Archer

EL Ordre is an organization that was built to help the government. They were the ones who did dangerous and illegal works for them. The government didn’t have any clue who the members are. At dahil gumagawa ng mga bagay na labag sa batas, kahit na tumutulong ay ipinapahuli pa din nila.

Pero mahirap mahuli ang mga myembro. Kahit isa ay wala pang nadadakip sa kanila. The members were trained to develop their skills and strength. Para lang silang nanghuhuli sa hangin.

But little did they know, the EL Ordre wasn’t good at all. May laro silang sinimulan na ang mga myembro sa loob ng organisasyon ang mga manlalaro.

It was called the “Bloody Human Chess Game”.

Their opponent is called The Red Faction. Just like the EL Ordre, they’re an organization with members who were also trained to develop their skills and strength. Pero simula pa noon ay magkalaban na talaga ang dalawang organisasyon.

Bloody game dahil paniguradong dadanak ng dugo sa paglalaro. The members will act as the chess pieces. They have to use their guns and brain to survive.

The game will only end if one has killed the opponent’s King and say “Checkmate”.

Prologue

“Maria, takbo lang! Bilis!”

Halos panawan na ako ng ulirat sa sobrang pagod at hingal dahil kanina pa kami tumatakbo. Hindi ko na nga maramdaman ang mga binti ko at ang dibdib ko ay sumasakit na sa paghingal at pagkabog ng puso ko. Pero hindi dapat ako tumigil. Hindi kami pwedeng huminto.

“Tigil!” narinig kong sigaw ng mga humahabol sa amin kasabay ng paputok ng baril. Sa sobrang gulat ay muntik pa akong madapa, mabuti na lang at inalalayan ako ng taong may hawak sa braso ko.

“Bilis, Maria! Aabutan nila tayo!” hinihingal nyang sigaw sa gitna ng pagtakbo at halos kaladkarin na ako para lang makasabay sa malalaki nyang mga hakbang. Maigsi pa ang mga binti ko na hindi pa tuluyang nahuhubog dahil sa murang edad.

“K-kuya…” napahikbi ako. “S-sina Mama at Papa…”

Bumalik sa alaala ko ang katawan ng mga magulang kong wala ng buhay. Naliligo sa sarili nilang mga dugo. Muling bumuhos ang mga luha ko pababa sa bata kong mukha. Ang mga hikbi ay naging sunod sunod.

Humigpit ang kapit sa akin ni Kuya dahil sa paghikbi ko. Naaninag kong nagpunas sya ng mga mata nya kaya mas lalong lumakas ang paghikbi ko. Pero pigil na pigil dahil ayokong kapusin ng hininga.

Lumiko kami sa isang eskinita at nakita namin ang isang abandunadong warehouse. Hinila ako ni Kuya patakbo doon. Hindi na alintana ang mga maliliit na batong sumisiksik sa mga daliri sa paa ko dahil sa suot kong sirang tsinelas.

Nang makarating sa loob ay sumalubong sa akin ang amoy ng mga kalawang dahil sa pinabayaang mga bakal doon. Sobrang lakas ng amoy pero hindi ko na nagawang pansinin. Titiisin ko ang mabahong amoy para lang makaligtas kami sa panganib na ito.

Nakakita kami ng isang kahon na may kalakahan. Kinuha iyon ni Kuya at mabilis ang kilos nyang binuksan iyon at itinabi sa gilid. Binuhat nya ako at ipinasok sa loob.

“Makinig ka, Maria.” seryoso ang mga matang sabi nya sa akin. Hinihingal sya at pinilit kong intindihin ang sinasabi nya kahit na paputol-putol gawa ng paghingal. “Huwag na huwag kang gagawa ng kahit na anong ingay. Kahit ang paghinga mo ay hinaan mo.”

“Kuya, saan ka pupunta?” tanong ko at hinawakan ang kamay nya nang akmang isasara nya ang kahon.

“Pareho tayong mamamatay kapag sumama ka sa akin. Kahit ikaw na lang ang makaligtas, Maria.” nabasag ang boses nya at nagsimula na naman akong maiyak.

“Kuya, huwag mo kong iwan…” hikbi ko at hinigpitan ang pagkakakapit sa kamay nya. May tumulong luha sa mga mata nya na mabilis nyang pinunasan.

“Dito ka lang. Mas ligtas ka dito.” sinimulan nyang tanggalin ang pagkakakapit ko sa kamay nya pero mas lalo ko iyong hinigpitan.

“Kuya, huwag… Huwag kang aalis. Huwag mo kong iwan!” humagulgol na ako. Hirap na hirap pa akong sabihin iyon dahil sa mga paghikbi ko.

Pero tinanggal pa din ni Kuya ang kamay kong nakakapit sa kanya. Walang laban ang bata kong katawan sa lakas nya. Mas lalo akong napaiyak nang pilit nya akong nilulubog papasok ng karton.

“Babalikan kita, Maria. Huwag kang lalabas hangga’t hindi kita binabalikan.” ang huli nyang sinabi bago tuluyang isinara ang karton.

Dilim. Iyon ang sumalubong sa akin. Wala akong makita na kahit na ano. Dinig na dinig ko ang sariling paghikbi kaya tinakpan ko ang bibig ko.

Ang sabi ni Kuya ay huwag akong gagawa ng ingay.

Kahit na nakadilat ako ay wala akong makita na kahit na ano. Para lang din akong nakapikit. Nagsisimula na akong matakot kaya mas pinili ko na lang na isara ang mga mata ko. Pero sa pagsara ay nakita ko na naman ang katawan ng mga magulang kong punong puno ng dugo.

Impit akong napaiyak. Gusto kong umiyak ng malakas pero natatakot akong baka marinig ako ng mga humahabol sa amin. Kinagat ko na lang ang pang ibabang labi ko at sa sobrang pagpipigil ay nalasahan ko na ang dugo ko doon.

Hindi ko alam kung gaano na akong katagal na nagtatago doon. Nawala na ang paghikbi ko at nakakahinga na din ako ng maayos. Nabawi ko na ang mga hangin na nawala sa dibdib ko kanina dahil sa walang humpay na pagtakbo. Gusto kong lumabas pero kailangan kong hintayin si Kuya.

Napatakip ako sa mga tenga ko nang makarinig ng dalawang magkasunod na putok ng baril. Muling tumulo ang mga luha ko sa takot at sarado ang mga bibig na humikbi.

Kuya…

Hindi ko na napigilan at lumabas na ako sa karton. Natatakot ako pero mas natatakot ako para sa Kuya ko. Sana ay buhay pa sya. Sana ay hindi sya matulad sa mga magulang namin.

Naramdaman ko ang sakit sa mga binti ko pero nagpatuloy ako sa pagtakbo palabas ng warehouse. Pero agad din akong napatigil nang madatnan ko kung ano ang nasa labas.

“Kuya…”  bulong sa hangin kong bigkas.

Pakiramdam ko ay lumaki ang ulo ko habang pinagmamasdan ang senaryong nasa harap ko. Si Kuya, nakaluhod. Sa harap nya ay isang lalaking ilang hakbang lang ang layo mula sa kanya. May hawak na baril at nakatutok sa bungo ng Kuya ko.

“Hindi…”

Ang sunod ko nang narinig ay ang putok ng baril. Nanatili akong parang tuod na nakatayo habang pinapanood ang katawan ng Kuya ko na unti unting bumabagsak sa lupa. May tama sa ulo at umaagos ang dugo mula doon.

Hindi pa naawa ang lalaki at dalawang beses pa syang binaril sa katawan. Isa sa dibdib at isa sa leeg. Siniguradong wala na talagang buhay ang kapatid ko.

Hindi ako makagalaw. Nakatigtig lang ako sa katawan ng kapatid ko na nakahandusay sa kalasada. Nakadilat pa ang mga mata nya na nakatingin sa langit. Ang mga bituin at ang langit na walang buwan ang huli nyang nakita bago sya nalagutan ng hininga.

Napansin ko ang pagbaba ng baril ng lalaki kaya napatingin ako sa kanya. Ang dalawang kamay nya ay parang walang lakas na nakalumpasay sa mga gilid nya. Ang mga mata ko ay nakatitig lang sa kanya hanggang sa unti unti syang lumingon sa gawi ko.

Walang buhay na mga mata nya ang sumalubong sa paningin ko. Ni hindi man lang sya nagulat na may batang paslit ang bigla na lang sumulpot at nakita ang ginawa nya. Pero ang lalaki ay mukhang nasa pagbibinata pa lang base sa mukha at katawan nyang hinuhubog pa lamang. Nakakapag taka lang na ang isang teenager na katulad nya ay kaya nang humawak ng baril at pumatay.

Tuluyan na syang humarap sa akin at mabagal ang mga hakbang na lumapit sa kinatatayuan ko. Hindi ko nagawang alisin ang paningin ko sa kanya dahil ang bata kong puso ay may natira pang paghanga para sa lalaking ito.

He looks like my guardian angel on the outside but deep inside, he’s a beast.

Nang makalapit ay napatingala ako dahil sa tangkad nya. Napatitig ako sa mga mata nyang kulay hazel brown na walang buhay na nakatingin sa akin. Titig na titig sya at ako naman ay hindi na gumalaw habang nakatitig lang din sa kanya.

Hindi ko alam kung gaano kami katagal sa ganoong posisyon. Magkahinang ang aming mga mata na parang ayaw maghiwalay. Hanggang sa unti unting umangat ang kamay nyang may hawak na baril at idinikit sa gitna ng noo ko.

“No casualties…” malalim ang boses na sabi nya.

Hindi na ako kinabahan. Kahit man lang ang matakot ay hindi ko naramdaman. Siguro ay tinanggap na ng sarili ko na hanggang dito na lang ang buhay ko. Ang mukha ng lalaking parang anghel na may puso ng isang halimaw ang huli kong makikita dito sa mundong ito.

Makakasama ko na rin ang pamilya ko.

Nakita kong unti unti hinihila ng daliri nya ang gatilyo ng baril. Ang paningin ko ay hindi na talaga humiwalay sa kanya.

Sa langit kaya ako mapupunta kapag namatay ako? Ganito kaya ang itsura ng mga anghel sa langit?

“Goodbye, kid.” dinig kong sabi nya bago ko narinig ang malakas na putok ng baril.

“FATIMA!”

Napaungot ako mula sa pagkakahiga nang marinig ang malakas na boses ng landlady namin. Mukhang megaphone yata ang kinain nya sa almusal. Pagkatapos ay narinig ko naman ang sunod sunod nyang pagkatok ng malalakas na parang gusto nya yatang gibain ang pinto ng inuupahan ko. Nagtapik na lang ako ng unan at tinuloy ang naudlot na pagtulog.

“Hoy, lumabas ka dito at harapin mo ako!” sigaw nya at muling kumatok.

I sighed. Wala na. ’Di na ko makakatulog nito. Mabuti na lang at hindi pa ako bumibili ng alarm clock. Mas malakas pa kasi yata ng boses nya kaysa sa mga ’yon. Buti na lang at makakatipid ako.

“Fatima!” muli nyang sigaw. Napabangon na ako at wala nang hila-hilamos na agad na nagtungo sa pinto.

“Mabuti naman at binuksan mo na.” ang salubong ni Aling Nenita sa akin na nakapamewang pa nang pagbuksan ko sya ng pintuan. Ngumiti ako sa nakasimangot nyang mukha.

“Good morning to the most beautiful landlord in the whole universe!” masigla kong sabi. “Thank you, Aling Nenita, ha? Kung hindi dahil sa malakas nyong boses ay baka hindi ako nagising at ma-late pa ako sa klase ko.”

Pero ang mga kamay nya ay nakipag-high five sa braso ko.

“Ikaw na bata ka!” inis na sabi nya at ako naman ay pilit na iniiwasan ang mga hampas nya. “Nambobola ka na naman! Nasaan na ang bayad mo sa renta? Noong nakaraang linggo ka pa dapat na nagbayad!”

Napakamot ako sa magulo ko ng buhok. Ngumiti ako at nagpa-cute sa kanya.

“Eh, Aling Nenita naman. Ang aga-aga high blood ka na naman. Sige ka. Dadami yung puti mong buhok at papangit ka pa. Hindi na ikaw ang magiging favorite landlord ko.”

Saglit syang napatigil para haplusin ang buhok nya at ang mukha nyang medyo marami ng wrinkles. Feeling ko ay mga bente na ang naidagdag kong linya sa wrinkles nya simula nang tumira ako dito limang buwan na ang nakalilipas.

“Hmp.” humalukipkip sya at medyo huminahon na. Napangisi na lang ako. Ang daling utuin eh. “Oh, ano na nga? Nasaan na ang bayad mo sa renta?”

Mas lalo akong nagpa-cute sa kanya. Buti na lang at maganda ako. Lagi kasing gumagana ang strategy kong ito sa mga landlord ng nauupahan kong apartment.

“Eh, kasi Aling Nenita, hindi pa nagpapadala yung tatay ko eh.” lumungkot ang mukha ko. “Nagkasakit daw kasi sya. Hindi ko naman mapilit kahit na wala na akong makain simula pa kagabi.”

Tinanggal nya ang halukipkip nya. “Ha? Eh ba’t wala ka ng makain?”

“Wala na talaga akong pera, eh.” mas lalo pa akong nagpaawa.

“Hindi ka pa kumakain simula pa kagabi?” nakalabing tumango ako at yumuko. Pinaglaruan ko ang mga daliri.

Nadinig ko ang pagbuntong hininga ni Aling Nenita. Napakamot pa sya sa buhok nyang nawawala na ang pakaitim at may ilang puti na ang hibla.

“O sya, sige. Kapag nagpadala ang tatay mo ay magbayad ka agad sa akin. Bumaba ka mamaya para mabigyan kita ng pagkain.”

Napaangat ako ng mukha at maluha luhang napatingin sa kanya. Sa sobrang tuwa ko ay nayakap ko pa sya.

“Salamat po, Aling Nenita! Promise po, kapag nagpadala si tatay ay babayaran ko kayo agad!”

Tinatapik tapik nya ang likod ko bago humiwalay sa akin. “Sige na. Maligo ka na at mukha ka ng bruha.”

Tumawa ako at bumitaw na sa kanya. “Salamat po ulit! Kayo talaga ang pinakapaborito kong landlord sa balat ng universe!”

Napangiti sya at tumalikod. Pero bago ko pa maisara ang pinto ay lumingon sya sa akin.

“Pero… totoo bang pumapangit na ako?”

Malakas akong napatawa sa itinanong nya.

“Fate!”

Napasimangot ako nang may tumawag sa akin. Nakita ko ang kaibigan kong si Lionel na nag-jog palapit sa akin.

“Fatima!” pagtatama ko sa kanya. Tumawa lang sya at kinuha ang bitbit kong mga libro.

“Saan tayo kakain?” tanong pa nya. Para namang may napakaraming choices akong mapagpipilian.

“Tinapay na lang ako. Wala na akong pera.” sabi ko. Hindi pa kasi talaga nagpapadala yung taong ’yon.

“Libre kita!” sayang sayang sabi ni Lionel. Kunot ang noong tumingin ako sa kanya kaya nawala ang ngiti nya. “Utang pala. Utang ka na lang sakin.”

I sighed. “Dagdagan ko ng one hundred kapag nagkapera ako.” aangal pa sana sya pero hinigit ko ang sleeves ng polo nya. “Doon tayo sa karinderya sa tapat ng apartment ko.”

Hindi na sya umangal nang magsimula akong maglakad. Malapit lang naman ang apartment ko sa university namin. Kaya nga ito ang kinuha ko para bawas gastos sa pamasahe.

Hindi ko na maalala kung kailan ako nagsimulang mamuhay ng mag isa. Ni hindi ko nga matandaan kung kailan ako huling may nakasama sa bahay. Para bang ipinanganak ako sa mundong ito na nag iisa. Napabayaan at naiwan.

It was all because of that dreadful night. I tried so hard to forget about it pero parang ayaw ng utak ko. Kahit anong pilit kong alisin ang mga iyon sa alaala ko ay hindi ko magawa. Para bang nakatatak na iyon sa isip ko.

At tandang tanda ko pa rin ang itsura ng taong iyon. That man who ruined everything.

Habang papalapit kami sa karinderya sa tapat ng apartment ko ay nakakapagtakang may magarbong kotse ang nakaparada doon. Pinagtitinganan nga iyon dahil bihira lang ang may mapadaan na mamahaling sasakyan sa ganitong kaliit na kalsada. Napatingin ako sa lalaking naka button-down navy blue polo at nakatupi ang sleeves hanggang siko nya. Naka tuck-in iyon sa itim nyang pantalon. Nakatalikod sa gawi namin ang lalaki pero halatang halata kung gaano kalapad ang likod nya at ang sleeves ng polo nya ay kumakapit sa braso nyang mayaman sa muscles.

Siguro sya ang may ari ng sasakyan.

Ilang hakbang na lang ang layo namin nang humarap ang lalaki. May hawak syang plastic na punong puno ng lumpiang shanghai. Halatang pinakyaw ang tinda ng karinderya.

Pero nang mapatingin ako sa mukha nya ay natigilan ako. Nanlamig ang buong katawan ko at hindi kaagad nakagalaw. Pakiramdam ko din ay nabingi ako habang nakatitig sa lalaki.

Nakikipagtawanan sya sa tindera at kumaway para magpaalam. Lumapit sya sa kotse at pinatunog ang alarm noon. He opened the door on the driver’s seat and slid inside.

Nagsimula nang umandar ang kotse pero ako ay hindi na talaga nakagalaw. Nanginginig na din ang mga kamay ko habang nakatitig sa sasakyan.

“Fatima? Ayos ka lang?” tanong ni Lionel sa tabi ko pero hindi ko magawang lumingon sa kanya. Nanatili ang tingin ko sa sasakyan na unti unti nang lumalayo.

Saka lang gumalaw ang mga paa ko. Noong una ay mabagal ang paglakad ko at unti unting bilis. Hanggang sa tuluyan na akong tumakbo.

“Fatima!” dinig kong sigaw ni Lionel pero hindi ako tumigil.

Kung noon ay tumatakbo ako para hindi mahabol, ngayon naman ay tumatakbo ako para habulin ang sasakyang napakalayo na.

Doon lang ako tumigil. Naramdaman ko ang paghigit ni Lionel sa braso ko at nakita ko ang pag aalala sa mukha nya.

“Anong nangyari? Kilala mo ba iyon?” he asked. Hindi ko sya sinagot at napatingin sa daang tinahak ng kotse.

Wala na sya.

Pero kahit ganoon, sigurado akong sya iyon. Kahit pa tumatawa sya kanina at ibang iba sa walang buhay nyang mga matang ipinakita nya sa akin noon.

Hinding hindi ko makakalimutan ang mukha nya. The man who ruined everything.

Ang lalaking may mukha na parang sa isang anghel pero may halimaw na puso.

Chapter 1

“Wala pa din.” mahinang pagkakasabi ko habang nakatitig sa ATM machine. Pinindot ko ulit ang cancel button para lumabas ang card at isunuksok ulit iyon sa machine.

Madrama akong napabuga ng hangin. Ganoon pa din kasi ang laman ng balance ng card ko. Zero. Tatlong itlog pa nga at mantika na lang ang kulang ay pwede na akong mag-prito dito.

Limang minuto ko na yatang dinadasalan ang kawawang ATM machine na ’to. Baka kasi biglang maghimala at maawa sa akin na kusa nitong lagyan ng laman ang balance ng card ko.

Sa ika-sampung pagsuksok ay sumuko na ako. Hindi ko alam kung imagination ko lang ba na bumuntong hininga yung machine? Mukhang nakahinga ng maluwag sa pagsuko ko ngayon.

Hmp. I shall return. Tomorrow!

Tumalikod ako at nakita agad ang mahabang pila sa likod ko. Ang babaeng kasunod ko ay hindi na maipinta ang mukha. Talagang binangga pa ang balikat ko nang magkasalubong kami.

“Ang tagal-tagal! May facebook ba sa machine na ’yan?” mahinang sabi nya pero alam kong pinaparinig nya sa akin.

Tinignan ko sya at nginitian. “May messenger din. Sorry, ha? Ka-chat ko kasi yung crush ko kaya natagalan ako.”

Inirapan nya ako at naglakad na papunta sa machine. Syempre inirapan ko din! Kainis! Excited lang mag-withdraw? Buti pa sya may inaasahang pera pero ako wala! Kailangan ko pa yatang mag alay ng dugo ng manok para magkalaman ang balance ko!

I sighed. Mukhang hindi na naman ako makakapag-lunch nito mamaya kung gusto kong mag-hapunan ngayon. Mahirap kasing matulog at magising ng gutom.

It’s the 14th of this month at nagkakaroon ng laman ang ATM ko every 15th. Hindi lumalagpas o napapaaga doon. Maaga ng isang araw ang pagche-check ko dahil wala na talaga akong pera. Baka lang naman mapaaga din ang pagbibigay sa akin kahit ngayon lang.

Hay… Sana lang ay wala kaming bayaran ngayon.

Nakarating ako sa room namin at medyo marami na ang nandoon. Tumabi ako sa kaibigan ko na may nakapasak na earphones sa tenga nya at nakaupo malapit sa dulong upuan.

“Hindi pa din nagpapadala ang angel mo?” tanong ni Jezel sa akin pagkaupo ko sa tabi nya.

Umiling ako. “Hindi, eh.”

Si Jezel lang ang nakakaalam na hindi ko talaga kilala kung sino ang nagpapadala sa akin ng pera kada-buwan. Mas lalong hindi ang tatay ko. At the age of eight, I was already an orphan.

Tanda ko pa ang gabi kung kailan kinuha sa akin ang buong pamilya ko. Nakita mismo ng dalawang mga mata ko kung paano pagbabarilin ang mga magulang ko, pati na rin ang Kuya ko. It was so hard trying to sleep at night. Natatakot akong dalawin ako sa panaginip ng mga pangyayaring iyon.

Hindi ko alam kung bakit ginawa sa pamilya ko iyon. Mabait ang mga magulang ko! Kahit ang Kuya ko! Mahirap kami at nagtutulungan sila para makapag aral kami ni Kuya at makakain kahit dalawang beses lang sa isang araw. Walang kaaway ang pamilya namin kaya hindi ko talaga alam kung bakit kailangan danasin ng pamilya ko ang ganoong kabrutal na kamatayan.

Naiwan akong nag iisa.

Kinupkop ako ng kamag anak ng mama ko. Hindi naging madali noong una. Tumigil ako sa pag aaral ng isang taon. Ako din ang gumagawa ng lahat ng gawaing bahay para sa kanila. Kapalit man lang daw ng pagpapatira nila sa akin at pagpapakain.

But one day, a mysterious thing happened.

May nagpapadala sa bahay ng kamag anak ng mama ko na pera para daw sa akin. Kaya nakabalik ulit ako sa pag aaral. At nang tumuntong ako sa hustong edad ay umalis ako sa kanila.

My mysterious benefactor is my guardian angel. Nagawa kong makapag aral at mamuhay ng mag isa nang dahil sa kanya. Hindi ko sya kilala pero lubos lubos naman ang pasasalamat ko sa kanya.

Whoever you are, I owe you with my life.

“Hala, shit. Palapit dito si Elaine.” bulong ni Jezel sa tabi ko at lumubog ng upo para makapagtago. Lalapit nga yung tao so malamang kita pa rin sya.

“Hi, Fatima! Hi, Jezel!” sabi ni Elaine na may hawak na notebook.

Umayos ng upo si Jezel at hinarap si Elaine.

“Alam mo, Elaine. Sa tuwing lalapit ka sa amin, kinakabahan ako. Naririnig ko kasi yung mga laman ng wallet ko na nagpapaalam sa akin kapag papalapit ka.”

Tumawa ako. Ganun na ganun din kasi ang nararamdaman ko.

“Grabe, naman! Sige na. Magbayad na kayo.” pinakita nya sa amin ang notebook nya. “Ayan, oh! Kayo na lang ang hindi pa nagbabayad! Thirty pesos lang!”

“Para saan nga ulit yan?” si Jezel na dinudukot na ang wallet nya sa bulsa. Napagaya ako.

Oh, himala, mangyari ka sana ngayon at lagyan ng maraming laman ang wallet ko!

“Sa debate nga! Hindi tayo ga-graduate kapag hindi sumali ang block natin!”

Tinignan ko ang laman ng wallet ko at napangiwi. Sampung piso na lang kasi talaga ang laman noon. Nakakaawa naman.

“Pwedeng pass muna ako? Si Andres lang kasi ang nasa wallet ko.” pinakita ko pa sa kanya ang barya.

“Hindi pa din ba nagpapadala ang tatay mo?”

Malungkot akong umiling. Nagpapaawa na. “Hindi, eh. Pero sure ako na bukas magpapadala na yun. Kaya, please. Bukas na lang ako?” mas lalo pa akong nagpaawa at kiniskis ang dalawang palad kong magkadikit.

“Ako din! Please? Pamasahe ko na lang din kasi ’to.” si Jezel na ginaya ako.

“Last week pa kasi ’to at kayo na lang ang hindi nagbabayad eh. Lagot ako kay President.”

Mas lalo akong napangiwi. Wala na talaga akong perang ipambabayad sa kanya. Kulang pa nga ng bente, oh?

Hay, buhay. Bakit kay lupit mo sa akin?

“Ano ’yan?”

Napatingin kaming tatlo sa may pinto at nakitang kakapasok lang ni Lionel na deretso agad ang tingin sa amin. Nilagay nya ang bag nya sa upuan sa harapan ko.

“Si Elaine! Naniningil na naman!” sumbong ni Jezel sa kanya. Napatingin tuloy si Lionel sa kanya kaya napaatras si Elaine.

“Bakit ako ang inaaway nyo? Treasurer lang ako! Di ko naman gustong maningil!”

“Wala pa naman akong sinasabi, ah?” natatawang tanong ni Lionel at binalingan ako. “Wala kang pambayad? Pautangin muna kita.”

“Ako din, Lionel! Pautang!”

Binalingan ni Lionel si Jezel na nakataas ang kilay. “Bakit? Ikaw ba si Fatima?”

“Dali na! Ilalakad kita sa kanya.”

“No, thanks. May sarili akong mga paa.”

“Kuripot nito! Sasabihin ko kay kay Fatima na huwag kang sagutin!”

“Bakit? Hindi naman ako nanliligaw, ah?”

Nagkatinginan kami ni Elaine. Kung mag usap kasi ang dalawa ay parang wala ako sa harapan nila at nakalimutan na may ibang taong nakikinig sa kanila.

“Huwag na, Lionel.” pagsingit ko na. Hahaba na naman kasi ang… Ewan ko ba kung pag uusap ang tawag doon. “May utang pa ako sayo diba? Yung pinag-lunch ko kahapon?”

“Anong ipang babayad mo kay Elaine?” tanong nya. Sinulyapan ko si Elaine na inaabangan ang sagot ko.

“Uhm, magmamakaawa ako sa kanya na payagang bukas na lang ako magbayad?”

“Naku, Lionel. Ikaw na muna magbayad dito sa girlfriend mo. Hindi na talaga pwede bukas. Ako ang pagagalitan ni President.”

“Huy!” saway kong hindi alam kung anong uunahing punahin. Yung pagpapa-utang sa akin ni Lionel o yung sinabi nyang girlfriend ako ni Lionel.

