Chasing Charlie

Disclaimer

This book is a work of fiction . Names, characters, businesses, organizations, places, events, and incidents are either the products of the author’s imagination or are used in a fictitious manner.

Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is entirely coincidental .

No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means without the prior written permission of the publisher, except in the case of brief quotations embodied in critical reviews and certain other noncommercial uses permitted by copyright law.

Prologue

Sabi nila sa bilyon-bilyong mga tao sa mundo, may 85% chance of finding your soulmate sa isang platonic relationship, at nasa 60% naman kapag romantic. Accurate ba ang statistics na ’to? Hindi sigurado si Charlie. Pero kung ang tatanungin naman ay ang tanyag na manunulat na si Ricky Lee sa kanyang sikat na libro, may quota ang pag-ibig. Sa limang taong nagmamahal, isa lang ang uuwing masaya. At ang natirang apat ay hindi pagbibigyan na magkaroon ng happy ending.

Pero sa isip ni Charlie, habang nakatitig sa screen ng telebisyon, ilang porsyento naman kaya sa populasyon ng mundo ang mga taong na-inlove sa mga best friends nila?

Huminga siya ng malalim. Pinagmasdan niya ang kulubot na mukha, ang umaagos na luha, at ang iconic na pag-iyak ni Kim Chiu sa screen habang binubulyaw ang linyang naging pambansang awit na ng mga na-friendzone:

“Pero Bogs syinota mo ko e, syinota mo ang bestfriend mo.”

“Siguro Libra tong si Kim Chui,” bulong ni Charlie sabay pinindot ang remote control.

Pinatay niya ang TV at dumungaw sa bintana ng kanyang kuwarto. What are the odds of falling in love with your best friend? Gaano ba talaga iyon kahirap at halos umuhog na si Kim Chiu sa sobrang iyak?

Hindi niya masagot. Dahil sa edad na labing-anim, ni hindi niya pa naman nararanasan ang umibig at magmahal. Zero. Niente. Nada. Walang kahit anong romantic history ang kanyang resume. Kung may expertise man si Charlie sa buhay na ito, iyon ay ang mga bagay na walang kinalaman sa pakikipaglandian.

Una, alam niya kung paano i-solve at i-plot ang birth chart ng zodiac sign gamit ang eksaktong oras at lokasyon kung kailan ka ipinanganak. Alam niya kung ang Ascendant mo ba ay nag-aaway sa Moon sign mo. Pangalawa, kaya niyang i-identify ang iba’t ibang klase at pamilya ng kulay green sa isang sulyap lang mapa-olive, chartreuse, sage, o moss, you name it, itatanong mo pa lang, alam niya na ang hex code. At pangatlo, ang pinaka-core identity niya: kaya niyang ikabisado at banggitin sa isang hingahan ang lahat ng naging Big Winners ng Pinoy Big Brother mula kay Nene Tamayo hanggang sa pinakahuling edisyon.

Ano kayang pakiramdam ng magmahal? tanong ni Charlie sa sarili niya habang nakalumbaba sa pasamano ng bintana.

Hindi naman siya pangit. In fact, confident siya sa kanyang skin care routine. At mas lalong hindi siya takot masaktan dahil mataas ang tolerance niya sa pain. Sadyang hindi pa niya lang talaga nararamdaman yung eksaktong nararamdaman niya sa tuwing nanonood siya ng mga romantic movies at nagbabasa ng mga BL novels. Wala pa yung kilig na halos tumili siya ng walang tunog, yung mapapakagat-labi ka, at iikot-ikot sa kama hanggang sa matanggal na ang bed sheet sa sobrang paggalaw. Hindi niya pa iyon maramdaman sa kahit na sinong totoong tao, hindi gaya sa pelikula. Sa totoo lang, parang malungkot na malunggay pandesal ang buhay niya. Walang cheese, walang palaman.

Tumingin siya sa ibaba, sa kanilang bakuran. Nakita niya ang kanyang tatay na seryosong nagdidilig ng mga halaman habang sumasabay sa kanta mula sa kanyang radyo, at ang kanyang nanay na abala sa kabilang sulok, nakaupo sa tumba-tumba habang walang tigil ang daliri sa kakadutdot sa kanyang cellphone.

Kung may iba’t ibang klase ng pagmamahal sa mundo, baka ito na nga ang pag-ibig na nakalaan para sa kanya, ang pagmamahal sa pamilya. Bakit? Dahil tulad nga ng paulit-ulit na sermon at paalala ng kanyang ina sa tuwing mag aalmusal sila : “Charlie, tandaan mo, sa mga bakla walang tunay na magmamahal. Peperahan lang sila ng mga lalaking makikilala nila. Kaya mag-aral ka nang mabuti at wag kang mag tiwala sa kanila.”

Okay, noted, Ma. Pa-void ko na po ang pangarap ko na magkaroon ng lovelife na mala rom com bl series ang atake.

Eksaktong pitong bubong ang layo mula sa bintana na dinudungawan ni Charlie, sa magulo at maingay na kalye ng parehong barangay, may ibang klaseng drama ang nagaganap.

Buhat-buhat ni Jake ang kanyang mabigat na backpack sa likod at isang kupasing travel bag sa kaliwang kamay. Mabigat ang bawat hakbang niya habang papasok sa gate ng bahay ng kanyang Tita Matet. Bagong simula na naman. Bagong bahay, bagong adjustment, bagong mukha na kakausapin. Pagkatapos siyang palayasin ng bagong asawa ng kanyang ama wala na siyang ibang matakbuhan. Dito muna siya makikitira sa kapatid ng nanay niya.

“O, Jake, nandiyan ka na pala! Leche Buboy! kulang daw yung dineliber mong sako kay kapitan!” sigaw ni Tita Matet.

Aligaga ang buong pagkatao ng kanyang tita habang may hawak na higanteng logbook sa isang kamay at calculator sa kabila. May negosyong bigasan ang pamilya at kasalukuyang may nakaparadang elf truck sa tapat ng bahay na nagbababa ng mga kaban-kaban ng Sinandomeng at Dinorado.

“Magandang hapon po, Ti-”

“O sige, hapon din. Pasok dali, baka maharangan mo yung mga nagbubuhat!” mabilisang putol ni Matet habang sumisigaw sa mga kargador. “Hoy, Balong! Yung limang kaban ng Jasmine doon sa unahan ha! Yung may pulang tali!”

Lumingon si Matet kay Jake, dire-diretso ang salita na walang preno, walang asukal, at parang naka-fast forward ang speed. “Jake, kukupkupin ka namin dito pero kailangan mong tumulong sa amin. Walang libreng pakain ngayon, alam mo naman ang presyo ng bigas per kilo, ginto! Tumulong ka dito sa bahay at doon sa pwesto natin sa palengke pagkatapos ng klase mo, malinaw?”

“Opo, Tita. Gagawin ko po lahat.”

Iminuestra ni Tita Matet ang calculator papunta sa isang madilim at masikip na sulok sa dulo ng kusina, katabi ng mga nakasalansang bakanteng sako. Isang pinto na gawa sa tagpi-tagping plywood. “Yang kwarto na yan na bodega talaga ng mga sako at timbangan puwede mong ayusin para maging kuwarto mo . Kaya lang, wala nga lang bintana yan, baka mamatay ka sa kulob ngayon. Kaya pansamantala, dito ka na lang muna maglatag sa sala.”

Tumingin si Jake sa sahig ng sala. Pwede na. Kaysa naman matulog siya sa kalye.

“At yan si Junior, pinsan mo,” habol ni Tita Matet habang pumipirma sa resibo ng kalakal, sabay turo sa isang matabang bata na nakaupo sa sahig, ngumiti ito sa kanya habang busy sa masapang pagkain ng halo-halo na naglalaway pa ang gilid ng bibig. Kumaway si Junior gamit ang kutsara, natapon pa ang kaunting ube ice cream sa sando niya.

Bago tuluyang tumakbo palabas ng pinto si Matet para habulin ang driver ng truck, lumingon ito at nagtaas ng ballpen, nagbibigay ng mabilisang babala na parang isang referee sa boksing. “Jake, ayoko ng sakit sa ulo, ha! Marami na akong iniisip sa bentahan! O, kuya, sandali! Kulang ’tong resibo niyo!” At tuluyan na itong nawala sa tapat ng kalsada.

Tumanghod naman si Jake sa kawalan. Sanay naman na siya. Sanay na siyang pinagpapasa-pasahan ng mga kamag-anak na parang lumang rice cooker. Nitong huli nga lang, umasa talaga siya. Umasa siya na makakasama na niya ulit sa iisang bubong ang kanyang tatay na ilang beses siyang pinangakuan ng: “Anak, kukunin na kita, magsasama na tayo.” Pero katulad ng lahat ng pangako ng tatay niya, hindi pa rin ito napanindigan. Napako na naman.

Kaya ngayon, habang inaayos niya ang kanyang higaan sa sahig ng sala, may isang bagay lang na malinaw sa nasa isip ni Jake: kailangan niyang makapagtapos ng pag-aaral. Iyon lang ang tanging ticket niya para makalabas sa cycle na ito. Kailangan niyang makatapos para masuportahan niya na ang sarili niya, para hindi na niya kailangang makiusap sa pinto ng ibang tao.

Lunes. Unang araw ng pasukan.

Ang hangin sa labas ay amoy bagong biling uniform, sapatos na bagong wax, at kaunting kaba. Naglalakad si Jake sa kahabaan ng sementadong kalsada papunta sa high school. Mabigat pa rin ang pakiramdam niya, lalo na at hawak-hawak niya ang malagkit na kamay ni Junior na kailangan niya pa munang ihatid sa elementary department bago siya pumasok sa sarili niyang klase.

“Kuya Jake, gusto ko ng hotdog mamayang recess,” dapa ng dila ni Junior habang hila-hila siya.

“Sige pupuntahan kita mamaya. Maglakad ka muna nang maayos,” sagot ni Jake, habang nakatingin sa unahan.

Biglang natigil ang paningin niya sa isang tarangkahan ng isang kulay mint-green na bahay. May isang binata doon. Naka-uniform din, maayos ang pagkaka-tuck in ng polo, at mukhang malinis sa katawan. Pero may kakaiba sa kanya.

Bago ito lumabas ng gate, huminto muna ito. Huminga ito ng malalim hindi lang isa, kundi tatlong beses talaga na parang sisisid sa ilalim ng dagat. Sabay may binibigkas na mga salita na parang nag-o-orasyon o nagpapakalma ng masamang espiritu. Pagkatapos ng ritwal nito, mabilis nitong isinuot ang earphones sa tenga, tumingala sa langit, at naglakad palabas ng gate na may abot-tengang ngiti. Ang ngiti nito ay napakalawak, napaka-energetic, na parang nanalo sa jackpot sa lotto.

Baliw, ani Jake sa kanyang sarili habang pinapanood ang estranghero.

Pero kahit naisip niyang kakaiba o may tama ang utak ng lalaking nakasalubong niya, hindi napigilan ni Jake ang kanyang sarili. Bahagya siyang napangisi habang naglalakad palayo, hila-hila pa rin ang matabang pinsan. Sa gitna ng mabigat na umaga niya, ang kakaibang enerhiya ng estrangherong nag-o-orasyon ang unang nakapagpatawa sa kanya.

Hindi alam ni Jake, ang lalaking tinawag niyang baliw ay ang nag-iisang Charlie Manalo. At hindi rin alam ni Charlie, na ang lalaking may bitbit na mabigat na backpack na nakatira lang pitong bubong ang layo mula sa kanyang bintana ang magiging dahilan kung bakit balang araw, ang mga porsyento ng pag-ibig sa utak niya ay tuluyan nang magkakagulo-gulo.

Chapter 1

Para kay Charlie, losing is never an option. Lumaki siyang goal-getter: it’s always nothing or the trophy. Mula Best in Performance hanggang Student of the Year, you name it, lahat ng awards ay nasa estante na niya. Consistent first honor mula elementarya hanggang ngayong Grade 10, apat na taong President ng Performing Arts Club, at umani na ng samu’t saring parangal mula sa iba’t ibang pagtatanghal sa labas ng paaralan. Charlie has always been known as the school’s ultimate stage performer. He just feels at home sa tuwing nasa ilalim siya ng spotlight.

Kaya ganoon na lang siya kakilala. Even if he’s openly gay, marami pa ring babae ang nagkakagusto sa kanya at nagpapadala ng mga love letters. Ang mga baguhan sa school ay madalas siyang mapagkamalang straight, habang ang mga klosetang schoolmates naman niya ay tahimik na humahanga. Pero Charlie never entertained anyone. Nakaprograma ang utak niya na ipanalo ang school sa kahit anong patimpalak. Siguro dahil ang apelyido niya ay Manalo, o dahil bitbit niya ang pressure mula sa pamilya. Bilang isang bakla, pakiramdam niya ay dapat doble palagi ang effort niya. Pero kailanman ay hindi niya naging kahinaan ang kanyang pagkatao. It only made him stronger, fiercer, and more creative. Ang pagiging bakla ang itinuturing niyang edge. Dahil sa pagbabasa ng mga libro, naging malawak ang kaisipan niya sa gender identity at sexual orientation kaya buo ang pagtanggap niya sa sarili.

Ngayong ga-graduate na siya ng Junior High School, isa na lang ang kulang sa resume niya para masabing perfect ang record niya: ang manalo bilang Supreme Student Council President.

Nakatayo si Charlie sa itaas na bahagi ng cafeteria, ang kanyang “viewing deck,” habang nakapamaywang na pinagmamasdan ang mitsa ng kanyang stress. Sa ibaba, nakapalibot ang sangkaterbang estudyante kay Joaquin Ignacio Alcantara, o mas kilala bilang Jake. Ang transferee student na biglang naging kalaban niya sa presidency ay kasalukuyang nakikipagtawanan sa mga basketball teammates nito. Halos lahat ng nasa cafeteria ay tawang-tawa na sa mga kuwento ni Jake, na parang bawat salitang lumalabas sa bibig nito ay gold.

“Over naman sa laugh! Komedya na ’yan sa inyo? Ano ’to, live taping ng Bubble Gang?” mataray na ani Wacky, na nakatayo sa kanan ni Charlie habang nakataas ang isang kilay.

“Goodness gracious! Charlie, mukhang lotlot tayo sa sobrang congenial niya! Daig pa ang kandidata sa Miss Earth na may bitbit na sisidlan ng puno!” dagdag naman ni Bronson sa kaliwa, na halos mahulog na ang panga sa sobrang kaba.

“We have to do something,” bulong ni Charlie, ang kanyang mga mata ay naniningkit habang pinapanood si Jake na nag-shoot ng crumpled paper sa trash can na parang nasa PBA Finals.

Dahil sa taranta, nagsimulang mag-isip ng “strategies” ang dalawang sidekicks ni Charlie sa paraang sila lang ang nakakaalam: ang matinding baklaan version ng brainstorming.

“What if magpa-Samgyupsal tayo sa buong campus? As in, unlimited meat for every vote!” mungkahi ni Wacky na akala mo ay may budget na milyones.

“Bakla, ang mahal niyan! What if libreng iced coffee na lang? Pero ’yung may 25% sugar lang para hindi sila masyadong hyper, baka iba ang ma-shade sa ballot,” hirit naman ni Bronson.

“Ay, masyadong basic!” irap ni Wacky. “How about ito: I-text ang ‘BB CHARLIE’ to 2366! Gawin nating reality show ang eleksyon na ’to! May pa-eviction night bawat linggo!”

“O kaya naman…” Napakamot sa ulo si Bronson bago bumulong nang nakakaloko. “What if magpalaganap tayo ng fake news about him? Sabihin natin na isa siyang spiya mula sa China na ipinadala dito sa bayan natin, total chinito naman, o kaya may bad breath siya kahit ang bango-bango niyang tingnan?”

Dito na pumagitna si Charlie, lumingon sa dalawa nang may halong pandidiri at awtoridad. “Over naman kayo sa pag-spread ng misinformation! Hindi naman tayo mga trolls. At lalong hindi tayo DDS na mahilig sa fake news, ’no!”

Huminga nang malalim si Charlie, inaayos ang kanyang salamin. “We need to think of something that will make us win. Hindi ako papayag na matatalo ako basta-basta ng isang athlete na transferee student lang. Hindi pwedeng hindi Manalo ang isang Manalo!”

Sa gitna ng seryosong moment ni Charlie, biglang itinaas ni Wacky ang kanyang mga kamay na parang nasa prayer meeting. “CHARLIE MANALO FOR PRESIDENT!” sigaw niya na bumasag sa katahimikan ng second floor.

“MANALO! MANALO! MANALO!” sabay na cheer nina Wacky at Bronson, habang nag-re-rehearse pa ng impromptu choreography sa gilid.

Nagsimulang tumingala ang mga estudyante sa cafeteria, kasama na ang tropa ni Jake. Sa loob-loob ni Charlie, gusto na niyang lamunin ng lupa, pero bilang isang bihasang performer, alam niya ang golden rule: The show must go on.

Dahan-dahang lumingon si Charlie sa mga taong nakatingin sa kanila. Sa isang iglap, nawala ang matapang niyang aura at pinalitan ito ng isang matamis, inosente, at parang maamong tupa na ngiti. Kumaway siya nang bahagya, ang kanyang “beauty queen wave,” na tila ba ang pagsigaw ng kanyang mga kaibigan ay bahagi ng isang napaka-organic at humble na kampanya.

Nang matapos ang huling period, agad na nag-evacuate ang Born This Way Party sa isang bakanteng classroom na amoy chalk at desperation. Ang partido, na binubuo ng mga makukulay na personalidad, makikinang na pangarap, at advocacy para sa gender equality at arts budget, ay kasalukuyang naghihingalo.

“Teh, malayo ang lamang ni Jake sa mock election. Akala mo naman may pa-ayuda si koya mo, pero ang totoo, face card at abs lang ang puhunan!” inis na reklamo ni Wacky habang pinapaypayan ang sarili ng folder.

Hindi pa nakakasagot si Charlie nang biglang may yumanig na boses mula sa labas. Isang tunog na galing sa megaphone ang bumasag sa katahimikan ng buong Liwayway National High School.

“DAKS! Pag malaki ang pangarap, dapat DAKS ang hinahanap!”

Nagkatinginan ang Born This Way Party. Sabay-sabay silang tumakbo sa bintana na parang mga tsismosang kapitbahay. Sa gitna ng stage sa quadrangle, nandoon ang partido ni Jake, ang DAKS o Dedicated Achievers na Kinikilala sa Serbisyo!

“Sa DAKS, siguradong mapapapa-OHH ka sa serbisyo!” sigaw ng isang member ni Jake, sabay posing na parang nasa cover ng sports magazine.

“Oh my God, what is this obscenity?!” nanlaki ang mga mata ni Charlie. “Sa harap pa ng school building? The audacity!”

“Over naman sa DAKS, kala mo talaga CEO ng Titan Gel!” irap ni Wacky.

“Daks reveal kung totoo!” hirit naman ni Bronson na akala mo ay may balak talagang mag-audit ng ‘assets.’

“Enough,” sabi ni Charlie na nag-aapoy ang mga mata. “The stage is a performer’s territory. And they are currently trespassing. Let’s go, guys!”

Bitbit ang kanilang sariling megaphone na may stickers pa ng mga P-Pop idols, nag-martsa ang Born This Way Party papunta sa stage na parang sasabak sa Miss Universe national costume competition.

“What’s up, Liwayway National High School!” Sigaw ni Charlie pag-akyat sa stage. Naghiyawan ang mga kapartido niya na akala mo ay opening ng It’s Showtime .

Sumama ang tingin ng DAKS Partylist. Ang stage na sapat lang sana para sa isang graduation ceremony ay biglang naging siksikan dahil sa dalawang nag-uumpugang partido.

“DAKS is out, Born This Way is in!” pagpapatuloy ni Charlie, ang boses ay pang-broadcaster na. “Kapag kami ang nanalo, hindi lang budget sa arts ang itataas namin. Mag-co-concert ang BINI dito sa school grounds natin!”

“WAAAAAAAH!” Halos gumuho ang quadrangle sa hiyawan ng mga estudyante. May mga nahimatay pa yata sa isiping makikita nila ang Pantropiko live.

Hindi nagpatalo si Jake. Kinuha niya ang megaphone at lumapit kay Charlie, sapat na para maamoy ni Charlie ang pabango nitong amoy manly-na-bagong-ligo .

“Ambisyoso,” bulong ni Jake kay Charlie bago humarap sa crowd. “Pag DAKS ang nanalo, dito sa Liwayway gaganapin ang UAAP! Dadalhin natin ang big leagues dito sa school natin!”

Mas lalong lumakas ang sigaw, lalo na mula sa mga kalalakihang mahilig sa sports. Parang may lindol na sa loob ng campus.

Agad inagaw ni Wacky ang megaphone mula kay Charlie. “Teka, teka! May tumatawag! Emergency!”

Itinapat ni Wacky ang phone niya sa megaphone. Isang boses na pilit na conyo at medyo garalgal ang narinig. “Hello? Si Billie Eilish nga pala ito. Nakitawag lang ako… Listen, guys, pag binoto niyo ang Born This Way, pupunta ako dyan. Like, totally.”

Nagkaguluhan ang mga tao. “Hala? Nagtatagalog si Billie Eilish?” tanong ng isang Grade 7.

“Wacky, ano bang sinasabi mo?!” pabulong na saway ni Charlie habang pinapatigil ang kaibigan.

“Oo! Taga-Tarlac ’yung papa niya!” depensa ni Wacky sa crowd.

“Hoy, baklang ulikba! Panget ka na nga, sinungaling ka pa!” sigaw ng isang babae mula sa DAKS party, ang treasurer nilang si Shantal na mukhang laging handang makipagsabunutan.

“Yan ang ’di ko matatanggap!” sigaw ni Wacky, na akala mo ay hinamon ng duel sa kamatayan.

“Ang alin? Ang tawagin kang baklang ulikba?” tanong ni Shantal nang may halong pang-uuyam.

“Ang tawagin mo kong panget!” sagot ni Wacky. “Dahil mas maganda ako sa mukha mong pinagbababaran ng Kojie San! Babaeng mukhang lumang manika sa pinakaunang branch ng SM!”

“Anong sabi mo?!”

At doon na nagsimula ang digmaan. Sinugod ni Shantal si Wacky, at parang may hudyat ng giyera, nag-rambulan ang dalawang partido sa stage. Nagkaroon ng pisikilan, tulakan, at liparan ng mga folder at flyers. Pinipigilan ni Charlie si Wacky habang si Jake naman ay pilit na hinihila si Shantal.

Sa gitna ng kaguluhan, aksidenteng naitulak si Charlie at Jake patungo sa isa’t isa.

POK!

“Aray!” sabay nilang sigaw nang magkauntugan ang kanilang mga noo. Nagkasamaan sila ng tingin, pero bago pa sila makabawi, isang matinis na pito ang yumanig sa buong quadrangle.

“STOP IT! ALL OF YOU! GUIDANCE OFFICE, NOW!” sigaw ng Discipline Coordinator na si Mrs. Dimaculangan.

Sa loob ng Guidance Office, nakaupo sa magkabilang dulo ng mahabang upuan sina Charlie at Jake. Kapwa sila may malaking bukol sa noo na nilalagyan nila ng ice pack.

“Kasalanan mo ’to, eh. Kung hindi niyo dinala ang ‘Billie Eilish ng Tarlac’ sa stage, hindi magkakagulo,” bulong ni Jake habang nakangiwi sa sakit.

“Excuse me? Inuna niyo kaya ang DAKS-DAKS niyo na ’yan na for sure juts naman” ganti ni Charlie, kahit medyo nahihilo pa sa lakas ng pagkaka-headbutt nila.

Biglang pumasok ang Principal, ang mukha ay mas madilim pa sa loob ng sinehan.

“Isang gulo pa,” panimula ng Principal. “Isang report pa na nag-aaway ang mga partido niyo, ay dideretso kayo sa disqualification. Hindi ko kailangan ng mga lider na hindi marunong mag-usap nang maayos. Are we clear?”

“Yes, Ma’am,” sabay nilang sagot, bagama’t pabulong.

Paglabas ng Guidance Office, huminto ang dalawa sa hallway. Nagkatinginan sila, ang isa ay head ng Performing Arts, ang isa ay Captain ng Basketball, parehong may bukol, parehong galit, at parehong ayaw magpatalo.

“This isn’t over, Alcantara,” ani Charlie, habang inaayos ang katarayan sa kanyang mukha.

“I know, Manalo. See you in the debates,” sagot ni Jake na may mapang-asar na ngisi bago tumalikod.

Nag-walkout si Charlie sa kabilang direksyon, pero sa loob-loob niya, alam niyang mas mahirap tatalunin ang DAKS kaysa sa inaakala niya.

Chapter 2

Sumisilip pa lang ang araw sa abot-tanaw ng Liwayway pero si Charlie Manalo, handa na para sa world tour o kahit man lang sa pagpaparada sa hallway ng Liwayway National High School. Lumabas siya ng gate ng kanilang bahay, huminto nang sandali, at huminga nang malalim.

Inhale positivity, exhale bad vibes.

“Another day, another slay,” bulong niya sa sarili habang inaayos ang pagkaka-tuck ng kanyang uniform na parang dadaan sa inspection ng isang fashion police.

Sinuot niya ang kanyang earphones at pinindot ang play sa kanyang playlist. Ang pambansang awit ng mga sawi pero palaban: Good Luck, Babe! ni Chappell Roan ang pumuno sa kanyang pandinig. Habang humahakbang siya sa kalsada, sumasabay ang balikat niya sa beat.

“Good luck, babe,” bulong niya sa sarili.

Ilang tulog na lang kasi at matatapos na ang kanyang checklist para sa Junior High School. At sa dulo ng checklist na iyon, may isang malaking box na kailangang lagyan ng check: ang pagiging Supreme Student Government President. Kapag nakuha niya iyon, officially na siyang tatawaging ultimate multi-awarded star ng Liwayway National High! Wala nang makaka-agaw ng korona.

Pero sa gitna ng kanyang main character moment, may isang ingay na hindi galing sa kanta ni Chappell Roan ang narinig niya. Isang kalansing ng kadena ng bisikleta.

Sa gilid ng kanyang paningin, sumulpot ang isang itim na mountain bike. At ang nakasakay? Walang iba kundi ang mortal niyang kaaway na si Jake Alcantara. Awtomatikong uminit ang ulo ni Charlie. Yung mood niya na nasa 100%, biglang bumulusok sa zero.

“Taga-rito ka rin pala,” bati ni Jake, na parang hindi nakikita ang usok na lumalabas sa ilong ni Charlie.

Tinanggal ni Charlie ang isang earphone. “Close ba tayo? May permit ka bang sumabay sa paglalakad ko?”

Natawa si Jake, yung tawang nakakaasar dahil ang puti ng ngipin niya kahit mukha siyang hindi naligo. “Sungit naman. Ganyan ba ang future president ng Liwayway High? Suplado. “

“Pwede ba, wag mo akong kausapin. Wag mo akong sabayan at lumayo ka sa akin,” iritadong sagot ni Charlie, at binilisan ang lakad.

“Gusto ko lang naman malaman,” seryosong sabi ni Jake habang dahan-dahang nagpe-pedal para makasabay pa rin, “bakit ba giyang na giyang ka maging school president?”

Napatigil si Charlie. Napaisip siya. Bakit nga ba? Sa labas, sasabihin niya dahil gusto niya ng dagdag na medalya. Pero sa loob-loob niya, naalala niya ang mga junior niya sa Performing Arts Club na laging dehado sa budget kumpara sa sports club. Naalala niya ang mga kaibigan niyang trans na kailangang mag-internalize ng isang oras bago pumunta sa banyo dahil takot silang makutya o mapalabas. Gusto niyang iwan ang school na mas maayos kaysa nung dinatnan niya.

“Manalo!” tawag ni Jake sa kanya dahil natulala na siya sa gitna ng daan.

Bumalik sa katinuan si Charlie. Inirapan niya ang lalaki. “Because I don’t wanna lose to a transferee athlete student like you. Period. No erase.”

Sinaksak niya pabalik ang earphone at nilakasan ang volume hanggang sa marinig na niya ang bass sa utak niya. Naglakad siya nang mabilis, pero sa gilid ng mata niya, nakikita niya pa ring bumubuka ang bibig ni Jake. Halatang may sinasabi pa rin habang nakasakay sa bike.

“Bla, bla, bla! Akala mo ba naririnig kita? Talk to the hand, talk to the…”

SPLAT.

Hindi natapos ni Charlie ang sasabihin dahil biglang sumabit ang paa niya sa isang naka-umbok na ugat ng puno. Nawala ang balanse ng pambansang pambato ng Liwayway. Sumubsob siya paharap. At sa kasamaang palad, ang kanyang sumasalo na kamay ay lumapag sa isang bagay na… malambot. Mainit-init pa.

Dahan-dahang itinaas ni Charlie ang kanyang kamay. Kulay brown. Amoy impyerno.

“Tae ng aso?” halos masuka si Charlie.

Sa gilid niya, huminto ang bisikleta ni Jake. Ang mukha ni Jake ay parang pinaghalong gulat at pilit na pinipigilan ang tawa. Pero hindi siya nagtagal sa pagpigil. Sa loob ng tatlong segundo, bumunghalit na siya ng tawa.

“Manalo! Ang Ultimate Multi-Awarded Star, nahawakan ang Ultimate Golden Nugget!”

“Alcantara!” sigaw ni Charlie habang nanginginig ang kamay, pero mabilis nang nag-pedal paalis si Jake, tawang-tawa na parang walang bukas, iniwan si Charlie na parang bulkang sasabog na sa gitna ng kalsada.

Late na pumasok si Charlie sa classroom. Namumula pa rin ang mga mata niya sa galit at amoy safeguard ang buong pagkatao niya dahil halos ubusin niya ang isang bar ng sabon sa paghuhugas sa CR.

Pagpasok niya, nag-lock agad ang mga mata nila ni Jake. Si Jake, na nakaupo sa likod, ay agad na nagtakip ng ilong nang makita siya.

“Ano ’yun, guys? May amoy kakaiba,” malakas na sabi ni Jake.

Agad na nag-amuyan ang buong klase. Si Bronson, na katabi ni Charlie, ay lumapit ang ilong sa balikat niya.

“Oo nga. Parang amoy Ernalyn,”

“Nako Wacky, uso rin mag-toothbrush ha!” hirit naman ng isa pang kaklase.

“Excuse me! Pero oo nga, parang amoy erna ng shih tzu teh!” ani Wacky habang nagpapaypay ng notebook.

Pasimpleng inamoy ni Charlie ang sarili niya. Wala naman. Pero yung hiya niya, abot hanggang Mars. Tumingin siya kay Jake na nanggagaliiti sa galit. Walang boses pero klaro ang buka ng kanyang bibig na ang sinasabi ay: “Humanda ka sa akin, Alcantara. Matitikman mo ang batas ng isang api.”

Nang mag-lunch break, hindi kumain si Charlie. May misyon siya.

Dumaan siya sa katabing building kung saan may ginagawang bagong classroom. Tumawa siya nang pabulong. Yung tawang pang-kontrabida sa panghapon na teleserye. Tumingin siya sa paligid, siniguradong walang construction worker, at mabilis na kumuha ng dalawang pirasong hollow blocks.

Sa sobrang bilis ng adrenaline niya, hindi niya naramdaman ang bigat. Mabilis siyang bumalik sa classroom habang wala pa ang lahat. Binuksan niya ang bag ni Jake at isinilid ang mga hollow blocks sa ilalim ng mga notebook nito.

“Good luck, babe,” nakangising bulong niya bago lumabas.

Nang uwian na, nagtipon ang lahat para ayusin ang mga gamit. Si Jake, kampanteng lumapit sa kanyang upuan. Pagbuhat niya ng bag, biglang bumigay ang balikat niya. Halos matumba siya sa bigat.

“Huy, Jake, ano ’yan? Ayos ka lang?” tanong ng isa.

Nagtaka si Jake at binuksan ang zipper. Doon bumungad ang dalawang abuhin at matitigas na hollow blocks. Nagsitawanan ang buong klase.

