sa ’yo ’yung Ducati. Parang bagay siya sa akin.”

Hehe. Success yata ’yung plano ko kasi parang asar na asar na siya. Napatigil na naman sa paglalakad, e.

Goal ko talagang mabwiset siya sa akin.

“Don’t ever approach or speak to me again.”

Kunot noo ko siyang sinundan ng tingin nang dire-diretsyo siyang pumasok sa malaking pintuan. Parang entrance na yata ’to sa venue ng birthday ni lolo.

I stepped inside and immediately looked down when I saw a massive set-up. The handsome dude was already walking down on the grand staircase while I was stuck here.

A bitter smile appeared on my lips when I saw multiple celebrities and big-time members of powerful clans.

Mga kasyoso ni lolo sa negosyo, malamang. Hindi naman a-attend ’yang mga ’yan kung hindi dahil sa koneksyon at pera.

At ’yung pogi na ’yon, galing din siguro sa pamilya ng pera. Wala namang makakatapak sa party na ’to kung dukha, e. ’Yan ang kaaway ni lolo, mga mahihirap.

“Thank you for attending my 70th birthday, everyone. I can’t believe I even managed to reach this age.”

Walang ekspresyon ang mukha ko habang pinapanood si lolo, mula rito sa taas, na tuwang-tuwa na naglilitanya sa malaking stage. Nasa tabi niya pa si uncle na plastikadong nakangiti.

“How nice is it to have these many friends around, right?”

Of course these people would be around. They’re probably the ones who asked for your help to save their businesses. They’re probably the ones who begged you to help them lift their empires from the ground.

Talagang perfect attendance ang mga ’yan… dahil tinulungan ng magaling kong lolo at ng buo kong angkan.

Which is fucking unfair. They were all strangers to my clan. But when they asked for assistance, it was there knocking on their doors.

But when I asked for it… When I pathetically asked for my own family’s help— suddenly it was a fucking hard task?

I bitterly clapped my hands in the loudest way possible as I went downstairs. The sound my hands were making overpowered everyone’s.

Sa isang iglap, lahat sila ay pinapanood akong bumaba mula sa hagdan.

’Yung iba, nakilala ako, at mukhang dismayado na agad dahil nandito ako sa loob. ’Yung iba naman, mukhang nagtataka pa kung sino ako.

“Happy birthday, lolo!” nakangiti kong bati sa lolo ko nang matapos pumalakpak. “Nice speech! Kuhang-kuha ang kiliti ng mga manggagamit na ’to.”

Everyone reacted upon hearing what I said. But they’re just a bunch of cowards who could do nothing but whisper their bullshits to themselves.

“Unique.” Lolo looked at me as if he was sending me warnings through his glare. “Thank you for coming, apo. Why don’t you come here beside me so I can introduce you to—”

“No need for that. I think your business partners recognize me. I’m all over the news after all,” umiiling kong sabi. “But for the formality, sure!”

Sumampa ako sa stage at sinadya pang banggain si tito sa paharang-harang. At kahit mas malaki siya sa akin, pero mas malakas ako sa kaniya, muntik na siyang tumalsik.

I stood beside my grand father and took the mic from him. Then I faced the crowd with a smile on my face.

“Hello, everyone. Good evening.” Everyone faked their smiles, so they wouldn’t be on my bad side. “I’m Unique Taneo, Thaddeus’ youngest grandson. I bet you all know me already. Baka isa pa sa mga anak n’yo ang nabugbog ko rati.”

The whole venue became silent when I said that.

“I’m just kidding,” mabilis kong pagbawi at sarkastiko pang tumawa. “Wow, how nice is it to have the capability of gathering these powerful people here, huh? Lolo, you never fail to amaze me.”

He smiled at me with suspicion. I knew he’s reacting that way because this wasn’t the usual me. I would never speak soft to him or to anyone around him.

I smiled back before I turned to the crowd. “My lolo never fails to amaze me with his power to gather everyone of you. Elite families, corrupt politicians, and powerful clans with skeletons in their closets.”

Natawa ako nang agresibo akong hilahin ni tito palayo sa mic. Hindi ko siya pinansin, hinawi ko lang at muling nagsalita sa mikropono. “Please don’t react negatively. You don’t have to be affected if you’re not guilty, right?”

“Unique, tama na,” bulong ni lolo sa tabi.

I just raised my right hand to stop him from speaking.

“Please enjoy the party that my lolo prepared for all of you. After all, the money that was spent here was an honorable exchange of someone’s life…” I tried my best to keep my voice still, even though all I wanted was to breakdown when I remembered someone at the back of my head. “Happy birthday, lolo. Happy death anniversary to my best friend too.”

“Unique!”

Malakas kong tinulak si tito na pilit akong hinabol habang pababa ako ng stage.

I turned to him and grabbed him by the collar. “Isa pang tawag mo sa pangalan ko, sasaktan kita.”

Gigil ko siyang tinulak dahilan para sumalampak siya sa sahig. Kanya-kanya namang punyetang reaksyon ang mga tao sa paligid.

Malamang sinusunog na nila ako sa isip nila dahil isa akong rebelde na sinira ang kaarawan ng sarili niyang lolo at tinulak pa ang tito niyang isa ring tanga.

Wala naman akong pake sa mga iisipin nila. They were all useless piece of shits. Ang iilan sa kanila, maraming napatay para yumaman. May mga nakaupo pa sa politiko na sinabuhay ang corruption. Mga walang kwenta.

I stormed out of the venue with nothing but satisfaction that filled my heart the moment I was finally alone.

I absentmindedly rode the elevator, not knowing where to go next.

Great. Just great.

“Happy death anniversary, Lohan,” I whispered despite the lump in my throat.

Just when the elevator was about to shut close, someone entered.

Kumunot ang noo ko nang mapatitig sa mukha niya. Ano ba ’to naligaw lang? Nagkamali ng pasok o ano? Bakit hindi pumipindot ng floor ’to?

“Going up, going down?” tanong ko sa kaniya.

Sumandal siya habang nakatitig sa akin. He wasn’t saying anything, just blankly staring at me as if I’m interesting.

“Up for sex?”

Huh?

“A one time sex.”

Dinagdagan pa! Hindi ko na nga siya ma-gets nung una.

Kapag sobrang pogi ba required din ’yung may konting saltik sa mga pinagsasabi? Kasi tangina, bakit nag-aaya siya ng sex?

’Di ba kanina sabi niya huwag ko raw ulit siya lalapitan o kakausapin? E, nyeta! Bakit nagyayaya ng kaldagan ’to ngayon?

Pero syempre… pampalubag loob at dahil malandi rin ako.

“Akala mo aatras ako? Ano nga ulit pangalan mo— Ah, Van nga pala. Egis egis, basta sex lang, ha. No extracurricular activities, boi!”

“You sure?” he asked with one eyebrow lifted. “Are you into men?”

“Hello, sa ganda kong ’to? Tingin mo kipay hanap ko? No way! Tara na, huwag marami daldal. Pogi ka naman, e. Medyo naging crush nga kita kani—”

“14th floor’s where I’m currently staying. Let’s have sex there.”

Naknang… parang pinaghandaan niya talaga ’to. At sino naman ako para tumanggi? Napakapogi ng hinayupak na ’to, syempre magpapalahi ako diyan! Kung nabubuntis lang ako, jusko jackpot talaga!

—

Oh, ano 🤨 Tapos na tayo sa era ng Tight Lipped na soft spoken ang mga character. Pinasok na natin ang mundo ni Unique Taneo KSKSKSKSKSKS.

Chapter 3

Chaotic Contrast III

Unique

“Hi, ako nga pala si Unique Taneo. Kamusta ang buhay buhay, classmates?”

Tinaas ko pa ang kanan kamay para kawayan ang mga gigintuing kaklase ko. Pero ni isa, walang pumansin sa akin. Nagkanya-kanyang cellphone pa ang mga kupal.

“Thank you, Taneo. You may sit anywhere you like.”

Pati professor dito parang walang pakealam sa kawalan ng pake ng mga estudyante. Hinayaan lang magsi-cellphone, e.

“Isn’t he the one all over the news?”

Habang naglalakad ako papunta sa pinakalikod ng classroom, may isang bubuyog na bumulong. Naka-side eye tuloy ako habang naglalakad.

“The stupid Taneo?”

Hoy! Hindi ako stupid, ha! Tantado ’tong babaeng ’to, sasampolan ko ’yan sa oras na magkamali ’yan.

Inis kong binagsak ang bag sa desk at sumalampak sa upuang napili ko. Napadaing pa ako sa sakit nang maramdaman ang pagkirot na naman ng puwet ko.

Tangina talaga nung lalaking ’yon. Na-virginan pa ang holy hole ko nang wala sa oras. Kung hindi dahil sa big bike niya, hindi ko siya papansinin.

Laki-laki niya, gago siya. Wasak na wasak ang butas ko. Kapag tubol nga ilalabas ko, hirap na hirap na ako ilabas. Paano pa kaya ’yung gigantic cock niya? Bwiset!

Kapag nakita ko siya ulit, baka patikimin ko ulit— este makakatikim siya sa akin.

Nilibot ko ang tingin sa classroom, medyo nabo-boringan dahil kakaonti lang ang kaklase ko. Nasa labing lima lang yata kami.

Paanong hindi kakaonti kung madalang lang naman sa mga estudyante ang pumili ng Forensic Science.

Kaya ko lang din ’to kinuha para nasa field pa rin ako ng law— Ulol! Ang totoo, gusto kong makipagbakbakan balang araw. Stepping stone ko lang ang Forensic Science pero ang totoong target ko, Task Force for Terrorism.

Ako na bahala paano ko gagawin ’yon. Ako pa, lagi namang ako ang bahala. Siguro past life ko ako si Batman.

Pero grabe, ilang beses yata akong nakaidlip sa klase sa sobrang boring! Mga hayop na kaklase ko, wala man lang manners, hindi nakikinig.

Nakakawalang manners din naman ang pagtulog, pero hello? Hindi ko na kasalanan ’yon! Hindi nga nagagalit ’yung professor, e. Hinahayaan niya lang mag-cellphone at magdaldalan ang mga gigintuin kong kaklase.

Para tuloy akong zombie na naglalakad papunta sa cafeteria. Kanina pa kumakalam ang sikmura ko sa gutom. Dalawang subject pa ang pinalampas ko na sobrang boring din!

Tanginang Argentum University ’to. Kaya pala tapunan ’to ng mga celebrity at anak ng mga politicians— mga tamad mag-aral.

Ako, confident lang ako umidlip-idlip kapag alam ko na ’yung topic. Hindi man naitatanong pero genius kasi ako.

Pero itong mga ’to? Mababango lang at makikinis ang balat pero magagaspang ang utak! Texture ng utak ko, jelly, texture ng kanila parang kalsada! Umaasa sa mga korap nilang magulang para matawid sila sa graduation.

“New kid?”

Luh, sino ’to?

Kunot-noo kong tinitigan ang kung sino mang papansin na naki-table sa akin. Hirap na hirap akong humanap ng bakante tapos makiki-sit in siya? No way!

“Alis, boi.”

Tumawa siya. “Do you need a protection or something? I can give that to you.”

Huh? Ano raw? Proteksyon? Bakit ko kailangan ng protection?

Condom ba tinutukoy niya? Ano, may mag-aaya na naman ng sex? Bwiset ang sakit pa nga ng puwet ko!

“Luh, bading ampota,” bulong ko. Gusto ko lang siyang inisin kahit sa aming dalawa, ako talaga ’yung bading.

“What?” Parang na-offend, buti naman. “I’m not talking about a fucking condom. I’m talking about security. I’m one of—”

“Oy, tama na. Nao-overstimulate na ako.” Pabalang kong tinakpan ang bibig niya na kanina pa daldal nang daldal.

“Tangina, bitaw!” galit niyang hinawi ang kamay ko at kinwelyuhan pa ako.

Tantado, siya manggugulo tapos ako pa hahamunin ng away?!

Ayoko nang ma-kick out, nagsasawa na talaga ako. Nakakapagod kasing mag-introduce yourself, paulit-ulit.

“Luh, papansin,” bulong ko na lang.

Ayoko siyang patulan, wala ako sa mood. Pero kung hindi ako gutom, kanina pa ’to nakatiwarik sa kisame.

Lahat na ng estudyante sa paligid namin, nakatingin. Wala man lang sumubok na umawat. Panigurado kilala nila ’tong lalaking ’to, baka sanay na sila sa ugali. Ugaling kamote ampota, e.

“I was asking you nicely, how dare you not fucking accept my offer?” bulong niya sa tenga ko, hila-hila pa rin ang kwelyo ko.

I just mimicked him. “’Yoko nga, ’di ba? Ikaw ang pabasta-bastang uupo kahit ’di ka inaaya tapos mag-aatungal ka diyan.”

Hindi pa rin nagpapatinag ang hayop, mas lalo pang hinigpitan ang kapit sa kwelyo ko. ’Yung iilang estudyante na nakapwesto malapit sa amin, lumayo na rin.

“Do you want to be on my bad side? Just fucking say it, ibibigay ko sa ’yo,” daldal na naman niya.

First day ko pa lang mapapaaway na agad? Dati naman nakakatagal pa ako ng one week sa university, a.

Masisira ba ang streak ko? Ano ’to one day pa lang kicked out na?

“Sagot! Lakas ng loob mong mag-angas pero takot ka pa—”

Putangina talsik siya, e.

Kala mo may nahigaang skateboard sa layo ng narating pagkatapos kong suntukin sa panga.

At itong mga ewan ding estudyante na nanonood, halatang mga gulat na gulat pa. Ngayon lang ba sila nakakita ng magandang lalaki na blonde, na cute, na sobrang ganda, at maganda ulit, na nanapak ng oranggutan?

Rare case na naman ba? Sabagay, lagi na lang nakadikit ’yan sa pangalan ko.

Gusto ko na sanang pumunta sa counter para makabili na ng pagkain, pero nakatayo pa rin ’yung hinayupak. Sapo-sapo pa ang pisngi habang pasugod sa akin.

Ganyan kapag pinalaking spoiled brat pero walang utak.

Bago niya pa ako malapitan, umikot na ako sa ere at ginamit ang kanang paa para i-flying kick siya sa mukha.

Ayon, talsik na naman.

Pumasok lang yata siya ngayong araw para lumipad. Tatanga-tanga, e.

“Ayos lang ’yan, huwag n’yong intindihin ’yan!” singhal ko sa mga estudyante na nilalapitan siya para tingnan kung buhay pa. “Humihinga pa ’yan! Utak lang niyan kulang sa oxygen.”

Nakangiti ko pa silang kinawayan bago dire-diretsyong naglakad papunta sa counter.

Ibang klase na ’yung gutom ko, parang makakasapak na ako kahit inosente pa.

“What the heck’s happening here? Why is Derek unconscious?”

May babaeng nagsalita mula sa likod pero hindi ko na pinansin. Nginitian ko na lang si ateng nag-abot sa akin ng Palabok at platong may dalawang slice ng Pizza.

Nang makabalik ako sa table ko, nilantakan ko agad ’yung mga binili ko. Wala nang dasal-dasal. Baka magsara ang langit kapag narinig nila ang boses ko diyan.

“Excuse me.”

Hindi ko pa nakakagatan ang Pizza, may um-extra na naman.

Ano ba ’tong school na ’to? Ugali ba ng mga estudyante rito na hindi magpakain? Badtrip!

“Ano, boss?” takang tanong ko sa babaeng lumapit. Kulay pula ang buhok, at straight na straight ang postura.

“I apologize, I have to pull you out from your lunch. You caused a nuisance and we don’t allow that in Argentum. Please come with me to the councils’ office.”

“Oy, anong ako? Doon ka sa oranggutan magalit. Bigla-biglang nangkwe-kwelyo,” depensa ko.

“Regardless if it’s a self defense, it’s still our duty to hear both of your testimonials. We’ll compensate for the time.”

Masunurin akong tumayo sa kinauupuan, hawak pa ang slice ng Pizza sa kamay. “Sige, tara na para hindi na maraming daldal.”

Hindi makapaniwalang tinitigan niya ako, nakakunot pa ang noo niya.

“Tara na, boss?” pag-aaya ko sa kaniya.

She just avoided my eyes and let out a sigh. “Derek’s still—”

“Oy, gising na!” Ako na mismo ang lumapit sa hinayupak na ’to para hilahin siya sa kwelyo.

Gising na ’to, gumagalaw na ’yung eyelashes, e. Nagkukunwari lang na tulog, natatakot yatang masampolan ko ulit.

“Gising sabi.” Sinampal ko nga.

“Stop it!” galit na saway sa akin nung babaeng pula ang buhok. “That’s another violence! Hindi mo ba ako narinig kanina? I’m from counci—”

“Oh, tingnan mo. Nagising.” Proud kong hinarap sa kaniya ’yung oranggutan na nakamulat na ang mga mata, masama pa ang tingin sa akin. “Halika na, boi. Inaway mo kasi ako, reported tuloy tayo. Tatanga-tanga ka kasi.”

Kahit masama ang tingin niya sa akin, nagpahila pa rin patayo. Paanong hindi magpapahila kung ang higpit ng kapit ko sa kwelyo niya. Konting inhale exhale pa niya, masasakal talaga siya.

Cool na cool akong naglalakad, nakasunod doon sa babaeng may pulang buhok. Si Derek naman sa tabi ko, iika-ika pa at nakahawak sa balakang.

“Gusto mo, boi?” aya ko sa kaniya habang nakalahad ang Pizza slice na may kagat ko na.

Sinamaan naman niya ako ng tingin. “Tangina mo, papatayin kita ’pag labas ng—”

“Sus! Over sa death threat, hindi ka nga nakalapit kanina,” natatawa kong sabi. “Ayaw mo ng Pizza, ah? Sure? Ubusin ko na ’to.”

Itong si Derek, kahit masahol ang ugali— himalang hindi nananakbo para makatakas sa council officer.

Iba rin aura nitong babaeng pula ang buhok. Pakiramdam ko kahit mga tarantado ang estudyante rito, iba ang respeto nila sa mga nakaupo. O kahit hindi respeto, baka takot lang.

Ako, syempre hindi. Wala naman akong kinakatakutan.

M’eron pala.

Nakakatakot isipin na mahaba pa ang buhay ng angkan ko. Susmaryosep! Dapat hindi na!

“Angas!” namamangha kong sabi nang makapasok kami sa opisina ng councils.

Ang lala, tangina! Parang special treatment sila.

Halos isang buong bahay na yata ’to. Sa lawak pa lang, alam ko nang bigatin ang mga nakaupo sa pwesto. Kaya siguro takot din ang mga unggoy na katulad ni Derek sa kanila.

“Please be seated. I need to speak Donovan about what happened.”

Kalmado akong umupo sa tinuro niyang upuan, kaharap namin ang pagkalaki-laking table. I assumed this is where they held their meetings.

“Upo raw. Ano ba’t kiti-kiti ka ba, lakad ka nang lakad diyan?” saway ko sa unggoy na mukhang tangang pabalik-balik.

“You fucking shit!” gigil niyang bulong. “I didn’t know Donovan’s here. If something happens to me, I’ll fucking kill you!”

Luh, siraulo amputa.

“Huwag mo akong kausapin, napakabobo mo,” sabi ko sa kaniya. “Ikaw ang nanghamon ng away tapos nung na-flying kick ka, biglang ako na ang may kasalanan? Baliktad pa more!”

“If you didn’t cause any fight, this wouldn’t happen!” sabat niya pabalik.

“Hoy, sabi ko don’t talk to me.”

Natatawa ko siyang pinanood nang umikot siya sa mahabang lamesa papunta sa direksyon ko. Parang sasakalin na yata ako sa inis.

“Hi!”

Natigil ’yung unggoy sa paglalakad papunta sa akin nang biglang may magsalita. Nilingon ko ang lalaking kalalabas lang mula sa isang pinto.

“Hello, I’m Jaime!” nakangiti niyang pakilala. “Are you guys here to report something?”

Inilingan ko siya. “Siya ho ang ire-report ko. Nag-death threat ’yan kanina tapos—”

“Stop fucking lying!” banta ni Derek sa akin.

“Napikon kasi sinipa ko sa mukha tapos nahimatay!” Humagalpak pa ako ng tawa pagkatapos ikwento ’yon sa lalaking Jaime daw ang pangalan.

Nagulat pa ako nang humagalpak din siya ng tawa.

Ay… may siraulo rin pala sa councils.

“So, long story short, lagot kayo kay Van?” natatawa niyang sabi.

Ano raw? Van? Kapangalan nung nangwasak sa puwet ko kagabi.

“Van’s our president, by the way,” dagdag niya nang mapansing nakakunot ang noo ko. “I think he’ll go easy on you since you’re new. But with you, Derek?”

Bumuntonghininga ’yung unggoy. “Jaime, please. You know I can’t fuck up. I didn’t know he’s here. Baka pwede mo akong patakasin?”

“Papatakasin? Ako ang lagot doon kay Van.” Kanina pa tawa nang tawa ’tong Jaime na ’to, a. Nakakapikon din pala kapag masyadong masiyahin.

“Come on, man. I can’t have another ticket. I’m willing to pay you any am—”

“Oy, ano ’yan? Vote buying?” saway ko sa kanilang dalawa nang maintindihan kung saan paparating ang sinasabi ni Derek. “Ikaw ang gumawa ng gulo kaya huwag kang mandamay. Self defense lang ginawa ko ’no!”

“Self defense? You fucking slammed me unconscious!”

Aba’t sumasabat pa talaga!

Tumayo ako sa kinauupuan para lang sana mag-inat ng mga buto. Pero nagulat ako nang kumaripas ng takbo si Derek papalayo sa akin.

Anong… Siraulo!

’Yung Jaime naman, tawa nang tawa sa gilid. Paanong hindi hahagalpak ng tawa ’yan e witness siya sa mukhang tangang reaksyon ni Derek.

Akala ba nung unggoy na ’yon ay babanatan ko na naman siya? Walangya, gusto ko lang naman mag-stretching!

“Ano wala pa ba ’yung presidente n’yo? Ang tagal. Nakabilad na ’yung Palabok at pangalawang Pizza ko roon sa table,” nababagot kong baling kay Jaime.

He chuckled at me. “Baka busy lang! Don’t worry, mabait ’yon sa mga bago. He won’t give you a hard punishment naman.”

“Wow, thank you kamo, ha?” sarkastikong sagot ko. “Oy, Derek, ano ba’t nananakbo ka diyan? Hindi kita sisipain!”

“Huwag mo akong angasan. Once we step outside the school, goodluck if you’ll still see another day.”

“Oo na, oo na. Nakakatakot ka na. Wow, natakot ako,” pagsakay ko sa kabulbulan niya.

’Yung Jaime naman, tumawa na naman! Akala mo background sound na laughing effect. Pumapalakpak pa kakatawa.

“I’m fucking serious. Gago ka ba? Akala mo nagbibiro lang ako? Kung ako sa ’yo, mag-ingat ka sa kalsada dahil—”

“Sige na nga, ’di ba? Natatakot na nga, oh. Nanginginig na nga ako sa kaba.”

Hindi talaga siya titigil hanggang hindi lumuluhod sa harap niya. Kulang pa yata umiyak ako at magmakaawa na itikom niya na ang bibig niya.

“Tama na ’yan, kapag narinig kayo ni Van, sige kayo,” awat sa akin nung Jaime. “Derek, hindi kita matutulungan. He probably already knew you’re involved since Jennica spoke to him already. Your way out is to just apologize.”

“Apologize? You think Donovan buys that shit?” sabag ni Derek. “That’s the last thing he wanted to hear. Come on, Jaime, help me out. Claim that it’s this stupid bitch’s fault why we had a fight.”

Ako, stupid bitch? Sa ganda kong ’to?

“Kingina mo, kanina ka pa. Halika rito.” Hinubad ko ang sapatos at initsya ’yon sa direksyon ni Derek na sapul na sapul sa mukha.

“Astig!” humahagalpak na singhal ni Jaime.

Gigil kong inabot ’yung unggoy at sinabunutan siya. “Ano, sinong stupid bitch, ha? Kapag naisipan kong pag-uutugin ’yang mukha mo rito sa kanto ng lamesa, wala kang palag, ’di ba?”

“I yield! I yield!” takot na takot niyang sabi.

Mas hinigpitan ko pa ang kapit sa buhok niya. “Anong yield yield pinagsasabi mo? ’Kala ko ba lagot ako mamaya paglabas ng school, ha? Kingina ka may pa-death threat ka pang nalalaman mukha ka namang kulugo na napisat!”

He tried to let go from my grip but I didn’t let him get away. Sulitin ko na ang pagsabunot, kanina pa ako iniis nito, e.

“What the fuck?”

Matik akong napatingala nang marinig ang pamilyar at malalim na boses na ’yon.

Talagang pamilyar dahil tangina! Ang lakas ng ungol niyan habang binibira ako kagabi! Paano ko makakalimutan?!

“Ayos, ah,” natatawa kong sabi at pabalyang binitawan ang buhok ng oranggutan. “Small world!”

The guy just stared at me with his usual blank expression. Nakita ko lang yatang nagka-ekspresyon sa mukha ’yan noong sarap na sarap siyang bumibirada sa puwet ko.

Bwiset, badtrip! Naalala ko na naman ’yung hapdi!

At oo! Kung minamalas nga naman, kaharap ko ang naka-one night stand ko kagabi. Mas malas pa, dahil presidente ng councils ang hayop.

At mas nakakainis pa…

Siya lang naman ang ninakawan ko ng bigbike.

Hanep, triple kill!

Chapter 4

Chaotic Contrast IV

Unique

“I swear I didn’t do anything. He’s the one who provoked me! I was just asking him when he became aggressive all of a sudden!”

Oh, angas, ah? Parang nanonood lang ako ng pelikula sa Pilipinas na nanggagago harap-harapan. Ganyan kalentado si Derek. Kuhang-kuha ’yung pikon ko, e. Magsisinungaling na lang, mukha pang tanga.

“Hoy, anong ako? Nakuhanan ka ng dash cam ko, ikaw ang nauna!” bulyaw ko sa kaniya.

“What fucking dash cam are you talking about? May sasakyan ba doon, ha?!” gigil niyang sigaw at napatayo pa sa kinauupuan.

Ang bilis talaga niyang maasar.

“Ito ’yung dashcam ko.” Sabay turo sa mga mata ko. “Kahit interview-hin ninyo pa isa-isa lahat ng nasa cafeteria, malalaman n’yo sino unang nangwelyo.”

Hinarap ko ang myembro ng councils, at ’yung pogi. Tahimik lang siya sa kinauupuan niya, parang walang pakealam sa paligid.

Medyo intimidating talaga siya, sa totoo lang. Kaya gets ko si Derek kung bakit para siyang itlog na takot na takot kanina.

Tagos hanggang esophagus ang tingin nitong si Van. Kaso nga lang iba ’yung tumagos sa esophagus ko kagabi, haha .

“Oy, wala ka bang sasabihin? Ako kampihan mo!” agaw atensyon ko kay pogi. “Kung ako sa inyo ipapa-kick out ko na ’to si Derek—Ah!”

Alam ko namang babatukan ako ni oranggutan, naramdaman ng sixth sense ko— pero hindi ako umiwas. Sinadya kong magpatama para siya ang pinakamali sa mata ng lahat.

Taympers muna ako sa pagiging mali, rest time muna. Ano ako lagi? Awat naman. Sakit pa nga ng puwet ko, oh.

“What the…” Tinitigan nang masama nung babaeng pula ang buhok si Derek.

“You fucker! You knew I was going to hit you, bakit hindi ka umilag? Are you acting weak? Kanina nga hindi kita malapitan!” galit na atungal ni Derek na ngayon ay inaawat na nung joyboy na si Jaime.

Sinapo ko ang batok at nagkunwaring nanghihina. “Kita ninyo na? Grabe, napakabayolente niyan. Ang sakit! Medic!”

Sumubsob pa ako sa lamesa para ganap na ganap ang isa pang walang kwenta kong acting.

“Am I really required to witness shits like these everyday, Jennica?”

Bahagya kong inangat ang mukha nang marinig na nagsalita si Van. Ang pogi talaga ng hanep! Pati boses parang nakakabuntis!

“Sorry, Van,” kinakabahang sagot sa kaniya nung red-hair. Jennica daw pangalan, narinig ko lang. “The incident happened during lunch, everyone saw it. I can’t let it pass.”

Umayos ako ng upo at inambahan pa ng sapak si Derek nang makitang hindi nakatingin si Van. Si oranggutan naman, umilag agad kahit ang laki ng distansya sa pagitan namin.

Takot pala ’tong Derek Ramsey na ’to, e!

“Just give them a fucking warning. What’s so hard about doing your goddamn job?” dagdag pa ni Van habang hinihilot ang ulo. “Or kick them out—”

“Taympers!”

Sinamaan ako ng tingin ni pogi na para bang hindi niya ako binayo kagabi. Gago ’to, ah. Hindi marunong tumanaw ng tawag ng laman.

“Tama na, oy! ’Yoko na ma-kick out. Si Derek i-kick out ninyo tutal parang problematic talaga siya. Kung hindi n’yo lang naman matatanong, nakita ko kanina parang takot na takot sa kaniya ’yung mga estudyante. Ibig sabihin bully—”

“Shut the fuck up! Isa pang buka ng bibig mo, talagang hindi ka dadatnan bukas!”

Hinarap ko si Derek na tumahol na naman bigla. “Hindi talaga ako dadatnan, boi, hindi naman ako babae. Ano pati biology hindi mo na alam? Naalog ba utak mo noong sinipa— ay anong sinipa? Wala, hindi kita sinipa, ah.”

Kinakabahan akong nag-side eye sa direksyon ni Van nang madulas ang pukinangina kong bibig. Nyeta ipapahamak ko pa sarili ko.

“You kicked him? And you’re telling me there was no need for a goddamn expulsion?” tanong niya sa galit na tono.

Hanep! Ako na naman! Ako na naman ang mali!

“Self defense ’yon, excuse you,” sabat ko sa kaniya. “Ayusin mo ang definition of terms mo, sinasabi ko sa ’yo. At ’saka bakit naman ako gagawa ng gulo, eh first day ko rito? Ano ako siraulo? Baka kayo!”

Kanya-kanya silang lingunan sa akin nang marinig ang huli kong sinabi.

Kung bigla nila akong susugurin, no big deal ’yan. Apat lang naman, e. Tig-three seconds lang ’yan sila sa akin.

Kaso sayang, walang sumugod.

Van stood up from his seat. “Just give them a warning, I have more important things to do, Jennica.”

“Alright, pres.”

Lumingon sa amin si pogi habang nakakunot ang noo. “Ano? Layas na.”

Derek immediately stood up and stormed out of the door. Ako, naiwan, hindi alam kung lalabas na rin ba ako o ano.

“You, follow me in my office.”

Kumunot ang noo ko nang makitang nakatingin sa akin si Van. Ako ba ang tinutukoy nitong si pogi?

“Ako ba?”

“Malamang, sino pa ba?”

Ako nga! Shet! Baka may part 2 ’yung kagabi!

Nakangiti kong kinawayan si Jennica at Jaime na sinundan lang kami ng tingin ni Van. Malamang nagtataka sila kung bakit ako gustong kausapin ni pogi.

Baka ikukulong na ako kasi tinangay ko ’yung big bike niya? Iniwan ko naman ’yung akin, e! Dapat ’yon na lang ginamit niya!

Pinagpalit ko si Juno para sa Ducati, may emotional attachment din ’yon, ’no. Hindi biro ang pinagsamahan namin ng big bike kong si Juno, dalawang taon din ’yon.

Isipin mo, bro, two years?

Nabalik ako sa wisyo nang buksan ni Van ang itim na pintuan pagkaliko namin sa hallway. Sa lawak nitong opisina nila, pwede nang maze ’to. Tapos may sarili pang opisina si Van? Sosyal!

“Oy, teka lang—” Kinulang na ako sa oras para makapag-react dahil bigla na lang akong sinunggaban ni pogi.

Tangina! Crush na crush ako!

Hindi na ako nanlaban nung sinandal niya ako sa likod ng pinto para halikan. Bakit pa papalag kung gusto ko rin naman? Hindi uso pakipot sa akin.

“Sandali la—”

Gigil niyang hinawakan ang panga ko para manahimik ako at mahalikan niya nang mas mariin.

First time ko na namang ma-shut-the-fuck-up sa kakaibang paraan. Hanep talaga ’to si pogi. Balak niya yata na lahat ng first ko, konektado sa kaniya.

“Teka!” Malakas ko siyang tinulak sa dibdib para bigyan niya naman ako ng karapatang humugot ng hininga. “Laplap na laplap naman ’to!”

Walang pakealam niyang hinawakan ang mukha ko para halikan na naman ako nang walang habas.

Nalintikan na! Malandi rin naman ako kaya hindi ako napalag. Kasi sa totoo lang, kayang-kaya ko siyang ibalibag ngayon. Pero hindi ko gagawin ’yan kasi nga haliparot din ako.

Ang malandi, bagay sa malandi. In short— bagay kami. Haha .

“Where’s my bike?”

Kitang kabastusan ’yan? Pagkatapos manghalik, biglang mangha-hot seat? Badtrip!

Nakatingin lang ako sa kaniya nang komportable siyang umupo sa swivel chair, na parang walang nangyari.

Kiss and run, a! Ayos!

“Nasa akin. Kukuhanin mo na? Huwag muna!” Nagmamadali akong umupo sa sofa malapit sa table niya. “Kahit mga two weeks pa? Promise, two weeks lang! Gusto ko lang talaga ma-experience. Niyabang ko nga sa daan kahapon, e. Dami nagpapabomba kapag naka-stop light!”

Kinunutan niya ako ng noo. “Ginamit mo ang motor ko?”

“Malamang, paano ko nanakaw kung hindi? Isip-isip din, boi,” sagot ko bago damputin ang mansanas sa basket. “Ibabalik ko rin, promise! Peksman mamatay man ang angkan ko! Two weeks lang na palugit tapos ibabalik ko sa ’yo nang buong-buo.”

Napahilot siya sa sentido. Parang wala na yatang puwang sa pasensya niya ang mga pinagsasabi ko.

Kasalanan niya kaya huwag siyang magalit. Kasi kung hindi niya ako kinawawa kagabi, hindi sana ako nainis at hindi sana ako gumanti. Mapaghiganti pa naman akong tao.

“Galit ka?” tanong ko pagkatapos kagatan ang mansanan. “Huwag mo ako i-kick out, ha? Bigbike lang ’yon, oy! Yaman-yaman mo, e. Makakabili ka ulit ng—”

“Look,” he spoke all of a sudden. “I don’t give a fuck on whatever you’re do with it. Keep it or sell it, I don’t give a single fuck. But there’s one thing you should know in Argentum.”

Excited akong tumayo mula sa sofa at lumipat sa upuan katabi ng table niya. Nakadekwatro ko pa siyang nilingon. “Yan! May pa-trivia. Sige, tuloy mo!”

“Your pathetic stunts from your previous universities won’t work here.” Inayos niya ang suot na salamin at maiigi akong pinagmasdan. “You’re not a god to punish someone with violence. You don’t have any rights to discipline anyone here.”

Napatango-tango ako at muling kumagat sa mansanas. Tumayo ako sa kinauupuan at humilig sa lamesa niya.

“Kaso lang…” I smiled at him. “wala akong pake.”

His eyebrows shot up, surprised with my answer. “Are you prepared to bear the consequence?”

I nodded my head in instant, leaving no room for doubt. “You should really work with how you run this university, Van. Students here are pathetic and stupid. Dalawang masamang adjective ’yan, ha? Hindi dapat pinagsasabay.”

He only looked at me as if I was the most interesting piece he had ever seen in his life.

“Kapag gusto kong manakit, gagawin ko. Kapag gusto kong maging bayolente, gagawin ko rin.” I munched on the apple and looked at him directly in the eyes. “Parang ’yung mga gago na katulad ni Derek. Kapag gustong manakot ng kapwa estudyante, pwede? Kapag gustong magpakabibo, pwedeng manakit? Edi gagawin ko rin.”

Van didn’t answer me. Instead, he just leaned backwards to rest his back against his seat. There was a subtle smirk on his face that I couldn’t read.

“If you’re really obsessed changing the path of discipline here, then be my guess.” His face went back to its stoic and usual state. “But by what authority do you have?”

“By what authority do you ask?” I barked back.

Nawala na naman ang neutral niyang ekspresyon, ayan na naman siya sa pangisi-ngisi niya habang nakatingin sa akin.

“I’m not asking you to banter with me, and to punish me in your mind as if I’m one of them,” dagdag pa niya. “Punishment comes in different forms, Unique. Yours is temporary. Discipline’s meant to last until the person grows with it.”

“Oh, you’re wrong about me on that part.” Saglit akong naglakad papunta sa sulok ng opisina niya para itapon ang natira sa mansanan. Pagkatapos, nginitian ko ulit siya habang naglalakad papalapit. “I don’t hurt people just because I want to. I have my reasons.”

“I didn’t say you don’t have any.”

“Edi ayusin mo ’yang pamamalakad mo rito.”

Kumunot ang noo niya. “On what grounds are you basing your conclusions from? What made you think I’m not doing my job properly?”

“Then how are you planning to put an end to this? Huwag mo akong jino-joke time, ha? Alam kong hindi lang si Derek ang putangina sa university na ’to. My whole class, earlier, were rude as fuck and kept on causing mess during class. Bayad ba nang maayos mga professor dito? Para sa mga gano’n kalawanghiyang estudyante?” tanong ko sa kaniya sa sarkastikong boses.