“Paano naman ako?” tinuro pa ni Jezel ang sarili nya.

“Maglakad ka na lang pauwi.” sagot ni Elaine at agad na nagreklamo si Jezel.

“Sige na. Bayaran ko na din muna yung sa kanya.” sabi ni Lionel at nag high five kami ni Jezel.

“Thank you, Lionel! Bakit kasi dito ka sa piyupi nag aral eh karamihan sa mga estudyante dito ay mahihirap kagaya namin ni Fatima? Yan tuloy. Ikaw ang palaging nauutangan.”

Ibinalik ni Lionel ang wallet nya sa bulsa nya. “Kagaya ng rason nyo kung bakit dito kayo nag aral.” umupo sya sa upuan pagkaalis ni Elaine pero nilingon kaming nasa likod nya. “Para makatipid.”

“Ay sus! Ang yaman-yaman mo pero magtitipid ka? Kuripot ka kamo!”

“Yaman lang. Just because you have money, it doesn’t mean that you’ll have to spend it buying useless things. Sa panahon ngayon, mas maganda ang maging praktikal.”

“Hala, may english! Saglit nagdudugo yata ilong ko!” kinuha ko pa ang panyo sa bulsa ko at nagkunwaring may pinupunasan sa ilong ko.

“Tagalog lang, Lionel! Huwag mo kaming patayin!” si Jezel na ginaya din ang ginagawa ko.

Lionel chuckled. Pabiro nyang pinukpok ang mga ulo namin at kaagad kaming umangal ni Jezel dahil sa ginawa nya. Dumating na ang prof namin sa first subject kaya natahimik na kami at umayos na ng upo.

I sighed. Naisip ko ang wallet kong sampung piso lang ang laman. Bibili na lang ako ng isang itlog mamaya at kalahating cup ng kanin sa karinderya.

Ang totoo nyan ay sapat naman sa akin ang ipinapadala ng benefactor ko. Sobra sobra pa nga, actually. Nagagawa ko pang makapag-ipon. Pero dahil graduating student na ako ay nagsabay-sabay ang mga binabayaran. Bawat subject ay may mga requirements. Pinaka-malaki kong binayaran ang yung tour assessment namin na magaganap isang buwan mula ngayon. Grabe. Naubos yung ipon ko doon! Kailangan ko pa tuloy mag ipon ulit para sa pocket money kapag nag tour na kami.

Hindi naman pwede ang hindi sumama. Requirements daw kasi iyon para sa final exam namin sa Constitutional law subject namin. Kahit na tatlong buwan pa mula ngayon ang final exam week.

Siguro magsa-sardinas na lang muna ako sa araw araw hanggang sa maka-graduate ako. Daming gastusin eh. Kahit naman mura lang ang tuition fee sa university na to, hindi naman sakop doon ang mga activities na kailangan gawin sa bawat subjects. Buti nga nakahanap pa ako ng university na nag-oofer ng Law school.

Ang hirap kapag pera ang problema. Simula nang mag isa akong namuhay ay iyon na talaga ang problema ko. Ang pera. Kaya naman maaga pa lang ay natuto na akong magtipid.

Lionel is right. We need to be practical.

Nang mag uwian ay nag offer pa si Lionel para ihatid ako pero ang sabi ko ay may pupuntahan pa ako. Dumaan na muna ulit ako sa isang ATM machine at nag-inquire ng balance ng card ko. Pero tatlong itlog pa rin, eh.

Dumiretso ako ng sementeryo at pinuntahan ang puntod ng pamilya ko. Wala akong dalang kandila o bulaklak. Sa susunod na lang. Kapag may pambili na ako. Gusto ko lang kasing makausap sila ngayon. Dahil sa nakita ko kahapon.

“Ma, Pa, Kuya… Si Maria ’to.” I greeted them. Lumakas ang hangin kaya napangiti ako. “Okay naman po ako. Nakaka-survive pa naman sa araw-araw. Kaya kung nasaan man kayo, huwag na po kayong mag alala. Kaya ko na po ’to.”

Inalala ko ang mga sandaling kasama ko pa sila. Bata pa ako noon kaya ang iba ay hindi malinaw. Pero nakikita ko sa mga alaala ko ang mga ngiti nila sa akin. Kapag may ginagawa akong nakakatawa o nakakapag uwi ako ng parangal galing sa eskwela.

Nakiliti ang pisngi ko kaya kinamot ko iyon. Nagulat ako nang maramdamang basa ang magkabila kong pisngi.

Hala, umiiyak pala ako?

My parents last moments to me were painful. They tried to protect me and my brother. Kaya binaril sila ng mga lalaki at hinabol kami ni Kuya.

Kahit si Kuya. Sinubukan nyang protektahan din ako. Ang sabi nya ay babalikan nya ako sa pinagtataguan ako. I waited. Naghintay ako. Hanggang sa putok ng baril ang narinig ko.

Hindi na nya ako binalikan dahil nakita ko kung paano sya binaril ng tatlong beses sa harapan ko. Hindi nya ako binalikan.

Hindi nila ako binalikan. Walang bumalik para sa akin. Naiwan akong nag iisa.

“Nakita ko po yung lalaking pumatay sa inyo.” nanginginig ang mga labing sabi ko. “Ang akala ko ay hindi ko na sya makikita pero nandoon sya sa karinderya sa tapat ng inuupahan ko, Ma, Pa… Kuya… Nakangiti sya.”

Mas lumakas ang pag iyak ko. Umusbong ang galit sa dibdib ko para sa lalaki.

Buong buhay akong nagdurusa pero sya ay pangiti-ngiti lang? Napakasama nya! Hindi sya dapat ngumingiti ng ganoon dahil halimaw sya! Halimaw!

Wala syang karapatang ngumiti habang ako ay nagdudusa. Gabi gabing umiiyak. Gabi gabing binabangungot dahil sa mga pangyayari ng gabing iyon! At mas lalong wala syang karapatang mabuhay dahil pinatay nya ang pamilya ko!

“Bibigyan ko ng katarungan ang pagkamatay nyo, Mama, Papa, Kuya. Pinapangako kong mananagot ang taong may gawa nito sa inyo. Ipakukulong ko sya. Ipaghihiganti ko kayo!”

Nag aral ako ng Law para sa kanila. Para mas maipaglaban ko ang nangyari sa kanila. Kahit na mahigit labinglimang taon na ang lumipas ay bibigyan ko ng hustisya ang pagkamatay nila.

They doesn’t deserve what happened to them. My famiy doesn’t deserve this!

They cannot cry for justice for they are dead. It is my duty as a living to do it for them.

And I swear. I will give them justice. I will wipe that smile on the beast’s face. Hinding hindi na sya makakangiti pa ulit.

Justice will prevail.

Chapter 2

Muntik na akong mapayakap sa ATM machine nang makita kong may laman na ang balance ng card ko. Sa wakas! Hindi na lang si Andres ang magiging laman ng wallet ko! Makikitira na din doon sina Ninoy at Manuel. At syempre, pati na rin ang tatlong taong paborito kong makita. Sina Jose, Vicente at Josefa.

Hindi na ako mahirap!

Pero ang puso at isip kong makabayan ay kumontra sa mga salitang iyon. Paano ba naman kasi, naalala ko na kailangan ko ding magtipid para sa graduation fee namin. Kahit di pa naman ako sigurado kung ga-graduate ba ako.

Pero palagi akong kasali sa president’s lister! Sure na ga-graduate ako!

Ang sabi kasi ng mga ka-blockmates ko ay mahal daw ang graduation fee. Nasa fifteen thousand daw yata. Kalahati na ng pinapadala ng benefactor ko kada buwan.

Nagwithdraw lang muna ako ng five hundred para sa pang gastos ko sa klase ngayon. Babayaran ko pa yung utang ko kay Lionel.

Ang hirap magkautang… na loob.

Nang makarating ako sa room ay inilabas ko kaagad ang notebook ko at doon nagkwenta ng mga gastusin. Wala pa sina Jezel at Lionel kaya walang makaka-istorbo sa pagma-math ko.

Babayaran ko ang renta ko sa apartment. Tatlong linggo na din kasing delayed ang bayad ko. At isasabay ko na din ang bayad ko para sa buwan na to dahil magkakasingilan na naman. Para hindi na ako magising sa boses ni Aling Nenita na araw araw inaalmusal ang megaphone.

Naisip ko tuloy ang asawa’t mga anak nya. Dalawa pa rin kaya ang mga tenga nila?

Tapos bayad din para sa tubig, kuryente at pagkain. May matitira pa naman sigurong pambili ko ng converse dahil ang sapatos na gamit ko ay pudpod na ang swelas. Ramdam ko na ang init sa paa at kapag umuulan naman ay nagbabaha ang loob ng sapatos ko.

Dadaan na lang ako sa mall mamaya at maghahanap ng sapatos sa ukay ukay.

“Good morning, Fatima!”

Napaigtad ako sa bating iyon ni Lionel. Nag angat ako ng tingin at nakita ko syang nakapamulsa sa harapan ko. Amoy na amoy ang pabango nyang panlalaki.

“Good morning! Ang bango natin, ha?” samantalang ako ay amoy pawis na yata kahit hindi pa nagsisimula ang klase.

“Anong ginagawa mo?” tanong nya at nilipat ang tingin sa notebook ko. Napakunot ang noo nya nang makita ang mga numero doon. “May quiz sa Taxation?”

Natawa ako at umiling. “Ah! Oo nga pala.”

Inilabas ko ang wallet ko. Nakatitig lang sa akin si Lionel habang pinapanood ang bawat galaw ko. Nakaka-concious tuloy. Ganito sya palagi pero hindi pa rin ako nasasanay.

Inabutan ko sya ng one-fifty. “Oh. Bayad utang ko.”

Kumunto ang noo nya. “Bakit one-fifty?”

“Yung benteng pinang-lunch ko nung nakaraan tsaka yung thirty kahapon.”

“Bakit may one hundred? Fifty lang dapat.”

Napakamot na ako sa ulo ko. Ang kulit! “Eh kasi nga diba sabi ko dadagdagan ko ng one hundred yung bayad? Parang interes. Ganun.”

“Hindi naman ako pumayag. Fifty lang ang ibayad mo.”

“Isa, Lionel!” banta ko na. Naiinis na ko, eh. “Kung ayaw mong magpa-interes, edi huwag mo akon pautangin! Next time na pautangin mo ako, twoo hundred na ang dagdag!”

Walang nang nagawa si Lionel kundi ang tanggapin ang bayad ko with Manuel as the interes. Arte pa. Kukunin din naman pala.

“Ang aga aga may lovers quarrel agad kayo.”

Iyon agad ang bungad sa amin ni Jezel. Tamad na tamad ang boses nya pati na rin ang mga kilos nang umupo sya sa upuan sa tabi ko. Nakita ko na nangingitim ang ilalim ng mga mata nya. Nagmukha tuloy syang panda.

“Anong nangyari sayo?” naunahan ako ni Lionel sa tanong na iyon.

“Nanood ng korean drama.” sagot ni Jezel at humikab pa.

“Let me guess, natapos mo kakasabi ng ‘one more episode’ no?”

Bigo syang bumaling sa akin. Parang naiinis na ewan. Tinawanan ko na lang. Mukhang tama ako.

“Scam ’yang ’one more episode’s na yan!” natatawa kong sabi. Hindi na ako pinansin ni Jezel at sumubsob sa desk nya para siguro matulog.

’Yan kasi. Puyat pa.

Nagbalik na lang ako sa pagkukwenta. Ang dami kong gastusin ngayon buwan. Kailangan pang magtipid para sa tour assessment at sa graduation fee ko. Kainis. Parang araw araw ko yatang pinoproblema ang pera.

Hirap maging tao sa Earth. Sana maging halaman na lang ako.

“Fatima…” muli akong nag angat ng tingin nang sa pagtawag na iyon ni Lionel. “May pupuntahan ka ba mamayang uwian?”

Napaisip ako. “Meron.” kailangan ko kasing mag-withraw at bumili ng sapatos. “Bakit?”

“Ah… Wala naman.” umiling sya at saka umupo na sa upuan nya. Hindi na nya ako nilingon sa likod nya. Nagkibit na lang ako ng balikat.

Nang matapos ang klase ay sabay sabay kaming lumabas. Papalubog pa lang ang araw kaya may liwanag pa ang kalangitan. Unang nagpaalam sa amin si Lionel dahil may kotse sya at nasa parking lot iyon ng university. Nakakagulat talaga na ang taong kagaya nyang may sariling sasakyan ay dito sa murang university nag aral. Wala pa namang aircon ang mga room dito.

“Sana all may kotse.” sabi ni Jezel pagkaalis ni Lionel.

“Sana all mayaman.” segunda ko naman.

“Sana all may boyfriend.”

Tumawa na ako. Hindi ko alam kung bakit problemang problema nya na wala syang lovelife. Mga nasa bente anyos pa lang naman kami kaya bakit sya madaling madali?

“For inspiration kasi yan, Fatima.” sagot ni Jezel nang tanungin ko sya. “Mas gaganahan ka sa buhay kapag may jowa ka.”

“Eh diba marami ka namang asawa? Yung mga oppa mo?” tukoy ko sa mga bidang actors sa pinapanood nyang korean drama.

“Ehh…” ungot nya. “Nanonood lang naman ako ng kdrama para kiligin. Wala kasing nagpapakilig sa akin ngayon.”

Napailing na lang ako. Hindi ko makuha ang logic nya. May problema na nga ako sa pera tapos dadagdagan ko pa? Oo, humahanga ako kapag nakakakita ng mga gwapo pero hanggang doon na lang iyon. Marami pa kasi akong dapat unahin sa buhay.

Unang una ang hustisya para sa pamilya ko.

Siguro kapag naibigay ko na ang hustisya para sa kanila ay saka ko lang maiisip ang tungkol sa mga jowa-jowa na yan.

Nagpaalam na din kami ni Jezel sa isa’t isa dahil magkaiba ang jeep na sasakyan namin. Nagpara ako ng jeep na dadaan sa mall.

Naisip ko ang napag usapan namin ni Jezel. Hindi ko alam kung bakit importante para sa iba ang pagkakaroon ng lovelife. Pero ganoon nga siguro ang mga tao. May iba’t ibang mga prayoridad sa buhay.

Kaya wala akong karapatan kwestyunin kung bakit ganoon ang way of thinking ni Jezel. Siguro para sa kanya ay inspiration ang lovelife. Pero para sa akin ay sagabal lang iyon.

I’m just twenty three. At gusto ko kasi ay first boyfriend ko ang mapapangasawa ko. Pero bago ako maikasal ay gusto ko munang may marating sa buhay. Hindi yung ganitong walang wala pa ako.

Nagpara ako nang makarating ako ng mall. Nagpunta ako sa may ukay ukay doon para bumili ng sapatos. Iisa lang kasi ang ginagamit ko sa araw-araw. Kaya nuupod talaga ang swelas dahil limang araw din ang pasok ko. Gamit na gamit tuloy.

Nang makakita ng mukhang matibay at mukhang bagong converse ay binili ko na. Two hundred lang iyon kaya may natira pang fifty sa five hundred na winithdraw ko kanina. Iyon na lang ang ipanghahapunan ko.

Pumila ako sa bangko ko para muling mag withdraw. Hanggang ngayon ay palaisipan pa rin sa akin kung paano ako nagawan ng account sa bangko ng benefactor ko. Ang alam ko kasi ay kailangan present yung magpapabukas ng account at kailangan din ng valid id.

I gasped. Hindi kaya may ari ng bangko ang benefactor ko? Kaya naisulot nyang gawan ako ng account

Pwede din.

Nag withdraw ako para sa mga gastusin ko lang at iniwan ang ibang laman sa loob ng card. Itatago ko na lang ang card sa bahay. Mahirap na. Baka bigla pa iyong mawala kung araw araw kong dadalhin.

Naglalakad na ako palabas ng mall nang mabangga akong ng isang babae. Maarte syang napahiyaw nang masaktan kahit ako naman talaga ang nabangga nya.

“Are you blind?!” singhal nya.

Ay, wow. Spokening dollar.

“I sincerely think that you’re the one at fault, miss. You were looking at your phone earlier, not minding your surroundings that’s why you collided with me.”

Oh diba? I know how to speak english too! President’s lister yata ako!

Pero inagapan ko ang ilong ko. Baka kasi may sumirit na dugo doon.

“Babe, what’s happening here?”

Natigilan ako nang makita kung sino ang papalapit. Naramdaman ko ang panlalamig ng katawan ko at ang panginginig ng mga kamay ko.

Sa dinami-dami ng mall sa mundo, bakit dito pa sya nagpunta?

“Babe! This kid, eh! Binunggo ako!” sumbong nung maarteng babae sa kanya. Hindi na ako nag abalang itama ang sinabi nya dahil feeling ko ay mahihimatay na ako sa sobrang kaba.

Napatingin sa akin ang lalaki at halos mapaatras ako. Lumapit sya sa akin at nagsalubong ang mga paningin namin.

Yung kulay hazel brown nyang mga mata. Hinding hindi ko iyon makakalimutan

Mahigit labinglimang taon ang lumipas pero nakikilala ko pa din sya. Madami mang nagbago pero nakikilala ko pa din sya.

He’s leaner and taller now. He’s a bit tan. Sa pagdaan ng panahon ay mas lumaki ang katawan nya. He’s gym buff. Ang mga muscles nya sa katawan ay humahapit sa kulay puting polo shirt nya. Mas lalo ding nadepina ang mga panga nya at kitang kita ko ang mumunting mga balbas na papatubo doon.

Ang mga mata nya ay kuryosong nakatingin sa akin. Sabog ang itim at makakapal nyang mga kilay. Ang ilong nya ay matangos. Ang mga labi nyang manipis ay tila nang aakit na halikan.

Hala, Fatima. Saan galing yun?

Hindi ko maiwasang hindi purihin ang kabuuan nya. He looks like a model from a clothing brand. Napapatingin pa nga ang ibang mga tao sa amin. Siguro ay nagtataka kung artista ba ang kaharap ko ngayon.

Pinasadahan nya ng daliri ang buhok nya. It was dark brown. Kung hindi masisikatan ng liwanag ay aakalain mong itim.

He’s really different now. He’s more define and manly. Walang wala na ang batang itsura nya noon. Lahat ay nag improve sa kanya.

“Are you okay?” ang tanong nyang iyon ang napabalik sa utak kong biglang nagkaroon ng pakpak at lumipad. “Are you okay, kid?”

Sa itinawag nya sa akin ay bumalik ang kaba sa dibdib ko. Muling naalala ng isip ko ang nangyari noo na panandaliang nakalimutan dahil sa paghanga ko sa kanya.

Goodbye, kid.

That was his last words! Maria, huwag mong kalilimutan na ang mukhang anghel na lalaking ’to ay isang halimaw! He killed your family.

“Kid?” pukaw nya sa atensyon ko. Hinawakan nya ako sa braso na nagpanginig sa akin. Parang may kuryente pa akong naramdaman doon!

Naaalala nya ba ako? Naaalala kaya nya na ako ang batang iyon?

“You’re trembling.” humigpit ang hawak nya sa braso ko. Ang mga mata ay seryoso nang nakatingin sa akin.

Baka naaalala nya ako? Tapos ano… Tapos dito nya ako papatayin! Kahit maraming tao.

“Shit, kid! Nanginginig ka talaga!” his baritone voice made my body shake more. His voice is raspy at mas nagbigay iyon ng epekto sa katawan ko!

Kailangan kong tumakas! Kailangan ko ulit tumakbo at magtago!

Buong lakas kong hinila ang braso ko sa pagkakahawak nya. Nagulat sya kaya nakatakbo ako palayo. Naririnig ko pa ang sigaw nya at hiniling na sana ay hindi nya ako sundan.

Hindi. Hindi pwede. Sana hindi nya ako sundan. Sana hindi nya ako makilala kundi katapusan ko na. Papatayin nya ako. Itutuloy nya ang hindi nya nagawa ilang taon na ang nakalilipas!

The beast. The beast is back! And he’s here to kill me!

Chapter 3

Para akong nakipag-karera sa kabayo sa lakas at bilis ng pagtambol sa dibdib ko. Pagkagaling ko sa mall ay dumiretso agad ako ng uwi sa apartment na tinutuluyan ko. Ini-lock ko ang pinto kahit na kayang-kaya naman iyong buksan ng kung sino sa isang tadyakan lang.

Ramdam ko pa rin sa braso ko ang kagaspangan ng kamay ng lalaking iyon. Napahawak ako sa parteng iyon at hinaplos dahil naninindig pa din ang mga balahibo ko.

Hindi ko inaaasahan na makikita ko ulit sya sa pangalawang pagkakataon. Akala ko ay tyempo lang noong makita ko syang bumibili sa karinderya sa tapat. Pero kanina nga ay nakita ko na naman sya. At sa pagkakataong ito ay nakita nya rin ako at kinausap pa.

Nakilala nya kaya ako? Namukhaan? Kasi ako ay kahit na mahigit labinglimang taon na ang lumipas ay nakilala ko pa din sya. Marami ang nagbago sa pisikal nyang anyo, maging ang boses nya ay mas lumalim din kaysa noon. Pero imposibleng hindi ko sya makilala. Nakatatak na yata sya sa memorya ko.

Halos buong buhay ko din syang iniwasan. At sa loob ng panahong iyon ay hindi nawala ang takot sa dibdib ko. Takot para sa kaligtasan ko. Takot na baka isang araw ay bigla na lang syang magpakita sa harapan ko at ituloy ang binalak nyang gawin noon sa akin.

At ngayon nga ay muli kaming nagkita.

Hindi malinaw sa alaala ko kung paano ako nakatakas sa kanya noong gabing iyon. Nakadikit na ang dulo ng baril nya sa ulo ko pero hanggang ngayon ay buhay pa rin ako. Kung may ibang tao ang dumating at iniligtas ako o kung bigla na lang ba akong nagkaroon ng superpowers kaya nakatakas sa kanya ay hindi ko alam.

Pero magagawa ko kayang ibigay ang hustisya para sa pamilya ko kung patuloy ko syang iiwasan? Kung patuloy ko syang pagtataguan? In order to give justice to my deceased family, I have to dig in every information about that man. Pero paano ako makakakuha ng impormasyon sa kanya kung patuloy ko syang lalayuan? Kahit ang pangalan nya ay hindi ko pa alam.

Makakaya ko bang lapitan sya nang hindi ako nanginginig? Nang hindi ako natatakot? Kaya ko ba?

Para sa pamilya ko, kakayanin ko.

Pero para magawa ko iyon ay kailangan ko munang makasiguro na hindi nya ako naaalala. Marami din naman ang nagbago sa akin. I was only eight years old that time, and now I’m twenty three. Hubog na hubog na ang katawan at mukha ko.

Sapat na ang height ko at nasasabihan pa ng matangkad sa five feet and four inches na sukat. Slim figure na may katamtamang laki ang hinaharap. Ang buhok kong itim at tuwid ay namana ko sa mama ko. Samantalang ang dark brown kong mga mata ay kay papa ko naman minana.

Matangos ang ilong ko. May maliit din akong nunal sa ibabaw ng maninipis kong mga labi. May biloy ako sa kanang pisngi na lumalabas lang kapag tumatawa ako. Ang kulay ko ay hindi maputi pero hindi rin masasabing maitim.

Pero maraming nagsasabing maganda ako. Tinanggap ko na lang ang mga papuri nila. Bawal tanggihan ang grasya.

Sa susunod na magkita kami ng lalaking iyon ay hindi ko na sya iiwasan. Lalabanan ko na ang takot ko para sa pamilya ko.

“Aling Nenita, heto na po yung bayad ko sa renta last month. Pati na rin po ngayong buwan.”

Malawak ang ngiting nakaplaster sa mukha ko nang iabot ko ang ilang lilibuhing pera kay Aling Nenita. Pagkagising ko ay sa kanya agad ako dumiretso para magbayad. Para naman maganda ang maging araw nya, hindi ba?

Money will give you happiness. Kahit ang sabi nila ay hindi daw nabibili ng pera ang kaligayahan. Hindi ako naniniwala doon. Ang daming malungkot dahil wala silang pera. Dahil mahirap sila. Isa na ako doon! Kasi kapag may pera ay ang lakas ng bawas noon sa problema diba?

“Aba, ang galing, ah? Hindi na ako magkaka-problema sa pagsingil sayo sa susunod na linggo.” sabi nya na itinupi ang pera ay ibinulsa.

Mas lalong lumawak ang ngiti ko. “Syempre naman, Aling Nenita! Malakas kayo sakin, eh! Ayokong nai-stress kayo. Nasabi ko na bang kayo ang pinakapaborito kong landlady?”

Tumawa sya at napailing. “Oo. Lagi mo yang sinasabi sa tuwing naniningil ako at kapag nagbabayad ka. Ang galing mong mangbolang bata ka.”

Eksaherada akong umiling. Ikinumpas ko pa ang mga kamay ko sa pagtanggi. “Naku, hindi po ako nangbobola, Aling Nenita. Tao kayo, eh. Tsaka totoo po ang mga sinasabi ko! Kayo din po ang pinakamagandang landlady na nakilala ko!”

Mas lalo lang syang umiling na parang hindi naniniwala. Hala! Sya din pala ang pinakamahirap bolahin na landlady na nakilala ko! Sabi nang bawal tanggihan ang grasya eh.

Ilan pang pangungulit ay bumalik na ako sa apartment ko. Kailangan kong gawin iyon. Mahirap na. Baka hindi na ako makaulit kapag na-delay ulit ang pagbabayad ko.

Malaki din ang utang na loob ko kay Aling Nenita at sa iba pang mga landlord na nagkaroon ako. Sa kanila kasi ako nagpapapirma ng mga consent form sa school dahil wala na akong mga magulang. Mabuti na lang din at hindi nagpapa-tawag ng meeting sa mga magulang kapag college na. Nakakahiya naman kung iistorbohin ko sila para lang doon.

Kahit na naiwan akong nag iisa ay maswerte pa din ako sa mga nakilala ko. Hindi ganoong kaganda ang trato sa akin ng mga kamag anak ni mama noong nakikitira pa lang ako sa kanila pero nagpapasalamat pa rin ako na kinupkop nila ako. Ang bata ko pa kasi noon. Walang kakayahan na tumayo mag isa.

Ang hirap kapag nawalan ng magulang. Lalo na sa murang edad. Pakiramdam ko ay kulang ako. Na hindi ako kumpleto. Ang hirap na ako lang mag isa ang nagtataguyod sa sarili ko. Walang gumagabay, walang nagsasabi ng mali. Na kapag nadapa ako ay ang sarili ko lang ang aasahan ko na magtatayo sa akin. Na kapag nakagawa ako ng mali ay walang dadamay sa akin para itama ang mga nagawa. Kailangan kong maging responsable kahit bata pa lang ako. Dahil sarili ko lang ang meron.

Naiwan akong nag iisa.

Kaya naman labis ang pagkainggit ko sa mga kaklase kong may mga magulang. May napagkukwentuhan sila kung anong nangyari sa klase. May nagluluto at naghahanda sa kanila ng pagkain kapag nakauwi na sila. Samantalang ako ay diretsong natutulong pagkauwi. O di kaya ay ako ang maghahanda ng sarili kong pagkain.