Alam ni Jake kung sino ang may gawa. Lumingon siya sa bintana. Doon, nakita niya si Charlie na nakasilip sa jalousie na salamin, nakangisi nang parang nanalo sa lotto bago ito tuluyang naglakad palayo.

Kinabukasan, ang ganti ni Jake ay mas matindi.

Maagang pumasok si Jake at binola-bola si Bronson. “Bronson, pansin ko lang, blooming ka yata ngayon? Parang iba ang ganda mo rito sa pwesto mo, nasisikatan ka ng tamang anggulo ng araw. Ang ganda ng skin mo, luminous! Pwede bang palit muna tayo ng upuan?” pambobola ni Jake na may kasama pang mapanuksong kindat.

At dahil madaling mauto si Bronson, pumayag ito.

Pagdating ni Charlie, laking gulat niya na si Jake na ang katabi niya. Awtomatiko siyang naging alerto. Chinek niya ang upuan, walang thumbtacks. Chinek ang ilalim ng mesa, walang bubble gum.

“Good morning, Manalo,” bati ni Jake na may kasama pang pamatay na kindat.

Bantay-sarado si Charlie. Bawat galaw ni Jake, parang naka-fight or flight mode siya. Kukuha lang ng ballpen si Jake, napa-patalon na si Charlie sa kaba. Pero lumipas ang umaga na walang nangyayari.

Hanggang sa dumating ang Araling Panlipunan subject. Ang teacher nila ay parang nagbabasa lang ng audiobook sa bagal mag-lecture. Nakapatay pa ang ilaw dahil sa projector. Sa sobrang boring, hindi na nakayanan ni Charlie. Unti-unting bumagsak ang kanyang talukap. Nakatulog siya.

Nang mag-bell para sa susunod na klase, nagising siya. Napansin niyang wala na si Jake sa tabi niya. Paglabas niya ng classroom, napansin niyang lahat ng nakakasalubong niya ay humihinto, nagtitinginan, at biglang tatawa.

Nagmadali si Charlie sa CR. Pagtingin niya sa salamin, halos magunaw ang mundo niya. Ang mukha niya ay puno ng drawing gamit ang permanent marker. May bigote siya na parang kay Hitler, may luha sa gilid ng mata, at ang pinakamalala: isang higanteng drawing ng tite sa gitna ng kanyang noo.

“ALCANTARA!” yumanig ang buong banyo sa sigaw ni Charlie.

Hindi titigil si Charlie hangga’t hindi siya nakakaganti.

Nang sumunod na araw, nasa gymnasium si Charlie kasama nina Wacky at Bronson. Kunyari ay nanonood sila ng mga basketball player, pero ang totoo, inaabangan ni Charlie ang target niya.

Nang makita niyang pumasok si Jake sa locker room para magpalit, sumunod siya. Dahan-dahan siyang pumasok. Nakita niyang pumasok si Jake sa isang cubicle at isinabit ang kanyang damit at shorts sa ibabaw ng pinto.

Ito na ang pagkakataon.

Dahan-dahan, parang ninja na kinuha ni Charlie ang mga damit. Paglabas ni Jake mula sa cubicle na tanging brief na lang ang suot, ang tanging nakita niya ay si Charlie na bitbit ang kanyang uniporme at tumatakbo na palabas.

“Hoy! Charlie! Ibalik mo ’yan!” sigaw ni Jake.

Dahil wala nang ibang opsyon, hinabol siya ni Jake. Lumabas sila ng locker room at dumiretso sa gitna ng punong-punong gymnasium. Nagulat ang lahat. Ang Ultimate Multi-Awarded Star ay tumatakbo habang winawagayway ang isang pares ng checkered na brief at uniform, habang hinahabol ng isang halos hubad na Jake Alcantara.

“Manalo! Huminto ka!” sigaw ni Jake habang pilit na tinatakpan ng kanyang kamay ang kanyang harap.

Napatigil ang lahat ng laro. Ang mga babae ay nagtakip ng mata pero nakasilip sa pagitan ng mga daliri. Ang mga bading ay parang nakakita ng oasis sa gitna ng disyerto.

“Siz, mukhang legit nga ang pinaglalaban ng DAKS party,” bulong ni Wacky kay Bronson habang napalunok.

“Welcome to Santolan Station!” dugtong ni Bronson, na ang mata ay parang na-magnet na sa matipunong katawan ni Jake na bakas na bakas sa suot nitong brief.

Dumating ang araw ng performance ng Performing Arts Club. Ito ang teritoryo ni Charlie. Ang lahat ay nasa function room para sa show kung saan siya ang main lead.

Pero habang nasa gitna siya ng isang emosyonal na monologue, biglang may pumasok sa room at bumulong sa mga audience. Isa-isang nagsilabasan ang mga estudyante.

“Huy! Saan kayo pupunta? May act 3 pa!” sigaw ni Charlie mula sa stage, pero wala siyang nagawa.

Nang wala nang nanonood, bumaba siya ng stage at hinarang ang huling dalawang estudyanteng palabas. “Anong meron sa labas?”

“May show daw sa parking lot ang ung DAKS party!” sagot ng estudyante.

Inis na sumugod si Charlie sa parking lot, kasunod nina Wacky at Bronson. Pagdating nila, halos malaglag ang panga nina Wacky at Bronson.

“What the fuck is this?” ani Charlie.

“Goodness gracious! Parang puputok ang fallopian tube ko, bakla!” tili ni Wacky.

“Ito ba ang Disneylend ng mga bading?” tanong ni Bronson na tulala na rin.

Sa parking lot, ang basketball team sa pangunguna ni Jake ay topless na nagka-car wash. Gumigiling silang sumasayaw habang binabasa ang mga kotse at ang kanilang mga sarili. Nagtitilian ang mga babae at mga bading.

“Akala mo kina-hot nila ’yan? E ang aasim nama…”

Hindi natuloy ni Charlie ang sasabihin niya. Nahagip ng mata niya si Jake. Basa ang buong katawan nito, ang matipuno nitong dibdib ay kumikinang sa sikat ng araw at puno ng bula ng sabon. Naniningkit ang mga mata nito habang masayang sumasayaw habang hawak ang hose.

Biglang tumahimik ang mundo ni Charlie. Parang naging slow motion ang paligid. Bawat talsik ng tubig, bawat galaw ng katawan ni Jake, parang naka-HD at cinematic. Rinig ni Charlie ang sarili niyang paglunok.

Nakita niyang naglakad palapit sa kanya si Jake, nakangisi, at akmang babasain siya ng hose.

Prititit!

Biglang bumilis ulit ang oras. Ang pito ng guard at ang sigaw ng isang galit na teacher ang bumasag sa palabas. Nagsitakbuhan ang lahat.

Bago pa makakilos si Charlie, bigla siyang hinila ni Jake sa braso at kinaladkad patago sa likod ng isang lumang van.

“Ano ba…” magsasalita sana si Charlie pero mabilis na tinakpan ni Jake ang bibig niya gamit ang basa at amoy-sabon niyang kamay.

“Shh! Quiet!” bulong ni Jake, sobrang lapit ng mukha nila sa isa’t isa. “Kapag nahuli tayo rito, laglag na tayo pareho sa election. Gusto mo bang matalo nang dahil lang sa car wash?”

Napatingin si Charlie sa mga mata ni Jake, pagkatapos ay sa basa nitong dibdib na dumidikit na sa uniform niya. Sa isip ni Charlie, hindi niya alam kung ano ang mas nakakatakot: ang mahuli ng teacher, o ang katotohanang mukhang totoo nga ang pinaglalaban ng DAKS party.

Chapter 3

Ang umaga sa tahanan ng mga Manalo ay amoy sinangag, tuyo, at pressure mula sa ilaw ng tahanan. Sa gitna ng hapag kainan, tila isang reyna na nagbibigay ng proklamasyon si Aling Myrna habang maingat na humihigop ng mainit na kapeng barako. Sa tabi niya, ang asawang si Roberto ay tahimik na nagbabasa ng diyaryo, habang si Charlie ay nakayuko, tila sinusubukan na mabilang ang bawat butil ng kanin sa kanyang plato.

“Charlie,” panimula ni Myrna, ang boses ay malambing pero may talim na parang labaha. “Graduating ka na, ’di ba? Ngayon pa ba tayo papalya sa election na ’yan? Isipin mo, ang munisipyo ay nag-aabang sa resulta. Anak ka ng konsehal, dapat lang na ikaw ang mukha ng kabataan.”

“Opo, Ma,” maikling sagot ni Charlie, hindi man lang nag-angat ng tingin.

“Alam mo, hindi naman sa pini-pressure kita, ha?” pagpapatuloy ni Myrna, sabay lapag ng tasa na lumikha ng nakakabinging ting. “Ayaw ko lang na mapahiya tayo. Si Kumareng Prima, ’yung anak niya, valedictorian na, doktor pa ang panganay. Kaya ikaw, galingan mo. Sinasabi ko sa iyo, Charlie, susugod ako sa school niyo kapag hindi ikaw ang bida sa graduation. At tandaan mo ito: hindi ako sisipot sa stage kung hindi ikaw ang valedictorian. Ano ang ipaparada ko doon? Ang pagiging second best mo?”

Ang bawat salita ni Myrna ay parang semento na unti unting ibinabaon si Charlie sa kanyang kinauupuan. Ramdam niya ang pamilyar na bigat ng responsibilidad na maging perpekto. Isang imahe ito na binuo ng kanyang ina para sa karangalan ng pamilya, at hindi para sa kanyang sariling pangarap.

Nagkatinginan si Charlie at si Roberto. Sinesenyasan ni Roberto ang anak na huwag nang sumagot. Nang tumayo si Myrna para dalhin ang pinagkainan sa lababo at magpatuloy sa kanyang litanya tungkol sa “marangal na pangalan,” mabilis na bumaling si Roberto kay Charlie.

“Hayaan mo na ang nanay mo, ’nak,” bulong ni Roberto, ang boses ay puno ng init. “Sobrang stress lang ’yan sa rami ng gulo sa munisipyo. Basta ako, proud ako sa iyo. Valedictorian o hindi, president o hindi, si Papa ay palaging nasa likod mo.”

Halos mangilid ang luha ni Charlie. Ang kanyang tatay ang kanyang tanging pahinga sa mundong puno ng tuntunin. Habang ang kanyang nanay ay kulang na lang ay hingin sa langit na maging unang bading na santo papa siya sa sobrang taas ng pangarap, ang kanyang tatay ay tinanggap siya nang buong buo kahit ang kanyang pagiging diva at hindi perpekto.

Pagdating sa eskuwelahan, ang hangin ay puno ng tensyon. Solo presentation ang agenda para sa araw na ito, at ang lahat ay tila nasa gitna ng isang audition para sa isang high stakes na pelikula. May mga nagdadasal sa sulok, ang iba naman ay paulit ulit na binibigkas ang kanilang speech na parang mga baliw.

Si Charlie ay nakaupo sa kanyang desk, ngunit ang utak niya ay naiwan sa hapag kainan. Ang boses ni Myrna ay paulit ulit na umaalingawngaw: “Hindi ako pupunta sa graduation mo…”

Napatingin siya sa katabing desk. Wala doon si Jake Alcantara, ang kanyang mortal na kaaway sa pagka pangulo. Tanging isang kulay silver na USB drive lamang ang nakapatong sa ibabaw ng desk nito.

Nasaan kaya ang kumag na ’yon? tanong ni Charlie sa sarili.

At doon pumasok ang isang ideya sa kanyang isip. Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang mga labi. Kung mawawala ang presentation ni Jake, o kung mapapahiya ito sa harap ng kanilang terror teacher na si Mrs. Garrote, siguradong bagsak ang imahe nito. Matatanggal si Jake sa election at siya na ang magiging president by default.

“Wag Charlie, lumaban ka ng patas” na para bang bulong ng kanyang guardian angel sa kanyang kanan.

“Wala nang patas sa mundo ngayon, Charlie.” bulong naman ng demonyo sa kanyang kaliwang balikat.

Mabilis na kumilos si Charlie. Pasimple siyang tumayo, hinablot ang USB ni Jake, at sinalpak ito sa kanyang laptop. Sa bilis ng kidlat, pinalitan niya ang huling slide ng presentation. Ibinalik niya ang USB sa desk ni Jake saktong pagpasok nito sa room, pawis na pawis at seryosong nagmememorya ng index cards.

“Okay, class! No more excuses!” sigaw ni Mrs. Garrote, na ang salamin ay nakapatong sa dulo ng kanyang ilong. “Hindi ka ready? Next! Why are you reading your notes? Explain to the class! Next!”

Isa isang “nalagas” ang mga kaklase ni Charlie hanggang sa tawagin si Jake.

“Mr. Alcantara, your turn.”

Tumayo si Jake nang may kumpiyansa. Smooth ang kanyang panimula. Puno ng charisma, may kasama pang interaction sa klase. Maging si Mrs. Garrote ay napatango, tila bilib sa galing ng bata. Ngunit nang dumating ang huling slide para sa kanyang “Conclusion,” biglang tumigil ang mundo.

Mula sa mga speaker ng silid, isang malakas at malalaswang ungol ang umalingawngaw. Sa projector screen, bumalandra ang isang bold video.

Nanlaki ang mga mata ng buong klase. Napahinto si Jake, namumutla, ang bibig ay nakabukas pero walang boses na lumalabas.

“MR. ALCANTARA! ANONG KABASTUSAN ITO?” sigaw ni Mrs. Garrote, ang mukha ay singpula na ng kamatis sa galit. “I’ll see you at the Principal’s Office! Now!”

Umalis si Jake na tila isang basang sisiw. Takot na takot, napahiya, at wasak ang dignidad.

Sa labas ng Principal’s Office, nakatayo si Jake kasama ang kanyang guardian na si Tony, ang kanyang tito. Nakasilip si Charlie sa likod ng isang poste, sapat na malapit para marinig ang bawat salita.

“Sa tingin mo ba kukunin ka pa ng tatay mo kapag nabalitaan niya ito?” bulyaw ni Tony kay Jake. “Baka itakwil ka lang ulit! Jake, ayusin mo naman! Huwag ka nang dumagdag sa problema namin ng tita mo!”

“Sorry po, tito… hindi ko po talaga alam kung paano napunta ’yun doon,” garalgal ang boses ni Jake.

Napahawak si Charlie sa poste, tila kinakain siya ng kanyang sariling konsensya. Sana hindi niya na lang ginawa ’yon. Ang plano niyang “pabagsakin ang kalaban” ay nauwi sa pagwasak sa tanging pag asa ng isang taong tulad din niya. Isang anak na naghahanap lang ng pagtanggap. Gusto niyang lumabas at aminin ang lahat, pero ang takot sa kanyang ina at ang takot na mawala ang lahat ng pinaghirapan niya ay pumipigil sa kanya.

“Anong ginawa ko?” bulong niya sa sarili, puno ng pagsisisi ang kanyang mga mata habang pinagmamasdan ang kawawang likod ni Jake.

Sa canteen, tila hindi mapakali si Charlie habang kaharap sina Wacky at Bronson.

“Bes, mukhang sumobra ka naman ata,” sabi ni Bronson, habang sinusundot ang kanyang fishball. “Gets ko na mortal enemy kayo, pero ’yung ipahiya siya nang ganoon? That’s too much, even for a diva like you.”

“Baka mas mabuting mag sorry ka na, Charlie,” dagdag ni Wacky. “Kahit bukas, after ng debate, bago ang election.”

Sa kabilang bahagi ng canteen, nagtitipon naman ang partido ni Jake. Galit na galit.

“Anong sabi ng principal, Pres?” tanong ni Marvin, ang tatatakbong Vice President.

“Iimbestigahan daw,” matipid na sagot ni Jake, na halatang wala sa sarili.

“Huwag kang mag alala, alam naming hindi mo gagawin ’yun,” ani Shantal habang hinihimas ang likod ni Jake. “Kilala ka namin.”

Tumitig si Marvin sa direksyon nina Charlie. Isang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa kanyang mukha.

“Kami ang bahala kay Charlie at sa Born This Way party niya,” bulong ni Marvin.

“Hayaan niyo na… huwag na nating palakihin ’to,” pakiusap ni Jake, ngunit tila hindi na nakikinig ang kanyang mga kapartido. Ang kanilang mga mata ay nakapako kay Charlie. Isang malinaw na hudyat ito na ang susunod na araw ay hindi lang magiging debate, kundi isang madugong giyera.

Chapter 4

Ang neon pink na t-shirt ni Charlie ay hindi lang basta matingkad; ito ay sumisigaw. May nakasulat doon na “Born This Way Party” sa font na mukhang kungikislap kahit wala namang glitter. Pero sa loob ng kanilang gate, habang ang kamay niya ay nakakapit sa rehas, walang bakas ng pagiging pop star si Charlie. Pabalik-balik siya, paulit-ulit na binubulong ang kanyang plataporma para sa mitíng de avance.

“Mga kapwa ko mag-aaral, ang bawat boses ay may kuwento, ay, shit, bakit ganoon ang tono ko, mukha akong nagbebenta ng insurance.” Binatukan niya ang sarili. “Ulitin natin. Ang edukasyon ay hindi lang para sa iilan, teka, dadaan ba si Jake? Sasakay ba siya sa bike niya ngayon?”

Ang konsensya niya ay parang anay na dahan-dahang nginangatngat ang kanyang utak. Bakit ba kasi niya inisip na magandang ideya ang magtago sa likod ng gate? Nag-ensayo siya sa tapat ng salamin kanina kung paano kakausapin si Jake nang kaswal, pero ang kinalabasan ay mukha siyang ewan.

“‘Oh, Jake! Kay ganda ng umaga para sa isang debateng may kalidad, hindi ba?’ Masyadong pormal, mukhang tanga,” bulong niya sa sarili, habang ginagaya ang boses ng isang bida sa lumang pelikula. “Uy Jake, balita ko baby blue ang kulay niyo ngayon, bagay sa ’yo” Masyadong pa sweet, baka isipin niyang type ko siya!

Ang totoo ay hindi siya mapakali dahil sa matinding multo ng konsensya. Walang nakakita sa kanya, at wala siyang balak umamin kahit kailan. Pero alam ng buong paaralan na siya lang, bilang pangunahing kalaban, ang may kakayahan at motibong gumawa niyon. Hindi niya alam kung paano kakausapin ang binata o kung anong idadahilan, pero kailangan niyang marinig ang boses nito para lang mapatigil ang malakas na tibok ng kanyang konsensya na unti-unting lumalamon sa kanya.

Eksaktong paglingon niya sa kalsada, narinig niya ang pamilyar na tunog ng kadena ng bisikleta. At doon, si Jake, suot ang baby blue na polo shirt na nagpatingkad sa kanyang balat, mukhang bagong ligo at amoy baby powder mula sa malayo.

Gumalaw ang katawan ni Charlie bago pa makapag-isip ang utak niya. Agad siyang lumabas ng gate, akmang hahabulin ang nagba-bike na binata. “Ja!”

Ngunit parang may biglang nagbuhos ng semento sa kanyang lalamunan. Natameme ang kanyang bibig. Ang kanyang mga paa, na dati’y kayang mag-split sa gymnastics, ay biglang naging kasing-tigas ng hollow block. Nakatayo lang siya roon, mukhang pink na estatwa na nakabuka ang bibig, habang si Jake ay tuluy-tuloy na dumaan, walang kamalay-malay sa dramang nagaganap sa gilid ng daan.

Samantala, sa silid ng partidong DAKS, ang kapaligiran ay parang naghahanda para sa isang pistang bayan. May mga nag-aayos ng banners, may tatlong estudyanteng sabay-sabay na hinihinpan ang mga asul na lobo hanggang sa mamula ang kanilang mga pisngi, at may mga nagmememorya ng speech na mukhang magpapakasal sa hangin.

Ngunit nang pumasok si Jake sa silid, may isang bagay na pumasok kasabay niya. Isang bagay na hindi visual, kundi… olfactory. Isang amoy na parang nananapak. Hindi lang basta mabaho; may bigat ito at may texture.

“Ano ’yong amoy na ’yon?” tanong ni Jake, habang pinipigilan ang paghinga at lumalaki ang butas ng kanyang ilong. “Amoy… amoy bukid? Parang amoy tae ng kalabaw?”

Nagkatinginan ang kanyang mga kapartido. Isang segundo ng katahimikan ang lumipas bago sumabog ang malalakas na tawanan.

“Hoy, Jake, baka naman bago ka pumasok, dumaan ka muna sa pastulan!” biro ng isa nilang kasama.

“Amoy organic ang kampanya natin, ah! Sustainability!” hirit pa ng isa.

Dahil narinig na nila ang bell na naghuhudyat na magsisimula na ang programa, hindi na ito nausisa pa ni Jake. Nagmamadali silang lumabas at nagtungo sa covered court, bitbit ang kanilang mga asul na lobo at ang misteryosong amoy na sumusunod sa kamila.

Ang covered court ay parang arena ng mga gladiator, kung ang mga gladiator ay mahilig sa pastel colors. Naghihiyawan ang mga estudyante. Sa kaliwa, may dagat ng neon pink; sa kanan, may buhos ng baby blue. Ang mga lobo ay iwinagayway sa hangin na parang nasa isang engrandeng baby shower kung saan ang mga magulang ay hindi magkasundo sa kasarian ng sanggol.

“Magsisimula na ang unang bahagi ng ating Miting de Avance!” sigaw ng emcee sa mikropono, na sinundan ng kabi-kabilang hiyawan. “Para sa paglalahad ng plataporma, unahin natin ang pambato ng DAKS, Joaquin Ignacio Alcantara!”

Umakyat si Jake sa entablado na may tiwala sa sarili, hawak ang mikropono. “Magandang umaga, mga kapwa ko mag-aaral! Sa loob ng maraming taon, ang ating paaralan ay kilala sa buong rehiyon. Bakit? Dahil sa ating mga atleta! Palagi tayong kampeon sa sports meet, at umaabot tayo hanggang sa National Meet! Sila ang major attribute na nagbibigay ng pangalan at karangalan sa institusyong ito. Kaya naman, ang aking plataporma ay nakatutok sa pagtataas ng budget para sa sports!”

Nagpalakpakan ang mga tao sa kanan.

“Plano kong pagandahin ang ating facilities. Maglalagay tayo ng makabagong wellness centers, mas maayos na training grounds, at sapat na nutrisyon para sa ating mga atleta upang masiguro na ang kampeonato ay mananatili sa atin!”

Nang matapos si Jake, ang hiyawan ay mapanganib sa eardrums. Ngunit nang tumayo na si Charlie, ang neon pink na bahagi ng court ay parang niyanig ng lindol.

“Maraming salamat, Jake, sa iyong… napaka-isport na pananaw,” simula ni Charlie, may kasamang banayad na pambabara na nagpatawa sa crowd. “Maganda ang sports. Masarap maging kampeon. Pero ang tanong ko: Ilang taon na ba tayong nakatutok lang sa sports? Paano naman mananalong muli ang ibang tracks kung ang pondo ay palaging napupunta sa iisang direksyon lang, at ngayon ay humihingi pa kayo ng mas malaking budget? Ang kailangan natin ay hindi favoritism, kundi katarungan! Ang aking administrasyon ay magtitiyak na may pantay-pantay na pagkahati ng pondo sa lahat ng tracks, mula sa Sining, Agham, Teknolohiya, hanggang sa Akademiko!”

“Ipakita mo sa kanila, Charlie!” sigaw ng isang boses mula sa likod.

“At hindi lang ’yan,” pagpapatuloy ni Charlie, ang kanyang boses ay naging seryoso ngunit puno ng emosyon. “Tindig din ang partidong ito para sa pagkakapantay-pantay ng kasarian! May mga kaibigan tayong trans at non-binary na natatakot pumasok sa banyo dahil sa panghuhusga. Panahon na para magtayo tayo ng mga Gender-Neutral Restrooms sa loob ng campus! Dahil ang paaralang ligtas ay paaralang para sa lahat!”

Sa sandaling iyon, ang sangkabaklaan sa crowd ay hindi lang basta sumigaw, nag-vogue ang ilan, ang iba ay nag-death drop, at ang ingay ay umabot sa bubong ng covered court. 1-0 para kay Charlie sa palakpakan.

“Ngayon, dako na tayo sa pinakamaalamat na bahagi: Ang Debate!” inanunsyo ng emcee. “Ang unang katanungan ay may kaugnayan sa isang napakahalagang isyung panlipunan ngayon sa Pilipinas: Ang modernisasyon at regulasyon ng Artificial Intelligence sa sektor ng edukasyon at lokal na trabaho. Unang sasagot, si Charlie.”

Huminga ng malalim si Charlie. “Ang AI ay narito na, at hindi natin ito maitatanggi ngayong taon. Ngunit ang aking pananaw ay regulasyon at proteksyon. Hindi natin dapat hayaan na palitan ng teknolohiya ang gawa ng tao, lalo na sa ating mga local industries at student submissions. Dapat matuto tayong gumamit nito bilang tool, hindi bilang kapalit ng utak ng tao.”

Sumunod si Jake, na may mas matalas na anggulo. “Maganda ang punto ni Charlie, ngunit ang pagpigil o labis na regulasyon ay pagpapakita ng takot sa pag-unlad. Ngayong taon, ang mundo ay mabilis na nagbabago. Ang kailangan natin ay hindi regulasyon na parang pader, kundi integrasyon! Dapat sanayin ang mga estudyante sa AI literacy upang pagka-graduate nila, sila ang mamumuno sa industriya, hindi ang mga biktima nito. Huwag nating katakutan ang bukas; paghandaan natin ito.”

Mas lohikal at may bigat ang sagot ni Jake, kaya naman nag-cheer ang supporters ng DAKS.

Biglang sumabat si Shantal, ang kakampi ni Jake, gamit ang kanyang mikropono. “Tama si Jake! Saka kung ipagbabawal natin ang AI, paano na lang ’yong mga kaklase nating umaasa sa AI para mag-correct ng grammar sa mga love letter nila? Kawawa naman, walang jowa ngayong taon!”

Nagtawanan ang buong court. Ang seryosong debate ay biglang naging comedy bar.

Hindi naman nagpatalo si Bronson mula sa panig ni Charlie. “Shantal, kung love letter lang ang problema mo, baka mas kailangan mo ng tutor sa komunikasyon kaysa sa AI! Ang pinag-uusapan dito ay kinabukasan ng mga manggagawa, hindi ang iyong lovelife na matagal nang walang artificial intelligence!”

Nagkakainitan na sa ibabaw ng entablado. Ang crowd ay parang nanonood ng isang laban sa Arena, palipat-lipat ang tingin sa dalawang panig na pabalik-balik ang hiritan.

“Susunod na paksa,” seryosong saad ng emcee. “Ang pagpapatupad ng mas malawak na SOGIE Awareness Curriculum sa loob ng paaralan.”

Tumayo si Marvin, ang isa pang kasama sa partido ni Jake. Kinuha niya ang mikropono at ang kanyang mukha ay seryoso, ngunit may halong pait.

“Para sa Liwayway National High School, hindi na kailangan ’yan,” simula ni Marvin, ang boses niya ay malamig at may kayabangan. “Ang school ay para sa pag-aaral ng Math, Science, at English. Bakit natin kailangang bigyan ng espesyal na atensyon ang mga bagay na labag naman sa tradisyon at nakasanayan? Ang pagpilit ng ganyang mga ideya ay parang pagsira sa kung ano ang tama. Kung ano ang nakasulat, ’yon ang sundin. Huwag nating guluhin ang isip ng mga estudyante sa mga ganyang… kakaibang pamumuhay.”

Agad na napangiwi si Jake sa tabi niya. Ang mukha ni Jake ay napuno ng hiya at pagkadismaya. Homophobic talaga ang gago, sa loob-loob niya. Kahit sa sarili nilang partido, hindi niya nagustuhan ang tono nito.

Ang crowd naman ay hindi nagdalawang-isip. Isang malakas na “BOOOOOOO!” ang umalingawngaw mula sa mga estudyante, hindi lang mula sa mga naka-pink kundi maging sa ilang naka-asul.

Agad na tumayo si Charlie, ang kanyang mga mata ay nag-aapoy sa galit ngunit ang kanyang tindig ay kalmado at edukado.

“Marvin, ang edukasyon ay hindi lang tungkol sa mga numero at formula; ito ay tungkol sa pagpapakatao,” mariing sagot ni Charlie. “Ang SOGIE Bill, na matagal nang ipinaglalaban, ay hindi humihingi ng ‘espesyal’ na karapatan, kundi ng PANTAY na proteksyon laban sa diskriminasyon. Ayon sa ating sariling batas at sa mga pandaigdigang karapatang pantao, ang bawat indibidwal ay may karapatang mag-aral nang walang takot sa pambubugbog o pangungutya dahil lang sa kung sino sila! Ang pagtanggi sa kaalamang ito ang tunay na nagpapanatili ng kamangmangan!”

“E di doon kayo sa labas mag-ingay!” pasigaw na argurment ni Marvin, na ngayon ay nakangisi na nang nakakaloko, ang kanyang mga mata ay matalas at puno ng masamang balak. “Ang paaralang ito ay may pangalan! Hindi ito lugar para sa mga kung anu-anong rampa!”

Habang patuloy na nagsasalita si Charlie upang sagutin ang pambabastos ni Marvin, napansin ni Jake na tila hindi na nakatutok si Marvin sa debate. Ang mga mata nito ay may sinusundan sa itaas.

Sumunod ang tingin ni Jake sa catwalk ng entablado, mataas sa itaas ng ulo ni Charlie. Doon, nakita niya ang isang estudyante na may hawak na isang malaking timba. Ang estudyante ay dahan-dahang lumalapit sa dulo ng catwalk, direkta sa itaas ng posisyon ni Charlie.

Nagtaas ng kilay si Jake. Bakit may timba roon? At bigla, naalala niya ang amoy kanina sa kanilang silid. Ang amoy bukid. Ang amoy na parang nanapak.

Pucha! sigaw ni Jake sa kanyang isip.

Tumingin si Jake kay Charlie, na kasalukuyang seryosong ipinaglalaban ang karapatan ng mga estudyante sa mikropono, walang kamalay-malay na may paparating na sakuna mula sa langit.

Agad na itinaas ni Jake ang kanyang mga kamay, sinusubukang senyasan ang estudyante sa itaas na tumigil. Umiling siya nang mabilis, “Huwag! Teka!” ang kumpas ng kanyang mga kamay.

Ngunit huli na ang lahat. Ang estudyante sa itaas, sa pag-aakalang ang senyas ni Jake ay ang hudyat para ituloy ang plano, ay biglang ngumiwi at ibinuhos ang laman ng timba.

Isang malaking bulto ng maitim, basa, at nilalangaw na manure ng kalabaw ang mabilis na nahulog mula sa catwalk.

“Charlie!”

Sa isang iglap ng kabayanihan (o baka dala lang ng instinct), tumakbo si Jake patungo kay Charlie. Ang layunin niya ay hilahin ang pink na t-shirt nito palayo sa drop zone. Ngunit dahil sa tindi ng kanyang bilis at sa bigat ng nahuhulog na cargo, sa halip na mailigtas si Charlie, ay sabay silang nawalan ng balanse.

SPLAT.

Ang tunog ay rinig sa buong covered court, mas malakas pa sa bagsak ng mic.

Ang dalawang partido sa stage ay napuno ng katahimikan bago pinalitan ng sunod-sunod na hiyawan at malalakas na tawanan mula sa crowd.

Nakahiga sa sahig ng entablado si Jake at si Charlie, magkasalabat ang mga braso at binti. Ang neon pink na t-shirt at ang baby blue na polo shirt ay pareho nang nababalutan ng dark green at kayumangging dumi ng hayop. Ang amoy na nanapak kanina ay opisyal nang pumatay sa natitirang hangin sa court.

Dahan-dahang imulat ni Charlie ang kanyang mga mata, may isang piraso ng damo na nakadikit sa kanyang pisngi. Tumingin siya kay Jake, na ang mukha ay may batik din ng manure ngunit ang mga mata ay puno ng pag-aalala.