“They’re acting like that because they’re not aware I’m back.”

“And here you are lecturing me about discipline? Ah, kaya mo sinabi… Kasi takot sila sa ’yo?” Naiiling akong lumapit sa lamesa niya at nakangisi siyang inilingan. “Ganyan ka magdisiplina? Takot lang sila kapag nandyan ka, pero kapag wala ka asal demonyo na? My method might be temporary but it causes real fear, Van. Now, I don’t have any idea what’s yours— but it’s not working well. Majority of students here are sons and daughters of politicians, or other powerful families. The moment they had power, they’ll always crave for it.”

Hindi na naman siya sumagot. Seryoso lang siyang nakatitig sa mga mata ko na parang hinihintay niya lang akong magsalita ulit.

Baka gusto ulit ako i-kiss o ano ba? Bahala siya sa buhay niya.

“Some of them are also scholars who had no choice but to study here despite being surrounded by entitled nepo babies. At ikaw…” Dinuro ko siya. “Kung nepo baby ka rin, wala akong pake. Basta’t ayusin mo ’yang pamamahala mo. You don’t get to lecture me about violence. Derek started it first and it was never my fault na ako ang ginago niya. He should taste his own medicine too. Being afraid of someone who’s clearly stronger than him. He probably makes someone’s life a living hell, everyday in school. He should feel that kind of fear too.”

“You seems so obsessed with vengeance.”

Binuksan niya ang isang compartment ng table at may hinugot na papels mula sa loob. Pagkatapos, nilapag niya sa harap ko.

“Ano ’to, boi?” takang tanong ko.

“Open it and see for yourself.”

I flipped the folder and the first thing that welcomed me was a list of profile. Profile of the councils. The members, the roles, and everything.

“Your obsession with imposing fear makes me curious, Unique. And since we’re both in the same page…” He motioned his head towards the file, asking me to take a look even more. “The position for internal Vice President is open. Do you want to officially own an authority to do your thing?”

Napa-double look ako sa kaniya nang wala sa oras. Medyo nakakunot pa ang noo ko sa labis na init. Baka masapak ko pa siya.

“Hindi ko kailangan ng posisyon para mambugbog, ’no! ’Saka hello? Ayoko nang maraming ginagawa. ’Saka hindi rin ako papasa kasi marami akong record sa mga dati kong school. Imposible!” mahaba kong litanya para makapalag man lang.

Ano siya sinuswerte? Hinding-hindi ko papatulan ‘yang councils’ position na ’yan. Dagdag problema pa ’yan! Dagdag gawain!

“Cleaning your record won’t be a headache. I can do that for you.”

Tama nga talaga ang hinala ko. May something dito kay Van na amoy hindi basta-basta.

Amoy bading oo, pero may iba pang amoy.

If he’s this confident about the things he could do, then he must be from an influential family. Which I honestly couldn’t tell.

Van exude a different aura compared to other students here. It wasn’t forced nor described, it was felt.

Hindi rin ako madaling ma-intimidate sa tao dahil wala naman akong kinakatakutan bukod sa pahaba ng buhay ng angkan ko. Pero kay Van, ang dali-dali kong kabahan.

“Let:’s just try. Your method over mine.” Pumayag din sa wakas! “Aren’t you curious of the outcome when combined?”

“Ayoko sumali sa inyo, busy ako masyado,” pabalya kong sagot nang makapag-isip isip.

“You sure? Think about it first. I can land you the role immediately.” Nang-manipulate pa talaga si pogi.

“Ayoko talaga kasi—”

“If you apply for the position, my Ducati’s yours.”

Walangya! Madaya! Vote buying!

Chapter 5

Chaotic Contrast V

U

nique

Mag-iisang oras na yata akong nakatulala sa papel na binigay ni Donovan sa akin kanina sa opisina niya.

Ewan ko rin kung anong kawili-wili. Mga mukha lang naman nilang council officers ang nandito. Siguro napapatitig lang ako dahil totoong bakante ang posisyon para sa Internal Vice President.

Mula university hanggang pag-uwi ko sa apartment, iniisip ko ’to.

Kung hindi rin naman kasi kalahating tukmol ’yung pogi na ’yon, hindi sana ako nababaliw kakaisip! Bigyan ba naman ako ng ‘deal or no deal’ na offer? Syempre mawawala talaga ako sa ulirat!

Lalo na’t nakatambay pa rin sa garahe ko ang Ducati niya.

Biro mo tig-walong milyon ’yung motor sa garahe ko pero itong apartment na inuupahan ko, tig-tatlong libo lang. Ganyan ako kahirap ngayon!

Buti nga nakahanap na ako ng trabaho ulit na malapit lang sa university. Kaya nga ayoko nang ma-kick out talaga. Isang kick-out, lipat ng trabaho. Mamaya baka mapagbintangan pa akong salisi gang.

“Hanep, 7 PM na agad?!” singhal ko sa sarili nang mapadapo ang tingin sa orasan pagkaupo ko.

Hanep! 12 AM pa naman ’yung pasok ko mamaya sa convenience store. Ang shift ko pa naman, pitong oras.

Kaya pagkatapos ko sa shift, diretsyo ready agad ako para sa school. Daig ko pa ang nanay na may binubuhay na sampung anak.

“Five hours tulog, kaya ’yan.” Tinapik-tapik ko pa ang sarili kahit mukha akong tangang kausap ang sarili.

Inalis ko lahat ng gamit na nakapatong sa sofa, dito muna ako matutulog. Siguradong kapag sa kama ako bumagsak, bukas na ng umaga ang gising ko. Kahit alarm clock walang palag-palag ’yan.

Nang maayos ko ang sofa, agad din akong tumayo para lumapit sa switch ng ilaw. Napabuntong hininga rin naman ako kalaunan.

“Lohan… Kailangan kong matulog, ha? Huwag ka munang dadalaw sa sweet dreams ko, ha? Papatayin ko ’yung ilaw.”

Para akong nakikipaglaban sa demonyo habang unti-unting pinipindot ang switch ng ilaw. At nang mamatay ang ilaw, napabuntong hininga na naman ulit ako.

Ginamit ko ang ilaw mula sa cellphone para makabalik sa sofa atsaka sumalampak doon.

Ngayon na lang ulit yata ako matutulog nang patay ang ilaw. Kailangan ko, e. Hindi agad ako makakatulog kung bukas ’yan. Kahit pa sabihing sanay na ako.

Huwag lang siyang dumalaw. Huwag lang muna siyang magparamdam. Kasi hindi ko na naman kakayanin ’yon…

Tinapio ko ang pisngi nang maramdaman ang pamumuo ng luha sa gilid ng mga mata ko. Pinatong ko ang braso sa mga mata at hinayaan ang sarili na magpahila sa antok.

“Lohan! Ang tigas talaga ng ulo mo ’no? Dati ka bang gago?! Aalis ka na hindi mo na naman ako kakausapin?!”

“Unique, matulog ka na. Bukas na tayo mag-usap.”

“Hindi, tangina mo!” Gigil kong hinampas ang pintuan ng kotse niya. “Lumabas ka diyan! Huwag kang aalis na hindi tayo nag-uusap! Badtrip ka, papaiyakin mo na naman ako!”

“Unique, stop that.”

Umiling ako at pilit na binubuksan ang handle ng pinto, baka sakaling hindi niya na-lock. Pero talagang gago rin talaga, ayaw talagang lumabas!

Nilusot ko ang kamay sa nakabukas niyang bintana at pipindutin sana ang ‘unlock’ pero mabilis niya akong napigilan.

“Lohan! Ano ba?!”

“I told you, we’ll talk tomorrow. Pagod ka pa, ’di ba? Bukas na lang tayo—”

Inis kong binato ang sapatos sa loob ng sasakyan niya at gigil siyang kinwelyuhan. “Lumabas ka diyan! Huwag mo akong daanan sa pabukas-bukas mo! Alam mong ayokong umaalis ka na hindi mo ako pinapakinggan. Kung ayaw mong bugbugin kita, lumabas ka diyan.”

“What are you…” He calmly held my hand to remove it from his collar. “What are you gonna do about it, Unique? I’m done. Everyone’s pointing fingers at me already. Wala na tayong magaga—”

Umiiyak ko siyang hinila. “Lumabas ka nga diyan! And shut the fuck up! Anong walang magagawa? Meron! Kakausapin ko si mommy, promise, pati si lolo. Kakausapin ko ulit—”

“Unique, don’t ruin your sanity over my issue.”

“Fuck you! Lumabas ka diyan, nangangalay na ako!” umiiyak kong singhal sa kaniya. Ayaw talagang magpahila! “Please, Lohan. Kahit sampung minuto lang. Promise… Promise gagawa ako ng paraan.”

He held my hand and flashed the usual smile he always gives to everyone. Hinigpitan niya ang hawak sa kamay ko at umiwas ng tingin.

“Bakit ka umiiyak? Ayos lang ako. Mag-uusap nga tayo bukas ’di ba?”

Hindi, puta, hindi ako naniniwala sa bukas na ’yan. Baka iwasan niya na naman ako bukas, baka hindi niya na naman sagutin ang mga tawag ko, baka hindi na naman siya magpakita.

“Bakit ayaw mo akong kausapin ngayon?” humihikbi kong tanong. “G-Gagawan ko nga ng paraan, Lohan. Hihingi tayo ng tulong kila lolo. H-Hindi lang nila ako naintindihan noong una kaya hindi n-nila ako tinulungan. Pero ipapaintindi ko ulit, promise. Magagaling na abogado sila lolo, m-matutulungan ka nila.”

“You’ll ask for their help again?”

Tumango ako.

“That won’t work, Niknik. I asked them personally. I was denied twice.”

My eyes widened when I heard what he said. My grip around his collar also loosened.

“W-Who? Who denied you twice? Si t-tito ba? Masama talaga ugali nun, e. Dapat kay mommy ka humingi ng tulong, o kaya d-dapat kay lolo—”

“Your grandfather refused to help me, Niknik. You knew how much they hate me right?”

“Hindi, h-hindi… Ano ba, lumabas ka diyan!” Nanghihina akong napakapit sa pintuan ng kotse niya. Hindi talaga siya nagpapatinag, kahit magmakaawa pa ako. Parang wala talaga siyang balak na tumapak palabas. “Ako n-na lang ulit ang kakausap sa kanila. P-Paborito ako ni lolo, Lohan. Tapos si mommy… mabait din si mommy. Just one phone call, o-okay? Dito ka lang, t-tatawagan ko lang—”

“Usap tayo bukas, Niknik. Hmm?”

Napabalikwas ako sa kinahihigaan nang magawa kong gisingin ang sarili.

Paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang napanaginipan ko. Hindi lang pala panaginip ’yon, para sa akin bangungot na ’yon. Kaya nga ginising ko agad ang sarili ko bago pa makumpleto. Kasi kapag naalala ko na naman, mababaliw na naman ako.

“Badtrip ka, Lohan.” Napahilamos ako sa mukha at napailing. “Sabi ko huwag muna, e. Kailangan kong matulog… kaya ko nga pinatay ang ilaw ’di ba? Ikaw talagang gago ka.”

I buried my face on both sides of palm. Sinusubukan kong pakalmahin ang sarili, dahil parang ano mang oras, sasabog na naman ako.

“Unique… Lohan’s gone. He killed himself last night.”

“Ah, putangina.”

Humahagulhol kong pinunasan ang mga luhang sunod-sunod na pumatak sa magkabilang pisngi ko. Kaso kahit anong punas ko, mabilis ding napapalitan ng bago.

Tangina talaga… Ang hina-hina ko pa rin. Akala ko magiging ayos na pagkatapos ng tatlong taon, pero binabangungot pa rin ako ng nakaraan.

Akala ko kaya ko na, kaya ang lakas ng loob kong patayin ang ilaw. Akala ko hindi na ulit magpaparamdam si Lohan sa panaginip ko, pero miss na miss yata ako ng mokong kaya sabik laging magpa-alala.

Putangina kasi… Hanggang ngayon hindi ko pa rin matanggap. Hinding-hindi ko matatanggap.

I fucking hate my clan for being so useless for a clan of lawyers admired by everyone. I fucking hate my family for not lending their hands when I needed them the most.

But the hatred I have for them could never surpass the hatred I have for myself.

If I didn’t let Lohan leave that night, he wouldn’t do that. If I convinced him enough to stay with me, he would survive.

Hanggang ngayon nagpaparamdam pa rin ang best friend ko. Pero pakiramdam ko hindi niya rin naman gusto na lagi siyang napapadpad sa utak ko.

Sadyang ako na lang talaga ang nakakaalala sa kaniya. I was the last person grieving over him. And if I wouldn’t remember him, his memory would never exist somewhere else.

Lohan might be dead, that I’d never get over with. But he’s still living inside my mind, his memory’s still lingering around this world— and I was the sole person carrying it.

How fucking unfair, right?

He’s also the sole person who saved me, who taught me how to fight, who sacrificed everything for my happiness. Yet I couldn’t do the same thing for him.

Walang gana akong tumayo mula sa sofa para buksan ang ilaw. Alam kong mahihirapan akong makatulog, pero kailangan, e. Hindi nagpaparamdam si Lohan kapag may ilaw. Duwag talaga ’yon.

Napangiti ako nang makita ang picture frame niya sa tabi ng maliit kong TV. I crouched down so I could see his face better.

“Sorry, Hahan. Mahina pa rin ako.” Inis kong tinuyo ang mga luha sa pisngi habang nakatitig sa picture frame niya. “Pero pwede bang huwag ka muna ulit magparamdam? Miss na miss din kita… Pero huwag muna ulit, ha? S-Sorry, Hahan. Galit din ako sarili ko, kaya huwag muna, ha? Kapag kaya ko nang humingi ng tulong, p-pwede na ulit. Huwag lang ngayon, Lohan, p-please?”

Lohan, kailangan kong magtrabaho. Kailangan kong tumagal sa mundo na walang inaasa sa pamilya ko. Kailangan kong mag-ipon. Kailangan kong humingi ng tulong.

Hanggang hindi ko pa natutupad lahat ng ’yan, hindi pa ako handang harapin ka ulit. Hindi pa ako handang balikan lahat hanggang wala pa akong nararating. Hanggang hindi ko pa nakukuha ang hustisya na kapalit ng pagkawala mo.

“Ikaw kasi, e. Promise promise ka pa nung gabi na ’yon na mag-uusap tayo kinabukasan. False hope ka, gago. Kung totoo lang ’yon… Mas mabuti pang lumayo ka na lang, kaysa hindi na kita makita kahit kailan. Pero hindi… iniwan mo talaga ako. Badtrip ka.”

Natatawa kong pilit na pinapatahan ang sarili— na dati siya ang gumagawa. Kasi kahit gaano kalakas ang tingin ng ibang tao sa akin, hindi nila alam na iyakin ako. Si Lohan lang ang nakakaalam, si Lohan lang ang nagpapatahan sa akin.

Kailangan ko nang gawin mag-isa ’yon.

“Love you, Lohan.” I leaned forward to kiss his picture. I carefully caressed his face while smiling bitterly. “I love you so m-much. I miss you. I miss you everyday. There’s not a single day that I forgot about you. I still think about you. Kaya huwag ka nang magparamdam, ha? Naaalala naman kita lagi, e. Loko ka talaga.”

I kissed his picture once more before I decided to lay down on the sofa. I took a deep breathe as I closed my eyes— battling my brain to go back to sleep just to get some rest.

I needed it. I badly need it.

Because my actual rest was no longer here… so I needed to do it alone.

“Oy, Luciano! Anong ginagawa mo rito?!”

Tuwang-tuwa akong nakipag-fist bump kay Luciano nang makita kong siya pala ang customer sa harap ko.

“Malamang bumibili. Ano bang ginagawa sa convenience store? Nagsasalsal?” sarkastiko niyang sabi habang nakangiti, pinapakita pa ang piercing sa labi.

Kung hindi ko lang ’to tropa, malamang tumalsik na ’yan palabas ng 7/11 dahil sa kabastusan ng bibig.

Nginitian ko siya. “Gago! Tagal na kitang hindi nakikita. Buti naman!”

“Damn, may bitaw ’yung line na ’yon. Teka, take down notes ko lang ’yan.” Hinugot niya ang cellphone sa bulsa at may kung anong tinype doon.

“Tangina mo, ano ’yan?” tanong ko sa kaniya.

“May iniipon akong lines na may potential bitaw, e. Alam mo na, pangbara sa mga ka-bling,” sagot niya sa lenggwahe niyang mapanghe.

“Panghe mo talaga, Luciano.”

“Kakasalsal lang, e—”

Hinampas ko siya ng echo bag na nadampot ko sa gilid. “Kingina mo! Tingnan mo ’yang pinagbibili mo, puro condom! Sino na namang bibirahin mo, at ilan?!”

“Anong ilan? Hindi ako mahilig sa threesome, ’no!” giit niya. Sumasabat pa talaga. “Isang shawty lang. Pero ’yung rounds siguradong isang dosena. Eeyyy!”

Bastos!

Napakalibog talaga ng mapangheng fuck boy na ’to. Ewan ko nga kung bakit ko naging kaibigan ’yan.

Nakilala ko lang ’yan kasi noong mga panahon na parehas kaming naghahanap ni Matthew ng mga part time job, lagi naming nakikita ’to si Luciano.

Para kaming powerpuff girls noong tatlo na nagja-job hunting. Kaming dalawa ni Matthew, galing naman talaga sa mayamang pamilya pero nagrerebelde lang. Itong si Luciano, mula ulo hanggang kuko, talagang dukha.

Pero kahit dukha, nakakabili pa rin ng condom ang hayop!

“Sige na, alis ka na. Amoy ihi na rito sa 7/11 sa kapanghean mo. Talagang may signs kapag paparating ka ’no?” pang-aasar ko sa kaniya at kunwari pang napapangiwi.

“Ano, anong signs? Na nagtitilian ang mga shawty? Damn, I know, right?”

Hindi ko alam kung gaano na ka kataas ang ngiwi ko habang nakasunod ang mga mata ko sa kaniya. Bago pa siya lumabas, kumindat muna at pinakita na naman ang “gang” sign daw niya.

Parang bobo talaga ang hayop.

Hindi naman talaga ’yon mapanghe. ’Yung bibig lang. Balita ko nga, sikat daw ’yan si Luciano sa school niya.

Siguro parte na rin ’yung rason na dancer siya, pero pogi din kasi ’yan. Huwag lang talaganh ibubukas ’yung bibig

“Lalaki mo?”

Wala na akong ibang ginawa kung ’di magulat sa loob ng bente kwatrong oras.

Kung minamalas nga naman… Bakit nandito si pogi? Anong ginagawa nito rito, sa ganitong oras?

Kunot-noo kong tinitigan si Van habang pina-punch ang mga pinamili niya. Puro mga walang kwenta. Parang random niya lang na pinagdadampot kasi wala talagang kwenta lahat!

“Ginagawa mo rito?” takang tanong ko sa kaniya.

He shrugged. “Bumibili. Ano ba ’to? Bakery.”

Marunong din pala siyang mamilosopo!

“Oo, bakery ’to. Lalo na kapag minasa ko ’yang mukha mo sa inis. Ano bang—” Hayop, may isa pa pala siyang bitbit na basket at binuhos lahat ng laman no’n sa counter. Puro pagkain pa! “Gago! Ang dami naman, sandali!”

Nang-iinis ba ’tong si pogi? Sinadya niya ba akong puntahan dito para lang ma-target ang pikon ko?

“Oy! Teka lang!” Nagpa-panic kong minadali ang pag-punch sa ibang mga binili niya dahil kumuha na naman ng basket ang gago. “Hoy! Uubusin mo ba laman ng 7/11?!”

Para siyang toddler na nagtatampo at pinili na lang na manggulo! Gano’n na gano’n ang kinikilos niya ngayon!

Pagkatapos niyang punuin ang pangatlong basket. Nilapag niya na naman sa counter at walang emosyon akong tinitigan.

“Sino ’yon? Lalaki mo?”

Sino bang tinutukoy nito? Si Luciano ba?

“Hindi! Kaibigan ko ’yon!” inis kong sagot habang ngalay na ngalay na kaka-punch ng mga pinamili niyang puro walang kwenta. “Ang dami mong pinamili, aanhin mo ’to? May pinapakain ka bang sampung pamil—”

“You can take them with you if you’ll like.”

Lakas talaga ng tama nito.

“So, that guy’s not your fling or anything? You guys seemed close.”

At talagang hindi na niya tinigilan ang kakatanong. At ano namang pakealam niya kung lalaki ko nga si Luciano o hindi?

“Anong fling? For your information ikaw ang unang nakapasok sa butas ko, ikaw rin ang first kiss ko. Kaya tigilan mo ang kaka-assume kasi kaibigan ko lang ’yon.” Padabog ko pang nilapag sa harapan niya ang unang bag ng mga binili niya.

He tossed it to the side as he leaned towards the counter, closing a small space between our faces.

“Wanna do it again?”

Hindi makapaniwalang pinakatitigan ko ang napakagwapo niyang mukha. Sarap pugpugin ng kiss kung hindi lang ako inis sa kaniya ngayon.

“Ayoko, masakit pa,” matigas kong sabi.

A playful smirk flashed on his face. He bit his lower lip when he landed his gaze on my lips. “How about a kiss?”

Napairap na lang ako. “May CCTV. Pwede ba? Nasa trabaho ko, huwag kang malan— Hoy! Gago ka!”

Taranta kong nilingon ang CCTV nang bigla niyang batuhin ng kung anong matigas na bagay. Kitang-kita ko kung paano nawarak ang lense.

Takte! Wala bang pakundangan ang Van na ’to? Akala ko pa naman sobrang disiplinado dahil gano’n na gano’n siya sa school. Tangina, manira pala ng CCTV ang hobby niya!

“I’ll just pay for the damage.” He abruptly held my nape and pulled me for a kiss.

Hindi na ako nakapalag, o hindi talaga pumalag, dahil sa sobrang higpit ng kapit niya sa batok ko. At katulad ngayon, paano pa ako lalayo kung sarap na sarap niya nang inaangkin ang mga labi ko?

Kinakabahan lang ako dahil baka may biglang pumasok at mapagbintangan pa akong exhibitionist.

Van licked my lower lip and sucked it inside his mouth afterwards. I could feel his tongue trying to poke my mouth so he could suck mine.

“Kung hahanap ka rin ng lalaki…” He found my tongue and sucked it hungrily. “You should just stick to me, Unique. Not with anyone else.”

Susmaryosep! Hindi pa ako ready sa part 2!

Chapter 6

Chaotic Contrast VI

Unique

“Alam mo, ikaw, feeling close ka rin ’no?” nakangiwi kong puna kay Donovan nang mapadaan ako sa pwesto niya.

Ewan ko ba diyan sa pogi na ’yan. Trip yatang maging tanga kaya nakatambay rito sa 7/11. Wala namang ginagawa!

Pagkatapos akong laplapin sa harap ng sinira niyang CCTV, nagpasya na lang siyang tumambay rito. Nakaka-distract pa kasi bawat may papasok, titingin sa kaniya, tapos kikiligin.

Feel na feel ang pagiging pogi— pogi naman kasi talaga. Halikan ko pa ’yan, e.

“Mas feeling close ang nagnanakaw ng motor,” kaswal niyang sabat.

“Kalimutan mo na ’yon!” Inayos ko ang pagkakalagay ng huling pack nitong snack na nire-restock ko atsaka siya binalingan. “Wala na, hindi na ulit babalik sa ’yo ’yung Ducati mo. Akin na ’yon, duh.”

“You can only keep it upon meeting my conditions. I already told you, didn’t I?”

Hinarap ko siya at nakapamewang siyang kinunutan ng noo. Walang pakealam niyang kinagatan ang chocolate popsicle habang hinihintay ang sagot ko.

“Ayoko nga, ’di ba? Ayoko. Bibigyan mo pa ako ng isang pasanin,” matigas ang bawat salitang sagot ko.

“Then give me back my bike.”

“Ayaw!” Padabog akong napapadyak. “Sabi ko two weeks ’di ba? Two weeks pa. Hayaan mo muna akong—”

“Come here.”

Ano na namang pakana nito ni pogi? Bigla niya kasing nilapit sa akin ang bakanteng upuan sa tabi niya, parang inuutusan akong maupo.

Kahit nagtataka sa trip niya, sumunod pa rin ako. Botomesang botomesa, e. Syempre pogi na ’yan, oh!

“So, ayon nga. Promise, kailangan ko lang ng two weeks par— Ano ba? Ayoko.” Mabilis kong inilag ang mukha nang ilapit niya ang popsicle sa bibig ko.

“Take a bite,” utos niya.

Ano bang pinaggagagawa ng lalaking ’to? Ano bang naikot sa isip nito? Parang ang random lagi ng mga gustong gawin! Dinadamay pa ako sa kalokohan niya imbis na nagtatrabaho akong payapa rito.

“Ano bang thought process mo? Puro kanthought kasi nautak! Ayoko nga, ’saka nakagatan—”

“I said take a bite.”

Ginamitan niya na naman ako ng boses niyang pang-dominant top na masarap. Wala na, nanghina na pati intestines ko. Ano pa nga ba?

At saka para matapos na rin ang kabaliwan niya. Kaya unti-unti kong nilapit ang bibig sa ice cream at kinagatan ’yon, muntik pang mangilo!

“Bakit ba—” Hanep!

Nanlaki na naman ang mga mata ko nang walang habas niya akong hilahin para halikan. Kumikinang ina talaga ’tong oportunista na ’to, porke’t gustong-gusto ko rin, hala sige sa halik!

I tried to push him by keeping a distance but he chased after my lips instantly. He closed the tiny gap I made and captured my lips as if they were his to own.

Namumungay pa ang mga mata niya nang dahan-dahan siyang lumayo, nakatitig nang diretsyo sa mga mata ko. “You were saying?”

Badtrip! Ano nga bang sinasabi ko kanina?

Wala, nakalimutan ko na. Bakit ba kasi bigla siyang nanghahalik? Huwag niyang sabihin na makakasanayan niya ’yan kasi papayag ako lagi.

Landi ko rin talaga, e.

Sarap kasi.

Pinunasan ko ang ibabang labi nang may bahid na yata ng chocolate ice cream dahil nilaplap na naman ako ni pogi.

“Two weeks lang, ibabalik ko na pagkatapos.”

“Why do you have to return it when you can keep it?” He raised his hand to wipe the remnants of ice cream from my mouth. Napa-side eye pa ako sa kaniya nang isubo niya sa bibig ang daliring ginamit. “Just be with me in the coucils and you’re all set. I won’t even bat an eye if you… dare to mess around.”

“Weh, talaga?”

Nilapit ko ang mukha sa kaniya para subukang hulihin ang mga mata niya. Pero ang hayop! Hinalikan na naman ako!

“Ano ba?!” Sapo-sapo ko pa ang bibig nang lumayo ako sa kaniya. “Hindi ako nagpapahalik ’no! Tinitingnan ko lang kung nagsasabi ka ng totoo!”

He just flashed a subtle smirk. “Sarap mong halikan, e.”

Hanep!

Umayos ako ng upo at pumihit paharap para itago ang mga namumula kong pisngi.

Minsan lang siya magtagalog pero tagos sa ingrown ’yung epekto. Kung anu-ano pang pinagsasabi ng bibig niya. Sinong hindi kikiligin?!

Hanep na buhay ’to! Mahirap na nga, bading pa! Lalo pang nababading dahil sa poging katabi ko.

Tumikhim ako at sinubukang itago ang kilig sa mukha. “Hindi ka pa ba uuwi? Matulog ka na, oy! May klase pa bukas, boi.”

His eyebrow shot up. “Pinapaalis mo na ako? Ano, may kikitain kang lalaki?”

“Wala! Puro ka lalaki lalaki! Selos ka ba? Uy, selos siya!” nang-aasar kong dinuro ang mukha niya habang nakangisi na parang aso. “Akala ko ba one night stand lang? Bakit nagseselos ka? Siguro—”

Natigil ako sa kakadaldal nang may mahagip ang mga mata ko sa labas ng 7/11.

“What? Bakit bigla-bigla ka na lang tumitigil magsalita? The he—” Agad kong tinakpan ang bibig ni Donovan at lumiyad papalapit sa glass wall.

“Si Derek ’yon, ’di ba?” baling ko kay Van habang nakaturo sa labas.

“The fuck I care about him?”

“Gagi! Parang bad boys ’yung mga kasama niya!”

Binitawan ko si Donovan at mas lumiyad papalapit para matanaw ang oranggutan kong nakaaway kahapon.

May nakaakbay sa kaniyang lalaki na puro tattoo mula ulo hanggang tonsil stone siguro. Pangisi-ngisi pa habang inaalog si Derek na halatang takot ang itsura. Itsura pa lang nung nakaakbay sa kaniya… parang nananaksak na lang basta-basta sa daan.

Tumayo ako sa kinauupuan at hinubad ang sumbrero ng 7/11. Akmang maglalakad na ako paalis nang hilahin ako ni Donovan.

“What the fuck are you planning to do, Unique?”

“Bitaw nga! Halatang takot si Derek, baka bugbugin pa ’yon!” nag-aalala kong sabi habang pilit na kumakawala sa kaniya.

“And what the fuck are you planning to do there? Shield him? Get killed instead? Nag-iisip ka ba?”

I harshly pushed him away. “Sila pa ang papatayin ko! Dito ka lang! Magbantay ka rito!”

Bago pa siya makaimik at humanap na naman ng paraan para pigilan ako, mabilis na akong kumaripas ng takbo palabas.

I ran towards the same direction where those obvious thugs brought Derek.

Alam kong bully din ’yang hayop na Derek na ’yan, halata naman sa asta niya sa school. Halata rin dahil takot sa kaniya ang ibang estudyante. Pero hindi dahil halang ang kaluluwa, papabayaan ko na agad.

At iba rin talaga ang instinct ko, hanep sa galing!

Kita mo na! Alam ko na talaga base pa lang sa itsura ng mga ’to.

Hinihingal akong tumigil sa pagtakbo habang tanaw-tanaw sila sa madilim na eskinita. Dalawang lalaki ang sumusuntok kay Derek na walang kalaban-laban at halatang anumang oras, mawawala na sa mundo.

“Hoy!” malakas kong sigaw para makuha ang atensyon nila.

Nanlaki pa nang kaonti ang mga mata ko nang mas marami pang lalaki ang lumabas mula kung saan. Hanep… Akala ko lima lang sila kanina, bakit naging walo na ’yan?

Bahala na! Basic na lang ’yan!

“Bawal bata rito,” tumatawang sabi nung mukhang naglalakad na tinidor.

Luh, takte! Sleeper build lang ako pero kayang-kaya ko silang ibalibag isa-isa ’no!

Bumaba ang tingin ko kay Derek na walang pakealam nilang binagsak sa lupa, duguan ang mukha at maga na ang mga mata.

Tangina kasi…

“Tangina n’yo, ah? Ang lalaki ng mga katawan niya tapos pagtutulungan ninyo, iisang lalaki? Ano ba ’yang mga bayag ninyo, extra small?” pang-aasar ko.

Mas masarap kaya bugbugin ’yung mga pikon na. Kumbaga sa pagluluto, parang pinapasarap ko muna bago tikman.

“Tapang mo, ah?” inis na sabat nung lalaking may piercing sa ilong. Hugutin ko ’yan mamaya, makita niya lang. “Sabihin mo lang kung gusto mong magaya rito. Pwede ka namang—”

Hinubad ko ang sapatos at walang pagdadalawang isip na binato ’yon sa direksyon nila. Sapul pa ’yung mukha nung kalbong pinakamalaki ang katawan.

“Tangina mo! Bugbugin n’yo na ’yan!”

’Yan na! It’s showtime, baby!

“H-Huwag.”

Sabay-sabay naming nilingon si Derek na nakapagsalita pa sa gitna ng kondisyon niya. E, anumang oras, parang susunduin na ng liwanag! Nakakapagsalita pa pala!

“W-Wala siyang kinalaman, h-huwag.”

Naks!

May redemption arc agad ang oranggutan na ’to. Kaya simula ngayon, hindi na siya oranggutan sa paningin ko. May tinatago rin palang bait sa katawan ang hayop!

“Ge na, patayin n’yo ’yang pakialamero kung kailangan.”

Nang-aasar akong nag-stretching nang makitang naglalakad na papalapit sa direksyon ko ang pitong lalaki. ’Yung iba, nakangising aso pa. ’Yung iba naman, default face lang— panget.

“Gandang lalaki pa naman,” umiiling na sabi nung kalbo nang makalapit sa akin.

He was the first one who charged towards me to land a punch. I swiftly dodged his attack and moved my body to the side by ducking, landing a punch on his stomach at the same time.

Umuubo siyang napaatras sa lakas ng suntok ko. Nagtataka pa siyang tiningnan ng mga kasama niyang nahuli sa paglalakad. I smiled at them and pointed at the first guy who received the blow I threw.

Hanggang maya-maya, biglang natumba ’yung panget— nawalan ng malay.

Isang suntok pa lang ’yan, ha? Walang bitaw! Kalaki-laki ng katawan!

Nakapamewang ko pa silang hinintay na sumugod. Hanggang ngayon nagtataka pa rin silang nakatitig sa kasamahan nilang plakda na sa kalsada! Tatanga-tanga, e!

Napa-straight ako ng tayo nang wala sa oras nang makitang naglabas na ng kutsilyo ang dalawa sa kanila.

Luh, ano ’yan?! Parang balak talaga nila akong gilitan! Ano pa kung hindi ako dumating, anong gagawin nila kay Derek?

Mga gago talaga! Dapat mawala na sa mundo ’yung mga ganitong maaasim sa kalsada tapos puro dugo ang kamay.

Umatras ako nang ilang hakbang nang tumakbo papalapit sa akin ang lalaking may hawak ng kutsilyo.

He aggressively swung his left hand holding the knife in attempt to wound me. I just leaned backwards to get away from it before using my feet to kick him straight on his throat. Katulad nung una nilang kasamahan, bumagsak din siya sa sahig, walang malay.

“Ano ’yan? May pakutsi-kutsilyo pa tapos babagsak din agad! Hobby ninyo bang matulog sa gitna ng away? May ikaka-extra small pa pala ’yang mga bayag ninyo!” humahalakhak kong pang-aasar sa natitirang anim, sundan pa ng palakpak.

Kuhang-kuha ko rin naman ang pikon nila dahil sa wakas ay sabay-sabay na nila akong nilapitan.

Halata sa mga mukha nila ang gigil na magantihan ako. Nakapamulsa ko lang din silang iniilagan dahil sadyang wala talaga silang mga bitaw.

I also used my advantage of having a small figure compared to their big sizes. Patalon-talon lang akong umiilag kada may lalapit sa akin, nakangiti ko pang kinikindatan kapag may naduduling na sapak.

Hanggang sa ako na rin ang nabagot sa ginagawa ko.

Tumakbo ako papunta sa pinakamalapit na lalaki sa akin. At dahil hindi niya inaasahan ang paglapit ko, hindi agad siya nakailag nang sipain ko siya sa mukha.

He flew from the impact and I used that chance to kick the second person’s chest, lurking behind me.

The remaining guy who had the knife charged towards me, attempting to drew blood from my skin— but failed eventually. Walang pakealam ko lang na sinipa ang kutsilyo mula sa kamay niya at ’saka siya hinila sa kwelyo.

He looked genuinely scared now that we’re face to face. Samantalang kanina ay parang halimaw na walang pakealam kahit makapatay.

Imagine the horror they could’ve done if someone else interrupted their shit? What if it was someone who couldn’t fight but was just a concerned citizen?

What if it was someone who just genuinely wanted to help? What if it wasn’t me?

Kaya dapat sa mga katulad nila, binubura na talaga sa mundo.

Mabilis kong nailagan ang papasugod niyang kasamahan mula sa likod ko. I ducked my head and my crouched my whole body to avoid his attack. Tinulak ko rin muna saglit ang lalaking hawak-hawak ko kanina bago pumihit paikot.

I extended my left foot to kick the attacker, causing him to fell on the ground with an aching knee and hips. Malakas ko ring sinipa sa mukha para nawalan ng malay, bawas kaaway.

The guy I let go earlier still had some hopes left. He tried to attack me with his huge fisst, which I also was able to dodge in a split of second. I used my right foot to kick his thigh, just to caught him offguard, then I quickly spun on the air before landing a kick on his face.

At katulad ng apat niyang kasamahan, bumagsak din siya sa lupa na walang malay. Lima na sila ngayong tulog sa kalsada.

Kahit malalaki pa ang katawan nila, hindi ko naman kayang tapatan ’yang mga naghihimutok nilang muscles. I was trained to fight to hit vital points, to hit the weakness of a human body, and I was also trained to land a strong hit.

Kaya bawat suntok at sipa ko, talagang mawawalan sila ng malay. Mga tatanga-tanga rin kasi, e.

“Ano, kayo rin?” kunot noong tanong ko sa tatlong natira, mga nanginginig sa kinatatayuan habang malayo ang pagitan sa akin.

Sabay-sabay silang umiling, at maya-maya pa, nagsitakbuhan paalis.

Mga walang bayag! Mga duwag!

Pinagpagan ko ang suot-suot na damit at nag-stretching kaonti bago mapagpasyahang puntahan si Derek.