“Yung consent form sa tour assessment natin, kailangan daw ng pirma ng magulang.” sabi ni Jezel pagkaupo ko sa tabi nya. Himala yata at nauna syang pumasok kaysa sakin? Hindi siguro sya nanood ng mga oppa nya kagabi.

“Oh? Nasaan na?” tanong ko habang inilalagay ang malapit ko na namang masirang bag sa upuan. Bibili pa ba ako ng bago? Baka kasi hindi ko na magamit dahil ga-graduate na kami.

Bawas gastos sana. Pagtitiisan ko na lang. Tatahiin ko ang mga butas.

“Next week pa ibibigay. Doon mo ba sa landlord mo ipapapirma?”

Tumango ako. “Oo… Alam mo naman diba?”

Kay Jezel ko lang naikwento na wala na talaga akong mga magulang. Pero hindi ko sinabi ang totoong rason. Baka ma-freak out pa tong babaeng ’to.

Pero kahit ganoon ay naramdaman ko ang pagkaawa nya sa akin. Hindi ko man sadya pero hindi ko nagustuhan ang nakita kong awa sa mga mata nya nang magkwento ako sa kanya. Kaya hindi ko na lang sinasabi ang totoo sa iba. I told them that my father is working overseas, my mother is dead, thus I am living alone. Sa ganoong kwento ay kinaaawaan pa rin nila ako. Paano pa kaya kapag ang totoong kwento ko na?

People tend to pity the unfortunate. But for that person being pitied, it is a negative feeling. It gives them the feeling of weakness and powerlessness. They are warriors trying to fight in this world with that experience from their lives. They’re doing everything they can to live even with that horrible event that they had. So bakit nakakaramdam ng awa ang mga tao sa mga katulad naming “unfortunate”? Hindi ba dapat ay purihin pa nila kami dahil nakakaya naming lumaban at mabuhay?

To not pity is to truly honor the strength and truth of another.

“Ay, sayang. Ipapapirma ko na lang din sana kay mama.” sabi ni Jezel. Nginitian ko sya.

“Hindi na. Baka akalain pa nilang magkapatid tayo. Ang layo kaya ng itsura ko sayo!”

Hinampas nya ako sa braso na nagpatawa sa akin. “Ang sama mo! Porke’t maganda ka?”

I flipped my hair. Sinabunutan nya tuloy.

“Aray ko, ha?! Ang sakit nyan!” reklamo kong inaayos ang nagulo kong buhok.

“Mas masakit masabihan ng hindi maganda!”

“Hala! Wala naman akong sinabing hindi ka maganda? At saka maganda ka! Loka-loka nga lang!”

“Mag-aaway na ba kayo nyan?”

Sabay namin sinamaan ng tingin si Lionel na napatawa lang. Sanay na sa asaran namin ni Jezel. Ewan ko ba. Personal ang pang aasar namin pero hindi namin nagawang magalit sa isa’t isa. Kahit minsan nagkakapisikalan nga lang.

Yung ginawa ni Jezel? Mas malala pa doon ang magagawa nya kung hindi lang dumating si Lionel! Kaya si Lionel ang taga awat namin kapag nagkaka-pisikalan na kami.

Pero kahit ganito si Jezel ay mas gusto ko nang makipag kaibigan sa kanya kaysa doon sa grupo sa room namin na araw-araw ay nagmi-milk tea na akala mo ay ikamamatay nila kapag hindi nakatikim noon sa isang araw.

Parehas kasi kami ni Jezel. Mahirap lang din ang pamilya nila. Kaya din siguro nagkakasundo kami dahil kami yung palaging nahuhuli sa pagbabayad kapag nagkakasingilan sa room.

Hindi ko nga alam kung bakit naging kaibigan namin si Lionel. Basta isang araw ay nagulat na lang kami nang makisabay syang kumain sa amin sa karinderya. Libre pa. Noong una ay natutuwa kami sa mga libre-libre nya pero kalaunan ay pinatigil namin sya. Nakakababa din pala ng dignidad.

“Class, bukas na magsisimula ang maternity leave ko. Iba na ang magiging prof nyo sa Constitutional law bukas.”

Sabay kaming napabuntong hininga ni Jezel pero ang ibang klase namin ay nagreklamo. Ilang buwan na lang din daw kasi ay graduation na namin pero aalis pa sya. Nakakapanghinayang man pero mas mabuti na ngang magpahinga si Ma’am Valencia. Nakikita na din kasi naming nahihirapan sya sa pagtuturo dahil sa pagbubuntis nya.

“Pasensya na hindi ko kayo masasamahan sa mga huling sandali nyo dito sa university. May tiwala naman ako sa inyong ga-graduate kayong lahat.”

“Hala, Ma’am…”

“Si Ma’am, nagpapaiyak pa!

“Ninong na lang ako sa anak mo, Ma’am!”

Nagtawanan kami sa komentong iyon mula sa pinakamakulit naming blockmate.

“Huwag kayong mag alala. Mabait naman ang papalit sa akin. Kilala sya ng asawa ko.” ngiti ni Ma’am Valencia sa amin.

“Baka terror yan, Ma’am, ha?”

“Oo nga! Pupunta talaga kami ng hospital para doon na lang kami magklase sa inyo!”

Nagtawanan muli.

Kaya sa sumunod na araw ay ilan sa mga blockmates namin ay halatang kinakabahan. Akala mo hahatulan na ng bitay, eh.

Pero ako din naman. Sino ba naman kasi ang may gusto sa terror na prof? Although, oo at matututo talagang mag aral sa kanila pero kasi ang baba din nilang magbigay ng grades. Yung iba nangroroleta pa!

“Sana gwapo para aasawahin ko.” bulong sa akin ni Jezel. Nasiko ko tuloy.

“Tapos sixty years old na pala, oh.” humagikgik kaming dalawa.

“Asawahin mo, Jezel.” pang aasar ni Lionel na nakikinig pala sa usapan naming dalawa.

Malapit nang matapos ang fifteen minutes grace period pero hindi pa din dumadating ang bagong prof. Mag aayos na sana ako ng gamit para umalis na nang bumukas ang pinto sa unahan.

Tumahimik ang kaninang maingay na room. Si Jezel ay maingay na napasinghap sa tabi ko nang makita ang bagong prof. Napatingin ako sa kanya bago ibinaling ang mga mata ko sa harapan.

Naestatwa ako. Lumakas ang pagtibok ng puso at bumibilis na sa sobrang kaba. Hindi makapaniwala ang tingin ko sa lalaking nasa unahan.

With his white button down polo shirt and maong pants paired with a brown boots, nagsusumigaw ang kakisigan nya. Dahil maliwanag sa buong room ay halatang halata ang dark brown nyang buhok at ang hazel brown nyang mga mata. Kagat kagat ang labi nyang sinusuyod ng tingin ang buong room habang ang isang kamay ay nasa bewang. Seryoso ang mga mata nya habang ginagawa iyon at halos magtago na ako sa upuan ko nang dumako ang tingin nya sa gawi ko.

“Hala, sir! Ang gwapo mo!”

Ngumisi sya at tinapunan ng tingin ang bakla kong blockmate na sumigaw noon. He chuckled and the room vibrated by his low baritone voice.

“Is this section 2D?” he asked using a deep and rough voice that made some of the girls giggled.

“Boses pa lang ang hot na.” bulong ni Jezel sa akin pero hindi ko nagawang sabayan ang pagkakilig nya.

Standing in front is the man that gave me the nightmare every night. Kahanga hanga ang itsura nya kaya hindi na ako nagtataka sa mga reaksyon ng mga babae kong blockmates. Pero ako ay hindi ko alam ang mararamdam.

Natatakot akong baka kilala nya ako ako kaya iniiwasan ko ang mga tingin nya. Hindi na din maayos ang pag upo ko para lang maitago ang mukha.

Oh, ano yan, Maria? Akala ko ba magiging matapang ka na para sa pamilya mo?

Kahit na takot at kinakabahan ay nag angat ako ng tingin. Hindi sya nakatingin sa akin kaya nakahinga ako ng maluwag.

Inilapag nya sa table ang mga index card namin na hawak nya at nameywang. Humapit sa dibdib nya ang polo shirt nya kaya bakat na bakat ang namimintog na mga muscles nya doon at sa mga braso. Impit na napatili si Jezel sa tabi ko.

“Sir, kayo po ba ang kapalit ni Ma’am Valencia?” muling tanong ng bakla kong kaklase. Binalingan sya ng lalaking nasa harapan.

“Yes. Her husband asked me this favor.” matigas ang ingles na sabi nya. Mahina syang tumawa sa huli at napapikit ako nang magustuhan ang tunog noon. Ngayon lang ako nakarinig ng lalaking lalaki na boses.

“Sana ay hanggang graduation na namin kayo prof, Sir!” sabi ng kaklase ko na parang kahapon lang ay ayaw nang paalisin si Ma’am Valencia.

“Gusto nyo ba ’yon?” may naglalarong ngisi sa mga labi nyang tanong.

“Oo, sir!”

Tumawa ang lalaking nasa harapan at tumango. Hindi ko magawang magdiwang kagaya ng mga kaklase ko. Namamawis ang mga palad ko sa kaba at takot dahil sa lalaking sentro ng atensyon ngayon. Pinunas ko ang mga palad sa faded jeans ko.

Bangungot na naman ba ito? O ang tadhana na ang nagbibigay sa akin ng pagkakataon para mabigyan ng hustisya ang mga magulang ko?

Nagulat ako nang pagbalik ko ng tingin sa harapan ay nagtama ang mga paningin namin. Tumawa sya kahit wala namang nakakaaliw bago sinuyod ng tingin ang buong room.

“Guess I need to introduce myself first?”

May tunog ang ngisi nyang taas noong hinarap ang klase. Mukha syang isang diyos na sinusuri ang mga alipin nya. Lahat ay naghihintay para sa pangalan nya. Maging ako man ay hindi na makapaghintay.

“I am Creed Cervantes. Your substitute professor for Constitutional law.”

That’s the very first information that I’ve got from the beast.

Chapter 4

How do you wake up from a nightmare when you are not asleep?

Noong buhay pa si Mama, sya ang palaging takbuhan ko kapag nagigising ako sa gitna ng gabi nang dahil sa masamang panaginip. Sa sala sila ni Papa natutulog. Naglalatag ng banig panangga sa malamig na sahig habang kaming dalawa ni Kuya ay natutulog sa iisang kwarto.

Iniiwan kong mag isa si Kuya sa kwarto at sisiksik sa gitna nina Mama at Papa. Magigising si Mama at yayakapin nya ako habang hinahaplos ang buhok na parang hinehele.

“Binangungot ka na naman?” iyon ang itatanong nya gamit ang inaantok na boses.

“Pinatay daw po kayo ng halimaw.” ikukwento ko sa kanya ang panaginip ko. Ngingiti sya at yayakapin ako ng mas mahigpit.

“Huwag kang matakot sa panaginip mo, Maria. Hindi totoo ang mga iyan. Hindi ka nila kayang saktan. Ang dapat mong katakutan ay ang realidad. Ang mga tao. Dahil sila ang totoo. Sila ang may kakayahang makapanakit sayo. Dahil ang panaginip, magising ka lang ay tapos na. Pero ang realidad ay hindi.”

“Hindi ko po maintindihan.”

“Hayaan mo, Maria. Sa paggising mo sa masamang panaginip ay nandito ako para damayan ka. At sa pagharap mo sa realidad ay kasama mo akong lalaban. Kaya wala kang dapat na ikatakot. Dahil nandito lang ako sa tabi mo, anak ko.”

Bata pa lang ako noon kaya hindi ko pa maintindihan. Pero simula nang mawala sila ay tsaka ako nagkaroon ng pang unawa. Na ang mga tao ang totoong mga halimaw. Hindi ang nasa masamang panaginip ko.

At nang maiwan akong mag isa ay hirap ako kapag binabangungot. Nagigising ako sa madaling araw. At sa nanginginig na mga tuhod ay aalis sa kama at pupunta sa sala. Inaasahan na dadatnan ang mga magulang kong natutulog. Pero ang inaabutan ko ay ang tahimik na paligid. Walang kahit na sinong tao maliban sa akin. Wala sila. Wala ang mga magulang ko. Wala si Mama para sabihan ako na huwag matakot.

At ngayong nasa harapan ko ang halimaw na kinatatakutan ko ay inakala kong isa na naman itong masamang panaginip. Pero nakadilat ako. Kinurot ko pa ang sarili ko para sana magising. Nasaktan ako. Ibig sabihin ay gising ako.

Ito na siguro ang paraan ng tadhana para sabihing lumaban ako at ituloy ang ipinangako kong hustisya para sa pamilya ko.

Hindi na dapat ako matakot.

Nag angat ako ng tingin at naabutan ko si Sir Cervantes na tumatawa. Hindi ko alam kung anong pinagtatawanan nila. Siguro ay nagbiro na naman ang bakla kong kaklase na halatang nilalandi ang gwapong professor.

“Hindi sya sixty years old, Fatima.” bulong ni Jezel sa tabi ko na mata pa lang ay tila ginagahasa na ang lalaki na nasa unahan. Umakto akong may sinasalo sa ilalim ng baba nya.

“Laway mo baka tumulo.” natatawang sabi ko. Umarte syang pinupunasan ang bibig na mas ikinatawa ko.

“Sir! Dito ba kayo sa piyupi talaga nagtuturo? Ngayon ko lang kasi kayo nakita. Mukha din kasi kayong sa mga de-aircon na university nagtuturo.”

Ngumisi ang bagong professor kaya nagpakita ang pantay pantay at mapuputi nyang mga ngipin. Isinandal nya ang pang upo sa wooden table sa harap at humalukipkip. Pinag krus nya rin ang mga binti nya habang nakatingin sa nagtanong na parang isang diyos na magbibigay ng hatol sa isang alipin.

“I’m not a professor. I am a lawyer and I have my own law firm.” sagot nyang may kagaspangan ang boses.

Lahat ng kaklase ko ay humanga dahil sa sinabi nya. Pero ako ay hindi. Mas lalo lang akong nanlumo para sa sarili ko.

He’s a criminal who murdered my family. He’s a beast. Pero bakit sya naging isang attorney? Wala syang karapatan sa ganoong titulo dahil masamang tao sya. Sya dapat ang hinahatulan.

Mukhang hindi yata isang ordinaryong tao ang lalaking ito. Sa tindig at porma nya pa lang ay halatang makapangyarihan na. Nagawa nya ngang maglakad sa ilalim ng araw na parang walang pinoproblema, hindi ba?

Nakonsensya man lang ba sya sa ginawa nya sa pamilya ko? Nagsisi ba sya dahil sa mga nangyari noon?

Pero habang nakatitig ako sa kanya na nakangisi ay mas lumalim ang galit ko. Nagawa nyang patayin si Kuya na hindi man lang kumukurap. Malamang, wala syang konsensya.

Just like a beast.

“Sige na, Sir. Stay na kayo hanggang graduation namin.” pangungulit pa noong isa. Mababa ang boses na tumawa si Sir at parang nag echo pa iyon sa buong room.

“I’ll check your attendance first.” sabi nyang inaabot sa likod ang index card namin. Kumunot ang noo nya bago nagsimulang magtawag ng pangalan.

Hindi ko naman alam ang gagawin ko. May parte sa akin ang gustong magtago. Sa bawat pangalang tinatawag nya ay tinitignan nya ang mga kaklase kong nagtataas ng kamay at nagsasabing “Present”. Kinakabahan ako sa isiping baka makilala nya ako.

Ano kaya? Mag-cr kaya ako? Kaso baka hindi markahan ang attendance ko. Sayang naman ang ipinasok ko. Pero pwede din namang ipasabi ko kay Jezel na sabihin nyang nag-banyo lang ako.

Marahas akong napakamot sa ulo kong wala namang kuto. Ang sabi ko lalaban na ako, eh! Pero bawat galaw yata ng lalaking iyon ay kinakabahan ako! Ano ba, Maria? Paano mo mabibigyan ng hustisya ang mga magulang mo kung duwag ka? Ang tapang tapang mo sa isip mo pero kapag nandyan na sa harapan ay dinadaga ka!

“Present, Sir!” giliw na giliw na sabi ni Jezel sa tabi ko. Sya na pala ang tinawag. Magkalapit lang ang apelyido namin kaya ibig sabihin ay malapit na akong tawagin.

Okay, Maria. Kalma lang. Inhale. Exhale. Hingang malalim. Ilagay ang kamay sa dibdib sabay kanta ng pambansang awit.

“Fiestada, Maria Fatima.”

Oh my, wallet kong walang laman!

“Present.” mahinang sabi ko at alam kong kailangan ko iyong ulitin. Tumikhim ako. “Present!”

Umangat ang tingin ng lalaki at ang mga mata ko ay sinalubong ang hazel brown nyang mga mata. Nahigit ko ang paghinga ko nang bumilis ang tibok ng puso ko. Siguro ay sa kaba o sa takot.

Ang mga paningin ko ay naka-focus lang sa kanya. Parang walang tao sa paligid ko habang magkatitigan kaming dalawa. What is this? Is he using his beastly power on me? Bakit sya lang ang nakikita ko ngayon?

Ngumisi sya. Bahagyang umalog ang balikat sa pagtawang walang tunog. Pagkatapos ay kinagat ang pang ibabang labi bago umiling at nagpatuloy sa pagtatawag ng pangalan.

I blinked. Hindi nya ako nakilala!

Tumikhim ako at umayos ng upo. Hindi ko alam kung anong nangyari kanina. Para akong na-hypnotized na ewan.

Kalma, Maria. Remember your family.

Kailangan kong makakuha ng impormasyon tungkol sa kanya. Dahil ngayon pa lang, alam kong mahihirapan na akong kalabanin sya.

Natapos ang pagtatawag kaya bumalik sya sa pagkakahalukipkip at seryosong tinignan ang buong klase. Bawat babae, isama na rin natin ang binabae, kong mga kaklase na dinadapuan ng paningin nya ay animo mga kiti-kiting bigla na lang nangingisay sa sobrang kilig. Hindi ko sila masisisi. Ang intesidad kasi sa seryosong mga mata nya ay sobrang nakakapangilabot. Hindi ko akalain na may mga mata na kayang magbigay ng ganoong pakiramdam.

“Ilang taon na pala kayo, Sir?” pag usisa ng isa kong kaklase. Napatingin sya doon.

“I’m thirty-two.” sagot ni Sir na may halong kunot sa noo.

“Spank me, daddy.” bulong ni Jezel sa tabi ko at kahit na sa seryosong pag iisip ko ay napahagikgik ako.

“Sir. Hindi daddy.” ganting bulong ko sa kanya at naghagikgikan kami. Nagtatakang napatingin si Lionel sa amin na kinailangan pang lumingon sa likod.

“Wala. Girls talk lang ’to. Hanggang dito lang ang usapan.” si Jezel na gumawa pa ng invisible line sa pagitan namin ni Lionel. Napailing na lang sya at muling tumingin sa unahan.

“May asawa na po kayo?” yung kaklase ko na biglang naging magalang. Tinakpan ko ang bibig ko sa pagtawa.

Tumawa din si Sir Cervantes na mukhang nahalata ang pagbibigay galang ng kaklase ko sa kanya. Kagat labi syang napangisi bago pinakawalan iyon ng ngipin nya.

“Shit, ang hot.” komento na naman ni Jezel sa gilid ko. Siniko ko na. Hindi ako makapag-concentrate. Impormasyon din ’to! Buti nga hindi ko na kailangang magtanong.

“Wala pa.” sagot ni Sir Cervantes.

“Girlfriend, Sir?” yung bakla kong kaklase na hindi matigil sa pagtatanong.

“Wala din.”

Sabay sabay na napa-“weh” ang mga kaklase ko na ikinatawa ng lalaki sa harapan. Namulsa sya at kitang kita namin ang pag-flex ng mga muscles nya sa braso dahil sa ginawa.

“Wala nga.” natatawang giit nya.

“Ka-federasyon ka ba namin, Sir?” tanong ulit nung bakla sa tonong nanghihinayang.

The professor showed his smirk. Sa itsura nya’y mukhang nainsulto sya sa tanong na iyon ng kaklase ko.

“I had a number of flings with the girls that you can’t even count even with all your fingers and toes combined.”

Natahimik ang buong klase. Well. Yung bagong professor lang naman kasi namin ay sinabi sa buong klase na isa syang babaero at mahilig magbilang ng mga babae na parang isang hobby lang. Kaya siguro naging attorney na lang sya at hindi totoong professor. Hindi sya pwedeng maging role model ng mga estudyante.

“Ang astig! Bigyan mo naman ako ng tips dyan, Sir.”

Sabay sabay kaming napatingin sa kaklase ko na feeling gwapo at halos niligawan na ang lahat ng babae sa room namin. May paghanga ang mga mata nyang nakatingin kay Sir Cervantes na seryoso lang ang mga mata.

“Mag aral ng mabuti. Graduating pa naman kayo.” iyon ang sinabi nya bago ibinaling ulit ang tingin para sa lahat. “Speaking of, may running for cum laude ba dito?”

“Si Fatima, Sir!” malakas na sabi ni Jezel sa tabi ko na may pagturo pa sa akin. Natataranta kong ibinaba ang kamay nya pero huli na dahil tumingin na naman sa akin si Sir Cervantes.

“Really?” may halong pagkagalak na tanong nya.

Natigilan ako at napayuko. Hindi ko alam ang isasagot sa muli nyang pagkausap sa akin. Base sa reaksyon nya ay talaga ngang hindi nya ako naaalala. Siguro nga ay malaki ang pinagbago ng itsura ko mula noon.

“Lagi yan kasama sa President’s lister, Sir!” si Lionel na parang isang tatay na proud na proud sa anak.

Sa muli kong pag angat ng tingin ay naabutan ko ang malamyos na ngiti sa akin ng professor. Umawang ang mga labi ko sa gulat. Wala na ang tigas sa kanyang mukha nang dahil sa ngiti nyang iyon. Hindi ko akalain na ang malupit nyang mukha ay kayang magpakita ng ganoong kagandang klase ng ngiti.

“Good job, kid.” he whispered na animo hangin ang kausap. Ilang sandali kaming nagkatitigan bago sya umayos ng tayo. “Pwede bang tulungan nyo ako? I don’t have any idea what to do in this class as I am not a professor. Mr. Valencia asked me to fill his wife’s position as your substitute professor since I’m an attorney. He’s looking forward that I’ll share my experience—” napatigil sya sa pagsasalita at bahagyang tumawa.

Ang iba sa mga kaklase ko ay napatawa din kaya nauwi sa malutong na pagtawa ang professor na nasa harapan. Maging si Jezel ay tumawa na pero ako ay gulong gulo sa mga nangyayari.

Bakit? Nasaan ang punch line doon?

“Damn, I’m not really good with this.” bulong ni Sir Cervantes na natatawa bago tumikhim at muling nagseryoso. “Anyway, I want you to write an essay on what you have learned so far in this subject. In that way, I’ll know what ideas to share with you. Para magabayan ko din kayo ng ayos. You have a tour assessment next month, right?” lahat kami ay sumagot ng “yes”. “Okay. So iyon lang. Write an essay. Kahit huwag nyo nang pagandahin. Basta magkaroon lang ako ng idea sa mga naituro na sa inyo.”

Kanya kanya kaming kuha ng yellow pad namin para sana magsimula nang maalala kong wala nga pala akong yellow pad. Kinalabit ko si Lionel sa harapan na agad akong binigya ng isang piraso kahit hindi pa naman ako nagsasalita.

“Thanks!” sabi ko at sinulatan na ng pangalan ang papel.

“Pst! Lionel, pahingi din ako.” bulong ni Jezel sa tabi ko.

“Bumili ka na sa susunod.” sabi ni Lionel pero binigyan pa din naman si Jezel.

Inalala ko kung anong mga natutunan ko. Marami din naman. Kahit kasi buntis ay masipag magturo si Ma’am Valencia. Mabuti na lang dahil major subject din ito. Samantalang yung ibang mga professor ay hindi nagtuturo at nagkukwento pa ng mga buhay nila. Sa isa’t kalahating oras namin sa kanila ay fifteen minutes lang yata roon ang pagle-lesson. Para namang kasama sa mga quiz ang talambuhay nila. Dinaig pa si Ate Charo sa pagkukwento.

Sa gitna ng pagsusulat ay hindi sinasadyang nag angat ako ng tingin sa pag iisip. Napatingin agad ako sa unahan at nakita ko si Sir Cervantes na iniisa isa ang mga index card namin. Parang mine-memorize ang pangalan ng bawat isa.

He looks hardworking. Sa pagpapasulat nya ng essay ay halatang gusto nya talagang malaman ang mga pinag aralan namin para magkaroon sya ng ideya. Para talagang isang professor na gustong magbahagi ng kaalaman para sa mga estudyante.

But I know better. I know that this man is just wearing a mask. At sa likod ng maskarang iyon ay isang nakakatakot na halimaw. Ang halimaw na pumatay sa mga magulang at kapatid ko.

Sir Cervantes, bakit mo sila pinatay? Bakit mo binawian ng buhay ang mga magulang ko? You’re not a god to do that. Hindi ka diyos kaya bakit mo ginawa iyon? Bakit mo ginawang impyerno ang buhay ko?

Gustong gusto kong lumapit sa kanya para itanong ang mga bagay na iyon. Pero sa oras na gawin ko iyon ay malalaman nya kung sino ako. Baka patayin nya ako agad. Hindi ko maipaglalaban ang pagkamatay ng pamilya ko.

Kaya tiis lang muna, Maria. Tiis lang. Dadating din ako dyan. Maipaghihiganti ko rin ang nangyari sa kanila.

Wala sa sariling pinupukpok ko sa ulo ko ang ballpen na hawak nang magsalubong ulit ang tingin namin ng lalaki sa harap. Mabilis akong nag iwas ng tingin at pinagpatuloy ang pagsusulat.

Kalma, puso. Huwag kang kabahan. Bumibilis ka na naman kasi.

“Time na pala.” dinig kong sabi ni Sir Cervantes at tumayo. Napatingin ako sa orasan sa harap at nakitang ubos na nga ang isang oras at kalahati namin sa kanya.

“Hala, Sir. Hindi pa ako tapos!”

“Ako din, Sir! Ang dami kasing tinuro ni Ma’am Valencia.”

Huminga ako ng malalim. Hindi pa rin kasi ako tapos. Nasa kalahati pa lang din ako.

“You can pass it later. Miss Fiestada…”

Napaangat ang tingin ko nang tawagin ang apelyido ko ni Sir Cervantes. Kakaiba sa pandinig ang paraan ng pagtawag nya kaya wala sa sariling nagsalita ako.

“Yes, sir?”

“Collect their papers later. Pass it to me at lunch. Nasa faculty lang ako.” sabi nyang hindi nilulubayan ang tingin ko sa buong panahong nagsasalita sya. Tumango na lang ako kahit na kinakabahan.

Marami naman akong mga kaklase pero bakit ako pa ang gusto nyang magpasa? Ni hindi nga ako nakisali sa pagtatanong ng mga kaklase ko tungkol sa personal nyang buhay kanina. Sana ay isa na lang sa kanila ang inutusan nya.

Baka dahil president’s lister ako? Ako lang naman kasi ang nasa president’s lister sa klase namin. Habang ang iba ay dean’s lister na.