Chapter 5

Ang flag ceremony ng Liwayway National High School ay karaniwang kinatatamaran, pero ngayong Lunes? Ito ang pinaka-inaabangang event sa buong lungsod. Lahat ng estudyante ay nakalinya sa school grounds, hindi para kantahin ang Lupang Hinirang nang may puso, kundi para makasagap ng sariwang tsimis.

Sa gitna ng entablado, nakatayo ang kanilang principal. Kung nakamamatay ang titig, malamang abo na ang buong student body. Galit na galit ang kanyang gintong kuwintas fresh from Saudi sa tindi ng paghinga niya.

“Dahil sa hindi katanggap-tanggap, kadiri, at malaswang eskanadalong nangyari noong Biyernes,” panimula ng principal sa mikropono, na nag-feedback pa kaya napahawak ang lahat sa kani-kanilang tainga. “Inaanunsyo ko na KANSELADO na ang SSG Election para sa taong pampanuruang ito!”

Isang kolektibong “Halaaaa!” at “Goodness Gracious!” ang umalingawngaw sa quadrangle.

“Mananatili ang mga dating officers mula sa nakaraang taon hanggang sa magkaroon ng karagdagang abiso mula sa aking opisina! Liwayway High, hindi tayo nagpapakain ng kalabaw para lang gawing confetti ang dumi nila sa aking covered court! Dismissed!”

Agad na nag-vibrate ang paligid sa bulungan. Parang mga bubuyog na may dalang mega-phone ang mga estudyante. At siyempre, ang epicenter ng lahat ng tingin? Walang iba kundi si Charlie.

Si Charlie, na nakatayo sa linya ng Grade 10, ay pilit na itinaas ang kanyang mukha. Ang kanyang baba ay nakaturo sa langit, ang kanyang likod ay tuwid na parang may bakal na nakasemento, kahit na sa loob-loob niya ay gusto na niyang magpalamon sa lupa. “I am a star. Stars do not cry over spilled manure,” mantra niya sa sarili. Ayaw niyang magpakain sa mga pang-aasar at mapanghusgang mata ng mga tao.

Pero ang hirap panindigan ng pagiging strong independent twink kapag ang utak mo ay traydor.

Biglang nag-flashback sa isip niya ang nangyari noong Biyernes. Parang bumagal ang ikot ng mundo. Naririnig pa rin niya ang tawa ng daan-daang estudyante na parang kulog sa kanyang pandinig. At siya? Nandoon siya sa sahig, naliligo sa basa, maitim, at nilalangaw na tae ng kalabaw. Literal na shattered dreams in neon pink . Gustong-gusto niyang umiyak noong sandaling iyon pero walang luhang lumabas dahil sa tindi ng shock. Gusto niyang asintahin ng mikropono ang bawat taong humahagalpak, pero naparalisa siya.

At sa tabi niya noon, nakahandusay din si Jake. Si Jake na inakala niyang utak ng lahat. Alam ni Charlie na nagkasala siya rito dahil sa pag-sabotahe sa presentation nito, pero sa isip niya, Lord, sobra naman yata itong ganti ni Jake! Pwede namang sampal, bakit kailangang erna ng hayop?!

Naalala rin niya kung paano siya tumakbo patungo sa banyo ng Senior High building matapos ang insidente. Hinabol siya ni Jake noon.

“Charlie! Buksan mo ’to! Magpaliwanag ako!” sigaw ni Jake habang kinakatok ang pinto ng cubicle.

Sa loob ng banyo, doon lang bumuhos ang lahat ng luha ni Charlie. Ang lakas ng katok ni Jake, pero para kay Charlie, naging nakatutuliling ingay na lang ito. Ang tanging naririnig niya sa kanyang ulo ay ang boses ng kanyang ina, malamig, dismayado, at paulit-ulit na sinasabing siya ay isang malaking disappointment. Habang pilit niyang hinahabol ang kanyang hininga sa tindi ng panic attack, isinumpa niya si Jake.

“Hoy, Charlie.”

Nabalik si Charlie sa katotohanan nang sikhutin siya sa tagiliran ng kanyang bise-presidente na si Wacky. Nangingilid pa rin ang luha sa mga mata ni Charlie, pero sa isang snap ng kanyang mga daliri, mabilis niya itong tinakpan ng kanyang pinakamalakas na Resting Bitch Face . Unbothered. Pakak. Walang nanganayari. Aktor na aktor ang atake.

Pagpasok sa classroom, hindi pa man nakauupo ang lahat ay pumasok na ang kanilang adviser na si Sir Reyes.

“Class, bago tayo magsimula, may update mula sa Guidance Office,” seryosong saad ni Sir Reyes. “Natukoy na kung sino ang tunay na may pakana ng pambababoy noong Biyernes. Si Marvin mula sa Section C at ang estudyanteng kasabwat niya na nagbuhos ng timba ay opisyal nang suspended sa loob ng dalawang linggo. At posibleng matanggalan ng academic honors.”

Isang mahinang “Deserve” ang narinig mula sa likod.

Samantala, sa pinakahuling hilera ng mga upuan, walang pakialam si Jake sa anunsyo. Ang kanyang mga mata ay nakatitig lamang sa likod ng ulo ni Charlie. Hindi mapakali si Jake. Panay ang ikot ng ballpen sa kanyang mga daliri. Gustong-gusto niyang lumapit, magpaliwanag, at humingi ng tawad sa kung anong ginawa ng kanyang ka-partido, pero hindi niya alam kung paano sisimulan. Baka sa unang hakbang pa lang niya ay mag-beastmode agad si Charlie at bigwasan siya sa mukha.

“Sige lang, bigwasan niya ako kung gusto niya, basta mawala lang ang galit niya at malaman niyang wala akong kinalaman sa planong iyon,” bulong ni Jake sa sarili, sabay hilamos sa sariling mukha gamit ang mga kamay.

Dumating ang oras ng uwian. Dahil ayaw pang umuwi ni Charlie para umiwas sa dagsa ng mga tao sa gate, nagpasiya muna silang tumambay sa bench sa ilalim ng puno ng mangga kasama sina Wacky at Bronson.

“Charlie, ayos ka lang ba talaga?” untag ni Wacky habang pinapaypayan ang sarili gamit ang notebook. “Kung kailangan mo ng mapaglalabasan ng emosyon, andito lang kami ni Bronson, ha. Pwede mo kaming sabunutan, wag lang masyadong malakas, bagong rebond ako.”

Pilit na ngumiti si Charlie. “Ayos lang ako mga bakla. Maliit na bagay.”

Napaikot ang mata ni Bronson at binitiwan ang hawak niyang pulbos. “Nako, Charlie! Kilalang-kilala kita, tigil-tigilan mo nga yang pagiging strong independent twink mo riyan! Kung kailangan mo ng balikat na iiyakan, andito kami. Dadamayan ka namin. Sabi nga nila, tell me who your friends are and I will tell you who you are, para barkada! “

Napatitig si Wacky at Charlie sa kanya. Sabay silang nagtanong, “Ha?”

“Anong koneksyon ng quote na ’yan sa sitwasyon ngayon, Bronson?” tanong ni Wacky, halatang nalilitong-lito.

“Wala lang, gusto ko lang sabihin, tunog matalino kasi,” depensa ni Bronson bago naging seryoso ang mukha. “Pero seryoso, Charlie. Hindi mo kailangang magpanggap na malakas kapag kami ang kasama mo. Di ba nga, tayo ang Powerpuff Girls ng Liwayway National High School ? Hindi palaging dapat ikaw si Buttercup. Minsan, ayos lang din maging si Bubbles. Okay lang maging emosyonal.”

Tumingin si Charlie sa kaliwa, tumingin sa kanan. Nakita ang tapat na pag-aalala sa mga mata ng kanyang mga kaibigan. At doon na bumigay ang kanyang defense mechanism.

“Grabe, ang sakit-sakit na talaga!” biglang hagulgol ni Charlie na kaboses si Toni Gonzaga, at parang sirang bumbero ang luha. “Sobrang-sobra na sila sa akin! Bakit kailangang erna ng kalabaw?! Pwede namang putik na dugo na lang parang sa pelikulang Carrie?!”

Mabilis siyang niyakap nina Wacky at Bronson, pero pagkalipas ng limang segundo ng madramang pag-iyak, biglang kumalas si Wacky.

“Ay, teh, taray! Over naman ang drama-rama sa hapon! Akala mo naman talaga lalaban sa FAMAS at Oscars sa tindi ng hagulgol!” biro ni Wacky na may kasamang hand gestures.

Napatigil si Charlie, napasinghot, at biglang natawa sa kabaliwan ng kaibigan. “Gaga ka talaga, Wacky!”

“Pero bading, seryoso, baliw ka rin kasi minsan, kaya love ka namin,” sabi naman ni Bronson habang pinapahiran ang luha sa pisngi ni Charlie gamit ang tissue.

Sa gitna ng kanilang tawanan, biglang napatampal sa noo si Charlie. “Ay, shit! ’Yong cellphone ko! Naiwan ko sa classroom!”

“Gusto mo samahan ka namin?” tanong ni Wacky.

“Huwag na, mauna na kayong umuwi, baka maabutan pa kayo ng rush hour sa dyip. Mabilis lang ako,” sabi ni Charlie sabay takbo pabalik sa building.

Habang naglalakad sa hallway patungo sa kanilang room, nakasalubong ni Charlie ang kanilang matandang guro sa Economics na si Ma’am Garcia. May dala itong isang malaking paper bag at halatang nahihirapan at hinihingal sa pag-akyat sa hagdan.

“Magandang hapon po, Ma’am Garcia,” bati ni Charlie, ang pagiging magalang na bata ay awtomatikong pumasok sa katawan. “Saan po ang punta ninyo? Bakit parang mabigat ’yan?”

“Ah, Charlie, salamat sa Diyos!” hingal na sagot ng matandang guro. “Ibibigay ko lang sana ito kay Coach Greg, ’yong order niyang pastil para sa basketball team. Kaya lang, nandoon siya sa kabilang building, sa may sports complex. Ang sakit na ng tuhod ko, arthritis ko umaatake nanaman.”

Dahil likas namang may mabuting puso (kapag hindi nangingibabaw ang pagiging mataray), ngumiti si Charlie. “Akin na po, Ma’am. Ako na po ang magbibigay kay Coach Greg. Sakto po, may kukunin din ako roon sa malapit.”

“Napakabait mong bata, salamat nang marami!” tuwang-tuwang pagpapasalamat ni Ma’am Garcia bago iniabot ang paper bag na amoy masarap na ulam.

Bitbit ang pastil, dumiretso muna si Charlie sa classroom nila para kunin ang cellphone niya. Pagkabulsa nito, naglakad siya patungo sa sports complex building. Ngunit pagdating niya sa office ni Coach Greg, sarado ito.

“Saan naman nagsuot ’yon?” bulong niya. Napatingin siya sa bintana at napamura nang tahimik. “Shit.”

Biglang kumulog nang napakalakas at nagdilim ang kalangitan. Wala siyang dalang payong, at mas lalong wala siyang baong tsinelas para sa baha. Dahil ayaw niyang ma-stranded, nagmamadali siyang pumunta sa locker room ng basketball team, baka nandoon ang coach.

Pagpasok niya sa locker room, patay na ang mga pangunahing ilaw. Ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang malamlam na ilaw mula sa bintana.

“Coach Greg? Andito po ba kayo? May pinapaabot po si Ma’am Garcia na-”

KRAAA-KOOOOM!

Isang napakalakas na kidlat ang gumuhit sa langit, kasabay ng biglang pag-ihip ng malakas na hangin mula sa bukas na bintana. Sa tindi ng hangin, ang mabigat na pintuan ng locker room ay biglang sumara nang napakalakas.

SLAM!

Nagulat si Charlie at napatalon. “Sino ’yan?!” isang baritonong boses ang nagmula sa sulok ng madilim na silid.

“Coach Greg? May pinapaabot lang po si Ma’am Garcia na pas-”

Hindi naituloy ni Charlie ang kanyang sasabihin. Nang masanay ang kanyang paningin sa dilim, nakita niya ang pinanggalingan ng boses.

Hindi iyon si Coach Greg.

Nakatayo roon si Jake, walang t-shirt, may tuwalya sa balikat, at kasalukuyang nagpupunas ng isang bola ng basketball.

Sa isang iglap, parang nag-360 degrees ang ikot ng mga mata ni Charlie sa tindi ng inis. Awtomatikong pumait ang kanyang mukha na parang nakalunok ng isang buong ampalaya.

“Charlie?” gulat na saad ni Jake, sabay baba sa hawak na bola.

Walang sinabi si Charlie. Padabog niyang itinalpak ang paper bag ng pastil sa ibabaw ng mesa. “Ayan ang pastil niyo!”

Mabilis siyang tumalikod at nagtungo sa pintuan. Hinawakan niya ang doorknob at pinihit ito. Hindi gumagalaw. Pinihit niya ulit nang mas malakas. Ayaw pa rin. Nagsimula na siyang mag-panic, kaya hinila at niyugyog niya ang doorknob na parang wawasakin na ang buong pinto.

“Bakit? Anong nangyayari?” lumapit si Jake sa kanya.

Inirapan lang siya ni Charlie nang napakatindi, halos maglaho na ang kanyang mga itim sa mata. “Ayaw bumukas, okay?! Kasalanan mo ’to!”

“Anong kasalanan ko roon? Hangin ang nagsara!” kontra ni Jake. Sinubukan din niyang pihitin ang doorknob gamit ang kanyang malaking kamay, ngunit talagang na-jam ang lumang lock. “Pucha… ayaw nga.” Tumingin siya kay Charlie. “Anong ginawa mo?”

Parang bulkan na sumabog ang pasensya ni Charlie. Ang kanyang inner teleserye diva ay opisyal nang nagising.

“Anong ‘anong ginawa ko’ ?!” sigaw ni Charlie, itinuro ang sarili gamit ang hintuturo, ang boses ay puno ng theatrical na pait. “Ihahatid ko lang naman itong pastil para kay Ma’am Garcia, pero bakit parang ako na naman ang sinisisi mo?! Bakit parang kasalanan ko? Bakit parang kasalanan ko na naman?! Tapos ano?! Huh?! Bubuhusan mo ulit ako ng tae ng kalabaw para ipahiya sa buong eskwelahan?! Ha, Joaquin?!”

Napatitig si Jake sa kanya, hindi alam kung matatawa, magagalit, o maguguluhan sa tindi ng akting nito. “Ganyan ka ba talaga palagi makipag-usap? Akala mo ba nasa Primetime Bida ka at ikaw ang bidang inaapi?”

“Aba, sumasagot ka pa-”

“At saka, para sa kaalaman mo,” pagputol ni Jake, ang kanyang boses ay biglang lumalim at sumeryoso. “Ikaw nga itong naglagay ng bold video sa presentation ko noong isang linggo, di ba?”

Napatigil si Charlie. Ang kanyang puso ay biglang sumayaw ng tinikling sa tindi ng kaba. “P-pinagbibintangan mo ba ako? May ebidensya ka?”

Sa halip na sumagot, humakbang si Jake pasulong.

Isang hakbang.

Dahil sa tindi ng tensyon at sa seryosong awra ni Jake, dahan-dahang napaatras si Charlie.

Isa pang hakbang.

Napaatras ulit si Charlie hanggang sa maramdaman ng kanyang likod ang malamig na bakal ng locker. Wala na siyang madaanan. At doon, lumapit pa lalo si Jake. Ipinatong nito ang kanyang kanang kamay sa locker, direkta sa tabi ng ulo ni Charlie, na naging dahilan para makulong ang huli sa kanyang pwesto.

Ang mga mata ni Jake ay naka-lock sa mga mata ni Charlie. Ang distansya nila ay sapat na para maamoy ni Charlie ang pamilyar na baby powder at sabon na gamit ng basketbolista. Napalunok nang malalim si Charlie, ang kanyang matapang na dila ay biglang naging parang jellyace. Mabilis niyang iniwas ang kanyang tingin kay Jake.

“Ngayon mo sabihin sa akin, nang nakatitig sa mga mata ko, na hindi ikaw ang may gawa niyon,” bulong ni Jake, ang boses ay parang vibrator sa tindi ng pagpapakaba.

Hindi makasagot si Charlie. Ramdam niya ang init ng katawan ni Jake. Sa huli, gamit ang natitirang lakas ng kanyang pride, itinulak niya si Jake palayo sa kanya.

“O sige, ako nga! At ano ngayon?!” sigaw ni Charlie, pilit ibinabalik ang kanyang kamandag. “Well, you deserved it! Pinahiya mo ako noong debate tungkol sa buong Liwayway, kaya quits lang tayo!”

Ngunit sa halip na magalit si Jake, ang mukha nito ay napuno ng matinding lungkot at pagkabigo. Pilit nitong pinipigilan ang paglabas ng labis na emosyon, pero bakas sa mga mata nito ang sugat.

“Una sa lahat, I don’t deserve it , Charlie,” mahinahong sabi ni Jake, ngunit bawat salita ay may bigat. “Nagpuyat ako para sa presentation na ’yon kahit na pagod na pagod ako sa training at sa tungkulin ko sa bahay. Pinaghirapan ko ’yon. At maniwala ka man o sa hindi… wala akong kinalaman, at hindi ako kasali sa pagpaplano nina Marvin na ipahiya ka noong Biyernes gamit ang maneur na ’yon.”

“But you’re the president of DAKS!” sabat ni Charlie, bagamat humihina na ang kanyang paninindigan.

“Oo, presidente ako ng partido. Pero hindi ako demonyo para gawin sa ’yo ’yon,” seryosong sagot ni Jake, bago tumalikod.

Naiwang nakatayo si Charlie sa tabi ng pinto, tila biglang nahimasmasan sa kanyang inasal. Tumingin siya sa sahig. Para siyang sinampal ng katotohanan. Napagtanto niya na sa larong ito, siya pala ang unang naging marumi mag laro, bago pa man siya natapunan ng totoong dumi. Bigla niyang naisip na siguro nga, deserve niyang matapunan ng manure bilang karma sa ginawa niya kay Jake.

Bumalik si Jake sa kanyang pwesto sa dulo ng locker room, umupo sa bench, at tahimik na nagpatuloy sa pagpupunas ng mga bola. Sa labas, tuluyan nang bumuhos ang napakalakas na ulan, na sumasabay sa mabigat na katahimikan sa loob ng silid.

Tiningnan ni Charlie si Jake. Huminga siya ng malalim, nilunok ang kanyang natitirang pride, at nagsalita.

“I’m sorry,” napakahina ngunit tapat niyang saad.

Hindi siya pinansin ni Jake. Tuloy-tuloy lang ito sa pag-ikot ng bola sa kanyang mga kamay.

Nairita nang bahagya si Charlie sa kawalan ng reaksyon nito. Lumapit siya ng ilang hakbang. “Hey! I said I’m sorry!”

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Jake. May pilyong ngiti na dahan-dahang sumisibol sa mga labi nito, na pumalit sa lungkot kanina. “Ganyan ba ang tamang pag-so-sorry, Maem? Parang ikaw pa ang galit?”

Napasimangot si Charlie at nag-cross ng kanyang mga braso, ibinabalik ang kanyang pagiging suplado. “Okay, fine! Ano bang gusto mong gawin ko?”

Ibinaba ni Jake ang bola, tumayo, at kinuha ang kanyang polo. Tumingin siya kay Charlie nang may mapaglarong mga mata.

“Pares tayo bago umuwi.”

Nalaglag ang panga ni Charlie. “Ha?”

“Sabi ko, Pares. ’Yong may sabaw at maraming bawang sa labas ng gate,” ulit ni Jake habang isinusuot ang polo niya nang hindi ito ibinubutones. “Pares, kapalit ng sorry mo.”

Chapter 6

Sa paresan ni Mang Kanor sa labas ng gate ng Liwayway National High School, abala ang mga tricycle driver sa paghigop ng mainit na sabaw habang sumasabay sa ingay ng tambutso. Sa dulo ng mahabang mesa, nakaupo si Charlie habang pinapanood si Jake na naglalakad pabalik sa kanilang pwesto, maingat na binabalanse ang isang tray na may dalawang nagmamantikang mangkok ng pares.

“Unli rice ’yan, unli sabaw, tapos may libreng softdrinks na rin,” nakangiting sabi ni Jake sabay lapag ng tray. Amoy na amoy ang piniritong bawang at pinakuluang baka.

Mabilis na dinukot ni Charlie ang kanyang pitaka at naglabas ng isandaang piso. “Alam ko. Anong akala mo sa akin, hindi kumakain dito? Regular cutomer ako rito, kulang na nga lang magka suki card ako” ani Charlie sabay abot ng pera.

Tinapik ni Jake ang kamay niya pababa. “Libre ko. Ako naman ang nag-aya, ’di ba?”

Napatitig si Charlie sa perang hawak niya bago ito dahan-dahang ibinalik sa bulsa. “Okay.”

Mula noong Biyernes, ito ang unang beses na nakaramdam ng tunay na gutom si Charlie. Dahil sa tindi ng stress, hiya, at tsismis sa eskwelahan, halos wala siyang gana kumain nitong mga nakaraang araw. Pero ngayon, sa harap ng umuusok na baka na may kasamang malagkit na kanin, biglang nag-alsa ang kanyang sikmura.

Twink man sa paningin nila, pero kung bumanat ng pagkain, mala-construction worker. Walang preno niyang hinalo ang kanin sa sabaw at sunod-sunod na isinubo ang malalaking tipak ng karne.

Napatigil si Jake sa pagsubo, nakatitig sa bilis ng chewing mechanism ni Charlie. “Dahan-dahan naman. Baka mabulunan ka niyan,” natatawang pakiusap ni Jake. “Kuha pa ba kita ng extra rice?”

Siningkitan siya ng tingin ni Charlie habang puno ang bibig. “Hwag mo ’kong simulan, Alcantara. Kumakain ang tao.”

Sa kalagitnaan ng kanilang pagkain, isang mamang tricycle driver mula sa kabilang mesa ang lumapit at itinuro ang botelya ng chili oil na nasa pagitan nila. “Boss, baka pwedeng makihiram ng sili?”

Bago pa makasagot si Charlie, mabilis na inabot ni Jake ang botelya sa driver. “Sige ho, kuya. Mukha namang hindi nagsisili ’tong kasama ko.”

Awtomatikong tumaas ang kaliwang kilay ni Charlie. Ang kanyang kutsara ay marahas na binitiwan sa plato, lumikha ng matunog na ting!

“Aba. Anong sinasabi mo? Na hindi ko kayang kumain ng maanghang? Minimina-maliit mo ba ang kakayahan ko bilang isang tao?!” pambubungad ni Charlie na akala mo’y na sa teleserye, ang boses ay umalingawngaw sa buong paresan, dahilan para mapatingin ang ilang kumakain. Humugot siya nang malalim na hininga para sa kanyang susunod na linya. “Hindi mo alam kung anong mga apoy na ang dinaanan ko sa buhay na ito, at sa tingin mo ba ay titiklop ako sa isang hamak na sili?!”

Napatitig ang tricycle driver. Tumingin ito kay Jake, pagkatapos ay kay Charlie, bago nag-cross ng senyas ng krus sa kanyang dibdib. Ganito na ba ka-weirdo ang mga kabataan ngayon? sa isip ng mama.

“Kuya, pahiram muna,” bawi ni Charlie sa botelya ng chili paste.

Sa tindi ng pride, hindi lang isa, hindi lang dalawa, kundi limang nagpupumutok na kutsara ng pulang-pulang chili paste ang ibinuhos ni Charlie sa kanyang mangkok. Ang sabaw ng pares na kanina ay kayumanggi ay naging kulay dugo na parang eksena sa isang horror movie.

“Charlie, teka, sobra ’yan-” banta ni Jake.

“Manood ka, Alcantara,” hamon ni Charlie. Humigop siya ng isang malaking kutsara ng pulang sabaw kasama ang kanin at diretsong isinubo.

Sa unang tatlong segundo, pinanatili ni Charlie ang kanyang poker face. “See? Sabi sa ’yo hindi naman maang-”

Biglang natigil ang mundo. Ang mukha ni Charlie ay mabilis na nagbago mula sa natural na kulay nito sa pagiging kulay kamatis. Ang kanyang mga tenga ay nagsimulang mamula, at ang kanyang mga mata ay nanubig sa tindi ng anghang. Parang may sumabog na bulkang Mayon sa loob ng kanyang bibig. Gusto niyang sumigaw pero ang hangin na lumalabas sa lalamunan niya ay literal na mainit.

“Tubig… tu-tubig…” bulong niya habang ang dila ay unti-unti nang lumalabas na parang asong pagod.

Si Jake naman ay hindi na nakatiis. Humagalpak ito ng tawa, hawak ang kanyang tiyan habang nakatingin sa naghihingalong diva. “Sabi ko naman sa ’yo, eh! O, eto!” inabot niya ang baso ng softdrinks.

Nagsimulang magkanda-ubo-ubo si Charlie, pilit nilalagok ang malamig na inumin habang ang kanyang kamay ay mabilis na nagpapaypay sa sariling mukha.

Pagkatapos ng trahedya sa paresan, napadpad ang dalawa sa tapat ng isang sari-sari store sa tabi ng kalsada. Nakaupo si Charlie sa isang plastic na bangko, patuloy pa rin ang pag-ungol habang ang dila ay nakalawit.

“O,” abot ni Jake ng isang popsicle ice cream. Natatawa pa rin siya, pero bakas na ang pag-aalala sa kanyang mga mata. “Sabi nang hindi kaya, pinilit pa. Ang taas kasi ng pride mo.”

Mabilis na kinuha ni Charlie ang ice cream at idinikit ito sa kanyang dila para palamigin ang nasusunog na lasa. “Che,” singhal niya, bagamat mahina na ang dating dahil bawas ang kanyang enerhiya.

“Hatid na kita pauwi,” alok ni Jake habang inaayos ang kadena ng kanyang bisikleta.

“Hindi na. Kaya ko namang umuwi mag-isa,” matigas pa ring sagot ni Charlie.

“Late na rin, baka mapano ka pa kung maglalakad ka mag-isa,” sabi ni Jake sabay sampa sa bike. “Umangkas ka na. Lampa ka pa naman.” Ang huling salita ay binulong lang niya habang nakatingin sa malayo.

“Anong sabi mo?!” mabilis na lingon ni Charlie, handa na sanang magbitaw ng isa namang mahabang monologo tungkol sa karapatang pantao ng mga twink, pero bago pa man bumukas ang kanyang bibig, mabilis na hinawakan ni Jake ang kamay ni Charlie at isinubo sa kanya popsicle ice cream para patahimikin siya.

Sa huli, wala nang nagawa si Charlie kundi ang umangkas sa likod ng bisikleta.

Tahimik ang daan. Bagamat tumigil na ang ulan, ang amoy ng basang lupa at ang malamig na simoy ng hangin ay nagbigay ng kakaibang kapayapaan sa paligid. Walang nagsasalita sa kanilang dalawa. Walang asaran, walang teleserye lines, at walang halong malisya, isang simpleng sandali lang ng kaginhawaan matapos ang isang magulong araw. Ang tanging naririnig ay ang marahang pag-ikot ng gulong ng bisikleta sa basang kalsada.

Pagkarating sa tapat ng bahay ni Charlie, dahan-dahan siyang bumaba. Tumingin siya kay Jake, hindi alam kung paano magpapasalamat nang hindi nasisira ang kanyang reputasyon bilang isang mataray na kaaway. Sa huli, binigyan na lang niya si Jake ng isang maliit, tipid, ngunit tapat na ngiti bago mabilis na pumasok sa loob ng kanilang gate.

Kinabukasan, bago lumabas ng gate si Charlie, huminga siya nang malalim ng tatlong beses.

“Kalimutan mo na ang lahat ng nangyari, Charlie. Bagong araw, bagong laban,” bulong niya sa sarili habang inaayos ang kanyang uniporme.

Nakangiti niyang hinarap ang sikat ng araw at nagsimulang maglakad sa gilid ng kalsada nang biglang marinig niya ang pamilyar na tunog ng kadena ng bisikleta sa kanyang likuran.

“Good morning,” bati ni Jake na sumasabay sa kanyang paglakad habang tulak-tulak ang bike.

Awtomatikong bumalik ang pagsusungit sa mukha ni Charlie. “Ang aga-aga, ikaw na naman.”

Napa-kunot ang noo ni Jake. “Aba. Pagkatapos kita ilibre ng pares, bigyan ng ice cream, at ihatid pauwi kagabi, susungitan mo pa rin ako?”

Huminto si Charlie sa paglalakad at humarap kay Jake, itinampal ang kanyang mga kamay sa balakang. “Alcantara, hindi porke nag-pares tayo, nag-ice cream, at hinatid mo ako pauwi ay magkaibigan na tayo. Let’s just keep things the way they are. Ang nangyari kagabi ay isang transaksyon lamang para sa kapayapaan ng ating mga kaluluwa, kaya huwag mong isipin na-”

Lumingon si Charlie sa kaliwa para tingnan ang reaksyon ni Jake, pero laking gulat niya nang makitang hangin na lang ang kausap niya.

Sa di-kalayuan, mabilis nang pinapaharurot ni Jake ang kanyang bisikleta patungo sa iskuwelahan, halatang walang planong pakinggan ang mahabang talumpati ni Charlie.

“Kainis!” sigaw ni Charlie habang nakapadyak sa semento. “Ang aga-aga, sinisira mo ang araw ko!”

“Class, iwanan ang mga bag. Bumaba na kayong lahat sa gym para sa ating PE class. Maghanap na rin kayo ng kapareha dahil Dancesports ang final requirement ninyo para sa grading na ito,” anunsyo ng guro bago lumabas.

Dahil galing sa banyo si Charlie, huli na niyang nalaman ang balita. Pagbalik niya sa silid, walang tao maliban sa isang pamilyar na mukha na nakaupo sa dulo, kasalukuyang nagtatali ng sapatos.

“Sinusundan mo ba ako?” Nag-angat ng tingin si Jake

“Feeling mo naman. Galing kaya ako sa CR.”

“Nasan na silang lahat?” dugtong ni Charlie habang lumingon-lingon sa walang lamang mga upuan.

“Nasa gym na. Doon daw ang klase natin ngayon,” sagot ni Jake habang tinatapos ang pagkabit ng sintas.

“Eh bat andito ka pa?”

“Nanghiram paako ng sapatos,” ani Jake.

Napatingin naman si Charlie sa sapatos na pinalitan ni Jake sa gilid. Isa itong lumang running shoes na may punit na sa gilid at halos pudpod na ang swelas, mukhang gamit na gamit na at tinitiis na lang ng basketbolista. Sa unang pagkakataon, nakaramdam si Charlie ng kaunting awa sa kanyang karibal. Alam niyang hindi ganoon kaginhawa ang buhay nito kumpara sa iba.

Bumaba sila ng building patungong gym, pero hindi sila magkatabi. May eksaktong tatlong metrong distansya sa pagitan nila, na akala mo ay may ipinapatupad pa ring social distancing protocol sa eskwelahan.

Pagdating sa pintuan ng gym, sinalubong agad sila ng mapait na mukha ni Ma’am Cruz. Nakapamewang ang guro at salubong ang kilay.

“What took you so long para ngayon lang kayo makarating dito? We are all waiting for the both of you!” pagalit na saad ng guro. Tumingin ito kay Charlie, tapos kay Jake, at ngumiti nang nakakaloko. “At dahil kayong dalawa ang huli… kayong dalawa ang mag-partner!”

“HA?! NO WAY!” sabay na sigaw ni Jake at Charlie, ang kanilang mga boses ay umalingawngaw sa bubong ng gym.

“No more reactions! Go to your positions now bago ko kayo ibagsak!” sigaw pabalik ni Ma’am Cruz sabay pito nang malakas.

Dahan-dahang naglakad ang dalawa patungo sa gitna ng court.

“Kahit kailan talaga, puro na lang kamalasan ang nangyayari sa akin kapag kasama ka,” bulong ni Charlie habang nagtitinginan ang kanilang mga kaklase na nagsisimula nang mag-bulungan.

“Akala mo ba gusto ko ’to? Baka matapakan mo lang ang paa ko,” ganti na bulong din ni Jake habang naglalakad. Patuloy silang nag-aasaran sa mahinang boses para hindi sila marinig ng guro.