Nabugbog din siya, e. Medyo deserve niya ’yan dahil sa mga katatantaduhan niya sa school.

Tingnan mo na, nakasalampak pa rin sa sahig. Puno ng dugo ang mukha niya at kitang-kita rin ang pamamaga ng mga mata. Namimilipit din siya sa sakit habang hawak ang tiyan.

“Oy, oranggutan. Tayo na, wala na sila,” sabi ko pagkatapos siyang sipain nang mahina sa paa.

Hindi siya umimik, dumadaing pa rin. Mamamatay na yata!

“Oy, gagi! Huwag kang mamatay, ha? Mamaya mapagbintangan pa ako!”

Taranta ko siyang inalalayan paupo. At nang tuluyan siyang makaupo, inalalayan ko rin siya para makasandal siya sa pader na nasa likuran niya.

“Ano? Sarap magpabugbog, ha?” sarkastiko kong bungad nang magmulat ang mga mata niya. “Tatanga-tanga ka kasi lagi!”

“A-Ayos ka lang?” utal-utal niyang tanong, umuubo pa ng dugo!

“Naman! Plakda na lahat sila sa labas, huwag kang mag-alala diyan,” pagpapakalma ko sa kaniya.

Nilabas ko ang panyo mula sa bulsa at binigay sa kaniya, para lang mapunasan niya kahit papano ang dugo sa mukha.

“Bakit ka binugbog ng mga ’yon? Anong atraso mo?” pabalang kong tanong kay Derek para makasigurado.

“They w-wanted me to give them money every week. They t-told me to collect ten thousand every seven days, and today…I couldn’t,” hirap na hirap niyang paliwanag.

Ah, kaya pala sinusubukan niya akong huthutan ng pera kanina sa cafeteria.

“E, bakit ayaw mo na lang kasi tumiwalag, ha?” gigil kong sagot.

“I can’t, kilala nila ang kapatid kong babae. Baka pati siya, idamay n-ng mga gagong ’yan.”

“Kaya ka nambu-bully sa school dahil sa lintek na 10k na ’yan every week?” tanong ko.

Umiwas siya ng tingin, parang nagsisisi pa o ano. Mabilis ko rin naman siyang hinarap sa akin habang nakataas ang mga kilay ko.

“H-Hindi ko naman gusto.”

“Kahit na!” Mahina ko siyang sinampal sa hindi apektadong parte ng mukha niya. “Derek, alam mo kung paano mamuhay na parang impyerno araw-araw dahil sa takot. Tapos ginagawa mo sa iba? Para sabihin ko sa ’yo, hindi porke’t tarantado ang mundo sa ’yo, tatarantaduhin mo na rin ang iba.”

“I k-know. But I had no choice. May k-kapatid ako.”

“Kahit na. Eh kung isa ang kapatid mo sa binu-bully sa school niya, na may isa pa palang gagong katulad mo? Matutuwa ka? Hindi ’di ba? Huwag kang tanga. Wala kang karapatang manakit ng ibang tao dahil lang ganyan ang buhay mo. Amina ’yang kamay mo!” Galit kong pinunasan ang dugo sa kamay niya. Halos mangudngod ko na nga ang panyo sa mukha niyang namamaga dahil sa inis.

“That’s enough.”

Napabalikwas ako sa gulat nang biglang marinig ang boses ni Donovan mula sa likod.

Imbes na kay Derek ko mabato ang panyo, kay Van ko nabato! Kainis, nanggugulat ang hayop!

At talagang siya pa ang galit na galit. Tumalungko rin para makalebel ko at agresibong hinila ang kamay ko na hawak-hawak ang kay Derek.

“You don’t have to hold his hand. You saved him already, that ends there.”

Seloso talaga!

“Mag-shut the fuck up challenge ka muna, Van. Tabi nga!” Siniko ko siya papalayo at muling bumalik kay Derek. “Tara, oy! Gagamutin natin sugat mo.”

“What? Hindi mo na kailangang gawin—”

“Hep hep!” pagpapatahimik ko kay Donovan. “Lumayas ka sa harap ko, Van, kung ayaw mong ma-flying kick. Alis!”

Wala akong time para diyan kay pogi. Mas uunahin kong gamutin ang na-punching bag na mukha ni Derek. Kawawa naman, baka mamatay, ako pa ang maging suspek.

Sayang ang gandang lalaki kung magkaka-mug shot.

Chapter 7

Chaotic Contrast VII

Unique

“And everyone, this is Unique. He’s gonna be our new Internal Vice President effective today.”

Ako na ang naunang pumalakpak para sa sarili ko nang ipakilala ako ni Jennica sa iba pang myembro ng councils.

“Woah-oh! Welcome to me!” pumapalakpak kong sabi at kinindatan pa silang lahat.

Mukha silang gigintuin lahat kaya parang ang hirap nilang biruin. Pero syempre, ang motto ko ay “wala akong pake”. Hindi naman motto ’yan pero wala nga akong pake, e.

“Welcome, Unique!” sigaw ni Golden Sunshine Smiley Boy— Jaime.

Siya lang ang tumayo habang nakikipalakpak din sa akin, ngiting-ngiti pa. Feeling ko makaka-vibes ko ’to si Smiley Boy, e. Siya ang may pinakamagaang aura.

Lumapit ako sa kaniya para akbayan, parehas pang malapad ang ngiti namin na akala mo ay 10 years na kaming close. Na akala mo ay magkababata na nagkita ulit matapos mahanap sa Tiktok ang isa’t isa.

“Enough with that and be seated.”

Ayun, si jealous boy umatake na naman.

Ano kayang motto niyan sa buhay ni Van? Motto niya siguro— “Kunin ninyo na ang lahat, huwag lang ang atensyon ni Unique.” Hanep! Pwede, pwede!

Pasimple kong sinulyapan ang iba pang limang myembro ng councils. Hindi naman sila mukhang masusungit, sadyang mga tahimik lang at parang hindi nakikipagbiruan sa ikot ng mundo.

’Yan ang sinasabi ko, e! ’Yang yaman na ’yan, minsan nakakalungkot din.

Ako nga, mayaman naman talaga dapat, pero pinili sa putik. Kumbaga naka-steak na, nag-porkchop pa. Pero kahit na! Masaya pa rin ang buhay ko. Nakakapambugbog ako ng halang ang mga kaluluwa, nae-enjoy ko ang personal space ko. Hindi ako malungkot!

Minsan lang pala.

Komportable akong umupo sa tabi ni Van kung saan may nakareserba na agad na upuan para sa akin. Bet na bet ako, e. Gusto laging katabi.

“Pres, Lana and I wrote a report for the overall budget of Argentum in the upcoming Sports Fest. Please take a look.”

Luh, bakit nage-English sila? Patay ako nito!

’Saka si Jaime at Van lang ba talaga ang lalaki rito? Ako rin pala, pero bading ako, e. Counted ba ’yon? Edi kung counted, si Jaime lang pala ang lalaki. Bading din kasi ’tong katabi ko, e.

“Pass it over,” sabi ni Donovan habang abala sa pagbuklat ng kung anong papeles sa harap niya.

Ang pogi talaga ng lalaking ’to! Wala pang ginagawa pero napapatuwad na agad ako. Kainis!

“Here, Pres.”

Donovan accepted the file that Jennica gave him. Hinawi niya saglit ang mga papeles na binabasa niya para pagtuonan ng pansin ang bago.

Nilibot ko ang tingin kila Jennica pati sa katabi niyang Lana yata ang pangalan. They both looked tensed as they watched Van read the document they wrote. Akala mo nagpapa-check ng thesis paper sa professor, e.

Takot sila rito kay Van? Sus! Isang kiss ko lang diyan, lambot ’yan!

“This is bullshit.”

Luh!

Wala sa wisyong napatingin kami ni Jaime sa isa’t isa, tutal magkaharap lang kami, noong biglang magmura si Van. Pabalya pang hinagis ang papeles sa lamesa at bumalik sa inaasikaso niya kanina.

“You could’ve done a better report since I gave you two weeks. Two fucking weeks.” Sarkastiko siyang tumawa habang napapailing. Mas lalong pumogi! “And you’re telling me that this is a proper one? Looks shit to me.”

Kaya pala takot sa kaniya sila Jennica, e! Masyadong masungit, amp. Kung ako ’yung ginanyan-ganyan niya, na-uppercut ko na siya.

Kita mo na! Namumutla na nga ’yung dalawang babae, o! Kitang-kita ko pa ang panginginig ng kamay ni Jennica nang bawiin ang papeles.

Pinaghirapan pa naman yata nila ni Lana ’yan.

Kainis ’tong Vandagul na ’to! Sisipain ko ’to sa bayag, e!

“’Nu ba? Huy.” Hinampas ko si Van sa balikat at pinanlakihan siya ng mga mata. “Ikaw, matuto kang makipag-usap nang mahinahon sa mga babae. Manood ka nga ng “ways on how to be a gentleman” sa Youtube. Sendan kita link mamaya.”

Sinamaan niya ako ng tingin. “Cut your crap.”

“Ikaw ang mag-cut ng crap!” Gigil kong tinakpan ang bibig niya at muntik ko pa siyang maambahan ng suntok. “Nagpapaiyak ka ng babae! Laki-laki mong tao! Mag-sorry ka!”

Tinuro ko pa ang direksyon nung dalawa na nanlalaki ang mga matang nakatingin sa akin. Actually, lahat sila ay nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa akin. Si Jaime lang ang natatawa at parang hindi pa makapaniwala.

Ano bang nakain nila? May nakapatong bang multo sa balikat ko?

“Why would I fucking sorry to people who can’t do their job decently? It’s—”

“Oh, ano, kapag nagkamali pwede mo na agad pagsalitaan nang masama? Ha?” Pinanlakihan ko siya ulit ng mata. “Badtrip ka, ah. Mag-sorry ka! Babae pa rin ’yan!”

Kahit naman gago, tarantado, o basagulero ako— Isa lang ang hindi ko gagawin sa buong buhay  ko: ang manakit ng babaeng wala namang ginagawang mali sa ’yo.

Ako ngang bading mahina ang puso sa mga lalaking naninigaw or minumura ako. Sinusuntok ko agad, oo. Pero paano pa silang mga babae? Hindi sa minamaliit ko sila, pero kahit sino namang tao ayaw murahin ang gawa mo sa harap ng iba, ’di ba?

“Get off me.”

“Ano, magso-sorry ka ba o hindi?”

Marahan niyang hinawi ang kamay ko papalayo sa kaniya bago mapapikit nang mariin. Maya-maya pa, biglang umangat ang tingin niya kila Jennica.

“Fine, I apologize.”

Kitams! Marunong din naman pala maging tao ’to si pogi, e!

Satisfied akong umupo pabalik. Hindi ko na pala kailangang daanin sa dahas ’to si Van, masunurin din pala. Sadyang bastos lang talaga ’yung bibig.

“But next time, do your task decently. Two weeks ko ’yang pinagawa sa inyo. Revise it and give it to me if it’s no longer filled with any of the same shits I read.”

“Alright, Pres,” mabilis na sagot nung dalawa.

I snapped my finger and made them look at me. Lumiyad pa ako papalapit dahil sa lamesang nakaharang sa pagitan naming tatlo.

Nilagay ko ang kanang kamay sa gilid ng bibig para kausapin sila. “Pagpasensyahan n’yo na, hindi kasi nakaisa ’yan kahapon.”

Muntik na akong mapahagalpak sa tawa nang makita ko ang nagtatakang ekspresyon nung dalawang babae. Pati ’yung tatlo pang babae rin na nakarinig sa sinabi ko, mga nakakunot ang noo.

Mayayaman talaga, walang kaalam-alam, e.

“The fuck are you whispering about?” Hinila ako pabalik ni Van habang masama ang tingin sa akin.

Tinakpan ko lang ang bibig niya. “Mamaya, mag-uusap tayo. Okay, guys? Back to meeting!”

—

“Gano’n? E, bakit kailangang mag-drop out? Ang fishy naman!” maingay na atungal ko kay Jaime habang kinakagatan ang popsicle.

“Right?” pagsang-ayon niya at pumihit pa paharap sa akin. “I heard a rumor tho… Rumor lang naman pero parang totoo!”

Pumihit din ako paharap sa kaniya, mas interesado kasi mukha na siya ngayong chismoso na handang magpakalat ng fake news.

“Sige, sige, ano ’yan?”

Ako rin naman, chismoso.

Paanong hindi ako makikichismis kung ’yung dating Internal VP ang pinag-uusapan namin? Nakitanong na ako kasi nagtataka ako kung bakit biglang nawala sa posisyon, e.

Tapos sabi ni Jaime, may problema raw sa pamilya. Pero bakit kailangang mag-drop out, ’di ba? Mas lalong lalala ang problema niya kung titigil siya sa pag-aaral.

Hays. Rich people and their problems…

“I heard that it’s not just because of the family problem, parang may kinalaman daw si…” Kumunot ang noo ko nang tumingala bigla si Jaime at parang sinipat-sipat pa ang likuran ko, tinitingnan kung may makakarinig ba sa amin.

“May kinalaman sino? Si Sadako? Ano ba’t lingon ka nang lingon sa likod ko?” takang tanong ko sa kaniya.

Tumawa lang siya at ’saka muling humina ang boses. “May kinalaman daw si Van.”

Luh! Si Van na naman!

Ano ba siya rito, kontrabida? Lahat na lang may masamang nasasabi tungkol sa one-night-stand-person ko. Mamaya nagpatira ako sa bad person, sayang naman, oh!

“Bakit, paanong siya?”

Malalaman ng kahit na sino na may bina-backstab kami ni Jaime dahil sa postura namin dito sa labas ng opisina, e.

Hindi na kami nakaupo sa hagdan, nasa sahig na kami at parehas nakatalungko. Halos magkapalit na ang ulo namin habang nagbubulungan, natatakot marinig nung kontrabidang bampira.

“What are you guys… doing there?”

Sabay naming sinamaan ng tingin ni Jaime si Jennica nang biglang pumuslit kung saan.

“Shh! Huwag ka maingay! Bina-backstab namin si Van!” saway ko sa kaniya at hinila pa siya para mag-squat din siya katulad namin.

Nagpahila naman si ate, halatang nagtataka sa kung anong pinag-uusapan namin ni Smiley Boy. Chismosa rin ’tong sosyal na Jennica na ’to, e!

Mukha na tuloy kaming mga tanga rito sa labas ng opisina ng councils. Para kaming mga langgam na may pinaggigitnaang pagkain.

“Some rumors said that Van’s the one who exposed Kai’s family’s dirty secret,” pagpapatuloy ni Jaime sa kwento. “Kaya umalis si Kai sa pwesto. He just said that it was a family problem, it truly was— but he never said who’s the person who had his parents jailed.”

Gagi! Revelations!

“Isn’t that debunked already?” Jennica asked. “And besides, it doesn’t look like Van would do such things like that. He’s always composed in front of us. Every movement he makes is calculated. Why would he give a damn about Kai’s family? They never fought too.”

Napatango-tango ako habang papalit-palit ang tingin sa kanilang dalawa. Sila ang matagal nang nakasama ni Van kaya mas marami silang alam tungkol sa lalaki na ’yon.

Pero ano raw? Si Van, composed? Ha! Lagi nga nanghahalik ang hinayupak na ’yan!

“But you also knew the possibility of that being true, right? Kilala natin si Van, Jennica. That guy’s a scary one! I can’t even read him. He’s been here since forever and he was running the councils since he was second year. Fourth year na siya ngayon, at siya pa rin. He have everyone’s vote, he’s that powerful!”

Naknang talaga ’to si Jaime, e. Kung i-describe si Donovan parang introduction lang ng kontrabida sa movie.

’Saka grabe talaga! Wala bang limit of term dito sa Argentum? Magtatatlong taon nang namumuno si Van dito, a!

“But it just doesn’t make sense. I mean, I’ll admit that he can do something like that— but what’s the logic behind it? You and I never saw Kai and Van fought,” dagdag pa ni Jessica.

“Exactly, we never saw them fought. But it doesn’t only mean that they really never did, it could also mean that they fought without us knowing.” Master siguro ng pamba-backstab ’to si Jaime, hanep sa sulsol, e! “What if an argument broke between the two and we just didn’t know about it?”

“Van’s only cruel with students who have dirty secrets, Jaime. Kai’s kind naman sa atin, ha? And I also didn’t hear any rumors about him. He wasn’t a bully or anything,” sabi ni Jessica.

“Hep.” Tinaas ko ang kaliwang kamay para magpapansin. “Hindi porke’t walang rumor, hindi na gano’n. Believe me, expert na ako diyan! Sa mga school na napasukan ko dati bago ako ma-kick out? Apat ’yung kilala ko na sobrang bait ng personality sa ibang mga tao, pero sa loob ng school— halang ang kaluluwa! Kumbaga tustadong-tustado ang kaluluwa nila sa kasamaan.”

Jaime and Jennica looked at me as if I grew a second head.

“Na-kick out ka?”

“But how are you able to get the position for VP? Councils do not accept kicked out students from other univ,” hirit pa ng sosyales na si Jennica.

Tanginang bibig talaga ’to. Lagi na lang binubulgar ang sariling baho.

“Oo, kicked out ako, six times.” At talagang humagalpak pa ako ng tawa.

Kapwa nanlaki ang mga mata nila, parang ngayon lang nakakilala ng barumbado. Sabagay, rare case nga pala ang isang tulad ko.

“How are you able to clean your records?” Jennica asked curiously.

“Si Van ang naglinis. Grabe nga ’yan! Simot sarap lahat ng records ko!” proud na proud kong sabi.

Nagkatinginan silang dalawa ni Jaime, kapwa nag-uusap ang mga mata.

“Ouch!”

“Aray!”

Binatukan ko nga nang sabay.

“Hoy, si Van ang bina-back stab natin. Hindi ako. Kung magtinginan kayo parang kulang na lang magka-telepathic abilities kayo.”

“It’s not that! It’s not like we’re judging you, I mean… sort of?” nakangiwing sabi pa ni Jennica. “It’s just that… You kept on addressinh Van as if you guys are close. And you’re also the only person who could speak to him like that. Are you guys close?”

Baka mahimatay ’to kapag sinabi ko kung gaano kami ka-close ni Donovan.

“Basta, close lang,” kibit balikat kong sabi. Tinapik ko ulit si Jaime. “Tuloy mo. Ano namang conclusions mo bakit naniniwala kang totoo na may kinalaman nga si Van?”

“I mean, his vibes’ off, for me. And besides, the person who started the rumor was Kai’s closest friend. Kaya mas nakakapagtaka ’di ba? Kapag nanggaling na sa mismong—”

“What’s so interesting about your topic?”

“Ah!”

Sabay-sabay kaming napatalon sa gulat nang marinig namin ang boses ng kaisa-isang tao na bina-backstab namin!

Takot na tumalikod sila Jaime at Jennica sa direksyon ni Donovan na nakatayo sa hagdan, seryoso ang ekspresyon, at inaabangan ang sagot namin.

Ano, ako na naman magpapaliwanag? Hanep ’tong dalawang nasa likod ko! Sila ang may pinakamaraming nasabing masasamang salita pero ako ang front liner?

“’Yung langgam,” sagot ko.

“What about the ant?” Van asked.

“Kasi…” Bumaba ang tingin ko sa popsicle na hawak ko. “Pinapatulo namin ’yung popsicle sa harap ng langgam. Tapos kapag tinawag niya na ’yung mga kasama niya, bigla naming pinupunasan ’yung tumulong ice cream.”

Naniwala kaya siya? Sana naman.

Please po! Magbabago na talaga ako! ’Saka hindi naman ako kasali sa nambackstab kasi nakikinig lang ako, ’no!

“Is that really it?” tanong niya pa. Daig pa ’yung kalbo sa TV sa dami ng tanong. “Jaime.”

Muntik na akong humagalpak sa tawa nang kinakabahang pumihit paharap si Smiley Boy kay Van. Halatang namumutla! Guilty ’yan kasi ang daming pinagbubulgar!

“Yes, Pres?” nakangiti niyang tanong.

“Is that true?”

Pinanlakihan ko ng mga mata si Jaime nang lingunin niya ako. Pero mukhang nagdadalawang isip ang hayop!

Agad akong lumapit puro bumulong sa kaniya. “Mas matakot ka sa akin, namimisikal ako. Si Van, mind games lang ’yan. Umayos ka! Ako ang—”

Hindi ko pa tapos ang sasabihin ko nang bigla na akong hatakin ni Donovan papalayo kay Jaime.

Malamang sa malamang nagselos na naman ’yan! Ayaw pa naman niyan ’yung may iba akong pinapansin na lalaki. Bading!

Chapter 8

Chaotic Contrast VIII

Unique

“And the budget for the upcoming ceremony, how was it handled?”

Bagot na bago akong nakanguso rito sa upuan habang pinapakinggan sila Vandagul na mag-diskusyon tungkol sa kung anu-ano.

Wala talaga akong ambag dito sa posisyon ko. Hindi ko nga alam kung bakit kinuha ako ni Van kahit wala naman ako magiging saysay rito. Para tuloy akong senador na nakaupo at sumesweldo pero wala namang ginagawa.

Pwede pa kayang mag-quit dito? Hindi kaya bawiin ni Van ’yung bigbike niya na pinangalanan ko gamit ang loveteam name naming- UniqueFoundHisRaytone. Wala ’yung name ni Donovan? Exactly, kasi pwet ko ang nasaktan, siya nasarapan lang.

“We actually made a copy about the results for that, Pres. I believed it was sent to your email yesterday,” sagot ni Lana, ang Auditor ng councils.

Buti naman at unti-unti ko nang nakikilala pangalan nila. Paanong hindi ko makikilala eh lagi ko pinagtitripan ’yang mga sosyales na ’yan nitong nakaraang linggo. Lalo na si Smiley Boy.

“Jaime,” tawag ko sa atensyon ng pinakapaborito ko sa lahat.

“Yes, bossing?” nakangiti niyang tanong sa tabi ko.

“Bakit kapag nagme-meeting sila, puro papeles?” curious kong tanong.

Natawa siya bago sumagot. “Van just like it that way. He’s a very detailed person.”

Sabagay, parang gano’n nga ang ugali ni Van. Noong first sex nga namin kulang na lang lapagan ako ng kontrata para ipagdiinan sa utak ko na one night stand lang daw.

Ha! Tingnan mo ngayon, siya ang habol nang habol! Dapat pala may kontrata talaga noong una para may pruweba ako, at ngayong habol siya nang habol, edi sana kinasuhan ko para may kapalit na salapi.

Sa hirap ng ekonomiya ngayon dapat paminsan-minsan marunong ka rin humuthot ng pera.

“And the forecasting for Sports Fest?”

Biglang nanahimik ang grupo noong magtanong na naman si Van. At dahil may saglit na katahimikan, nakaisip na naman ako ng kalokohan.

Dahan-dahan kong nilingon si Jaime na walang kamalay-malay at busy magbasa ng kung eme eme na lang. Ewan ko diyan, feeling busy.

Unti-unti kong tinaas ang kamay ko para magpapansin kay Donovan.

“What is it?”

Sa ekspresyon pa lang niya, parang alam niya na agad na wala akong matinong sasabihin. At talagang wala…

“Ano raw ibig sabihin ng forecasting sabi ni Jaime?”

Sabay kaming humagalpak ng tawa ni Jaime pagkatapos kong bitawan ang walang kwenta kong tanong. Ito namang si Jaime na pinagtripan ko, imbes na mapikon, nakikipag-apir pa sa akin!

“Bobo, ’di alam meaning ng forecasting!” dagdag ko pa habang hinahampas-hampas sa balikat si Smiley Boy.

Tumawa rin siya nang malakas. “Ikaw rin naman!”

Gago talaga! Vibes na vibes ko ’to si Jaime! Hindi napipikon, ang sarap pagtripan!

Bigla na lang kami nanahimik nang marinig ang paulit-ulit na tunog ng ballpen sa lamesa. Paglingon namin- ayun, over sa galit na naman si Donovan.

Seryoso na naman ang mukha at walang ekspresyong nakatitig sa akin, na parang hindi siya nakikipaglokohan.

Mabilis kong tinakpan ang bibig para pigilin ang tawa na gusto pang lumabas. Tangina kasi ni Jaime, e! Rinig na rinig ko rin ’yung pagpipigil niya ng tawa sa tabi ko, mas lalo tuloy nakakatawa!

Idagdag pa ’tong mga myembro ng councils na babae, nakayuko sila lahat at halatang pinipigilan lang din tumawa.

“Do you really want to know what forecasting means?”

Umiling ako habang takip-takip pa rin ang bibig.

“Forecasting, maybe, means predicting that I’ll see you and Jaime out of the room.”

At ’yon din ang dahilan kung bakit kami nasa labas ngayon ni Jaime, habang naiwan silang nagmi-meeting sa loob.

Pagkalabas na pagkalabas namin ni Smiley Boy, humagalpak na naman kami ng tawa. Napaluhod pa si Jaime sa sahig habang namimilit naman ako sa tabi.

“Tangina,” pagmumura niya habang pumipiyok pa kakahalakhak. “First time kong ma-kick out sa meeting room.”

Mas lalo tuloy akong natawa nang marinig ang sinabi niya. Parehas na kaming nakaluhod sa sahig habang hindi na halos makahinga.

Tangina, ang lala! Talagang pinalayas kami ni Donovan!

Napakaseryoso talaga no’n. Pati simpleng goodvibes, ayaw! Kaya hanggang ngayon hindi ko pa rin siya pinapaisa kasi masyadong basag trip!

“Ano na gagawin natin ngayon? Bwiset ka,” tanong niya habang natatawa pa rin, pinupunasan pa ang mga luha sa gilid ng mata niya.

Wala sa oras na napakapit ako sa pader habang muling kinukuha ang lakas ko. Nakakapanghina talagang tumawa nang tumawa, tapos dagdag pang nakikisabay rin sa trip ko si Jaime.

“Tara, 7/11 diyan sa may tabi. Gusto ko ramen,” pag-aaya ko sa kaniya. “Tapos backstab natin si Van.”

“Sige!”

Talagang hobby niya ’yung pamba-backstab, walanghiyang Jaime ’to. Nakarinig lang ng gano’ng word, parang nabuhayan agad.

“Libre na kita,” sabi ko kay Jaime nang nasa counter na kami, bitbit ang cup ng ramen na napili namin.

“Wow, generous!” nang-aasar niyang sabi. “Sige, next time ako naman manlibre sa ’yo.”

Sus! Malas niya kapag nilibre niya ako next time, dadamihan ko ang bili.

“Ayaw mo ba kay Van?” Pang-hotseat agad ang tanong ko nang makahanap kami ng pwesto sa loob ng 7/11. Walang masyadong tao dahil may klase pa ang ibang estudyante.

“Huh? Why did you ask that?” kunot-noo niyang tanong.

“Lagi mong bina-backstab kasi.”

“Hindi naman sa ayaw, it’s just that… You know? You’re the only person who’s interested about him. No one really asked me before about him, ikaw lang ang kauna-unahan. People just admire him straight out of their minds and they do not give a fuck about who Van is.”

Napatango-tango ako nang wala sa oras. Sabagay, may point naman din siya. Hindi na rin ako magtataka kung bakit fanatic ang iba kay Donovan, talagang hinulma ’yung mukha para i-kiss ako este para hangaan, e.

“Van’s just… How will I put this into words?” Nakapangalumbabang humilig si Jaime sa lamesa, parang may malalim na iniisip. “He’s just freaking mysterious, you know? We don’t know anything about his family. We just know that he came from an influencial family because his parents were funding Argentum since then.”

Woah. But Donovan’s surname could be seen anywhere. Ang surname niya sa ID, Havez. Hindi ba madali na lang i-search ang totoong background ng pamilya niya dahil lantad naman ang pangalan niya?

Ha! Ma-search nga mamaya.

“Paano ’yung apelyido niya? Imposibleng hindi ninyo kilala, kahit mag-base kayo sa surname makikilala n’yo na agad tatay niyan,” natatawa kong sabi.

Umiling naman siya pagkatapos humigop ng sabaw sa ramen niya. “He’s using his mother’s surname. We just found out last year. His mother’s not a politician or what, she’s not well known.”

Huh? Teka, ang sabi ni Jaime ay parents ni Donovan ang nagfa-fund dito sa university. So, ibig sabihin buhay pa ang tatay?

E, bakit hindi niya ginagamit apelyido ng tatay niya? Magkaaway? Tinakbuhan sila?

“You know what? Minsan, gustong-gusto ko talagang may malaman na kahit konting impormasyon lang tungkol kay Pres. Nakaka-curious kasi!” Tumawa na naman si Jaime habang napapailing pa. Hindi ako makasabay sa kaniya kasi takang-taka na talaga ako. “But you know, his life’s not my business. Nakaka-curious lang talaga private life niya.”

Kaya masamang nakakarinig ako ng mga ganyan, kasi talagang hindi ako nakakatulog kapag may hindi ako nalalaman.

Badtrip! Napilitan pa tuloy akong mang-stalk nang wala sa oras kinagabihan pagka-uwi galing university.

Hiniram ko lang ’tong sasakyan na pinaghirapan ko pang kuhanin kay Tatum. Pumalag pa ang mokong pero bumigay rin naman sa huli! Kailangan pang daanin sa pananakot.

At mas lalong pinaghirapan kong sundan ang kotse ni Donovan na hindi ko alam kung saan papunta.

Sinubukan kong hindi magpahalata, pakiramdam ko effective naman dahil diyan ako magaling.

Mas kumunot pa ang noo ko habang nagda-drive nang pumasok ang sasakyan niya sa loob ng mamahaling subdivision. Alam kong mamahalin ’yan dahil pamilyar sa akin.

Dito nakatira ang mga nakaupo sa senado kasama ang mga nepo baby nila. Pugad ’to ng mga korapsyon!

Naknang teteng, anak ba si Donovan ng politiko? Nakipagharutan ba ako sa lalaking anak ng mga pinaka-ayaw kong breed ng tao sa Pilipinas?

Pumarada ang sports car niya sa tapat ng dambuhalang mansyon na akala mo’y palasyo na. Kaya ako naman, pumarada rin sa medyo malayong pwesto.

I watched him step out of the car with his usual composed posture.

At kung ibabase ko lang sa nakikita ko, hindi niya siguro bahay ’to. Kung bahay niya ’yan, malamang ipa-park niya sa loob! Bakit naman ’yan magpa-park sa labas? Ano ’yan nasisiraan ng bait?

I grabbed my black hoodie from the passenger seat and wore it. Tinakpan ko ang mukha gamit ang black facemask, pati na ang hoodie ng jacket. Nang ayos na ang lahat, bumaba ako ng kotse at komportableng naglakad papunta sa direksyon ng bahay na pinasukan ni Donovan.

If this isn’t his house, then what the hell’s he doing here?

May ka-meet up? Ang sakit! Hindi pa sapat ang puwet ko? Kainis!

Nakakaselos din pala kapag iniisip kong may iba siyang iki-kiss. Medyo gets ko na siya, ha.

Tumakbo ako nang walang ingay papunta sa likurang parte ng mansyon. Luminga-linga muna ako sa paligid para masigurong walang ibang tao. Nang sa tingin ko’y ayos naman ang lahat, nagsimula na akong mang-akyat bahay.

Ito pa ang isa sa mga expertise ko, mag-trespassing ng hindi halata.

I expertly climbed through the walls, finding a possible entrance inside the mansion so I could see and watch whatever Donovan’s gonna do here.

I carefully climbed through a veranda and opened the sliding door without causing any noise. I also made sure there’s no one inside the room so I could enter effortlessly.

Walang bakas ng yapak na lumabas ako ng kwarto, at dahan-dahang naglakad patungo sa mga boses kung saan naririnig kong may kausap si Donovan.

I crouched down on my position, hiding behind the grand staircase when I saw them on the living room.

Donovan was sitting down on a single sofa, facing a sophisticated couple.

“You said you’re the president of the councils? I wasn’t expecting this. Professors are the only ones we permitted to visit my son at home,” masungit na sabi nung matandang lalaki.

Tangina, pamilyar ’yan, a! Actually, hindi lang pamilyar. Talagang kilala ko!

Si Governon Miradez? Bahay niya ’to? At bakit kilala niya si Donovan?

“I am… certainly fulfilling the part, Governor,” Donovan answered while maintaining the serious expression across his face.

“What did my son do for you to visit us here?”

Donovan flashed a fake smile. “Your son raped someone in the university.”

Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ’yon. Parang bigla akong nanggigil sa galit at sa inis, parang gusto ko biglang manakit at manakal ng tao.

“Surprised?” Van chuckled. “I wouldn’t say that, you guys knew your son’s crimes, or maybe had a hint.”

“Do you have any fucking idea how heavy the accusations you’re throwing to my son’s name?” galit na sagot ni Gov, nakayukom pa ang mga kamao. “Young man, you wouldn’t want to test my patience. I am the governon in this place, I can-”

Donovan suddenly dropped a file of papers on the table, making a loud noise enough to cut off the old man.

“Take a look, Governor. You’d like that a lot. It’s a report filled with evidences about your son’s crimes. Are you gonna still defend him with all your life or you’ll keep threatening me like a fucking coward?”

Malakas na tumawa ang matandang lalaki. “These kind of evidences could be paid with money, young man. How much?”

“I’d love to see him behind bars.”

“Motherfucker!”

Tarantang inawat ng matandang babae ang asawa niya na susugurin na sana si Van. Habang ito namang huli, nakangisi pa at naaaliw sa reaksyon ng isa pang baliw.

“Do you any fucking idea what you just did, young man? Mahirap akong kalabanin. I could snap my finger in a second and your life’s gonna be ruined for the rest of your entirety-”

“What did I do?” Donovan casually rested his back against the couch. “Your son’s fucking awful and you’re still expecting I’ll let him stay in Argentum?”

Sarkastiko siyang tinawanan ni Gov na nakapamewang pa at parang medyo tumahan na yata.

“You’re just a kid, like my son. What can you do? Kaya mo bang patalsikin ang anak ko dahil lang sa-”

I watch as Van dropped more papers on the table. And this time… his expression became even more darker.

“Corruption, human trafficking, and illegal fundings from the government which went straight to your pocket. Isn’t this all under your name, Governor?”

Donovan really knew how to play mind games.

He leaned forward while flashing a strange smile across his lips. “You’ll be given two choices, Gov. It’s either you surrender your son or I’ll expose every stupid projects you had- and how many children you took. Mind over matter, just like the usual. Is it your son or you?”

Tangina, hanep! Ngayon lang ako natakot kay Donovan. Madalas kasi, puro kalandian lang nasa katawan ko.

Pero ngayong nakita ko siyang ganito, tangina gets ko na talaga si Jaime. May something dito kay Van na kakaiba.

Now I finally understood what method he was talking about when he first convinced me to join councils. He kept on saying method, and I never knew what was his.

But now, I had a clear understanding what was it.

Donovan does not attack the bully itself.

He goes straight for their parents- because confident kids were only afraid with their parents.

Donovan does not attack in plain sight, he does it quietly.

At nakakasira ng ulo ang ginagawa niya, kung ako lang ang tatanungin. Whatever he’s doing was all equivalent to being in danger. Pero base sa emosyon niya, parang wala namang siyang kinakatakot.

Kahit gobernor na ang kaharap niya, hindi siya natatakot. Kahit may pagbabanta o ano, hindi siya nagpapadala.

But amidst all of these…

I couldn’t imagine what kind of life he had to go through just to be like this.

Chapter 9

Chaotic Contrast IX

Unique

“Ano ’yan? Kailangan ba talaga niyan?!” pumalahaw agad ang maingay kong bibig dahil sa pagrereklamo.

Nakakunot pa ang noo ko habang tinitingnan ang cellphone ni Jaime na naka-set up sa lamesa.

“We do this everytime, Unique!” nakangiting sabi ni Jaime, hindi yata nakakaramdam. “At ikaw ang bagong VP, kaya kailangang ikaw talaga ang kasama ko!”

Bwiset! Badtrip!

Ngayon lang ako nakakita ng council officers na kailangang mag-Facebook live dahil sa walang kwentang announcement at affidavit of budget! Kung anu-ano na lang talagang naiisipan nila!

“Bakit hindi si Donovan?” Gigil kong tinuro ang direksyon ni Van na nakuha pa akong taasan ng kilay. “Presidente ’yan! Siya na lang!”

Van shook his head. “Only the internal vice president do these kind of things, together with a communication officer, which is Jaime.”

Kalokohan!

Badtrip talaga!

Nababaliw na nagulo ko ang sariling buhok at labag sa loob na umupo katabi ni Jaime. Ngiting-ngiti pa ’tong lalaki na ’to, gusto pa yatang malumpo.

Kung nakaka-shut down lang ng system ang masamang tingin, malamang kanina pa sira ’yang cellphone niya. Naka-set up na para sa Facebook live sa account ng Argentum.

“Ano namang gagawin at sasabihin ko?” kunot noong tanong ko habang binabasa ang mga papeles na nasa harap.

“If students ask couple of questions, you can just answer them. All the answers are written on the papers naman, Unique. Don’t worry!” sabi ni Kali.

Bahala na.

“We’re gonna go live on three,” bulong ni Jaime sa tabi.

“Sige na, sige na,” walang choice na atungal ko.

Naknang teteng talaga! Lalo pang nakaka-pressure dahil lahat silang officers, nanonood. Lalo na si Donovan na tahimik lang at naghihintay.