O baka naman nakilala nya ako at doon papatayin? Baka hindi nya ginawa kanina dahil nasa gitna kami ng klase at maraming tao. Hala…

Pero marami din namang tao sa faculty, Maria. Nandoon din ang ibang mga professor.

Kinolekta ko ang mga papel nila at mag isang tinahak ang daan papuntang faculty. Kampante ako dahil oras ng lunch at marami akong mga estudyanteng nakakasalubong. Siguradong may ibang mga professor din na nagla-lunch sa loob ng faculty.

Nang makarating ako doon ay dinig ko ang tawanan. Nakahinga ako ng maluwag. Marami akong boses na naririnig. Ibig sabihin ay may iba ding mga tao. Hindi nya maisasagawa ang iniisip kong balak nya.

“Sir…” tawag ko mula sa pinto. Nakita ko ang sadya ko na nakikipagtawanan sa mga may edad nang mga professor.

“Oh, Miss Fiestada. Pasok lang.” nakangising sabi nya at binalingan ang mga ginang. “Sige, ma’am. Nandito ang estudyante ko.”

“Basta, Sir. Ipakikilala kita kay Ma’am Lauris. Bagay kayo noon. Maganda at sexy.”

Tumawa si Sir Cervantes. “Sige, Ma’am. Aasahan ko yan.”

Bumaling sya sa akin at itinuro ang pangalawang table mula sa unahan. Napatingin ako doon.

“That’s my spot.” sabi nya sa matigas na ingles. Tumalima ako at inilagay ang mga papel doon.

Kinuha nya ang kahon ng mga bala ng stapler para ipandagan sa mga papel at hindi liparin. Nakatayo lang ako habang ginagawa nya iyon.

Aalis na ako. Aalis na ako.

“Sige, Sir.” sabi ko at nagmamadaling tumalikod.

“Wait.”

I froze. Anong kailangan nya? May gagawin ba sya? Dito nya ba ako papatayin kahit maraming tao?

Suminghap ako nang hinawakan nya ako sa braso para iharap sa kanya. Nanlalaki ang mga mata kong napatingin sa kanya. I know that it’s against the rules for the professors, especially male, to touch the students unless it’s necessary. At sa ginawa nya ay nilabag nya iyon!

“You seem afraid of me.” mahinang bulong nya. Ang boses ay bahagyang namaos sa pagbulong. “Why?”

Hindi ako nakasagot. Nanatili ang tingin ko sa kamay nyang nasa braso kong nagsimulang manginig. Napansin nya iyon at parang napapasong inalis ang pagkakahawak sa akin.

“You’re trembling again. Are you okay?” dinig ko ang pag aalala sa boses nya.

Hinaplos ko ang braso kong hinawakan nya at yumuko. Pilit na pinatitigil ang panginginig.

“Ayos lang ako, Sir Cervantes.”

“Takot ka ba sa akin?” umiling ako at pinanatili ang pagkakayuko. “Then, why did you ran away from me yesterday?”

Doon na ako napaangat ng tingin. Ang mga mata nya ay punong puno ng kuryosidad. Hindi ko alam kung nababasa nya ang takot sa akin dahil lumambot ang tingin nya.

“Nagulat lang po ako.” mahinang sabi ko. Naalala nya ang nangyari kahapon.

Nanatili ang titig nya sa akin. Pakiramdam ko ay binabasa nya ang katotohanan sa sinabi ko kaya nag iwas ako ng tingin. Dinig ko ang pagbuntong hininga nya.

“Akala ko tinakbuhan mo ako dahil sobrang gwapo ko.”

Huh?

“Hindi tinatakbuhan palayo ang kagwapuhan ko. Tinatakbuhan ’to papalapit.”

Nagbalik ang tingin ko sa sinabi nya at nakita ko ang pinipigil nyang mga ngiti sa labi. Ano bang pinagsasabi ng halimaw na ’to? Naka drugs ba sya? Naririnig nya ba ang sarili nya?

Grabe ang hangin na dala nya. Hindi ko kinakaya.

Siguro ay hindi maganda ang naging itsura ko dahil tumawa sya. Umaalog ang mga balikat nya sa pagtawa at tinakpan nya pa ng isang kamay ang bibig nya.

Tinakpan pa eh narinig ko na naman ang pagtawa nya.

“That’s good. Ayokong matakot ka sa akin. We’ll be together for four months.” ngumiti sya at nag iwas ako ng tingin.

Ayokong makita ang mga ngiti nya. Ang ganda kasi. Taliwas sa kung ano talaga sya.

“Pwede na po ba akong umalis?”

He shifted his weight on his other foot. “Sure. See you next class, Miss Fiestada.”

Nag angat ako ng tingin. May ngisi na naman sa mga labi nya. Umatras ako ng isang hakbang bago nagpaalam.

“Sige po. See you, Sir”.

Chapter 5

Dala ko hanggang sa pag uwi ang tanong kung bakit ganoon ang pakikitungo sa akin ni Sir Cervantes. Malayong malayo sa batang Creed Cervantes na nakilala ng walong taong gulang na Maria. Malamig ang mga tingin nya noon at ang mukha ay parang hindi marunong ngumiti. Pero ngayon ay ibang iba ang mga ipinapakita nya.

Naisip ko na baka hindi sya ang taong iyon pero imposible. Parehong pareho sila ng mga mata at kahit bata pa lang ako ay tumatak na sa isip ko ang mga matang iyon dahil palagi iyong kasama sa mga bangungot ko. Sigurado akong sya iyon.

Siguro ay hindi lang ang pangangatawan at itsura ang nagbago sa kanya. Pati na rin siguro ang pag uugali. Sa bawat pagtawa at pagngisi nya ay hindi aakalain na nakapatay na ng tao ang isang katulad nya.

Hindi siguro mahalaga para sa kanya ang buhay ng pamilya ko para magpakita ng ganoong pag uugali. Wala talaga syang konsensya. Samantalang ako ay nakikipaglaban sa bangungot ng realidad.

Kinuha ko ang luma kong notebook na pinagsusulatan ng kung ano ano. Sa ngayon ay gagamitin ko ito para ilista ang mga impormasyon na nalalaman ko tungkol sa halimaw.

Information about the beast:

1. His name is Creed Cervantes.

2. A lawyer and has his own law firm.

3. Thirty-two years old. Ibig sabihin ay nasa mga sixteen or seventeen years old na sya noong una kaming magkita.

Noong pinatay nya ang mga magulang ko.

Masyadong pang bata para makagawa ng ganoong klaseng krimen. How could he shoot my brother without batting an eye like a professional killer?

4. No wife. No girlfriends. Maraming naging flings.

Napalabi ako. Ganoon ba talaga kapag gwapo ang isang lalaki? Maraming nagiging babae sa buhay nila? Hindi pwedeng isa lang ang maging girlfriend at kailangan papalit-palit talaga?

Masarap sa paningin ang makakita ng gwapo. Siguro masaya din sa pakiramdam na magkaroon ng boyfriend na gwapo. Nakaka-proud daw sabi ni Jezel. Yung mapapasabi na lang daw sya na, “Hey, bitch. Look at me. I have a hot boyfriend unlike you. Maganda ka nga pero ako naman ang may gwapong boyfriend!”

Tinawanan ko sya pero hindi ko sya maintindihan sa parteng iyon. Hindi ba’t kaya pumapasok sa isang relasyon ay dahil may nararamdaman sa isang tao na higit pa sa isang pagkakaibigan? Sa mga sinabi kasi ni Jezel ay parang gusto nyang magkaroon ng gwapong boyfriend para gawing tropeyo.

Pero shut up na lang ako. Hindi pa naman ako nagkaka-boyfriend kaya hindi ko alam ang feeling. Mas uunahin ko nang problemahin kung paano patatabain ang laman ng wallet ko.

Apat na impormasyon pa lang at kailangan ko pang damihan. I have to dig more if I’ll chose to fight him in the court. He’s an attorney. He knows everything about legal matters like a back of his hand at mahihirapan ako kung hindi ako mag iingat. Dahil kaya nyang pagtakpan ang ginawa nya. Kung pipiliin ko na labanan sya, kailangan kong makakuha ng mas maraming impormasyon. Kailangan kong ilabas ang mga baho nya.

And the information about the death of my family.

Ipinagpasalamat ko ang pagiging president’s lister ko. Mukhang kasali sya sa mga prof na ang matatalinong estudyante ang inuutusan imbes na ang mga class officers.

Ganoon naman ang mga guro hindi ba? Kung hindi ang mga class officers ay ang mga matatalinong estudyante ang inuutusan. Siguro ay dahil alam nila na responsable ang mga ganoong estudyante. Maaasahan na tutulong sa kanila.

Mabuti na lang din at isinigaw ni Jezel na ako ang running for cum laude. Hindi kasi talaga ako magtataas ng kamay noon nung nagtanong si Sir Cervantes tungkol doon.

Bukod sa ayaw ko syang mapansin ako, nahihiya din ako. Alam ko pa namang may mga estudyante din na hindi ganoon kaganda ang pag iisip. Siguro kung nagtaas ako ng kamay ay baka masabihan pa ako ng mayabang. Eh totoo naman talagang president’s lister ako, eh? Anong magagawa nila?

Inggit ba sila? Edi mag aral sila ng mabuti hindi yung puro milk tea o kaya puro cellphone ang inaatupag! Idadamay pa ako sa galit nila eh nananahimik ako dito.

Isa lamang akong estudyante na nag aaral ng mabuti.

Gagamitin ko na lang siguro ang pagiging president’s lister ko para makakuha ng mas maraming impomasyon kay Sir Cervantes. Siguro kapag ako palagi ang uutusan nya ay magiging close kami, yung tipong pwede ko na syang biru-biruin. Kaya kapag nagtanong ako tungkol sa personal nyang buhay ay hindi sya makakahalata.

Maraming salamat po sa pagbibigay ng matalino kong utak.

But I still have to be careful. He’s a beast beyond everything.

“Fatima, diba sa prop committee ka?”

Mula sa pakikipag tsismisan ko kay Jezel ay napatingin ako kay Bobby na syang presidente namin sa room. Tumango ako bilang sagot sa tanong nya.

“Pwede bang ikaw na ang bumili ng mga props na gagamitin natin para sa debate? Doon na kayo sa SM bumili para kumpleto lahat.”

“Prop committee din ako! Samahan ko sya.” pagpriprisinta ni Jezel.

“Sige. Bigyan ko kayo ng listahan.” tumingin sya sa isang banda ng room kung saan mukhang nag kakaroon ng meeting ang mga class officers.

Hala. Nakakahiya naman. Ang busy nila samantalang kami ni Jezel ay nag iingay lang.

“Elaine!” tawag ni Bobby sa tresurer namin. “Bigay mo yung listahan ng mga bibilhin tsaka pera pambili at pamasahe.”

“Ihahatid ko na sila.” agad na napatingin si Bobby kay Lionel na nakataas ang isang kilay.

“Hindi pwede! Kasali ka sa mga magde-debate. Magmi-meeting tayo.”

“Bakit? Ayoko!” pag angal ni Lionel pero sinamaan sya ng tingin ni Bobby.

“Halos lahat ng kasali ay mga girls! Gwapo ka naman kaya sumali ka na.”

“Ayoko, Bobby. Prop committee na lang din ako.”

“Hay, naku!” sigaw ni Bobby na mukhang nauubusan na ng pasensya. “Ikaw na lang ang presidente, gusto mo? Palit tayo dahil napapagod na ako!”

Nagkatinginan kaming tatlo nang magwalk out sa harapan namin si Bobby at bumalik sa kumpulan. Ngayon lang sya umakto ng ganito kaya ang ibang mga nakakita ay natahimik. Siguro ay napuno na talaga si Bobby sa mga pasaway naming kaklase.

Kaya ayokong maging isa sa mga class officers, eh. Lalo na kapag president. Sa kanila kasi nakaatang ang lahat ng responsibilidad ng klase. Since blockmate kami ay kami-kami lang ang naging magka-kaklase simula first year hanggang ngayong fourth year namin. At sa lahat ng event ng klase namin ay si Bobby ang lahat na sumasalo. At siguro dahil ngayong graduating na kami at maraming ganap ay napuno na talaga sya. At sakto ang natyempuhan ay si Lionel.

“Sundin mo na lang si Bobby, Lionel.” sabi ni Elaine nang makalapit sa amin at ibinigay sa akin ang listahan ng mga bibilhin pati na rin ang pambayad. “Stress na stress na kasi yan. Nakakaawa na nga kaya huwag ka na din pasaway.”

Napakamot na lang ng ulo si Lionel at walang nagawa kundi ang pumayag. Hindi nya rin naman ikamamatay ang pagsali sa debate. Hindi rin naman sya mukhang mahiyain.

“Kaya nyo na bang dalawa?” tanong ni Lionel nang paalis na kami. Pareho kaming natawa ni Jezel.

“Ang O.A. mo dyan sa part na ’yan, ha? Syempre kaya na namin!” umirap pa si Jezel. Pinaningkitan ko naman ng mata si Lionel.

“Minamaliit mo ba kami dahil mga babae kami?”

Umaawang ang mga labi nya. “Hindi! Tinatanong ko lang kung kaya nyo dahil baka maraming bilhin! Kayo ang O.A.!” naiinis na sabi nya at humagalpak kami ng tawa ni Jezel.

Pikon pala ’to, eh.

Umalis na rin kami ni Jezel pagkatapos noon. Ginamit lang kasi namin ang oras namin sa Human Rights Law para gawin ang mga kailangang gawin sa debate namin. Mayroon lang kaming isang oras para bumili ng mga gagamitin.

Pinaghatian namin ni Jezel ang mga bibilhin para mas mabilis. Sya ay sa National bookstore para sa mga kagamitang gagamitin namin na nandoon. Ako naman ay humiwalay para bumili ng mga gagamitin ng mga kaklase ko.

Tinignan ko ang nasa listahan. Mostly ay mga tela, sinulid, karayom at kung ano ano pa ang nandoon. Ang alam ko ay mabibili ang mga ganoon sa tindahan ng mga tela. Minsan kasi ay nasa kanila na rin ang mga pang design.

Kaya doon ako nagpunta. Ibinigay ko na sa tindera ang listahan ko para sya na ang maghanap. Yung ibang nasa listahan ay wala daw sa kanila at hindi ko na alam kung saan pa makakabili noon. Nag iisa lang kasi itong tindahan ng tela na ito dito sa SM.

Ang sabi ko na lang ay bibilhin ko kung anong meron sila at lagyan ng marka kung ano yung mga wala. Tumalima ang tindera at inasikaso ang mga binibili ko.

Itinuon ko muna ang mga siko ko sa glass rack display habang hinihintay ang tinderang matapos. Inilibot ko ang paningin ko sa buong shop at namangha sa dami ng telang nandoon.

Ang galing ng mga fashion designer at mga mananahi. Nakakagawa sila ng iba’t ibang klaseng mga damit mula sa mga ganitong tela.

“Pwede po bang pakidoble ng paper bag? Baka po kasi mapunit.” tanong ko sa tindera pagkabigay nya sa akin ng mga binili. Ang dami din kasi ng laman at hindi sapat ang isang brown na paper bag lang.

“Ay, may bilang po kasi ang mga iyan, eh.”

Hala, paper bag lang ipinagdadamot pa. Itatapon din naman ’to pagkatapos.

“Pero may eco bag po kami dito kung gusto nyo. Fifty pesos lang ’to.”

Ah… Kaya naman pala. Strategy din ni ate, eh. Gustong maubos ang eco bag na tinda nila.

Tumanggi na ako. Fifty pesos din yun. Wala sa budget na binayaran ng klase namin. Baka mamaya ay magkulang pa para sa iba pang mga bibilhin ang pera. May iba pa akong hahanapin. Pagtyagaan ko na lang ang manipis na brown paper bag na ’to.

Pagkalabas ko ng shop ay hindi ko na alam kung saan pupunta. Saan pa kaya pwedeng makabili ng natira sa mga nakalista? Hindi naman kasi ako mahilig mamasyal sa mall. Wala nga kasi akong pera at kailangan kong magtipid.

Balikan ko na lang kaya si Jezel sa bookstore? Tutal ay doon din naman ang pagkikitaan namin.

Paakyat na sana ako ng escalator nang mabangga ko ang isang pader. Lumikha ng maingay na tunog ang pagkakapunit ng paper bag na dala ko kasabay ang paglaglagan ng mga pinamili ko. Kinunot ko ang ilong kong nasaktan at napahawak doon dahil bumangga sa pader na nakapagtatakang mabango yata.

Kailan pa natutong magpabango ang mga pader?

“Are you okay?”

Natigilan ako sa mababa at magaspang na boses na lumukob sa pandinig ko. Nag angat ako ng tingin at nasalubong ko ang hazel brown nyang mga mata.

“Sir!” natatarantang sabi ko at agad na lumayo sa kanya.

Standing in front of me is our substitute professor in Constitutional Law. Nakasuot sya ng dark blue polo shirt na naka tuck in sa white khaki pants nya. May nakasabit na aviator shades sa neckline ng polo shirt nya. Napansin ko na naman ang matigas nyang muscles sa mga braso. Gumapang ang paningin ko doon hanggang sa makita ko ang gold wristwatch na panlalaki sa kaliwang pulsuhan nya.

“Okay ka lang?” tanong nya ulit. Pinasadahan nya ng tingin ang buong katawan ko at halos mangisay na ako doon.

“O-okay lang po.” nauutal kong sabi. Sa dinami-dami ng araw na magpupunta sya ng mall ay ngayon pa talaga!

“Sino ’yan?” tanong ng lalaking katabi nya na ngayon ko lang napansin.

Kagaya ni Sir Cervantes ay gwapo rin ang lalaki pero mukhang may pagkaangas. Ahit ang isang gilid ng copper brown nyang buhok nya samantalang sa kabila at sa tuktok ay mahaba at nakagilid. Katamtaman ang kapal ng kilay at itim na itim ang kulay ng mata. Matangos na ilong at manipis na mga labi. Maangas ang haba ng balbas at bigote nya. Napansin ko ang stud earring nya sa helix part ng kaliwang tenga nya.

“Estudyante ko.” sagot ni Sir Cervantes na hindi pa din inaalis ang titig sa akin.

“You scared me for a second there, man. Thought you’re into children too.”

Natatawang sinuntok ni Sir Cervantes ang tyan ng kasama. “Fucker!” nagulat ako sa pagmumura nyang iyon at halos takpan na ang tenga.

Hi, Sir! May estudyante ka po sa harapan nyo.

“You can’t blame me. Look at Hunter, now. He said before na hindi sya pumapatol sa mga bata. Muntik ko nang tanungin kung anong lasa ng mga salitang kinain nya.”

The whole mall vibrated when the professor laughed. “Estudyante ko nga lang ’to!” giit nya. Tinignan tuloy ako nung kasama nya mula buhok hanggang kuko ko sa paa.

Nakakahiya!

“Wala akong tiwala sayo.” sabi nung lalaki at nakatanggap ulit sya ng suntok kay Sir Cervantes.

“Gago!”

Pinulot ko na lang ang mga nalaglag kong gamit nang marinig ang pagmumura ng professor. Ano ba ’yan, eh. Hindi ako sanay makarinig ng mga gurong nagmumura! I get it na wala kami sa university pero estudyante pa rin nya ako. Sana man lang maisip nyang maging isang mabuting role model.

Pero ano nga bang aasahan ko? Nakapatay na nga sya, hindi ba? Walang wala lang sa kanya ang pagmumura. Who knows? Baka humihithit din talaga ng droga ang isang ’to.

Nagulat ako ng tumulong sa pagpupulot ang dalawang lalaki kaya mas napabilis kami. Pero ang paper bag ay tuluyan na talagang napunit. Ngayon ko tuloy pinagsisisihan na hindi ko binili ang eco bag kanina.

Ay, hindi pala ako nagsisisi. Sayang din ang fifty pesos.

“What are these for?” tanong ni Sir Cervantes kaya napatingin ako sa kanya. Ewan ko ba pero kapag nag e-english sya ay ang sarap sa pandinig?

Hala, Maria! Halimaw yan!

Hawak nya sa dalawang malalaki nyang mga kamay ang ibang mga pinamili ko. Walang kahirap hirap. Siguro nga ay madadala ng mga braso nya ang lahat ng laman ng paper bag. Sa tigas ba naman kasi ng mga muscles nya doon. Parang ang sarap tuloy kagatin para malaman kung gaano katigas.

Maria, husto na! Muscles lang yan! Huwag kang maakit! Alalahanin mo ang pamilya mo!

“Para po sa debate namin.” sagot ko at nag angat ng tingin para iwasan ang mga braso nya pero lintek naman. Mas delikado pa ang gwapo nyang mukha!

Napatingin ako sa labi nya nang kagatin nya ang pang ibaba noon bago dinilaan. “Wala kang bag?”

Parehong bumaba ang tingin namin sa kawawang paper bag na mukhang inaway sa pagkakapunit. Umiling ako sa kanya.

“Lucius, bili ka muna ng eco bag.” baling nya sa kasama. So Lucius pala ang pangalan nya.

“Bakit ako?” tanong nung Lucius na itinuro pa ang sarili.

“What? Are we going to send this kid back to university without any bag for these?” inangat nya pa ang mga kamay para ipakita ang hawak. “Have some heart, fucker.”

Napatingin sa akin yung Lucius. Halata sa mukha nya na ayaw bumili. Kahit na hindi ko alam kung paano dadalhin ang mga iyon ay nagsalita ako.

“Huwag na po. Ako na po ang bahalang magdala.” sabi ko kahit wala akong ideya kung paano gagawin iyon.

“How will you do that with that thin arms and small hands of yours?” tanong ni Sir Cervantes na may inis na tono. Nakakunot pa ang noo nya.

Natahimik ako. Kinakabahan kasi ako at hindi ko alam ang isasagot.

Sa muli naming pagkikita ay parang nakikiaayon sa akin ang tadhana. Maybe fate wanted me to know things about this man. Tinutulungan siguro ako para makamit ang hustisya para sa pamilya ko na matagal ko ng inaasam.

At para magawa ko iyon, hindi dapat ako magpakita ng takot sa kanya. Kailangan kong dumikit sa kanya para makakuha ng mga impormasyon.

Tiis lang, Maria.

“Sige na. Bibili na ako.” sabi nung Lucius pagkatapos akong titigan. Mukhang naawa yata sa akin.

Ibinigay nya ang mga napulot nya kay Sir Cervantes at saka umalis. Pinigilan ko ang mapaatras nang lumapit sa akin ang professor ko.

“Ibigay mo na din sa akin ’yang hawak mo.” tukoy nya sa mga pinulot ko. Nakapatong na ang dalawang mga braso nya sa dibdib para doon ilagay ang mga pinamili ko.

Gumilid kami para hindi makaistorbo sa mga dumadaan habang hinihintay namin ang kaibigan nya. Naalala ko si Jezel. Naghihintay na kaya sya? May iba pa kasi akong bibilhin eh.

Nakayuko ako at tumingin sa converse ko. May kaibigan din pala ang halimaw sa tabi ko. Katulad din kaya nya si Lucius? Pero kahit maangas ay wala sa itsura nya ang kayang pumatay.

But don’t judge a book by it’s cover ika nga nila. Si Sir Cervantes nga ay nagawang patayin ang pamilya ko. Kahit aakalain na isa syang modelo ang sinumang makakita sa kanya.

Hindi rin kasi pang karaniwan ang kagwapuhan nya. Kung sa iba sigurong pagkakataon ay naging crush ko na rin sya. Iyon nga lang, sya ang dahilan ng mga bangungot ko mula pa noon.

I should start to dig information about him. Tutal ay tinutulungan na rin naman ako ng tadhana.

Nag angat ako ng tingin at nagulat nang makitang nakatingin na sya sa akin na mukhang kanina pa ginagawa. Bahagya syang nakayuko dahil hanggang baba nya lang ang ulo ko.

“Anong ginagawa nyo pala dito, Sir?” tanong ko, pilit na ginagawang normal ang boses kahit na nanginginig.

Kainis. Hindi ako pwedeng maging lawyer kung ganito ako. Intimidating daw dapat ang mga lawyer, eh. Pero paano ba maging ganoon?

Napangisi si Sir Cervantes. Mukhang natutuwa sa pagbubukas ko ng diskusyon. Napalabi ako. Eto si Sir Cervantes na nakaka-intimidate kahit na anong gawin. O dahil ba alam ko ang totoo nyang pagkatao?

“Sinamahan ko lang si Lucius. He had some errands that he needed to do.” he said. “Ikaw? Mag isa ka lang bumili para sa props nyo?”

Sa tono ng pananalita nya ay parang pagagalitan nya ang buong klase kung ako nga lang talaga ang mag isang bumili kaya umiling ako. Hindi ko alam kung bakit nagagawa kong bigyan ng kahulugan ang mga galaw nya.

“Hindi. Kasama ko po si Jezel. Naghiwalay lang kami sa pagbili para mapabilis.”

He sighed. “That’s good.” iyon lang ang sinabi nya at hindi na dinugtungan.

Dig more, Maria.

“Diba, lawyer kayo, Sir? Bakit parang hindi kayo busy?”

Kagat labi syang ngumisi at tinitigan ako. Hindi humiwalay ang tingin ko sa kulay hazel brown nyang mga mata.

Ang ganda…

“I’m working with a case as of the moment pero masyadong madali kaya nakuha ko agad lahat ng information.”

Tumango ako. “’Pag murder case ba, Sir, mahirap?”

“It depends. Kung magaling magtago ng crime ang killer and my client is the victim, then it’s hard.”

“Paano po kapag murder case na kunwari… More than ten years na nangyari?”

Kitang kita ko na natigilan sya. Para syang naging estatwa habang nakatitig sa akin. Kung hindi lang sya kumurap ay aakalain kong nahipan na sya ng hangin. Nagsalubong ang mga kilay nya habang nakatitig sa akin.

“Of course. Mahirap nang makakuha ng ebidensya at information kung ganoon ng katagal. Baka wala na rin ang murder weapon na ginamit. Mas mahirap.” seryoso syang tumingin sa akin. “Why do you ask?”

Umiling ako. “Curious lang po.”

Natahimik na kami pagkatapos noon hanggang sa dumating na si Lucius na may eco bag. Inilagay namin doon ang lahat ng pinamili ko. Nagpasalamat ako sa kanila at binalikan na si Jezel.

Habang tumatagal ang panahon ay mas mahihirapan akong ibigay ang hustisya para sa pamilya ko. Naging cold case na ang kaso ng pagpatay sa pamilya ko dahil walang maiturong suspek. Hindi rin pinaniwalaan ang testimonya ko dahil hindi tumutugma sa mga nangyari base sa mga nakuhang nga katawan doon. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin nila at ayaw rin namang sabihin sa akin ng mga pulis. Kaya pinangako ko na lang sa sarili ko na ako ang tatapos ng kaso.

And now I’m doing my first step. Sinisiguro ko na makakarating ako hanggang sa kahuli hulihang hakbang.

Chapter 6

Ipinagpasalamat ko na kahit wala kaming klase sa Constitutional Law noong araw na iyon ay nakakuha pa rin ako ng impormasyon tungkol kay Sir Cervantes. Wednesday at Thursday lang kasi ang klase namin sa kanya at parehong isa at kalahating oras sa bawat araw.