Pumunta si Ma’am Cruz sa harap. “For this subject, sa final requirement ninyo, I want to see a performance. And not just one, but three dances: Jive, Tango, and Waltz!”

Agad na nagliwanag ang mukha ni Charlie. Ang kanyang inner star ay biglang nabuhay. Ito ang kanyang bread and butter. Ang mag-perform sa harap ng maraming tao, ang umikot, at ang maging sentro ng atensyon. Kahit siguro sampung iba’t ibang klaseng sayaw ang ipagawa ng guro, kayang-kaya niyang i-perfect sa loob ng isang gabi.

Ngunit sa tabi niya, halos bumagsak ang panga ni Jake sa sahig. Kayang-kaya ni Jake ang mag-crossover, mag-three points, at tumakbo sa buong court ng basketball, pero ang pagsayaw ang kanyang ultimate kryptonite. Kahit nga ’yong mga simpleng TikTok dance na ginagawa ng mga kaklase niya ay mukha na siyang tanga, paano pa kaya ang Dancesports na nangangailangan ng tamang technique at precision? Dehadong-dehado ang binata sa aspeto ng talentong ito.

Nagsimula na ang bawat pares sa pag-practice ng mga pangunahing hakbang.

Kitang-kita ang galing ni Charlie. Ang bawat galaw ng kanyang baywang, ang bagsak ng kanyang mga paa, at ang bilis ng kanyang pag-pick up sa routine ay kahanga-hanga. Pati ang kanilang mga kaklase ay napapatigil para panoorin siya, parang pwede nang isali sa It’s Showtime sa tindi ng indayog.

Pumunta si Ma’am Cruz sa tapat nina Charlie at Jake, at agad na napahawak sa kanyang noo ang guro habang nakatingin sa basketbolista.

“Iho,” tawag ng guro kay Jake. “Bakit hindi ka muna umuwi sa inyo at sabihin mo sa nanay mo na pakuluan ka? Ang tigas ng katawan mo!”

Nagsipaghagalpak ng tawa ang buong klase.

Si Jake na gwapo, matangkad, at maganda ang tindig kapag may hawak na bola ay mukhang robot na nawalan ng langis sa gitna ng dance floor. Parehong kaliwa ang kanyang mga paa. Kung saan ang kanan, nandoon din ang kaliwa. Halata sa mukha ni Jake ang matinding frustration at hiya. Hindi niya makuha ang beat; hindi niya hawak ang beat!

Napansin ni Charlie ang pamumula ng mukha ni Jake dahil sa kahihiyan, pati na rin ang bahagyang panginginig ng mga kamay nito sa tindi ng kaba.

Eksaktong sa sandaling iyon, parang may nag-snap sa loob ni Charlie. Biglang nawala ang kanyang masungit na aura. Ang tanging natira ay ang Charlie na passionate sa pag-perform at may malalim na respeto sa sining ng pagsayaw. Ayaw niyang nakakakita ng taong pinagtatawanan dahil sa hindi nito kayang mag-perform.

“Hwag mo silang pansinin,” seryosong sabi ni Charlie. Ang kanyang boses ay walang halong biro o pang-aasar, puno ito ng determinasyon.

Napatingin si Jake sa kanya, nagulat sa biglang pagbabago ng tono nito.

“Hawak sa kamay ko,” utos ni Charlie habang dahan-dahang itinataas ang kanyang kanang kamay, naghihintay na tanggapin ito ng basketbolista.

Sa sandaling maglapat ang kanilang mga palad, parang biglang bumagal ang ikot ng mundo para kay Jake. Ang ingay at tawanan ng kanilang mga kaklase sa gym ay unti-unting naglaho na parang background noise. Ang tanging natirang malinaw sa kanyang pandinig ay ang mahinahon ngunit seryosong boses ni Charlie na nagbibilang ng tempo.

“One, two, three, four… sundan mo lang ang galaw ng mga paa ko, Alcantara. Huwag mong isipin ang buong sayaw, sumabay ka lang sa galaw ko.”

Chapter 7

Sa kaliwang bahagi ng campus, parang may nagaganap na parada ng mga santong gawa sa karton at krep paper. Bitbit ng Performing Arts Club ang naglalakihang props, mga higanteng bulaklak na mukhang repolyo at mga backdrop na kulang na lang ay lagyan ng nakasulat na “Huwag Harangan.” Sa unahan, siyempre, ay si Charlie. Ang kanyang likod ay tuwid na tuwid, ang kanyang leeg ay parang sa swan, at ang kanyang mukha ay may aura ng isang maharlika na handang mag-utos na pugutan ng ulo ang sinumang haharang sa kanyang dadaanan.

Habang sa kanang bahagi naman, mula sa covered pathway, ay maririnig ang sunod-sunod na bagsak ng mga sapatos at ang amoy ng pinaghalong body soap at matinding pawis. Ang Basketball Team, sa pamumuno ni Jake, ay nag-jojogging patungo rin sa gym. Ang kanilang pagtakbo ay may ritmo, isang grupo ng mga naglalakihang nilalang na tila walang pakialam sa sining, basta maipasok ang bola sa ring.

At ayon na nga sa batas ng universe at ng mga dramarama sa hapon, nagtagpo ang dalawang puwersa sa mismong gitna ng gymnasium.

Nagsukatan ng tingin ang magkabilang panig. Kung nakamamatay lang ang titig, kanina pa naging abo ang gym ng Liwayway National High School.

“Kami ang nauna rito, kaya kami ang gagamit ng gym,” pambubungad ni Charlie. Itinaas niya ang kanyang baba, sapat na para makita ni Jake ang butas ng ilong niya sa pagmamataas.

Kumunot ang noo ni Jake, ipinatong ang bola sa kanyang balakang. “Anong kayo ang nauna? E, sabay lang tayong dumating. Tsaka sa makalawa na ang game namin. Kailangan na namin mag-practice.”

“Aba, Alcantara! Sa makalawa na rin ang performance namin para sa Regional Cultural Arts Festival! Kailangan na naming mag-rehearse! Ang sining ay hindi naghihintay, hindi tulad ng basketball niyo na shoot-shoot lang!” depensa ni Charlie, sabay kumpas ng kamay na akala mo ay nagka-conduct ng orkestra.

Walang gustong magpatalo. Sa likod ni Charlie, biglang pumasok sa eksena si Wacky, ang pinakamadramang miyembro ng Performing Arts Club. Humawak ito sa kanyang dibdib at umacting na parang mamamatay na.

“Grabe, guys! Wala ba kayong puso?!” hiyaw ni Wacky, ang boses ay pang-FAMAS Award. “Ang mga talento namin ay unti-unting namamatay sa labas dahil sa init ng araw, tapos ipagkakait niyo ang lilim ng gym?!”

Mula sa likod ni Jake, humakbang pasulong si Bugoy, ang sutil na power forward ng team. Tiningnan niya si Wacky, binigyan ng isang nakatutunaw na ngiti, at kinindatan ito.

“Babygirl, sige na, pagbigyan niyo na kami,” malambing na saad ni Bugoy habang pinapakita ang kanyang biceps.

Awtomatikong nawala ang pagka-pighati sa mukha ni Wacky. Ang kanyang marupok na sistema ay biglang nag-collapse. Nagbago ang kanyang mukha sa pagiging pabebe, dahan-dahang lumapit kay Bugoy, at naglabas ng bimpo mula sa kanyang bulsa.

“Ay, ang init naman kasi talaga dito…” bulong ni Wacky habang dahan-dahang pinupunasan ang pawis sa leeg ni Bugoy. “Sige, sino ba naman kami para pigilan kayo-”

“Wacky!” singhal ni Charlie, halos lumabas ang eyeballs sa tindi ng pagkabuwisit sa kanyang marupok na assistant. Humarap muli siya kay Jake. “A basta! Kami ang nauna, kami ang gagamit ng gym!”

Ngumisi si Jake. Isang ngisi na alam ni Charlie na may dalang kapahamakan.

“Sige, pagbibigyan namin kayo… pag natalo mo ’ko sa laro. One-on-one tayo,” hamon ni Jake, sabay ikot ng bola sa kanyang daliri.

“Sandali, hindi ako-”

“Ano, ’di mo kaya?” putol agad ni Jake, hindi hinayaang makahirit ang sining. “Hindi ba dapat ang presidente ng club, kayang gawin ang lahat para sa grupo niya? Tama, team?!”

“TAMA!!!” sabay-sabay na hiyaw ng buong basketball team, nag-high-five pa ang ilan.

“Huwag mo ’kong hinahamon, Alcantara!” asik ni Charlie.

Ang kanyang boses ay tunog may kumpiyansa, matatag, at palaban. Pero sa loob-loob niya, may nagaganap nang earthquake. Theres no way na matatalo ko ang taong ’to! Ipagawa mo na sa akin ang lahat ng larangan ng sining, acting, dulaan, sabayang pagbigkas, o kahit pa sabay-sabay na kembot at tumbling-huwag lang sports! At higit sa lahat, anong panama ng height niyang 5’7“ kay Jake na isang six-footer? Baka magmukha lang siyang Minion na humahabol sa giant orange ball!

Pero hindi siya susuko. Manalo ang apelyido niya, at siya ang Presidente ng Performing Arts Club. Kapag umatras siya rito, mawawalan ng saysay ang lahat ng katarayan na ipinundar niya mula noong First Year.

“Sure. Game. You want one-on-one? I’ll give it to you,” hamon ni Charlie, sabay bagsak ng kanyang dala-dalang folder sa monobloc chair.

“Angas talaga ni Manolo! Ano Tara?” tawa ni Jake.

Bago magsimula, sumingit muli si Wacky na mukhang kinikilig pa rin. “Uhm, Mother Charlie… baka gusto mo kami na lang ni Bugoy ang mag-one-on-one sa basketball?” sabay pa-cute at kagat sa labi habang nakatingin kay Bugoy.

Sinalubong siya ng nakamamatay na tingin ni Charlie, kaya dahan-dahang napa-atras si Wacky at pumunta sa gilid.

Nagsimulang gumawa ng malaking bilog ang mga estudyante. Ang buong gym ay napuno ng usap-usapan.

“Wala talagang magpapatalo sa dalawang ’yan.” “Kailan ba magbabati ang ultimate school performer at ang team captain?” “Hala… parang bagay sila?” bulong ng isang babaeng nanonood, sabay kilig at hawak sa kanyang pisngi.

Narinig ito ni Wacky na nasa tabi niya. Tiningnan niya ang babae mula ulo hanggang paa. “Alam mo, ikaw, puro ka kaba.”

“Anong kaba?” takang tanong ng babae.

“KABAKLAAN!” sagot ni Wacky sabay irap.

Nagsimula ang laban, at sa unang tatlong minuto, mukhang tanga si Charlie.

Literal na mukhang tanga. Si Jake ay relax na relax, nagdi-dribble habang ang isang kamay ay nasa likod pa, halatang pinagbibigyan lang ang kanyang karibal. Si Charlie naman ay parang pusa na nakakita ng laser pointer, takbo rito, talon doon, pero hindi man lang madampian ang bola. Ang mas malala, hindi siya marunong mag-dribble. Sa tuwing sinusubukan niyang patalbugin ang bola, tumatama ito sa kanyang tuhod o kaya naman ay lumilipad palabas ng court.

First to score 12 points ang kasunduan.

Kahit pagod na pagod at hulas na ang buhok, kitang-kita sa mga mata ni Charlie ang determinasyon. Hindi siya papayag na mapahiya sa harap ng kanyang club. Si Jake naman, habang pinapanood ang nagpupumiglas na diva, ay hindi mapigilang mapangiti. May kung anong cute sa hitsura ni Charlie kapag seryosong-seryoso ito sa isang bagay na halatang wala siyang talento.

Ang score: 1-10. Isang puntos para kay Charlie (na nakuha lang niya dahil naawa si Jake at hinayaan siyang mag-lay-up nang libre), at sampu para kay Jake.

Papunta na sana si Charlie sa ilalim ng ring nang biglang huminto si Jake. Seryoso ang mukha ng basketbolista habang nakatingin sa ibaba.

“Manalo, sintas mo. Ayusin mo muna,” sabi ni Jake, itinuro ang sapatos ni Charlie.

“Wala kang pake!” singhal ni Charlie.

Dahil sa tindi ng pride at pagod, hindi na niya pinansin ang babala. Tumakbo siya nang mabilis para agawin ang bola, pero bago pa man niya maitaas ang kanyang kamay- swack! Natapakan niya ang sarili niyang sintas.

Nawalan siya ng balanse. Ang kanyang katawan ay bumagsak nang patagilid, at ang kanyang kanang bukung-bukong ay dinala ang lahat ng kanyang bigat sa maling anggulo.

“AHHH!!!” isang matinding sigaw ng sakit ang umalingawngaw sa buong gym. Napahawak si Charlie sa kanyang paa, ang kanyang mukha ay namuti sa tindi ng kirot. Na-twist ang kanyang ankle.

Natigil ang tawanan sa gym. Mabilis pa sa alas-kwatro na napatakbo si Jake patungo sa kanya. Bakas sa mukha ng binata ang matinding pag-aalala, nawala ang lahat ng bakas ng pang-aasar.

“Charlie! Saan ang masakit?! Anong nararamdaman mo?!” sunod-sunod na tanong ni Jake, lumuhod siya sa semento para tingnan ang paa nito.

Si Charlie ay hindi makasagot. Impit na ungol ang pinkawalan niya sa sakit, nakapikit ang mga mata habang may tumutulong luha sa gilid nito.

Walang pagdadalawang-isip, ipinasok ni Jake ang kanyang mga kamay sa ilalim ng tuhod at likod ni Charlie. Sa isang mabilis at Swabeng galaw, binuhat niya ito gamit ang kanyang maskuladong mga bisig, isang klasikong bridal carry na nagpasinghap sa buong Performing Arts Club at maging sa Basketball Team.

Nawala ang bangayan, nawala ang asaran. Ang tanging naririnig na lang ay ang mabilis na hakbang ni Jake habang itinatakbo si Charlie patungo sa clinic. Habang buhat-buhat, unti-unting dumilim ang paningin ni Charlie dahil sa tindi ng sakit, hanggang sa tuluyan na siyang nawalan ng malay.

Puti ang kisame.

Iyan ang unang nakita ni Charlie nang dahan-dahan niyang idilat ang kanyang mga mata. Amoy alcohol at may malamig na simoy ng aircon. Napagtanto niya agad: nasa clinic siya.

Sinubukan niyang itaas ang kanyang katawan, ngunit bago pa man niya magawa iyon, nakita niya ang kanyang kanang paa na nakataas sa unan at balot na balot ng puting benda.

FUCK, bulong niya sa kanyang isip. Paano na ang performance sa makalawa?! Kailangan kong makasayaw! I can’t let them down.

“Gising ka na pala.”

Mabilis na lumingon si Charlie sa gilid ng kama. Doon, nakasandal si Jake sa isang upuan, halatang kakagising lang din mula sa pagkaka-idlip habang nagbabantay.

“Kailan mo ba ako lulubayan, Alcantara?” asik ni Charlie, bagamat may kaunting paos ang boses.

Mabilis na tumayo si Jake at lumapit sa kama. Ang kanyang mga mata ay nananatiling nandoon ang takot at pag-aalala. “Okay ka lang? Masakit ba? May gusto ka bang inumin? Sabihin mo sa akin, anong kailangan mo?”

Super worried ang mukha ni Jake, kulang na lang ay mag-transform siya bilang isang private nurse.

Hindi nagsalita si Charlie. Tinitigan niya lang si Jake. Paano siya sasayaw? Sa loob-loob naman ni Jake, alam niya kung gaano ka-passionate si Charlie pagdating sa sining. Nakita niya kung paano ito mag-rehearse gabi-gabi, at ramdam niya ang bigat ng kasalanan niya. Sinisisi niya ang sarili na kung hindi sana niya ito hinamon ng one-on-one, hindi ito magkakaganyan.

“Sorry, Charlie,” mahinang saad ni Jake, sabay yuko ng kanyang ulo. Ang team captain na laging mayabang ay mukhang basang sisiw ngayon sa harap ng kama.

Natahimik ang silid bago muling nagsalita si Jake, pilit na ibinabalik ang lakas ng loob. “Huwag ka mag-alala. Simula ngayon, hatid-sundo kita para hindi ka mahirapan maglakad.”

“Ayoko nga! Ano ako, baldado?!” sagot agad ni Charlie, bumabalik na ang katarayan.

“May benda ang paa mo, Manalo! Paano ka uuwi? Paano ka papasok bukas?”

“Kaya ko! May mga traysikel naman at may mga paa ako-”

“Isang paa mo lang ang gumagana ngayon!” ganti ni Jake.

Matapos ang isang mahabang diskusyon at ilang serye ng irapan, natagpuan na lang ni Charlie ang sarili na nakaupo sa likod ng bisikleta ni Jake, habang ang kanyang kanang paa ay maingat na naka-angat para hindi sumayad.

Para sa mga taong nakakakita sa kanila sa daan, mukha silang eksena sa isang romantic indie film, ang sunset sa likod, ang dahan-dahang pag-pedal ni Jake, at si Charlie na nakahawak sa balikat nito habang nakasimangot. Si Charlie ay abala sa pag-iisip kung paano niya paglalahuin si Jake sa kanyang buhay, habang si Jake naman ay abala sa pagtiyak na hindi sila mabuwal sa daan.

Pagkarating sa tapat ng gate ng bahay nina Charlie, saktong nandoon ang kanyang ama na si Roberto, kasalukuyang nag-ti-trim ng mga halaman sa tapat ng kanilang bakod gamit ang isang malaking gunting.

“O, anak! Bakit naka-benda ang paa mo?” tanong ng kanyang tatay, sabay baba ng gunting.

Nagkatinginan sina Charlie at Jake. Isang mabilis na code transmission gamit ang mga mata ang naganap.

“Ah… Tay, natapilok lang po ako sa school,” pagsisinungaling ni Charlie.

“Ikaw naman, anak, hindi ka nag-iingat,” iling ng tatay niya habang lumalapit sa kanila. “Paano na lang kung tumama ang mukha mo? Edi wala na akong poging anak? Aray mo, “ tawa ni Roberto, sabay tapik sa balikat ni Charlie.

“Tatay talaga…” naiiritang bulong ni Charlie habang namumula ang mga pisngi.

Tumingin si Roberto kay Jake na hawak pa rin ang bisikleta. “O, sino naman ’tong kasama mo? Aba, anak, sabi ko sa iyo, mag-aral muna bago lovelife-”

“Tay! Ano ba kayo?!” putol agad ni Charlie, ang mukha ay parang nakakain ng ampalaya sa tindi ng pandidiri. “Hindi ko po siya-”

Nagkatinginan ulit silang dalawa ni Jake.

“Kaibigan niya po ako, Tay! I mean… Tito?” masiglang sagot ni Jake, sabay tuwid ng tindig.

“Robert. Tito Robert na lang, iho,” sagot naman ng tatay ni Charlie.

“Nice to meet you po, Tito Robert. Jake nga po pala,” wika ni Jake, sabay bitaw sa handle bar ng bike para makipag-kamay nang napakapormal. Wow, parang aplikanteng naghahanap ng trabaho.

“Thank you. Pwede ka na umuwi,” mabilis na singit ni Charlie, pilit na itinataboy ang basketbolista bago pa lumala ang sitwasyon.

“Teka, teka! Pagkatapos ka ihatid, papauwiin mo na agad ’tong si Jake?” saway ni Robert. “Halika muna, iho, at ipaghahanda ko kayo ng meryenda sa loob.”

Ang mukha ni Charlie sa sandaling iyon ay hindi na maipinta.

Paglipas ng ilang minuto, nakaupo na silang tatlo sa mini-garden sa tapat ng bahay. May dalang platito ng biko at malamig na juice ang tatay.

“Kamusta naman si Charlie sa school, Jake?” tanong ng tatay habang humihigop ng kape.

Nagkatinginan na naman ang dalawa for the third time. Pinandilatan ng mata ni Charlie si Jake, ang mensahe ay malinaw: Magkamali ka ng sabihin, gigisingin kita bukas na wala ka nang kilay.

“Okay… Okay naman po, Tito,” utal na sagot ni Jake, sabay lunok ng laway.

“Okay naman?” tanong ng tatay, mukhang hindi kumbinsido.

“Uhmmm… ano po, si Charlie po kasi,achiever sa school,” simula ni Jake, pilit na binabawi ang puntos. “Marami pong humahanga sa kanya sa Performing Arts Club. At saka… magaling po talaga siyang sumayaw, Tito. Siya nga po ang nagtuturo sa’kin nung minsan kung paano mag waltz.”

Sa isip ni Charlie: Aba, bumabawi ang mokong. May silbi rin pala ang dila nito kapag hindi nang-aasar.

“Ah, ganoon ba? Mabuti naman kung ganoon,” ngiti ni Tito Robert. “E kumusta nga pala ’yung election para sa Supreme Student Council?”

Biglang nagulat si Charlie. Nanlaki ang kanyang mga mata dahil hindi pa niya naikukuwento sa kanyang tatay ang trauma na inabot niya.

Bago pa makasagot si Jake, mabilis na tumayo si Charlie gamit ang isang paa, halos matumba pa ang upuan.

“Naku! Tay! Kailangan na pong umuwi ni Jake!” malakas na sabi ni Charlie, ang boses ay parang sirena ng ambulansya. “Hinanap na siya sa kanila! Siya po kasi ang… ang taga-saing ng kanin sa bahay nila! Oo, Tay! Kung hindi siya makakauwi ngayon, walang makakain ang buong pamilya niya!”

Napatitig si Jake kay Charlie, ang mukha ay napuno ng matinding kalituhan. Taga-saing ng kanin?! Ako?!

Pilit na itinulak ni Charlie si Jake patungo sa gate habang patalon-talon gamit ang isang paa. “Sige na, Jake! Takbo na! Baka masunog ang kalan niyo! Bye!”

Dali-dali na ring nagpaalam si Jake kay Robert para lang matigil ang pagwawala ng diva. “Sige po, Tito Robert! Una na po ako! Baka nga po maging lugaw ’yung kanin!”

Bago sumampa sa kanyang bisikleta sa labas ng gate, lumingon si Jake kay Charlie na nakasandal sa pinto ng bakod, hingal na hingal.

“Manalo!” tawag ni Jake.

“Ano na naman?!”

“Bukas ng alas-syete, hintayin mo ’ko rito sa gate niyo. Sabay tayong papasok sa school!” sigaw ni Jake bago mabilis na pinaharurot ang kanyang bisikleta paalis.

Chapter 8

Sa ikalawang palapag ng bahay nina Charlie, may nagaganap na operasyong mala-secret agent.

Umaga pa lang, pasimple nang sumisilip si Charlie sa bintana ng kanilang sala. Ang problema, malalagong halaman ng kanyang tatay ang bumubungad sa paningin niya, kaya walang choice ang Superstar ng Liwayway National Highschool kundi ang dahan-dahang lumiyad, tumingkayad, at i-stretch ang kanyang leeg para lang masilip ang tapat ng gate.

“Anong ginagawa mo diyan, anak? Nagpa-practice ka ba para sa role ng isang tsismosang kapitbahay?”

Napatalon si Charlie sa gulat nang biglang sumulpot si Roberto sa likod niya, hawak ang isang tasa ng kape.

“Tay! Nanggugulat naman kayo!” asik ni Charlie, pilit na inaayos ang kanyang nagusot na uniporme. “At hindi ako nagpa-practice. Sinusuri ko lang ang… ang weather conditions sa labas.”

Hindi napigilan ni Roberto ang mapang-asar na ngiti. Pinipigil niya ang tawa, pero ang mga mata niya ay halatang kinikilig para sa kanyang anak. “Bakit hindi mo na lang kaya babain ang ‘weather condition’ na ’yan at i-check kung nandoon na sa gate ang sundo mo?”

“Sundo? Sino? Si Alcantara? Please, Tay. Kaderder naman kayo,” sabi ni Charlie sabay pikit ng mariin at seryosong pag-irap, kahit ang totoo ay mabilis niyang tiningnan ang kanyang relo.

Eksaktong limang segundo bago mag-alas siyete.

Kapag wala pa ang hambog na ’yon pagpatak ng 7:00 AM, mag-tri-tricycle ako. Bahala siya sa buhay niya, utos ni Charlie sa kanyang sarili. Hindi niya mawari kung bakit tila may nagwawala sa loob ng kanyang tiyan. Gutom lang siguro ito. O baka divine maternity?

Dali-dali siyang kumuha ng dalawang pandesal sa lamesa at sabay na isinubo ang mga ito, dahilan upang magmukha siyang hamster na nag-iipon ng pagkain. Bitbit ang kanyang bag at ang injured na paa, nagmadali siyang bumaba.

“Anak, dahan-dahan lang! Baka mabulunan ka! Ang lakas mong kumain pero payatot ka pa rin, baka may sawa na ’yang nasa tiyan mo!” habol na sigaw ni Roberto habang bitbit ang baon ni Charlie. “Tsaka magdahan-dahan ka dyan sa hagdan, baka ’yung isang paa mo naman ang sumunod na mapuruhan! Itong baon mo, o!”

Huminto si Charlie sa huling baitang ng kahoy na hagdan palabas ng kanilang bahay. Ang sikat ng araw sa umaga ay tumatama sa mukha ng binatang naghihintay sa tapat ng gate.

Si Jake.

Nakasakay ito sa kanyang bisikleta, tuwid ang tindig, at sa paningin ng kahit sinong makakakita, mukha itong commercial model ng mamahaling pabango na amoy bagong paligo at baby powder.

Amoy baby-

Agad na pinutol ni Charlie ang sarili niyang pag-iisip. Kadiri! Ano ba ’tong pumapasok sa utak ko?! Kaderder! Cringe na cringe si Charlie sa sarili niyang inner monologues, habang pinipilit na ibalik ang kanyang nakamamatay na poker face.

“O, nanjan na pala ang sundo mo, e,” basag ni Roberto sa katahimikan, sumulpot sa likod ni Charlie hawak ang pera.

“Sige, Tay, una na ’ko,” mabilis na paalam ni Charlie. Ngunit bago siya humakbang palabas, napatingin siya sa bintana sa ikalawang palapag. Doon ay nakatayo ang kanyang ina na si Myrna. Seryoso, matalim, at tila nag-a-analyze ng krimen ang tingin nito sa kanila. Bahagyang lumunok si Charlie at ngumiti na lang ng matipid bago tuluyang lumabas ng gate.

“Magandang umaga ho, Tito Robert!” masiglang bati ni Jake, sabay baba sa bike at pormal na nag-mano.

“Good morning din, iho. Dahan-dahan sa pagmamaneho, ha? May mamahaling kargamento ka dyan,” biro ni Roberto habang inaalalayan ni Jake si Charlie na makasampa sa likod ng bisikleta.

Napasandal si Roberto sa gate, pinapanood ang dalawa. “Hay nako… parang ganyan din kami nagsimula ni Myrna noon,” nakangiting bulong ng tatay ni Charlie sa sarili. Ngunit paglingon niya sa itaas para hanapin ang pagsang-ayon ng asawa, nagulat siya nang makitang nakabusangot ang mukha ni Myrna habang nakatingin sa kanya. Mabilis na napainom ng kape si Roberto at pumasok sa loob.

Habang bumabaybay sila sa kalsada, seryoso at tuwid ang tingin ni Charlie sa likod ng ulo ni Jake. Si Jake naman ay abot-tainga ang ngisi habang nagpe-pedal.

“Good morning, sir! Saan po ang biyahe natin?” pagbibiro ni Jake gamit ang boses-tsuper.

“Funny ka e, no?” seryosong sagot ni Charlie, hindi man lang nababawasan ang katarayan sa boses.

Natawa si Jake nang mahina. “Ganyan ka ba talaga pag hindi humihinga ng tatlong beses tapos bumubulong sa hangin bago lumabas ng gate niyo?”

Nanlaki ang mga mata ni Charlie. Mukha siyang nahuling magnanakaw ng biscuit. “Paano mo nalaman?!”

“Secret!” pang-aasar ni Jake, na sinagot naman ni Charlie ng isang matinding kurot sa likod nito. “Aray! Manalo, joke lang! Mahuhulog tayo!”

Nagpatuloy ang kanilang asaran at bangayan sa daan hanggang sa biglang huminto si Jake sa gilid ng isang malilim na puno. May kinapkap ito sa kanyang bulsa at inilabas ang isang puting earphones. Bago pa makapagreklamo si Charlie, mabilis na isinukbit ni Jake ang isang side ng earphone sa kanang tainga nito, habang ang kabila naman ay isinuot sa sarili niyang tainga.

Muling nag-pedal si Jake, at kasabay nito ang pag-play ng musika.

“Kinikilig ako sa itong epekto mo… kulang na lang tumakbo ako sa banyooo…”

Nanlaki ang mga mata ni Charlie nang mapagtanto kung anong kanta ang tumutugtog. Paligoy-ligoy ni Nadine Lustre. Ang mas malala, sinasabayan ito ni Jake na may kasama pang bahagyang kembot habang nagbibisikleta, tila ba ito ang pinaka-proud na fanboy sa buong Liwayway National High School.

Napatitig si Charlie sa likod ni Jake. Sa kabila ng inis, may kung anong init ang gumapang sa kanyang mga pisngi. Lihim siyang napangiti at napailing nang bahagya.

“Bading,” bulong ni Charlie sa hangin, pero hindi niya tinanggal ang earphone.

Pagdating sa eskwelahan, halos mapatigil ang ikot ng mundo sa main hallway. Lahat ng estudyanteng nadadaanan nila ay napapanganga.

“Ito na ba ’yung sinasabi nilang ‘the world is healing’?” bulong ng isang third year student habang pinapanood si Jake na maingat na nakaalalay sa naglalakad na si Charlie. Ang dating mortal na magkaaway na kulang na lang ay magsabong sa court, ngayon ay magkasabay nang pumapasok.

Pagpasok sa classroom, agad na pinuntahan ni Jake ang upuan sa unahan kung saan nakaupo ang kaibigan ni Charlie.

“Wacky,” tawag ni Jake. “Pwede bang doon ka muna tumabi kay Bugoy sa huling row? Para ako muna ang uupo dito sa tabi ni Charlie, para maalalayan ko siya kung sakaling may kailanganin siya.”

Pipigilan pa sana ni Charlie ang sitwasyon. “Sandali, Alca-”

Ngunit si Wacky, na nag-transform bigla bilang si Flash sa bilis ng kilos, ay nakaimpak na ng gamit. “Walang problema, Papa Jake! Alagaan mo ang aming Mother Superior!” Bago pa man makapikit si Charlie ay nasa pinakahuling row na si Wacky, katabi si Bugoy na abot-tanaw ang ngiti.

Umupo si Jake sa tabi ni Charlie. “Okay ka lang? May masakit ba?”

“Hindi mo naman ako kailangang alalayan buong araw, Alcantara,” inis na bulong ni Charlie, pilit na ibinabalik ang kanyang awtoridad bilang Club President.

“Shhh. Huwag ka nang magreklamo,” saway ni Jake sabay lapit ng mukha. “Hangga’t hindi natatanggal ’yang benda sa paa mo, hindi kita lulubayan.”

Dumating ang oras ng breaktime at naramdaman ni Charlie ang tawag ng kalikasan. Kahit hirap maglakad, pilit niyang tiniis ang sakit patungong banyo. Ngunit paglabas niya, laking gulat niya na nakatayo pa rin sa tabi ng pinto si Jake, mukhang bodyguard na nagbabantay ng VIP.

“Bakit ka ba sunod nang sunod?” asik ni Charlie. “Baka pati pagtaas at pagsara ng zipper ko gusto mo pa akong tulungan?”

Biglang ngumisi si Jake nang nakakaloko. Humakbang ito nang isang beses pasulong, lumapit ang mukha kay Charlie na may dalang mapang-akit at mapang-asar na aura. “Bakit… gusto mo ba?”

Namula ang buong mukha ni Charlie, hindi malaman kung sa galit o sa tindi ng insulto sa kanyang natatanging dignidad. “Alcantara!”