Tutupuin ko siya sa walo kapag nakakuha ako ng tyansa.

“Hi, Argentums! I’m Jaime, the Communications Officer of the councils. I’m here with Unique, the newly elected Internal Vice President. Just like the tradition, we’re going to present some reports and affidavit of budget for the upcoming events in Argentum as presented.”

Kaka-start pa lang ng live pero nasa libo na agad ang views. Halatang famous ’tong councils, ha. Lalong sisikat ’yan dahil nandito ang gwapo at maganda kong mukha.

Ang dami pang nagco-comment.

Nakahalukipkip lang ako sa gilid habang daldal nang daldal si Jaime sa tabi ko.

Talagang back-up lang ako nito ni Smiley Boy, siya na ang bahala sa lahat. Siguro nandito lang ako para kung sakaling may basher, ma-hunting ko agad.

“Any questions, guys?”

Natapos din!

Bagot na bagot akong nakapangalumbaba sa lamesa habang minamasid ang comment section. Puro mga kalandian lang naman ang nababasa ko. ’Yung iba kinikilig kay Jaime, ’yung iba gandang-ganda sa akin, malamang.

Ang boring!

Parang may doorbell na namang tumunog sa utak ko nang makaisip nang panibagong kalokohan.

Ang kaninang bored kong ekspresyon, napalitan nang nakakalokong ngisi nang lumiyad ako papalapit sa phone.

“May nag-comment, Jaime.” Kahit wala naman. Pinasingkit ko pa ang mga mata ko para basahin ang pekeng comment. “Kuya Unique… pa-check out naman po ng oranggutan na katabi n’yo.”

Mabilis akong umatras mula sa cellphone habang takip pa ang bibig. “Hoy! Grabe! Sino ’yung nag-comment na ’yan?! Bastos, ah! Hindi oranggutan si Jaime!”

Mula sa harap namin, kitang-kita ko ang pagpipigil ng tawa nung mga ladies. Si Donovan naman, napapailing na lang— nakahalata na siguro sa kalokohan ko.

“Wala namang nag-comment, e!” reklamo ni Jaime na pilit hinahanap ang binasa ko.

“Meron! Nawala lang agad, baka dinelete,” pagpapalusot ko.

Pinaningkitan niya ako ng mata at lumapit din sa cellphone. “Oh, may nag-comment din. Kuya Jaime… pamilyar po ’yung katabi n’yo.”

Hanep talaga ’to si Smiley Boy! Ang bilis sumabay sa trip!

Napangisi ako. “Syempre, sa ganda kong ’to? Pamilyar ta—”

“Nakita ko po siya sa wanted list.”

Mabilis kong sinakal si Jaime nang marinig ang kadugtong ng sinabi niya. Tatawa-tawa naman siya habang inaalog ko sa gigil.

Bumalik ang tingin ko sa phone, lumapit ulit. “Katabi po ng mugshot n’yo, kuya Jaime.”

Sabay pa kaming humagalpak ng tawa dahil sa dinugtong ko. May papalo-palo pa kami sa lamesa. Habang ang ibang officers ng councils, hindi na rin siguro nakayanan at tumatawa na rin.

Si Donovan lang talaga ang KJ! Napapahilot pa sa ulo!

“Meron pang nag-comment.” Nagkunwari pa akong nags-scroll sa phone. “Kuya Unique, ang ganda n’yo po. Bagay po kayo ng president ng counci— Hala! Uy, guys! No to shipping!”

“Uy!” pang-aasar ni Jaime.

Ako naman, pabiro at malandi pang kinindatan si Van sa harap. Umiwas lang siya ng tingin at bumuntong hininga.

“Oh, may nag-comment ulit, Jaime!” Inakbayan ko si Smiley Boy na kanina pa bungisngis nang bungisngis. “Uy, amoy ko agad si Unique. Kuya Jaime, nakatikim ka na ba ng suntok ng isang bading?”

Bumulwak na naman ang tawa naming dalawa, nag-aapir pa habang namimilipit kakahalakhak.

Anong gagawin ko? Paano ako hihinto eh pati ’yung mga tao sa comment section tawa nang tawa. Mga first time yata maka-witness ng dalawang tarantado.

Natigil lang kami kakatawa nang lumapit na si Donovan at pumunta sa likod namin. He came into the frame and it seemed like he was trying to turn off the live already.

Bago pa siya makapindot ng kung anu-ano— pinigilan ko na agad ang kamay niya at nagbasa na naman ng pekeng komento.

“Hala, ang pogi naman po ng president. Bagay po kayo ni kuya Unique, kayo po ba?”

Nang-aasar na tiningnan ko si Van na nakakunot ang noo. Napatingin pa sa akin para taasan ako ng kilay. Kinindatan ko naman ’saka binalik ang tingin sa screen.

“Kung kayo po, huwag n’yo na po pakawalan. Baka mapunta pa sa ami—” Bago ko pa matuloy ang idudugtong ko, pinatay na ni pogi ang live! Badtrip!

Napaka-killjoy talaga!

“Basag trip ka talaga!” atungal ko sa kaniya at padabog pang tumayo mula sa kinauupuan.

Walang pakealam niyang binalik kay Jaime ang cellphone, may kasama pang sama ng tingin kay Smiley Boy na wala namang ginagawang masama sa kaniya.

Hulaan ko… Nagseselos lang ’yan!

Inggit at selos ’yan kasi close kami ni Jaime! Papansin talaga, e. Sa kaniya lang naman ’tong pwet ko!

“Let’s go. I need to speak with you,” sabi niya sa akin.

Wala sa oras na nilingon ko ang iba, na mukha ring clueless sa nangyayari. Nagtataka lang ako kung bakit kailangan niya akong kausapin nang ako lang. Baka aamin na? Baka manliligaw na?

Naku! Oo agad!

“Bye, guys! See you later!” nakangiting paalam ko sa iba.

Ang mga babae naman, nakangiti rin akong kinayawan.

Infairness, sa dalawang linggo kong pagiging officer, hindi na sila masungit. Hindi na mga matapobre at nakikitawa na rin sila. Samantalang noong una, parang ghost town ’tong opisina ng councils.

“Oy, babycakes, bakit mo ako kakausapin?”

Ang hahaba ng biyas nitong si Van, nagkakandatapi-tapilok na ako kakahabol sa kaniya palabas ng opisina.

Buti na lang at binagalan niya ang paglalakad para maabot ko siya.

“Why were you following me last night?”

Naknang!

Literal na napaatras ako at napatigil nang marinig ang tanong niya.

Anong isasagot ko? Na crush ko siya kaya nagpaka-stalker ako? O itatanong ko na lang kung paano niya nalaman? Bahala na!

“Ako? Hindi, a! Tulog ako kaga… Paano mo alam?” Napaatras ang dila ko sa pagsisinungaling nang makita kung gaano kaseryoso ang tingin niya.

Tingin pa lang, halatang hindi na nakikipaglokohan.

“Why were you there at the governor’s house?” dagdag pa niyang tanong.

“Over sa ask, hinay-hinay lang.” Isang malalim na buntong hininga ang ginawa ko. “Hindi ko sinasadya. Nakita ko lang ’yung kotse mo, pamilyar kasi plate number mo, tapos sinundan ko! Promise, curious lang ako kagabi kung saan ka pupunta. Kasi what if binenta mo na pala si Juno? What if—”

“Do you expect me to believe these shits you’re telling me now?”

“Oo! Kung ayaw mong maniwala, ’di ’wag!”

Padabog ko siyang tinalikuran at handa na sana ulit maglakad nang mapatigil ako.

Paanong hindi titigil kung may paharang-harang sa lalakaran?

“Donovan.”

Kunot-noo kong pinagmasdan ang matandang lalaki na nasa harapan ko. May mga bodyguards pa sa likod na tuwid na tuwid ang mga postura. Tingin ko nasa 50s ’tong lalaki na nakasalamin. Itsura pa lang… mukha nang kontrabida sa mga palabas.

At teka, kilala niya si Van?

Mabilis kong nilingon si pogi sa likuran, pero hindi ko inaasahan ang ekspresyon na nasa mukha niya.

He looked… mad and terrified. And my confusion was coming from my own thoughts of never seeing him wearing these expressions before.

I would never associate Donovan’s name near the word ‘terrified’.

“Dad.”

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat nang marinig siyang nagsalita. Agad na bumalik ang tingin ko sa matandang lalaki na kaharap namin, bumalik kay Donovan, at bumalik na naman sa matanda.

Dad?! Tatay niya ’to?! E, bakit mukha siyang takot at galit sa tatay niya?

Donovan pulled me and placed me behind him.

“What are you doing here, dad?”

Even his voice had a lot of built resentment hidden there. No one could convince me otherwise that Donovan wanted to see this man. Ngayon ding nakatayo siya sa harap ko, hawak-hawak ako at parang pinoprotektahan ako sa matandang lalaki.

“Why? I can’t visit my son anymore? I didn’t put you in that position just to fucking slack off, Donovan. I wanted to check how are you doing as this university’s leader.”

Masama talaga ang ugali! Tangina nito, minumura ang babycakes ko!

“Magaling ho si Van—” Napa-shut up ako nang wala sa oras nang harangan ako ni Donovan.

Badtrip!

“What is it, young man?”

Hinawi ko si Van at humarap sa tatay niyang halatang magiging problema balang araw. Nape-predict ko na!

“Magaling ho si Van na president. Ano pa pong kailangan ninyong i-check?” tanong ko.

The middle-aged man just let out a sarcastic laugh. Bawat timbre ng tawa niya, may kasamang tumataginting na tunog ng milyones. Ito na ba ang tinatawag na rich laugh?

’Yung akin kasi pangputik na tawa.

“And who are you?”

“Unique Taneo, sir!” Proud kong nilahad ang kamay. “Bise presidente po. Partner ng anak ninyo sa councils. Sa susunod ho na gusto ninyong i-check si Donovan, ako na lang po i-text ninyo. Halata namang ayaw niyang nandito kayo—”

Bastos na Donovan, tinakpan na naman ang bibig ko!

“Dad, there’s another reason why you’re here. What is it?”

Hindi si Donovan ang nasa harap ko ngayon! He sounded unstable, he sounded uncertain and nervous. At walang anak na ganyan makipag-usap sa tatay kung matinong ama ’yang tatay niya!

Babayagan ko ’yan!

“Yves told me you were not at home for straight two weeks. Your brother has no reason to lie about that matter.” Hinubad ng matandang lalaki ang suot na salamin at binalik ang tingin kay Donovan. “So, what the fuck are you doing in your life, Donovan? What shits are you trying to pull?”

I was alerted when he stepped closer to Van. Inayos niya ang hindi naman magulong kwelyo ni Van habang walang suot na ekspresyon.

“Don’t reason out with me, son. I genuinely wanted to know how’s my son doing beyond my knowledge. I don’t want you to fuck up, you hear me? Especially now that I’m going to be a senator in this country… My son, being an unreliable leader, would be a nuisance.”

Ha! Senator? Siya? Ulol!

Pikon na pikon na ako rito sa likod, lalo na ngayon na habang pinagmamasdan ko si Van, nakakahalata na ako.

Donovan lost all the usual composure he used to have. He was never the type to lose an eye contact— but he couldn’t even look at his father right now. He was also never the type to be this silent when someone’s saying shits to him.

Nakakainis, nakakairita. Talagang apektado ako dahil kahit saglit ko pa lang kasama si babycakes, medyo alam ko na ang ugali niya. At kahit nakakainis ’yung kasungitan niya, mas nakakainis kapag ganito siya!

“Magaling ho si Van.” Walang pakealam na hinawi ko ang kamay ng kontrabida niyang tatay palayo sa kaniya. “Magaling ho ang anak ninyo. Ano pa pong kailangan ninyo?”

His father looked at me, interested and intrigued. Tumawa siya at nginitian ako nang peke bago muling ibalik ang tingin sa anak niya.

“Seemed like your friend here knows a lot about you, son. I’m surprised… Didn’t I tell you never to make any friends?”

Gago talaga!

Pati pagkakaibigan pinagbabawalan niya ang anak niya? Tarantadong tatay ’to, tao pa ba ’to?

“Friends will only ruin you, Donovan. You know that more than anyo—”

“Ay, hindi ho! Hindi ho ako kaibigan ng anak ninyo. Mukha lang kaming close kasi may ninakaw po ako kay Van. Naghihiganti lang ’to. Pinangangatawan niya ho ’yung kasabihan na keep your enemies closer.”

Donovan looked flabbergasted while staring at me. It was probably his first time hearing such absurd reason.

“Is that so? Is that true, son? He stole something from you?”

Siniko ko si pogi sa likod. Kaso lang natuod na yata ’to!

“Opo! ’Yung big bike niya. Sinisigurado niya lang na hindi ako magd-drop out para itakbo.” Sariling suporta na rin ako nito.

“I’m certain I asked my son, young man.”

Susuntukin ko na ’to, ayaw pang umalis, e! Hindi pa ba halata sa body language namin ni Donovan na gusto na namin siyang mag-grand exit? Ano pang tinatayo-tayo nito rito?!

“That’s true, dad. I needed him to stay close so I could get it back,” sagot ni Van habang hindi pa rin makatingin.

“And what was so hard about giving it back to my son, young man?” Baling sa akin ng tatay niya. “Unless you’re both lying—”

Ubos na ang pasensya ko nang hawiin ko si Van para ako na mismo ang humarap dito sa tatay niyang daig pa si Boy Abunda sa pagi-interview.

“What is it about my words that they don’t seem reliable to you, sir?” I stared at him right in the eyes, not wanting to break any eye contact. “We’ve already told you what’s going on between us. Do we have to repeat ourselves for the nth time? You sounded very firm with the way you talk to your own son, and I’m pretty sure you’re certainly the part. So… What’s so hard about believing someone else’s words? Is it our age difference that’s making you doubt? You have to work on that, then. People cannot trust an upcoming senator who questions his people’s sincerity.”

The satisfaction radiated in my whole body when I saw how his walls broke down for a split second.

The only way to break a government official’s mask is to attack them directly using the thing they wanted to “protect”— the people. Kahit wala namang katotohanan na totoong gusto nilang magsilbi, ’yan ang kahinaan ng mga katulad niya.

Once you use the sole reason why they have the chance to be elected— they’re suddenly the most genuine people to exist. People tend to use a reserved character when it’s for their own benefit.

Donovan’s father let out a sarcastic but pained laugh. “I trust your words, young man. If that’s the case… I’ll leave the two of you, then.”

Peke ko siyang nginitian na binalik niya rin naman.

Mas tumaas lang ang pagiging alerto ko nang humakbang siya papalapit kay Donovan para tapikin ito sa balikat.

“Don’t ever disappoint me, son. Remember what’s on the line the moment you fuck up.”

Iritang pinagmasdan ko ang matandang lalaki na ’yon habang naglalakad sila paalis, kasama ng dalawa niyang bodyguard.

Kingina, may pa-last quote pa si tanga! Kung pwede lang, baka napagbabanatan ko na sila. Badtrip!

Chapter 10

Chaotic Contrast X

Donovan

“Kuya! I didn’t know na uuwi ka po!”

It felt suffocating stepping inside the same house that held me hostage despite being unleashed. Two weeks of freedom seemed to take a toll on me, it made me want to back out the moment I heard Yves’ voice, greeting me.

My brother stood somewhere in the living room, his outfit was almost blinding me when I noticed it. Even the small accessories attached to his hair were all in the same color.

“Where’s dad?” I asked, distant and guarded.

A forced smile appeared on his lips. “In his office po. Why did you uwi pala, kuya? Are you gonna stay na po here? You’re not gonna make alis na, ’di ba po? I have a lot of kwento—”

“Yves, I’m not here to listen to any of your bullshits.”

His bright face that used to reflect excitement automatically changed in a split second. He just gave me a lopsided smile, choosing to ignore the disappointment that was probably familiar to him everytime he’d attempt to speak with me.

I had no choice.

I wished I could tell him that… just at least that much.

But I knew giving him false hope that we could be close would not end up good. Dad would only take him away from me once he noticed that Yves could talk to me freely. He does that do everyone.

“I’m s-sorry, kuya. You can go na po. Nasa office lang po ang daddy.”

I took my glance away from him and continued on my path. Each step I made felt as if I was walking on series of thorns, knowing that I had to face the monster that I could never run away from.

Tangina.

Nakakapagod ding matakot.

“You finally went home? After the stunt I pulled in your university?”

I shut the door behind me when I heard the voice that could hunt me wherever I went. Even when I was away, there was never a time that his voice didn’t hunt me.

“Why were you at Argentum?”

Hinubad niya ang suot na salamin habang natatawa akong tinititigan. My question probably sounded funny to him, or maybe the way how I delivered it as if I had all the authority was also funny to him.

I didn’t know.

I just had one thing in mind.

I would never let him get between me and Unique.

“I told you, I was just checking up on you, son. You weren’t home for two weeks, and I assumed you were staying somewhere far away where you could act like a dog without a collar,” he replied in mockery.

Kung sino man ang aso sa aming dalawa, siya lang ’yon.

“So, was it fun?” Tumayo siya habang nakapaskil pa rin ang sarkasmo sa mukha. “Two weeks must be enough, Donovan. I was gone and out of the country and I trusted you to pull your shits together. But you left the house and did what? Acted like an unleashed asshole?”

“You didn’t have to go to Argentum to check on me.”

“Aba’t putangina.” His laugh triggered another resentment inside me. The sound he was making made me want to pull a gun and shoot him for good. “You don’t get to tell me what I should fucking do, Donovan! You don’t get to demand me nor question me!”

Pinikit ko nang mariin ang mga mata nang humakbang siya papalapit para iduro ako sa mukha.

“And what’s with Argentum that you suddenly felt threatened? I just don’t fucking get it, son. I used to visit you all the time and you never bat an eye before. Are you protecting someone now? That young man with a blonde hair?”

Biglang nagpantig ang mga tenga ko nang marinig ang huli niyang sinabi.

I didn’t know where I got the sudden courage to look at him in the eyes. “I already told you, he’s not a friend. Don’t fucking touch him.”

It may be from the resentment I had for him since then. It may be from the fear, thinking he’d ruin Unique’s life just like what he did in the past. Or it may be from the urge to protect one thing I swore to protect this time.

“That fire in your eyes convinced me even more that you guys are close.” He stepped backwards while staring at me with suspicion. “This is what I’m talking about, Van. You’re getting my point now, right? Haven’t you noticed how you suddenly had the courage to look at me in the eyes? A thing you’ve never done before? But you did, just now, just because you wanted to protect what you have with that kid who speak bullshits.”

“Unique’s not a friend. I just fucking told you!”

“Your action says otherwise! Don’t feed me with your goddamn excuses, stupido!”

“You’re the one making excuses just to target whatever weakness I have that you created in your mind!” I stepped forward to corner him, my chest couldn’t contain the surge of emotions wanting to come out. “Don’t. Touch. Unique. Don’t you fucking dare.”

He tilted his head to the side, looking at me with familiar amused expression he always carried when he was testing something.

“You still have it. Great to know.”

I looked down and confirmed my suspicion.

I stepped backwards and slowly pulled out the knife that he used to stab my stomach.

I didn’t feel any pain. My face remained dull while I was trying to put pressure against my stomach, the blood gushing out non-stop from the deep wound he did.

“You’re just amazing, aren’t you?”

Of course he’d say that. He always treated me as if I’m sort of an experiment. He always viewed me like a product he could always present to complete his list of perfection.

“Congenital Analgesia. What an awesome power you have, my perfect son.” He stated my condition as if it was something so holy. As if having no ability to feel pain was something to celebrate.

He’s a fucking monster. And I had to live like a shadow because I was his pride.

I had to live like a coward because he was the only person who knew where I could find my mother. And if I failed to represent him… my mother would be the prize.

I slowly turned towards the door and stepped outside with blood all over me. I continued walking as if everything was normal— because to my body, it was.

I have no capability to recognize pain. I don’t sweat, I don’t react to any form of pain— I’ve never understood what pain felt like.

“Kuya! Omygod! What happened to you po?!”

Mabilis kong winaksi si Yves nang subukan niya akong lapitan pagkababa ko sa sala. He tried to touch me again but I just pushed him away.

“You don’t have to know.”

“But you’re bleeding!” umiiyak niyang sabi.

I’m sorry, little brother. I wanted to let him help me, just this once. I wanted to let someone worry about me for the sake of relief— but I knew letting my guards down would only cost me more.

“Sweet heart.” Dad’s voice slowly approached us. He reached for Yves and pulled my brother for a hug. “It’s alright, Yves. Your brother just had a small accident. He’ll be fine once he gets to the hospital, alright?”

“But, dad! No! Nagdudugo po si kuya, there’s a lot of blood po! We should help him—”

“Of course, sweet heart. I’ll have someone drive him to the nearest hospital, alright? Just go to your room for now, I bought a surprise for you and it’s on your bed right now.”

Should I be happy? That he was never horrible to Yves? Or should I feel fucking envious that I had to live like this because of a condition I never asked for?

Should I be thankful that he truly loves Yves like a treasured son while I was treated like a shield? Like a shadow?

“Pero si kuya po—”

I hurriedly walked out of the house before Yves could even attempt to reach out to me again.

He didn’t have to. Dad would take him away if Yves began worrying about me. Dad would crucify me to death for letting his favorite son spare me a second— when all I ever was to him was a product he could dispose once deemed unworthy.

I applied more pressure on my wound once I managed to get inside my car.

The pain wouldn’t kill me because I couldn’t feel it. But losing blood would cost me my whole life.

A part of me wanted to stay here, die inside this fucking car with a stabbed wound that my own father caused. I wanted to lose all the hope I had for life… because no one’s going to come to save me and pull me out of this mess.

I wanted to give up.

I wanted to die.

But the sudden ring from my phone and a familiar name flashed on the screen removed that idea in my mind.

“Oy, babycakes!”

I bit my lower lip and rested my head on the seat of my car. “Hmm?”

“Hello! Hello?! Sasagot ng tawag tapos hmm lang ang sagot. Naku, nagjajakol ka ’no?!”

How’s it even possible that I went from wanting to die earlier… to wanting to talk to him longer despite the absurdity in his words?

“Why did you call?”

I slowly reached out for the wheel as I started the engine. Determined to drive towards our private hospital so I could… once again… survive.

“Nasaan ka? May shift ako ngayon pero 4 hours lang! Tapos hapon pa klase ko bukas, edi marami akong vacant time pagkatapos ng work ko. Tapos hindi naman na ako inaantok kasi natulog na ako kanina pagkauwi galing univ. Wala akong kasama, wala ako magawa!”

Unique never runs out of idea to make his life enjoyable. He would always pull out these reserved concepts he kept whenever time’s becoming boring for him.

When all I ever wanted was to die, all he ever wanted was to make sure that life’s enjoyable to live with.

And this… This was the sole reason why I couldn’t bear the idea of my father hurting him.

Unique was the first person to protect me when it was obvious as clear as day that I stood taller than him. He was the first person to cover me against the stares of my own father. He was the first person who talked down to my dad. And he’s the first person I think of whenever I’m running out of reasons to breath.

For the very first time, I wanted to protect someone with everything on the line. And sacrificing the portion of me wouldn’t matter if it was for him.

I flashed a bitter smile. “I needed to go somewhere. Are you okay with waiting?”

Please . Because I wanted to be with you as well, Unique. Please, wait.

“Naman, babycakes! Four o’clock pa naman tapos ng shift ko. Kahit mga six ka na pumunta sa bahay, tapos nood tayo movie! Or kahit ano, hehe. Huwag mo lang ako titirahin kasi may mga kapitbahay ako, baka marinig pa nila.”

Tangina talaga.

Napangiti ako nang wala sa oras habang napapailing.

I kept my eyes on the road while driving, faster than usual— because I wanted to survive this time. I never wanted to reach the hospital this much just so I could receive treatment in the past… just this time.

“What’s your pain tolerance, Unique?”

I knew he’d find my question ridiculous. It was right off the bat. I was certain he was taken aback based on the sudden silence coming from the other line.

“Depende sa pain, babycakes. Kapag nabaril, gagi syempre 10 ’yon! Kapag nasaksak— alam mo ba nasaksak na ako rati? Ayon nga, kapag nasaksak, syempre eight ’yon ’no! Tapos kapag mga simpleng suntok at sipa lang, for sure nasa two to three lang naman. Pero overall, masayang masaktan! Doon ko napi-feel ’yung adrenaline kumbaga!”

“And what would you do if you develop a condition where you can’t feel pain?”

“Eh?!” He reacted way differently compared to what I was expecting. “Syempre matatakot!”

My eyes dropped to my phone as if I was looking at him.

“Why would you be scared? Shouldn’t you feel powerful? Wouldn’t that be amazing? Not being able to feel pain?”

Why would he be terrified of that idea? Father always complimented me for having this condition. Even the doctors he hired looked at me as if I was a treasured possession. To everyone’s eyes who knew about my disability, I was a differrent type of breed.

They made me think I should treat it like a superpower that I could use for my own advantage.

But why would Unique be scared of having it?

“Syempre, ano ka ba, babycakes? Kapag hindi ka nakakaramdam ng sakit, hindi mo naiintindihan ang sarili mo.”

My grip on the wheel tightened when I heard that.

“Kapag hindi mo naiintindihan ang sarili mo, hindi ka masaya sa buhay mo. Imagine kung may sira na pala ’yang organs mo tapos hindi mo alam, kasi hindi mo ramdam ’yung pain? Mamamatay ka na lang bigla! Hindi nakaka-amaze ’yung ganyan, ’no. Hindi dapat tinuturing na parang power ’yan. It’s a disadvantage. It’s dangerous. Not being able to feel pain is not equal to not dying. You could survive a gunshot because the pain was not there, but your body won’t survive the bullet inside it. Kaya kung hindi mo naiintindihan ang mismong katawan mo, hindi mo rin naiintindihan ang sarili mo.”

Despite his opinion being so vastly different from my own, surprisingly… it did not feel difficult to listen to.

I felt frozen on my seat, paralyzed by the sheer contrast between the way his mind worked and the world I was raised in.

I was raised to believe it was an advantage.

But Unique believed it wasn’t.

“At teka nga pala, Van. Tatay mo ba talaga ’yung kanina? Hayop na ’yon kapag nakita ko ulit ’yon, lalagyan ko ’yon ng pasa sideways sa itlog niya.”

I let out a laugh. “You’d do that?”

“Oo!”

“Kaya mo?”

“Naman! Ako pa ba? Kung hindi mo lang matatanong, ilang itlog na ang tinanggalan ko ng karapatang guma—”

“But why would you do it? What for?” I asked.

“Syempre!”

My breathing hitched as I waited for what he’s about to say next.

“Dahil sa ’yo, babycakes! Tinakot ka ng hayop na ’yon kanina! And I’m sorry for the word, ha? Hindi niya deserve ang Father’s Day, gano’ng vibes ’yung nakuha ko sa kaniya kanina!”

For me?

“You’re right, he’s an asshole,” I uttered in fading tone. “But he’s a powerful candidate for the senatorial election. You sure you’re gonna be okay after harming him?”

Hindi ko rin alam kung bakit ko gustong kumpirmahin mula sa kaniya mismo.

Dahil tangina… kapag narinig ko ang sagot na gusto kong marinig— hinding-hindi ako papayag na may pumagitna sa aming dalawa.

“Naman! Wala akong kinakatakutan kahit presidente pa ’yan ng Pinas! Kahit si Kim Jong Un pa ’yan! Hindi pwedeng ginagano’n-gano’n ka lang, babycakes! Tandaan mo, ako ang number one defender mo! At fuck buddy din, kahit hindi pa nasusundan ’yung una, hehe.”

I slowly nodded my head, not because it was a mere habit thinking he’d see me— but because I got the answer I wanted to hear from him.

Nothing seemed to matter to me right now.

Being a coward who only knows how to run away was tiring. It felt suffocating, I felt powerless, I felt hopeless. I grew up thinking that I’d end up dead because people were in the same breed— just like my father— and no one would pull me out from this hell.

But I’m certain that now… someone will.

Chapter 11

Chaotic Contrast XI

Unique

“Tama nga ’yung nakita ko sa Tiktok,” umiiling-iling kong sabi kay Matthew habang hinihimas ang parteng binatukan niya.

At ang hayop, nag-side eye na naman. Muntik ko pa mabigwasan!

“Strong people’s downfall is being in love. Sa sitwasyon ko, parang totoo. Pero crush ko pa lang naman siya. Ang pogi kasi talaga! Kapag naging kami ipapakilala ko sa ’yo tapos kapag naghiwalay na kami, iba-ban mo siya rito sa restaurant mo tapos-”

“Unique, ang daldal, takte.”

Sinamaan ko ng tingin ang hayop at halos makarate ko na. Wala talaga siyang pasensya pagdating sa mga kadaldalan ko! Kupal!

“Anong gusto mo, madaldal ako o ’yung binubugbog kita?” naniningkit ang mga matang tanong ko sa kaniya.

Walang pakealam niyang tinuro ang pinto ng restaurant niyang kabubukas lang. “Yung lumayas ka na.”

“Fake friend, amputa.” Dahil sa gigil, sinampolan ko ng hampas sa braso.

Ayun, nakangiwi! Bara pa more! Palayas pa more!

“Kingina mo!” pagmumura niya at talagang pinakyuhan pa ako. Nang mukhang maka-move on na siya sa hampas ko, bumuka ang bwiset niyang bibig. “Punta ka sa opening, ha. Papakilala ko sa ’yo kapatid ko.”

Kapatid? Ah, ’yung cute! Si Santi yata ’yon.

Cute ng batang ’yon kahit nakikita ko lang sa picture, sarap kurutin ng pisngi.

Naalala ko pa noong medyo bata-bata pa ako, noong wala si Matthew kasi natatae ang hayop kakalaro, binu-bully ’yung kapatid niyang cute ng mga batang maaasim. Sinabuyan ko nga ng putik ang mga hayop. Nagsisumbungan sa nanay pero sila naman ang mababantot.

’Yon na rin ’yung last time na nakita ko siya. Ang tagal na rin. Sigurado ako lumaking mas cute ’yon.

“Excited na akong makilala kapatid mo. Sabi mo, kamukha ko. Tuturuan ko siya paano manuntok ng- Joke lang.”

Tangina, napa-shut the fuck up challenge na naman ako sa sama ng tingin nitong kulugo na ’to. Akala ko lagi aanuhin! Bawal yata ’tong asarin pagdating kay Santi, e.

“Asa ka pang maging bayolente ’yon. Lamok nga sa akin pa pinapapatay.”

Natawa na lang ako nang wala sa oras nang marinig ang sinabi niya. Hanep, cute nga! Cute ’yung kapatid pero kuyukot ’yung kuya.

“Alis na ’ko, Matt!”

“Gege, ingat.”

Kaswal akong sumakay sa big bike ni Donovan na gamit gamit ko pa rin hanggang ngayon- malamang, akin na ’to, e.

Kumaway muna ako kay Matthew bago siya pakyuhan. Ang gago, namakyu rin pabalik. Kupal talaga!

Habang nasa daan, punong-puno ng mga kung anu-anong bagay ang utak ko. Puro tungkol kay Donovan lahat.

’Yan kasing pogi na ’yan! Nakakainis! Napakamisteryoso ng buhay kaya pati ako nagtataka sa kung anong m’eron sa kaniya.

Kagabi, nagkita nga kami pero tahimik lang buong magdamag. Kahit naka-dalawang movie kami, walang reaksyon. Ngumingiti lang kapag tinutukso ko.

Pero, hoy, hindi kami nagkastahan, ’no! Hindi ko siya pagbibigyan hanggang hindi siya ang nag-aaya. Kagabi nga parang nagpipigil lang siya, bawat mapapalapit sa akin para akong ili-lips to lips, e.

Pakipot mode muna siguro ako.

Hindi ko lang talaga alam kung bakit ganito ako ka-curious sa kaniya. Baka nga totoo ’yung sinabi ko kay Matt, baka dahil crush ko siya.

Ngayon na nga lang magka-crush, sa masungit pa.

Hindi pwedeng maging kami no’n! Baka kapag nag-away kami tapos nagtampo ako, hayaan lang ako. Hindi ako suyuin! Badtrip!

Mas lalo pa akong nawala sa mood nang bumaba ang tingin ko sa cellphone at makitang tumatawag na naman si mommy.

Ano ba ’tong nanay ko, hindi ba busy ’to? Laging wala magawa sa buhay, ako ang pineperwisyo.

I parked the big bike on an available parking slot before answering the call, prepared for another tiring “convincing” session with her.

“Omg, my son! You answered! Mommy misses you so much!”

Napapikit na lang ako nang mariin at tinaas ang visor ng suot na helmet. I looked around to make sure that no one’s near.

“Bakit na naman?”

“Nothing! Na-miss lang kita, anak. Last time I spoke with you, noong birthday pa ng lolo mo. You kept on declining my call pa whenever I’m calling you,” nagtatampo niyang sabi sa kabilang linya.

Muntik na ako mabuntong hininga habang pinapakinggan siyang dumaldal at magtampo. Parang nag-aalaga lang ako ng spoiled brat na walang kinatandaan.

“Sinagot ko naman tawag mo ngayon, a? Ano bang inaarte mo diyan? Wala ka na naman kasama sa bahay siguro. Nasaan na ’yung buntot mong si Tatum?” atungal ko sa kaniya.

I heard her throwing tantrums from the other line, causing me to roll my eyes for the nth time. Feeling dalaga pa rin talaga kahit kailan.

“Kasi naman, anak! I miss you so much! You haven’t visited me again since last year. The last time I saw you was the time noong inaway mo pa ako. That was two months ago. What kind of mother who wouldn’t miss her son?!” she said, blurting out things I don’t give a damn on.

“Ako, hindi kita miss.”

“Baby naman! Just visit me once, and I promise I’ll stop pestering you na everytime. What about a dinner this upcoming Sunday? You can bring a friend or a girlfriend!”

Napairap na naman ako nang magpantig ang tenga ko sa huli niyang binanggit.

“Bading nga ako!”

“Oh! Sorry.” Humagikhik pa talaga ang magaling kong ina! “Oo nga pala, baby! You’re gay nga pala, hehe. Okay, then what about a boyfriend? You can bring anyone with you if you don’t want to meet me alone. I just really miss you, baby! Hindi naman pwedeng lagi mo akong iniiwasan, bunso ko.”

“Oo na. Sa Sunday na lang. At huwag mo ngang bitbitin nang bitbitin si Tatum! Laging nakabuntot sa ’yo, e. May relasyon kayo ’no?” inis kong sabi.

Lintek na dalawang ’to, talagang may something sila! Ano, may step dad pa ako sa ganitong edad?!

“What if I tell you… na buntis ang mommy?”

Walanghiya! Putang ina talaga! Sinasabi na nga ba! Imposibleng wala silang love life dahil laging sunud-sunuran ’yan si Tatum sa nanay ko na akala mo’y asawang pinapabili ng mangga!

Tapos ano, buntis pa si mom? Walanghiya! Sinundan pa ako!

“Ano?! Walastek ka talaga!” irita kong sabi. “Anong edad ka na! Kaya mo pa ba?!”

“Naman, baby! It’s been so long na pero I think I can still manage! 45 pa lang naman ako, baby. ’Saka what age ka na?”

“Twenty two- oh kita mo hindi mo pa alam edad ko! Tapos susundan mo pa!” saway ko sa kaniya.

Para akong may pinapagalitang teenager sa asta ng magaling kong ina.

“Baby naman, let mom be happy na lang. Si Kenth nga hinayaan lang ako noong sinabi kong buntis ako. Tapos ikaw galit ka pa.”

Kahit hindi ko siya nakikita, alam kong nakanguso na ’yan ngayon. Pero pasalamat siya at nagagalit pa ako! Dahil humahaba ang usapan. Kung hindi ako nagagalit, malamang na-end call ko na ’to kanina pa.

“Talagang walang pake ’yon si Kuya Kenth kasi wala namang nararamdamang emosyon sa buhay ’yon!” atungal ko. “Pakisabi kay kuya, tangina niya! Kinukunsinti ka pa!”

“Hey! That’s bad, baby! Huwag mong murahin ang kuya mo!”

“O, bakit? Hindi niya malalaman. At saka pwede bang pagsabihan mo ’yan na tama na kaka-send ng pera sa bangko ko! Hindi ko nga kamo ginagalaw ’yon at wala akong pake sa pera ninyong lahat.”

Kainis talaga! Pati ’yang kapatid kong puro padala ng pera na akala mo’y tinatae niya lang. E, wala nga akong pake sa laman ng bangko na ’yon.

“Baby, we’re just worried about you. And you know your brother, he doesn’t seem to care but I know he cares about you a lot. Just let him do that, okay? It’s bad not to-”

“Bad, bad, bad ka pang nalalaman. Kalokohan!” Kung hindi lang ako naka-helmet, baka sinasabunutan ko na ang sarili ko ngayon. “Si Tatum ang ama ’di ba?”

She let out a laugh which pissed me off even more.

“Isn’t it obvious, baby? Tatum’s so obsessed with your mom!”

Kalokohan na lang talaga ang bumubuhay sa pagkatao ko.

“Sus! Baka inakit mo!” Inis kong inayos ang vizor sa helmet. “Sige na, uuwi pa ako. Basta sa Sunday na tayo mag-dinner. Isasama ko boyfriend ko.”

“Omg! Son, is that true?! You have a boyfriend already?”