Information about the beast:

5. He has a friend named Lucius.

Hindi ko alam kung katulad din ba si Lucius ng kaibigan nya. Kung pumapatay din ba sya nang hindi kumukurap ang mga mata. Kahit na parehong intense at intimidating ang mga aura nila ay hindi pa rin iisipin ng kung sino na kayang pumatay ang mga katulad nila na gwapo at pantasya ng lahat.

Dahil ganoon naman talaga hindi ba? Kapag maganda o gwapo ang isang tao sa paningin ng lahat ay iisipin nang perpekto sila. Na halos sambahin na ang bawat dinadaanan nila. Dahil hindi naman ang panloob na ugali ang unang nakikita ng mga tao hindi ba? Kundi ang panlabas na kaanyuan. Maiinlove muna sila sa itsura bago nila malaman ang totoong ugali.

At kapag nalaman na ang totoong ugali ng halimaw ay huli na dahil nasaktan na sila.

How I wish that all people have the same level of beauty. Para wala ng nakalalamang. Wala ng lalaitin. Wala ng sasabihan ng panget, maganda o gwapo. Wala ng maiingit dahil sa itsura ng iba. Wala ng mabubulag sa panlabas na kaanyuan. All that will matter in this word is the beauty inside.

Napatingin ako sa notebook na sinusulatan ko tungkol kay Sir Cervantes. Limang impormasyon pa lang. Wala pa itong maitutulong para sa nangyari sa pamilya ko.

Ang gusto ko sana pagka-graduate ko ay marami na akong alam tungkol sa kanya. Magte-take ako ng bar exam at kapag nagkaroon ng lisensya ay mag-a-apply ako sa law firm ni Sir Cervantes. Para maipagpatuloy ko ang pagkuha ng mga impormasyon.

Kailangan mapalagay ang loob nya sa akin. Para hindi ako mahirapang magtanong. Para hindi na din ako mahirapang mag-apply sa kanya. Ipapakita ko sa kanya ang galing ko sa academics. Kailangan kong maging top one sa bar exam.

Kahit na mahirap ay gagawin ko. Kahit na kailanganin kong makipaglapit at kausapin ang halimaw araw araw para lang maipaglaban ang pamilya ko ay titiisin ko.

Bili na kaya ako ng maraming pantasa para mas mahasa ang utak ko? Feeling ko sa plano kong ito ay duduguin ang utak ko.

At sinabi ko ba talagang pangungunahan ko ang bar exam?

Ay wow. Saan nanggaling yung confident kong iyon? Ang alam ko lang kasi ay wallet na walang laman lang ang meron ako.

Bakit ba palaging napupunta sa wallet ko ang mga iniisip ko? Dahil ba walang wala talaga akong pera at iyon ang kailangang kailangan ko sa buhay?

Napalabi ako. Sana dumating yung panahon na hindi na ako magkakaroon ng problema sa pera. Masaya siguro kung hihigaan ko na lang ang mga iyon, no? Yung wala na akong magawa dahil marami na akong pera kaya ginagawa ko na lang higaan.

Napangiti ako na parang baliw. Kay gandang pangarap. Sana lang ay matupad.

Pero uunahin ko na lang munang ayusin ang tungkol sa pamilya ko. Dahil para sa akin ay iyon ang pinaka-importante sa lahat.

I have to get close to the beast and make him trust me.

“Guys, makinig muna kayo sa akin.”

Dinig ko ang pagka-frustrate sa boses ni Bobby kaya itinigil ko ang ginagawa ko at tumingin sa harapan. Medyo nagulat ako sa nakita ko.

Hala, si Bobby pa ba ’yon? Parang tumanda sya ng isang daang taon.

“Feeling ko pakiramdam ni Bobby ay nagkaroon sya ng forty-three na anak dahil sa atin.” bulong ni Jezel sa tabi ko at sumang ayon ako sa kanya. Forty-four kaming lahat sa klase at lahat kami ay pasan sa likod ni Bobby.

Naaawa na talaga ako sa kanya kaya makikinig na lang ako. Kahit sa ganitong paraan man lang ay makabawas ako sa pagka-stress nya.

“Hula ko maagang puputi ang buhok ni Bobby dahil sa atin.” sabi ni Lionel na patagilid umupo sa upuan nya. Isinandal nya ang mga braso nya sa sandalan ng upuan at doon pinagpahinga ang ulo.

“Oo. Kaya galingan mo sa performance nyo. Huwag kang aarte-arte.” sabi ni Jezel at siniko ko na sya. Nagsasalita na kasi si Bobby sa harapan.

“Uulitin ko para sa mga hindi nakikinig kanina, ha?” napaayos ako ng upo. Kunwari ay hindi tinamaan sa sinabi nya. “Alam kong excited kayo sa tour assessment natin pero mauuna ’tong debate. Next week na ’to. Yung tour assessment ay the week after next pa kaya ito na muna ang asikasuhin natin. Grades din ’to, guys.”

Tumango ako. Naibigay na din ang consent form sa amin na kailangan ng pirma ng guardian o magulang. Pinapirma ko agad iyon kay Aling Nenita at laking pasasalamat ko talaga dahil pinirmahan nya naman iyon. Sinabihan pa akong huwag akong mahihiyang lumapit sa kanya kahit sa iba pang pagkakataon.

Kahit naging malas ako ay buhay ay hindi pa rin naman ako pinapabayaan ng nasa itaas. Nagbibigay Sya ng mga tao sa buhay ko na tinuturing akong hindi iba sa kanila.

“Prop comittee, simulan nyo nang gawin ang mga props para hindi magahol sa oras. Kailangan nyo ding tulungan ang art committee dahil kaonti lang sila compared sa pag-aayos ng stage na kailangan nilang gawin. Sa mga performers naman, kabisaduhin nyo na ang piece natin. O i-master nyo na lang Kailangan alam nyo na yan pagdating ng Sabado dahil magpa-practice pa tayo.”

Madami ang nagreklamo. Lalong lalo na si Lionel na binuklat pa ang isang bond paper na naglalaman ng piece na kakabisaduhin nila. Napangiwi ako sa sobrang dami noon.

“Shit naman. Wala pa akong nasisimulan.” reklamo ni Lionel na lukot na lukot na ang mukha. Sinipa ko ang upuan nya dahil napalingon sa gawi namin si Bobby na mukhang narinig ang pagrereklamo nya.

“Hindi ko na kasalanan kung hindi nyo pa nasisimulan. Last week pa binigay ang kopya sa inyo at hindi ako nagkulang sa paalala na kabisaduhin nyo agad.” sabi nya na halatang nagpaparinig kay Lionel. “Ang hirap kasi sa inyo, mahilig kayong mag procrastinate then cramming after! Tapos parang ako pa ang may kasalanan na pabaya kayo.”

Napahagikgik kami ni Jezel sa panenermon ni Bobby. Mukhang pagdating kay Lionel ay napupuno sya! Noong una kasi ay yung umayaw si Lionel na maging performer at nainis si Bobby. Tapos ngayon naman na nagreklamo si Lionel ay nanermon na sya!

’Yan kase, reklamo pa.

Tama din kasi si Bobby. Bakit nga ba karamihan sa mga estudyante ay mahilig mag cram kung kaya naman nilang gawin ng mas maaga ang mga requirements o gawain para sa school? Ang mindset kasi ng iba ay dahil malayo pa ang deadline ay marami pa silang oras. May iba pa din namang subject bukod doon kaya kapag nagkakapatong patong na ay doon na sila matataranta. Minsan ay magrereklamo pa na sabay sabay ang mga requirements at madaming pinapagawa. Eh, kung tinapos nila ng mas maaga ang unang binigay edi hindi sila magka-cram.

Be responsible at huwag na sana nilang sisihin ang mga guro sa mga ipinapagawa nila. Sinasanay lang naman nila ang mga estudyante para sa bagong mundong kahaharapin nila kapag nagtrabaho na sila. One day, they will thank the teachers for training them how to face the adulthood. Real word is harsh for the youngsters so they need the training from the school.

Napakamot na lang sa batok nya si Lionel dahil sa panenermon ni Bobby. Hindi na pinatulan. Natigil ang pagtawa ko nang makita ang dalawang tao sa labas na naglalakad papalapit sa room namin. Napansin ni Jezel ang pagkakatigil ko kaya inabot ng tingin nya ang tinitignan ko.

“Ay, si Sir Cervantes ’yun pati si Ma’am Lauris, diba?”

Hindi ako sumagot. Hindi na naman kasi kailangan ng confirmation dahil kitang kita namin ang dalawang taong nag uusap habang naglalakad. May sinasabi si Sir Cervantes kay Ma’am Lauris na ikinatawa nya. Mahinhin ang pagtawa nya na tinakpan pa ng likod ng palad ang bibig.

“Bangis ni Sir. Nahuli agad ang kiliti ni Ma’am Lauris.” komento ni Jezel sa tabi ko.

Nakarating na ng tapat ng room namin si Sir Cervantes kaya nagpaalam na sya kay Ma’am Lauris na bahagyang kumaway at naglakad. Nilagpasan na ang room namin.

“Ay, Sir! Nandyan na pala kayo.” gulat na sabi ni Bobby nang makita si Sir Cervantes sa pinto.

Umiling ang professor bago humalukipkip at sumandal sa hamba ng pintuan. “Just finish your meeting.”

Ayan na naman yung pag-e-english nya na masarap sa pandinig. Pero mukhang hindi lang ako ang nakapansin noon dahil bumulong si Jezel sa tabi ko.

“Hindi nosebleed ang nakukuha ko kapag nagsasalita ng english si Sir. Kundi wet panties.”

Hinila ko pababa ang buhok nyang nakalugay dahil sa sinabi nya. Ako ang nahihiya para sa kanya eh! Tinawanan nya lang ako at inayos ang buhok nya.

“Lahat ay kailangan pumunta dito sa sabado. May practice tayo at para magawa na din yung mga props at yung stage. Nine ng umaga dapat nandito na. Ang hindi umattend ay hindi isasali sa grades.”

May mga nagreklamo ulit. Yung isa ay may lakad daw. Yung isa ay sasamahan magpa-check up ang nanay. Binigyan ng konsiderasyon ni Bobby ang mukhang legit na rason at pinagbayad na lang para sa pang meryenda ng buong klase sa sabado.

“Nine A.M. ha? Walang male-late. Mag alarm kayo, utang na labas!” tumingin na sya kay Sir Cervantes na tahimik lang na nakasandal sa hamba ng pinto. “Okay na, Sir. Salamat po.”

Umalis na si Bobby sa harap at pumalit doon ang substitute professor namin. Pormal ang suot nito sa maroon button down long-sleeve polo at nakatupi ang manggas hanggang siko. Nakaitim syang slacks na maihahalintulad na sa skinny jeans dahil humapit iyon sa mga binti nya. Nakabukas ang unang dalawang butones ng polo nya at doon ko lang napansin ang itim na tali para sa kwintas. Mahaba iyon kaya natatakpan na ng damit nya ang kung anumang pendant ng kwintas nya.

Sinuyod nya ng tingin ang buong room. “Ang busy kapag graduating na, no?” sabi nya at mahinang tumawa.

Plus yung tawa nyang ganoon. Masarap din sa pandinig.

Perpekto na sana sya kaya lang ay halimaw naman ang nasa loob nya.

Kung si Beast ni Belle ay nakakatakot ang itsura pero may mabuting puso, ang lalaking ito naman ay may angking kagwapuhan pero halimaw naman ang kalooban.

“Sir, nakita ko ’yon, ha?” napatingin ako kay Jezel nang bigla syang magsalita. Nang aasar ang mga ngiti nya para sa professor namin. “Ang sweet nyo ni Ma’am Lauris!”

Naghiyawan ang buong klase bilang pang aasar. Napailing si Sir Cervantes bago maangas na ngumisi. Pero hindi nya na rin napigilan ang mapatawa sa huli.

“Hush, children. Behave.” natatawang sabi nya. Hindi ko na napigilan ang hindi mapangiti.

Ginawa pa kaming mga elementary students.

“Bago ka pa lang, Sir, pero napaamo mo na si Ma’am Lauris! Ang dami kayang nanligaw dyan pero hindi naman sinagot.”

“Mostly estudyante din kasi ang mga nanliligaw. Iniiwasan ni Ma’am ang FBI.”

Nagtawanan kami.

“Pero, Sir. Bagay kayo.”

Napa-“uyy” yung iba na nang aasar na naman. Umiling lang si Sir Cervantes bago pinisil ang bridge ng ilong.

“Mag-aattendance na ako.” sabi nya sabay labas ng index card namin sa bulsa sa likod ng pantalon nya.

“Si Sir. Umiiwas sa topic.” pangungulit pa nung isa.

“Balitaan mo kami, Sir, kapag naging kayo na, ha?” sabi ni Jezel sa tabi ko kaya siniko ko na. Natatawa syang umiling sa akin.

Natigil na rin naman ang pangungulit nang magtawag na para sa attendance kahit na nakikita ko sa mukha ng mga kaklase ko na gusto pa nilang magtanong kung anong meron sa dalawang guro.

Mga tsismoso din, eh. Ayaw na lang mag aral ng mabuti. Di naman nakakatulong sa ekonomiya ng bansa ang pagiging tsismoso nila.

“Alright, I think I remember all your names.” sabi ni Sir Cervantes pagkatapos nyang magtawag. Itinuro nya si Bobby na nasa pinakaunahan. “You’re Bobby. Then Elaine.” turo nya kay Elaine sa tabi ni Bobby.

Sunod sunod nyang tinuturo ang mga estudyante at napahanga ako dahil tama ang mga nasasabi nyang pangalan. Wala kaming seating arrangement at jumbled din ang pagtawag nya sa index card kanina kaya nakakabilib talaga dahil tama ang mga pinagsasabi nyang pangalan ng mga kaklase namin!

Sabagay. Lawyer sya kaya siguro matalas ang memorya nya.

“Then Lionel.” turo nya kay Lionel na nasa harapan ko.

Ang galing! Wala pa rin talagang mali sa mga pinagsasabi nya! Dalawang beses pa lang kaming nagka-klase sa kanya pero nagawa nya nang kabisaduhin ang mga pangalan namin. Wala ngang picture sa mga index card namin.

“Jezel. And then Maria.”

Nanlamig ang buong katawan ko sa itinawag nya sa akin. Ibang iba sa naging reaksiyon ni Jezel na tinawanan ako.

“Maria daw, be.” sabi ni Jezel at humagikgik pero hindi ko magawang sabayan ang pagtawa nya.

Ang bilis ng tibok ng puso ko at hinihingal pa ako. Pinagpapawisan ng malamig ang katawan ko. Gusto kong maiyak pero pinipigilan ko na lang ang sarili ko.

Ang pamilya ko lang ang tumatawag sa akin ng ganoong pangalan. Sina Mama, Papa at ang kuya ko lang. Sila lang. Sila lang ang may karapatang tumawag sa akin ng ganoon.

Kaya nga kapag nagpapakilala ako ay Fatima ang sinasabi kong pangalan. Noong nag introduction kami sa harapan nung first day noong mga first year pa kami ay hindi ko nilagyan ng Maria ang buong pangalan ko. Fatima Fiestada. Iyon lang.

Ayokong may ibang taong tumatawag sa akin ng Maria. Iyon na lang ang pag aari ko na maibabahagi ko sa pamilya ko. Pero ngayong tinawag ako ng ganoong ng professor namin ay gusto kong maiyak.

To think na sya pa ang taong pumatay sa pamilya ko!

“Uy, ayos ka lang?” tanong na ni Jezel sa tabi ko nang makitang hindi maganda ang reaksiyon ko. “Ayaw mo bang Maria ang itawag nya sayo? First name basis ka nya.” pagbibiro pa ni Jezel pero nanatili akong tahimik.

Gusto ko talagang umiyak at sumigaw! Naiinis ako. Nagagalit. Pakiramdam ko ay mas nadumihan ang alaala ng mga magulang ko dahil sa pagtawag ng halimaw na iyon sa pangalan ko.

Wala na. Kahit ang pangalan kong Maria ay kinasusuklaman ko na.

“Sir, tutal first name basis na tayo, pwede bang Sir Creed na lang din ang itawag namin sayo? Ang haba kasi ng Sir Cervantes, eh.”

Inipit ng professor ang mga labi nya at pinakawalan iyon ng may tunog. Binasa iyon ng dila nya at nakatitig lang sa kanya ang buong klase habang ginagawa nya iyon. Yung iba ay nanatili na lang ang tingin sa mga labi ng professor.

“Sure. No problem about that.” sagot ni Sir Creed na matigas na ingles ay nameywang.

Sinuklay nya ng mga daliri nya ang buhok nya at bahagyang nagulo iyon. Ang ibang strands ay tumatama sa mga mata nya kaya inulit nya ang pagsuklay gamit ang mga daliri.

Nagtama ang mga paningin namin habang kinakagat nya ang labi para sa itinitagong ngisi. Hindi ko alam kung ano ang naging reaksiyon ko para ngumisi sya ng ganoon. Pero isang reaksiyon lang ang alam kong ipinapakita ko sa kanya.

Pagkamuhi.

Mas lalo ko lamang gustong pag igihan ang plano ko para sa kanya. Sisiguraduhin ko na magtatagumpay ako sa mga plano ko. Ilalabas ko ang baho nya at ilalagay ko sya sa dapat nyang kalagyan.

Sa loob ng kulungan. Sa likod ng malalamig na rehas.

Nakatitig pa rin sa akin si Sir Creed kaya binigyan ko sya ng matamis na ngiti. Nakita ko ang pag alog ng mga balikat nya nang tumawa sya at napailing.

Brace yourself, beast. Sulitin mo na ang maliligayang araw mo. Dahil sinusiguro ko na hindi ka na makakangiti pa ulit kapag nakaganti na ako sayo.

Pagsisisihan mong pinatay mo ang pamilya ko na naging resulta sa pagiging impyerno ng buhay ko

Chapter 7

Maaga akong nagising nang mag-Sabado para sa debate namin. Mahirap na. Baka sermunan din ako ni Bobby kapag na-late ako, eh ang lapit-lapit ko na nga sa piyupi. Yung tipong isang kembot ko lang ay nasa university na ako.

Kaya eight-fifteen pa lang ay nakaayos na ako. Kakain na lang ako ng almusal sa karinderya sa tapat. Heavy breakfast na para kahit sandwich na lang para sa lunch ay okay na. Tipid-tipid all the time. Dinala ko na lang ang toothbrush ko para doon na lang ako sa c.r. ng building namin magse-sepilyo.

Ipinagpasalamat ko na nakapasa ako ng entrance exam ng university na ito. Sobrang mura kasi ng tuition fee. Saan ka makakakita ng dose pesos lang per unit? Laking tipid na nagagawa ko lalo pa at nasa president’s lister ako. Bukod kasi sa automatic scholar na ako ng bayan nang maipasa ko ang entrance exam, bukod pa ang pagiging scholar nang maging president’s lister ako. Kalahati na lang ng total amount ng tuition fee namin ang binabayaran ko.

Kung siguro ay hindi ako nakapasa dito ay hindi na ako magkakapag-Law school. Magtatrabaho na lang ako hanggang sa makaipon pampa-aral sa sarili ko. Kulang kasi ang pinapadala ng benefactor ko para sa tuition fee sa ibang university.

Kaya naman unang araw pa lang ng pasok noon ay kinabisado ko na agad ang university hymn bilang pasasalamat na mayroon ganitong school para sa aming kinapos sa buhay. Kung mayroon lang akong cellphone ay ginawa ko na ding ringtone iyon.

Kagaya ng palaging kong sinusuot na simpleng blouse at pantalon na malapit nang kumupas ay lumarga na ako. Tumatalbog ang I.D. ko na nasa tyan ko sa sobrang haba ng lace habang naglalakad. Hinawakan ko iyon para hindi maistorbo ang paglalakad ko.

Nang makalabas ako ng gate ay tanaw ko agad ang karinderya. Nangunot ang noo ko nang makita ang isang pamilyar na lalaki na nakikipag usap kay Aling Perla na tindera doon. Hindi ko tuloy alam kung lalapit ba ako o sa ibang karinderya na lang kakain.

Pero diba, Maria, ang sabi mo ay tatapangan mo na ang sarili mo at gagawin ang lahat para mailabas ang baho nya? Eto na ulit ang tadhana, oh. Binibigyan ka na naman ng pagkakataon. Huwag mo nang sayangin.

Napabuntong hininga ako nang magsalita ang konsenya ko. Tama naman. Ilang beses na akong naduduwag at walang pupuntahan ang pagiging duwag ko. Tinutulungan na nga ako ng tadhana pero sinasayang ko naman.

Pinuno ko ng hangin ang dibdib ko at marahas na ibinuga iyon. Suot ang maskara ng pagiging matapang ay lakas loob akong naglakad palapit sa karinderya. Nakita ko si Aling Perla na nakangiting ibinibigay ang supot na punong puno ng lumpiang shanghai sa lalaki.

Parang nung una ko rin syang nakita ay napakaraming lumpia din ang binili nya? May handaan ba sa kanila?

“Ang dami nyan, Sir, ah?” bungad ko nang makalapit. Iniignora ang takot na unti unting nawawala sa dibdib ko.

Napatingin sa akin si Sir Creed at medyo umawang ang mga labi nya nang makita ako. Siguro ay nagulat dahil bigla na ang akong sumulpot. Kinuha nya muna ang supot ng lumpia kay Aling Perla bago ako binalingan.

“Maria, ikaw pala.”

Pinigilan ko ang pagiging estatwa ko nang marinig ko na naman ang pangalan na iyon sa bibig nya. Pilit na mga ngiti ang naibigay ko sa kanya.

“Good morning, Sir. Ang gwapo natin, ah?” pagbati ko na hindi napigilan punahin ang itsura nya.

Palagi naman talaga syang gwapo sa kahit na anong isuot nya. Pero dahil hindi masyadong pormal ang suot nya ngayon ay nagmukha syang bumata ng sampung taon kumpara sa totoong edad nya. Mukha na nga rin syang estudyante at hindi isang professor.

Naka-black v-neck sweater kasi sya at black faded jeans. Nakikita ko tuloy na gumagalaw ang adams apple nya kapag lumulunok sya. Ngayong natatakpan ang mga muscles nya sa braso ay ang adams apple nya naman ang nahihirapan akong iwasang tignan.

Ano ba naman ’tong lalaking ’to? Lahat ba ng parte ng katawan nya ay nakakaakit? Kung hindi ko lang alam ang sikreto nya ay magiging crush ko na rin sya, panigurado.

“Kailan ba ako hindi naging gwapo?” nakangising sabi nya at nandidiri ko syang tinignan na ikinatawa nya. Mabilis akong nag iwas ng tingin.

Ang cute kasi nung paggalaw ng adams apple nya nung tumawa sya.

“Alam mo, Sir, kung hindi lang kita prof, baka kung ano na ang nasabi ko sayo.” prangkang sabi ko at binalingan na si Aling Perla. “Ano pong pinaka mura?”

“Yung isda tsaka gulay.” sabi nya at umorder ako nung isda na lang. “Diba wala kang klase ng sabado?” tanong ni Aling Perla habang hinahanda ang order ko.

“Ay, may gagawin lang po para sa requirements namin sa isang subject.” sabi ko at umupo na. Hindi na pinansin ang professor ko na nakatayo sa gilid ko.

“Is that the debate that you’ve mentioned before?” tanong nya.

Nag english na naman sya, naku po! Nakita ko tuloy si Aling Perla na napatigil at halos maglaway na nang marinig yung pag-e-english ni Sir Creed.

“Aling Perla, yung order ko ho.” paalala ko sa kanya. Baka kasi matuluan ng laway nya ang pagkain ko dahil nakanganga lang talaga sya habang nakatitig kay Sir Creed!

“Ay, pasensya na.” natatauhang sabi ni Aling Perla at mabilis na inasikaso ang order ko. Binalingan ko na ang professor. Nakatingala pa ako dahil nakatayo pa din sya sa gilid ko.

Ako naman ngayon ang napanganga nang masulyapan sya. Naging background nya ang langit sa paningin ko. Ang gwapo nyang mukha ay kumikinang sa liwanag mula sa araw. Shit naman. Para syang anghel pero naka-black. Ang alam ko ay may ganoong anghel, diba? Ano nga ba yun?

Ah. Angel of death…

Umiwas ako ng tingin. “Oo, Sir. Iyon nga.”

Kapag napapatingin ako kay Sir Creed ay nakakalimutan ko talaga na isa syang halimaw. Sobrang gwapo nya. Out of this world ang kagwapuhan nya. Kaya naman may karapatan din syang magyabang tungkol sa itsura nya. May ipagmamayabang naman kasi. Isama pa yung katawan nya mukhang yummy daw sabi ni Jezel kahit hindi pa man nakahubad.

Kailangan ko pa talagang paalalahanan ang sarili ko na sya ang pumatay sa pamilya ko. Dahil kung hindi ay mawawala talaga sa isip ko. Napapikit ako. Pakiramdam ko ay ang babaw ko dahil ang bilis kong makalimutan ang lahat sa isang tingin lang sa kanya.

“I can help.” he offered. Umupo pa sya sa tabi ko at mariin na ang pagkakapikit ko.

Shit talaga. Kahit pagsasalita nya ay nakakalimot ako! Dapat ay nagagalit ako at hindi humahanga sa kanya!

Hinarap ko sya. Nang tumama ang mga tingin ko sa hazel brown nyang mga mata ay limot ko na naman ang lahat. Ngayon lang yata kami naging malapit ng ganito dahil ngayon ko lang napansin na mahahaba pala ang pilik mata nya.

Bakit ganoon? Sa akin ay maikli? Bakit parang paborito sya ng Diyos noong nilikha sya? Ubos na ubos na ang mga papuri ko sa kagwapuhan nya!

Kumurap sya at parang slow motion ang nangyari. Napabuntong hininga na lang ako.

“Ayos lang naman, Sir. Kaya lang ay baka wala kaming matapos.” sure kasi ako na magpapapansin sa kanya ang mga babae at binabae kong mga kaklase na imbes yung mga props ang intindihin ay si Sir Creed ang tatrabahuhin.

“Ayos lang yan. I’ll help.”

Nagkibit balikat ako. Nasa harapan na kasi ang pagkain ko. Pinunasan ko muna ng tissue ang kutsara at tinidor na gagamitin ko.

“Kain, Sir.” alok ko sa kanya. Akala ko ay aalis na sya dahil kakain na ako pero mukhang iba ang plano nya.

“Sabayan na kita. Ayos lang naman diba?” tanong nya at tumango ako.

“Oo naman, Sir. Hindi naman akin ’tong karinderya para pagbawalan ka.”

Tumawa sya at nakita kong umalog ang malapad nyang mga balikat sa pagtawa. May dalawang babaeng estudyante ang dumating na mukhang mag aalmusal din at nang makita si Sir Creed ay hindi na inaalis ang tingin.

Hala, mahiya naman sila sa pagtitig. Nakakailang kaya yan at nakakabastos.

“Ano ba ang masarap?” tanong nya at tumayo para makita ang mga ulam.

“Yung chopseuy, Sir. Masarap yan at mura pa.”

Iyon nga ang inorder nya. Bumili pa sya ng karne at hula ko ay hindi sya sanay na isa lang ang ulam. Mukha rin naman syang mayaman. Ang sabi nila ay limang putahe daw ng ulam ang nakahanda at isang kainan lang iyon para sa mga mayayaman. Napaisip tuloy ako na paano kaya yung mga natitira? Sigurado naman kasing hindi nila mauubos iyon.