Sa canteen, magkakatabi sina Wacky, Bronson, at Charlie sa isang mahabang lamesa. Habang masayang nag-uusap ang tatlo tungkol sa kanilang mga kabaklaang hindi mapigilan moments, biglang dumating ang isang grupo ng mga matatangkad na lalaki na huminto sa tapat nila.

Ang basketball team.

“Hi, Ganda,” bati ni Jake kay Wacky na may kasamang malawak na ngiti bago humarap kina Charlie at Bronson. “Ayos lang ba na tabihan ko ulit ang bestfriend niyo?”

Mabilis na siniko ni Charlie si Wacky sa ilalim ng lamesa. “Huwag… sabihin mo hindi pwede. Subukan mo lang talaga, “ bulong niya sa pagitan ng mga ngipin.

Naiipit at nape-pressure si Wacky, hindi alam kung sino ang susundin sa pagitan ng kanyang nakakatakot na kaibigan at ng naggagandahang biceps ng mga basketbolista.

“Bugoy, sunduin mo na nga ’tong misis mo rito,” utos ni Jake sa kanyang tropa.

“Doon tayo sa kabila,” banat naman ni Bugoy sabay kindat kay Wacky.

Nagsimula nang mag-asaran ang buong tropa ni Jake. Dahil dito, tuluyang bumigay ang marupok na sistema ni Wacky. Agad itong napatayo na parang nakuryente, hawak ang kanyang dibdib sa tindi ng kilig. “Sorry, siz, ha? Wifey duties muna ako,” wika ni Wacky kay Charlie bago mabilis na sumunod kay Bugoy patungo sa kabilang lamesa. Si Bronson naman ay unti-unti na ring naagaw ang atensyon ng isang player na umupo sa tabi niya, kaya naiwan ang dalawa.

Agad na umupo si Jake sa bakanteng upuan sa tabi ni Charlie. Inilapag niya ang isang malaking tray na puno ng pagkain: may mainit na kanin, ulam, at may kasama pang saging. Napatingin si Charlie rito. Mukhang masasarap ang ulam, malayo sa tuyo at malamig na hotsilog na binili nila kanina. Subalit pilit niyang iniwas ang kanyang tingin.

“O, binili ko ’to para sa ating dalawa,” sabi ni Jake habang inilalapit ang pagkain. “Tinanong ko si Bronson kanina kung anong mga paborito mo. Don’t worry, sinabihan ko si Manang na wag lagyan ng chili paste ’yan,” natatawang dbiro niya. “Hindi ko alam kung mahilig ka rito, pero mukhang masarap ’yung sinigang na hipon nila ngayon.”

“Hindi mo kailangang gawin ’to, Alcantara,” seryoso na sabi ni Charlie, nang hindi tumitingin sa kanya.

“Alam ko,” sagot ni Jake, ang boses ay seryoso rin at walang bakas ng biro. “Pero hayaan mo ako.”

Napatitig si Charlie kay Jake. May kung anong kakaiba sa determinasyon ng binata na hindi niya kayang basagin ng katarayan. Nanatili siyang tahimik habang pinapanood si Jake na maingat na tinatanggal ang balat at ulo ng mga hipon gamit ang kanyang mga kamay.

Nagulat na lamang si Charlie nang biglang ilagay ni Jake ang binalatang hipon sa ibabaw ng kanyang plato. “Kain na.”

“Kaya ko namang magbalat ng-”

Hindi na natapos ni Charlie ang kanyang sasabihin dahil biglang isinubo ni Jake ang isang piraso ng hipon sa kanyang bibig. Awtomatikong nanguya ito ni Charlie dahil sa gulat. Masarap. Sobrang sarap ng pagkakatimpla ng asim. Habang ninanamnam ang pagkain, sinalubong niya si Jake ng isang matinding masamang tingin habang mabilis na nagngunguya, mukhang galit na pusa na napakain ng mamahaling treats.

Hapon na at makulimlim ang kalangitan sa labas ng classroom. Ang malamig na simoy ng hangin ay nagdala ng antok sa mga estudyante, lalo na’t huling subject na.

Napansin ni Jake na bahagyang nanginginig ang mga balikat ni Charlie dahil sa lamig mula sa bukas na bintana. Walang sabi-sabi, hinubad ni Jake ang kanyang suot na varsity jacket, ang jacket na may malaking nakasulat na ALCANTARA at numero ng kanyang jersey sa likod, at iniabot ito kay Charlie.

“Suot mo muna,” utos ni Jake.

Nanlaki ang mga mata ni Charlie nang makita ang pangalan sa likod. “Ayoko nga. Ayokong magmukhang billboard ng apelyido mo.”

“Suot mo na, tigas din ng ulo mo, e,” sabi ni Jake sabay lapit at siya na mismo ang nagbalot ng jacket sa mga balikat ni Charlie.

Natahimik si Charlie. Ang jacket ay malaki para sa kanyang katawan, ngunit hindi niya maikakaila ang tindi ng comfort na ibinigay nito. May kakaibang init at amoy ng pabango ni Jake na tila ba yumayakap sa kanya sa gitna ng lamig.

“For this period, we will be having a film viewing of the movie Troy ,” anunsyo ng kanilang English teacher sa unahan.

Isinara ang mga makakapal na kurtina ng silid. Biglang dumilim ang buong silid-aralan, at ang tanging nagbibigay ng liwanag ay ang sinag mula sa projector screen. Nagsimula ang pelikula, at ang lahat ay nakatutok sa labanan ng mga Griyego.

Dahil sa kadiliman, nakaramdam ng lakas ng loob si Charlie. Dahan-dahan niyang ipinaling ang kanyang ulo patungo sa gilid para tingnan ang mukha ni Jake. Kampante siyang hindi siya makikita nito dahil madilim. Pinagmasdan niya ang matangos nitong ilong, ang seryosong mga mata na nakatitig sa screen, at ang panga nito na gumagalaw nang bahagya habang nanonood.

Ngunit sa isang iglap, biglang lumingon si Jake sa kanyang direksyon.

Sa tindi ng gulat at panic na mahuli, mabilis na ibinalik ni Charlie ang kanyang tingin sa screen, ngunit sa tindi ng biglaang pagkilos ay naitama niya ang kanyang injured na paa sa ilalim ng bakal na lamesa.

“Ah…” mahinang aray ni Charlie, napapikit sa tindi ng kirot.

“Shhh! Quiet!” saway ng guro mula sa likuran.

“Ayos ka lang?” bulong ni Jake, bakas muli ang matinding pag-aalala.

Bago pa man makasagot si Charlie, nagulat na lamang siya nang dahan-dahang yumuko si Jake sa ilalim ng mesa. Maingat nitong kinuha ang injured na paa ni Charlie, dahan-dahang inalis ang sapatos nito, at gamit ang kanyang malalaking kamay ay marahang minasahe ang paligid ng bukung-bukong na may benda. Ang mga mata ni Jake ay nanatiling nakatingin sa projector screen para hindi sila mapansin ng guro, ngunit ang bawat galaw ng kanyang kamay sa paa ni Charlie ay puno ng pag-iingat at alaga.

Hindi alam ni Charlie kung anong dapat maramdaman. Ang kanyang puso ay tila ba nagkaroon ng sariling ritmo ng sayaw sa loob ng kanyang dibdib, kaya naman hinayaan niya na lang si Jake na gawin iyon hanggang sa matapos ang klase.

Matapos ang huling rehearsal ng Performing Arts Club kung saan si Charlie ay naupo lang sa isang monobloc chair para mag-direk, natagpuan niya si Jake na naghihintay sa labas ng pinto ng auditorium, may bitbit na malapad na ngiti.

“Uwi na tayo?” tanong ni Jake.

Bahagyang tumango si Charlie. “Sige.”

Sa likod nila, magkasabay na naglalakad sina Wacky at Bronson. Nagkatinginan ang dalawa, may mga mapanuring ngiti sa kanilang mga labi habang pinapanood ang kanilang presidente na maingat na inaalalayan ng team captain.

“What is the meaning of this, siz?” bulong ni Wacky kay Bronson sabay paypay ng kamay sa sarili. “Ang sining at ang sports… nagkakaisa sa ngalan ng kapansanan.”

Pagdating sa tapat ng gate ng bahay nina Charlie, maingat siyang bumaba mula sa bisikleta. Haharap na sana siya para pumasok sa loob ng kanilang bakod nang bigla siyang tawagin ng binata.

“Charlie!”

Napatigil si Charlie at lumingon. “Ano na naman, Alcantara?”

Si Jake ay biglang naging balisa. Ginalaw-galaw niya ang handle bar ng kanyang bike, tumingin sa kaliwa, tumingin sa kanan, at tila ba nawalan ng dila ang laging mayabang na basketbolista. “A… e… ano kasi… Charlie…”

“Ano nga?” pagtataray ni Charlie.

Nilakasan ni Jake ang kanyang loob, tumingin nang diretso sa mga mata ng sining ng Liwayway National High School. “Pwede ko bang makuha ’yung number mo? Ano… para kasi kung may emergency, o kaya kung kailangan mong pumasok bukas ng mas maaga at kailangan mo ng sundo pag weekends, macocontact mo ’ko agad. ’Yun lang! Para sa paa mo!” mabilis na palusot nito, ramdam ang kaba sa boses.

Tinitigan siya ni Charlie nang ilang segundo bago dahan-dahang inilabas ang kanyang sariling telepono. Inabot niya ito kay Jake na mabilis namang isinulat ang kanyang numero na parang pumapirma ng isang milyong kontrata.

Bago tuluyang pumasok sa loob ng gate, lumingon si Charlie kay Jake na hawak pa rin ang bisikleta sa ilalim ng natatanging liwanag ng streetlight.

“Ingat ka sa pag-uwi,” mahinang wika ni Charlie, bago tuluyang nagpakita ng isang maliit, tipid, ngunit totoong ngiti.

Mabilis na sumaludo si Jake, abot-tainga muli ang ngiti habang pinapanood ang dalawa niyang gulong na umikot paalis.

Pagpasok ni Charlie sa loob ng kanilang gate, sinalubong siya ng isang pigura na nakatayo sa may hagdan, nakapamewang, at may seryoso, mapanghusga, at tila ba nag-aabang na tingin.

Ang kanyang ina, si Myrna.

Walang salita, tinitigan lang nito si Charlie mula ulo hanggang paa, partikular na sa suot pa ring varsity jacket na may nakasulat na ALCANTARA sa likod.

Chapter 9

Kakagaling lang ni Charlie sa banyo, paika-ika pero may kasamang tindi ng poise, habang dahan-dahang tinutuyo ang kanyang buhok gamit ang tuwalya. Naupo siya sa gilid ng kanyang kama upang simulan ang gabi-gabi niyang ritwal: ang pagbabalot ng benda sa kanyang injured na paa.

Habang maingat niyang hinahawakan ang kanyang bukung-bukong, biglang nag-flashback sa kanyang utak ang eksena sa silid-aralan sa gitna ng kadiliman ng Troy film viewing. Naalala niya ang malalaking kamay ni Jake na marahang nagmamasahe sa bahaging iyon, puno ng pag-iingat, habang ang mga mata nito ay nakatitig sa screen para hindi sila mahuli ng teacher.

Awtomatikong napamasahe rin si Charlie sa sarili niyang paa habang unti-unting sumasalamin ang isang malawak at tila nababaliw na ngiti sa kanyang mukha. Saya lang. Walang malisya. Purong kagalakan ng isang Club President na naalagaan ang natatanging talento. Hindi niya kailanman kikilalanin na ang mabilis na tibok ng puso niya ay ang tinatawag ng lipunan na kilig . Kaderder naman kung ganoon.

Ngunit biglang naglaho ang ngiti sa kanyang mga labi nang mapadako ang kanyang tingin sa likod ng pinto. Doon, nakasabit sa hanger ang varsity jacket ni Jake, tila ba isang monumento ng apelyidong ALCANTARA na sumisigaw sa kanyang silid. Kasunod nito, bumalik sa kanyang gunita ang seryoso at tila nag-a-analyze na tingin ng kanyang ina kanina habang paakyat siya ng hagdan. Walang sinabing masakit ang kanyang nanay; puro titig lang na tila ba binabasa ang buong kaluluwa at hinaharap niya. Pakiramdam ni Charlie ay hinatulan na siya ng korte ng opinyon ng mga magulang nang walang verbal na abiso.

BZZZ.

Napatalon si Charlie nang biglang manginig ang kanyang telepono sa ibabaw ng lamesa. Isang mensahe mula sa isang unknown number ang bumungad:

Unknown: Kunin mo yung ointment na nilagay ko sa bulsa ng bag mo lagay mo sa paa mo bago matulog.

Muling bumalik ang ngiti sa mga labi ni Charlie na tila ba may sariling buhay ang kanyang mga facial muscles. Agad siyang nag-type nang may kasamang tindi ng pagbabalatkayo.

Charlie: Sino to?

Unknown: Yung pinaka poging basketball player sa buong Liwayway National High.

Charlie: feeling mo!

Inilapag ni Charlie ang telepono, naghihintay ng mabilis na banat mula sa hambog. Limang minuto ang lumipas. Sampung minuto. Walang reply. Ang Superstar ng Liwayway National High School ay unti-unting nagmukhang baliw na pabalik-balik ang lakad sa loob ng kuwarto, bitbit ang telepono, maya’t maya ay sisilipin ang screen kung may umiilaw na notification.

“Aba hindi nag reply?!” bulong niya sa hangin habang nagmamaktol at pabagsak na nahiga sa kama. “Pagkatapos akong utusan, biglang mang-iiwan sa ere? Napakabastos!”

Ipinikit na lamang niya ang kanyang mga mata upang piliting matulog nang biglang mag-ring ang telepono. Parang nakuryenteng bangkay si Charlie na biglang napabangon at mabilis na sinagot ang tawag nang walang pag-aalinlangan.

“Hello?!” asik ni Charlie.

“Hello? Tulog ka na ba? Pasensya na di ako nakapagreply agad,” ang boses ni Jake sa kabilang linya ay may kasamang bahagyang hingal at tunog ng tricycle sa background.

Awtomatikong napangiti si Charlie, ngunit pinilit niyang gawing mataray at naiinis ang kanyang tono. “Oo, tulog na ’ko! Anong oras na, Alcantara? Hanggang pagtulog ba naman ay nambubulahaw ka?”

Narinig niya ang mahinang tawa ni Jake. “Baka kasi naghihintay ka sa reply ko e. Nagpa-pasa load lang ako.”

“Huy! Hindi para hintayin ko ang reply mo, no! Feeling neto!” mabilis na depensa ni Charlie, habang ang kabilang kamay ay nakahawak sa kanyang tila nagwawala na namang tiyan.

“OA talaga,” bulong ni Jake sa kabilang linya, na narinig naman nang malinaw ni Charlie. “O siya, susunduin ulit kita bukas. Tulog ka na.”

“Okay, okay, okay,” sunod-sunod na sagot ni Charlie na parang sirang plaka para lang matapos ang usapan.

“Good night, Charlie.”

Napapatigil ang mundo ni Charlie. Napalunok siya, ang kanyang lalamunan ay biglang natuyo. “Good ni-”

Click.

Patay na ang linya. Hindi man lang niya natapos ang kanyang salita dahil binabaan na siya ng hambog. Isang matinding unan ang dinaluhong ni Charlie para doon isigaw ang halo-halong emosyon na hindi niya maipaliwanag.

Lumipas ang mga araw na naging permanenteng accessory na ni Charlie ang likod ng bisikleta ni Jake. Hatid-sundo, walang mintis. Hanggang sa dumating ang isang mapangahas na Miyerkules.

Walang Jake Alcantara na naghihintay sa tapat ng kanilang gate.

Sa totoo lang, magaling na ang paa ni Charlie. Kaya na niyang maglakad nang walang tulong ng kahit sino, ngunit tila ba ang kanyang sistema ay nasanay na sa amoy ng baby powder at bagong paligid na dala ng basketbolista. Pasilip-silip si Charlie sa bintana hanggang pumatak ang 7:00 AM. Walang sumulpot. Lumipas ang 7:15 AM. Tanging ang mga pusa lang ng kapitbahay ang naglalakad sa kalsada.

“O, anak, ba’t di ka pa pumapasok?” tanong ni Roberto na lumabas ng pinto, nakatingin din sa bakanteng tapat ng gate. “Nako, anak, baka hindi ka masusundo ni Jake. Hindi ka ba tinext?”

Tumingin si Charlie sa kanyang telepono: zero messages. Tumingin siya sa kanyang tatay, at doon na sumabog ang tindi ng melodramang emosyon sa loob ng kanyang dibdib. Galit siya. Naghintay siya sa awala.

Sana pala kung hindi niya ako susunduin, hindi na lang siya nangako nang ganoon! Bakit kailangang magpaasa ng tao kung hindi rin paninindigan?! Ang kanyang saloobin ay pang-telenovela na ang bigat.

“O, anak, ito bente, mag-tricycle ka na lang at baka malate ka na,” alok ni Roberto, abot ang barya.

“Hindi na, Tay! Maglalakad na lang ako!” inis na sagot ni Charlie bago dire-diretsong lumabas ng gate.

Naglakad siya nang mabilis, ang kanyang mga kilay ay halos magsalubong sa tindi ng galit, habang binubulong sa hangin ang lahat ng sumpa laban kay Jake. Sa kabila ng kanyang pagmamadali, maingat pa rin ang bawat hakbang niya dahil ayaw na niyang maulit ang trahedya ng pagbagsak sa tae ng aso.

Nakasimangot ang Superstar habang papalapit sa crossing, nang biglang may pamilyar na boses na pumunit sa ingay ng kalsada.

“Junior, please naman, maglakad ka ng maayos!”

Napatingin si Charlie. Mabilis siyang nagtago sa likod ng isang poste ng kuryente at sumilip.

Doon ay nakatayo si Jake, pawisan, hawak ang kamay ng isang matabang bata na umiiyak, naglulundag sa semento, at sumisigaw na ayaw nitong pumasok sa paaralan.

“Junior, sige na, please, tumayo ka na riyan,” pakiusap ni Jake, ang tindi ng pasensya at tiyaga ay makikita sa kanyang mukha habang pilit na pinapatayo ang pinsan. “Sige na, susunduin ko pa si Kuya Charlie.”

Napatigil si Charlie sa likod ng poste. Ang kanyang pangalan ay binanggit sa gitna ng isang krisis sa pamilya.

Nakita niya kung paano buhatin ni Jake ang mabigat na si Junior, kahit na tila ba mapuputol na ang biceps nito, at maingat na inakay sa kanyang bisikleta habang ang bata ay patuloy ang pag-atungal. Doon napagtanto ni Charlie kung gaano katinik at katiyaga ang binata; ihahatid muna si Junior, bago sana siya ang susunod na susunduin. Ang tindi ng galit sa kanyang dibdib ay biglang natunaw na parang yelo sa tanghali.

Sa loob ng classroom, hindi mapakali si Charlie. Magmula nang pumasok siya ay nakatingin lang siya sa kanyang relo at sa pintuan. Wala pa rin ang Team Captain.

Bago pa man makapasok ang kanilang guro para sa unang subject, biglang bumukas ang pinto at iniluwa si Jake, hingal na hingal, basa ng pawis ang likod, at halos gapangin ang daan patungo sa upuan sa tabi ni Charlie.

Nagsimula nang magsalita ang titser sa unahan tungkol sa kasaysayan, ngunit si Jake ay may sariling agenda.

“Charlie… Charlie…” bulong ni Jake, habang hinahabol pa rin ang kanyang hininga.

Hindi alam ni Charlie kung paano haharapin ang binata pagkatapos ng nakita niya sa crossing, kaya pinili niyang mang-snob. Tumingin siya nang diretso sa blackboard.

“Charlie… pssst, Charlie…” mas lumakas ang bulong ni Jake.

“Ano?!” medyo malakas na sagot ni Charlie dahil sa tindi ng kulit nito.

Natahimik ang buong silid-aralan. Ang guro sa unahan ay dahan-dahang humarap sa kanila, ang mga mata ay nanlilisik sa galit. “Manalo! Alcantara! Care to share sa class kung anong pinag-uusapan niyo? Out of my class, now!”

Walang nagawa ang dalawa kundi ang lumabas. At bilang parusa sa kanilang high school rebellion, pinatayo sila sa hallway habang naka-squat.

Tahimik ang koridor. Si Charlie ay nakasimangot nang sagad, dahil hindi lang siya nadamay sa kahihiyan, naiwan pa niya ang kanyang natatanging tsansa na makakuha ng mataas na grade sa lesson.

“Alam kong galit ka sa’kin kasi hindi kita nasundo kanina,” basag ni Jake sa katahimikan habang pilit na pinapanatili ang balanse sa squat position. “Baka di ka rin maniwala, at hindi sa nag-iimbento ako… pero yung pinsan ko kasi kanina, hinatid ko pa e. Ayaw pumasok kaya binuhat ko pa. Pero bumalik ako sa bahay niyo para sunduin ka, kaso nakaalis ka na-”

“Naniniwala ako,” pagputol ni Charlie sa kanyang mga rason.

Katahimikan. Isang segundo. Dalawang segundo.

“At hindi ako galit,” dugtong pa niya.

Nanlaki ang mga mata ni Jake sa gulat, muntik nang mawalan ng balanse sa kanyang squat. “Hindi ka galit?”

“Paulit-ulit, Alcantara?” mataray na sagot ni Charlie.

“Sorry na, babawi ako bukas!” ani ni Jake, sabay pakita ng isang pacute na mukha na kulang na lang ay lagyan ng filter ng pusa.

“Hindi na, ayoko na. Tsaka Alcantara, magaling na ’tong paa ko, wala nang benda, oh,” wika ni Charlie sabay nguso sa kanyang kanang paa na nakasapatos na nang maayos.

“Hindi!” mabilis na hirit ni Jake. “Dahil hindi kita nasundo kanina, dagdag isang linggo yung hatid-sundo service ko sa’yo!”

Ipinikit ni Charlie ang kanyang mga mata at umirap. “Bahala ka sa buhay mo.”

Sabado ng tanghali. Ang covered court ng Liwayway ay umaalingawngaw sa tunog ng mga sapatos, pito ng referee, at hiyawan ng mga tao. Naglalakad pumasok sina Charlie, Wacky, at Bronson upang manood ng basketball tournament.

Habang naghahanap ng mauupuan, lihim na binasa ni Charlie ang text ni Jake kagabi na nagdulot sa kanya ng matinding pagpigil ng ngiti sa harap ng kanyang mga kaibigan:

Jake: Nood ka bukas ng game namin at sigaw mo pangalan ko para maka 3 points ako! Libre kita ng pares pagkatapos.

Nagtungo sila sa pwesto ng kanilang mga schoolmates na armado ng mga dilaw na lobo. Ang laban ay brutal: Liwayway National High School vs. San Carlos National High School.

Nakarating ang laro sa final round, at dehado ang kupunan nina Jake. Ang tindi ng tensyon ay hindi kinaya ng marupok na sistema nina Wacky at Bronson.

“Ay, hindi ko keri ang tindi ng defense ng kabilang team! Mukha silang mga bouncer sa club!” tili ni Wacky habang pinupukpok ang kanyang dilaw na lobo.

“Girl, tignan mo ’yung Number 7 ng San Carlos, parang mang-aagaw ng jowa kung makabantay kay Papa Jake!” dagdag naman ni Bronson nang makashoot ang kalaban. “Hoy, San Carlos, Laos! Ang papangit ng jersey niyo!” sigaw pa nito sa kabilang panig.

Habang ang dalawa ay busy sa pakikipag-asaran sa fans ng San Carlos, si Charlie ay nakatitig lang sa isang tao sa gitna ng court. Kita niya ang tindi ng stress at frustration sa mukha ni Jake. Hindi pumapasok ang mga tira ng kanyang mga kakampi; ang bawat pasa ay tila ba nauuwi sa turnover.

Sa gitna ng kaguluhan, nang hawakan ni Jake ang bola sa labas ng 3-point line habang hinarangan ng dalawang matatangkad na defender, hindi na napigilan ni Charlie ang sarili. Tumayo siya, ginamit ang kanyang boses-director, at sumigaw nang buong lakas.

“Go Alcantara! Shoot that ball!”

Ang kanyang boses ay tila ba may dalang kakaibang frequency dahil napatigil ang ilang estudyante sa paligid. Maging si Jake na nasa gitna ng court ay napalingon sa direksyon niya. Isang biglaang shift ang naganap sa mukha ng team captain; ang pagod at stress ay napalitan ng isang mapangahas na ngisi.

Parang uminom ng isang galon na pinaghalong Gatorade at Milo si Jake. Sa isang mabilis na crossover, nalagpasan niya ang dalawang defender at binitiwan ang isang perpektong tira.

SWISH.

“WAAAAAH!” nagwala ang buong crowd ng Liwayway. Nagsimula silang mag-crowd wave.

“Go Jake! Go Jake! Go Jake! Ang pogi-pogi mo!” hiyaw ng mga kababaihan at kabaklaan sa unahan.

Dinala ni Jake ang buong team sa kanyang mga balikat. Shoot dito, drive doon. At sa huling tatlong segundo ng laro, parang lumipad sa hangin si Jake para sa isang iconic, rim-shaking dunk na tuluyang nagtapos sa laban sa pabor ng Liwayway.

Panalo sila.

Sa gitna ng nagwawalang mga estudyante na nagtalon at nagbato ng mga lobo, hinanap ng mga mata ni Jake ang nag-iisang Superstar. Nang magtagpo ang kanilang mga paningin sa gitna ng siksikan, dahan-dahang itinaas ni Charlie ang kanyang kamay at nag-thumbs up. Isang matipid ngunit totoong ngiti ang ibinigay niya, na sinagot naman ni Jake ng isang abot-taingang ngisi bago siya dinaluhong ng kanyang mga kakampi.

Charlie: Congrats! Wait ka namin dito sa labas

Nakatayo ang tatlo sa labas ng covered court habang naghihintay na lumabas ang team.

“Bakla ang baby boy Bugoy mo kanina bangko buong game! Kaloka, body card lang ambag?” asar ni Bronson kay Wacky.

“Hoy, grabe ka sa kanya! Moral support ang ambag niya, napakahalaga noon sa team chemistry!” depensa ni Wacky habang nagpapaypay ng kanyang kamay.

Ngunit ang kanilang masayang usapan ay naputol nang may dumaang isang grupo ng mga estudyante mula sa San Carlos. Malalakas ang kanilang boses, puno ng pait.

“Luto naman ’yung game, e. Hindi deserve ng Liwayway manalo. Tsaka ’yung MVP nila? Feeling pogi lang, mukha namang callboy,” wika ng isang bading na may bitbit na bag.

Umakyat ang dugo ni Charlie sa kanyang ulo. Walang sinumang pwedeng umalipusta sa tindi ng pinaghirapan ng kanyang… ng team captain.

“Hoy! Anong sinasabi niyo diyan?!” harap ni Charlie, nakapamewang.

“Bakit, totoo naman, ’di ba? Kung hindi dahil sa referee, olats kayo!” sagot ng bading mula sa San Carlos.

“Aba, sumasagot ka pa!” sumali na si Wacky sa eksena, itinapon ang kanyang hawak na lobo.

“Halika rito! Baklang kanal!”

“Oh, anong sabi mo?!”

Sa isang iglap, ang labas ng court ay nagmistulang arena ng wrestling. Si Wacky at Bronson ay mabilis na nakipagsabunutan sa dalawang estudyante mula sa San Carlos. Ang mga bag ay lumilipad, ang mga buhok ay nahihila.

“Pigilan mo ’ko! Bugoy, pigilan mo ’ko!” tili ni Wacky habang nakayakap na pala ito kay Bugoy na kalalabas lang ng court, ngunit ang mga paa ni Wacky ay patuloy pa ring sumisipa sa hangin.

Sinubukan ni Charlie na mamagitan at magbaba ng awtoridad “Sandali! Huwag kayong mag-away-”

Ngunit sa gitna ng gulo, isang malakas na tulak ang ibinigay ng bading mula sa kabilang paaralan kay Charlie. Nawalan ng balanse ang Superstar at napaupo sa semento. Hindi pa doon natapos; ang bading ay nagtaas ng kanyang kamao, handang isuntok ito diretso sa mukha ni Charlie.

Ipinikit ni Charlie ang kanyang mga mata, inihahanda ang sarili sa tindi ng sakit na darating.

Isang segundo. Dalawang segundo. Walang dumapong suntok.

Dahan-dahang idinilat ni Charlie ang kanyang mga mata. Doon, sa harap niya, nakatayo ang isang pigura na basa pa ang buhok mula sa pawis, suot ang kanyang varsity jacket.

Nakasangga ng malaking kanang kamay ni Jake ang kamao ng bading. Ang tindi ng hawak niya ay sapat na para mamula ang braso ng kalaban. Sa isang matinding tulak, binitawan ni Jake ang kamao nito, dahilan upang mapaatras ang buong grupo mula sa San Carlos.

“Sige subukan mo” ang boses ni Jake ay malamig, mababa, at may dalang matinding panganib na hindi pa kailanman naririnig ni Charlie.

Mabilis na humarap si Jake kay Charlie. Ang galit sa kanyang mukha ay agad na napalitan ng tindi ng pag-aalala. Lumuhod siya sa semento at maingat na itinayo si Charlie gamit ang kanyang mga kamay sa balikat nito.

“Ayos ka lang? Saan ang masakit?” tanong ni Jake, habang ang kanyang mga mata ay mabilis na sinusuri ang bawat bahagi ng katawan ni Charlie para masigurong walang galos, bago muling lumingon nang may matinding talim sa mga nang-away sa kanyang Superstar.

Chapter 10

Ang singaw ng mainit na sabaw ng pares at ang halimuyak ng toasted garlic ay tila nagsilbing amoy ng tagumpay sa loob ng siksikang paresan. Ang mahahabang mesa ay pinagdugtong para lang magkasya ang buong delegasyon ng Liwayway National High School, kasama ang ilang piling taga-suporta na may bitbit pang mga dilaw na lobo. Sa gitna ng ingay, magkatabi si Charlie at Jake na tila ba may sariling border line laban sa sibilisasyon. Sa kabilang panig naman ay magka-table sina Wacky at Bugoy, habang si Bronson ay nakaupo sa tabi ni Shantal. Ang tatlong teammates ni Jake na nina James, Chix, at Fred ay parang mga nakawalang leon sa hawla kung lumapang ng kanin.

“Hoy, Bronson!” biglang hirit ni Wacky sabay turo ng kutsara sa kaibigan. “Anong meron sa inyo ni Shantal? Dati kung mag-irapan kayo sa hallway, akala mo may breakdown ng treaty sa United Nations. Ngayon, bakit parang straight ka na yata? Baka ligawan mo na ’yang si Shantal sa sobrang close niyo riyan! Nako, baka next week kasali ka na rin sa basketball team ha!”

“Yuck!” maarteng dighay ni Bronson, sabay paypay sa sarili gamit ang panyo na may burda pa yata ng initials niya. “Kadiri ka, Wacky! Ang baduy ng taste mo!”

“Hoy, makayuck ka naman jan!” bulyaw ni Shantal, sabay hampas sa balikat ni Bronson na halos magpatalsik sa litid nito sa leeg. “Baka halikan kita riyan e! Swerte mo kaya kung maging jowa mo ang kakaibabe na tulad ko!”

Humagalpak ng tawa ang buong mesa. Si Bronson naman ay pulang-pula ang mukha habang pilit na nilulunok ang pagkain para hindi mabulunan. “Ititil mo ’yan, teh! Baka mabuga ko ’tong pares sa mukha mo, sige ka!”

Sa gitna ng hiyawan, biglang pumalo sa mesa si James, ang power forward ng team. “Hoy, mga paps! Hindi pwedeng pares lang ang celebration natin sa championship! Isang linggo nating pinagpuyatan ’to, tapos sabaw lang ang reward? Mag-celebrate tayo after nito! Ano, g ba?!”

“Sige! G ako riyan!” sigaw ni Chix.