“Kakasabi lang.”

“Omg! My baby is not a baby anymore!” Hello? Navirginan na nga, o. “Sige, bring him with you sa Sunday! So excited, baby!”

Binabaan ko na siya ng tawag bago pa ako marindi sa matinis niyang boses. Muli akong bumalik sa high way nang makauwi na at mapahinga ang utak kong nadagdagan pa ng iisipin.

Hindi naman ako galit kay mommy. May resentment… siguro.

After all, she still didn’t extend any help when Lohan needed it. Mom claimed that she didn’t know, and that if only I convinced her enough, she could’ve helped.

I wasn’t mad at her, but it doesn’t diminish the fact that I needed to resent people so it would hurt less. Dahil kapag lahat, sinisi ko sa sarili ko- baka bumagsak na lang ako bigla.

Hindi ko kakayanin kung walang kasama sa galit ko. Dahil alam kong galit ako sa sarili ko, pero kailangan ko ring magalit sa mga taong hindi tumulong noong kailangan namin sila ni Lohan.

Ang pinakahindi ko mapapatawad… sila lolo, at ang iba pa naming mga kadugo.

They’re the worst type of people who only knew how to control and manipulate people around them in the most horrible way. And I’d never be like any of them.

“Oy, anong reaksyon mo kapag may nagsabi sa ’yo na buntis siya?” pag-agaw ko ng atensyon ni Jaime habang komportable kaming kumakain ng ramen dito sa 7/11.

He wiped the sauce on his lips as he turned to me. “Depende!”

“Anong depende, boi?”

“Depende sa edad!” he added casually.

Kumunot ang noo ko sa pagtataka. Hindi ko maintindihan ang sinasabi niya. “Anong depende sa edad?”

“Kunwari, kapag 18 years old ang nagsabi. Malamang nakakagulat!” At talagang umayos pa siya ng pagkakaupo para lang um-acting. “Ano?! Buntis ka?!”

Pak! Tangina, galing um-acting! Pwedeng isalang kay Ogie Diaz acting workshop ’to!

Ako rin namang si sulsol… “Kapag 13 years old?”

Umayos ulit siya ng upo, parang nagi-internalized pa ang hayop.

“Ano?! Naknang bata ka! Buntis ka?!” At talagang sumipa pa sa ere ang tarantadong Jaime!

Gigil ko siyang binatukan na ikinangiwi niya.

“Ano’t sumisipa ka pa? Wala na! Nakunan na!” sigaw ko.

Natatawa niyang hinimas ang batok bago sumenyas ng ‘peace’. Aakting na lang talagang may action scene pang kasama.

“Paano kapag 45 ’yung nagsabi sa ’yo?” tanong ko nang maalala ang kanina.

“Forty five? Luh! Expired na ’yan sa kalendaryo!”

Kuhang-kuha niya ang reaksyon ko kanina noong sabihin ni mommy na buntis siya.

“’Di ba?!”

“Oo! Hindi pa ba menopausal? Kapag ganyan kasi, ang alam ko ay miracle baby ang tawag,” paliwanag ni Jaime habang napapaisip.

Tumingin ako sa labas, nakapangalumbaba at nag-iisip isip din.

Healthy pa bang magbuntis sa ganoong edad? Hindi ba ’yon delikado?

At saka teka… Napapansin kong lagi ko na kasama ’tong si Jaime, a? Laging nakabuntot, swak na swak sa humor ko, tapos lakas din sumabay sa trip.

Parang kulang na lang best friend ko na ’to, a!

“Uni- Uy, pres!”

Muntik ko nang maibuga ang noodles na kinakain nang bigla kong masulyapan kung sino ang pumasok sa 7/11.

Isang araw lang kami hindi nagkita pero miss ko na agad ’tong si Van.

“Hi, babycakes!” pagbati ko sa kaniya habang kumakaway pa.

As usual, poker face na naman si pogi habang naglalakad palapit sa amin. Dinaanan pa nang masamang tingin si Jaime na natahimik na lang sa gilid.

“Don’t you have classes? Bakit kayo magkasama?” tanong ni Donovan sa aming dalawa, puno ng suspisyon ang boses.

“Ako, after two hours pa, pres!” nakangiting sagot ni Jaime.

“Ako after three hours pa!” proud ko ring sabi, syempre.

Hinilot ni pogi ang noo bago kami tapunan nang masasamang tingin. Parang gusto ko na lang maging ramen sa mga oras na ’to. Umaatake na naman yata ang selos mode niya.

Van looked at me. “Why are you always together?”

Kita mo na!

“Sinamahan ko lang si Unique-”

“Shut the fuck up, I’m not asking you,” galit na atungal ni Van kay Jaime.

Muntik ko pang masampal sa bibig. Napakabastos talaga kausap! Laging binabara si Jaime. E parang best friend ko na ’yan si Smiley Boi, e!

“Kumakain lang kami ng ramen dito, ito naman!” Hinampas ko siya sa braso. “Bawal kumain ng ramen? O, sige, takte! Itapon na lahat ng ramen dito!”

“Hindi ’yan ang tanong ko.” Donovan stepped closer to me, ignoring the suspicious look of Jaime on the side. “I am asking you, without concerning your fucking ramen, on why on Earth are you always with this guy?”

Kaya siguro ako binigyan ng mahabang pasensya ni Lord, ay dahil para humaba ang pasensya ko sa mga ganitong pagkakaon.

“Oh eh ano naman? Ramen lang? ’Saka magkaibigan kami ni Jaime, ’no! Hindi mo ba gets? Best friend kami, best friend!” bawat salita ko ay may banggit ay may diin.

This time, bumaling naman siya kay Jaime na biglng nagulat nang harapin siya ni Van “You sure that’s how you see Unique?”

Ilang segundo rin ang tinagal bago sugot si Jaime. “Promise, Pres!”

“If I fucking catch you lying-”

Mabilis ko nang tinakpan ang bibig ni Donovan nang magsimula na naman siyang maging dragon.

“Sensya na, Jaime! Inaatake na naman ’to ng kung ano!” Niligpit ko ang pinagkainan gamit ang isang libreng kamay.

Hanggang sa makapagpaalam ako kay Jaime, gano’n pa rin ang kaitsurahan nitong si Donovan. Inis pa rin ang mukha pero… naka-holding hands din sa akin.

Basta talaga kapag usapang selos, number one siya sa balota!

Chapter 12

WARNING: This chapter contains scenes not suitable for minors 🔞

Chaotic Contrast XII

Unique

“Babycakes! Say aah!” sabi ko pagkatapos itapat ang slize ng pizza sa harap ng bibig ni Donovan.

Kinunutan niya ako ng noo. “What am I, a kid?”

Badtrip ko siyang sinampal sa bibig. “Huwag kang maraming sinasabi, sinusubuan ka na nga!”

Naknang teteng talaga ’tong pogi na ’to. Siya na nga ang nilalambing, siya pa ang may gana magalit! Sinusuyo na nga kahit wala namang saysay ’yung pagiging seloso niya kanina.

Ewan ko diyan, parang laging may tumutubong sungay sa ulo kapag nakikita akong kasama si Jaime. Kulang na lang patalsikin niya si Smiley Boy sa university sa kasamaan ng ugali, e!

“Babycakes, nakatikim ka na ba ng street foods?”

Hindi siya umimik, nakatutok pa rin ang mga mata niya sa TV habang komportableng nakaupo sa sofa sa apartment ko.

Oo, lagi ’yang nandito. Nawiwili na minsan. Parang walang inuuwian, e!

“Hoy, babycakes, tinatanong kita!” bulyaw ko sa kaniya na may kasama pang tapik sa pisngi. “Nakakain ka na ba ng street foods?”

“The dirty ones?”

Luh! Uupakan ko ’to!

“Hoy, ano naman? Masarap kaya!” atungal ko sa kaniya.

Nagsalubong lang ang makakapal niyang kilay bago ako hilahin papalapit lalo sa kaniya. Kumapit lang ang kamay niya sa bewang ko at nagpatuloy sa panonood ng movie.

’Di naman maganda ’yang pinapanood niya, ewan ko ba diyan.

“Gusto mo i-try, babycakes?” nagliliwanag ang mga matang tanong ko sa kaniya. Tinuro ko pa ang plastik na naglalaman ng mga ihaw-ihaw na binili ko kanina sa labas.

“No fucking way,” he answered with finality.

“Ay, babycakes. Bad lagi ’yung nagmumura, ha?”

“Ayoko nga.”

“Dali na!” pamimilit ko. I held on to his arm as I began shaking him. “Dali na, please! Isang kagat lang!”

“No.”

“Ang arte! Sige na kasi! Para lang may ma-experience kang bago kumbaga?” Patagal nang patagal, lalong gumagaling ang convincing skills ko.

“They’re fucking dirty, Unique. How do you expect me to try them? And you eat stuff like those?” Tinapunan niya pa nang masamang tingin ang plastik na naglalaman ng ihaw-ihaw.

“Ay, bad words na naman, babycakes!”

“As if hindi ka nagmumura.”

“Kaya nga lessen it! ’Saka, hello? Nagmumura lang ako lagi sa isip ko. May nakakarinig bang iba? Wala, ako lang!” depensa ko sa sarili.

“I still won’t eat that no matter what you say.”

Pambihirang mayayaman talaga ’to!

Pero kapag sila ang nangumbinsing kumain ka ng pangmayaman, syempre kakain ka! Kapag sila ang kinumbinsi mong kumain ng panlusak na pagkain, ayaw!

Sabagay… Noong galing pa ako sa ginto, medyo napapangiwi rin ako sa street foods. Sila Matthew at Luciano lang talaga pumilit sa akin. Tapos ngayon adik na adik na ako!

“Babycakes, kapag tumikim ka, papatikimin kita.”

Walangya, nag-iimprove na rin talaga ang convincing skills ko. May kasama nang motibo!

“Huh?”

Nilingon ko siya at halos matawa pa nang makita ang nagtatakang itsura niya. Malamang hindi niyan naintindihan ang sinasabi ko! Expensive ’yan, e.

Dumukot ako ng isang stick ng isaw mula sa plastik at pinakita sa kaniya. Otomatikong gumuhit sa mukha niya ang pandidiri.

“Hoy, ’wag kang maarte! Parang hindi ka kumakain ng pwet!” sigaw ko sa kaniya.

May gana pang samaan ako ng tingin! E, sa totoo naman! Kinain niya nga pwet ko tapos sa isaw mag-iinarte!

“Kapag kumagat ka…” Tinuro ko ang direksyon ng kwarto ko. “… makakaisa ka.”

Imposibleng pati ’yan hindi niya mage-gets?

Kaso mukhang na-gets naman ng hayop! Basta usapang kalibugan, g na g ’yan!

Tumaas ’yung kilay tapos kumislap ’yung mga mata, o! Malamang sa malamang pumapalakpak na ang tenga niyan sa tuwa.

“Hindi ba madumi ’yan?”

Walangya! Talagang pumayag!

Napakagat na lang ako sa ibabang labi dahil parang ako ’yung nalagot sa sarili kong patibong. Gusto ko lang naman siyang inisin kasi akala ko hindi siya papayag. ’Yon pala game na game pa!

“O-Oo,” nauutal kong sagot.

The left corner of his lips rose. “You didn’t think I’d agree?”

“Huh? H-Hindi, a. Sige na, k-kagat na,” nauutal ko pa ring sabi.

Parang kailangan ko na yatang mag-ready dahil sure akong wasak na naman ako nito. Ang tagal na rin nung una namin. Malamang para na naman akong mavivirginan nito!

Ito namang si gago, nakangisi pang kinuha ang stick ng isaw sa akin at walang pakealam na kumagat doon. Kahit halata ang pandidiri sa mukha, dire-diretsyong ngumuya sabay lunok!

Nakakainis!

Biglang nawala ’yung pandidiri! Samantalang kanina halos masuka-suka na. Ngayon parang enjoy na enjoy pang ngumuya ng isaw.

Natahimik na lang ako sa kinauupuan nang tumayo siya para abutin ang remote sa lamesa at saka pinatay ang TV.

Game na agad?

“Huy—“ Hindi na ako naka-react nang dumukwang siya papalapit para halikan ako.

Tangina! Action scene agad!

Parang ang gaan-gaan ko lang sa paraan kung gaano niya ako buhatin. Hindi niya pinaghiwalay ang mga labi namin, parang bata niya akong binitbit habang naglalakad siya papunta sa kung anong direksyon.

I groaned when my back hit the door of my bedroom. Saglit na humiwalay si Van sa akin para halikan ang tungki ng ilong ko.

“Sorry ’bout that.” The smirk on his lips didn’t leave as he reached out for the doorknob, opening the door with one hand and slamming it after we got inside.

Nang mahiga niya ako sa kama, muli na namang bumalik ang mga labi niya sa akin. The way he was kissing me was like a man deprived of food and water. He was so aggressive but passionate about it at the same time.

Nahihilo na ako dahil sa tensyon na namamagitan sa amin.

Ibang-iba ’yung una, oo. Pero parang mas iba ngayon… Hindi ko alam kung baka dahil mas naging close kami, o dahil may gusto na ako sa kaniya.

Kumpara noong una, medyo marahas pa si Van no’n at parang libog lang talaga ang nasa isip. Kaya nga ang sakit ng pwet ko noon kasi talagang gusto lang ako paglabasan ng libog niyan!

Pero ngayon, iba. Hindi ko alam kung ako lang ang nakakapansin.

The way he touched me was different, the way he kissed me was different too. Madaling ikumpara kesa sa una dahil ang lambing-lambing kung paano niya ako hawakan ngayon.

Nahigit ko ang hininga nang saglit siyang humiwalay sa akin para pagtagpuin ang mga mata namin.

Para akong nauulol sa lalim ng titig niya. Donovan had always had these beautiful pair of brown eyes— but they looked even more beautiful when he’s staring at me like this.

“You’re so fucking beautiful,” he whispered between his ragged breathing.

I watched him as he put a distance between our bodies. Nasa ilalim niya pa rin ako, nakapagitna sa magkahiwalay niyang mga hita. Kitang-kita ko kung paano niya hinubad ang suot na t-shirt pagkatapos itong hilahin mula sa batok.

“Sarap!” natatakam kong sabi nang tumambad na naman sa akin ang abs niya.

Tangina ang pogi talaga! Susmaryosep, papapwet po ako!

Hearing my unserious remark, he just let out a chuckle while shaking his head. Muli niya akong kinulong sa pagitan ng mga naglalakihan niyang braso at sabik ulit akong hinalikan.

I encircled my arms around his nape, kissing him back with the same ferocity.

Mukhang mas lalo siyang nanggigil noong humalik ako pabalik.

His right hand grabbed one of my cheeks to kiss me even deeper. Ramdam ko na ngayon ang dila niya na pumaparaan sa ibabang labi ko. He was poking my mouth, asking for an entry.

I made a small gap using my lips, allowing his tongue to enter and find mine.

Ang init-init ng pakiramdam ko, pero siya parang hindi man lang pinagpapawisan.

“V-Van—”

“Shh.”

His eyes met mine, only for me to melt due to the intensity of his stares.

“H-Huwag tayong maingay masyado, ha? May mga k-kapitbahay ako,” nauutal kong sabi.

He didn’t give a fuck about what I said and instead continued kissing my jaw down to my neck.

Impit akong napaungol nang itaas niya ang t-shirt na suot ko at sunod-sunod akong pinatakan ng halik sa dibdib.

Galing talaga ng hayop! Ang galing mambaliw!

“A-Ah.”

I grabbed a handful of his hair when he erotically caged one of my nipples inside his mouth. Ang isa kong kamay, napahalos sa balikat niya. He sucked my nipple and drew circles around it using his tongue.

I couldn’t help but gasp as he continued doing that. His other hand was already exploring too, caressing my stomach and drawing traces around my abs.

Shit. He’s so fucking good at this.

Mukhang nainip na yata siya dahil saglit siyang bumangon para hubarin ang t-shirt na suot ko.

“Remove your pants.”

Napapa “yes, master” na lang talaga ako sa tuwing ginagamitan niya ako ng alpha voice niya. Bwiset. Nakakapanghina talaga ’tong si Donovan, nakakabaliw!

Nanghihina kong inabot ang pants para ibaba ang zipper. At habang nanginginig ang mga kamay ko, pinanood ko siya sa ibabaw at kung paano niya hubarin ang sariling pants nang walang kahirap-hirap.

Sinunod pa ’yung underwear, tangina!

Graaah! Ang laki amputa! Mamamatay na naman ako!

Gusto ko na lang maiyak sa kawalan ng pag-asa sa buhay nang siya na mismo ang pwersahang maghubad sa pants ko. Hindi ko magawa, e! Nanghihina ako!

“Van!”

Natawag ko na ang pangalan niya sa pagkabigla nang isama niya ang boxer ko sa pants. Ayan! Lumabas na rin ang junjun ko!

“Missed my cock, hon? It’s been almost a month since you guys met.” May ngisi sa mga labi niya nang itanong ’yon habang hawak-hawak si komander.

Hayop, napakalaki talaga! Parang dinobleng tubol na ’yan!

Paano ba ’yan nagkasya sa akin noong una? Ni wala nga kaming ginamit na lube noon. Talagang dala lang ng libog, gano’n? Ang galing ko naman pala.

“Van, huwag kang mag-english. Ang hot mo—” Nilamon niya na naman ang bibig ko.

He was ten times more aggressive this time. Sinisipsip niya na ang dila ko at halos kagatin na ang buong bibig ko sa panggigigil.

“Hmmp!” impit kong ungol nang pagdikitin niya ang komander naming dalawa at walang habas na umulos.

I gasped hard when he even had the guts to palm my dick, pulled it closer to his cock— then started thrusting.

Hindi ko na kaya, nababaliw na ako.

“T-Teka, Van.”

Namimilipit na ako sa sarap habang magkadikit pa rin ang mga kahabaan namin at umuulos pa rin siya. He was also gasping hard, releasing erotic moans while kissing me.

“V-Van, ayoko pang labasan. S-Sandali.”

Nanginginig pa ang mga kamay ko nang subukan siyang itulak papalayo. Pero ang kingina, hinawi lang ang kamay ko at mas lalong diniin ang sarili sa akin.

He licked my mouth and sucked my lower lip after. I couldn’t help but moan in pleasure as he squeezed my dick. Halos umangat na ang katawan ko sa sarap.

Ang galing-galing niya. Gusto ko na lang mamatay sa sarap.

“Get up. Make a good use of your mouth and suck me.”

Shit! Pati dirty talk ang linamnam!

Wala sa wisyong napaupo ako sa kama nang hilahin niya ako. He stood on the bed, holding his gigantic cock as he placed it in front of my mouth.

“Open up, hon. Suck me good.”

I looked up to him with my teary eyes, overwhelmed with the pleasure and tension between us. Napamura siya nang magtama ang mga mata namin.

I palmed his dick inside my palm, but when I figured out it wouldn’t be enough, I used my other hand too. Kinulong ko ang kahabaan niya sa mga palad ko at dahan-dahang tinaas baba ang mga kamay.

He kept on cursing multiple words while I was giving him a handjob. Napapatingala pa siya sa sarap habang ako naman ay nawawala na rin sa sarili dahil sa sobrang gwapo niya.

I tilted my head to the side and licked the tip of his dick, cleaning the pre-cum liquid that’s coming out. He let out a loud moan because of what I did.

Donovan gently grabbed my hair and pushed my head forward. Binuka ko ang bibig at diretsyong pinasok sa loob ang kahabaan niya.

“Fuck!”

Hindi na ako halos makahinga habang umuulos siya sa bibig ko. He was thrusting in and out and I couldn’t help but gag sometimes when the tip of his dick kept hitting my throat.

“Shit, you’re so good.”

Napatingala ako nang hilahin niya ang buhok ko nang marahan, dumukwang siya at agresibo akong hinalikan. Walang pakealam kahit galing sa bibig ko ang komander niya. He even sucked my tongue, sucking the pre-cum from his dick, then spat it back inside my mouth. Nilunok ko lahat, walang sayang.

He entered his cock inside my mouth again and continued thrusting like a mad man.

“Missed it? Hmm?”

’Yan na naman siya! Idi-dirty talk na naman ako niyan!

Nilabas niya si komanded mula sa bibig ko at naaaliw akong tinitigan. He held me on my chin as I looked up to him.

“You like it when you suck my dick, hmm? What are you? My fucking pretty slut?”

Sarap, tangina! Sige pa po!

Gusto ko nang sabunutan ang sarili sa kilig tuwing ginaganyan niya ako. Talagang trip na trip ko rin kapag ganyan siya magsalita. Baka kink ko? Ewan!

“Sarap ni komander,” nang-aasar kong ngisi at bigla pang hinalikan ang ulo no’n. Talagang nang-aasar ko pang dinilaan ulit dahilan para mapamura siya.

Magaling din ako mambaliw ’no! Hindi halatang first timer ’to. Tamang nood lang ng bold simula noong ginawa namin ’yon, para ready na ako sa part 2.

“You must be liking this so much.” He palmed his dick and tapped it on my left cheek.

Napapikit ako nang paulit-ulit niyang gawin ’yon. The sound of his cock slapping my cheek was so loud that it overwhelmed me again.

“Want me to cum in your face, hon? Just tell me. Papaliguan kita ng tamod.”

Huhu. Hindi na ’to makatarungan. Ang sarap-sarap na niya!

Hindi ko siya sinagot, dahil na rin sa pagkabitin. Nanatili ang mga mata ko sa kaniya habang dahan-dahang pinapasok ang kahabaan niya sa bibig ko.

He didn’t remove his eyes on me either, he was watching me the whole time— even when I started sucking him for the second time.

“Fucking hell,” he cussed beneath his breathe.

Kahit madilim, tanaw ko kung paano naging mas mapungay ang mga mata niya. Alam kong nababaliw na rin siya dahil kagat-kagat niya na ang labi. Ang lakas-lakas pang umungol!

“Sarap, babycakes?” I teased him as I let out my tongue and licked the pre-cum around the head of his cock. Pinakita ko pa sa kaniya ang dilang nababalutan ng likido niya, nang-aasar lang.

Masyado rin akong pang-asar, eh ’no? Ano naman!

Effective naman kasi lalong nanggigil si pogi. Natawa na lang din ako nang isalpak niya sa lalamunan ko si komander at mabangis na bumayo.

Tangina talaga, ang galing niyang mang-asar pero ang dali rin maasar!

“Aah! Shit!”

I grabbed both sides of his hips when he started thrusting inside my mouth with no plan to stop. Ramdam kong lalabasan na siya dahil sobrang agresibo na ng bawat galaw at pagbayo niya.

Naduduwal na rin ako minsan dahil pinipilit niyang ibaon nang buo. E, hindi nga kaya dahil sobrang haba niya!

Tears started forming around my eyes as I continued gagging. He was minding his own business, pushing in and out while letting out erotic moans.

“Putangina!”

At katulad ng sinabi niya…

He grabbed my mouth and forced it open before finally releasing his first orgasm.

A series of cum hit my face, and most of them entered my mouth. The taste was honestly not appetizing unlike what other people said, but because he tasted so manly— I unconsciously swallowed them all.

Mukhang sarap na sarap naman si gago habang tinatamuran ako sa mukha. Bwiset!

Humirit pa! Pinasok niya ulit si komander sa bibig ko at marahan pa ring umuulos kahit kalalabasan niya lang.

Ngalay na ngalay na ang panga ko dahil sa laki niya, pero sige pa rin siya sa pagbayo. Hindi na kasimbilis ng kanina, pero may gigil pa rin.

’Yan, hilig talaga niya ang post orgasm torture! Ganyan din ’yan noong una!

“Oh fucking god…”

Tinanggap ko na lang nang muli na naman siyang labasan sa loob ng bibig ko. This time, dahil baon na baon ang komander niya, diretsyo rin sa lalamunan ko lahat. Wala nang lunok-lunok na kailangan gawin, nag-self entry na sila!

Inis ko siyang hinampas sa hita nang sa wakas ay pakawalan na ako ng hayop.

Walang enerhiyang bumagsak ako sa kama habang pinupunasan ang bibig ko. Gusto ko pa nga sanang masahehin ang panga kong ngalay at mala-lock jaw na yata, kundi lang paepal ’tong isa.

Donovan grabbed my chin and planted soft kisses against my lips and my jaw. Nanlalambing siguro.

“Can I eat you out, hon?” he asked in the most seductive way possible.

“Kita mo, kapag isaw ayaw mo kumain, pero kapag pwet ko—”

“Shh.”

Kingina! Kapag ako ang magdi-dirty talk, bawal?! Dirty talk pa rin naman ang sinasabi ko, a?

Ang kaibahan lang, ’yung kaniya dirty talk na masarap. ’Yung akin, dirty talk na mapapaatras ’yung libog mo.

Pero ’yan pa? Gandang-ganda ’yan sa akin kaya hindi aatras ang libog niyan.

“I’ll eat you out, hmm?”

Paano pa ako makakatanggi kung walang habas niya na akong hinahalik-halikan na parang nang-aakit pa talaga.

Bahala na ang langit sa akin.

Donovan was about to get down when we both heard a noise from outside the apartment.

“Gabing-gabi na may mga naglalandian pa rin! Hay nako! Mga bakla talaga!”

Bumulwak ang tawa ko nang wala sa oras nang marinig ang tsismosa kong kapitbahay.

Sabi na nga ba’t may makakarinig sa amin! Sa ingay umungol nitong si Van, imposibleng wala! At ’yung tsimosa pa talaga!

“Tama na, babycakes. Mahuhuli—”

“Let her. Kung gusto niya, manood pa siya.”

Hanep!

Hindi ako sa tsismosa natatakot. Dito kay pogi!

Matsi-tsismis ba kami’t lahat-lahat pero talagang priority first siya. At hindi na rin talaga magpapaawat dahil unti-unti na akong binabaliktad sa kama.

Hay! Goodluck sa pwet ko! O baka condolence na lang bukas!

—

May part 2 pa sa next chapter. Bukas, I promise! KSKSKSKSKSKS.

Chapter 13

Unique and Donovan

🎨 Moriearity Illust (Don’t save, don’t feed to AI, don’t copy)

—

W

ARNING

: This chapter contains scenes not suitable for minors 🔞

Chaotic Contrast XIII

Unique

“S-Seryoso ka ba talaga, babycakes? Kapag tayo talaga nahuli—”

Bastos talaga ’tong pogi na ’to! Namimisil ng tite para magpatahimik!

“Then I guess you have to shut your mouth,” sagot niya habang pinaparaanan ng halik ang dibdib ko pababa. “Cage your moans, I don’t care. Just don’t try to fucking stop me.”

Bet na bet niya talaga ako.

Sa lagay ngayon parang kailangan ko pang mag-sorry kung papatigilin ko siya, e. Parang kailangan ko pang magsulat ng essay para magpaliwanag.

“A-Ah, gago! Teka naman!”

Inis ko siyang sinabunutan nang bigla niyang hablutin si junjun at walang habas na dinilaan ang ulo no’n.

Takte talaga. Nanginginig na lang ako bigla sa mga pinaggagagawa niya.

Napangiwi pa ako nang muli siyang umakyat para i-lips to lips ako, pero syempre tumanggi ako! Hello, kakadila niya lang sa akin tapos hahalik agad? Hindi naman ako katulad niyan na nanghahalik kahit kakaputok lang.

“What? Kiss me,” kunot noo niyang sabi, naiinis.

I wiped his mouth first before pulling him by the nape. “Dirty pa mouth mo—”

“Arte mo, nilulunok mo nga tamod ko.”

Tangina nito, a!

Sinampal ko ang bibig niya dahilan para sumama ang tingin niya sa akin. Nginitian ko naman siya agad at malambing na hinalikan sa labi.

Ayan, kumalma agad. Sabi ko nga, isang halik lang ang katapat niyan.

“Hon…” Hinaplos niya ang kaliwang pisngi ko. “Wanna do something naughty as I eat you out?”

“Hindi pa ba naughty ’to?” kunot-noong tanong ko. “Ano pa bang naughty sa ’yo? Nakakatakot ka na, babycakes. Parang kulang na lang mag—”

“Kainin kita? Tapos… kakantutin kita pagkatapos. Hindi tayo titigil hanggang hindi ka siguro umaangal.”

Mama, tulong, please! Napapalibutan ako ng halimaw!

“Kung nabubuntis ka lang talaga, tangina… baka bilog na ’yang tiyan mo ngayon.”

Gusto ko nang maiyak sa sarap at sa kilig dahil pagwapo nang pagwapo ang boses niya sa pandinig ko. Tapos nakapaibabaw pa siya sa akin at nag-aapoy ang mga tingin. Sinong hindi papayag sa terms and conditions niyan kung ganiyan siya kasarap?!

“G-Gago, huwag diyan. Nakakakiliti!” reklamo ko sa kaniya nang maramdaman ang daliri niya sa butas ko.

He didn’t even give a single fuck about what I said, he just continued on his ministrations. Pisil-pisil pa rin ng isa niyang kamay ang junjun ko, nang-aasar pang humahalik sa ulo no’n. Ang isa niyang kamay, ayon, nasa puwet ko.

Adik ’yan sa puwet ko, e. Tapos sa isaw nag-iinarte. Ibang klase talaga ang tumatakbo sa utak niya, buti na lang pogi.

“Lay on your stomach.”

Naluluha akong umiling, nababaliw na sa sensasyon. Paanong hindi mababaliw kung kalikot siya nang kalikot sa butas ko?! Nakapasok na nga ’yung isang daliri kahit hindi ko pa pinapa-entry!

“Hon, come on. I wanna fucking eat you.”

“Sege ne nge,” pabebe at nabubulol kong sabi nang gamitan niya na naman ako ng boses niyang nakakaulol.

There was a subtle smile on his lips, hearing the words I murmured. Siya pa mismo ang nagbaliktad sa akin sa kama, tuwang-tuwa sa kondisyon kong nababaliw kaya hindi na ako makaangal sa mga trip niya.

“Aray naman! Kingina mo!” malutong kong mura habang nakadapa nang bigla niya akong hampasin sa puwet.

Naknang teteng! Mahapdi ’yon, ha!

Sanay na sanay na yata siya sa gaspang ng bibig ko, wala nang pakealam, e. Gigil pang pumisil ang magkabila niyang kamay sa matatambok kong puwet.

Siguro kaya siya adik diyan, may katambukan kasi ang mga pisngi ng puwet ko. Masyadong nahulma noong nagte-training ako. It’s either biniyayaan ako or talagang dahil malupit ako. Alin man sa dalawa, isa lang naman ang makikinabang— si Donovan.

“Kapag ako nakatulog…” bulong ko habang napapakislot sa tuwing dumadampi ang mga labi niya sa likuran ko. “… wala kang score.”

“Shut your pretty mouth, hon.”

Ayun. Okay.

“Hmp!” Otomatikong napatakip ang kamay ko sa bibig sa susunod niyang ginawa.

Bigla niyang ibuka ang mga pisngi ng pang-upo ko at walang pakundangang hinanap ang butas ko. His tongue immediately found its way to my hole as he began devouring it like a man deprived of food for a month.

Ako namang may pakana ng lahat na ’to, nanginginig na sa sarap at kiliti. Ayoko lang umungol nang malakas dahil baka mapa-barangay pa kami nang wala sa oras.

“Ah, Van!” I growled in low volume when I felt him sucking my hole as if they were my lips. “Hoy, huwag mong i-lips to lips ’yan! Hindi ’yan— Aahh! Hindi ’yan h-hahalik pabalik!”

Gustong-gusto ko na siyang sabunutan pero winawaksi niya lang ang kamay ko. Walang imik imik siyang humahalik at dumidila na parang Ice Cream lang ang nilalaplap niya.

Talagang walang arte-arte kapag kalibugan. Pero sa street foods na tigsasampung piso, kulang na lang isumpa!

“Fuck.” Napa-lip bite na lang ako nang marinig ang pagmumura niya. He spat on my hole and sucked it afterwards, making me tremble. “Eating you is fucking addictive. Kaya manahimik ka diyan.”

“Sir, yes, sir,” wala sa wisyong sagot ko.

Napapapikit pa ako sa sarap dahil talagang nag-force entry na naman siya.

Napapaliyad na lang ako sa kinahihigaan habang pinapasok niya ang dalawang daliri sa loob ko. His tongue was still moving around the skin of my hole, adding more sensation.

“F-Fuck you, Van. Nakikiliti ako!”

He pinned me on the bed when my body began struggling. Hindi ko na kaya! Parang sasabog na ang puson ko sa sarap habang pabilis nang pabilis ang dalawang daliri niya sa loob ko.

He even went far on planting kisses against my back, up to my spine, and then on my exposed cheek.

“Sarap?”

I tried to cover my mouth once again to suppress my moans, but he was quick enough to shove my hand away.

“If you want to fucking moan, then do it,” bulong niya sa tenga ko.

I bit my lower lip, still trembling from the build-up pleasure as he continued pumping his fingers inside and out of my hole.

Ayokong umungol, baka mapasigaw ako sa sarap at napatalsik din sa apartment kinabukasan.

“V-Van, tama na— Aah!” I groaned all of a sudden when he buried another finger inside me. His pace went even faster that I couldn’t even imagine that was possible.

Hindi ko na kaya.

Nababaliw na ako.

“Cum, baby. Show me how pretty you are when you’re cumming.”

Hindi pa nakakatulong ang pabulong-bulong niya!

Agad kong kinagat ang unan nang sunod-sunod akong labasan. At kahit may takip na sa bibig ko, kumawala pa rin ang malalakas na ungol, sarap na sarap sa ginagawa ni Donovan.

I was shaking so hard while cumming against the sheet. Donovan was not any of help, he was even massaging the cheek of my ass while kissing my spine. He seemed to be enjoying this.

Naluluha pa ang mga mata ko nang marahan niyang ayusin ang pagkakahiga ko. Nakatihaya na ako ngayon sa kama, napapawiksi pa rin minsan dahil sa kiliting iniwan ng unang orgasm ko.

Ang isa namang magaling, pumatong agad at pinaghahalik-halikan na naman ang buong mukha ko.

“Open your mouth, hon.”

I absentmindedly obeyed him, watching him do another bizarre thing. He scooped some amount of my cum that was spreading everywhere on my stomach. He was using his thumb when he did it, and the same thumb he put inside his mouth.

Napatulala na lang ako nang bigla niya na naman akong duraan sa bibig, kasama pa ang… Lagkit, takte! Nilaplap na naman ako ni pogi para higupin pabalik lahat ng nilagay niya sa bibig ko.

Nasa ganoong sitwasyon kami nang unti-unti kong maramdaman ang pagdikit ng ulo ng komander niya sa butas ko.

“Oh, papasok agad!” awat ko sa kaniya. “Nasaan ID mo? Pinapapasok na ba kita? Mamaya—”

“Tumatahimik ka lang ba kapag may tite ka sa bunganga?” walang pakundangan niyang tanong.

I was gagged.

Hindi ko kailanman naisip na lalabas ang ganyang salita sa bibig niya. Ako, pwede pang magsabi ng mga ganyan. Pero siya? Siya?!

“What? You only shut up whenever I’m slamming my dick inside your mouth. Is that really the only way? Hmm?” He grabbed my chin as he continued grinding this cock against my hole. “Are you gonna zip that pretty mouth once I began fucking you? Papabuntis ka ba?”

Napatango ako nang wala sa oras.

“Sagot, puta.” Gigil niyang hinigpitan ang pagkakakapit sa mukha ko, mapungay pa rin ang mga mata. “Kapag tinatanong ka, sumagot ka. Magpapabuntis ka ba? Kung may matres ka, malamang may pamilya na tayo ngayon, ’di ba?”

Kulang na lang sumaludo ako sa kaniya ngayon at ngayon din.

“O-Oo,” nauutal kong sagot.

Paanong hindi mauutal?! Ganyan na nga ang mga tanungan niya, nakikiliti pa ako kay komander na parang gusto na pumasok kanina pa.

Wasak na naman puwet ko nito, hayop na ’yan. Lagi na lang injured!

“Good to know, hon. You’d look perfect with a swollen womb anyway.” Malambing niyang hinaplos ang mukha ko habang napapangiti. “You’re so fucking pretty, I can’t believe you’re under me right now— looking at me as if you wanted to get fucked all night.”

“P-Please, ang pogi mo na masyado…” daing ko. “Nakakalibog lalo ’yung mga sinasabi mo.”

“Well… This handsome man’s gonna buried his dick inside you, you don’t have to fantasize like a slut.” Donovan leaned closer to claim my lips.

A groan and cry of pain escaped my lips when he entered his cock inside me. Walang-wala ang tatlo niyang daliri kanina. Punong-puno ngayon ang pakiramdam ko, para akong nag-aapoy sa init.

Habang siya, hindi man lang pinagpapawisan kahit siya pa ’yung kanina pa magulo at galaw nang galaw. Ako ngang nakahiga lang at feeling prinsesa, pawis na pawi. Siya, fresh pa rin!

“W-Wait, mahapdi,” reklamo ko sa mahinang boses nang tuluyan na niyang masagad sa loob ko si komander. “W-Welcome back, Komander.”

Sabay kaming natawa sa sinabi ko. Lalo tuloy lumaki ang kahabaan niya sa loob, lalong sumarap.

“Missed him?” Donovan asked while caressing my lower lip. “Don’t worry… You’re gonna get fucked non-stop tonight.”

At talagang tinotoo niya ’yan.