Sana naman ay maghanda sila nung kaya lang nila at hindi mag aksaya ng pagkain. Nakakalungkot lang na habang ang iba ay walang makain, may mga tao namang nag aaksaya ng pagkain.

“Gusto mo?” alok ni Sir Cervantes sa chopseuy nang magsimula kaming kumain. Eh, favorite ko iyon. Ang sarap kasi ng pagkakaluto ni Aling Perla sa chopseuy.

Wala nang hiya-hiya. Pagkain din ’to.

“Oo, Sir. Gusto ko.” walang hiya kong sabi. Nakita ko ang aliw sa mga mata ng professor para sa akin. Tumawa sya at tinakpan ng kamao nya ang pagtawa nya.

“Kuha ka lang.” sabi pa nya.

Edi syempre kumuha talaga ako.

Ang saya ko. Ngayon lang naging dalawa ang putahe ng ulam ko sa pagkain. Isa lang kasi talaga ako kung mag ulam. Nabuhay naman ako ng ganoon at wala namang naging problema sa tyan ko.

Napasulyap ako kay Sir Creed at agad na nagbaba ng tingin nang magtama ang mga tingin namin. Okay. Ang awkward noon.

Pero kailangan kong labanan ang hiya ko. Ito na ang pagkakataon para makapagtanong pa ako sa kanya.

Tumikhim ako. “Sir, kayo na ba ni Ma’am Lauris?”

Mukhang nabigla sya sa tanong ko at nabilaukan. Natataranta naman akong napatayo at kumuha ng isang baso ng tubig para sa kanya. Kahit ang pitsel ay dinala ko na sa table namin.

“What the hell?” imported na mura nya nang malunok ang kinain. Pinaglaruan ko ang mga labi ko. Hindi makatingin sa kanya.

“Sinong Ma’am Lauris, Maria?” tanong ni Aling Perla na narinig pala ang tanong ko kanina. Bumalik na ako sa upuan. “Yun ba yung malaki ang dyoga pati ang pwet?”

Muntik nang maibuga ni Sir Creed ang iniinom nya sa pagkakataong ito. Tinignan ko sya at matalim na tingin ang binigay nya sa akin nang tumango ako sa sinabi ni Aling Perla.

Bakit? Totoo naman. Kung maka-react ’to si Sir Creed ay akala mo na kung sinong virgin. Naaalala ko pa noong first day nya sa amin ay inannounce nya talaga na marami syang naka-flings at hindi na mabilang. Imposible namang wala syang nagalaw sa mga iyon.

“Nakita kasi namin na ang sweet nilang nag uusap, Aling Perla.” pag tsismis ko sa nakita namin noong isang araw.

“Nag usap lang, may relasyon na agad? What kind of mindset is that?” nakasimangot na tanong ng professor. Ang mga panga ay nag iigting sa pagpipigil ng inis.

Hala. Eh bakit pikon ’to? Oo o hindi lang naman ang isasagot nya.

“Ang defensive mo, Sir.” puna ko at mas tumalim ang tingin nya.

Ewan ko ba. Dapat ay natatakot na ako sa kanya. Sya ang pumatay sa pamilya ko hindi ba? Pero bakit nag eenjoy akong makita ang iba’t ibang reaksyon sa mukha nya?

“Rinig kong marami ang pumoporma sa Ma’am Lauris na iyon pero ikaw lang ang nakalusot.” pagkampi sa akin ni Aling Perla na kahit hindi estudyante ng university namin ay himalang nakakasagap ng tsismis mula sa loob.

“Can we change the topic, please? You’re my student, Maria. It’s not appropriate to talk with you about this kind of thing.”

Okay, english ’yon. Pwede kayang huwag na syang mag english dahil nakakaakit talaga sya kapag ganoon? Nasisira ang facade ko.

“Do you want some?” alok nya sa akin sa lumpia. Tatango na sana ako. Pagkain ulit ’yon eh, pero nagsalita si Aling Perla.

“Aba, Sir! First time yan, ah? Mamimigay ka ng lumpia!” hindi makapaniwalang sabi ni Aling Perla. Sa itsura nya ay mukhang bihira talagang mamigay ng lumpia si Sir Creed.

Napatingin ako sa supot ng lumpia. Sa hula ko ay nasa mga fifty pieces iyon? Ibig sabihin ay sya lang ang uubos noon?

Tumawa si Sir Creed. Narinig ko ang pagbuntong hininga ng dalawang pang estudyanteng nandoon nang marinig ang pagtawa ng professor.

“Iba ho si Maria. Estudyante ko kasi kaya ayos lang bigyan.” ngumisi sya. “Sige na, Maria. Kuha ka lang.”

Hindi ako gumalaw. Base sa ngisi nya ay parang hinahamon nya ako. Kung kukuha ba ako ng lumpia o hindi. Ano bang meron sa lumpia na to at bakit ganito ang reaksyon nya?

“Ayoko, Sir. Baka bigyan mo ako ng singko kapag kumuha ako.”

Sinuklay nya ang buhok nya gamit ang mga daliri nya at hindi makapaniwalang umiling. Kagat labi ang pagngisi nya at marahang pinakawalan ng ngipin nya ang pang ibabang labi nya. Mas lalo lang tuloy namula iyon.

“I will not do that. Sige na, Maria. Kumuha ka na. Minsan lang ako mamigay ng lumpia kaya sulitin mo na.”

Sa huli ay kumuha na rin ako. Mukhang hindi nya rin naman ako titigilan hangga’t hindi ako kumukuha. Naisip nya siguro na gusto ko ng lumpia pero natatakot lang akong bigyan nya ako ng singko.

Sa saglit na sandaling iyon ay mukhang may maidadagdag na naman akong impormasyon sa kanya doon sa notebook ko.

Information about the beast:

6. Ang halimaw ay paborito ang lumpiang shanghai.

Chapter 8

Natapos kami sa pagkain nang busog pero mas busog si Sir Creed. Ang dami nyang kinain! Heavy breakfast na heavy breakfast talaga! Tingin ko nga ay hanggang hapunan na para bukas ang kinain nya ngayon!

Ang lakas talagang kumain ng mga lalaki.

Binayaran na rin ni Sir Creed ang pagkain ko kahit na todo ang pilit ko sa kanya na hindi nya naman kailangan gawin iyon. Kaya ko naman ang magbayad at isa pa, ayokong magkautang na loob lalong lalo na sa kanya. Hindi ko pa rin naman nakakalimutan ang ginawa nya sa pamilya ko.

Pero kahit na anong pamimilit ko ay hindi nya ako hinayaang makapagbayad. Nakita ko lang ang inis sa mukha nya dahil sa pamimilit ko kaya itinigil ko na. Mahirap na. Baka kung ano pa ang magawa nya sa akin.

“Aling Perla, ayos lang ba kung dito ko iiwan ang kotse ko?” tanong ni Sir Creed sabay turo sa bakanteng lote malapit sa terminal ng mga tricycle. Nakita ko ang isang pulang mamahaling kotse doon.

Wala akong alam tungkol sa mga kotse pero isang tingin ko lang ay alam kong kahit habangbuhay kong pag ipunan ay hindi ako makakabili ng ganoon kagarang sasakyan.

“Ayos lang yan, Sir. Kami na ang bahala.” si Aling Nenita.

“Baka ma-ticket-an ho ako, ah?” natatawang sabi ni Creed habang kinakamot ang likod ng tenga.

Lumabi ako. Gusto ko sanang sabihan na may parking lot naman sa loob ng university pero ayoko namang sumabat sa usapan ng mga nakakatanda.

Tahimik akong napahagikgik. Hindi pa naman kasi ganoon katanda si Sir Creed. Nasa early thirties pa lang naman sya. Nakakapagtaka lang at hindi pa yata sya nag aasawa?

“Hindi yan, Sir. Babantayan ko naman.” paniniguro ni Aling Perla.

Sa huli ay pumayag na rin si Sir Creed na iwan na lang doon ang kotse nya. Marami din namang tao at sabi nga ni Aling Perla ay babantayan nya naman daw kaya siguro naman ay ayos lang na iwanan doon.

“Tara na?” yaya sa akin ni Sir Creed na nakatingin na pala sa akin. Kumunot ang noo ko.

“Sigurado ka na maglalakad ka lang, Sir? Malayo pa naman ang ICTC.” tuloy ko sa building kung nasaan ang classroom namin. Nasa pinakadulo pa kasi iyon.

“It’s fine. Para din bumaba ang kinain ko.”

Tumango na lang ako at nauna na sa paglalakad. Sabagay. Ang dami nya ngang kinain. Naka-ilang cup din sya ng kanin kanina.

Maya-maya ay sumabay na din naman sya sa paglalakad ko. Sa malayo pa lang ay kitang kita na ang tatlong matatayog na tore kung saan nakalagay ang mga initials ng pangalan ng university sa bawat tore. Napapangiti na lang ako kapag nakikita ko iyon. Para kasing isang panaginip lang na nakapag-aral ako ng Law scholl dito sa magandang university na ito. Kahit na ba madaming aktibistang mga estudyante na halos araw araw na nagra-rally ay maganda pa rin naman na dito ako nakapag aral. Nakikita ko kasi ang tapang sa mga mukha ng mga estudyante kapag ipinaglalaban nila ang karapatan nila.

Sana lang ay mabigyan ako kahit na kaunting tapang nila para maipaglaban ko ang pamilya ko.

“Do you want some?”

Napalingon ako kay Sir Creed na inosente ang mga mga mata habang iniaabot sa akin ang supot ng lumpiang shanghai na nakabukas na. Iniiwas ko ang tingin ko sa mga mata nya. Kapag kasi ganoon ang tingin nya ay nagdadalawang isip ako kung sya nga ba ang pumatay kay Kuya sa mismong harapan ko.

But no. Yung kulay at hugis pa lang ng mga mata nya ay syang sya nga iyon. Hindi ako nagkakamali. Sigurado akong sya talaga iyon.

“Kakakain mo lang, Sir. Lumpia na naman?” iwinaglit ko ang iniisip ko. Ayokong makahalata si Sir Creed na may iba sa mga ikinikilos ko.

Lawyer sya, hindi ba? Ibig sabihin ay malakas syang makiramdam. Magaling syang magmanipula at bumasa ng mga tao. At isang maling galaw ko lang ay baka malaman nya kung ano talaga ang balak ko sa pakikipag lapit ko sa kanya.

Kumunot ang noo ko nang marinig ang malutong na tunog na nagmumula sa lumpia wrapper na kinagatan nya. Napangiwi ako nang makita ang itsura nyang sarap na sarap habang kumakain ng lumpia.

Sigurado bang ito talaga ang pumatay sa Kuya ko? Para syang ewan. Walang wala ang seryoso at malamig na awra nyang ipinakita sa akin noon.

“Palaging may space ang tyan ko para sa lumpia. Hindi yan nawawalan.” nabubuang na sabi nya at tinapik pa ang abs nyang matigas. Hindi naman kasi tyan ’yon eh! Dinig na dinig ko pa kung gaano katigas ang abs nya doon!

Parang gusto ko na lang tuloy itaas ang sweatshirt nya sa may bandang tyan para makumpirma ang nasa isip ko.

Inalok nya ulit ako at hindi na ako tumanggi. Pakabusog na ako ngayon hangga’t may pagkakataon. Sabi ko nga. Bawal tanggihan ang grasya.

Kumakain kami ng lumpia habang naglalakad. Ang mga estudyanteng nakakasalubong namin ay napapatingin sa amin lalong lalo na sa kasama kong professor. Ang mga mata nila ay puno ng kuryosidad at paghanga para sa gwapong lalaki.

“Kaway ka, Sir. Ang dami mong fans.” sabi ko sabay nguya sa lumpia ko. Pero ang kasama ko ay walang pakialam sa paligid at mas pinagtuunan ng pansin ang lumpia nya.

Mahal na mahal yata talaga nito ang lumpiang shanghai.

“Paborito mo, Sir, ang lumpiang shanghai?” tanong ko nang kinakain ng kuryosidad.

“I love it.” simpleng sabi nya at itinuloy ang pagkain. Mukhang ayaw paistorbo kahit sa pagnguya.

Pero dahil gumaganti ako, dadaldalin ko sya.

“Halata nga, Sir. Nung una rin kitang nakita, pinakyaw mo din yung tindang lumpia ni Aling Perla.”

He chuckled. Kumagat muna sya sa lumpia nya, nginuya at nilunok bago nagsalita. Sarap na sarap lang, ah?

“Palagi akong nagpapaluto kay Aling Perla ng lumpiang shanghai. Kaya para sa akin talaga yung mga binebenta nyang lumpia.”

“Siguro, Sir, ikaw din ang nakakaubos ng lumpia sa handaan, no? Baka nga nag uuwi ka pa.”

Muli syang tumawa. At yung adam’s apple nya na naman ay cute na gumagalaw sa lalamunan nya habang tumatawa sya.

Kahit adam’s apple ay nakakaakit. Badtrip.

Napatigil ako sa paglalakad nang makita ang isang pusa na prenteng nakaupo sa may pasimano na madalas upuan ng mga estudyante. Pero ngayon ay mukhang ang pusa na ang nagmamay ari ng lugar na iyon. Nakapikit ang mga mata nito na parang natutulog pero nang lapitan ko ay dumilat naman.

“Meow…” I said and it moewed backed. Tumawa ako hinaplos ang katawan noon gamit ang kamay kong walang hawak na lumpia.

“Stay away from it, Maria. Baka kalmutin ka.” pagbibigay paalala sa akin ni Sir Creed. Nakasimangot ko tuloy syang binalingan.

“Ang judgemental mo, Sir.” sabi ko habang patuloy na hinahaplos ang katawan ng pusa na mukhang nagugustuhan naman ang ginagawa ko.

“What? Talaga namang nangangalmot ang mga pusa.” katwiran pa nya pero hindi ko sya pinansin.

Patuloy kong hinahaplos ang katawan ng pusa. Napapikit ulit ito na parang natutulong. Umakyat ang kamay ko sa mukha ng pusa at kiniliti ang leeg nito. It purred. Mas idinikit pa ng pusa ang ulo nya sa kamay ko and then it rubbed it’s head against my hand. Napahagikgik ako.

“Alam mo ba, Sir, na malalaman mo kung anong klase ng mga tao ang nakapaligid sa pusa base lang sa mga kilos nila?” tanong ko sa professor ko na nanatiling nakatayo sa gilid ko at pinapanood lang ang ginagawa ko.

Siguro ay alam nya na ang sasabihin ko. He’s a lawyer. Marami na syang nalalaman kaya siguro nakalimutan nya ang tungkol doon at gusto kong ipaalala iyon sa kanya.

Humalukipkip si Sir Creed kaya alam kong nakikinig sya. Nagpatuloy ako sa pagsasalita nang hindi pa rin sya tinitignan.

“Kapag ang pusa ay mukhang komportable sa paligid nya, ibig sabihin ay mababait ang mga tao sa lugar kung nasaan sya. Pero kapag ang pusa ay lumalayo at umiiwas kapag lalapitan mo pa lang, ibig sabihin ay hindi maganda ang pag uugali ng mga taong nandoon. At kapag pinilit mong lapitan ang umiilag na pusa, doon lang sila mangangalmot, o hindi kaya…” tinignan ko Sir Creed. “Ay mangangagat.”

Nagtama ang mga paningin ng hazel brown at ng dark brown na mga mata. Hindi ko iniiwas ang paningin ko kahit na ang mga mata nya ay nag uumapaw sa intesidad na halos tunawin na ako sa kinauupuan ko. Kung magiging malamig lang ulit ang tingin nya sa mga matang iyon ay masasabi kong sya nga talaga ang lalaking bumaril sa Kuya ko.

My substitute professor in Constitutional Law is really handsome. Hindi ko maipagkakaila iyon habang nakatingin ako sa mga mata nya. Kahit iyon pa lang ay nakakaakit na. Gusto ko sanang titigan pa iyon nang mas matagal pero ayoko namang mahulog sa bangin ng mga mata nys at tuluyan nang makalimot sa kung ano talaga ang totoong pakay ko sa kanya.

Eyes on the prize, Maria. Remember your family.

Binigyan ko si Sir Creed ng isang matamis na ngiti bago nag iwas ng tingin. Pinagpag ko ang kamay kong pinanghawak ko sa pusa sa pantalon ko bago tumayo. Natigilan ako nang makita ang isang panyong nakalahad sa harapan ko. Sinundan ko ng tingin ang nagmamay ari ng kamay na nakahawak doon at nakita ko ang seryosong mukha ng professor ko habang nakatingin sa akin.

“Use this.” sabi nya sa nakakaakit na ingles na naman. Ngumiti ako at umiling.

“Hindi na, Sir.” madumihan pa ang panyo nyang mukhang mamahalin kaya ang tingin ko doon ay pera.

Ipangpupunas ko lang ng kamay ang pera? Hindi na, uy.

Nagsimula na ulit akong maglakad at sumunod naman sya. Natatanaw ko na ang building ng college namin. Muli akong kumagat sa lumpia na malapit nang maubos sa kamay ko.

“Fatima!”

Napatigil ako sa paglalakad at tinignan ang pinanggalingan ng boses ng tumawag sa pangalan ko. Napatigil din sa paglalakad si Sir Creed sa tabi ko at sinundan ng tingin ang tinitignan ko.

Nakita ko sa Lionel na bahagyang tumatakbo habang papalapit sa amin. Hinihingal tuloy sya at pinagpapawisan nang makapunta sa harapan ko.

“Good morning.” bati nya at bumati naman ako pabalik. Napatingin sya sa kasama ko at bahagya syang nagulat pero binati pa rin ang professor.

“Tutulungan nya daw tayo.” sagot ko sa nagtatanong nyang mga mata nang binalingan ako. Nagpatuloy na kami sa paglalakad. “Nga pala, Lionel. Kabisado mo na ang piece nyo?”

Napasimangot sya. Doon pa lang ay alam ko na ang sagot. Hindi pa nya kabisado. Di ko naman sya masisisi. Madami naman kasi talaga ang kakabisaduhin nila.

Kumagat ako sa lumpia. Huling dalawang kagat na lang ay mauubos ko na. Nginuya ko iyon at nilunok.

“Ayos lang yan. Kailangan n’yo lang naman i-master ang topic. Hindi nyo rin naman alam ang sasabihin ng kasagutan nyo.”

Napatingin sa kinakain ko si Lionel. Siguro ay nadi-distract sa pagnguya ko o hindi kaya ay sa malutong na tunog ng lumpia wrapper sa bibig ko.

“Lumpia?” tanong pa nya at tumango ako.

“Gusto mo? Kaya lang bigay lang ’to ni Sir Creed.”

Pareho kaming napatingin sa likod namin at nakita ang professor na maligayang nilalantakan ang isang supot ng lumpia. Mukha syang masaya na hindi ko na sya kinakausap kaya wala nang nang iistorbo sa kanya sa pagkain ng lumpia.

Istorbohin ko ulit.

“Diba, Sir? Sayo ’tong lumpia?”

Napatigil sya sa pagnguya kahit sa paglalakad. Napahinto na din kami ni Lionel. Tumingin muna si Sir Creed kay Lionel bago tumingin sa akin at tumango lang sabay nguya ulit ng lumpia sa bibig nya.

Ngumisi ako sa binabalak. Tignan natin kung gaano mo kamahal ang lumpia mo.

“Huh?” mukhang wala sa sariling tanong ni Sir Creed.

“Bigyan mo din si Lionel, Sir. Paborito nya din ang lumpia. Namimigay ka naman kapag estudyante mo ang nanghihingi, diba?”

Hirap syang napalunok at halos matawa na ako. Nakikita ko na ang epekto sa kanya ng mga sinabi ko. Palipat lipat ang tingin nya sa amin ni Lionel at nakita ko pa ang paghigpit ng hawak nya sa supot ng lumpia. Bahagya din syang namutla.

“Ayos lang ba, Sir? Favorite ko rin kasi ang lumpia.” nahihiyang sabi ni Lionel.

Buti pa ang lumpia, pinag aagawan.

“Ayos lang yan kay Sir. Basta estudyante ni Sir ay ayos lang na manghingi ng lumpia.” sagot ko para kay Sir na mukhang naging tuod na.

Ngumiti si Lionel at lumapit na sa professor namin. “Kukuha na ako, Sir, ah?”

“S-sandali…” walang boses na sabi nya pero nabasa ko naman ang mga salitang iyon sa mga labi nyang mapupula.

Mas lalong namutla si Sir Creed at nawalan na talaga ng kulay ang mukha nya habang nakatingin sa kamay ni Lionel na unti unting lumalapit sa supot ng lumpia. Pinigilan ko ang humagalpak ng tawa sa nakikita.

Mahal na mahal nga nya ang lumpia!

Gusto ko na sanang hayaan na lang si Lionel na makakuha ng lumpia at makitang mahimatay si Sir Creed kapag nangyari iyon. Sobra kasi ang pamumutla ng mukha nya at nakikita ko din ang ilang butil ng pawis sa noo nya habang kabang kaba na nakatitig sa kamay ni Lionel. Pero baka kasi bigyan nya ako ng singko kapag tuluyan nang nakakuha si Lionel ng isa sa mga precious lumpia nya. Ako pa ang sisihin dahil hindi naman talaga sya ang pumayag na magbigay ng lumpia kay Lionel.

“Kung okay lang din sayong mabigyan ng singkong grades.”

Napatigil sa ere ang kamay ni Lionel at napatingin sa akin. Ang mga mata naman ni Sir Creed ay hindi na natanggal at parang binabantayan ang kamay ng kaklase ko.

“Bibigyan ka nya ng singko sa grades kapag binigyan ka nya ng lumpia.” ngumiti ako. “Pili ka. Lumpia o grades?”

Mabilis na ibinaba ni Lionel ang kamay nya at nahihiyang napakamot ng kilay nya. Dinig na dinig ko naman ang pagbuntong hininga ni Sir Creed mula sa kinatatayuan ko.

Kabang kaba lang, ah?

“Uh… Tara na.” awkward na sabi ni Lionel at nauna na sa paglalakad nang hindi man lang ako hinihintay. Nagkibit na lang ako ng balikat bago binalingan ang professor ko na dalawang lumpia na ang kinakain ngayon.

Na-realize nya sigurong mauubos ang lumpia nya kapag nakarating kami ng roon dahil sa mga patay gutom kong mga kaklase.

Kaya nakakatakot magpakita ng pagkain na madaling mahingi sa classroom. Ubos kasi agad kahit wala pang isang minuto sa kamay mo.

“Niligtas ko ang lumpia mo.” nakangising sabi ko kay Sir Creed. Tinignan nya ako nang nakataas ang isang kilay bago kagat labing ngumisi at napailing.

“Damn… Thank you, kid. You save my life.” natatawang sabi nya at napangiti na ako. Muli nya akong inalok ng lumpia na hindi ko naman tinanggihan. “Lumpia is life.” buang na talagang sabi nya.

Tutulungan ko na lang syang ubusin ang lumpia bago kami makarating ng classroom. Baka mamatay pa ’to.

Information about the beast:

7. The beast loves his precious lumpia shanghai.

8. Sa hindi malamang dahilan, mas gusto nya akong bigyan ng precious lumpia nya kaysa kay Lionel.

Chapter 9

Sabay namin inubos ni Sir Creed ang nasa fifty pieces na lumpiang shanghai nya. Pero mas marami ang nakain nya dahil sa kalagitnaan pa lang ay sumuko na ako sa sobrang pagkabusog. Ayoko sanang tanggihan ang grasya pero hindi na talaga kaya ng tyan ko.

Kinuha ko ang bote ng tubig sa loob ng bag ko at uminom. Hanggang mamaya ko pa sana iyon pero dahil sa pagkain ng lumpia ay nangalahati na iyon. Samantalang si Sir Creed ay bumili pa ng bottled water sa hilera ng mga food stalls na nasa loob ng lagoon.

Napatingin ako sa relong pambisig at napangiwi. Lagpas alas nuwebe na ng umaga. Ibig sabihin ay late na ako. Mahigpit na bilin pa naman ni Bobby na walang male-late ngayon. Sayang nga naman ang effort ng iba na gumising pa ng maaga para lang makaabot sa oras na ibinigay nya.

“’Yan, Sir! Late na tuloy ako!” paninisi ko sa professor ko na busy sa pag inom ng tubig. Nakikita ko ang paggalaw ng adams apple nya sa bawat paglunok nya.

Bagay na bagay sa kanya ang v-neck sweatshirt nya pero nagiging makasalanan ang mga mata ko sa pagtitig sa kanya. It’s either yung mga braso nya ang tinititigan o hindi kaya ay ang leeg nya.

Sa tingin ko naman ay kahit anong suotin nya ay palagi akong may mapupuna. Kung bakit kasi naging paborito ng Diyos ang batang ’to noong nilikha sya!

“Pwede naman nating bigyan yung mga kaklase ko ng lumpia mo, Sir. Na-late pa tuloy ako.”

Mabilis nyang ibinaba ang bote ng tubig. Pinunasan nya ang bibig nya gamit ang likod ng palad nya.

“Gusto mo ba akong mamatay?” hindi mapakaniwala nyang tanong.

Hindi maipinta ang mukha ko noong tinignan ko sya. Ano ba naman ’tong tao ’to? Ganoon ba talaga ang pagpapahalaga nya sa lumpia nya para mag react ng ganito? Ngayon lang ako nakakita ng taong kagaya nya na nagkakaganito nang dahil lang sa pagkain!

Lumpia is life pa daw. Parang buang.

“Ang O.A. mo din, no? Ang damot pa.” wala nang pakialam na sabi ko. Alam kong professor ang kausap ko at kailangan respetuhin pero naiinis talaga ako na na-late pa ako kahit na ang lapit lapit lang ng apartment ko.

Kasalanan ko din naman. Kung bakit kasi hindi ko matanggihan ang pagkain.

Naglakad na kami papunta ng ICTC. Nakita ko pa ang ilang mga estudyante na nakapila para siguro ayusin ang mga credentials nila. Bumaba kami ng isang baitang dahil nandoon ang College of Law.

Pagkapasok ko pa lang sa room ay marami nang tao. Si Bobby ay nasa harapan na at mukhang napatigil sa pagsasalita dahil sa pagpasok ko. Nakita ko ang inis sa mukha nya at sigurado akong sesermunan na nya ako pero napatingin sya sa taong nasa likuran ko.

“Sir Creed! Ano pong ginagawa nyo dito?” tanong ni Bobby na halatang halata ang gulat sa presensya ng professor.

“Tutulong daw sya.” sagot ko. Umupo na ako sa pwesto ko at nakitang wala pa si Jezel.

Galing, ah. Mas late pa sa akin.

Nagpasalamat ang mga kaklase ko kay Sir Creed na nanataling nasa may pintuan. Humalukipkip sya at patagilid na sumandal sa hamba ng pinto.

“Okay, so ganito. Magsimula na tayo hangga’t maaga pa para maraming matapos. Yung mga prop and art committee, magtulong tulong kayo, ha? Yung mga performers naman tuturuan ko muna ng tamang bigkas at diin. Mag-aact din akong kasagutan nyo, okay?”