“Game! Walang matutulog ngayon, wala naman tayong pasok bukas!” dagdag ni Fred habang iwinawagayway ang baso ng service water na parang may laman na mamahaling alak. Ang buong grupo ay biglang nag-ingay, excited sa ideya ng isang tunay na victory party.

Sakto namang pumasok sa paresan sina Timothy at Megan mula sa Section B na kaibigan din ni Jake. Agad silang lumapit sa mesa nang makita ang tumpok ng mga varsity player.

“Oh my God, Jake! Congrats!” pabebe at halos may kasamang tili na bati ni Megan. Ang kanyang boses ay may kakaibang lambing na kulang na lang ay lagyan ng background music na galing sa TikTok. Lumapit siya nang husto kay Jake at nag-abot ng isang bar ng chocolate. “I knew you could do it! Sobrang galing mo kanina sa pag-dunk, parang lumipad ka!”

Awtomatikong nagkatinginan sina Charlie at Jake. Tinaasan ni Charlie ng isang kilay ang basketbolista, isang mabilis na senyas ng matinding pag-analisa sa sitwasyon. Si Jake naman ay napakamot sa batok, halatang hindi alam kung paano tatanggapin ang tsokolate nang hindi nagmumukhang apektado sa harap ng kaniyang Superstar.

Habang busy si Megan sa pagpapakita ng kanyang talento sa pagiging pabebe kay Jake, nakangiting humarap si Timothy kay Charlie at naglahad ng kamay. “Hi, Tim nga pala. Taga-Section B. Kaibigan ni Jake.”

Ngumiti rin si Charlie, ang kanyang tindi ng poise bilang Club President ay agad na rumesponde. “Charlie.”

Nagsimula silang magkamay. Ngunit ang simpleng pagpapakilala ay tila ba humaba ng ilang segundo. Masyadong matagal ang pagkakahawak ng mga kamay nila, at ang ngiti ni Timothy ay nanatiling nakatitig sa mukha ni Charlie, na tila ba sinusuri ang bawat anggulo nito.

“Manalo, pares mo, malamig na,” biglang basag ni Jake sa momentum. Ang kanyang boses ay seryoso, mababa, at walang bahid ng biro habang nakatingin nang diretso sa magkadikit na kamay ng dalawa.

Mabilis na binawi ni Charlie ang kanyang kamay, habang si James naman ay walang malay na sumingit sa usapan. “O, sakto ang dating niyo, Tim! Nagpaplano kami for after party ngayon. Saan ba pwedeng tumambay?”

“Sakto! Pwede sa amin,” mabilis na prisinta ni Timothy, nakangiti pa rin habang nakatingin kay Charlie. “Nasa Maynila sina Mama at Papa para sa isang seminar. Doon na lang tayo sa bakuran namin.”

“Waaaaah! Sige! Ang tindi mo talaga, Tim!” nagwala sa tuwa ang mga varsity player. Ang buong mesa ay muling napuno ng hiyawan at excitement.

Sa gitna ng ingay ng lahat, napansin ni Charlie na biglang tumahimik ang katabi. Si Jake ay nakatitig lang sa kanyang mangkok, tila ba malalim ang iniisip at biglang nawala ang tindi ng enerhiya na meron siya kanina sa court.

“Okay ka lang ba?” mahinang tanong ni Charlie, sapat lang para marinig ng basketbolista.

Agad na lumingon si Jake at pilit na nagpakita ng isang ngiti. “Ayos lang. Napagod lang siguro sa laro.”

“Sabay na tayo pumunta kila Tim?” anyaya ni Charlie, umaasang medyo mabubuhayan ito ng dugo.

Ngunit doon ay nakita ni Charlie ang isang mabilis na sulyap ng lungkot sa mga mata ni Jake. Humarap ang binata sa kanya nang buong seryoso. “Sorry, Charlie… hindi ako makakasama e. Kailangan ko pa kasi magtrabaho sa pwesto ni Tita pagkauwi ko.”

Biglang nawala ang tindi ng excitement sa dibdib ni Charlie. Pakiramdam niya ay may biglang kumuha ng kulay sa paligid niya. Alam niyang hindi naman niya pwedeng pilitin ang binata kung trabaho na ang usapan, kaya napalunok na lamang siya at napa-oo nang pilit.

“Ganoon ba?” untag ni Charlie, ang kanyang boses ay bumaba ang tono. “Palagi ka bang ganyan pagkatapos ng klase?”

Tumango si Jake, medyo iniiwas ang tingin. “Oo. Kailangan ko gumising ng maaga, mga alas-kwatro ng umaga, para tumulong sa pagbubuhat ng mga sako sa bigasan bago pumasok sa school. Tapos pag-uwi sa hapon o gabi, tutulong ulit ako para sa inventory at pagsasara ng pwesto. Kaya madalas talaga, pagod at puyat ako kasi pagkatapos ng lahat ng ’yan, kailangan ko pa mag-aral at gumawa ng mga assignments para hindi bumagsak.”

Napatitig si Charlie sa binata. Nakaramdam siya ng isang matinding kurot ng pag-aalala sa kanyang puso. Ang taong bumuhat sa buong team ng Liwayway kanina ay may ganito palang tindi ng pasanin araw-araw. “Hindi ka ba napapagod? Ang ibig kong sabihin, tao ka rin naman, Alcantara. Baka isang araw mag-collapse ka na lang sa court.”

Biglang nagbago ang ekspresyon ni Jake. Ang tindi ng facade ng isang malakas at walang kinatatakutang Team Captain ay muling rumesponde. “Hindi, okay lang ’to! Kaya ko naman, malakas ata ’to,” wika niya sabay flex ng kanyang kanang bicep sa harap ni Charlie, sinusubukang magpatawa. “Sanay na ang katawan ko rito.”

Pero kahit anong tindi ng pagpapakita niya ng lakas, ramdam pa rin ni Charlie ang bigat at pagod sa bawat galaw nito.

“Don’t worry, hahatid kita kila Tim bago ako pumunta sa pwesto ni Tita,” dagdag pa ni Jake.

“Hindi na,” mabilis na tanggi ni Charlie. “Para makapagpahinga ka pa kahit paano bago ka magsimula doon. Maglalakad na lang ako o kaya sasabay kina Wacky.”

Narinig naman ni Timothy ang huling sinabi ni Charlie, kaya mabilis itong sumingit habang may hawak na susi ng motor. “Sa akin ka na sumabay, Charlie! Dala ko ang motor ko, mabilis lang tayo makakarating sa bahay.”

“Pano naman kami?!” sabay na hirit nina Wacky at Bronson, nakataas ang mga kamay na akala mo ay sasalubong sa prusisyon.

“Mag-tricycle na lang kayo!” biro ni Shantal sabay tawa, na sinabayan naman ng asaran ng buong team.

“Jake, sabay na lang tayo lumabas?” singit naman ni Megan, pabebe pa ring nakahawak sa strap ng kanyang bag habang nakatingin kay Jake.

Palihim na umirap si Charlie sa hangin. Naramdaman niya ang isang tindi ng inis sa kung gaano kapabebe si Megan na tila ba walang ibang tao sa mundo kundi ang team captain. Akala mo talaga ay main character sa isang Netflix series.

“Hindi ako makakasama, e,” diretsong sagot ni Jake sa lahat.

“Hala! KJ naman ni Boss Jake!” react ng buong team.

“Oo nga, Cap! Isang gabi lang naman!” panunuyo ni Chix, habang ang lahat ay bakas ang tindi ng panghihinayang sa mukha.

“Kailangan ko talaga tulungan si Tita ngayon, marami kasing dumating na supply,” pagpapaliwanag ni Jake nang may kasamang paumanhin. “Bawi na lang ako sa susunod, kapag nag-outing na ang buong class.” Walang nagawa ang lahat kundi ang tanggapin ang desisyon ng kanilang bida.

Matapos magbayad, lumabas na ang lahat para pumunta sa bahay ni Tim. Hinatid ni Jake si Charlie patungo sa nakapark na motor ni Timothy. Habang papalapit, halata sa bawat galaw ni Jake na gusto pa nitong tulungan si Charlie sa pagsakay o kaya ay ayusin ang upuan nito, ngunit nanatili lang siyang nakatayo sa tabi.

“Kapag nag-aya silang uminom doon, kalmahan mo lang,” paalala ni Jake, ang kanyang boses ay seryoso habang nakatingin sa mga mata ng Superstar. “Huwag kang magpapakalasing nang husto. Kapag tinamaan ka, text mo ako agad para mapuntahan kita. O kung gusto mo nang umuwi at magpapasundo ka, text mo rin ako, ha?”

Si Charlie naman ay tuloy-tuloy lang sa pagtango, ngunit hindi niya maitago ang tindi ng lungkot sa kanyang mukha dahil alam niyang hindi niya kasama ang taong gusto niyang makasama sa gabing iyon. “Okay.”

Sa malaking bahay nina Timothy, ang bakuran ay naging isang buhay na teatro ng kasiyahan. Masasayang nagkakantahan ang mga varsity player sa karaoke machine na inilabas sa tapat ng balkonahe. Nag-order si Timothy ng ilang bilao ng pansit, barbecue, at puto na nakalatag sa isang mahabang mesa. Ang bawat isa ay abala sa pagbibiruan at pag-aasaran sa ilalim ng mga makukulay na ilaw.

Si Charlie ay nakaupo sa isang silya, uma-acting na masaya at tumatawa sa mga hirit nina Wacky at Bronson na kasalukuyang sumasayaw habang hawak ang mic. Ngunit sa likod ng kanyang mga ngiti, ang kanyang utak ay lumilipad. Parang may kulang. Naisip niya na sana ay andito rin si Jake para mas masaya ang gabi, para may katabi siyang hihilahin ang varsity jacket kapag masyadong maingay ang paligid.

“Charlie, kain ka pa o. Masarap ’tong pansit,” untag ni Timothy na kanina pa pala nakatabi sa kanya. Mabait naman ito, palaging nag-aasikaso at inaalok siya ng kung ano-anong pagkain mula sa mesa. Ngunit para kay Charlie, tila ba nakukulitan na siya sa tindi ng atensyon na ibinibigay nito.

“Salamat, Tim. Okay pa naman ako,” sagot ni Charlie sabay pilit ng isang pormal na ngiti.

Maya-maya pa, lumabas sina Fred at Chix mula sa kusina, may bitbit na isang malaking pitchel na may kulay pink na likido at isang set ng mga baso.

“Inuman na!” sabay-sabay na sigaw nina James, Chix, Fred, at Timothy.

Sa totoo lang, sa buong buhay ni Charlie ay hindi pa siya nakakasubok uminom ng kahit anong uri ng alak. At base sa tindi ng panlalaki ng mga mata nina Bronson at Wacky sa gilid, alam niyang maging ang dalawa niyang kaibigan ay wala ring karanasan sa ganitong bagay. Ngunit walang naglakas-loob na magsalita sa kanilang tatlo dahil pare-pareho nilang gustong mag-act cool sa harap ng mga sikat na manlalaro ng paaralan.

Kaya naman, nagsimula nang umikot ang baso. Puro tawanan ang bawat tagay, at si Shantal ang unang nagpakita ng tindi ng epekto dahil siya ang unang nalasing. Nagsimula na siyang kumanta ng mga lumang kanta habang nakatayo sa silya.

“Hoy, walang susuka rito, ha! Ang sumuka, maglilinis ng buong bakuran bukas!” biro ni James na sinabayan ng hiyawan ng lahat.

Sa unang dalawang tagay, pakiramdam ni Charlie ay wala namang nangyayari. Feeling niya ay hindi siya tinatamaan ng alak dahil kaya pa niyang kontrolin ang kanyang boses at tindig. Ngunit nang tumayo siya upang magtungo sa banyo para umihi, doon na sumabog ang tindi ng reaksyon. Paghakbang niya, parang biglang umikot ang buong paligid at nawalan ng bigat ang kanyang mga paa. Ang kisame at ang mga ilaw ay tila ba sumasayaw sa isang kakaibang frequency.

Nang makabalik siya sa bakuran, hindi na siya bumalik sa tabi ni Timothy. Sa halip, kila Fred at Chix siya nakitabi, medyo pasuray-suray ang upo. Habang patuloy ang inuman at maingay ang paligid, lumingon si Charlie kay Fred nang may kasamang tindi ng seryosong mukha kahit na medyo mapungay na ang kanyang mga mata.

“Fred… pssst, Fred,” bulong ni Charlie, medyo humahawak sa braso nito para sa balanse. “Alam mo ba kung saan ’yung bahay ni Jake? ’Yung pwesto ng tita niya?”

Lumingon si Fred, medyo nagulat sa tanong. “Ah, kay Cap ba? Malapit lang ’yun sa bahay niyo, parang kabilang kanto lang. Diretso ka lang sa main road, pag may nakita kang malaking bigasan na may pulang karatula doon na ’yon. Doon din sila nakatira sa likod.”

Tumango si Charlie nang dahan-dahan, tila ba ipinapasok ang impormasyon sa kanyang database. Bigla siyang tumayo, bitbit ang kanyang bag. “Mauuna na ’ko.”

“Hala, Charlie! Ang aga naman, aalis ka na agad?” singit ni Timothy na mabilis na lumapit nang mapansing paalis ang Superstar. “Hatid na kita gamit ang motor ko.”

“Hindi na, Tim! Kaya ko na,” pagtutol ni Charlie sabay kaway ng kamay, medyo hilong-hilo na ngunit pinipilit pa ring panatilihin ang tindi ng poise. Tumingin siya sa mesa na puno pa ng pagkain. “Ano… pwede bang pabalot ako ng mga pagkain?” nahihiyang natawa si Charlie sa sariling hirit, habang si Timothy naman ay mabilis na kumuha ng paper bag para pagbigyan ang hiling ng binata.

Bago tuluyang lumabas ng gate, lumingon si Charlie sa direksyon nina Wacky at Bugoy na kasalukuyang magkatabi sa upuan. “Hoy, Bugoy! Huwag mong buntisin ’tong kaibigan ko, ha!” sigaw ni Charlie sabay kindat kay Wacky.

Humagalpak ng tawa ang buong bakuran, habang si Wacky naman ay pulang-pula ang mukha na nagtago sa likod ng paper plate sa tindi ng kahihiyan.

Naglakad pauwi si Charlie sa kahabaan ng madilim na kalsada, bitbit ang paper bag na puno ng binalot na barbecue at pansit. Dire-diretso lang ang kanyang hakbang, medyo paika-ika dahil sa tindi ng tama ng alak na tila ba unti-unting umaakyat sa kanyang utak. Nalagpasan na niya ang gate ng kanilang sariling bahay, ngunit hindi siya pumasok. Naglakad pa siya, sinusundan ang direksyon na sinabi ni Fred.

Hanggang sa makita niya ang malaking bigasan na may pulang karatula sa kabilang kanto.

Hindi muna lumapit si Charlie. Nanatili siyang nakatayo sa ilalim ng lilim ng isang puno sa malayo, tahimik na nanonood. Doon, sa ilalim ng liwanag ng isang bumbilya, nakita niya si Jake. Ang binata ay nakasuot na lamang ng isang puting sando at short, habang buong tindi na nagbubuhat ng mga sako-sakong bigas mula sa pwesto patungo sa isang nakaparadang truck.

Sa ilalim ng pawis at liwanag, kitang-kita ang pagbanat ng mga kalamnan sa kanyang mga braso sa bawat pag-angat ng mabigat na sako. Bakat na bakat ang tikas at tindi ng kanyang dibdib sa manipis na tela ng sando, isang imahe na kung sa pelikula ay tiyak na gagamitan ng slow-motion effect upang ipakita kung gaano siya ka-hot sa paningin ng mga manonood. Ngunit para kay Charlie, sa kabila ng tindi ng visual na iyon, ang tanging nakikita niya ay ang tindi ng pagod sa bawat bagsak ng balikat ng basketbolista.

Pinapanood niya lang ito nang ilang minuto, hanggang sa huling sako ay ibinaba ni Jake at kumuha ng pamunas ng pawis. Sa kanyang pag-ikot, napatingin si Jake sa madilim na bahagi ng kalsada kung saan nakatayo si Charlie.

Isang malawak at genuine na ngiti ang agad na sumilay sa mukha ng team captain. Agad niyang ibinaba ang hawak na bimpo at mabilis na nilapitan ang Superstar.

“Charlie? Anong ginagawa mo rito? Akala ko ba nandoon ka kina Tim?” tanong ni Jake, ang tindi ng pag-aalala ay agad na bumalik sa kanyang boses.

Inabot ni Charlie ang hawak niyang paper bag sa dibdib ni Jake, medyo pasuray-suray ang tayo. “Inuwian kita ng pansit at barbecue.”

Napatitig si Jake sa mukha ni Charlie. Napansin niya ang tindi ng pamumula ng mga pisngi nito, at ang mga mata na tila ba inaantok at hindi na makatitig nang diretso. Mabilis na itinalon ni Jake ang kanyang malaking kanang kamay upang hawakan ang pisngi ni Charlie, marahang hinahaplos ang mainit na balat nito.

“Uminom ka ba? Ayos ka lang ba, Charlie?” tanong ni Jake, ang kanyang boses ay puno ng lambing habang pilit na pinapanatili ang balanse ng katabi.

Dahil sa tindi ng hilo at sa pamilyar na amoy ng baby powder na humalo sa amoy ng pawis ni Jake, hindi na nakayanan ni Charlie ang bigat ng sariling katawan. Dahan-dahan siyang sumandal, pumatong ang kanyang ulo diretso sa matikas at malawak na dibdib ng basketbolista.

“Tinamaan ata ako.”

Chapter 11

Maaga pa lang ay gising na si Jake. Bago pa man dumating ang mga unang trabahador sa pwesto ng tita niya, natapos na niya ang lahat ng kanyang mga gawain sa bodega. Nang magsimula nang magsipagdatangan ang mga dambuhalang sako ng bigas, pormal na siyang nagpaalam muna. Mabilis siyang naligo at nagpalit ng damit—isang simpleng t-shirt at shorts lang naman, ngunit bakas pa rin ang tikas ng kanyang pangangatawan. Mukha siyang commercial ng mamahaling sabon na naligaw sa gitna ng palengke.

Ala sais y medya. Sumakay siya sa kanyang bike at diretsong pumunta sa paborito nilang paresan. Alam niyang sigurado, paggising ng kaniyang Superstar, masakit ang ulo nito sa hangover pagkatapos ng nagdaang gulo. “Dapat talaga sumama na lang ako kagabi para nabantayan ko siya,” paulit-ulit na bulong niya sa sarili, habang hinihintay ang mainit na sabaw ng pares. Ang bango ng sabaw na sumasama sa hangin ay tila gamot na sa kanyang sariling pag-aalala.

Pagdating niya sa gate ng bahay nina Charlie, pasilip-silip si Jake na tila ba papasok sa isang delikadong teritoryo ng mga kalaban. Sinubukan niyang tawagan ang phone nito, pero walang sumasagot. Nag-text din siya, pero nanatiling unread ang kaniyang mga mensahe. Hawak ang nakasupot na pares na nagsisilbing tanging sandata at peace offering niya, nag-aalinlangan siyang kumatok dahil sa tindi ng kaba sa kanyang dibdib.

Biglang bumukas ang gate. Lumabas si Aling Myrna, ang nanay ni Charlie, nakasuot ng gloves at may hawak na shovel na tila ba handang may ibaon sa lupa na kahit sinong magkamali sa kanya. Ang mukha nito ay hindi timplado, nakataas ang kaliwang kilay, at ang bawat titig ay mapanghusga.

“Yes, iho?” tanong nito, ang boses ay seryoso, malamig, at walang bahid ng biro.

Napalunok si Jake. Pinatibay niya ang kanyang loob at pilit na tumitig nang diretso sa reyna ng tahanan. “Good morning po, Tita. Bibigay ko lang po sana itong pares kay Charlie.”

Tumingin si Myrna sa supot na hawak ni Jake bago muling tiningnan ang binata mula ulo hanggang paa na parang nag-o-audit ng kalidad nito. “Tulog pa siya,” sabi nito, mabilis at tila walang preno ang bawat salita. “Sa tingin mo ba hindi ko kayang ipagluto ang anak ko at kailangan mo pang magdala ng almusal para sa kanya?”

Huminga nang malalim si Jake, pilit na hindi nagpapadala sa tindi ng intimidasyon ng isang asawa ng konsehal. “Hindi naman po sa ganoon, Tita. Gusto ko lang po talagang…”

“O sha, pasok!” putol ni Myrna sa anumang paliwanag. “Bandang alas siyete pa ang gising niyan. Halika at tulungan mo muna ako sa mga halaman ko habang naghihintay.”

Parang nawala sa sarili si Jake sa bilis ng pangyayari. “Ha?”

Inabot ni Myrna sa kanya ang mga garden tools. “O, ayan. Make a line. Ayusin mo ’yang mga paso doon sa gilid.”

Umutus-utos si Myrna, at walang nagawa ang Captain ng basketball kundi sumunod na parang bagong recruit. Habang nagbubuhat siya ng isang malaking paso, biglang bumasag sa katahimikan ang boses ni Myrna. “Anong pakay mo sa anak ko?”

Natigilan si Jake, halos mabitawan ang hawak na luwad. “Po?”

“Pinopormahan mo ba si Charlie? Anong namamagitan sa inyo?” diretsong tanong ni Myrna, ang tingin ay tila nagsusuri sa pinakakaibuturan ng kanyang pagkatao.

“Magkaibigan po kami ni Charlie,” sagot ni Jake, pilit na ginagawang seryoso, matatag, at kagalang-galang ang kanyang boses.

Tumingin si Myrna sa kanya, tila hindi pa rin kumbinsido. “Iho, hindi ka naman siguro katulad ng mga ibang lalaki diyan na pumapatol sa bading para sa pera? Bakla si Charlie pero matalino, mahusay, at may ipinagmamalaki.”

Kumunot ang noo ni Jake sa narinig. Hindi niya nagustuhan ang salitang “pero.” “Hindi po ako ganoong klaseng lalaki, Tita. Wala po akong intensyon na masama sa anak niyo.” Tumingin muli si Myrna sa kanya, tila naghihintay ng mas malalim na sagot.

Huminga nang malalim si Jake, at sa isang pambihirang pagkakataon, ang kanyang boses ay naging puno ng tindi ng katapatan. “At hindi po siya bakla pero matalino at mahusay. Bakla siya at matalino, at mahusay, at may ipinagmamalaki. Hindi po naging kakulangan ni Charlie ang pagiging bakla. ’Yun po ang lakas niya.”

Napatitig si Myrna kay Jake. Ang kanyang masungit na ekspresyon ay unti-unting lumambot sa narinig na sagot. Matapos ang ilang sandali ng nakakabinging katahimikan, tumango siya nang dahan-dahan at nginitian ang binata sa unang pagkakataon.

“Akin na ’yang pares nang mapainit ko,” sabi ni Myrna, ang boses ay gumaan na at nawalan ng talim. “Puntahan mo na ’yung kaibigan mo sa kwarto niya at ikaw na ang gumising.”

Biglang sumilay ang isang malawak na ngiti sa mukha ni Jake. “Salamat po, Tita!” Mabilis niyang iniabot ang pares at halos liparin ang hagdan patungo sa itaas na bahagi ng bahay.

Sa hallway sa itaas, bigla niyang nakasalubong si Robert.

“Good morning po, Tito! Gisingin ko lang po si Charlie,” bati ni Jake, bakas ang excitement.

Pabirong humarang si Robert sa kanya na may kasamang malokong ngiti. “Nako, Jake, gising lang, ha? Lumabas din kayo agad. Di pa ’ko ready maging lolo!”

Humagalpak ng tawa silang dalawa sa hallway.

“Sige na, doon sa kanan na pintuan ang kwarto niya,” dugtong ni Robert, nakangiti pa rin habang tinatapik ang balikat ng binata.

Kumatok si Jake nang mahina, bago dahan-dahan at walang ingay na pinalusot ang sarili sa loob ng silid.

Doon, nakita niya si Charlie na parang isang mamahaling burrito na nakabalot sa makapal na comforter. Ang amo ng mukha nito habang natutulog, maputi, at may ilang hibla ng buhok na nakadikit sa kanyang noo. Lumapit si Jake nang walang ingay, dahan-dahang umupo sa gilid ng kutson, at sandaling pinagmasdan ang tahimik na mukha ng katabi. Hinawakan niya ang dulo ng kumot at marahang niyugyog ang balikat nito. “Charlie, gising na.”

“Hmmmm… hmmmm… wala naman pasok e,” ungot ni Charlie, mas isiniksik ang pisngi sa malambot na unan.

“Sige na, gising na. Binilhan kita ng pares,” malambing na bulong ni Jake, mas inilapit pa ang mukha sa tainga ng Superstar.

Dahan-dahang idinilat ni Charlie ang kanyang mga mata. Nang mag-rehistro sa utak niya ang imahe ng isang matikas na basketbolistang nakaupo mismo sa ibabaw ng kanyang higaan, para siyang sinaksakan ng kuryente mula sa Meralco.

“Alcantara! Ba’t ka andito?!” gulat na gulat na tili ni Charlie. Awtomatiko niyang hinila ang makapal na comforter hanggang leeg para takpan ang buong katawan na akala mo ay bida sa isang mapangahas na indie film pagkatapos ng isang one night stand. Palihim pa niyang kinapa ang suot niyang pambahay sa ilalim ng tela para makasigurong ligtas at buo ang kanyang dignidad bilang isang birhen.

“Ang OA talaga!” asar ni Jake, habang humahalakhak at nakaluhod na ngayon sa gilid ng kama.

Mabilis na ginalugad ni Charlie ng tingin ang apat na sulok ng sariling kwarto bago muling humarap sa basketbolista nang may kasamang katarayan. “Anong oras na ba?”

“Heto, alas siyete na,” sagot ni Jake, sabay sandal ng mga siko sa tuhod niya. “Ang laki ng kwarto mo, ha? At ang ganda pa ng view sa labas mula rito sa kama mo. Parang tanaw ko pa nga ’yung bubong ng bahay namin.”

“Panigurado maganda rin naman ang kwarto mo,” sagot ni Charlie, sinusubukang ibalik ang tindi ng kanyang poise kahit sabog pa ang buhok.

“Sa sala lang ako natutulog,” sagot naman ni Jake, sabay pakita ng isang mapang-asar ngunit medyo pait na ngisi.

Biglang yumuko si Charlie at mabilis na itinago ang kanyang mukha sa dalawang palad sa tindi ng hiya at sympathy.

Nagtaka si Jake at bahagyang sumungaw para silipin ang reaksyon nito. “Ba’t mo tinatago ’yang mukha mo?”

Hindi sumagot si Charlie. Sa halip ay mas lalo pa niyang isiniksik ang sarili sa unan at tuluyang itinalukbong ang kumot sa kanyang ulo hanggang sa magmukha na siyang espasol sa ibabaw ng kama.

“Ba’t ka ba nagtatago riyan?” asar ni Jake, sabay hawak sa dulo ng kumot at dahan-dahan itong hinila pababa para makita ang Superstar.

“Ayaw ko nga! Bitawan mo ’yan!” sigaw ni Charlie mula sa ilalim ng tela, pilit na binabawi ang kumot gamit ang natitirang lakas. “Hindi pa ako nakakapag-ayos! Hindi pa ako nagtu-toothbrush, Alcantara!”

Humagalpak ng tawa si Jake sa narinig na dahilan. “Ang arte mo talaga! Sige na, pakita mo na ’yang mukha mo. Paamoy ako ng hininga mong mas malakas sa Baygon!”

“Kadiri ka! Huwag kang lalapit!”

Pero bago pa makawala si Charlie, mabilis na sumunod si Jake sa ibabaw ng kutson. Ginamit ni Jake ang kanyang mga daliri para kilitiin ang tagiliran ni Charlie. Ang bawat dampi ng malalaking kamay nito sa kanyang bewang ay naghatid ng kakaibang kaba na humalo sa kanyang pagpumiglas at pagtili.

“Alcantara! Hahaha! Hep—sabi nang huwag diyan e!” hiyaw ni Charlie habang namimilipit at pilit na iwinawagayway ang mga paa sa hangin. Sinubukan niyang itulak ang matitigas na balikat ni Jake, pero mabilis na hinuli ng basketbolista ang dalawa niyang pulso. Bawat hawak nito sa kanyang mga kamay ay swabe ngunit may higpit, bago dahan-dahan ngunit may awtoridad na idiniin ang mga braso niya sa malambot na kama.

Sa sobrang gulo ng kanilang agawan, tuluyang nawala ang kumot sa pagitan nila. Sa isang iglap, napatigil ang lahat. Ang hangin sa loob ng kwarto ay tila bumigat at uminit nang mapagtanto nilang magkatapat na ang kanilang mga mukha. Si Jake ay nakaluhod sa itaas habang ang kanyang matikas na dibdib ay halos dumidikit na sa katawan ng Superstar. Si Charlie naman ay nasa ilalim, hingal na hingal, nararamdaman ang mabilis na tibok ng sarili niyang puso na sumasabay sa malalalim na hininga ng binata.

Parang huminto ang ikot ng mundo. Ang mga mata ni Charlie ay dahan-dahang bumaba, napatitig sa mamula-mulang labi ni Jake na bahagyang nakabukas dahil sa pagod, bago muling sinalubong ang tindi ng titig ng basketbolista na tila ba may gustong sabihin ngunit pinipigilan lang ng sitwasyon. Ang init ng balat ni Jake na lumalapat sa kanyang mga pulso ay nag-iwan ng kakaibang kuryente na yumanig sa buong pagkatao niya.

“Cute ka pa rin naman kahit bagong gising ah,” bulong ni Jake. Ang malalim niyang boses ay naging mababa at puno ng kakaibang timpla ng lambing habang ang kanyang tingin ay nanatiling nakatitig nang diretso sa naglalakihang mga mata ni Charlie.

Sa hapag kainan, nakahanda na ang mainit na pares. Inaya ni Robert si Jake na doon na kumain, pero tumanggi si Jake dahil nahihiya siya sa harap ng pamilya.

“Sige na, umupo ka na riyan,” sabi ni Myrna, ang boses ay puno ng awtoridad na hindi nababali. “Ipinagluto kita ng longganisa at tocino. Hindi naman pwedeng anak ko lang ang binubusog mo.”

Nagkakatinginan sina Robert, Charlie, at Jake. Tumingin si Charlie kay Jake, ang kanyang mga mata ay puno ng katanungan habang pasimpleng inaayos ang kwelyo ng kanyang pambahay. “May mga nangyari ba habang tulog ako?” bulong niya.

“Total best friends naman kayo ni Charlie,” sabi ni Robert, sabay akbay kay Jake nang may tindi ng pagtanggap ng isang ama. “Ituring mo na lang din akong tatay mo.”

Tumingin si Jake kay Robert, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa, bago sumulyap kay Myrna na tahimik lang na nakikinig ngunit may maliit na ngiti sa labi. Ang nakasanayang mabigat at puno ng pressure na almusal ng Pamilya Manalo ay napalitan ng kulitan at tawanan.

Sa Liwayway National High School, dumating ang pinakahihintay na araw ng Intrams. Grabe ang naging practice ng bawat grade level, parang walang balak magpatawad. Malakas man ang Grade 10 na kinabibilangan nina Jake at ng kanyang tropa, nagulat sila nang sabihan na makakalaban din nila ang Senior High, na di hamak na mas magagaling at mas malalaki ang katawan.

Giyera kung giyera sa practice ang bawat grade level! Sa basketball court, kulang na lang ay magkapersonalan at magsakitan sina Jake, Bugoy, Chix, Fred, James, at Timothy dahil sa tindi ng seryosohan sa drills. Kulang na lang din ay maging wrestling match ang rebounds sa higpit ng bantayan at banggaan ng mga katawan.

Habang sa kabilang panig ng gym, dinaig pa ng cheerdance nina Wacky, Bronson, at Shantal ang tindi ng siksikang circus! Kulang na lang ay lumagpas na sila sa bubong ng gym sa taas ng liftings, na anytime ay pwede na silang ma-disqualify dahil lumalabag na sa safety guidelines ng eskwelahan. Si Shantal naman ay halos maihagis na sa kabilang kanto sa tindi ng hagis sa kanya sa ere, akala mo ay walang pamilyang naghihintay sa bahay.