Halos napapasinghap na ako sa sarap at sensasyon habang sarap na sarap na umuulos si Donovan sa ibabaw ko.

He was grabbing both sides of my waist while thrusting in and out. We were both exchanging moans, as quiet as we could. Ang mga kamay ko rin ay nakahawak na nang mahigpit sa mga braso niya, dahil talagang nanginginig na ako sa sarap.

“Oh god… Fucking shit!” mura niya pagkatapos isagad ang kahabaan sa loob ko. “Putangina, ang sikip mo. Ang sarap mong kantutin, tangina.”

’Yan! Isa pa ’yan! ’Yang mga hirit niyang kabastusan at kabalastugan, lalong nakakadagdag ng tensyon at init.

Minu-minuto rin siyang dumudukwang para lang halikan ako at panggigigilan. Hindi siya nakakalimot na bigyang atensyon ang mga labi kong manhid na sa kakahalik niya.

“Hon, look at me.” Donovan removed the strands of my disheveled hair covering the sides of my face.

I looked at him with almost closed eyelids. I saw him biting his lower lip as his pace even went faster. Nang-aasar pang ngumisi sa akin ang tarantado.

“P-Pakyu!” impit kong tili dahil sa sarap. “D-Dahan lang, Van. L-Lalabasan ulit ako! Slow down!”

He just chuckled, his hand squeezing one of my hips. “You know I don’t accept any negotiations, hon.”

Hindi ko na alam kung saan ipapaling ang ulo habang mas bumibilis pa ang paraan ng pagbayo niya sa akin. Gustong-gusto ko nang umungol nang malakas dahil hindi ko na talaga kayang pigilin ang pagkabaliw ko.

“V-Van, please—”

He covered my mouth with one hand, caging my moans and cries.

Mas gigil pa siyang gumalaw sa ibabaw ko, lumalabas na rin sa bibig niya ang maiingay niyang ungol.

“Shit, you feel so good!” he groaned erotically.

I held one of his arms as the pleasure inside me started making its presence known. Nanginginig na rin ang buong katawan ko sa sarap, pero tuloy-tuloy pa rin sa pagbayo si Donovan.

Hindi rin ako makasigaw at makaungol dahil nakatakip pa rin ang kamay niya sa bibig ko.

“Aah!”

Para akong nawalan ng sampung taong lakas at enerhiya nang labasan na naman ako sa pangalawang pagkakataon.

Maging si Van din ay napamura. He glanced at my dick and smirked when he saw my second orgasm spreading everywhere.

Tuwang-tuwa talaga siya kapag… binabaliw niya ako.

“Ganda mong labasan,” sabi niya.

Ah gano’n, ha.

“Fuck, hon!” Napasigaw siya sa sarap nang wala sa oras nang pasikipin ko ang butas ko habang nasa loob siya.

Hinihingal at nanghihina siyang bumagsak sa katawan ko. His face was buried on my neck as his pace became more animalistic. There’s no way I could stop him right now.

“Puta, putangina…” sunod-sunod niyang pagmumura. “Bubuntisin na talaga kita. Kung pwede ka lang, talagang gagawin ko sa ’yo ’yon para wala ka nang kawala.”

Nakukuha pang mag-dirty talk kahit lalabasan ba. Kakaiba talaga siya!

“Having you carry my children would stop you from talking to other men, yeah?” He licked his lower lip as he looked at me. “Alam ba nila?”

Ayan na naman siya.

“Alam ba nilang kinakantot kita ngayon? Tangina, lahat na lang kinakausap mo. Alam ba ng mga putanginang ’yon na ganito ka magpakaputa sa akin?” He grabbed my jaw and planted a torrid kiss on my lips. “They don’t have any idea, yeah? They don’t know I’m the only man who can fuck you like this.”

Oo, tama. Siya lang.

“They don’t know about us, hon. They have no fucking idea that you’re getting fucked tonight. Hindi nila alam…. Ako lang.”

I encircled my arms around his nape when his body began trembling, a sign that he’d cum any minute from now.

I pulled him closer and initiated the kiss, which he gladly dived into. Nagpapalitan na kami ng laway sa isa’t isa havang patay na patay siyang humahalik sa akin.

“Ahh! Fuck!”

In panic, I covered his mouth when he suddenly moaned so hard after an orgasm.

Niyakap ko siya nang mahigpit habang sunod-sunod siyang nilalabasan sa loob ko. Nakatakip pa rin ang kamay ko sa bibig niya para hindi siya magpakawala ng maiingay na ungol. Ang ingay-ingay pa naman labasan ng lalaking ’yan!

Nang mapansing unti-unti na siyang kumakalma, pinakawalan ko na at saka siya tinitigan nang maiigi.

His hair was a mess and he looked very satisfied. Mapupungay rin ang mga mata niya at nanginginig pa ang buong katawan.

“Shit, it’s so fucking good, hon,” he whispered in a satisfied voice. Humalik siya nang paulit-ulit sa pisngi at mga labi ko.

Hindi pa nakakahupa, pumupwesto na agad siya para sa susunod na round.

“Pwede b-bang taympers muna?” nauutal kong tanong. “Kaka—”

Of course that wasn’t possible. Especially to Donovan who was now thrusting inside of me, again.

Chapter 14

Chaotic Contrast XIV

Unique

“Ano na naman?! Sira na naman walls at barriers ko!” nagdadabog kong singhal pagka-open ng phone.

Sinong hindi magdadabog kung ten hours kong pinaghirapan i-upgrade ’yang barriers sa base ko, tapos sira na naman? E, four hours na naman bago maayos ang hayop!

Gigil kong pinindot ang attack history para malaman kung sino na namang tipaklong ang umatake sa makapangyarihan kong base.

“Luh, kumikinangina mo! Nakatatlong attack ka na sa base ko!” pinagmumura ko si Jaime sa inis.

Profile lang naman ng gago ang lumabas! Tatlong beses pa! Isang oras lang ang pagitan bawat kagaguhang ginawa!

At ang kupal, tatawa-tawa pang gumawa ng kung anu-anong ekspresyon sa mukha para lang mang-asar.

“Oh! Kapag ako ang ina-attack mo nang walang kalaban-laban sa gabi, tinatanggap ko nang bukal sa puso! Kapag ikaw nagmumura ka!” nang-aasar niyang sagot pabalik.

Tumayo ako sa kinauupuan at dinuro siya. “Minura ba kita, ha?”

“Sabi mo kumikinangina mo!”

“Pinuri ko pa nga nanay mo! Sabi ko nga kumikinang ’yung nanay mo, e! Nasaan ang mura diyan?!”

“Oo nga ’no.”

Tanga rin talaga, naniwala naman!

“Huwag mong puruhan ’yung base ko kasi ina-upgrade ko pa ’yan. Kita mong nagpapalakas ako ng troops, e,” reklamo ko sa kaniya habang padabog na umuupo pabalik.

“Are you guys still playing that nonsense game? It’s been one week already, you’re still all over that?” tanong ni Donovan mula sa kinauupuan niya habang busy na naman.

Ewan ko kung saan busy ’yan. Tapos na naman namin lahat ng mga plano para sa upcoming Sports Fest, kahapon pa nga namin tapos.

Sana busy siya sa papeles ng kasal namin para mapirmahan ko na.

“Huwag kang killjoy, babycakes. Kailangan ako ang may pinakamagandang base dito sa lahat.” Nilingon ko ang iba pang myembro ng councils na kanya-kanya ring dukdok sa screen ng mga cellphone nila. “Anong level na base ninyo, girls?”

“Mine’s at 15!” sagot ni Jennica.

“Mine’s at 13!”

Ayan, nagsi-adik na rin silang lahat. Syempre, inimpluwensyahan ko. Kunwari tuturuan ko lang sila maglaro, pero ang totoo gusto ko lang iyabang ’yung akin.

Nakangisi kong tinapik si Jaime sa balikat. “Ikaw, anong level mo na?”

“Thirty five,” sagot niya’t nakabusangot pa.

“Buti nga!” singhal ko. Proud ko pang hinarap ang screen ng phone ko. “Level 40 na ako, boi! Ako na ang pinakamalakas sa mundo.”

“Syempre, two days kang nauna!” pag-angal pa ni Jaime.

“O, ano naman? One day akong hindi nakapaglaro kasi—” Napatigil ako sa pagsasalita nang lingunin ko si Van, na nakatingin na rin sa akin.

Wala namang censor sa real life kaya hindi pwedeng i-toot na lang ’yung sasabihin ko. Alangang sabihin ko sa harapan nilang lahat na one day akong buong araw inano niyan ni Van.

“Kasi?” kunot-noong tanong ni Jaime.

“Kasi kingina mo.”

“Oh! ’Yan, mura na ’yan!” Napatayo pa siya sa kinauupuan na akala mo’y nahuli ako sa kung ano mang kasalanan.

Inambahan ko siya. “Ano, anong mura do’n? Sabi ko king ’yung nanay mo, hari ang nanay mo, bakit? Mura ba ’yon, ha? Papuri ulit ’yon!”

At dahil alam niyang hindi siya makakapalag sa akin pagdating sa mga reasoning, umupo na lang siya, nakabusangot pa. Natatawa ko na lang na sinabunutan siya nang pabiro na ikinatawa niya na lang din.

Nang pakiramdam kong hindi na siya badtrip, lumapit na ako kay Van at tiningnan ang ginagawa niya.

At talaga naman…

Pinaningkitan ko siya ng mata nang bigla niyang isara ang laptop pagkalapit ko.

Kanina busy, tapos noong lumapit ako biglang nataranta? Halatang may ginagawang katarantaduhan!

“Ha! Ikaw, may ginawa ka na namang masama?” kunot-noong sabi ko habang nakaduro sa kaniya.

He fixed his eyeglass and just looked at me with no emotions behind his eyes. Ganyan na ganyan siya kapag iga-gaslight na naman ako na wala siyang kababalaghan na ginagawa.

“What?”

Bumaba ang tingin ko nang abutin niya ang kamay ko para hawakan.

Kunwari lang ’yan na gustong makipag-holding hands, pero ang totoo nililigaw niyan ang isip ko para hindi na ako magtanong sa kaniya. Ganyan ’yan, nambabaliw para hindi na ako dumaldal.

Lumingon ako sa paligid at napatango-tango nang makitang busy lahat ng councils sa mga cellphone nila. Bumalik ang tingin ko kay Van.

“Siguro…” Sinamaan ko siya ng tingin at nilapit pa ang mukha. “tungkol ’to sa sinabi ni Matthew sa atin kahapon ’no?”

“What are you talking about?” maang-maangan niyang sagot.

“Sus! Neknek mo!”

Hinila ko ang upuan malapit sa amin dahil hindi niya pa rin binibitawan ang kamay ko. Ako na ang nag-adjust, nakakangalay na, e. Pinwesto ko sa tabi niya ang upuan na nahila ko.

“Sabi ko ’di ba ako na bahala? Gusto mo bugbugin ko pa ’yung Mark—”

“I told you to stop causing mess.”

“Naman, e! Nangako ka sa akin!” Pinanlakihan ko siya ng mga mata. “Sabi mo kapag naging council ako, pwede na ako mambugbog! May pa-method method ka pang sinasabi noon. Tapos kahapon, sinabi mo kay Matthew na bawal kong gawin ’yon? Napahiya ako sa kaibigan ko, isipin pa no’n under mo ako! Kaya nakisakay na lang ako dahil sa kaneknekan mo. Ang gulo mo rin kasi, para kang bulbol!”

Hindi ko alam kung na-offend ba siya sa mga pinagsasabi kong lait sa kaniya. Pero habang nagsasalita ako, pataas nang pataas ang sulok ng labi niya. Parang natutuwa pa nga!

“Daldal mo.”

Naguguluhan ko siyang tinitigan habang hinihila niya ang batok ko papalapit. Otomatikong lumapat ang mga mata ko sa council members nang maramdaman ang paglapat ng mga labi ni Donovan sa noo ko.

At ang mga chismosa’t chismoso, kanya-kanyang iwas ng tingin na parang walang mga nakita. Samantalang kanina nakadukdok sa mga phone, tapos noong hinalikan ako ni Donovan sa noo, nagsilingunan! Tapos umiwas din!

“Ano na naman? Dinadala mo ako sa forehead kiss? Tinatanong—”

“It’s lunch time, what do you wanna eat?”

“Enebe,” pabebe kong sabi at humilig pa sa dibdib niya. “Huwag mo akong gamitan ng ganyang boses! Napapabading mode tuloy ako.”

Natatawa niya akong hinawakan sa bewang at saka bumulong. “Let’s go.”

“Paano sila?” I motioned my head towards our co-members.

“What? They can manage on their own,” masungit niyang sabi. “Patanong-tanong ka pa, gusto mo lang isama ’yang lalaki mo.”

’Yan na naman! Naririnig ko na agad si Nick Jonas sa likod ng utak ko, kumakanta-kanta na naman.

Malapit ko na talagang makabisado ’yung lyrics ng kanta niya tuwing nagseselos ’tong si Donovan.

“Bakit, sabi ko bang si Jaime lang? Sila nga, ’di ba? Sila. Pati ’yung girls—”

“Hon, can you fucking stop? Sabi ko tayong dalawa lang, ’di ba? Why do we need to involve them? Hayaan mo sila, malalaki na ’yan,” frustrated niyang sabi.

Halatang galit na talaga, napapa-Tagalog na, e.

Kinikilig ko naman siyang niyakap sa bewang ’saka niya tiningala habang nakangiti pa rin. “Gagalit agad! ’Saka tigilan mo ako sa endearment na ’yan. Hindi porke’t kinikilig ako, aaraw-arawin mo na. Tandaan mo…”

Pasimple kong nilingon ang councils bago bumulong sa tenga ni Van.

“Tandaan mo, wala tayong label.”

Ayon, ang sama na naman ng tingin sa akin. Kulang na lang katayin ako rito.

“Kapag ikaw tumatawag ng punyetang endearment mo, ayos lang?” galit niyang sabi.

Nang-aasar ko siyang tinanguan, nakangiti pa rin. “Kasi isang karangalan na mapansin kita, dapat nga mag-thank you ka pa.”

“That’s bullsh—”

“Halika na, babycakes!” I stood up from my seat and pulled him up. “Maya na ’yan si Matthew at kung ano mang pinagpaplanuhan ninyo. Malalaman ko rin ’yan.”

“I told you, it’s nothing.”

“Babye, guys! Lunch lang kami ni pogi!” nakangiti kong sabi sa mga babaeng myembro ng councils na nginitian din naman ako pabalik.

Kung hindi lang naman matatanong, favorite ako ng mga ’yan. Araw-araw na nga namin silang ka-bonding ni Jaime kasi nagpapaturo ng mga kalokohan.

Palibhasa mga laking ginto kaya first time magkaroon ng thrill ang mga buhay.

Hila-hila ko pa rin si Van sa kamay nang makalabas kami ng office ng councils, nangunguna pa akong maglakad.

“Siguro ayaw mo na akong i-involve kasi nagseselos ka kay Matt!” sabi ko sa kaniya nang bahagya ko siyang lingunin.

He just shook his head.

“Umamin!”

“How long have you been friends with him?”

Napatigil ako sa paglalakad para mag-isip. “Simula seven years old kami magkakilala na kami, e. Sumali kasi ’yon ng mixed martial arts dati, para raw mapagtanggol niya ’yung cute niyang kapatid paglaki. Kaso lampa si Matthew sa session, ayon tinuruan ko!”

“You never had a crush on him? Or him on you?”

Tss. Patanong-tanong pa nang ganyan, halata namang jealousy mode na naman siya. Dapat dito kini-kiss bawat minuto para hindi nai-insecure.

“Wala, ’no! Best friends lang kami ni Matthew. Kulang na lang sabay kaming maligo— Oh, joke lang.” Inaway ko na agad bago pa magdabog ’yan. Ang sama na ng tingin, e. “I mean, sobrang close lang kami talaga. Walang malisya! Tayong dalawa lang ang may malisya, ’di ba? Yiee, kinikilig! Gusto na naman akong tirahin!”

Napapailing siyang natawa nang marinig ang huli kong sinabi.

Hanggang makarating kami sa cafeteria, magka-holding hands pa rin kami. Tinginan tuloy nang tinginan ang mga estudyante sa amin. ’Yung iba mukhang nagulat pa, ’yung karamihan kinikilig.

Syempre, famous na kaming couple ni Donovan dito! Sa pagiging papansin ko pa lang tuwing nagla-live kami sa council’s page, malamang talagang ishi-ship kami ng mga ’yan.

“Gusto ko ng Carbonara, babycakes.”

“That’s all?”

“Hmm…” Nilibot ko ang mga mata sa menu sa taas ng counter, naghahanap ng pwede pang kuhanin. “Wala na! Medyo wala ako sa mood kumain ngayon.”

He took out his card from his wallet before glancing at me. “Why? Are you feeling sick?”

I shook my head. “Hindi ako makatulog kagabi.”

“Of course. How are you able to sleep properly with lights on?” tanong niya.

I followed him when he carried the tray containing our food. He sat down on a table further from the crowd, as expected.

“Mas lalong hindi ako makakatulog kapag nakapatay ang ilaw. May nagpaparamdam sa panaginip ko,” pagbibiro ko nang makaupo kami.

He wiped the utensils with tissues before he placed it on my plate. Marahan niya ring nilapag sa harapan ko ang plate ng Carbonara. I also watched him as he opened the can of coke he bought and poured it on a glass with ice cubes. Pagkatapos, inabot niya rin sa akin ’yon.

Boyfriend na boyfriend ang dating.

Sana ikasal na kami.

Nakaluhod na po, universe.

“Hon…”

Napalingon ako sa kaniya nang gamitan niya na naman ako ng endearment technique niya.

“Yes, babycakes?”

“Last week, when I was at your apartment. That night.”

Ah, ’yung last action scene namin? Anong mero’n? Gusto niya bang balikan? Recreate, gano’n? Game!

“Who was that guy on the picture frame?”

Nabitawan ko ang tinidor nang wala sa oras nang marinig ang tinanong niya.

Parang may harang sa lalamunan ko, hindi ako makasagot agad. Gusto ko siyang biruin, o gusto kong sumagot nang kalokohan— pero hindi ko kaya. Kapag si Lohan ang nababanggit, para akong natatanga.

“A-Ah.” Nilaklak ko ang coke. “Si Lohan, b-best friend ko. Wala na ’yon, nasa heaven na. Huwag m-mong pagselosan, ha?”

He seemed to notice the sudden change in my attitude and tone. He suddenly looked guilty, probably feeling bad that he brought it up.

I just faked a smile to tell him that it’s alright.

“I’m sorry. Sorry for your lost. I just happened to ask because he looked familiar to me. I spoke to him once.”

Huh? Si Lohan?

“Talaga? Saan mo siya nakausap?” tanong ko.

He shrugged. “I can’t remember what we talked about. I just couldn’t wrap my head around our exact conversation, but I do remember where and when it happened.”

But Lohan’s a very private person. Walang reason para makausap siya ni Donovan na isa ring pribadong tao.

Lohan’s a son of a politician, Donovan too. Maybe they had a conversation because of that similarity? Or maybe their fucking fathers had a connection?

“When was it? Do you happen to remember?” I asked him.

“Three years ago? Before the controversies of the senators. I remembered speaking with him on a ceremony.”

Three years ago, before Lohan died. And before the controversies of the senators, before Lohan killed himself.

Wala na akong gana, gusto ko na lang umuwi at matapos ang araw na ’to.

Gustong-gusto kong tanungin si Donovan kung anong pinag-usapan nila ni Lohan. Gusto kong malaman, pero hindi rin niya maalala.

Gusto kong umiyak.

Because all this time, I thought I was the last person who had a memory of Lohan.

Everyone forgot about him, everyone chose to. His fucking father who’s probably at hell now. And my clan who fucking betrayed me by turning their backs at Lohan. Ako na lang…

Ako na lang ang nakakaalala kay Lohan dahil ako lang din ang naging kaibigan niya.

But I thought wrong.

Lohan had a conversation with Donovan— which Donovan happened to remember.

And if it was the time before the biggest scandal of the senators was exposed… Lohan and Donovan must’ve spoke with each other about political matter.

“Van?”

Hinaplos niya ang pisngi ko, nag-aalala ang mga mata. “Why?”

“Was your father connected to any politician three years ago?” I asked him.

“Yes, he was the Senate’s President right hand,” mabilis niyang sagot.

“And he’s no longer one, right?”

“He has his own party now,” he said with bitterness on his voice. “He’s running for the senate.”

Binalik ko ang tingin sa pagkain habang napapaisip.

Gusto kong isipin na baka mali lang ako ng akala, gusto kong isipin na nag-iisip lang ako ng kung anu-ano.

But I knew Lohan too well. He would never speak with anyone, even to Donovan. And if Donovan’s claiming that Lohan spoke to him three years ago… they maybe what I was thinking was possible.

What if Lohan talked about some matters that only Donovan would understand?

What if it was a political matter that needed a mouth to be kept shut?

And what if Lohan didn’t kill himself, but was murdered?

Chapter 15

Chaotic Contrast

XV

Unique

“I’ll clean your mess and will make sure you’re not gonna be involved here. Nice one, guys!”

Pinalakpakan ko pa sila Matthew pati ang mga gwapings niyang tropa habang nakaapak sa mukha ng panget na Mark na ’to.

Grabe! Swabe rin pala mambugbog ’to sila Matthew. Halatang galit na galit sila kanina habang pinagsasapak ’tong mga panget na bully nung kapatid ni Matt na si Santi.

Kahit ako rin, kung pwede lang, pagbubugbugin ko talaga ng solid ang mga hayop, e.

“Thank you, idol!” tuwang-tuwa na sabi nung limang tropa ni Matt na akala mo’y pinuri ng nanay nila.

Napakamot ako sa batok. “Welcome, mga boi! Ang popogi n’yo na nga, solid pa kayo manuntok. Nice one!”

Ang cute din ng mga ’to. Nag-apiran pa talaga nang marinig ang dagdag kong papuri. Si Matthew naman, napapailing na lang. At ’yung isang tropa niya na pinakamalaki ang katawan, natatawa na lang din sa gilid.

Ito ’yung pinaka-solid! Plakda lahat ng masasapak!

Okay na sana kaso idol niya ang angkan kong puno ng mga hinayupak. Kung alam lang talaga niya, baka isuka niya pinagsasabi niya.

Okay lang sana kung ako lang ’yung idol niya, kasi understandable naman.

“Unique, thank you.” Tinapik ni Matthew ang balikat ko habang nakangiti nang may ginhawa. Parang may tinik na nabunot sa dibdib niyan, nakaganti, e. “Everything we did was for Santi. I really appreciate both of you and Van for your help.”

Naningkit ang mga mata ko ’saka siya binatukan nang malutong. “Ikaw naman! Talagang— Ay wait.”

Binalingan ko ng atensyon ’yung Mark na nagsisimula nang gumapang palayo. Plakda at tulog ’yung mga kasama niya kaya siya lang ang matigas ang ulo.

“Hoy, kingina ka.” Nilapitan ko ang tarantado at sinipa sa mukha para diretsyo tulog agad. “Kulit ng bulbol!”

“Galing!”

Parang mga batang nagsipalakpakan ’yung limang tropa ni Matthew, malalapad pa ang mga ngiti na akala mo’y nakasaksi ng live action scene.

Awkward ko silang nginitian, wala nang masabi dahil nakaka-overwhelm masyado ang mga reaksyon nila.

“Ikaw, Matt.” Bumalik ang atensyon ko sa kaibigan kong nag-iwas agad ng tingin. “Talagang kumakagat ka sa pinagsasabi ni Donovan, ha? Aba’t! May balak ka pang itago sa akin?”

Ayan, guilty ’yung mukha. Lalong pumanget! Halatang-halata talaga sa mukha nitong si Matthew kapag may ginawang kababalaghan.

“Don’t blame him for that. I told him not to tell you.”

Sabi na nga ba’t nandyan na naman si Van. Narinig ko na ’yung intro ng kanta ni Nick Jonas kaya alam kong paparating na siya. Kumbaga may signs.

“We’ll clean everything here. You guys can go,” walang ekspresyong saad ni Donovan kila Matthew.

“Thank you ulit, pre!” sagot ni Matt kay Van bago ako balingan ng tingin. “Thank you ulit, Unique. See you ulit!”

Tuwang-tuwa kaming nakipag-fist bump sa isa’t isa. Halatang na-miss ako! Ako rin, na-miss ko rin siya!

“Next time, meet up tayo kasama si Luciano. Papanghe na nang papanghe ’yon, kailangan mong maabutan habang hindi pa malala ang amoy,” sabi ko sa kaniya.

Humagalpak naman siya ng tawa. “Kailan ba hindi? Gege! Magsabi ka lang kung kailan tapos laan ako ng time para diyan.”

“Egis egis! Nice to see you ulit! Sa uulitin! Pero huwag sana mapadalas, nagsasawa na ako sa mukha mo,” pang-aasar ko sa kaniya.

Bumusangot ang mukha niya. “Pakyu.”

Ang tarantado… kumaripas na ng takbo paalis pagkatapos sabihin ’yon. Kasunod niya ang mga kaibigan niya— ’yung lima, nakangiti pang kumaway sa akin.

I smiled at them and waved them goodbye. Hindi pa nakakatagal ang pagkaway ko nang maramdaman ang presensya ni Donovan sa likod ko.

“Oh, ano? Pati pagkaway, bawal? Hanep ka nam—”

“Are you mad at me?”

Huh?

Naka-randomizer na naman ang question and answers sa utak niyan. Minsan, hindi ko na siya maintindihan talaga.

“Ako? Bakit ako magagalit sa ’yo?”

He avoided my eyes and glanced at the unconscious jerks on the ground. “Because I did something behind your back.”

Behind my back? He did something?

“Bakit ako magagalit kung tinitira mo ako? Sarap pa nga—”

“Not that.” Aba’t sinamaan pa ako ng tingin! Gago ’to, a! “I meant about this.”

Ah! ’Yon pala ang tinutukoy nito ni pogi, kala ko naman kung ano na. Hindi kasi nililinaw, e.

“Hindi, a! Amoy na amoy na kita. Ikaw pa ba? Halata ka masyado kapag may ginagawa kang kababalaghan,” sagot ko. Lumapit ako sa kaniya at lumingkis sa braso niya, pinisil-pisil ko pa ang biceps. “Halika, babycakes. Paligpit na natin ’tong mga ’to tapos make-out tay— Aray!”

Inis ko siyang binitawan nang pitikin niya ang noo ko.

Kunwari pang ayaw sa mga pinagsasabi ko! E, siya naman ’yung patay na patay kapag nagki-kiss kami! Masyadong pa-virgin, ampotek!

“I hired few guys to bring them to jail. We don’t have to make an effort.”

“Okay,” pa-cold kong sagot sa kaniya.

Papasuyo muna ako para ma-kiss. Hindi naman pwedeng ako lagi ang unang nanlalandi sa kaniya. Dapat give and take kami. ’Saka gusto ko rin malaman kung may lambing ba siya sa katawan.

Ang first impression ko kay Van— walang emotional intelligence.

Sensya na kung marami ako no’n, siya parang wala! Zero! Bokya! Kaya himala siguro kung talagang susuyuin ako niyan.

“Unique.”

Nauna akong maglakad sa kaniya, hindi pinansin ang pagtawag niya. I also hear his footsteps behind me, trying to close the distance between us.

“Let’s eat lunch together. What do you want to eat?”

Ha! Neknek niya! Huwag niya akong matanong-tanong ng ganiyan. Hindi ’yan uubra sa akin.

“Wala. ’Yoko kumain,” masungit ko pa ring sabi.

Pinagsiklop ko na ang mga braso ko habang naglalakad. Hinuling lingon ko pa ang direksyon nung Mark at ng mga tropa niyang nakabulagta pa rin sa lapag.

Buti nga, mga salot.

“Are you…”

“Ano?” matigas kong tanong kay Van.

“Are you mad?”

Muntik na akong mapangiti nang marinig ang tono ng boses niya. Hindi na monotone, halatang may concern na sa boses, e.

Akala ko manhid ’tong si pogi, marunong din pala makaramdam paminsan-minsan.

“Ba’t ako magagalit?” malamig kong tanong sa kaniya at huminto pa sa paglalakad.

Nakataas ang kilay na pinagmasdan ko siya, nakapamewang pa. Enjoy na enjoy kong hinuhuli ang mga mata niyang halatang aligaga at hindi mapakali.

“I don’t know…”

“Hindi mo pala alam, e. Edi huwag ka na magtanong.”

Mas lalong naging halata sa mukha niya ang pag-aalala. Mas masungit na ang tono ko kaya talagang iisipin niyan na galit na ako.

Sarap din pala pagtripan nitong si Donovan! Ang cute kabahan, e! Sarap magpatira! Hala .

“Are you really mad at me?” He panicked and held one of my hands. “I’m sorry. It’s not like I don’t want to make out with you. Believe me, I’d do that everyday but—”

Hindi niya na natapos ang sasabihin nang humagalpak na ako ng tawa sa harap niya.

Hindi ko na kayang maggalit-galitan. Narinig ko pa lang ’yung sorry niya, natawa na agad ako. Tapos idagdag pa ’yung poging mukha na dati walang reaksyon, pero ngayon kabadong-kabado na.

Alam ko na pala kahinaan ni Van— ang pagtahimik ng bunganga ko.

“Why? Why are you laughing?”

Humawak ako nang mahigpit sa kamay niya para may alalay ako, kung hindi, talagang babagsak ako sa lupa kakatawa.

“Wala. Cute mo kasi, babycakes!”

“The fuck?” nakangiwing sagot niya.

“Oh, mura na naman!”

“Sorry,” mabilis niyang sagot.

Naiiling kong pinilit na huwag nang tumawa. Mamaya ma-offend pa ’yan nang sobra, edi nawalan pa ako ng iibigin.

“Babycakes, nga pala.” Tumikhim ako at bumaling sa kaniya. “Nakalimutan ko kasi kitain nanay ko nung nakaraan, may dinner sana kami. Sabi niya magbitbit daw ako ng kaibigan or… boyfriend.”

Inabangan ko ang reaksyon niya ’saka napangiti. “Yie, takte nagningning ’yung mata, oh! Kinilig! Crush na crush mo talaga ’ko!”

Hinampas ko pa siya sa braso kahit ako naman talaga ’yung halos mangisay na sa kilig.

Lowkey lang ’yan kiligin pero may spark kanina sa mata nung binanggit ko ’yung term na ‘boyfriend’. Halatang gumugusto rin!

“So, babycakes, gusto mong sumama?”

Ginamitan ko pa ng beautiful doe eyes si Donovan, nagbabaka sakaling ma-convince ko siya gamit ang ganda lang.

Ayokong harapin si mommy na walang dalang pogi sa tabi ko! Alam no’n na bading ako, kailangan niyang makita na hindi basta-basta ang ganda ko.

“Please, babycakes? Kunwari lang jowa kita! Hindi kasi pwedeng mawala ’yung yabang ko. Akala pa naman no’n may ka-loveteam na ako. Please! Promise saglit lang tapos may ten thousand kiss ka sa akin! Tapos—”

“You don’t have to plead like that. Of course I’ll come with you.”

“Wah! Talaga?!” Lumulundag-lundag akong humilig sa kaniya, tuwang-tuwa dahil napagbigyan na naman. “Thank you, babycakes! Re-schedule ako tapos sa Sunday! Ayos lang sa ’yo? Hindi ka ba busy?”

He let out a chuckle as he pulled me closer. His arm was now encircled around my waist as he held me tighter.

“Never been busy for you.”

Nalaglag yata brief ko.

Kingina nitong si Van! Talagang may bitaw rin! Luma-lines pa nang ganyan e alam naman niyang kahinaan ko ang mga pakulong ganyan.

Please, universe, ikasal mo na kami.

“Sure ka, babycakes, ha?! Walang atrasan, naka-oo ka na. ’Saka si mommy, nakakairita ’yon! ’Yung tanungan non-stop, wala namang sense mga pinagtatatanong! Baka i-hotseat ka tapos malaman pang hindi tayo magjowa, kaya kailangan mag-practice tayo!” suhestyon ko.

His eyebrow shot up as he caught my eyes. He carefully caressed my left cheek and smiled. “Practice what?”

“Practice na kunwari magjowa! Paano kung tanungin ka kung kailan or saan tayo nagkita? Anong isasagot mo? Sige nga!”

“On your grandfather’s birthday?”

“Oh! Tingnan mo!” Naiiling ko siyang pinagmasdan. “Halatang bago lang, mali ’yon! Dapat sabihin mo matagal na. Dapat sabihin mo na-love at first sight ka kasi sobrang ganda ko. Dapat bawat tanong ni mommy, ’yung mga sagot mo ipapamukha mo sa kaniya na patay na patay ka sa akin. Kasi totoo naman ’di ba? Huwag mo na itanggi kasi obvious naman ’saka—”

Napa-shut the fuck up na naman ako nang bigla siyang ngumiti at lumapit ang mukha sa akin. Nag-init agad ang magkabilang pisngi ko nang maramdaman ang paglapat ng mga labi niya sa noo ko.

“Daldal mo.”

Nagbago na pala isip ko. Sana hindi lang kami ikasal, sana magkaanak din kami ng isang buong basketball team— kasama pati ’yung mga taga-abot lang ng tubig. Actually, sige! Isama na rin kahit mga taga-cheer. Kahit benteng anak pa!

“Sa lips naman next, Van. Huwag puro amba. Huwag puro sa noo kasi— Hele.”

Nabaluktot na naman ang dila ko nang wala sa oras nang talagang halikan ako ni pogi sa labi. Natawa siya sa reaksyon ko pero agad ding nakabawi, humirit pa nga ng isang kiss.

Nakakarami na siya— at sana ituloy pa.

“Crush mo ’ko, Van? Umamin ka na please, huwag na tayo paligoy-ligoy kasi— Ay! Hoy! Watch your steps!”

Galit kong sininghalan ang walanghiyang lalaki na bumunggo sa amin, partikular kay Donovan.

Nawala tuloy kami sa moment! Paepal, e! Magkayakap na nga kami ni pogi tapos biglang may papansin.

Naka-hoodie pa amputek, kaya hindi namamalayan na may tao sa dadaanan niya, e. Sino ba ’yon? Isang sapak lang ’yan sa akin!

“Let him be.”

Buti na lang at napigilan agad ako ni Donovan bago ko pa habulin ’yung weirdong lalaking. Ang laki-laki ng daan tapos kay Donovan pa babangga. Papansin!

“Epal kasi, e!”

Nilingon ko si Donovan na nakatanaw sa direksyon ng lalaki. Pinanood ko ang ekspresyon niyang magbago, unti-unting kumunot ang noo, e.

He looked at me before he looked down on his body. Mabilis niya ring binalik ang tingin sa akin,  halatang kinakabahan ang itsura niya ngayon, parang may napansin na kung ano.

“Bakit?” takang tanong ko.

“Can y-you eat lunch first? I have something important to do.”

I glanced at his hand when it left my waist. Aligaga rin siya nang bigyan niya ng espasyo ang katawan naming dalawa.

What’s wrong with him? Bakit biglang ganito siya? Kanina nga halos magkapalit na kami ng kaluluwa sa sobrang lapit namin, ngayon naman parang ayaw niya akong malapitan.

He was also tilting his body sidewards, parang may ayaw ipakita sa akin sa gilid niya.

“Van, ayos ka lang?”

He didn’t look okay to me. There was no expression on his face but his eyes told me everything I need to know. There’s something that’s bothering him.

“Yeah.”

Alam kong nagsisinungaling din siya.

I hurriedly closed the gap between us as I tried to pull him. He was quick enough to dodge my attempt.

“Unique, please.”

“What’s wrong with you?” inis kong sabi.

Hindi dahil makulit ako, pero dahil nag-aalala ako. Kaya kahit umiiwas siya, pilit ko siyang hinila papalapit sa akin.

Pero pinagsisisihan kong ginawa ko ’yon, dahil nawalan agad ng kulay ang mukha ko nang makita ang nasa gilid niya.

“Van…”

“I’m fine. Unique, please—”

Sunod-sunod na tumulo ang luha sa mga mata ko habang nanginginig ang mga kamay. I didn’t know what to do, I was panicking inside and out.

“W-What… How…” Hindi na ako halos makahinga sa kakaiyak habang pinagmamasdan ang kutsilyong nakasaksak sa likuran niya.

I’m not fucking dumb not to notice. It was clear as day that the man, who bumped into him, did this.

But what frightened me more was not the fact the he was stabbed in broad daylight, but rather the fact that there was no expression on his face.

If he was stabbed, he’d react to it immediately. But he didn’t. He even looked at the guy as if he wasn’t hurt. Kung hindi siya tumingin kanina sa katawan niya, siguradong hindi niya malalaman.

It’s terrifying. Seeing the blood all over him with a knife stabbed on his back, and seeing that there was no reaction flashed across his face. It terrified me.

I wasn’t curious why he wasn’t feeling any pain. I wasn’t thankful that he’s not hurt.

I was worried.

Ngayon lang nag-sink sa akin ang panahon na tinanong niya ako tungkol sa isang kondisyon kung saan hindi nakakaramdam ng sakit ang isang tao.

I searched for that genetic disorder when he asked me about it, because I got curious. I searched everywhere for people diagnosed with Congenital Insensitivity to Pain, and noticed another condition alongside it.