Imbes na kay Bobby ang atensyon ng mga kaklase ko ay nakatuon ang mga mata nila sa professor namin na mukhang modelong nakasandal sa hamba ng pintuan. Seryoso ang mga tingin nya habang nakikinig sa mga sinasabi ni Bobby at ang isang kamay ay pinaglalaruan ang mga labi. Tumikhim ako at umiwas ng tingin.

Kulang na lang ay photographer at mukha na syang nag po-photoshoot doon.

Inayos namin ang mga upuan at inilagay ang lahat ng iyon sa gilid para magkaroon kami ng mas maraming space sa paggawa ng mga props. Nakaupo kami sa sahig. Ang mga performers naman ay nakaupo lang sa mga upuan dahil ang tamang pagsasalita pa lang naman ang pag aaralan nila.

“How can I help?” tanong ni Sir Creed na nagpatigil sa aming lahat. Ang mga mata namin ay dumirekta kay Bobby dahil sya ang inaasahan naming sumagot.

Napatingin ang president ng klase namin sa aming mga nakaupo sa sahig. Ako na mismo ang umiling sa isiping patutulungin nya sa amin ang professor.

Hindi ko maisip na ang lalaking katulad ni Sir Creed na mukhang matayog at maawtoridad ay uupo lang sa sahig.

“Niluluhuran lang dapat sya. Hindi yung pauupuin sa sahig.” sabi ni Jezel sa gilid ko na hindi ko napansing dumating na pala.

Nakakagulat naman.

“Uhm…” si Bobby na napapakamot na sa ulo.

“Patulungin nyo na lang sya sa inyo, Bobby.” suhestyon ko. Napatingin ako kay Sir Creed at nasalubong ko ang mga titig nya. “Matuturuan nya kayo. He’s a lawyer, diba? Pwede nya kayong bigyan ng tips kung paano lagyan ng intesidad ang bawat salita nyo.”

Nabasa ko ang piece na gagawin nila sa kopya na ipinahiram sa akin ni Lionel. Iba-iba ang topic ng bawat isa pero sa tingin ko ay malaki ang maitutulong sa kanila ni Sir Creed.

Pumayag si Bobby sa suhestyon ko at nagsimula na kami. Nasa likuran ang lahat ng mga performers habang kami naman ay nasa gitna at nakaupo sa sahig. Napalingon ako sa kanila at nakita ko si Sir Creed na nakaupo sa arm chair ng upuan at seryosong binabasa ang piece ng bawat isa.

“Nakakainis naman ang prof natin sa Human Rights Law. Feeling sya lang ang major subject. May pag ganito pa talaga.” reklamo ng isa kong kaklase habang naggugupit ng colored paper. Tumawa na lang ako at napailing.

Hindi talaga maiiwasan ang mga ganitong ganap sa pagiging estudyante. Iyong kailangan pang magkita kita sa araw na walang pasok para lang matapos ang lahat. Nakaka-enjoy sa totoo lang. At alam kong hahanap-hanapin ko ang ganitong eksena kapag naka-graduate na kami.

Sa isiping ilang buwan na lang at magtatapos na kami ay bigla akong nalungkot. Apat na taon ko ding nakasama ang mga kaklase ko. Apat na taong nagkakasawaan sa mga mukha. Magkakaroon lang ng bagong mukha dahil sa mga irregular students na walang permanenteng section.

Siguro ay binigyan kami ni Ma’am Valencia ng tour assessment para makapag-unwind naman kami sa mga requirements at para magkaroon kami ng bonding bago ang graduation.

Pasalamat na lang kami na ang tour assessment lang ang requirements nya as our final exam para sa subject na iyon.

“Bobby, saan pala namin ilalagay yung mga props?” tanong ng isa sa mga kaklase namin at nakita kong lahat ng performers ay napatingin sa amin. Maging si Sir Creed na ngumunguso at kinakagat ang loob ng pisngi.

Ang cute…

“Sa Charlie building na lang.” sagot ni Bobby.

“Hala. Eh diba may multo doon?” sabi pa ng isa at natawa na talaga ako. Tinaasan sya ng kilay ni Bobby.

“Edi bilisan nyong matapos para hindi kayo gabihin doon.”

Hala… Para namang kayang gawin ng isang araw lang ’to.

Naging seryoso na rin naman kami pagkatapos noon. Mukhang takot talaga ang mga kaklase ko na pumunta sa Charlie building ng gabi. Ipinag kibit ko na lang iyon ng balikat. Hindi na ako takot sa multo simula ng malaman ko na ang mga tao talaga ang dapat na katakutan.

Kagaya na lang ng professor namin ngayon.

Napasulyap ako sa kanya at nakita ko na nagbibigay sya ng mga instructions kung paano ang dapat na diin sa pagsasalita. Seryosong seryoso sya at kahit na hindi sya nakatingin sa akin ay ramdam ko ang panginginig ng katawan ko dahil sa intesidad na pinaparamdam nya. Kaya naman ang mga kaklase kong performers ay mukhang natataranta sa pagsunod sa kanya. Maging si Bobby ay hindi na nakapagsalita pa.

Naging seryoso ang buong room. Napapatingin din kasi ang ibang mga kaklase ko na nakaupo sa sahig sa gawi ng mga performers. Maging sila ay nararamdaman ang pagiging seryoso ng professor. Nawala na ang pagiging napagbiro nito.

Ganito din kaya sya sa loob ng korte o mas grabe pa?

“Nakakatakot ang awra ni Sir Creed pero shit, ang hot nya.” hindi na napigilang bulong ni Jezel sa tabi ko.

Sanay na ako sa kaibigan kong ’to. Sa ilang beses ba naman naming nakikita si Sir Creed ay palagi syang may komento. Hindi ako makasabay dahil alam ko ang totong katauhan sa likod ng kagwapuhang taglay ng professor.

“Oo nga.” bulong din ng katabi ni Jezel. “Nakakasabog ng obaryo!” naghagikgikan sila. Napailing na lang ako at pinagtuunan ng pansin ang mga ginugupit.

Nang magtanghali ay tumigil na muna kami para mag lunch. Isang oras lang ang binigay sa amin ni Bobby para sa break time. Ang mga kaklase kong madalas na kumain sa labas ay bumili na lang din ng pagkain sa lagoon at sa room na kumain. Siguro ay dahil nandito si Sir Creed.

“I have to leave at two pm.” sabi ni Sir. Burger lang ang kinakain nya ngayon, siguro ay busog pa dahil sa dami ng kinain namin kanina.

“Ay sayang, Sir. Sana ikaw na lang ang magturo sa amin.” sabi ni Bobby sa gitna ng pagkain.

Sumubo ako sa siomai rice na pagkain ko. Inayos ni Lionel ang plastic ng sawsawan ko at sya na ang nagpiga ng kalamansi doon. Ginawa nya din iyon kay Jezel.

“Salamat.” sabay naming sabi ni Jezel.

“As much as I want to but I can’t. I have important things to do after this.” hinging paumanhin ni Sir Creed sa amin.

“Next time na lang siguro, Sir.” nanghihinayang na sabi ni Bobby.

“Ay, Sir. May lahi ka ba? Ang ganda kasi ng accent mo kapag nagsasalita ng english.”

Lihim akong napatango sa sinabi ng kaklase ko na madalas magtanong ng kung ano anong bagay kay Sir Creed. Sana ay kaya ko ding gawin iyon.

Saan kaya makakapulot ng ganoong kakapalan ng mukha?

Napansin ko na madalas ay kakagatin muna ni Sir Creed ang pang ibabang labi nya bago pakakawalan para ngumisi. At kapag ngumingisi sya ay mukha syang may pinaplanong hindi maganda pero marami pa rin ang magpapaloko dahil lang sa gwapo sya.

Kaya siguro marami syang naka-fling. Alam siguro ng mga babaeng iyon na hindi seryoso si Sir Creed sa kanila pero lumalapit pa din.

“Wala. I just grew up in the States. That’s all.” nakakaakit na ingles na sabi nya.

Marami ang napaungot dahil doon. Napangiti ako. Well, blockmates, hindi ko kayo masisisi. Ako ngang may galit sa kanya ay ganoon din ang nararamdaman.

Di naman ako marupok. Sadyang nakakaakit lang ang taong nasa harapan namin.

Siguro nung nagpasabog ang Diyos ng nakakaakit na katauhan ay sinalo nyang lahat. Walang wala man lang sinabi ang mga kaklase ko. Kahit na si Lionel na gwapo din naman ay malayong malayo sa kanya.

“Wala ka pa talagang asawa, Sir? Kahit girlfriend?”

Mahinang napatawa ang professor dahil sa tanong na naman na iyon. Umaalog ang balikat nya sa pagtawang ginagawa.

“Wala pa talaga.” nakangising sabi nya.

“Anak, Sir? Wala rin?”

Umiling ang professor. “I always use condom so…”

Napa-“hala” kaming mga babae habang ang mga lalaki naman ay naghiyawan. Loko-loko din ’tong substitute professor namin! Sabihin ba naman iyon sa buong klase?

“Ano nang score nyo ni Ma’am Lauris, Sir?” tanong ng kaklase kong lalaki. Basta mga lalaki talaga. Ganito ang usapan.

“Nothing.”

Muli ay nagkantyawan. Halatang hindi naniniwala ang iba sa sinabi nya kaya muli syang napatawa.

“Children, we just talked. That’s all.”

“Hindi, Sir, eh! Iba yung ngiti ni Ma’am Lauris nung kausap ka!” sabi ni Jezel kahit may laman pa ang bibig. Siniko ko tuloy.

“Class, seriously. Wala talagang kami. Bakit ba hindi kayo naniniwala?” natatawang sabi nya.

“Ako na lang ang asawahin mo, Sir, pagka-graduate namin. Ilang buwan na lang ang hihintayin mo!” makapal ang mukhang sabi ng isa sa mga kaklase ko. Isa ako sa mga tumawa ng malakas.

“Ang laki ng age gap nyo, oy!” kantyaw ng isa sa mga lalaki.

“Bakit? Age is just a number.”

“And jail is just a room!”

“Nasa legal age na ko. Hindi na makukulong si Sir!”

“Sigurado ka bang papatulan ka talaga ni Sir? Sa itsura mong yan!”

Napailing na lang si Sir sa asaran ng iba. Hindi sinasadyang nagtama ang paningin namin at kita kong napanguso sya na parang nagpipigil ng tawa.

Buang talaga.

“Bakit pala hindi ka pa nag aasawa, Sir?” personal na tanong nung isa. Ngumiti si Sir at ang akala ko ay hindi na nya sasagutin iyon dahil masyado nang personal pero nagkamali ako.

“I’m taking care of someone. Gusto ko munang umayos ang buhay nya bago ako mag-settle down.” nakangiting sagot nya pero kita naman ang pagiging seryoso ng mukha nya.

Naging palaisipan sa akin ang sagot nyang iyon. It’s a personal information at siguro ay magagamit ko iyon kaya mabilis kong isinulat ang nalaman doon sa notebook.

Information about the beast.

9. The beast is taking care of someone. Probably important to him.

Kasi hindi nya naman pipiliing alagaan ang taong iyon kaysa sa pag aasawa kung hindi iyon importante diba?

Ang tanong, sino kaya sya?

Nang makaalis si Sir Creed ay si Bobby ang pumalit na magturo sa kanya at naging mukhang stressed na naman sya. Kaya siguro ayaw nyang paalisin si Sir Creed ay dahil malaki talaga ang naitulong ng professor para sa kanila.

Nagapatuloy kami sa paggagawa ng props. Hindi ganoon kadali at alam kong hindi namin matatapos ang lahat sa araw na ito kahit na magtulong tulong pa kami. Sa gitna ng paggawa ay nag meryenda kami gamit ang perang iniambag ng mga hindi nakapunta ngayon.

Alas syete na nang maisipan naming umuwi. Gusto pa nga sana ni Bobby na alas nuwebe na pero ang iba ay malayo pa ang uuwian kaya pinakawalan nya rin naman kami. Ang iba sa mga performers ay umuwi na at kami na lang mga nasa prop committee ang natira. Nauna na rin sina Lionel at Jezel.

At dahil gabi na ay walang gustong pumunta ng Charlie building para ilagay ang mga props namin doon na ikinainis na naman ni Bobby.

“Hindi lang tayo ang gumagamit ng room na ’to kaya ilagay nyo na yan doon!”

Nagpresinta na lang ako na ako na ang maglalagay doon. Tinulungan nila akong ilagay sa isang box ang lahat para hindi na ako mahirapang bitbitin.

“Ingat ka, Fatima, ah. Sa may dulo pa naman ang para sa college natin.” concern pang sabi ng isa. Eh kung samahan nya kaya ako?

Pero wala talagang balak na tumulong sa akin kaya ako na lang mag isa ang pumunta. Dahil sabado at gabi na ay kaunti na lang ang mga estudyanteng nakikita ko.

Pumasok ako sa loob ng Charlie building. Bukas pa naman ang ilaw sa second floor kaya alam kong may tao pa sa itaas pero sa ibaba ay madilim talaga. Ginagamit lang kasi ang first floor para sa tambayan ng mga org kapag nagkakaroon ng meeting.

Tanging ang liwanag lang na nagmumula sa second floor ang gabay ko sa paglalakad. Madilim talaga at mukhang walang balak na palagyan ng ilaw dahil naginging tambayan na lang nga ito.

Tahimik kaya alam kong ako lang ang tao sa first floor. Dumiretso ako sa pinakadulo at doon inilagay ang mga props namin. Naglakad na ako pero napatigil din nang makarinig ako ng kaluskos.

May tao ba?

Luminga linga ako pero mukhang ako lang ang tao doon. Maglalakad na sana ulit ako nang makarinig ako ng isang kaluskos. Nagsimula akong kabahan.

Hindi ka takot sa multo, Maria. Imagination mo lang iyon.

Pero mukhang hindi. Narinig ko ulit ang kaluskos at mas natakot ako nang parang may nakakarinding tunog akong narinig. Doon na talaga ako pinaka kinabahan.

Naalala ko tuloy ang sikat na kwento tungkol sa building na ’to. May isang estudyante daw ang nagpakamatay at dito nagmumulto. Kinakatok ang bawat pintuan sa second floor pero kapag binuksan ng nasa loob ay makikita nilang walang tao sa labas.

At mukhang nandito ang estudyanteng iyon sa first floor.

Naluluha na ako sa sobrang takot. Shit! Ayoko na! Mukhang totoo nga talaga ang multo!

Napasigaw ako ng malakas nang marinig kong may bumagsak sa likod ko. Hindi ko na tinignan kung ano iyon at wala na akong pakialam. Tumakbo ako ng mabilis palabas ng Charlie building.

Pero habang tumatakbo ako ay palakas ng palakas ang kaluskos. Mukhang madadaanan ko pa yata kung nasaan ang multo. Mas lalo akong napaiyak at pikit matang tumakbo.

Nabangga ako ng isang pader at may isang kamay na humawak sa braso ko. Napatili ako at pumiglas ang braso ko sa hawak sa pag aakalang multo ang may ari noon.

“Hey, hey. Maria… It’s me…”

Doon ko lang idinilat ang basa sa luha kong mga mata. At nakita ko ang halimaw na buong buhay kong iniwasan dahil sa takot.

Sa kanya dapat ako natatakot, hindi ba? At hindi sa multo? Pero bakit pakiramdam ko ay nakakita ako ng isang anghel na magliligtas sa akin?

“Are you okay? What happened?” tanong nya sa nag aalalang tono at sinuyod ng tingin ang buong katawang ko para maghanap ng sugat.

“S-s-sir… May… m-m-multo.” sabi ko at itinuro pa ang likuran ko kung nasaan ang Charlie building pero ayaw ko nang lingunin.

Kumunot ang noo nya at tinignan ang likuran ko. Muli akong napatili nang makarinig na naman na parang may mabigat na bagay ang bumagsak at nanginginig ang mga kamay kong napahawak sa mga braso ng professor.

“Multo yun, Sir! Multo yun!” naiiyak ko na namang sabi.

Nakakunot pa rin ang noo nya at binitawan ako. Natataranta ko syang tinawag nang humakbang sya papasok ng Charlie building.

“Sir! Huwag!”

Napatigil sya nang may dumaan sa paanan nya. Maging ako ay natigilan. Nakita ko ang hayop na nitong umaga lang ay paksa ng usapan namin ni Sir.

“It’s just a cat.” nangingiting sabi ni Sir Creed nang makita ang pusa.

Pusa lang pala! Kung alam ko lang na matatakot ako dahil doon ay hindi ko na sana sya pinagtatanggol kay Sir Creed.

Mas lalo akong napaiyak sa sobrang relief na naramdaman ko. Ang akala ko talaga ay multo na yun! Shit! Sobra talaga akong natakot at hanggang ngayon ay nanginginig pa rin ako!

Narinig ko ang aliw na pagtawa sa akin ni Sir Creed at muling lumapit sa akin. Sinamaan ko sya ng tingin dahil pinagtatawanan pa nya ako eh natakot na nga ako kanina!

“Such a…” hindi nya itinuloy ang sinabi nya kaya mas tumalim ang tingin ko sa kanya.

“Sige, tuloy mo lang, Sir. Nahiya ka pa.” naiinis na sabi ko habang sumisinghot.

Kinagat nya ang pang ibabang labi nya para pigilan ang ngisi pero tumawa rin naman. Inirapan ko sya. Ang kamay nya ay umangat para tanggalin ang buhok sa bibig ko na nakakain ko na pala.

Mahina syang tumawa bago dinugtungan ang sinabi nya kanina.

“Baby…”

Chapter 10

Tinawag nya akong “baby”. Mula sa pagtawag ng “kid” ay nag-level down sa pagiging baby. Baka sa susunod nyan ay mag level down naman sa pagiging fetus na.

Hindi ko inaaasahan na mas matatakot pa ako sa hindi ko pinaniniwalaang mga multo kaysa sa halimaw na buong buhay kong kinatakutan at iniwasan. At mas lalong hindi ko matanggap ang pakiramdam na ligtas ako sa kanya noong panahong natatakot ako nang dahil sa inaakala kong multo. Feeling ko tuloy ay tinatalikuran ko na ang pamilya ko.

Kasalanan ito nung pusa, eh. Kung bakit kasi doon pa sa dilim naglaro! Inakala ko tuloy na iyon ang estudyanteng nagmumulto daw sa Charlie building!

Pero ganoon nga siguro ang bawat school. May mga kwento ng kababalaghan. Hindi yata makukumpleto ang isang school kapag wala noon. Para siguro takutin ang mga estudyante at umuwi agad kapag uwian na para di abutin ng gabi sa loob ng school?

Sa sumunod na linggo ay palagi kong naabutan si Sir Creed na nandoon sa karinderya ni Aling Perla kapag nag aalmusal. Palagi tuloy kaming sabay na kumakain at palagi din akong nakakalibre. Masaya dahil bawas gastos pero may parte sa akin ang ayaw syang kasabay bilang respeto sa pamilya ko.

Sya ang dahilan kung bakit sila nawala. Kung bakit ako nag iisa ngayon. Kaya hindi dapat ako nakakaramdam ng kasiyahan sa presensya nya.

Ang dapat ko lang gawin ay ituloy ang plano ko. Marami na rin akong nakukuhang impormasyon sa akin sa araw araw naming pagsasabay kumain.

Pero nakakainis ang mga labi ko na parang nakaset-up yatang ngumiti agad kapag nakikita sya. Kung bakit kasi ang gwapo gwapo ng halimaw na ’yon!

“Good morning, Sir Creed.” bati ko sa kanya. Napaangat sya ng tingin sa akin at binigyan ako ng matamis na ngiti noong makita ako.

Napabuntong-hininga na lang ako. Shit ka naman, Sir. Pwede bang kahit isang araw lang ay hindi ka muna maging gwapo?

“Good morning, Maria!” nakangiting sabi nya. Simpleng printed white T-shirt lang ng suot nya ngayon at khaki pants pero hindi pa din nabawasan ang kagwapuhan niya.

Gusto ko na lang maiyak! Ang akala ko ay mahihirapan akong kalabanin sya dahil isa syang makapangyarihang tao pero mukhang nahihirapan ako sa ibang dahilan. Mukha pa lang nya ay panlaban na at parang gusto ko na lang sumuko kapag napapatingin ako doon.

Nasaan na ang tapang mo, Maria?

Binalingan ko na lang si Aling Perla at nag order na lang ng pagkain. Dahil palagi akong nililibre ni Sir Creed ng almusal ay nakakakain ako ng kanin kapag lunch time namin. Dati kasi ay heavy breakfast ako at sandwich na lang kapag lunch na.

Nakakahiya man ang panlilibre nya pero sya naman ang nag ooffer magbayad. Nagagalit pa kapag nagpupumilit akong tanggihan ang libre nya. At dahil takot akong mabigyan ng singko ay pumapayag na lang ako.

Ilang sandali lang ay niligay na ni Aling Perla ang order naming kanin at ulam. Palagi na ring dalawang putahe ang nakakain ko sa almusal dahil kay Sir Creed! Ang saya saya!

“Palagi mo na lang pinapakyaw ang lumpia ni Aling Perla, Sir.” kunot ang noong puna ko nang iabot sa kanya ng matanda ang supot na punong puno na naman ng lumpiang shanghai.

“Nagtatanong na nga ang mga suki ko kung bakit hindi na daw ako nagtitinda ng lumpia.” natatawang sabi ni Aling Perla. Maging si Sir Creed ay napatawa na din.

“I love your lumpia, Aling Perla. It’s the best lumpia in this world.” pambobola pa ng professor ko at napailing na lang ang matanda. May bumili kaya nawala ang atensyon nya sa amin.

Binalingan ko si Sir Creed. “Ang hirap kayang maggawa ng lumpia, Sir. Tapos ikaw, araw araw mong lang pinapakyaw.”

Hindi makapaniwalang tumingin sya sa akin. “No way. Marunong kang gumawa ng lumpia?”

Kumunot ang noo ko at halos mapairap na. Confirmed. Mayaman nga ang taong ito. Hindi naghihirap makuha ang mga gusto. Example na dyan ay ang hindi sya marunong gumawa ng lumpia pero araw araw namang bumibili ng isang katerbang lumpia! Palibhasa kasi ay may pera.

Samantalang ako, pinoproblema ko palagi ang wallet kong hindi swerte at palaging nauubusan ng laman!

“Oo, Sir. At mahirap talaga. Iisa-isahin pa kasi ang pagbabalot dyan, kung hindi mo lang alam.” pangongonsensya ko pa pero nakalimutan kong wala nga palang konsensya ang taong ito. Ngumiti ba naman sa akin?

Ang galing. Nagpapa-cute pa.

“Pwede mo ba akong igawa ng lumpia?”

Nalukot na naman ang mukha ko sa weirdong sinabi nya. Buang nga talaga ang taong ’to. Mas lalo lang tuloy akong nahihirapang paniwalaan na sya nga ang bumaril kay Kuya!

Pero yung mata kasi talaga nya, eh.

“Ayoko nga!” tanggi ko agad. “Busy ako, Sir. Graduating nga diba? Saka na lang kapag naka-graduate na ako.” sabi ko at nagsimula nang kumain.

Napansin kong natigilan sya kaya nag angat ako ng tingin. Titig na titig ang mga mata nya sa akin. Sinubukan kong titigan sya pabalik pero ilang segundo lang ang nagawa ko dahil hindi ko kinaya ang bigat ng mga titig nya. Tumikhim ko.

Nakita kong kinagat nya ang pang ibabang labi nya para pigilan ang ngiti. Pero pinakawalan din naman ng mga ngipin nya ang labi nya na bahagyang namula at saka binigyan ako ng isang ngiti.

“Alright… Pagka-graduate mo na lang.” mahinang pagkakasabi nya. Na parang ayaw nyang bigkasin dahil baka hindi magkatotoo.

“Huwag kang mag alala, Sir. Ipagluluto talaga kita ng precious lumpia mo kapag naka-graduate na ako.” paniniguro ko.

Dahil hindi ko hahayan na sa graduation magtatapos ang koneksyon naming dalawa. Hindi ko hahayan na sa graduation matatapos ang mga plano ko. Hindi. Magpapatuloy ako. Itutuloy ko ang plano ko na mag apply sa law firm nya.

“I’ll look forward to it, then.” he said at nagsimula nang kumain.

Nang matapos kaming kumain ay sinamahan nya ako sa paglalakad papunta sa building namin. Lunes ngayon at sa wednesday pa ang klase namin sa kanya kaya ipinagtaka ko ang pagsabay nya sa akin. Ang sabi nya lang ay may gagawin daw sya sa loob ng university.

“Anong gagawin mo, Sir?” tanong ko na dahil malapit na kami sa ICTC at hindi pa din sya humihiwalay sa akin. Itinuro nya ang building na kaharap namin.

“I have some business to do there.”

Kumunot ang noo ko nang masundan ang itinuturo nya. “Sa Charlie?”

Tumango sya. “Alam mo bang bukod sa pagiging lawyer and substitute professor, I still have one other job?”

Nakita ko ang pagbibiro sa mga mata nya. Pinigilan ko ang mapangiti at humalukipkip. Sinasabayan ang biro nya.

“Talaga?”

“’Yup!” sabi nya na pinatunog ang ‘p’ sa dulo. “Guess what it is.”

Pigil na pigil ang ngiti ko at nagkunwaring nag iisip pa. Aliw na aliw ang mga mata nyang pinapanood ako.

“Hmm… Alam ko na!” sabi ko at ngumisi sa kanya. “Isa kang ghostbuster!”

Humagalpak sya ng tawa at tuluyan na akong napangiti. Nakahawak pa sya sa tyan nya habang tumatawa.

“You’re good! Paano mo nalaman?” nangingiting sabi nya.

“Alam mo ba, Sir, na bukod sa pagiging estudyante ay may trabaho din ako?” kumunot ang noo nya pero nandoon pa din ang mga ngiti sa labi nya. “Guess what it is.”

“Ano?”

I smiled. “Isa akong manghuhula!”

Pareho kaming tumawa pagkatapos noon. Ang ilang mga estudyante ay napapatingin na sa amin dahil sa pagtawa namin. Siguro ay iniisip na nababaliw na kami dahil sa nalalapit na mid term exam.

Dahil simple lang ang suot ni Sir ay mapagkakamalan syang estudyante talaga. Isama pa ang malinis nyang mukha na mukhang bagong ahit lang ng balbas at bigote nya.

Napailing si Sir Creed pagkatapos tumawa. Pareho kaming napakagat sa kanya kanyang mga labi para pigilan ang mga ngisi na gustong kumawala.

“Such a baby.” sabi nya at binelatan ko na lang.

Nagpaalam na rin ako sa kanya matapos ang tawanan namin. Baka kasi ma-late na naman ako at makalimutan ang oras. At habang naglalakad ako papunta sa room namin ay hindi matanggal ang ngiti sa mga labi ko.

Hindi ko alam na magagawa kong tumawa kasama sya dahil lang sa mababaw na mga bagay.

Nang sumunod na araw ay ganoon pa rin ang eksena sa karinderya. Nauna si Sir Creed at nakapwesto na sa madalas namin inuupuan. Nabwisit ako sa ngising nasa labi nya habang pinapanood akong lumalapit sa kanya.

“Ano na naman?” sabi ko at inilagay ang bag ko sa upuang nasa harap nya.