At sa dulo ng gym, nandoon si Charlie na seryosong nagpa-practice ng kanyang pagrampa para sa Mr. Intrams, may bitbit pang hawakan ng walis para i-memorize ang kanyang posture at mapanatiling tuwid ang kaniyang backbone.

Araw ng Intrams. Bago maglaro ang basketball team, magkasama si Charlie at Jake sa bleachers, malayo sa ingay ng ibang estudyante.

“Kinakabahan ako,” bulong ni Jake. Medyo malamig ang mga palad niya habang nakatitig sa court, pasimpleng nilalaro ang dulo ng jersey niya.

“Ikaw pa ba?” untag ni Charlie, sabay damba ng marahang tulak sa balikat ng basketbolista na halos magpalapit sa kanilang dalawa nang husto. “E ikaw kaya ang MVP ko… i mean namin, ng section! Kaya huwag kang pabebe riyan, Alcantara.”

Mabilis na may hinalungkat si Charlie sa kanyang bag at binalandra ang dalawang malamig na Gatorade. “O, tag-isa tayo. Pinabaon ’yan ni Tatay para sa’yo.”

“The best talaga si Daddy Rob!” loko ni Jake sabay humagalpak ng tawa, kaya naman nakatikim siya ng isang matinding kurot sa tagiliran mula sa Superstar.

Bago tumayo si Jake para sa warmup, dahan-dahan niyang hinubad ang kanyang silver na bracelet, ang paborito niyang relo, at ang kwintas na may pendant. Isa-isa niya itong isinuot kay Charlie. Marahang dinala ni Jake ang malalaki niyang kamay sa leeg ni Charlie para i-lock ang kwintas, sapat para maamoy ni Charlie ang tindi ng pamilyar na bango ng baby powder at pawis ng binata. Ang maiinit na daliri ni Jake ay bahagyang dumampi sa likod ng leeg ni Charlie, na nagpatindig ng balahibo ng Superstar.

“Habang naglalaro ako sa court, sa’yo muna lahat ng ’to,” sabi ni Jake sabay dahan-dahang pagkindat bago tuluyang humarap sa kanya nang buong seryoso.

“Kapag natalo kayo, isasanla ko talaga ’tong relo mo sa Palawan!” banta ni Charlie, bagamat ang totoo ay dahan-dahan niyang hinawakan ang pendant ng kwintas na tila ba isang premyo mula sa langit.

“Wuy! Bigay pa ng Tatay ko ’yan!” depensa ni Jake, bago dahan-dahan pang inilapit ang mukha kay Charlie na may kasamang mapang-akit na ngiti. “E kapag nanalo kami… anong premyo ko sa’yo?”

“Wala! Mukha mo!”

“Anong wala? Kuripot mo naman!” hirit ni Jake. At doon na nagsimula ang matinding labanan sa bleachers.

Mabilis na iniangat ni Jake ang mga kamay niya at biglang isiniksik ang mga daliri sa kilikili at tagiliran ni Charlie. “Ayaw mo magsalita ha! Ayaw mo?!”

“Alcantara! Hahaha! Teka—sandali! Papatayin talaga kita!” hiyaw ni Charlie habang namimilipit sa tindi ng tawa at kilig. Pilit niya pa ring itinutulak ang mga solidong braso ni Jake pero wala siyang nagawa dahil sa higpit ng pagkakahawak ng bouncer ng team. Sa sobrang likot nila, nawalan ng balanse si Charlie kaya tuluyan siyang napahandusay nang pahiga sa bench, habang si Jake naman ay mabilis na sumunod sa ibabaw niya para harangan ang kanyang mga kamay.

Ang mukha ni Jake ay ilang pulgada na lang ang layo sa mukha ni Charlie, sapat para maramdaman ng Superstar ang mabilis na hininga ng binata sa kanyang balat. Napatitig si Jake sa mga namumulang pisngi ni Charlie, habang si Charlie naman ay napakapit na lang nang mahigpit sa tela ng jersey ni Jake, habang ang dibdib niya ay sumasayaw sa tindi ng bilis ng tibok.

Bigla namang dumaan sina Bronson at Wacky na may bitbit na pompoms. “Ay, ang aga-aga, puro kaba,” ani ni Bronson, nakataas ang kilay.

“Kaba?” tanong ni Jake sa kanilang dalawa, hindi agad umaalis sa posisyon niya sa ibabaw ni Charlie.

“Kabakla—” sagot sana ni Bronson, pero mabilis siyang siniko ni Wacky at sinamaan ng tingin.

“Kaba…….do! Kabado! Kabado tayong lahat!” ani ni Wacky, sabay ngiti nang pilit para isalba ang sitwasyon.

Nagsimula na ang game. Mahirap ang laban para sa Grade 10. Ang Senior High ay mas matatangkad at mas marunong maglaro ng siko-siko. Pero hindi sumuko si Jake at ang kanyang team. Tuwing makaka-shoot si Jake, ang unang tinitingnan niya ay ang direksyon ng bleachers kung saan nakaupo ang kanyang Superstar na suot ang kanyang mga alahas.

Nang tumunog ang final buzzer, nagsisigawan ang buong Grade 10 sa gitna ng gym. Nagsitakbuhan ang lahat, at doon, sinalubong ng yakap ni Charlie si Jake. Kahit pawis na pawis si Jake, binuhat niya nang bahagya si Charlie habang magkayakap sila nang mahigpit sa gitna ng court, pinaliligiran ng mga kaklase. Ramdam ni Charlie ang tindi ng init at pagod ng binata, pero walang sinuman sa kanila ang gustong bumitaw agad. Proud na proud si Charlie sa kanyang kaibigan.

Sumunod ay ang cheerdance competition. Pasabog ang naging performance nina Wacky. Ang galing ng kanilang mga liftings, na parang pwede na silang sumali sa UAAP o sa It’s Showtime sa tindi ng choreography!

Habang inaabangan ang mananalo, magkadikit si Charlie at Jake sa gilid ng court. Sa gitna ng ingay at hiyawan ng mga tao, dahan-dahang lumusot ang mga daliri ni Jake sa pagitan ng mga daliri ni Charlie. Ang kanilang mga palad ay naglapat, masikip at may tindi ng higpit. Ayaw itong lingunin ni Charlie dahil baka mahalata siya ng iba, pilit niyang itinutuon ang paningin sa stage kahit nararamdaman niya ang init ng kamay ni Jake na unti-unting nagpapanumbalik ng tindi ng pamumula sa kanyang buong mukha.

Grade 10 muli ang nagwagi. Kung mananalo rin si Charlie sa Mr. and Ms. Intrams, sila na ang tatanghaling over-all champion ng buong Liwayway National High School.

Nagsimula na ang pageant. Sobrang supportive ng buong Grade 10 sa crowd. Halos maputol na ang litid nila sa kasisigaw sa pangalan ni Charlie at ng kanyang kapareha. Lalo na si Jake, na may hawak pang dambuhalang tarpaulin ni Charlie, at sinamahan pa sina Wacky at Bronson na gumawa ng customized light sticks para kay Charlie gamit ang glow sticks at karton. Ang mga mata ni Jake ay nakasunod lang sa bawat galaw ng Superstar sa entablado, tila ba ito lang ang tao sa buong gym.

Naging maganda ang performance ni Charlie mula sa introduction at sa iba’t ibang attire. Darling of the crowd ang diva.

Pero pagdating sa talent portion, biglang nagkaroon ng malaking problema sa backstage. Ang kapareha ni Charlie na babae ay umiiyak na sa sulok. Dapat ay magduet sila para sa isang production, pero biglang minamalat ang babae at walang boses na lumalabas. Doon na kinabahan nang husto si Charlie. Prepared siya para sa duet, at ngayon ay nag-o-overthink na siya kung paano niya itatawid ang buong kanta nang mag-isa sa harap ng mga judges.

Wala na siyang ibang magawa kundi mag-text kay Jake para magsumbong at humingi ng karamay. Pero wala siyang nakuhang reply mula rito. Lumipas ang mga minuto, at mas lalong lumala ang tindi ng panginginig ng kanyang mga kamay habang papalapit ang kaniyang turn.

Hanggang sa siya na ang sasalang sa stage.

Nagsimula na ang areglo ng kantang Your Universe ni Rico Blanco. Nagtilian ang crowd. Lumabas si Charlie at nilagay ang pinakamagandang ngiti sa kanyang mukha para itago ang takot. Nagsimula siyang kumanta ng mga linya na napractice niya, habang ang kanyang mga mata ay pilit pa ring hinahanap ang pamilyar na tikas ni Jake sa crowd para man lang maalis ang kanyang kaba.

Pero wala si Jake sa crowd. Mas lalong bumigat ang dibdib ni Charlie at parang hihinto ang kaniyang boses.

Bago pa niya makuha ang mga linya na dapat ay sa kanyang kapareha, biglang may sumalo rito mula sa kung saan. Isang boses ng lalaki ang umalingawngaw sa buong mga speaker ng gym. Malalim, malamig, at puno ng tindi ng emosyon. Awtomatikong napalingon si Charlie sa gilid ng sound system at doon niya nakita si Jake, hawak ang isang mikropono habang nakatitig nang diretso sa kanya, suot pa rin ang kaniyang basketball jersey.

Nangingilid ang luha sa mga mata ni Charlie, at sa isang sandali, nawala ang lahat ng takot na nararamdaman niya kanina. Ang bilis ng tibok ng kanyang puso ay napalitan ng kakaibang kapanatagan. Tinaas niya ang kanyang kamay at binigyan si Jake ng isang senyas, tinatawag ang binata na umakyat sa stage kasama niya.

Nagtilian ang buong Liwayway National High School sa nasasaksihang eksena. Ang buong gym ay niyanig ng hiyawan na parang may bagong sumisikat na love team na tatalo sa AlDub sa kasikatan.

Dahan-dahang lumakad si Jake patungo sa gitna, ang kanyang mga mata ay hindi umaalis sa mukha ng Superstar. Nasa stage silang dalawa, magkaharap, habang ang kanilang mga boses ay perpektong nagsasama sa ere. Sa huling bahagi ng kanta, inilapit ni Jake ang kanyang sarili kay Charlie, sapat para maramdaman muli ang tindi ng lapit na mayroon sila kanina sa bleachers, habang tinatapos ang huling linya ng kanta:

“You can thank your stars all the stars you want, but I’ll always be the lucky one.”

At sa huli, si Charlie nga ang nanalo bilang Mr. Intrams, at ang Grade 10 ang tanghal na over-all champion. Nagsisitalon ang buong klase sa tuwa, nagbabagsakan ang mga makukulay na confetti sa paligid ng entablado.

Agad na bumaba si Charlie sa entablado, hindi pinapansin ang mabigat na tropeo o ang mga taong bumabati sa kanya. Ang tanging hinahanap ng kanyang mga mata ay ang taong sumalo sa kanya sa oras ng tindi ng kaba. Doon niya ito nakita sa gilid ng court, nakatayo, proud na proud, at may malawak na ngiti na hanggang tenga habang nakatitig sa kanya.

Mabilis na pinuntahan ni Charlie si Jake at nang walang pag-aalinlangan ay isinubsob ang sarili sa isang mahigpit na yakap. Ipinasok niya ang mukha sa leeg ng binata, habang si Jake naman ay sinalubong siya gamit ang dalawang malalaking braso na pumalibot sa kanyang likod para dinaluhong siya. Sa gitna ng kaguluhan, liparan ng confetti, at hiyawan ng buong eskwelahan, idiniin ni Jake ang kanyang mga labi sa ibabaw ng buhok ni Charlie, isang mahaba at tahimik na halik na tuluyang nagpatahimik sa lahat ng ingay sa mundo ng Superstar.

Chapter 12

Ang silid ni Charlie Manalo ay tila naging main headquarters ng isang bagong sikat na P-Pop girl group. Siksikan, maingay, at puno ng tindi ng hiyawan na akala mo ay may concert tour sa loob ng kwarto. Naka-terno silang tatlo nina Wacky at Bronson ng silk pajamas habang ang kanilang mga mukha ay balot ng makapal na charcoal face masks. Ang tanging makikita na lang sa kanila ay ang tindi ng puti ng kanilang mga mata at ang tindi ng poise na pilit nilang pinapanatili sa bawat galaw.

“Grabe, ngayon na lang ulit natin nagawa ’to. Very relaxing, akala mo talaga sasabak sa Binibining Pilipinas,” buntong-hininga ni Charlie habang nakahiga sa kama, maingat na hindi mabiyak ang maskara sa bawat salita.

“True ka riyan, teh!” sagot ni Bronson habang naglalagay ng cuticle oil nang may kasamang tindi ng poise. “Bukas, tayo ang face card sa buong Liwayway National High School. Masasaksihan nila ang natatagong ganda natin sa field trip! Kaya dapat, fresh tayo para sa mga halaman.”

“Tama! Mahiya ang mga endangered trees sa ganda nating tatlo!” hirit naman ni Wacky habang iwinawagayway ang isang piraso ng pipino na gagamitin sana sa mata pero kinain din niya sa huli.

Napunta ang usapan sa mas seryosong bagay nang mapatingin si Charlie kay Wacky na biglang natahimik sa tabi ng unan. “Kumusta naman kayo ni Bugoy, Wacky?”

Bahagyang natigilan si Wacky. Ang tindi ng poise nito ay biglang lumambot, at dahan-dahang napababa ang pipino sa kaniyang kamay. “Ayos lang naman. Masaya naman ako na basta alam niya lang na gusto ko siya. Kahit hindi niya naman ibalik yung nararaman ko, okay lang talaga sa akin. Basta nakikita ko siyang masaya, sapat na ’yun.”

Natahimik ang buong paligid. Ang campy at maingay na atmosphere ay biglang napalitan ng tindi ng emosyon. Nagkatinginan sina Charlie at Bronson. Kitang-kita sa mga mata nila ang tindi ng awa at pagmamahal para sa kaibigan. Walang salita, sabay na yumakap ang dalawa kay Wacky. Isang group hug na puno ng face mask residue at tindi ng pagpapakalubog ng damdamin.

“Pero wait! Hindi pwedeng sad ang gabi na ito!” biglang bawi ni Bronson, ang tindi ng pagiging Marites ay muling rumesponde habang mabilis na kumalas sa yakap. “Ito ha, may dala akong chika. Nabalitaan ko lang galing kay Shantal kanina habang nag-aayos kami ng attendance sheet.”

“Close na talaga kayo ha? Baka nililigawan mo na ’yan si Shantal sa sobrang close niyo!” asar ni Wacky, medyo nabuhayan ang dugo.

“Shut up, bading! Hindi ko siya taste, okay? Ito na nga ang chika. May nagkakagusto sa iyo sa kabilang section, Charlie. Clue: Basketball player din siya and he just came out as bisexual! Tanong nang tanong kung may boyfriend ka na raw ba. Sabi ko naman, nako, si Charlie? Daig mo pa si Virgin Mama Mary sa pagka-mailap at sa tindi ng pagkabirhen!”

“Ay, parang kilala ko na!” biglang sigaw ni Wacky sabay turo sa hangin. Nagkatinginan sila ni Bronson, isang mata-mata communication na sila lang ang nakakaalam kung sino ang basketbolistang ito mula sa Section B.

“E ikaw, Charlie Manalo?” untag naman ni Bronson habang itinutok ang bote ng cuticle oil sa mukha ng Superstar na parang microphone. “Anong meron sa inyo ni Papa Jake at parang sobrang close niyo lately? Umamin ka nga sa amin, Charlie Manalo!”

“Wala! Magkaibigan lang kami,” maang-maangan ni Charlie, kahit ang totoo ay mabilis na tumitibok ang puso niya at parang ay sariling tambol sa loob ng dibdib sa tuwing naiisip ang basketbolista.

Madaling araw sa tapat ng school, excited ang lahat habang nagkakantahan sa tapat ng malalaking bus, pero si Charlie ay parang tangang paikot-ikot sa gilid ng kalsada. Hawak-hawak niya ang kaniyang cellphone habang pilit na naghahanap ng signal. Wala pa rin si Jake. Tinatawagan at tinetext niya ito pero walang sumasagot, walang reply, walang paramdam.

“Bus 1, aalis na! Lahat ng nandoon sa listahan, sumakay na!” sigaw ng kanilang adviser.

Napilitan nang sumakay si Charlie habang mabigat ang bawat hakbang. Pag-akyat niya, si Wacky ay katabi na si Bugoy na kasalukuyang nag-aayos ng kaniyang jacket, si Bronson naman ay katabi si Shantal na abalang naglalagay ng pulbos. Niresebahan ni Charlie ng upuan ang tabi niya para kay Jake. Inilagay niya roon ang kaniyang bag billing harang, umaasang darating ang binata anumang segundo.

Ilang minuto ang lumipas, narinig na ang ugong ng makina ng bus. Biglang sumulpot si Timothy sa may pintuan, may dalang backpack at isang napakalawak na ngiti. Agad nitong nakita si Charlie at dahan-dahang lumapit.

“Hi, Charlie. Pwede bang tumabi sa iyo? Mukhang wala namang nakaupo rito,” seryoso ngunit nakangiting tanong ni Timothy.

Nataranta si Charlie dahil naramdaman niyang gumagalaw na ang gulong ng bus. Ang tindi ng kaba niya ay umabot sa lalamunan. Dahil sa takot na mapagalitan ng teacher, wala siyang nagawa kundi ang kunin ang bag at pa-upuin si Timothy sa tabi niya.

Eksakto namang sa pag-upo ni Timothy, isang pamilyar na boses ang sumigaw sa labas ng bus. “Sandali lang po! Teka lang po, manong driver!”

Humabol si Jake. Hingal na hengal ito, tagaktak ang pawis sa kaniyang noo, at gusot-gusot ang kaniyang t-shirt na tila ba galing sa isang matinding takbuhan. Pag-akyat niya sa bus, agad na naghanap ng mauupuan ang kaniyang mga mata hanggang sa magkatitigan sila ni Charlie. Doon, nakita ni Jake na may katabi nang iba ang kaniyang Superstar. Kitang-kita sa mukha ng team captain ang tindi ng pagbagsak ng kaniyang ekspresyon, ang kaniyang mga mata ay dumiretso kay Timothy na kasalukuyang inaayos ang salamin sa mata. Ang tindi ng aura sa pagitan ng dalawa ay biglang naging malamig, isang seryosong selos na hindi kailangang sabihin sa salita dahil bakas na bakas sa bawat guhit ng mukha ni Jake.

“Jake! Dito ka na lang sa tabi ko! May bakante rito!” sigaw ni Megan mula sa likod, na parang may built-in background music ng TikTok ang boses sa tindi ng pagka-pabebe.

Dahan-dahang naglakad si Jake patungo sa likod at doon naupo sa tabi ni Megan. Inis na inis si Charlie sa kaniyang kinauupuan. Sa lahat ng tao, kay Megan pa talaga ito tumabi? At bakit hindi man lang ito nag-reply sa mga text niya kanina? Parang gusto niyang ihagis ang paper bag ng baon niya sa bintana sa tindi ng inis.

Habang umaandar ang bus sa kahabaan ng highway, tahimik lang si Charlie, nakatanaw sa labas. Pero ramdam na ramdam niya ang tindi ng titig ni Jake mula sa kabilang hilera sa likod. Tuwing lilingon si Charlie nang bahagya, nakikita niyang nakatingin pa rin sa kaniya ang basketbolista, seryoso ang mga mata at walang emosyon.

“Charlie, pag inaantok ka, pwede kang sumandal sa balikat ko,” mahinang sabi ni Timothy habang nakangiti nang buong lambing, dahan-dahang inilalapit ang kaniyang balikat sa Superstar.

Bago pa man makasagot si Charlie, biglang nabulabog ang tahimik na bus nang mapalakas nang husto ang ubo ni Jake mula sa likod. “Ehem! Ehem! Pucha, ang dumi yata ng hangin dito sa loob ng bus! Manong driver, paki-lakasan naman ang aircon, may nagpapasikat kasi rito e!”

Nilingon siya ng ilang teammates niya habang si Charlie naman ay napakagat-labi na lang upang pigilan ang sariling ngumiti.

Ang Eco-Field Trip ng Liwayway National High School ay nagsimula sa isang educational forest reserve kung saan may tree planting activity para sa lahat ng year levels. Pagdating sa campsite, napapaligiran sila ng malalaking puno at malamig na hangin. Inassign na ng mga teachers ang mga tent dahil dalawang araw at isang gabi silang mananatili roon. Si Charlie ay kasama si Wacky sa isang tent, habang si Jake naman ay awtomatikong napunta kay Bugoy.

Habang nagpapahinga ang lahat pagkatapos magtanim ng mga seedlings, nilapitan ni Jake si Charlie na kasalukuyang nakatanaw sa magandang tanawin ng kabundukan. Malalim ang hininga ng basketbolista habang dahan-dahang tumatabi sa Superstar.

“Galit ka ba sa alkali?” mahinang tanong ni Jake, ang kaniyang boses ay seryoso at walang tindi ng biro.

“Hindi. Bakit naman ako magagalit? Sino ba naman ako para magalit sa iyo?” sagot ni Charlie, pinapanatili ang kaniyang matinding poise habang patuloy na umiiwas ng tingin.

“E bakit hindi mo ako kinakausap o tinitingnan man lang kanina pa? Simula noong makarating tayo rito, parang hangin lang ako sa paningin mo,” untag muli ni Jake, halatang nasasaktan sa lamig ng pakikitungo ng kaniyang Superstar.

“E bakit hindi ka nag-rereply sa mga text ko kanina? Hindi mo hindi sinasagot ang mga tawag ko! Alam mo bang muntik ka nang maiwan ng bus? Tapos hahabol ka na lang bigla nang walang pasabi!” sa wakas ay lumingon si Charlie, bakas ang tindi ng emosyon sa kaniyang mga mata.

“Sorry na, Charlie… kailangan ko pa kasi tapusin lahat ng utos at pagbubuhat kay Tita bago ako umalis para bigyan niya ako ng baon dito sa field trip. Wala akong load kaya hindi ako nakasagot agad,” mahinang paliwanag ni Jake, ang kaniyang mga balikat ay bumaba at ang tindi ng facade ng pagiging malakas na Team Captain ay biglang nawala.

Biglang nakaramdam ng tindi ng guilt at awa si Charlie sa kaniyang puso. Naalala niya kung gaano kahirap ang buhay ng binata araw-araw. Pero dahil sa tindi ng kaniyang pride, hindi pa rin siya nagpatalo. “Niresebahan pa naman kita ng upuan sa tabi ko, pero mukhang masaya ka naman doon sa likod na katabi si Megan.”

“Charlie…” frustrated na tawag ni Jake, dahan-dahang humahakbang pabalik sa kaniya, ngunit bago pa man niya mahawakan ang kamay ng Superstar ay biglang sumingit si Timothy mula sa likod ng isang puno.

“Hi, Charlie. Pwede ba kitang makausap sandali doon sa may batuhan? May mahalaga lang sana akong sasabihin sa iyo,” seryosong sabi ni Timothy, diretsong nakatingin kay Charlie habang hindi pinapansin ang presensya ni Jake.

Nag-walkout si Jake sa tindi ng inis, marahas nitong sinipa ang isang maliit na bato bago naglakad pabalik sa mga kalaro. Naglakad naman si Charlie kasama si Timothy patungo sa isang tahimik na bahagi ng forest reserve. Dahan-dahang nagtatanong si Timothy tungkol sa mga hilig ni Charlie, sa kaniyang pangarap, at sa kung ano-anong paborito nitong bagay, hanggang sa huminto sila sa tapat ng isang malaking puno at doon diretsong umamin si Timothy. “Gusto kita, Charlie. Matagal na, simula pa noong grade seven tayo.”

Dumbfounded si Charlie. Hindi niya inaasahan ang tindi ng tapat na pag-amin na ito mula sa isang tahimik na estudyante ng Section B. Matagal bago siya nakapagsalita. “Nirerespeto ko ang nararamdaman mo, Timothy. Pero pwede bang bigyan mo muna ako ng oras para pag-isipan ang lahat ng ito?”

“Oo naman, walang problema. Nakahanda akong maghintay kahit gaano katagal,” nakangiting jogger ni Timothy na tila ba may tindi pa rin ng pag-asa sa kaniyang mga mata.

Kinagabihan, matapos ang mga nakakapagod na team building activities na puno ng takbuhan at hiyawan, pumasok na si Charlie sa kaniyang tent matapos maligo. Madilim na ang paligid at tanging ang liwanag ng bonfire ang natitira sa labas. Pagkabukas niya ng zip ng tent, laking gulat niya nang makita ang isang pamilyar at malaking bulto ng katawan na nakaupo sa loob, may hawak na maliit na flashlight.

“Jake? Anong ginagawa mo rito? Nasaan si Wacky?” gulat na tanong ni Charlie, ang kaniyang boses ay lumabas na parang isang squeak sa tindi ng kabog ng dibdib.

“Nakipagpalit ako ng pwesto kay Wacky,” seryosong sagot ni Jake. Dahan-dahan itong lumapit sa kaniya habang nakaluhod sa loob ng maliit na tent. Mukha itong isang malaking aso na nagmamakaawa, isang Golden Retriever na nag-aabang ng treats, habang nakatingin sa Superstar. “Sorry na, please. Bati na tayo, Charlie. Please? Hindi ko kaya na hindi mo ako kinakausap buong araw.”

Umirap si Charlie nang napakatindi, halos maglaho na ang kaniyang mga itim sa mata sa tindi ng pagtataray. Umurong siya pabalik sa dulo ng tent at ipinatong ang dalawang kamay sa kaniyang dibdib, pinapanatili ang kaniyang pinakamataas na pader ng defense mechanism.

“Ah, talaga ba? Akala ko nga masaya ka roon sa likod ng bus, e. Ang lakas kaya ng tawanan niyo ni Megan, abot hanggang sa unahan. Doon ka na lang sa tent nina Megan mag-sorry, bakit andito ka sa teritoryo ko?” matigas na bulyaw ni Charlie, bagaman sa loob-loob niya ay natutunaw na siya sa tindi ng ka-cute-an ng basketbolista.

“Charlie naman, e…” dahan-dahang gumapang pabalik si Jake, mas lalong ipinatong ang kaniyang baba sa tuhod ni Charlie habang nakatingala. Ang kaniyang mga mata ay tila ba may sariling emosyon na humihingi ng tindi ng saklolo. “Wala lang ’yun. Si Megan lang naman ang maingay, hindi ko nga siya kinakausap. Kulang na lang mag-headphones ako para lang hindi ko marinig ang boses niya.”

“Huwag mo nga akong madaan-daan sa pa-pout mo, Alcantara. Hindi tatalab sa akin ’yan,” pagmamatigas pa rin ni Charlie, sabay bawi ng kaniyang tuhod para mawala ang baba ni Jake. “Ang point ko, bakit hindi ka nagre-reply? Isang text lang, Charlie, hindi ako makakaabot kasi nagbubuhat ako ng sako ng bigas. Mahirap ba ’yung ganoon? Para hindi ako mukhang tangang naghihintay doon sa tapat ng gate na parang asong nawawala!”

“Opo, alam ko, kasalanan ko talaga,” banayad na sagot ni Jake. Sa halip na mapikon sa tindi ng sungit ni Charlie, mas lalo pang lumambot ang boses nito. Dahan-dahan niyang inabot ang dulo ng laylayan ng t-shirt ni Charlie at marahan itong hinila-hila na parang batang naglalambing. “Nawalan talaga ako ng signal at load, Bossing. At saka nagmamadali na akong tumakbo papuntang school kasi alam kong magagalit ka kapag naiwan ako. Patawarin mo na ako, please? Hindi ako makakatulog nito kapag galit ka pa rin sa akin. Gusto mo ba akong magka-eyebags bukas sa activity?”

“Aba, nanunumbat ka pa ngayon? Kasalanan ko pa na mapupuyat ka?!” asik ni Charlie, pero sa puntong ito ay nahihirapan na siyang itago ang tindi ng ngiti na pilit kumakawala sa kaniyang mga labi.

“Hindi, hindi po,” mabilis na bawi ni Jake. Bigla nitong hinawakan ang dalawang kamay ni Charlie, marahan ngunit may tindi ng higpit, at isinubsob ang kaniyang mukha sa mga palad ng Superstar. Ang pamilyar na amoy ng baby powder nito na humalo sa amoy ng bagong ligong sabon ay agad na sumalubong sa sistema ni Charlie. “Dito lang ako sa tabi mo hanggang sa mapatawad mo ako. Kahit pitong sako pa ng bigas ang buhatin ko bukas, basta bati na tayo.”

Naramdaman ni Charlie ang init ng mukha ni Jake sa kaniyang mga palad, at doon tuluyan nang gumuho ang kaniyang tindi ng pride. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan ng Superstar bago niya binawi nang bahagya ang kaniyang mga kamay para kurutin nang matindi ang pisngi ng basketbolista.

“Aray! Masakit, Charlie!” reklamo ni Jake pero nakangiti na ito.

“Bagay lang sa iyo ’yan! Oo na, bati na tayo!” pagsuko ni Charlie, bagaman may tindi pa rin ng pagkairita sa kaniyang tono para hindi halatang marupok. “Pero tandaan mo ito, Alcantara, sa susunod na hindi ka mag-reply at hahayaan mo akong mag-alala mag-isa, hinding-hindi mo na talaga makikita ang face card ko kahit kailan. Maliwanag?”

“Yes, Bossing! Makakaasa ka, hinding-hindi na mauulit!” masayang sagot ni Jake, mabilis na sumaludo habang lumalawak muli ang kaniyang napakagwapong ngiti na nagpabilis muli sa tibok ng puso ng Charlie.

Humiga na silang dalawa sa loob ng tent. Noong una ay ramdam ang tindi ng awkwardness sa pagitan nila dahil sa liit ng espasyo. Nakaharap sila sa magkabilang gilid ng tent, nakatalikod sa isa’t isa.

“Buti napapayag mo si Wacky na makipagpalit ng tent,” simula ni Charlie para basagin ang katahimikan.

“Madali lang kausap si Bugoy, sinabihan ko lang na solo nila ni Wacky ang tent doon sa kabilang bahagi, pumayag agad,” biro ni Jake habang tumatawa nang mahina.

“Sinasabi ko sa iyo, Alcantara, kapag yung kaibigan ko nabuntis dahil sa Bugoy na ’yan, lagot ka talaga sa akin pag-uwi natin sa Liwayway!” banta ni Charlie na ikinatawa nilang dalawa nang sabay.

Biglang tumahimik si Jake, at ang kaniyang boses ay naging seryoso. “Ano palang pinag-usapan niyo ni Tim kanina sa may batuhan?” Dahan-dahan siyang humarap kay Charlie, at dahil doon ay napaharap na rin si Charlie sa kaniya. Magkatapat ang kanilang mga mukha, ilang pulgada na lamang ang pagitan.

“Gusto niya raw ako,” tapat at matipid na sagot ni Charlie, diretsong nakatingin sa mapupulang labi ng basketbolista.

“E anong sinabi mo sa kaniya?” halos mag-panic ang tono ni Jake, ang tindi ng kaniyang pag-aalala ay muling rumesponde.

“Sabi ko, pag-iisipan ko pa.”

“Pag-isipan mo nang mabuti, Charlie… huwag kang basta-basta magpapadala sa mga pa-motor at pa-ngiti niya,” seryosong sabi ni Jake habang nakatitig sa mga mata ng Superstar. Napansin ng binata na bahagyang nanginginig ang mga balikat ni Charlie dahil sa tindi ng lamig ng gabi sa kagubatan. “Nilalamig ka ba?”

“Hindi, ayos lang ako. Kaya ko naman,” pagsisinungaling ni Charlie habang pilit na pinipigilan ang kaniyang panga sa panginginig.

Ngunit walang maraming salita na hinila ni Jake si Charlie paitaas, at bago pa man makaprotesta ang Superstar ay niyakap na siya nito nang napakahigpit, isinandal ang katawan ni Charlie sa kaniyang matikas at malawak na dibdib. “Mas komportable ’to. Mas mainit.”