Donovan doesn’t sweat too. And patients diagnosed with CIPA share the same situation. Aside from not feeling pain, their body also wouldn’t react to temperatures.

“Van… What am I g-gonna do? I’m sorry, I’m…” I was crying so hard that my mind went blank too.

“It’s okay, hon. Please, calm down. I’m okay.”

He caught my trembling hands and brought them to his lips, planting a long and soft kiss. I knew he was doing that to calm me down, but I couldn’t.

Hindi lang ako umiiyak dahil nag-aalala ako sa kaniya. Hindi lang ako nanginginig dahil nasaksak siya.

The moment I realized that Donovan might be a CIPA patient already broke me into pieces. It wasn’t amazing, his disorder was not something to view like an ability.

My heart aches for him, because if he was living like this for all his life— who took care of him? Who noticed his pain that he couldn’t feel? Who was there for him?

Chapter 16

Chaotic Contrast XVI

Unique

“You’re still crying? Come on, hon, I told you I’m fine.”

Natatawa akong pinanood ni Donovan habang nakaratay siya sa hospital bed. Nakuha pang tumawa-tawa kahit kanina pa mugto ang mga mata ko rito.

“Why are you even crying? It’s not like I got hurt.”

Saksakin ko kaya ulit ’to? This time, sa utak na.

Inirapan ko lang siya at binalik ang atensyon sa paghiwa ng apple. Bawat lapat ng kutsilyo sa sangkalan, may diin. Sinasadya ko talagang padabog na iparinig sa kaniya para tumigil siya kakatawa diyan.

Baliw rin, e! Nasaksak na nga pero kung asarin ako, ang lakas! Feeling superhero na akala mo hindi posibleng maubusan ng dugo.

“Hon?”

He tilted his head to the side while staring at me, unaware why I was so quiet during the whole time. Kahit kaninang binebendahan ang sugat niya, wala yata akong ibang ginawa kundi umiyak.

Oo, iyakin ako. Anong magagawa ko? Magaling lang ako makipagbugbugan pero hindi ko sinabing matigas din ang puso ko. Abs ko lang matigas sa akin.

“Ano?” masungit kong tanong sa kaniya, humihikbi pa.

Donovan smiled at me before reaching out for my hand. I automatically stopped slicing the apple as I glanced at him.

“Come here, hon.”

Dinadaan na naman ako sa pa-endearment! Akala niya ba bibigay ako? Oo!

“Ano ba?” inis kong tanong nang hilahin niya ako paupo sa tabi niya.

“Why are you crying? I’m already fine. I wasn’t even in pain, you know my condition.” Nag-aalala niyang pinunasan ang mga nangingilid kong luha.

“So? Ano kung hindi ka nasaktan? Gusto mo mag-celebrate ako?”

“No, but I just didn’t want you to have a hard time. Kanina ka pa umiiyak. I knew I was stabbed, and you panicked— that’s why you cried earlier. But I’m in a perfect condition, okay?”

Alam ko namang sinasabi niya lang ’yan dahil gusto niyang tumahan na ako. Dahil gusto niyang tumigil na ako kakasinghot at kakahikbi rito sa tabi niya.

Pero nakakatangina lang din kasi. Nakaka-frustrate kung bakit kailangan niyang paulit-ulit na itanong sa akin kung bakit ako umiiyak. Na para bang hindi siya nasaksak, na akala niya porke’t hindi siya nasaktan— wala na lang.

Iniwas ko ang tingin sa kaniya nang sunod-sunod na pumatak ang mga luha sa pisngi ko. Wala na namang tigil ’to, dire-diretsyo na naman ’yan.

“Hon, please—”

Nanahimik siya nang mahina ko siyang sampalin sa pisngi. Gulat na gulat pang nakatingin sa akin!

“Ano? Hindi masakit?” humihikbi kong tanong. “Porke’t ba hindi masakit, ibig sabihin hindi na kita sinampal?”

He looked flabbergasted while staring at me, in awe about what I just did.

“Nasaksak ka, Van. Tangina, hindi k-ka sinampal lang. Kahit sabihin mong hindi ka nasaktan kanina, n-nasaksak ka pa rin. Hindi nga natin alam kung sino ’yon, o kung patay na ba, malamang mapapatay ko pa lang! Pero nakakapagbiro ka pa diyan? Patawa-tawa ka pa?”

“I’m s-sorry. I just wanted to calm you down.”

“Hindi nga ako kakalma, nakakaintindi ka ba?” Marahas kong pinunasan ang mga luha ko. “Van, hindi ka superhero. Kahit sinong tao, may CIPA, o wala, kapag nasaksak— delikado. Anong tingin mo sa sarili mo, invinsible? Wala kang kakayahang mamatay? Eh kung… Kung hindi m-mo napansin na nasaksak ka kanina? Kung hindi mo ako kasama? Paano ka?”

Mabilis kong iniwasan ang mga kamay niyang tinatangka akong abutin at hawakan.

Ayoko, ayokong pakalmahin niya ako. Kahit anong sabihin niya, iiyak at iiyak pa rin ako.

“Sa ’yo siguro, Van, h-hindi big deal. Pero sa akin, ibang usapan ’yan. Tumingin ka nga sa paligid mo, sinong nandito para sa ’yo?”

He looked at me. “You.”

“Ngayon lang… Ngayon lang ako dumating, Van. Ni wala nga ’yang magaling mong tatay rito, wala kang kaibigan, wala kang kahit na sino. Baka hindi mo n-naiintindihan kasi sanay kang mag-isa, pero kung titingnan mo ’yang sarili mo sa mga mata ko— kahit ikaw iiyak. Anong hindi mo maintindihan sa sinabi ko? Na hindi ka superhero kahit wala kang nararamdaman na sakit, na hindi porke’t hindi ka nasasaktan, hindi ka na rin pwedeng mapahamak. You’re prone to danger more than any normal people, don’t you fucking get that?”

“But I…” Yumuko siya at dahan-dahang inabot ang kamay ko. “I’m fine, right? I survived this long.”

“Akala mo lang, Van.” Gusto ko na siyang sampalin sa pagka-frustrate. “What about the danger that can’t be seen by a naked eye? Kaya mo napansing may mali, kasi may dugo. Kaya mo napansing nasaksak ka, kasi may indicator. Pero paano kung magkasakit ka? Paano kung mabali ang mga buto mo? Hindi mo mapapansin, hindi mo alam na kailangan ng katawan mo ng tulong, kasi akala mo walang mali.”

I took my hand from him just to wipe the tears on my cheeks. “You don’t e-even have anyone for 23 years. Who noticed the p-pain you couldn’t feel? Who was there for you to make s-sure nothing’s wrong with your body? S-Sinong… Sinong s-sumasama sa ’yo sa hospital kapag h-hindi ka ayos? Kapag kailangan m-mong magpagamot? Hindi k-ko sinasabing mali na masanay kang mag-isa, o mali na ituring mo ’yung kondisyon mo para hindi mo isiping hindi ka normal. Pero maling isipin mo na ayos lang, at magiging ayos lang lahat, kasi h-hindi mo naramdaman. Hindi ka ba masasaktan kung ako ’yung nasaksak?”

He looked at me with his forlorn eyes— mirroring the pain in mine. He bit his lower lip before answering. “I’d never want to see you hurt.”

“So bakit n-nga?” My voice broke when I asked that. “What kind of life you had for you to t-think that it wasn’t wrong? B-Bakit tinatanong mo pa ako kung bakit ako nag-aalala? Why do you have to be so calm after getting stabbed? How often did it happen f-for you to act as if it was a normal day?”

Mas lalo lang akong nasaktan nang makita ang mga mata niya. His eyes were full of questions, doubts, and even uncertainty.

“I had fun when I was a kid, hon.” He flashed a fake smile. “I don’t have any idea if it was cruel, because I didn’t know what’s the idea of a good childhood. Father used me for his own benefit. He made money out of me by letting doctors used me as their research. But I had fun… The child in me used to think I was important because I was different.”

I expected him to say that, I knew he’d still think his condition was an advantage. But it was far from being one.

“You’re the only person who told me it wasn’t a power. And I’m sorry… I’m sorry if I’m still confused until now. I didn’t know what to call it, hon. I don’t know how to view my disorder rather than an advantage. I grew up thinking it was something I could be proud of. It was the only thing I have in me that I inherited from my mother, and if I view it as a bad thing— it would only mean losing the only thing that reminds me of her.”

I sobbed loudly as I reached out for his hand, squeezing it with enough power just to make him feel that I would always be here for him.

“My mother’s been missing for ten years, Unique.”

Every part of me broke when the pain in his eyes became even more obvious. Mas hinigpitan ko ang pagkakahawak sa kamay niya.

I didn’t know about his mother’s disappearance. Sabi nila Jaime, sponsor ng Argentum ang parents ni Donovan. How was it that his mother turned out to be missing?

Who was fronting as his fake mother?

“Father’s the only person who knew about her whereabouts. He wouldn’t tell me. He would never tell me unless he wins in the senate election. He would never give me a hint unless I become his successor. He wanted me to enter politics, he wanted me to be his puppet. And I’m fucking tired…”

I grabbed him by the shoulder as I pulled him for a hug. Pinulupot ko ang mga braso sa katawan niya para yakapin siya nang mahigpit, para malaman niyang nakikinig ako.

“I’m f-fucking tired living with fear. I’m fucking tired, hon… Life’s been meaningless for me. Everytime I get hurt, I just wanted to end everything. I wanted to fucking die because I couldn’t live another day being terrified of my own father as if it was fair. It wasn’t fucking fair. It wasn’t f-fair that I had no one to rely on. Everyone who tried had a miserable life. Father didn’t want me to be friends with anyone, he didn’t want me to possess any weakness.”

He carefully held my cheek and wiped the trace of tears there. “But I’d go against him if he touches you.”

Aba, kinilig ako do’n, ha. Pero hindi ko muna ipapahalata para hindi basag sa emotional moment.

“Hindi ako natatakot sa tatay mo, Van. Wala na siyang pwedeng sirain sa akin. Wala na siyang pwedeng kuhanin kasi sirang-sira na rin buhay ko. Kaya kung iniisip mo, o natatakot kang isipin, na pati ako lalayo sa ’yo, hindi ko gagawin ’yon. Bugbugin ko pa ’yang tatay mong tanga!” galit na galit kong sabi.

A sudden shift of emotion in his eyes flickered. Hanggang maya-maya, bigla siyang natawa. Napapailing pa nang abutin ulit ako at malambing akong hinalikan sa noo, pababa sa pisngi.

“I’ll never let him lay hands on you. I knew you’re very capable, but I’d never forgive myself if he touches you.”

Gandang-ganda na naman yata siya sa akin, makikipag-lips to lips na naman ’yan.

Ready na sana akong pumikit at namnamin na naman ang soft lips niya. Kaso…

“Kuya!”

Gulat kong nilingon ang kung sino mang pumasok dito sa hospital room ni Donovan. Nagtataka kung naligaw ba o ano.

Parang naligaw nga yata. Sino ba ’to? Pink na pink ang buhok, cute din— kasing ganda ko lang. Tapos kikay manamit.

“Oy, bata, mali ka yata ng room nu—”

“Yves, what are you doing here?”

Nanlaki ang mga mata ko nang magsalita si Donovan habang nakatitig sa bagong dating. Hindi na ako magtatanong, halata namang magkakilala sila!

Ano niya ’yan si ganda?

“Kuya! Omygosh! I was so nag-aalala po when I heard na you were brought po dito sa hospital! Are you okay po ba?”

Napahawak ako sa ilong ko nang wala sa oras para tingnan kung dumudugo na ba o ano.

Parang tatlong lenggwahe ang sinasabi nitong tao na ’to. Muntik na akong mabingi.

“How the hell did you know I was here?” Donovan sat straight. “Umuwi ka na. Dad would know you went here, you have to—”

Kapatid niya ba ’tong si Pinky boy? Medyo magkahawig nga sila, pero sobrang laki ng pagkakaiba. Kung ano si Donovan, kabaliktaran ng kapatid niya.

Nakakasilaw lahat ng suot, ang titingkad.

Kumuha ng upuan ’yung kapatid ni Donovan at pinwesto pa sa tabi ng hospital bed ni Van.

Ang cute din, e.

“No! I won’t make uwi until you say na okay ka. I went po sa university mo kasi I was planning to give you pagkain. Tapos your co-councils told me na nadala ka po here sa hospital. You were stabbed daw po?!”

Cute talaga! Parang kakauwi lang galing ibang bansa sa tabas ng bibig.

“I’m fine. So, please go home.”

I noticed the coldness in Donovan’s voice when speaking with his brother. I didn’t want to ask, he probably had reasons why he’s acting this way. Baka mamaya, dahil na naman sa tatay niyang bullshit!

“Oh. Hi!” Nagulat pa ako nang balingan ako ng tingin ng kapatid ni Van, nakangiti na siya sa akin nang malapad habang kumakaway. “Hello! My name is Yves po! I’m kuya Donovan’s younger brother! Nice to meet you! You’re so pretty!”

Pang-isang libong tao ang energy. Kung anong kinataas ng energy niya, kinababa naman ng kay Donovan.

“Nice to meet you, cutiepie,” ngingising bati ko pa sa kaniya pabalik.

Mula sa kabilang side ng kama ni Donovan, tumayo ako para ilahad ang kamay sa kapatid niyang pinaglihi yata sa kulay.

“Oh, thank you!” Naaaliw niyang tinanggap ang kamay ko at masayang nakipag-handshake. Na akala mo once in a lifetime opportunity lang ’yon mangyari. “Are you kuya’s kaibigan?! That’s so nice! Kasi I never saw kuya na may kaibigan with him!”

“Hay nako, dragon kasi ’tong kuya mo!” Dinuro ko pa si Donovan na sinamaan ako ng tingin. “Oh, shut up, huwag kang magreklamo. Totoo kaya!”

“You’re just saying things.”

Umiling ako ’saka bumaling kay Yves. “Kaya walang friends ’to kasi sobrang pogi niya. Nai-intimidate lahat. Ako lang ang hindi kasi sobrang ganda ko. ’Di ba, cutie pie?”

Uto-uto rin pala ’tong kapatid ni Van, talagang lumulundag pa habang tumatango.

“I like you na! What’s your name?!”

“Unique.”

“Really?! Such a nice name! One of these days po, let’s go make gala tapos we’ll make bili everything we want! I feel like we’re gonna be so duper close!”

Hanep, ang taas talaga ng energy ng batang ’to. Para siyang naka-capslock in real life.

“Sure, sure!” sagot ko na lang, wala nang maisip na pwedeng sagutin.

Pinanood ko na lang silang magkuya na mag-usap. Actually, hindi nga usap. Si Yves lang ang daldal nang daldal habang tikom ang mga bibig ni Donovan. Pasimple-simpleng tango lang ang ginagawa ni dragon.

I wouldn’t lie, the happiness I felt was enough to fulfill every space in my heart right now.

Seeing that there’s still someone else, aside from me, who truly cared for Donovan— made me incredibly happy. Not for myself, but solely for Van.

Chapter 17

Chaotic Contrast XVII

Unique

“Babycakes, say ahh.”

Umawang pa ang bibig ko habang nilalagay ang isang piraso ng mansanas sa tapat ng bibig ni Van.

He didn’t say anything and just opened his mouth to accept it. Ngiting-ngiti pa ako nang maisubo sa kaniya ang mansanas. Akala ko kasi papalag pa, e.

“Ahh.” Hindi niya pa yata nangunguya nang maayos ’yung mansanas, grapes naman ang tinatapat ko sa bibig niya.

“Sandali,” medyo nabubulol na niyang sabi.

“Shh, ahh.”

Nagsusungit pa! Sinubo rin naman!

Tagumpay ko siyang nginisian habang pinapanood ang punong-puno niyang bibig. Pasimple niya akong inirapan na ikinangiti ko lang. At least napakain ko ng prutas, kanina ayaw pa ngang kumain niyan.

“You guys are so cute naman! Kayo po ba ni kuya?”

Ay… Nandito nga pala ’yung kapatid ni Van na pinaglihi sa kulay at sa energy. Nakangiti pa habang pinapanood kami ng kuya niya.

“Kami? Naku!” Mabilis kong nginuya ang mansanas sa loob ng bibig habang umiiling kay Yves. “Crush na crush lang ako ng kuya mo pero hindi ko pa siya nililigawan.”

Humagikhik si Yves, tuwang-tuwa sa sinabi ko kahit wala namang nakakatawa.

Totoo naman pinagsasabi ko, crush na crush ako ni Donovan. At dahil parang wala yata sa pagkatao niya ang manligaw, gawa kulang nga sa affection, ako na lang! Ako na lang ang gagawa!

“What the hell are you saying? Anong liligawan?” reklamo ni Donovan, kunot-noo pang nakatitig sa akin.

Nginitian ko siya nang malapad. “Bakit? Ayaw mo? Hoy, ikaw na nga ang liligawan ko tapos pumapalag ka pa. Para lang sabihin ko sa ’yo, NBSB ako! No boyfriend since birth, no boytoy since birth. Ikaw na nga ’tong liligawan, ikaw pa galit?”

“Ang dami mong sinasabi. Why are you planning to do my part? Are you losing your mind?”

Sabay kaming napanganga ni Yves nang marinig ang sinagot ni babycakes. Nagkatinginan pa kami ng cutipie habang nakaawang ang mga bibig.

Kinikilig at pabebe kong hinampas si Donovan sa dibdib. “E-Enebe, babycakes.”

“What?”

Ano ba ’to?! Parang hindi niya yata na-realize ang sinabi niya. O kaya pakipot lang tapos maang-maangan!

Sa kaniya mismo nanggaling na siya dapat ang gagawa ng panliligaw, hindi ako bingi ’no! Kaya nga kinilig puwet ko, e.

“Ayaw mo talaga, Van? Para unique ’yung relationship natin kung sakali. Kumbaga, dapat ikaw, pero ako na ang manliligaw,” walang kwenta kong suhestyon. Kinindatan ko pa siya na ikinailing na lang niya. “Sige na, babycakes! Dami mo pang arte! Maganda rin paminsan-minsan ’yung may nangyayaring kakaiba sa isang relas—”

“I need a break from your endless yapping, hon.”

Tss. Killjoy kahit kailan. Nasaksak na’t lahat-lahat, hindi pa rin iniiwan ang ugali sa nakaraan. Badtrip!

“Hirap mo landiin, Van. Lahat na lang ng sa—”

“Give me a break, Unique.” Minasahe niya ang ulo habang napapapikit.

“Oops! Bakit magbe-break agad? Nanliligaw pa nga lang ako! Dadalhan pa kita ng flowers araw-araw, bibigyan pa kita chocolate sa Valentines day, haharanahin pa kita, kakantahan pa kita sa public, lulutuan pa kita Pancit Canton tapos hati tayo, at higit sa lahat—”

“At higit sa lahat, manahimik ka na.”

Oy! May bitaw! Aminin, may dating din talaga magbitaw ng lines ’to si Donovan. Minsan nga lang, minsan lang din magsalita, e.

“Fine, fine.” Tinaas ko pa ang magkabilang braso na parang sumusuko. “Halika, Yves, samahan mo ako sa labas. Bibili lang ako mga niresetang kaek-ekan para kay Van.”

“Okay!”

Excited na tumayo ang kapatid ni Van sa kinauupuan, ngiting-ngiti pa. Halatang favorite niya na ako. Sinong nagsabi? Ako lang.

“Dito ka muna, babycakes, ha? Saglit lang kami.”

“Use my card. It’s inside my bag.”

“Ako na—”

“I’ll handle it, kuya!” pagvo-volunteer nung isa. “We’ll be back po, kuya! Buy lang po kami mga medicine for you tapos I’ll buy na rin po dinner for the three of us!”

“I told you to go home, Yves.”

Napailing na lang ako nang mapansin ang lungkot sa mukha ng kapatid ni Van. Halatang disappointed dahil kanina pa siya pinapauwi ng magaling niyang kapatid.

“But I wanna stay here more,” nakayukong sambit ni Yves, mahina na ang boses dahil sa lungkot.

“I told you to leave earlier, you’re the only one insisting to stay. If Father finds out about you, visiting me here, what do you think he’s gonna do? Are you—”

“Hep!” Pumagitna na agad ako sa magkapatid bago pa may mangyaring hindi kaaya-aya. “Ikaw talaga, babycakes! Hilig mo magpaiyak!”

Inakbayan ko ang kapatid niyang nakayuko at parang hahagulhol na yata sa kinatatayuan. Kawawa naman! Cute pa naman nito!

“Pwede naman mag-stay si Yves, ako nag-imbita sa kaniya, hindi ikaw.” Inirapan ko si Donovan bago harapin ang kapatid niya. “You can stay, Yves! Ako ang nag-invite sa ’yo na mag-stay kaya ignore-ignore na lang din ’pag may time diyan sa kuya mo.”

Nakikita ko na agad sa vision ko ang pagrereklamo ni Donovan kaya hinarap ko na agad si pogi. “At ikaw, magpahinga ka diyan. Inaalagaan ka namin kaya huwag ka na bumoboses. Kung gustong mag-stay ng kapatid mo, hayaan mo siya. Ako bahala sa tatay ninyo! Flying kick ko pa ’yon!”

“That’s bad po.” Nakangusong lumingon sa akin si Yves. “Why are you gonna sipa my dad? He’s my dad!”

Oops.

Akala ko galit din ’to sa tatay niya, hindi pala?

Medyo gets ko na, ha. Siguro paborito ’to si Yves ng tatay nilang pinaglihi sa impyerno.

“Ha? Hindi, ah. Hindi ’yon ang ibig kong sabihin.” Tinanggi ko na lang, mamaya umiyak pa ’to. “Basta! Tara na, Yves. Sama ka muna sa ’kin!”

Bumalik ang kulay sa mukha niya, ngiting-ngiti pang tumango. “Okay po! Let’s go!”

Natutuwa kong ginulo ang matingkad at pink niyang buhok. ’Saka ko binalingan si Donovan. “Babycakes, alis na kami, ha?!”

“Take care. Bumalik kayo agad.”

Ayun! Hindi na pumalag at nagreklamo. Akala ko makikipag-debate pa sa akin kung pwede ba mag-stay si Yves o hindi, e. Ako rin naman ang mananalo sa huli pero malay ko ba.

“Huwag mo ako mamimiss masyado, babycakes, ha? Alam ko pa namang kahit isang minuto lang ako mawala sa paningin mo, napapraning ka na agad. Ganyan siya kapatay na kapatay sa akin, Yves. Naku, kahit sa panaginip ko, nandoon siya! Kahit sa paggising ko, siya ang iniisip ko sa sobrang pagka-crush niya! Kung hindi mo lang maitatanong? Naku—”

“Kung kanina pa kayo umalis, nakabalik na kayo.”

Kamot-ulo kong binalingan ng tingin si Van na nagbabasa na ng librong nahugot niya sa bag niya.

Hindi na pala siya nakikinig sa speech ko. Ano ba ’yan!

At dahil medyo naiirita na rin ako sa kaniya, hinigit ko na si Yves palabas ng room ni Donovan. Dito na lang muna ako sa kapatid niyang madaldal din, nakakadugo lang sa tenga pero mas ayos kesa doon sa isa.

“Are you and kuya Donovan a thing po?”

Bakit ba siya po nang po? Mukha ba akong galing sa panahon ng Mesopotamia? Hindi naman yata ako gano’n katanda sa kaniya?

“Ilang taon ka na, Yves?” tanong ko sa kaniya.

“Oh, I’m 21 po! I’m on my second year!” ngiting-ngiti niyang sagot. “Kayo po?”

“Third year, tapos 22. Huwag ka na mag-po kasi parang ang tanda ko na sa lagay na ’yan. Unique na lang, cutie,” sabi ko sa kaniya.

“Oh, really? I thought po ka-age kayo ni Kuya. Sorry po! I can’t help lang na hindi mag-po, especially ikaw lang po yata ang nakita kong friend ni Kuya.”

Hehe, cute niya talaga.

“Wala talagang naging kaibigan si Van?”

Ayos din ’to, lakad papuntang pharmacy tapos chismisan nang kaonti tungkol sa kuya niyang crush na crush ko.

Liligawan ko talaga ’yon si Van, gusto niya man o hindi. Pero alam kong gusto no’n, ’yon pa?

“I don’t remember seeing anyone close to him. I thought he was just being masikreto, but wala pala po talaga siyang friend. That’s why I’m always nag-aalala diyan kay Kuya kasi he has a condition. Tapos wala pa po siyang friend around him, I’m just worried na maging sad po ang life niya.”

Sana may tubig akong makita para makainom man lang saglit. Ako ang hinihingal intindihin ang pinagsasabi nitong si Yves, e. Nao-overstimulate ang utak ko sa pabago-bagong language.

“Hindi ’yan! Magiging ayos ang kuya mo kasi nandito na ako. Hindi ko lulubayan ’yan hanggang hindi kami kinakasal!”

Ito na naman ako sa kasal agenda ko. Wala nang paligoy-ligoy, kasal na dapat agad ang nasa isip kapag ganitong kapatid na ang kausap. Doon din naman kami mauuwi ni Donovan.

At ’yung tatay niya? Ha! Patay sa ’kin ’yan kapag nag stop-the-wedding act ’yan sa kasal namin ni babycakes.

“I’m so happy po na nakita ko kayo beside my kuya kanina. Everytime Kuya gets hurt, or becomes in danger, wala po laging nag-aalaga sa kaniya. Dad says I can’t do it kasi ayaw raw po sa akin ni Kuya. I wanna take care of my Kuya but he hates me po.”

Huh? Tarantadong putanginang tatay talaga ’yon! Sinisiraan pa si Donovan kay Yves!

Ano, wala pa bang bubugbog doon? Kung wala, ako na lang! Ibibitin ko pa patiwarik para magtanda ang hayop!

“Huh, hindi ’totoo ’yan. Love ka ng kuya mo.”

Yves shook his head while displaying a disappointed expression. “Hindi po… Ayaw niya po sa akin. You saw it kanina po, kuya Unique. Ayaw niya pong mag-stay ako. He doesn’t want to see me, he doesn’t want me to talk to him. Hindi ko po alam why niya ako hate, pero ayoko na po dagdagan ’yung reason kaya I’m distancing myself din po minsan.”

Talaga namang…

Magpapatayo na ako ng customized impyerno dito sa mundo para bigyan ng free trial ang tatay nilang nuknukan ng kagaguhan!

Obvious namang sinisiraan lang no’n si Donovan kay Yves. Para siguro isipin nitong bata na ayaw sa kaniya ng kuya niya. Ito namang si Yves, iniisip din talaga na galit sa kaniya si Donovan dahil pinapanindigan din naman nitong huli.

Hindi ko rin pwedeng sisihin si Van, kasi alam kong nagsusungit lang ’yan dahil may rason.

Malamang at tinakot ng ama niyang kinangina. Malamang may nilapag na namang panakot at pamimilit.

Gusto ko na lang pakasalan si Donovan para magsama na kami habangbuhay— at hindi niya na kailangang mabuhay sa pamilyang ikinasisira niya.

Kung pwede ko lang siyang protektahan mula sa mundo, gagawin ko. Ginagawa ko na, pero mas gagawin ko pa. Kung pwede ko lang siyang ilayo sa ama niyang kulang sa basbas, talagang gagawin ko!

“Yves, hindi ka hate ng kuya mo. Huwag mong sabihin ’yan. Alam kong mahal mo ang daddy mo at alam kong sinasabi niya sa ’yo na hindi ka gusto ni Van… Pero sana huwag mong isipin na lahat ng sinasabi ng daddy mo— totoo.”

We stopped walking from the meantime so I could face him. Maraming ekspresyon sa mukha niya, naguguluhan at halatang gusto ring pakinggan ang gusto kong sabihin.

Masyado pa nga siguro siyang bata para maintindihan ang ibang bagay, pero hindi pwedeng lagi niyang isipin na walang pag-asang maayos ang relasyon nilang magkuya.

Kawawa si Donovan. At kawawa rin siya.

“Kung alam mo lang… Baka nga gusto ka ring alagaan ni Donovan, pero hindi niya magawa. Isipin mo na lang kung bakit masungit siya sa ’yo kahit wala kang ginagawang masama. ’Di ba’t walang rason para magalit siya? So… Kung walang rason, bakit siya masungit sa ’yo? Hindi mo ba naisip na baka ’yung mga sinasabi ng daddy mo sa ’yo, hindi lahat ’yon ay reliable? At si Van din… Bakit niya sinabi sa ’yo kanina na magagalit ang daddy mo kapag nalamang nandito ka?”

I held him on the shoulder to give him support. He looked confused and lost, but he needed to hear other people’s opinion about their family matters. Hindi niya naiintindihan ngayon dahil tatay niya lang ang laging nagsasalita— pero may kailangan siyang maintindihan tungkol kay Van.

“Subukan mo ring kausapin si Van, kahit ayaw ka niyang kausap kamo. Makikinig ’yon. Dahil kung talagang ayaw niya sa ’yo, sana pumalag siya sa akin noong sinabi kong pwede kang nag-stay. Sana ginawa niya lahat para mapalayas ka na rito sa hospital. Pero hindi naman ’di ba? Kaya subukan mo ring tingnan ’yung ibang anggulo, baka maintindihan mo si kuya mo.”

He gave me a forced smile, still trying to process the things I mentioned to him. I knew it was sudden, but he had to hear it.

Hindi kayang i-explain ni Donovan ang sarili niya, at kung habambuhay na walang gagawa no’n para sa kaniya— hindi siya maiintindihan ng mga tao.

Wala akong pake kahit ako pa ang mapasama sa mga ginagawa ko. Wala namang mawawala sa akin. Pero kay Donovan? Ang dami nang nawala.

Kahit sabihin pa ni Van na hindi niya rin maintindihan ang sarili niya, ako naiintindihan ko siya. At habang humihinga ako, malamang sa malamang at habambuhay ko siyang papakinggan.

Ako pa ang magpapaliwanag para sa kaniya. Ako ang magsasalita para sa kaniya. Ako ang sasalo ng bubog na para sa kaniya. Ako na lahat. Kaya ko naman, e.

Mukha lang matatag si Donovan sa labas, pero mahina pa rin ang puso niyan. Tinanggalan ng karapatang mamuhay nang normal noong bata, e. There would always be a little child inside him.

He already had a tough life for 23 years— that cycle must stop.

And I’d do everything to stop his pain even if it meant that I need to bleed just to do it. I’d put an end to his pain using whatever method I needed to do.

Chapter 18

Chaotic Contrast XVIII

Unique

“Trade tayo cards, oy. Kulang pa ako nung isang super rare, e.”

“Tapos kapag binigyan ko siya, walang kapalit,” galit na bulong ni Jaime habang nakadukdok sa cellphone niya.

Aba, pumapalag na ’to, a? Reklamador na rin! Kakasama sa akin puro na lang din reklamo ang lumalabas sa bibig nito.

“Damot mo, a! Fake friend ka ba?!”

Sinamaan niya ako ng tingin, nakanguso at umuusok ang ilong sa inis. “Kasi kapag binigyan kita ng trade, bigla ka kunwaring malo-lowbatt! Pauso ka lang, wala ka naman talagang ite-trade!”

Talaga namang… napansin niya pa ’yon? Pasimple na nga lang mga modus ko, talagang nahalata niya pa.

Kamot ulot ko siyang nginisian. “This time, m’eron talaga. Promise ko sa ’yo! Ano bang kailangan mo? May super rares ako rito na duplicate!”

“Kumpleto ko na super rares.”

Naknampucha!

“Hmm.” Tumingin ulit ako sa laro para usisain kung ano pa ang mga doble kong cards dito, baka sakaling may maiambag ako sa kaniya. “Sa supernatural, complete ka na rin?”

“Oo, last week pa.”

“O, bwiset ka sa ’yo na lahat.” Naubusan na ako ng pasensya’t padabog na nilapag ang cellphone sa table.

Siya pa naman ang halos kumpleto sa mga cards, kailangan ko na lang ng isa para makapag-upgrade sa laro.

Ewan ko diyan kung anong ginawang ritwal ng hayop, bigla na lang naungusan ’yung rank ko! Siguro nagsikap ’yan nang maiigi habang inaalagaan ko si Van sa hospital.

“Tss, oo na! Hahanap ako ng duplicate. Kapag ito talaga walang kapalit,” pabulong-bulong na sagot ni Jaime habang dinadampot ang cellphone ko mula sa lamesa.

Ngiting tagumpay akong napapalakpak nang mauto ko na naman siya. Ganyan talaga ’yan, kunwari nagtatampo tapos maya-maya bibigay rin.

Kaya best friends na kami niyan ni Jaime, e!

“Hon.”

Nag-init ang magkabilang pisngi ko nang maramdaman ang mainit na mga labi ni Donovan sa noo ko.

Kita ko pa kung paano kami i-side eye ni Jaime habang napapangisi, mang-aasar na naman.

Kupal kasi ’tong si Donovan, ang tapang sa harap ng councils na landi-landiin ako. Infairness sa kaniya, wala rin siyang alinlangan na ipaamoy ang kabadingan niya.

“Uy, ano ’yan?” kunot-noo kong tanong nang makitang inaabot niya sa akin ang bouquet ng flowers.

Walanghiya! Nanliligaw na si pogi?!

Akala ko ba that’s my job? Napag-usapan na namin ’tong dalawa, e!

“Why? Pati bulaklak bawal? Tapon ko ’to,” masungit niyang sabi habang magkasalubong ang mga kilay.

Siya pa! Siya pa ang masungit! Siya na nga ang humaharang sa plano kong unique relationship. Tapos siya pa itong parang galit.

Naiiling ko siyang pinagmasdan. “Ayoko niyan, hindi ko tatanggapin ’yan, babycakes.”

“Bakit?” medyo napipikon niya nang sabi, pilit pa ring inaabot ’yung bouquet sa akin.

Nag-iinarte kong iniwasan ’yon at pinagsiklop pa ang mga braso ko. “Ayoko. Ako dapat ang manliligaw sa ’yo, ’di ba?!”

Wala na akong pake kahit kalahati ng council officers ay nandito ngayon sa office. Alam naman ng mga ’yan na bading kami ni Donovan. Hello? Hilig kaya manghalik niyan ni pogi kahit kaharap pa namin sila.

Siguro iniisip na nila na parang isa akong asawa ng politiko na nakapasok sa pwesto dahil nasa pwesto rin ang asawa.

Pero, hello? No way! Pinaghirapan ko ang pwesto ko sa councils… Pinaghirapang takasan.

“I told you to stop spitting nonsense. Please, hon, just accept this.”

Kainis naman, o! Ako talaga dapat ’yung manliligaw, e! Gano’n nga ang gusto kong relasyon sabi, ’yung ako ang alpha.

Oo, botomesa ako, pero pwede pa rin akong maging alpha ’no. Isa kaya ’yan sa mga pangarap ko bukod sa makulong.

“Hay, sige na nga!” Wala akong choice kundi kuhanin ang bouquet na hawak niya. “Thank you, babycakes. Pero tandaan mo ako pa rin—”

Napa-shut up challenge na naman ako nang walang pasabi niya akong hinalikan sa mga labi.

“You’re welcome, and I’ll give you more of that,” malambing niyang bulong sa tenga ko.

For my ears only lang daw ’yang sweet side niya. Dahil kapag narinig siya ng iba na nagbe-baby talk sa akin? Naku, goodluck na lang. Talagang manghahabol ’yan ng itak kapag nagkataon.

“Babycakes, paano kaya kapag naging tayo ’no? Ayos lang sa ’yo na ang first monthsary celebration natin— sa kulungan?”

Pati si Jaime na nasa tabi ko, nawiwirdohan akong binalingan ng tingin. Muntik ko pa ngang masapok kundi lang agad umiwas ng tingin.

Binalik ako ang tingin kay Donovan na nagtataka rin akong tinititigan sa mukha. Pilit niyang hinuhuli ang mga mata kong umiiwas sa eye contact.

Baka bigla kasi akong matawa kapag nagtagpo mga mata namin, edi sayang naman ’yung serious kong tanong.

“Oy, babycakes, serious question ’yan,” sabi ko habang yakap-takap ang dambuhalang bouquet sa mga braso ko.

“Mag-isa ka sa loob.”

Kupal talaga! Akala ko pa naman wholesome ang isasagot niya at Ito-tolerate niya ang mga katarantaduhan sa buhay ko.

Inirapan ko siya. “Basted ka na.”

“Mag-isa ka sa loob dahil papyansahan agad kita.”

Sus! Tapos ngayon biglang bumabawi si pogi. Ginamitan na naman ako ng Tagalog kaya kuhang-kuha niya agad ang kiliti ko.

“Van, ’yung dinner natin kasama ang mom ko, ha?” paalala ko sa kaniya. “Kapag ikaw talaga nag-back out, basted ka na!”

“I know,” natatawa niyang sabi. Muli siyang dumukwang papalapit para halikan ang gilid ng ulo ko. “I cancelled all my plans today because you’re always my priority. Didn’t I tell you that?”

Shet!

Medyo may pagka-kilig fisher din ako. Sinasadya ko minsan ’yung mga pang-aasar ko kasi alam kong sasagot siya ng nakakakilig.

“Talaga? Kiss mo nga ak—”

Kita mo na? Hindi pa ako tapos magsalita, nanghalik na agad!

Natatawa siyang lumayo, hinaplos ang namumula kong pisngi at biglang bumaling kay Jaime na kanina pa nasasamid. Sadyang pinaparinig sa amin kasi malamang naaalibadbaran na ’yan sa kalandian namin ni babycakes.

“Mamamatay ka na ba?” masungit na tanong ni Van kay Jaime. “Ipaghukay pa kita.”

Hanep! Bulwak tawa ko doon, a! Iba talaga magtagalog si Donovan, laging may pitik kumbaga. Kahit kapag nasa kama kami, matik pumipintig ’yung libog ko kapag nagta-Tagalog siya.

Si Jaime naman, natawa lang at nag-peace sign. Tumigil na rin kakaubo dahil kapag hindi pa siya tumigil, ako mismo maglalagay ng tubo sa bibig niyan.

—

“Unique, my baby!”

Kakilabot! Gusto ko na lang umatras bigla at umuwi nang marinig ko pa lang ang boses ni mommy mula sa malayo.

Awkward kong nginitian ang server na iginaya kami ni Donovan papasok sa reservation room. Napangiwi pa ako nang matanaw ang mommy kong kumakaway-kaway pa mula sa pwesto niya.

Talagang walang kinatandaan ang nanay kong ’to. Ang yaman-yaman pero parang teenager pa rin umasta.

“Ang bunso ko! It’s been so long since mommy last saw you, anak!” Hirit ni mommy nang makalapit ako.

Siguradong lukot na lukot na ang mukha ko nang mahigpit niya akong yakapin, sabayan pa ng matinis niyang boses sa tenga ko.

“Talagang last na ’to kapag ’di mo tinigil ’yang kakatili sa tenga ko,” reklamo ko sa kaniya nang sa wakas ay pakawalan niya na ako.

She just giggled and ignored what I said, instead, she turned to Donovan with excitement flashed across her face.

“Are you my dear Unique’s boyfriend?”

Buti na lang napag-usapan na namin ni Van kung paano magpanggap. May mga plano pa kami niyan, sana talaga at masunod lahat. Kailangang mapaniwala si mommy na may boyfriend na ako at legit na bading ako.

Mamaya pagdudahan niya pa ang pagiging bading ko, edi baka ipagkanulo na naman ako sa iba. Lalo na kung sa babae pa? Hello?! Hindi ako marunong bumayo ’no! Ako dapat ang binabayo!

“Nice to meet you, madame. My name’s Donovan, your son’s suitor.”

Nanlalaki ang mga matang nilingon ko si babycakes nang marinig ang huli niyang sinabi.

Naknangteteng! Sira na! Sira na ang lahat ng script namin!

Talagang totoo pala ang hinala ko kanina na hindi siya nakikinig sa script na sinasabi ko. Bago pa kami pumunta rito, may kontrata na kami, e! Nasabi ko nang fake boyfriend ko muna siya ngayon.

Pero talaga ngang walang naintindihan! Paano may maiintindihan ’yang si Van kung tuwing nagsasalita ako, nakatingin lang sa akin at ngumingiti pa. Iba rin ang lagnat nitong si pogi, e.

“Omg! I thought my baby has a boyfriend na. But that’s still good! At least I know that my baby’s being pursued by someone who’s as handsome as you.”

Humirit pa talaga nang gano’n.

Nang makaupo kami sa table, na-hot seat na agad si Donovan sa daming tanong sa kaniya ng nanay kong idol ’yata si Boy Abunda.

Kulang na lang bigyan ko siya ng flashcards diyan para ganap na ganap na talaga, e. Nahiya pa!

“What did you like about my bunso, young man?” Ngiting-ngiti si mommy pagkatapos tanungin ’yon. Sumimsim pa sa tubig at nanunukso akong kinindatan na akala mo’y pinagkakanulo ako kay Van.

Donovan glanced at me sideways before smiling at my mother genuinely. “Everything.”

Shet!

Napapapadyak na ako sa kinauupuan ko rito, o! Baka makalimutan kong fine dining restaurant ’to at bigla akong magtititili rito.

“Really? That’s so sweet naman! But my bunso’s very hardheaded, I assume you already know that, young man?”

“Oy, mommy. Dahan-dahan, huwag mo akong siraan dito sa babycakes ko.”

Tinawanan lang ako ni mommy. “Hindi, baby, ’no! I’m just making sure that your suitor knew what he’s dealing with.”

“Tss.”

Kainis naman talaga! Sabi na nga ba’t ganyan ang gagawin ng magaling kong ina. Puro lang ’yan interview questions, puro kaartehan, puro pagpi-feeling teenager.

“My son, right here, knows what he wants. He also knows how to handle himself. I’m pretty sure you already know the situation and why is Unique not living with us. You know he dislikes our clan, right?”

Tahimik akong sumandal habang hinahayaan si mommy na dumaldal nang dumaldal. Nangingilala lang ’yan kaya sige sa pagdakdak.

“I’m aware of Unique’s current conditions, madame.”

“Good to know, young man.” Sumeryoso ang mukha ni mommy at marahang nagpunas ng tissue sa gilid ng labi. Nag-iinarte na naman. “Unique didn’t hesitate leaving his clan because he believed he was treated wrong. And if he managed to do that to his own blood, he’d do it to you as well. Kaya kapag sinaktan mo ang anak ko, pinaasa, o kung ano man— you’ll never get him back.”

Naks.

May seryosong side din pala ’tong nanay ko? First time! Buntis na naman kasi kaya siguro naga-acting challenge ngayon.

“Donovan, my Unique’s very precious to me. I will never want to see him in a vulnerable state again. I’d see him in his worst state, I would never wish for him to go through all that pain again. So if you can just promise me one thing, please do… Please never hurt my baby.”

Lumipat ang tingin ko kay Donovan na diretsyo lang na nakatitig sa mommy ko. I couldn’t read the expression on his face, but he seemed to be in deep thoughts.

Minsan, gusto kong pumasok sa utak ni Donovan para basahin ang mga tumatakbo sa isip niya. Minsan, gusto kong basahin kung anong iniisip niya.

“You don’t have to worry about that, madame.” Donovan turned to look at me. “I’ll never do anything to potentially hurt him. Unique’s the only person who stood up for me, and I promise never to hurt him in any way. He’s my only rest. And you don’t ruin a good rest after a series of shits that happened. I’ll protect his peace, madame, and I promise never to leave him.”

“I do.”

Sabay silang napatingin sa akin nang bigla na lang akong napabulong nang wala sa sarili.

Tangina! Akala ko kasalanan na! Akala ko magsasabihan na kami ng vows ni Donovan. Sayang naman!

Kailan ba kami ikakasal? Hindi ba talaga pwedeng i-advance ’yon? Hindi puwedeng bumale? Kainis naman!

“Ako rin, babycakes…” Nakangiti akong lumingkis sa braso ni Van at tumingala sa kaniya. “Hindi kita iiwan, babycakes! Haharapin natin nang sabay ang tatay mong ubod ng panget!”

He just laughed at what I said, finding my words funny when I was actually telling the truth.

Talagang haharapin ko ’yang tatay niya, ’no! Kahit araw-araw pa! Kahit nagrambulan pa kami.

“Your father? What happened?”

Ito namang chismosang nanay ko!

“We don’t have a good relationship, madame.”

Mom nodded her head multiple times. “That’s unfortunate, young man. But I hope you guys are gonna settle everything in no time. What’s your surname by the way, Donovan?”

Tumikhin muna si Van bago sumagot. “I use Havez as my surname, madame. That’s from my mother. But ny father’s surname is Orion.”

“Orion? Where did I hear that again?” Mommy put down the fork for her pasta as she tried to scan something in her memory. “Right! The politician, he’s running for a senator position, right?”

There’s always a bitter taste in my mouth whenever I gear Donovan’s father from other people, especially from my mother.

Parang lahat yata kilala ang tarantadong ’yon, sarap lang talagang saktan at tanggalan ng dalawang paa. Kailan kaya ’yon mamamatay?

“I remember your father! His name’s Gavid, right? Gavid was the right hand of the senate president before!”

“Talagang kilala mo ’yan, mommy. Lahat naman—

“Oh, I know na! I remembered who informed me about senator Gavid. Remember when I last spoke to your bestfriend, Lohan?”

Biglang nanlamig ang mga kamay ko nang marinig mula kay mommy ang pangalan na ’yon.

“W-What about Lohan?”

“Lohan told me he was going to visit senator Gavid for some matters. This was during the pre-election time. Lohan didn’t tell you?” Tahimik kong inilingan si mommy. “That’s strange, Lohan tells you everything when he was alive.”

Chapter 19

Chaotic Contrast XIX

Donovan

“I told you not to drink too much, didn’t I? Bakit ba ang tigas ng ulo mo?”

For fuck’s sake, I didn’t know that Unique’s drunk state would be the death of me.

It was already a headache having him around, sane. What more if he’s not in his right mind to carry himself? Or to even walk on his own feet?

“Shh!”

Hinilot ko ang sentido nang itulak niya ako. He crouched on the floor and buried his face on his knees, not minding the ridiculous stares of everyone around him.

“Van, take care of my baby, huh? Mahirap ’yan alagaan kapag lasing! Ikaw na ang bahala, handsome!”

Unique’s mother tapped me on the shoulder after seeing us outside the restaurant. She even gave me a smile as if she was sending a good luck straight at my face.

What was that for? For taking care of his son who’d obviously be the reason of my stress tonight? Then I would need more than a mere goodluck.

“Ooyy, susuka ako.”

I ignored Unique who murmured something again. I turned to his mother and bowed my head as a respect. “I’ll make sure to bring him home safely, madame. Please be safe on your way home.”

“Alright! Ingat kayo! See you again!”

I figured out where Unique got his energetic demeanor when I had the chance to speak with his mother earlier. They were both… loud and talkative. They never ran out of ideas to talk about, they never ran out of questions to ask me that I had to give up myself.

“Suka ako, oyy!”

I shut my eyes tight when I felt Unique pulling the bottom of my pants. He remained on his position, crouching and too embarrassed to even show his drunk face.

Maingat ko siyang pinantayan para tapikin ang likod niya. “Do you want me to find a comfort room? We can go back inside—”

He raised his right hand to signal. “’Yaw ko! Five… Five minutes. I n-need five minutes para ’di ako masuka. Nahihilo ako sa mga ilaw, pwede bang patayin lahat ’yan?”

Ridiculous.

What did he expect after drinking that massive amount of wine while I was speaking with his mother? Of course he’d end up like this.

“Come here, hon. You’re blocking people’s path.”

I gently held his body to move him aside. I was afraid that people passing by might hurt him while he was vulnerable.

“Bakit…” Sinisinok pa kapag lasing. “Bakit ’di ka umiinom, Van? ’Di ba— Ah… Oo nga pala. Ni-research ko ’yon, e, bawal nga pala ’no?”

I was speechless for a moment, wondering what seemed to hit him upon asking that random question.

“Hindi mo alam lasa ng alcohol, Van?”

I shook my head.

“Boring…”

I let out a chuckle when he added that. Pabiro ko ring pinitik ang noo niya na hindi niya ininda, baka hindi naramdaman— lasing, e. Just how vulnerable he’s gonna turn out, when drunk, if I’m not here with him?

After a minute of silence, for the very first time, I turned to him again and gently caressed his reddened cheeks.

“Wanna go home?”

“Yoko.”

“Where do you want to go then?”

“Pwede bang…” He finally had the guts to meet my eyes, but it only broke me when I noticed the pain hiding in his. “Pwedeng kay Lohan? G-Gusto ko lang pumunta doon. Samahan mo ’ko?”

Am I supposed to not feel envious over a dead man? Am I supposed to be the bigger person so I could… pathetically tone down my jealousy whenever he’s involved?

It’s fucking messed up, and I knew that better than anyone.

I was never great at regulating my emotions, I was only great at suppressing them so it wouldn’t be used against me. I’ve grown to learn that the possibility of being a target decreases when people couldn’t tell your raw feelings.

But it felt suffocating to hide them, specifically when Unique’s on the line. Nagseselos ako sa lahat, mapababae o lalaki… dahil pakiramdam ko nawawala ang mundo ko kapag may iba.

I knew it was selfish, I knew it was toxic and fucked up… But I wanted to be the only man in his life. I wanted to be the most important man in his view, I wanted to be his everything.

Unique’s the only person to make me feel seen, loved, and treasured. Kapag nawala ’yon, pakiramdam ko tuluyan na akong mamamatay.

But losing him would be more painful if it was my own doing, so I would do everything to be better. I wanted to be better for him.

Kaya kahit labag sa loob ko… “Alright, I’ll take you there. And of course, I’ll come with you.”

Seeing how his face brightened when he heard my answer was enough to tell me that I made the right choice.

During our ride towards the cemetery where his late best friend was buried, I was quiet. My eyes were glued on the road but my whole attention was on him, checking him on the passenger seat from time to time, making sure he was alright.

He was acting like this since earlier, since his mother brought the discussion about Lohan— Unique’s late best friend. I assumed that man was also his first love based on how he was still grieving for him.

Tangina, ano bang laban ko? Kahit patay na, parang kapag nabuhay ulit ’yon, wala na akong lugar.

He even had that man’s picture frame placed everywhere around his house. From his living room, to his bedroom. As if those were the only memories he had left with Lohan.

Kaya baka hindi ko maiwasang hindi magselos…

“Was he…”

I paused for a while when I saw him glanced at me. It almost made me want to ignore the question I had in mind, but I knew it would bother me if I wasn’t able to ask him about it.

“Lohan… Was he your first boy friend?”

Humigpit ang kapit ko sa manibela nang hindi niya agad ako sagutin. Ilang segundo yata ang tinagal bago siya makapagsalita.

“Huh? Hindi, a!” Tumawa siya. “Best friend ko lang ’yon. As in super best friend! Kumbaga first place siya tapos second place si Matthew at Luciano.”

But why did it feel more than that? Or at least in my eyes? Why did it seem like I was fighting for a spot that was temporarily handed to me?

“You never had feelings for him? Not even in the slighest?”

“Never, babycakes! Sabi ko naman sa ’yo, ’di ba? Ikaw ang first ko! First crush, first fuck, first everything!”

Unique giggled to add humor in his words, but it never reached me. It tasted bitter on my tongue, knowing that he might be telling the truth but he also could be lying to avoid hurting me.

But who am I to question the sincerity in his words? I just recently entered his life, I had no position to demand or ask for more.

“Nag-o-overthink ka ba, Van?”

My focus shifted when I heard that. I took a quick glance over him, only to be welcomed with his concerned look.

How did he sense that? Was I too obvious? Did I forget to suppress the doubt reflecting on my face?

“Van, ikaw lang talaga gusto ko, ha? Ikaw lang din ang nagustuhan ko kahit simula pa lang noong una. Never ako nagka-crush, ay m’eron pala noong bata— pero syempre puppy crush lang ’yon! Maaasim pa kami noon! Pero promise, hindi ako nagsisinungaling sa ’yo, ikaw lang talaga gusto ko.”

The tension I was feeling suddenly felt lighter when I heard those words coming from him. It felt comforting, it felt like he was physically hugging me despite the space between our bodies.

“Kung iniisip mo si Lohan, wala ’yon, oy! Mahal na mahal ko ’yon, oo. Best friend ko ’yon, e. Pero hindi ko siya mahal sa paraang gusto ko siyang pakasalan. ’Saka, hello? Kulang na nga lang mag-propose na ako sa ’yo. Ibig sabihin, ikaw ang type ko! Ikaw ang gusto ko! Kumbaga tite mo lang ang sasakyan ko!”

I shook my head as a smile slowly formed on my lips— finding his words adorable.

I adore everything about Unique at this point, I adore how he talks, I adore how he moves. I could even talk non-stop about my devotion over the way he’s able to turn the mood around.

“I like you, Unique.”

I also adore how easy and quick it was to make him shut up.

“You know that, right?” Nginitian ko siya. “I wouldn’t pursue you if I’m only playing around.”

“P-Pereng tenge.” His tongue’s doing that thing again. “Oo naman, babycakes! Alam na alam ko! Hello! Ako ang pinaka-aware kung gaano ka kapatay na kapatay sa akin! Ako na ’to, o? Ako na ’to! Sa ganda kong ’to, sa sexy, sa kasarapan, sa lahat! Tangina, bobo na lang ang hindi magkaka-crush!”

His words sounded bullshit and empty but I actually agree with all of those. Might be his humor or another joke he was pulling under his sleeve, but what he was saying— most of the time— were factual.

He could light up a whole room just by spitting nonsensical phrases. He could make everyone shake their heads while laughing just by throwing a single joke.

At higit sa lahat… Ang dali-daling mahalin.

Who would’ve thought that this guy who casually  knocks out big men twice his size was a crybaby? Who would’ve thought that this guy who only had humor to play around with was brave enough to talk down to my father? My father who was feared by everyone who attempted to befriend me.

I could still remember the way he cried when I was stabbed. I could still remember the words he told me. I could still remember everything. Because how could I not? When his words imprinted what reality’s supposed to look like in my mind.

Baka nga nababaliw na ako sa bilis, o baka nadadala ng emosyon— pero hindi ko na papakawalan.

Kahit kalaban ko pa ang buong mundo. Kahit gaguhin pa ako nang paulit-ulit. Kahit ilang beses pa akong masaksak at magamit dahil sa kondisyon ko. If I’d be reborn, multiple times, with the same condition— I’d accept it.

I’d accept living the same cruel life I had if it meant meeting Unique in every single timeline.

“Umiiyak ka, Van?”

After all… He was the only beautiful thing that happened to me.

If living for 23 years in pain, abused and tortured mentally, was the exchange of meeting Unique— I’d do everything to have that life again and again. I would even beg the gods for mercy and let me be Donovan again just to have him by my side.

“Huy, Van! Nawala pagkalasing ko, fuck you! Bakit ka umiiyak?!”

I was forced to make a stop on the side of the road when Unique began sobbing. I turned to him, worried as fuck, wondering why he was crying all of a sudden.

But I was welcomed with his soft hands, wiping the tears on my cheeks that I didn’t know of.

“Bakit, Van?” humihikbi niyang sabi, nanginginig pa ang mga balikat. “Sorry! P-Pinaiyak ba kita? Sorry, Van!”

I wanted to comfort him when his hands started trembling while making an effort to dry my cheeks. But this time… it felt good accepting the comfort I needed the most.

I didn’t even realize I was crying.

“S-Sorry, babycakes. May nasabi ba ako?” sumisinghot niyang tanong. “Sorry, ha? Ano bang n-nasabi kong mali? Bakit ka umiiyak?”

Because I was praying to have you in every lifetime.

“Somethinh entered my eyes, hon. It’s nothing.”

I tried to get away from him so he’d stop worrying about me. Sa sobrang iyakin niyan, hindi ’yan titigil kakaiyak. But he just pulled me even closer, and he looked mad this time.

“May napuwing bang umiiyak sa magkabilang mata?! Liar!”

“Hon, I—”

“Hindi na kita tatanungin, Van. Hindi kita pipiliting sabihin sa akin kung anong reason. Pero kapag komportable ka na, sabihin mo, ha? Ayokong maging bulag sa mga iniisip mo. Gustong-gusto kita, Van. Ayokong mawala ka. Ayoko ring nasasaktan ka. Ayoko ring umiiyak ka. Kaya kung may iniisip ka…” He sobbed continuously but still found the courage to continue. “Sabihin mo sa akin. Kapag may gusto kang iklaro, lagi mong itanong, ha?”

“Alam ko namang… Alam ko namang nasanay ka na lagi na lang naguguluhan. I knew you grew up having no clear answers to your questions, nature ng bata ’yan, Van. Nature ng isang bata na magtanong. I knew you were curious when you were a kid, I knew they didn’t give you answers you needed. Hanggang ngayon baka natatakot ka pa ring magtanong at mag-express kasi akala mo hindi ka laging sasagutin. Pero iba na ngayon, Van…”

I reached out for his head to carress his soft hair, smiling at him to acknowledge what he was about to say.

“Hindi mo na kailangang maguluhan, Van. Hindi mo na kailangang mantulak palayo, kasi lagi akong lalapit sa ’yo. Kapag nag-o-overthink ka? Ayos lang! Sasagutin ko lahat! At kahit itulak mo pa ako palayo, wala akong pake, lagi kitang ipaglalaban. At promise ko sa ’yo, ikaw lang ang gusto ko. Wala kang kailangang kalabanin sa kahit anong posisyon sa puso ko, kasi ikaw lang. Naiintindihan mo ba ’yon?”

Tangina…

Ang sarap pala sa pakiramdam na maging klaro sa utak mo ang lahat. Ang sarap pala sa pakiramdam na hindi ka naiiwang natatanga sa mga bagay na gusto mong masagot.

He made it so easy… When all my life, I just wanted answers.

“Sorry, Van… Sorry kung ngayon lang ako dumating.”

Chapter 20

Chaotic Contrast XX

Unique

Ganito pala feeling kapag nako-conscious ka sa itsura mo, first time sa akin ’to. Kasi talagang simula’t sapul na nabuhay ako sa mundo, gandang-ganda na ako sa sarili ko.

Pero ngayon? Gandang-ganda pa rin! Tangina walang makakapagpabago sa kayabangan kong ’yan!

Natataranta lang ako nang kaonti kasi first date namin ’to ni Donovan. Ewan ko kung anong pumasok sa utak no’n at nag-aya.

Sabi pa niya… ‘Are you available, hon? Let’s go out.’ At ako namang malandi, oo agad! Kahit may trabaho pa ako mamaya, nag-sick leave na agad ako!

Walang makakapigil sa kalandian ko pagdating kay pogi, crush na crush ko kaya ’yon.

“Tao ho!”

Kunot-noo kong inayos ang suot bago sumilip sa labas. Sino ’yon? Kaboses nung kapitbahay kong chismakers.

Nag-last look muna ako sa salamin bago dire-diretsyong lumabas ng apartment, nagtataka kung sino mang nasa labas at anong pakay. Mamaya magpapa-autograph pala, edi game agad!

“Bakit ho?” kunot-noo kong tanong sa kapitbahay kong chismosa na nasa labas.

“Ay, pogi!” Nilagay niya ang pamaypay na hawak sa ilalim ng kili kili bago ako senyasan na lumapit. Ang isa niyang kamay, may bitbit na bilao. “Nagbebenta ako ng kakanin! Baka naman gusto mong bumili?”

“Hmm…” Sinipat ko ang bilaong hawak niya, mukhang nakaramdam naman siya kaya binuksan niya ’yon.

“May Biko, may Nilupak, may Sapin-sapin, may Kutsinta! Lahat na! Sampung piso lang kada isang slice!”

Ano ba ’yan! Mapapabili pa ako nang wala sa oras. Ang tagal naman kasi ni Donovan!

“Sige, pabili po ako tig-iisang slice.”

“Tig iisa lang? Parang mayaman ’yung syota mong nakikita ko lagi rito, a? Bilhan mo na rin siya! Malay mo magustuhan!”

Naknampuchang sales marketing ’yan, nangdadamay!

“Hindi ko ho syo—” Napa-shut the fuck up na naman ako nang matanaw ang kotse ni Donovan na nag-park malapit sa apartment. Ang baby ko, nandito na! “Sige ho, bilhin ko na ’yang buong bilao. Pero siya magbabayad.”

“Ay! Talaga ba, pogi?! Sige! Jusko po, swerte ka talaga! Buti na lang at ikaw ang kapitbahay ko!” tuwang-tuwa niyang tili, hindi na magkamayaw sa pagbibilang ng kakanin sa bilao.

Napangisi na lang ako. “Parang hindi n’yo kami sinabihan ng salot nung nakaraan, a.”

“Ay, wala ’yon! Nagbibiro lang ako no’n, pogi! Kayo naman kasi, talagang gagawa na lang kayo ng milagro, ang ingay pa!”

Walangya, talagang nahuli sa patibong ko! Hinuhuli ko lang naman kung siya ba talaga ’yung sumigaw noong gabi na nag-Wet the Bed challenge kami ni Van, aba’t talagang umamin naman!

Lumingon ulit ako sa direksyon ni Donovan na kakababa lang ng kotse niya. Muntik pang tumulo ang laway ko nang makita kung gaano siya kagwapo.

Tangina! Nakabukaka na po!

Alam kong laging black ang suot niyan, kaya nakanganga na lang ako ngayon habang minamasid siya. Sobrang pogi ng hayop sa puting polo, nakabukas pa ’yung dalawang butones sa taas. Sinong hindi maglalaway sa ganyan?!

Kung ako lang ang tatanungin, hindi na ako makikipag-date. Bembengan na lang kami ngayon magdamag! Hindi ako magrereklamo. At hindi rin magrereklamo ang kapitbahay kong magaling dahil sinold-out namin ang kakanin niya.

“Sara mo bibig mo, pogi. Magsyota na kayo pero naglalaway ka pa rin sa kaniya.”

Talagang may side comments pa ’tong si manang. Pwede namang manahimik muna saglit at hayaan ang momentum ko.

“Hi, babycakes!” malapad ang ngiti na bati ko kay Van habang kumakaway-kaway.

He smiled while walking towards me. I saw him eyeing my neighbor for a while, probably curious on what’s going on.

Nang makalapit siya sa akin, nginitian niya ulit ako at malambing na hinalikan sa pisngi.

Syempre, kinilig ako, nag-blush pa. Hindi na yata maaalis ang kalandian ko pagdating kay Van, baka araw-araw na akong mamula nito sa tuwing chumachansing siya.

“Hi, hon. Good morning.”

Tengene!

“Morning, babycakes,” namumulang bati ko pabalik. “Babycakes! Si Aling Nena nga pala, kapitbahay ko, hehe. Bayaran mo nga ’yung bilao ng kakanin.”

Talagang walanghiya na ako. Gagawin pa rin naman niya ’yan kahit hindi ko sabihin.

“What’s bilao?”

Naknang.

“Ito, Van!” Tinuro ko ang bilaong hawak ng kapitbahay ko. Si Aling Nena naman, inalis din ang takip na dahon ng saging para ipakita ang mga kakanin. “Mga kakanin! Nakatikim ka na ba niyan?”

“What’s kakanin?”

Tangina, ano ba ako rito? Tourist guide? Translator? Sa pagkakaalam ko Forensic ang kinuha ko, hindi Education.

“Rice cake, babycakes. I-Google mo na lang para malaman mo dahil wala akong time mag-translate para sa ’yo!”

Hindi pa kami nagde-date pero ubos na agad ang pasensya ko sa kaniya. Ang hirap-hirap talaga niyang kausap pagdating sa mga pagkain. Streetfoods hindi alam, kakanin hindi alam. Pero pag usapang puwet ko? Naka-volunteer agad ’yan!

“How much for everything?”

Pinanood ko na lang siyang bumunot ng wallet habang kausap si Aling Nena.

“Seven hundred na lang para sa lahat! Kasama bilao, pogi!”

Hula ko may patong na ’yan.

“Here.” Bumunot si Donovan ng isang libo sa wallet at binigay sa kapitbahay ko. “Keep the change.”

Pogi talaga! ’Yan ang gusto kong tatay ng magiging mga anak naming isang buong basketball team at cheering squad. ’Yung provider mindset!

Sa hirap ng bansa ngayon, at sa pukinginang mga nakaupo sa gobyerno? Dapat ang mindset mo sa pag-aasawa, ’yung paangat na agad.

Pero saan kaya kumukuha ng yaman ’to si babycakes? Galit kasi siya sa tatay niya, hindi rin siya binibigyan non ng pera, at ayaw rin ni Donovan gamitin ang pera ng tatay niyang korap.

Ano kayang trabaho niya? Anong pinagkukuhanan niya ng pera?

“Naku, salamat sa ’yo pogi! Bagay na bagay talaga kayo nito ni Yunek!”

Yunek? Sino ’yon?!

“Unique ho, Aling Nena, Unique. Hindi ho Yunek ang pangalan ko,” pagtatama ko sa kaniya habang nakapamewang pa.

“Oo sige, Yunek.”

Walangya! Dire-diretsyo kaming nilayasan ni Aling Nena pagkatapos kuhanin ang isang libo at maabot sa akin ang bilao. Nagtititili pa habang naglalakad pauwi.

Nakapangbudol na naman!

“Are you all set, hon?”

Bumaling ako kay Van at tumango-tango. “Kunin ko na lang gamit ko sa loob. Wait lang, Van, ha?”

Kanina pa siya ngiti nang ngiti, gandang-ganda siguro sa akin? Or baka excited siyang maka-date ang lalaking crush na crush niya.

Kumaripas na ako ng takbo papasok sa apartment para kuhanin ang mga kailangan kong dalhin. Pinagsho-shoot ko lang lahat sa bulsa ko sabay sibat palabas.

“Oy tara na, babycakes! Excited na akong mag-make out tayo sa mall.”

Napapailing siyang tumawa, kinagat pa ang ibabang labi bago ipulupot ang braso sa bewang ko. Nangingiti na lang ako sa gilid nang halikan niya na naman ang pisngi ko.

“Let’s go, hon.”

Bitbit ko ang bilao nang makasakay kami sa kotse niya. Hindi rin naman siya nagreklamo kaya sinulit ko na. Magmumukbang muna ako sa sasakyan tutal may kanya-kanyang space ang pagkain sa tiyan ko.

Magkahiwalay ang space para sa main course, nakahiwalay rin ang space para sa appetizer, sa desert, at sa lahat. Kaya nga may abs ako, kasi doon nakaimbak ’yung mga space.

“Van, ahh. Tikman mo.” Tumusok ako ng isang piraso ng Kutsinta mula sa bilao gamit ang stick, pagkatapos ay sinawsaw ko sa yema at tinapat sa bibig niya. “Dali, Van!”

Nakangiwi ang mukha niya habang pinapakatitigan ang Kutsinta sa harap ng bibig niya. Nag-aalangan pa pero unti-unti rin namang bumuka ang bibig.

Nag-iinarte pa!

“Dali na, babycakes. Huwag kang pabebe kumagat!” saway ko nang makita kung gaano kaliit ang awang ng bibig niya.

At nang bumuka nga ang bibig niya nang mas malaki, diretsyo kong sinalpak sa bibig niya ang buong Kutsinta. Masamid-samid pa siya habang masama ang tingin sa akin.

Nginitian ko lang, ang cute, e!

“Sarap, babycakes?”

Hindi siya makasagot, busy ngumuya. Pero napangiti rin naman ako nang makita siyang tumango habang abala sa pagmamaneho.

Tagumpay akong ngumiti sa kinauupuan atsaka nilantakan ang paborito kong Nilupak! Pa-sway sway pa ang katawan ko habang ngumunguya, tuwang-tuwa dahil lumalamon na naman ako.

“Happy?” natatawang tanong ni Donovan nang mapansin ako.

Puno ang bibig na tinanguan ko siya.

“Babycakes, tikman mo rin ’to dali.” Gumamit ako ng tinidor para kumudlit sa Casava Cake. Pagkatapos ay tinangka ko ulit siyang subuan.

Ngayon, hindi na siya pumalag, diretsyong tanggap na lang. Hula ko lesson learned na ’to. Hello? Lahat kaya ng pinapakain ko sa kaniya, nasarapan talaga siya!

Sa una lang ’yang nag-iinarte pero syempre titikim din naman. Wala siyang nagagawa lalo na kapag naka-angry face na ako.

“Busog na agad ako, Van. Tara uwi na tayo, huwag na tayo mag-date. Gawa na lang tayo anak.”

Tinakpan ko ang bilao habang hinihimas ang tiyan, nagkukunwaring busog kahit ang totoo ay kaya ko pang lumamon ng isang buong kabayo.

“You ate too much, and you mentioned they’re made of rice. Sinong hindi mabubusog agad?” sabi niya.

“Sarap kasi, e! Favorite ko kaya mga kakanin! Actually dati hindi ko siya favorite, pero dahil nag-uwi ’yung yaya ko dati ng Nilupak? Ayon, naging fave ko na!” tuwang-tuwa na kwento ko.

“Where’s she now?”

“Hindi ko na alam, e! Bata pa ako no’n. Natanggal din siya agad kasi nagnakaw, badtrip nga!”

“Well, that’s great. At least she wasn’t given a chance to harm you or anyone in the family.”

“Ano ka?” sabat ko. “Sinaktan no’n ang Kuya Kenth ko, ’no.”

He glanced at me quickly with a curious expression. “Kuya? You have an older brother?”

Tumango ako.

“How come I didn’t know?”

“Hindi ko nabanggit, sorry! Pero oo, si Kuya Kenth! He’s three years older than me! Pero iba ang Daddy niya, magkapatid lang kami sa parehas na nanay,” paliwanag ko.

He looked more curious this time. Siguradong nag-o-overthink na naman ’yan kasi may hindi siya alam tungkol sa akin.

’Yan pa si Donovan, kapag tingin niya hindi siya enough, sarili niya ang paparusahan niya kakaisip.

“Hindi ko nasabi, Van, sorry. Pero huwag ka mag-alala, sikat ’yan si Kuya Kenth kasi siya ang matinong Taneo. Blacksheep ako ’di ba? Siya super perfect! Paborito nga ’yon ni Lolo, e.”

“I’ll make sure to do my research later.” Tumikhim siya. “Well, what about your grandfather? I wanted to know why you seemed mad at him during his birthday. Is that something you can tell me or you wanna keep it private?”

Oo nga pala, noong birthday nga pala ni Lolo ang first meet namin nitong si Van.

Kahit sabihing malas ’yang Lolo ko, at ayaw pa mamatay— may maganda rin pala siyang nagawa sa buhay ko. Kung hindi siya nag-birthday, makikilala ko ba si Van?

Siguro ’no? Kasi dahil kay Matthew, na nag-suggest ng Argentum, magkikita pa rin naman siguro kami nito ni pogi.

“Tarantado ’yang pamilya ko, kaya huwag mo sila lalapitan, Van. Kung galit ka sa tatay mo, gano’n din ako sa pamilya ko. Sila Mommy at Kuya lang ang kinakausap ko dahil wala naman silang kasalanan sa akin. Pero ’yang buong angkan ko… basura.”

“I understand, hon.”

Bilis talaga kausap.

“Ayaw mo na, Van?” tanong ko sa kaniya pagkatapos inguso ang bilao ng kakanin.

He shook his head while smiling. “I’m okay. Save it for later so you can still eat them.”

“Ay hindi!” Umiling ako. “Stop ka sa gilid muna!”

Kahit nagtataka, sumunod din naman siya at dahan-dahang pinark ang sasakyan sa gilid ng kalsada.

Ngiting-ngiti kong binaba ang bintana sa side ko at sinenyasan ang mga batang pulubi sa gilid. “Oy, mga chikiting!”

Abala sila sa pagtatahi ng basahan kaya hindi siguro ako narinig. Mas binaba ko pa ang bintana at mas nilakasan ang boses. “Mga chikitings! Halika!”

Una akong napansin nung nakapula, kaya nang mapagtanto niyang sila ang tinatawag ko, sinenyasan niya ang mga kasama niyang bata.

Napangiti ako nang sunod-sunod silang magtakbuhan papalapit sa kotse, nakangiti pa sila.

“Kain kayo!” Maingat kong nilusot ang bilao mula sa bintana at inabot sa kanila ’yon. Tuwang-tuwa kong pinagmasdan ang mga masasaya nilang mukha nang nakitang pagkain ang laman.

“Thank you po, Kuya Pogi!”

Ayos, a. Parang nasa sabayang pagbigkas lang sila.

“Anong ginagawa ninyo?” nakangusong tanong ko sa kanila. “Basahan ’yan? Magkano ninyo binebenta?”

“Bente po para sa tatlong bilog!”

“Galing naman!” Bumunot ako ng limang daan sa wallet at inabot sa kanila. “Bili kayo panulak! Kain kayo mabuti!”

“Wow! Thank you po, Kuya Pogi!”

“Welcome! Babye!” Isa-isa kong ginulo ang mga buhok nila bago kumaway para magpaalam.

Ang cucute talaga nila!

“Okay, tara na, babycakes!” sabi ko kay Van pagkatapos isarado ang bintana ng kotse. Bumaling ako sa kaniya at ngumiti pa. “Thank you sa donation mo para sa kakanin.”

He laughed, the smile lingered longer on his lips while shaking his head. “It’s fine. The kids will surely enjoy it.”

“Naman!”

“Didn’t know you have soft spot for children.”

“Oo, Van. Para ready na ako kapag nagkaanak tayo ng isang buong cheering squad,” pagbibiro ko.

“Talagang pinipilit mo ’yan ’no?” natatawa niyang sabi.

“Naman!” Tumawa ako. “Hindi, joke lang. Talagang may soft spot ako sa kanila kasi nakikita ko sa kanila si Kuya Kenth. Alam mo ba? Na-kidnap dati ang Kuya ko? Tapos tatlong buwan bago namin siya nahanap. Nabalita na lang sa amin na nakita siya sa isang lansangan tapos madungis at halatang traumatized. Hanggang ngayon nakakaawa pa rin siya kapag naaalala ko. Nahuli na ’yung mga punyeta, pero syempre ’yung trauma ni Kuya, nandoon pa rin.”

Dahan-dahan siyang tumango pagkatapos marinig ang kwento ko. Si Van talaga, kapag nakikinig, interesadong-interesado.

Sure ako, mas magugulat ’to sa sasabihin ko.

“Van, gusto mo tayo na?”

Putangina!

Kung hindi ako naka-seatbelt ay malamang lumipad na ako palabas ng sasakyan dahil sa biglaan niyang pagpreno!

Hindi siya ang nagulat, ako!