Doon nakaramdam ng isang matinding kapayapaan si Charlie. Safe na safe ang kaniyang pakiramdam sa bisig ni Jake na nakapulupot sa kaniya. Hindi na ito awkward; pakiramdam niya ay wala nang mas ligtas na lugar sa mundo kundi ang yakap na ito. Ang tanging gumugulo na lang sa isip niya habang unt-unting dinadalaw ng antok ay ang matigas na umbok sa kaniyang likuran na tila ba may sinisilaban na init sa kaibuturan ng kaniyang pagkatao. Sa gitna ng lamig ng gabi, nakatulog silang dalawa sa ganoong posisyon, magkayakap hanggang sa mag-umaga.

Kinabukasan, naunang nagising si Charlie dahil sa liwanag ng araw na tumatagos sa manipis na tela ng tent. Dahan-dahan niya iminulat ang kaniyang mga mata at pinagmasdan ang guwapong mukha ni Jake na kasalukuyang natutulog pa sa kaniyang tabi. Ang mapula nitong labi, ang kaniyang mahahabang pilikmata, at ang manipis na bigote na nagpapatindi ng appeal nito bilang isang tunay na lalaki ay tila ba isang sining na kay gandang pagmasdan sa umaga.

Ngunit nang bahagyang gumalaw si Charlie upang umayos ng upo, may napansin siyang kakaiba. Pagkapa niya sa kaniyang pajama, nanigas ang kaniyang buong katawan. Basang-basa ito sa isang bahagi na hindi naman galing sa pawis.

Fuck! malakas na sigaw niya sa loob ng kaniyang utak. Ang tindi ng kaba ay umakyat sa kaniyang mukha kaya mabilis siyang napaatras padiretso sa gilid ng tent, na naging dahilan upang magising si Jake.

“Bakit? Anong nangyari, Charlie?” nag-aalalang tanong ni Jake, medyo paos pa ang boses at pikit-mata pang bumabangon habang iniuunat ang kaniyang kanang kamay para hawakan si Charlie.

Agad na tumayo si Charlie, mabilis na kinuha ang kaniyang bag habang ang kaniyang dalawang kamay ay nakatakip sa kaniyang pang-ibaba. Mabilis niya binuksan ang zipper ng tent at lumabas nang patakbo nang hindi man lang nililingon ang naguguluhang basketbolista.

“Charlie! Teka lang! Saan ka pupunta?!” habol na sigaw ni Jake mula sa loob, ngunit tuloy-tuloy lang sa pagtakbo si Charlie patungo sa communal restroom ng campsite.

Pagpasok niya sa loob ng isang bakanteng cubicle, hingal na hingal si Charlie habang dahan-dahang isinara ang pinto. Mabilis niya ibinaba ang kaniyang boxers at tinignan ang loob nito. Ang kaniyang mukha ay nag-init at naging pulang-pula sa tindi ng kahihiyan.

“Fuck… did I just have a wet dream with Alcantara?!” bulong ni Charlie sa sarili habang isinasasabong ang kaniyang mukha sa malamig na tubig sa gripo upang mahimasmasan.

Buong araw sa Day 2 ng field trip, hindi pinansin ni Charlie si Jake. Nahihiya siya nang husto at hindi alam kung paano haharapin ang binata nang hindi niya naiisip ang kaniyang kahiya-hiyang sikreto mula noong gabi. Sa bawat activity, mula sa trekking hanggang sa lectures tungkol sa mga endangered trees, iwas na iwas si Charlie. Sa tuwing lalapit si Jake para mag-abot ng tubig o para tulungan siya sa pag-akyat sa maputik na daan, mabilis na lumalayo si Charlie at sumasabay kina Wacky o Timothy. Pilit pa ring nagtatanong si Jake kung anong nangyari, kung may nagawa ba siyang mali noong gabi, pero ang tanging sagot ni Charlie ay, “Okay lang ako, walang problema,” sabay lakad nang mabilis paunlad.

Hanggang sa matapos ang huling activity bago ang pag-alis, nagtungo si Charlie sa likod ng isang malaking lumang puno upang kunin ang kaniyang naiwang tumbler. Doon, bigla siyang hinarangan at mabilis na na-corner ni Jake gamit ang kaniyang dalawang malalaking braso na nakasandal sa puno, walang kawala ang Superstar.

“Charlie, please naman, huwag ka namang maging ganito sa akin. Kung may problema o kung may nagawa akong mali noong gabi habang natutulog tayo, sabihin mo naman sa akin nang diretsahan. Ayaw mo ba na natulog tayong magkayakap? Kasi kung nandidiri ka o kung hindi ka komportable, hinding-hindi ko na ulit gagawin ’yun habang buhay, pramis! Pero kausapin mo naman ako… mukha na akong tanga rito kakahabol sa iyo buong araw habang pinapanood mo lang akong magmukhang basahan,” ang boses ni Jake ay puno ng tindi ng emosyon, halos magmakaawa na ang kaniyang mga mata sa tindi ng sakit ng pag-iwas ng Superstar.

Natauhan si Charlie nang makita ang tindi ng lumbay sa mukha ng binata. Naisip niya na walang kasalanan si Jake; ang kaniyang sariling katawan at kaniyang sariling panaginip ang may gawa ng lahat ng ito. Hindi niya kayang makitang nasasaktan ang taong bumuhat sa kaniya sa buong magdamag. Wala siyang ibang sinabi, dahan-dahan niya ibinaba ang kaniyang tumbler, at mabilis na isinubsob ang kaniyang mukha sa dibdib ni Jake habang niyayakap ito nang napakahigpit.

“Sorry… sorry talaga, Jake. Walang kang kasalanan, okay? Naguluhan lang talaga ako sa sarili ko,” bulong ni Charlie habang nakayakap pa rin, at naramdaman niya ang malalim na pagbuntong-hininga ng basketbolista na tila ba nabunutan ng isang malaking sako ng semento sa dibdib.

Hapon na nang sumakay silang muli sa bus pauwi. Pagod na pagod ang lahat mula sa dalawang araw na mabibigat na activities sa kagubatan. Sa pagkakataong ito, magkatabi na sa wakas sina Jake at Charlie sa iisang upuan, malayo sa pwesto ni Megan.

Dahil sa matinding pagod mula sa pagbubuhat at pagtakbo, hindi na nakayanan ni Jake ang antok. Dahan-dahan niya ipinikit ang kaniyang mga mata, at sa bawat ugong ng bus ay unt-unting napasandal ang kaniyang ulo diretso sa balikat ni Charlie.

Kinabahan muli si Charlie sa muling pagdikit ng kanilang mga katawan, naramdaman niya ang init ng balat ni Jake na lumalapat sa kaniyang braso. Ngunit huminga siya nang malalim, pinakalma ang sarili, at maingat niya inayos ang posisyon ng ulo ni Jake sa kaniyang balikat upang mas maging komportable ang pagtulog ng binata.

Nagising nang bahagya si Jake sa kaniyang paggalaw. Dahan-dahan nitong idinilat ang kaniyang mga mata, hinarap ang kaniyang mukha sa leeg ni Charlie, at dahan-dahan niya inamoy ang mabangong balat nito.

“Ang bango mo pa rin…” mahinang-mahinang bulong ni Jake, ang kaniyang boses ay parang isang haplos sa gabi bago tuluyang ipinalupot ang kaniyang malaking kanang kamay sa bewang ni Charlie, mas lalong isiniksik ang sarili sa Superstar.

Mabuti na lamang at patay na ang lahat ng ilaw sa loob ng bus at halos lahat ng mga estudyante ay tulog na rin sa tindi ng pagod, maliban na lamang kay Timothy na nakaupo sa kabilang hilera, tahimik na nakatanaw sa madilim na bintana habang hawak ang kaniyang bag, isang larawan ng isang pusong uuwing sawi sa gitna ng biyahe.

Chapter 13

Ang multi-purpose hall ng Liwayway National High School ay tila naging main arena ng isang ultra-exclusive, high-stakes dance boot camp sa tindi ng init, at si Charlie Manalo ang nagpapasiklab ng apoy. Kasalukuyang nagprapraktis ang kanilang seksyon para sa isang dula-dulaan. Dahil si Charlie ang biniyayaan ng nag-iisang lehitimong talento sa sining ng pagtatanghal, siya ang awtomatikong itinanghal na konduktor, direktor, at supreme choreographer ng buong klase.

Nakatayo si Charlie sa unahan, hawak ang isang nakagulong kartolina na ginagawa niyang megaphone habang ang kaniyang kaliwang kamay ay nakapamaywang nang may tindi ng awtoridad.

“Isang lingon, dalawang hakbang, sabay pitik ng balakang! Bugoy, parang awa mo na! Bakit parang lantang gulay ’yang kanang braso mo? Kulang sa pitik! Walang bagsak! Walang gigil! Gusto mo ba talagang maging background dancer na lang?!” bulyaw ni Charlie, sabay bigay ng isang nakamamatay na side-eye. Ipinakita niya ang perpektong anggulo ng kaniyang galaw—bawat hakbang ay precised, may bilang, walang labis, at walang kulang. Sa tindi ng kaniyang disiplina, mahiyhiya ang buong G-Force at si Teacher Georcelle kung makikita ang tindi ng kaniyang pagka-strikto.

“Warm-up pa lang ito, guys, pero bakit ang energy niyo ay parang handa na kayong iburol lahat? Kaunting buhay naman diyan!” dagdag pa ni Charlie habang iwinawagayway ang kaniyang mahiwagang kartolina. Ang mga kaklase niya ay bagsak na ang mga balikat habang tagaktak ang pawis sa semento. Si Jake, na nasa pinakaunahan ng pormasyon, ay hingal na hingal din pero hindi maalis ang tindi ng titig at paghanga sa kaniya.

“Okay, breaktime muna!” anunsyo ni Charlie, at sa isang snap ng kaniyang mga daliri, agad na bumalik ang kaniyang pamilyar na palabiro aura.

Mabilis na lumapit si Jake sa kaniya, may bitbit na malamig na bimpo. “Grabe ka naman, Boss. Parang talo mo pa ’yung training namin sa basketball sa hirap ng warm-up mo. Pakiramdam ko, mas malaki pa ang nabawas sa timbang ko rito sa loob ng tatlumpung minuto kaysa sa tatlong oras na takbuhan namin sa court.”

Sumulpot naman si Bronson mula sa likod, paypay nang paypay gamit ang kaniyang panyo na kulay neon pink habang lumalakad nang may tindi ng poise. “True ka riyan, teh! Akala mo naman talaga sasali ang buong Section A sa Palarong Pambansa sa tindi ng pagka-strikto at pagka-terorista mo ngayon!”

Biglang nagkatitigan sina Bronson at Wacky na para bang sinaniban ng iisang espiritu ng sayaw mula sa kabilang dimensyon. Sabay silang humakbang sa gitna ng hall, nag-vogue, at kumanta nang sabay: “Palarong Pambansa, tayo’y sumayaw! “

Sabay silang nag-posing sa dulo kung saan naka-split nang bahagya si Bronson habang si Wacky naman ay nag-beauty queen wave na may tindi ng emosyon.

Natawa nang malakas si Charlie sa katarantaduhan ng dalawa. “Para sa inyo rin naman ’yan, mga bakla, para mabatak ang mga katawan niyo at hindi kayo magmukhang losyang at magreklamo ng rayuma pagtanda niyo!”

“Okay, Boss. Guys, water break na muna! In 15 minutes, start na tayo ulit sa rehearsals, bawal ang male-late!” sigaw naman ni Jake sa buong klase upang alalayan si Charlie sa pagpapatakbo. Ang simpleng pag-ako na iyon ni Jake sa utos niya ay nagpabilis sa tibok ng puso ni Charlie at nagdulot ng isang matamis na ngiti sa kaniyang mga labi.

Habang nag-iinuman ng tubig at nagpapahinga ang lahat, biglang lumapit si Wacky kina Charlie at Bronson. Ang kaniyang mukha ay tila balisa, panay ang kagat sa kaniyang kuko, at patingin-tingin sa paligid na para bang may tindi ng krimen siyang ginawa o may tinatakasang pulis.

“Mga mare… halika nga muna kayo rito sa gilid, dali,” bulong ni Wacky, sabay hila sa laylayan ng t-shirt ng dalawa patungo sa pinakamadilim at pinakamalayong bahagi ng multi-purpose hall, siguradong malayo sa pandinig ng kanilang mga kaklase.

“Ano ’yon, teh? Mukha kang natatae na ewan,” biro ni Charlie habang pinupunasan ang likod ng kaniyang leeg.

“Ano kasi… may sasabihin ako sa inyo. Pero promise niyo, walang maingay at walang magsisisigaw, ha? Itaga niyo sa bato,” pabulong pa ring sabi ni Wacky, habang ang kaniyang mga daliri ay nagkakawit sa tindi ng nerbyos.

“Ano nga ’yon? Nako, Wacky, kapag ’yan ay tungkol na naman sa bagong sapatos o sa rubber band ng braces ni Bugoy, naku, aalis na talaga ako rito, may utang pa ako sa canteen,” asar ni Bronson.

“Hindi ito tungkol sa braces niya! Ano kasi… ummm… paano ko ba sisimulan?” Lumunok nang malalim si Wacky, halos mamula na ang kaniyang mga tenga. “Nung nag-field trip tayo nuong nakaraang linggo…”

“O, anong meron sa field trip?” untag ni Charlie.

“Di ba… kami ni Bugoy ’yung magkasama sa iisang tent?” bitin na kuwento ni Wacky, sabay pikit nang mariin.

Nanlaki agad ang mga mata nina Bronson at Charlie. Ang tindi ng radar ng pagiging Marites ay sabay na gumana sa kanilang mga utak na para bang may sumiklab na emergency alarm.

“Ano kasi… ummm… may nangyari sa amin sa loob,” tuluyang pag-amin ni Wacky, habang ang kaniyang buong mukha ay nagkulay kamatis na sa tindi ng kahihiyan at excitement.

“Omg!” Mabilis na napatili si Bronson pero agad din niyang isinubsob ang kaniyang mukha sa balikat ni Charlie upang matakpan ang tunog. Hinila pa nila si Wacky nang mas malapit sa pader para siguradong walang makakarinig na ibang tao.

“Mare! Huwag mo sabihing hindi ka na vir—” hindi naituloy ni Bronson ang salita dahil sa tindi ng shock, pero sapat na ang tindi ng laki ng kaniyang mata para makuha ang ibig sabihin.

Dahan-dahang tumango si Wacky, habang nakatitig sa kaniyang mga sapatos sa tindi ng halo-halong emosyon. “Kasi… nahihiya ako nung una nung magkatabi kami sa tent, sobrang lamig pa naman doon sa forest reserve. Tapos bigla niya akong niyakap mula sa likod. Mare, naglaplapan kami nang matindi! Ang lambot ng labi ni Bugoy, akala mo marshmallow na natunaw sa apoy! Tapos… tapos pagkatapos niyon, sabi niya, isubo ko raw ang nota niya… kaya ginawa ko naman.”

“Ahhh!” Sabay na napatili sa tuwa at gulat sina Charlie at Bronson, nagtatalon sila sa tindi ng saya habang pilit na pinapahina ang kanilang mga boses upang hindi pagtinginan ng buong klase.

“Winner ka, mare! Ang tindi ng achievement mo sa forest reserve! Halaman ang itinanim natin doon para sa grade natin, pero iba ang naidilig sa iyo sa loob ng tent!” hiyaw ni Bronson habang pumapalakpak pa nang mabilis na parang nakabili ng concert ticket.

Si Charlie naman ay napailing na lang, hindi makapaniwala sa tindi ng rebelasyon ng kaniyang kaibigan pero kitang-kita ang malawak na ngiti sa kaniyang mukha. “Grabe ka, Wacky! Akala ko tahimik ka lang doon sa kabilang tent na natutulog, may nagaganap na palang international summit at foreign exchange sa loob!”

Natapos ang buong hapon ng ensayo at nagsiuwian na ang mga estudyante. Habang nag-aayos si Charlie ng kaniyang backpack sa labas ng gate, sumulpot si Jake bitbit ang kaniyang pamilyar na bisikleta.

“Uwi na tayo?” nakangiting tanong ni Jake, ang kaniyang boses ay may tindi ng lambing na para bang nakalaan lang talaga para kay Charlie.

Nginitian siya ni Charlie at sumakay na sa backride ng bike. Habang dahan-dahang umaandar ang bisikleta sa kahabaan ng kalsada ng Liwayway, natural na isinandal ni Charlie ang kaniyang ulo sa malawak at matikas na likod ng basketbolista. Ramdam niya ang bawat paggalaw ng mga kalamnan nito sa tuwing pumapadyak.

“Boss, wag ka masyadong dumikit diyan. Amoy pawis na ako,” paalala ni Jake, medyo nahihiya dahil ramdam niya ang tindi ng pagdikit ng mukha ni Charlie sa kaniyang likuran.

Sa halip na lumayo, lalong isiniksik ni Charlie ang kaniyang ilong sa likod ng t-shirt ni Jake at huminga nang malalim. “Amoy pawis nga…” bulong ni Charlie. “…pero hindi naman mabaho. Amoy lalaki.”

Nagulat si Jake sa tindi ng hirit ni Charlie, kaya bigla nitong iginalaw ang manibela ng bisikleta na naging dahilan upang makiliti si Charlie sa bewang. “Eh kahit na! Nakakahiya kaya!”

“Ay, kinikiliti mo ako, Alcantara, ha!” bawi ni Charlie, sabay sundot sa tagiliran ni Jake.

“Wag! Wag, Charlie! Baka malaglag tayong dalawa, mahulog tayo sa kanal!” natatawang sigaw ni Jake habang pilit na pinapanatili ang balanse ng bisikleta sa gitna ng kanilang kulitan at tawanan.

Hanggang sa makarating sila sa tapat ng bahay nina Charlie. Huminto ang bisikleta, pero nanatili lang si Charlie na nakaupo sa backride, walang balak na bumaba. Nakatingin lang siya sa malayo habang pinaglalaruan ang dulo ng kaniyang t-shirt. Naghihintay naman si Jake, nakatayo habang hawak ang manibela, tila nag-aabang din kung anong susunod na mangyayari.

“Maaga pa naman,” basag ni Charlie sa katahimikan, habang dahan-dahang tumitingin kay Jake. “Kailangan mo na ba magtrabaho sa pwesto ng Tita mo ngayon?”

“Hindi pa naman. Maya-maya pa ’yung dating ng bulto ng mga paninda,” sagot ni Jake, ang kaniyang mga mata ay tapat na nakatitig sa kaniya.

“Gusto mo bang tumambay muna rito sa loob? Mamayang gabi pa naman ang uwi nina Nanay at Tatay galing sa palengke e,” paanyaya ni Charlie, bagaman ang kaniyang puso ay nagsisimula na namang magpatugtog ng tindi ng kaba sa kaniyang dibdib.

“Sige ba,” mabilis na pagpayag ni Jake.

Diretso silang dalawa sa kwarto ni Charlie upang makaiwas sa init ng sala. Inanyayahan siya ni Charlie na manood ng pelikula sa kaniyang maliit na telebisyon. Dahil basa pa sa pawis ang suot na t-shirt ni Jake, binuksan ni Charlie ang kaniyang aparador at nag-abot ng isang puting sando.

“O, magpalit ka muna baka matuyuan ka ng pawis,” sabi ni Charlie.

Ngunit nagulat at napatitig nang matindi si Charlie nang walang pag-aalinlangang hinubad ni Jake ang kaniyang basang t-shirt sa harap niya. Doon ay tumambad ang tindi ng kahanga-hangang hulma ng katawan ng binata. Malaki at matigas ang kaniyang dibdib, defined at bakas na bakas ang anim na hiwa ng kaniyang abs, at ang kaniyang mga braso ay may tindi ng laki na parang kayang bumuhat ng tatlong sako ng bigas nang walang kahirap-hirap.

Isinuot ni Jake ang sando ni Charlie, pero dahil mas malaki ang katawan ni Jake, ang sando ay naging parang crop top na sobrang fit sa katawan ng basketbolista, na halos sumabog na ang tela sa tindi ng sikip sa kaniyang dibdib. Pero hindi nagreklamo si Jake; sa halip ay ngumiti lang ito at umupo.

Nagsimula na silang manood ng pelikula. Noong una, si Jake ay nakaupo pa sa sahig, nakasandal ang likod sa gilid ng kama habang si Charlie naman ay nakahiga sa itaas.

“Bakit ka andiyan sa ibaba? Halika rito sa tabi ko, kasya naman tayo rito,” utos ni Charlie habang tinatapik ang bakanteng espasyo sa kaniyang kama.

Dahan-dahang umakyat si Jake at naupo sa tabi ni Charlie. Habang tumatakbo ang pelikula, hindi mapigilan ni Charlie ang mapalingon sa binata. Ramdam na ramdam niya ang init at ang pagdampi ng balat ni Jake sa kaniya sa tuwing gumagalaw ito—isang pakiramdam na para bang may dalang kuryente na dumeretso sa kaniyang buong sistema. Unti-unting namumula ang mga pisngi ni Charlie sa tindi ng sensasyon, at mabilis itong napansin ng basketbolista.

“Ayos ka lang ba, Charlie? “ nag-aalalang tanong ni Jake, habang inilalapit ang kaniyang mukha upang suriin ang katabi.

“Oo naman! Ayos lang ako, medyo mainit lang talaga ang panahon ngayon,” mabilis na pagtanggi ni Charlie, sabay iwas ng tingin upang hindi mahalata ang tindi ng kaniyang pagka-asiwa.

Ilang minuto ang lumipas, lumipat si Jake paitaas sa ulo ng kama. Inunan niya ang kaniyang sariling mga braso habang nakahiga, dahilan upang mas lalong bumuka ang kaniyang sando. Paglingon ni Charlie, ang kaniyang paningin ay direktang tumama sa malalaking braso ni Jake at sa katakam-takam nitong kilikili, makinis at bakas ang tindi ng pagiging tunay na lalaki. Napapatitig nang matindi si Charlie doon, tila ba na-hypnotize sa ganda ng tanawin.

Naramdaman ni Jake ang titig ni Charlie. Lumingon ito sa kaniya, may dalang isang banayad at nakatutunaw na ngiti. “Tabi tayo?”

Bago pa man makasagot si Charlie, marahan ngunit may tindi ng desisyon na hinila ni Jake si Charlie paitaas, at ipinatong ang ulo nito sa kaniyang malalaking braso. Ginawa niyang unan ang kaniyang biceps para kay Charlie. Nanatili silang ganoong posisyon habang nakatingin sa tv, magkadikit ang mga katawan, ramdam ang tindi ng tibok ng puso ng isa’t isa.

Sa kaloob-looban ni Charlie, nagsisimula na siyang mag-init nang napakatindi. Pakiramdam niya ay may apoy na unt-unting sumisilab sa kaniyang katawan, at hindi niya mapigilang hindi tigasan lalo na’t sariwa pa sa kaniyang isip ang kuwento ni Wacky kanina tungkol sa tindi ng nangyari sa kanila ni Bugoy sa tent. Hindi alam ni Charlie kung gusto niya rin ba itong maranasan sa unang pagkakataon, o sadyang naiinggit lang siya sa kaniyang kaibigan.

“Jake…” mahinang tawag ni Charlie habang nakatitig pa rin sa screen. “Normal ba na nagku-cuddle ang magkaibigan?”

Dahan-dahang ibaling ni Jake ang kaniyang paningin kay Charlie, seryoso ang kaniyang mga mata. “Hanggang ngayon ba… kaibigan lang talaga ang tingin mo sa akin, Charlie?”

Napatigil si Charlie, ang kaniyang puso ay parang lumaktaw ng isang tibok sa tindi ng tanong na iyon. Mabilis siyang lumingon at tumitig sa mga mata ng basketbolista, pilit binabasa ang tunay na nararamdam nito sa likod ng kaniyang mga titig.

“Hindi ba… bestfriends na tayo, Charlie?” dugtong ni Jake habang nakangiti nang bahagya.

Tangina, bestfriends pala. Akala ko naman kung ano na! inis na bulong ni Charlie sa kaniyang sariling isip.

“Komportable ka ba talaga na ganito tayo kadikit, Jake? Na nakikipag-cuddle ka sa isang katulad ko? Paano kung may makakita sa iyo na ibang tao o ng mga teammates mo?” tanong ni Charlie, ang kaniyang boses ay may halong lungkot at tindi ng pag-aalangan.

“Oo, komportable ako. Sobra,” tapat na sagot ni Jake, habang mas lalo pang isiniksik ang kaniyang katawan kay Charlie. “At wala akong paki kahit sino pang makakita sa atin. Bestfriend kita, Charlie, walang masama sa ginagawa natin.”

Tinitigan lang siya ni Charlie, habang pinapakiramdaman ang tindi ng proteksyon sa mga bisig ng binata.

“Pero alam mo kung anong masama?” dugtong pa ni Jake, biglang bumaba ang tono ng kaniyang boses, naging mas malalim at seryoso.

“Ano?” tanong ni Charlie.

“Ang tawagin mo akong Jake,” seryosong sabi ng basketbolista, habang nakatitig nang diretso sa mga labi ni Charlie. “Hindi mo ako tinatawagan na Jake kapag tayo lang dalawa, at ayoko rin na ’yun ang tawag mo sa akin. Gusto ko ng isang bagay na special… ’yung ikaw lang ang pwedeng tumawag sa akin.”

Naramdaman ni Charlie ang tindi ng pag-init ng kaniyang mukha. “Dami mong alam, Alcantara,” pabalang niyang sagot upang itago ang kaniyang knararamdaman, at ibinalik ang kaniyang paningin sa pelikula. Ngunit sa pagkakataong ito, kinalabit at ikinawit ni Charlie ang kaniyang sariling kamay sa katawan ni Jake, niyakap ito nang bahagya. Bestfriends naman pala kami, di ba? Walang masama rito, bulong niya muli sa kaniyang utak.

Sa screen, ang dalawang bida ng pelikula ay nagsimula nang maghalikan nang mapusok—isang eksena na puno ng tindi ng emosyon at senswalidad.

Napatitig si Charlie sa tv, at nang hindi nag-iisip ay biglang nagsalita. “Ano kayang pakiramdam… nang humalik at mahalikan?”

Naramdaman ni Charlie ang bahagyang paggalaw ng katawan ni Jake sa kaniyang tabi. “Hindi mo pa ba nasusubukan ?” tanong ng binata, ang boses ay tila ba may tindi ng kuryosidad.

“Hindi pa e,” tapat na sagot ni Charlie, habang nanatiling nakatingin sa screen.

Nagkaroon ng isang matagal at matinding katahimikan sa loob ng kwarto. Ang tanging naririnig na lang ay ang tunog ng aircon at ang diyalogo mula sa telebisyon.

“Gusto mo bang… subukan?” basag ni Jake sa katahimikan. Ang kaniyang boses ay bumaba nang husto, naging paos at puno ng tindi ng tukso.

Parang tumigil ang mundo ni Charlie sa segundong iyon. Ang tindi ng kaba sa kaniyang dibdib ay umabot sa punto na parang sasabog na ang kaniyang puso. Dahan-dahahan siyang lumingon kay Jake, ang kaniyang mga mata ay nanlalaki sa gulat at takot. “Paano?” bulong niya.

“Subukan natin?” sagot ni Jake, habang dahan-dahang inilalapit ang kaniyang mukha.

Nagkatinginan silang dalawa. Matagal. May malaking tanong sa kani-kanilang mga mata, isang tindi ng atraksyon na matagal nang nakatago sa ilalim ng kanilang pagkakaibigan ang biglang sumabog.

At doon, nang hindi na makayanan ang tindi ng pagnanasa, sinunggaban ni Charlie ng isang matinding halik si Jake. Agad namang gumanti ang basketbolista. Ang kanilang mga labi ay naglapat nang may tindi ng puwersa, marahan sa simula hanggang sa maging mapusok. Nagpalitan sila ng laway habang magkayakap nang napakahigpit sa ibabaw ng kama, ang mga dila nila ay nag-aagawan ng espasyo sa loob ng kani-kanilang bibig na para bang doon nakasalalay ang kanilang mga buhay.

Nang maubusan sila ng hininga, dahan-dahang kumalas sa isa’t isa, kapwa hingal na hingal. Biglang natawa nang mahina si Jake habang nakatitig sa pulang-pula at basang labi ni Charlie. Natawa na rin si Charlie sa tindi ng sitwasyon.

“Parang hindi naman totoo na wala kang experience, Boss,” biro ni Jake, ang kaniyang boses ay paos pa rin pero may tindi ng panunukso.

“Totoo nga! Unang beses ko ’yun!” pagtatanggol ni Charlie habang hinahabol ang kaniyang hininga.

“Eh bakit ang sarap mong humalik?” seryosong tango ni Jake. Ang kaniyang boses sa pagkakataong ito ay naging napakababa, napakaseryoso, na para bang hinuhubaran na niya si Charlie sa pamamagitan lamang ng kaniyang mga salita.

Napalunok si Charlie, naramdaman ang muling pag-init ng kaniyang kaibuturan. “Masarap ba?” hamon niya, sabay kagat sa kaniyang sariling labi nang may tindi ng kapangahasan.

Hindi na sumagot si Jake. Agad nitong muling hinalikan si Charlie, ngunit sa pagkakataong ito ay mas marahas, mas steamy, at mas erotic. Labi sa labi, dila sa dila, isang walang katapusang palitan ng init at kontrol. Dahan-dahang umikot ang katawan ni Jake hanggang sa mapatong na siya sa ibabaw ni Charlie. Isinalpak niya ang kaniyang sarili habang si Charlie naman ay awtomatikong ipinulupot ang kaniyang ibabang dalawang kamay sa batok ng basketbolista, hinahatak ito nang mas malapit.

Sa bawat paggalaw ng katawan ni Jake sa ibabaw niya, kapwa nila naramdaman ang tindi ng pagbabaon ng kanilang mga sandata—pareho na silang tumitigas nang napakatindi sa ilalim ng kani-kanilang saplot. Ang tela ng sando ni Jake ay sumasayad sa dibdib ni Charlie, nagdadala ng walang kapantay na tindi ng senswalidad. Maririnig ang mahihinang ungol at ibinubuntong-hininga ni Charlie sa bawat pagsupsop ni Jake sa kaniyang labi, at ganon din si Jake na tila ba nawawala na sa kaniyang sariling katinuan sa tindi ng sarap.

Ngunit bago pa man tuluyang lumampas sa hangganan ang kanilang ginagawa, biglang naputol ang kanilang  halikan nang marinig ang pamilyar na tunog ng pagbukas ng gate ng bahay sa labas.

Kriiiing… Blaag!

“Andiyan na sila!” gulat na bulong ni Charlie, mabilis na itinulak nang bahagya si Jake paitaas.

Mabilis na umayos ng upo ang dalawa sa gilid ng kama. Ang kanilang mga buhok ay gulo-gulo, ang mga labi ay mapupula at basa, at kapwa pa rin sila hingal na hingal habang pilit na inaayos ang kani-kanilang mga damit. Nang magkatitigan sila sa kanilang kinalalagyan, sabay silang natawa nang tahimik sa tindi ng adrenaline at kahihiyan.

“Bestfriends forever?” nakangiting bulong ni Jake, habang iniaabot ang kaniyang hinliliit kay Charlie, may tindi ng kislap sa kaniyang mga mata.

Natawa si Charlie at agad na ipinalupot ang kaniyang sariling hinliliit dito. “Bestfriends forever.”

Ngunit bago pa man tuluyang tumayo si Charlie para lumabas, mabilis siya hinila muli ni Jake pabalik sa kaniyang katawan. Isang mabilis ngunit may tindi ng init at diing halik ang iginawad ni Jake sa leeg ni Charlie, dahilan upang mapahawak si Charlie sa balikat ng binata at mapakagat-labi muli sa tindi ng kilig.

“Tara na,” bulong ni Jake bago sila sabay na lumabas ng kwarto, naglalakad nang may tindi ng poise na para bang walang anumang palitan ng laway na nangyari sa loob ng silid.