Hala… Dahil palagi kaming magkasama ay nakakalimutan ko nang professor ko nga pala sya na kailangan pa ding galangin!

“Sir…” habol ko at mahina syang napatawa.

Itinukod nya ang mga siko nya sa lamesa. Ipinatong ang baba nya sa likod ng dalawang kamay nya at pinakatitigan ako.

“Hulaan mo kung anong iniisip ko.” sabi pa nya. Hindi maka-get over sa biruan namin kahapon.

Sinubukan kong titigan din sya. Napansin ko na naman ang kulay hazel brown nyang mga mata at nakikita ko na ang sarili kong repleksyon doon. Bumaba ang tingin ko sa kanyang ilong hanggang sa mapupula nyang mga labi.

Feeling ko ay bigla akong napaso at napaiwas ng tingin sa kanya. Kinakabahan ako sa hindi alam na dahilan. Sinubukan kong habulin ang hininga ko na bigla yatang napatid.

Hala… Anong nangyari sa akin?

Tumikhim ako at muli syang tiningnan. “Order na muna ko, Sir. Gutom na ko.” palusot ko para lang maiwasan sya at pakalmahin na muna ang sarili ko.

Hindi na ako natutuwa.

“C’mon, Maria. Hulaan mo kung anong iniisip ko.” pamimilit ni Sir nang makabalik ako sa upuan. Nabwisit ako kaya sinagot ko na lang ng kung ano.

“Iniisip mo na sobrang gwapo mo.”

Tumawa sya ng malakas. Napatingin ang ibang mga customer sa amin pati na rin si Aling Perla. Nakita kong napangiti ang matanda at ngiwi lang ang naisagot ko sa kanya.

Ang ingay naman kasi ng lalaking kasama ko!

“What made you think that I’m thinking about that?” aliw nyang tanong.

“Bakit? Hindi ba? Sinabi mo pa sa akin na hindi dapat tinatakbuhan palayo ’yang kagwapuhan mo kundi nilalapitan pa nga. Hiyang hiya ang kapal ng libro ko sa mukha mo.”

Tumawa na naman sya. Hindi bale sana kung hindi nakakaagaw ng atensyon ang pagtawa nya. Patatawanin ko pa sya magdamag hanggang sa kabahin sya. Pero hindi eh. Kahit pa hindi nga sya tumawa ay nakakaagaw pa din sya ng atensyon!

“Sinabi ko lang ’yon para hindi ka matakot sa akin. You looked really scared when we first met at the mall.”

Paanong hindi matatakot, Sir, eh harap harapan mong pinatay ang kuya ko noon?

“Oo ng pala, Sir.” pag iiba ko ng topic dahil ayokong isipin ang mga nangyari iyon at kumukulo lang ang dugo ko. “Sabi mo ay wala kang girlfriend, diba? Pero nung nakita kita sa mall, may babae kang kasama. Tinawag ka pa ngang babe.” pig in the city.

“Oh. Just one of my flings.” sabi nya na parang normal lang iyon.

“May fling ka pero pinopormahan mo na si Ma’am Lauris?” hindi na nakatiis na tanong ko. Isasama ko ito sa ‘Information about the beast’ notebook ko.

“Fling relationship doesn’t have commitment, kid.” sabi nya at ngayon lang ako nainsulto sa pagtawag nya sa akin ng ganoon. Para kasing pinapamukha nya na bata pa ako at wala akong karapatang magtanong tungkol sa mga bagay na ganoon. I’m twenty three years old already!

“What’s the reason why you do fling relationship when you can have a serious one, anyway?”

Hala, ayan na. Napapa-english na din ako.

Nagkibit balikat sya. “I don’t do serious, kid. I collect girls. It makes me feel like a man.”

“Bakit, Sir? Pakiramdam mo bang nagiging bakla ka na?” sarkastiskong sabi ko.

Nakita ko ang inis sa mga mata nya sa pagiging sarkastisko ko. Kanina pa ko nabubwisit sa kanya, eh! Bahala na kung mabigyan ako ng singko!

“What is the meaning of being a man for you, Sir?” pagpapatuloy ko. “Collecting girls? Is that it?”

“You don’t understand our perspective ’cause you’re not a man.” sabi nya at sumandal sa upuan.

“Really? ’Cause for me, Sir, judging by the way you’ve been treating women, you’re not a man. A man should know how to treat his woman right, how to make her feel her worth, and a real man is someone who has the up most respect for women, therefore does not harm them in any way.”

He smirked. “I think you’re mistaking a man between a gentleman.”

Umiling ako. “No, Sir. I think you are mistaking a man between a boy. ’Cause right now, Sir, you’re reminding me of those kids who likes to brag how many crushes or girlfriends do they have. Ganoon ang mga bata, hindi ba? Nagpaparamihan. At ikaw, Sir. Ganoon ka din sa paningin ko.”

Nawala ang ngisi sa mukha nya at napalitan ng pagiging seryoso. Alam kong na-offend ko sya at alam kong wala talaga akong karapatang pagsabihan sya. Pero nabwisit talaga ako sa paraan ng pagtawag nya sa akin ng “kid”. Kung dati ay kinatatakutan ko iyon, ngayon ay kinaiinisan ko na!

Sino kaya sa amin ang umaaktong bata ngayon?

Ilang minuto ay hindi talaga sya nagsalita at seryoso lang ang mga matang nakatingin sa akin. Mukhang nagalit ko talaga. Dapat na ba akong mag-sorry? Nasobrahan ba ako sa mga sinabi ko?

Nasa gitna pa lang ako ng pag iisip kung hihingi ng tawad sa kanya o hindi nang marinig ko syang bumuntong hininga. Nagulat ako ng binigyan nya ako ng isang ngiti.

“You’re really smart, huh?” nakangiti pa ring sabi nya.

“Hindi ka galit, Sir?” nag aalangan kong tanong. Tumawa sya at umaling.

“Of course not. Dapat pa nga akong magpasalamat sayo. You’re my student but I learned something from you.”

Nakahinga ako ng maluwag sa isiping hindi sya galit sa akin. Muntik na ’yun! Kung hindi ay baka napurnada pa ang plano kong pakikipaglapit sa kanya! Bakit ba kasi ang daldal ng bibig ko at hindi mapigilan ang pagsasalita at pagiging prangka kapag naiinis?

Inilagay na ni Aling Perla sa mesa ang mga order namin. Si Sir Creed na ang nagpunas ng tissue sa mga kutsara at tinidor ko kaya nagpasalamat ako ng binigay nya ito sa akin.

“Let’s eat?” tanong nya. Ngumiti ako at tumango.

“Let’s eat, kid.” asar ko na ikinatawa nya. Wala sa sariling napangiti na lang ako.

Chapter 11

Hindi natapos ang isyu ng mga naka-fling nya ng isang araw lang. Ilang beses pa namin iyon napag usapan. Si Sir Creed kasi, eh. Palagi akong tinatanong tungkol doon kaya nabubuksan na naman ang topic na iyon. Hindi yata naka-get over sa pagiging prangka ko sa kanya.

“So you hate playboys?” tanong nyang pang sampung beses na. Naiirita na talaga ako. Ang kulit-kulit naman kasi!

“Hindi naman hate, Sir. Naiinis lang.” sagot kong pang sampung beses na din. Siguro ay dapat ko nang i-record ang sagot kong ito para ipe-play ko na lang kapag naulit na naman ang tanong nya. Nakakasayang kasi ng laway.

Pero wala nga pala akong recorder at cellphone. Kaysa mag aksaya ng pera para doon ay mag aaksaya na lang ako ng laway.

“You hate me, then?” nag aalangan nyang tanong. Naparolyo na talaga ang mga mata ko paitaas.

“Hindi nga hate, Sir.” may inis na talaga yung tono ko. Bakit ba parang sya pa yata ang umaastang bata sa amin ngayon? Paulit-ulit naman kasi!

“Naiinis ka sakin?” bulong na lang na sabi nya.

“Hindi sayo, kundi sa ginagawa mo.” napatingin ako kay Aling Perla dahil parang natatagalan yata ang inorder naming pagkain. Kaya naman pala, nakikipag tsismisan ang matanda.

“Why?”

Napalingon ako kay Sir Creed sa tanong nya. Seryoso ba syang tinatanong nya pa iyon?

“You said that you collect girls, right? Tapos ano? Itatapon mo na lang matapos mong gamitin? Hindi ko talaga maintindihan kung bakit ginagawa mo yan.”

Napakamot sya sa gilid ng panga nya. “It makes me feel—”

“Kapag sinabi mo ulit na nakakalaki ang pangongolekta ng mga babae, hindi na kita kakausapin kahit kailan.” mabilis nyang itinikom ang mga bibig. “Sir, hindi gamit ang mga babae na kailangan mong kolektahin. May mga feelings sila at nasasaktan din. Kahit na sabihin nyong mutual understanding ang relasyon nyo, hindi pa rin maganda kasi nagmumukha kang walang respeto sa mga babae. Sa totoo lang, Sir, wala kang ibang ma-a-achieve sa pangongolekta ng mga babae kundi ang pagiging asshole lang.”

Napalunok sya. Kitang kita ko ang paggalaw ng adams apple nya dahil sa ginawa. Naka simpleng plain black v neck shirt lang kasi sya at maroon pants na may punit sa mga tuhod.

“You think I should stop being an asshole, then?”

Muntik na akong tumawa sa tanong nya. Talagang sineseryoso nya ang mga sinasabi ko. Nakakatuwa lang. Sya ang professor ko pero mukhang sa akin pa sya nanghihingi ng advice.

At ayos ’to, hindi ba? Ibig sabihin ay nagiging malapit na kami sa isa’t isa. Mas lalong lumalaki ang tsansa kong makakuha ng mga impormasyong magagamit ko laban sa kanya.

Maipaghihiganti ko na ang pamilya ko.

Pero bakit parang may parte sa akin ang nanghihinayang?

Nagkibit balikat ako, pilit na iniignora ang nararamdaman ko. Hindi ito tama. Hindi ako masamang tao na sanay gumawa ng mga ganitong bagay kaya siguro ay nalilito pa ako at naaapektuhan ang nararamdaman ko.

Kailangan ko sigurong bisitahin ulit ang mga puntod ng pamilya ko. Para maliwanagan ulit ako.

“Ikaw ang bahala, Sir. Buhay mo naman yan. Matanda ka na at marunong ka nang mag isip.”

Agad na kumunot ang noo nya nang banggitin ko ang salitang “matanda”. Halatang hindi nya nagustuhan. Ngumisi ako at mas lumalim ang gatla sa noo nya.

Pikon na naman ang matanda.

“I want your honest opinion, Maria. Do you think I should stop being an asshole?”

Napainom ako ng tubig. Wala pa rin ang pagkain namin. Nagugutom na ako, eh.

Kapag ako nainis, ako na mismo ang magsasandok ng kanin at ulam para sa akin.

“Okay, Sir. Sasabihin ko ang opinyon ko.” napatukod ang mga braso ni Sir sa lamesa. Mukha syang estudyanteng naging attentive makinig sa guro dahil sinabing may quiz kinabukasan.

Kinagat ko ang ibabang labi ko para pigilan ang pagngiti. Bakit ang cute-cute ng taong ’to?

“Para sa akin, itigil mo na ang pangongolekta ng mga babae. Kung hindi ka rin naman seryoso sa kanila ay tigilan mo na. Hindi pa rin naman kasi maiiwasan na may maramdaman sila sayo. Gwapo ka at hot pa. Marami talaga ang magkakagusto—” kumunot ang noo ko. “Huwag kang ngumisi, Sir.”

Mahina syang napatawa nang mapansin ko ang pagngisi nya dahil sa mga sinabi kong papuri sa kanya. Ang hirap talagang magsabi ng compliment sa taong ’to. Mas lalong lumalaki ang ulo.

“Sorry.” hinging paumanhin nya pero nakangiti naman. Ano kaya ’yon?

Inirapan ko sya bago nagpatuloy. “Ayun, Sir. Lawyer ka diba? Tapos ngayon ay professor din. I think it will damage your reputation, Sir, kapag nagpatuloy ka pa. Be responsible for your actions na.”

Tumango-tango sya. “Alright, if you say so.”

Napangiti na ako. Siguro naman ay matatapos na ang pag uusap namin tungkol doon!

Banzai!

Mukhang natapos na sa pakikipagtsismisan si Aling Perla dahil hinatid na nya sa amin ang mga order namin ni Sir Creed. Buti na lang. Nagrereklamo na kasi talaga ang mga halimaw ko sa tyan!

“Aba, Sir. Napapadalas yata ang pagkain mo dito, ah? Palagi na tuloy nakakalibre itong si Fatima.” puna ni Aling Perla. Siguro ay hindi talaga maiiwasan ang pagiging madaldal nya.

“Hayaan mo na si Sir, Aling Perla. Buti nga at nakakatipid ako. Nakakakain na ako ng kanin kapag lunch.” sabi ko kahit punong puno ang bibig ng pagkain. Sinalinan ako ni Sir Creed ng tubig sa baso ko at ibinigay iyon sa akin.

“Hindi ka ba nagkakapag lunch?” tanong nya habang umiinom ako.

“Nakakapag lunch naman, Sir. Kaya lang ay sandwich na lang. Heavy breakfast kasi ako sa umaga.”

Nalukot ang gwapo nyang mukha. Kahit ganoon ay cute pa din! Bakit ang daya-daya ng halimaw na ’to?

“That’s not healthy, Maria.”

“Healthy ’yun, Sir. Breakfast kasi ang most important meal kaya okay lang kahit mag skip ng lunch basta nakapag breakfast.”

“But still it’s not healthy.” giit pa nya. Mukhang eto na yata ang bagong magiging topic namin sa araw araw.

“Sabihin mo na kasi sa tatay mo na dagdagan nya ang padala sayo, Fatima.” singit na naman ni Aling Perla. Napalabi na ako nang nagtatakang napatingin sa akin ang professor ko.

“Pinapadalhan ka ng… tatay mo?” gulong gulo nyang tanong na hindi ko naman makuha. Wala namang masama doon, ah?

“Nasa abroad kasi ang tatay ni Fatima, Sir. Nagtatrabaho pang-paaral sa kanya kaya mag isa lang sya sa buhay.” pagkukwento pa ni Aling Perla.

At least hindi ako nagsinungaling sa professor ko.

“At kulang sa kanya ang pinapadala ng tatay nya?” tanong ni Sir Creed sa matanda. Bakit hindi ako ang tanungin nya eh ako naman ang pinapadalhan?

“Oo, Sir! Minsan ay hindi na talaga nakakakain si Fatima dahil kulang nga.”

“Ngayong fourth year lang naman kinulang, Aling Perla. Ang dami kasing binabayaran. Graduating na po kasi ako.”

“Naku! Edi dapat ngang dagdagan ng tatay mo ang padala nya para hindi ka kulangin!”

“Magkano ba ang dapat na ipadala ng tatay nya sa kanya, Aling Perla?” tanong ni Sir Creed. Sya na ngayon ang binalingan ng matanda.

“One hundred thousand, Sir!” kung siguro ay may iniinom ako ay kanina ko pa iyon naibuga.

“O.A. ka sa one hundred, Aling Perla!” bulalas ko.

“Totoo naman! Kulang na kulang ang padala nya sayo buwan-buwan. Wala ka nang nabibili para sa sarili mo. Kahit damit! Pati cellphone at laptop ay wala ka!”

“Makaka-graduate naman po ako kahit walang cellphone. Isa pa, may mga computer shops naman kaya di ko na din kailangan ng laptop. Magpapasalamat na lang po ako kay Papa dahil napa-graduate nya ako sa perang ipinapadala nya.”

Kaya kahit na alam kong marami akong pangangailan ay hindi na ako nagreklamo. Pasalamat pa nga ako sa benefactor ko dahil hindi sya pumalyang magpadala sa akin ng pera buwan-buwan. Hindi ko alam kung sino sya pero napakalaki ng utang na loob ko sa kanya. Nakapag aral at natuto akong mamuhay ng mag isa dahil sa kanya.

Para syang guardian angel ko. Kahit na wala na ang mga magulang ko na gagabay sa akin ay alam kong nandyan sya para suportahan ako.

Kaya kapag nakita ko sya ay gagawin ko ang lahat para mapasalamatan sya. Hinding hindi ko sasayangin ang perang ipinapadala nya sa akin.

Napapalatak na lang si Aling Perla. “Kay bait na bata. Ang swerte ng mga magulang mo sayo.”

Ngumiti na lang ako para alisin ang pait na bigla kong naramdaman. Hindi. Malas ako. Malas ako dahil wala na sila. At ang lalaking nasa harapan ko ang dahilan.

Napaangat ang tingin ko kay Sir Creed at nakita kong nakatulala sya sa lumpia nya na parang may malalim na iniisip. Napaka-imposible ang makita syang hindi pinapansin ang lumpia na nasa harapan nya.

Sir Creed… Pasensya na. Pero ipaghihiganti ko talaga ang pamilya ko. Bibigyan ko ng hustisya ang pagkamatay nila.

Nag angat sya ng tingin at nagtama ang mga paningin namin. Alam kong nakita nya ang sakit sa mga mata ko. At alam ko ding alam nya na hindi talaga ang tatay ko ang nagpapadala sa akin.

He’s a lawyer. Madali lang syang makabasa ng emosyon sa tao.

“Magpapadala na ulit ang tatay mo, diba? Baka dagdagan na nya dahil babayaran mo din ang graduation fee nyo.” sabi ni Aling Perla kaya umiwas na ako sa titigan namin ni Sir Creed.

“Opo. Sa wednesday na po.”

Natapos ang pagkain namin at muli akong sinabayan ni Sir Creed sa paglalakad papunta ng building namin. Hindi ko naman alam kung anong ginagawa nya sa university kapag wala kaming klase sa kanya. Kapag tinatanong ko naman sya ay palagi nyang isinisingit ang pagiging ghost buster nya.

“Don’t worry, kid. I’ll stop being an asshole, now.” sabi nya nang makarating na kami sa building ng college namin. Nginitian ko sya.

“I’ll look forward to that, Sir.”

Nang dumating ang wednesday ay umaga pa lang ay pumunta na ako sa mall para makapag withdraw. Naubos na naman kasi ang pera ko dahil ang daming mga pina-photocopy na reviewer para sa mid term exam namin. Isa pa yang mga papeles na yan na nakakaubos ng pera. Siguro ay kung bumili na lang ako ng xerox machine ay mas nakamura pa ako.

Ipinasok ko ang card ko sa ATM machine. Pakanta kanta pa ako dahil alam kong mayroon na iyong laman dahil hindi pumapalya kahit isang araw lang ang pagpapadala ng benefactor ko. Pero laking gulat ko nang makita kung magkano ang laman ng balance ko.

Mabilis kong inilabas ulit ang card ko at ipinasok. Ilang beses kong ginawa iyon sa pag aakalang may mali lang sa machine. Pero nang nag balance inquiry ako sa pangatlong beses ay nanlaki na talaga ang mga mata ko at hindi makapaniwalang nakatitig sa numerong ipinapakita doon!

Hala! Bakit one-hundred thousand ’to?!

Chapter 12

Sa sobrang pagkataranta ko ay hindi man lang ako nakapag-withdraw kahit piso. Grabe kasi yung kaba ko! Feeling ko ay nagkamali yung bangko sa paglalagay ng pera sa balance ko. Tapos kapag nag-withdraw ako ay bawiin pa nila. Edi wag ko na lang muna galawin para safe.

Bumalik ako at imbes na madagdagan ay nabawasan pa lalo ang laman ng wallet ko. Sinilip ko ang loob at kumaway na naman sa akin si Andres Bonifacio.

Bakit ganoon? Bakit biglang naging one hundred thousand ang laman? Thirty thousand kasi ang madalas na ipinapadala sa akin ng benefactor ko. Ang laki naman ng sinobra kung sakali kaya nakakapagtaka talaga. Natatakot tuloy akong galawin ang ATM card ko. Ni-check ko pa kung iyon nga talaga ang card ko.

“Oh, Fatima. Bakit ganyan ang mukha mo?” bungad sa akin ni Aling Perla nang makarating ako ng karinderya nya. Bakit? Anong nangyari sa mukha ko?

“Para kang nakakita ng multo.” sabi ni Sir Creed. Nabasa nya siguro sa mukha ko ang pagtatanong.

Ang galing. May training din kaya ang mga lawyer kung paano bumasa ng mukha ng tao?

“Minumulto nga yata ako, Sir.” sabi kong umuupo sa harap nya. Napakunot ang noo nya at nakita ko ang ilang butil ng pawis doon.

Dahil may klase kami sa kanya ngayon ay medyo formal na naman ang suot nya. Naka plain white v neck shirt sya na pinapatungan ng gray coat at black slacks na nagmukhang pants na humahapit sa mga binti nya.

Inabutan ko tuloy sya ng isang basong tubig. Halata naman kasing naiinitan sya. Lalo pa at walang aircon dito sa karinderya.

“Bakit?” tanong nyang tinatanggap ang baso ng tubig na inilaan ko sa kanya.

“Ang laki kasi ng pumasok na pera sa ATM ko. Natakot tuloy akong i-withdraw.” sagot ko.

“Nagpadala na ang tatay mo, Fatima?” tanong ni Aling Perla na itinatapat sa amin ang electric fan. Napansin na siguro ang pamumuo ng pawis sa mukha ni Sir Creed.

Hala… Ang bias ni Aling Perla sa customer nya.

“Opo. Kaso hindi ko ni-withdraw.”

“Bakit?” sabay pa nilang tanong ni Sir Creed.

“Ang laki kasi! Hindi ganoon magpadala si tatay. Natatakot ako na baka nagkamali lang yung bangko sa paglalagay ng pera sa account ko. Baka mapahamak pa ako kapag nag-withdraw ako.”

“Magkano ba ang ipinadala sayo ngayon?” tanong ni Aling Perla.

Napasulyap ako sa mga taong nandoon. May dalawang estudyanteng customer din si Aling Perla kaya pinalapit ko sya sa akin. Mabilis namang lumapit ang matanda na basta tsismis ay ang active-active.

“One hundred thousand!” mahinang sabi ko pero alam kong rinig ng dalawang tao na nasa harap ko. Namilog ang mga mata ni Aling Perla samantalang si Sir Creed naman ay nakatitig lang sa mukha ko. “Imposibleng magpadala ng ganoon si tatay!”

“Bakit naman imposible?” si Sir Creed na parang naiinis. Kunot na kunot pa ang noo nya. Tinaasan ko sya ng kilay sa pagtataka.

“Hindi kasi ganoong kalaki kung magpadala si tatay. Simula pa noon, thirty thousand lang ang pinapadala nya. Ngayon lang talaga nag iba.” paliwanag ko.

“Eh, baka naman na-realize ng tatay mo na marami ka nang babayaran kasi graduating ka na?” subok paliwanag ni Aling Perla.

Umiling ako. Hindi kasi alam ni Aling Perla ang totoo. Na hindi ko kilala kung sino ang nagpapadala sa akin. Na hindi ko alam kung sino ang benefactor ko. Na patay na ang pamilya ko. Na ako na lang ang mag isa sa buhay at may isang hindi kilalang tao ang tumutulong sa akin.

Napatingin ako kay Sir Creed. Alam kong may ideya na sya na hindi ang tatay ko ang nagpapadala sa akin. Kaya siguro alam nya din kung bakit ko pinaggigiitan na hindi normal ang pagpapadala ngayon.

“Just spend the money, Maria.” sa wakas na sabi ni Sir Creed matapos ang ilang minutong pananahimik. “It’s yours now. He gave it to you so you’ll spend it.”

“Baka nagkamali lang ang bangko—”

“Hindi magkakamali ang bangko kung ganyang kalaking pera ang involve. So I am sure that money is meant to be yours.”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam ang gagawin lalong lalo na sa pera. Ngayon lang ako magkakaroon ng ganoong kalaking halaga kung sakali! Nakaka-tempt dahil pakiramdam ko ay ang yaman-yaman ko na!

“Spend it, Maria. Buy shoes, clothes, phone, laptop and everything that you need.” seryosong sabi ni Sir Creed.

Napakamot na lang tuloy ako sa ulo ko. Grabe. Hindi pa nga ako nakakapasok sa klase pero naii-stress na agad ako! Ang akala ko kapag nagkaroon na ako ng maraming pera ay mababawasan ang problema ko pero mas lalo pa yatang nadagdagan!

Hindi kasi maganda sa pakiramdam na gastusin ko ang perang hindi sa akin lalo pa at ganoong kalaki. Kaya nga kahit nagkukulang ang ipinapadala ng benefactor ko noon ay hindi ako nagrereklamo. Kahit kailan ay hindi ako bumili ng mga gamit na hindi ko naman kakailanganin. Hindi ako bumili ng para sa mga luho ko. Kaya ko naman kasi ang mabuhay ng walang ganoon.

Pero ngayong binigyan na ako ng pagkakataon ay parang ayoko namang gawin. Pakiramdam ko kasi ay hindi tama. Pinaghirapan ’to ng iba pero ako lang ang makikinabang. Feeling ko ay nang-i-scam ako sa nangyayari ngayon!

“I can help you buy a good laptop if you want.” sabi ni Sir Creed habang naglalakad na kami papunta sa classroom namin. Sya ang first subject kaya kampante ako na hindi ako male-late.

Napasimangot ako. Hangga’t maari ay ayoko talagang gastusin yung pera! Pero si Sir Creed ay mukhang ayaw paawat!

“Bakit ganyan ang mukha mo?” natatawa nyang tanong sa mukha kong nanunulis ang mga nguso at nakasimangot na mga kilay.

“Ayoko kasi talagang gastusin yung pera, Sir.” pag amin ko.

Napabuntong hininga sya at napatigil sa paglalakad. Tumigil din ako at hinarap ko sya na nasa likod ko. Nakalagay ang dalawang mga kamay nya sa balakang nya at tumingala. Ang sinag na nanggagaling sa araw ay nagpapatingkad ng kulay ng balat nya.

Para syang bampira sa Twilight na kumikinang kapag natatamaan ng araw! Hala! Bakit parang bawat galaw ng lalaking ito ay mas lalo lang syang gumagwapo?

Nakikita ko ang tingin ng ibang mga estudyante sa kanya. At hindi ko alam sa sarili ko kung bakit gusto ko syang hilahin at itago na lang sa madilim na parte ng Charlie building para walang makakita sa kanya. Halata kasi sa mukha ng mga estudyante, lalo na ng mga babae ang paghanga sa kanya. May isa pa nga akong nakita na naglaway na talaga!

Na-curious tuloy ako kung naglalaway din ba ako sa tuwing kaharap ko sya?

“Maria…” banggit nya sa pangalan ko nang magbaba ng tingin. Nahuli nya akong nakatitig sa kanya at ngumisi na naman sya! Yung kinakagat nya muna yung labi bago papakawalan sabay ngingisi! Ganoon! May narinig tuloy akong napatili na sa paligid pero hindi ko inalis ang tingin sa professor na nasa harapan ko.

“Bakit, Sir?” tanong ko at napatikhim. Tunog pabebe ang boses ko, bwisit!

“Ano nga ulit yung pinag-uusapan natin?” natatawa nyang tanong sabay kamot sa kilay nya. Napagaya tuloy ako. “Ikaw kasi! Nadi-distract ako sayo!” paninisi nya.

“Hala? Anong ginawa ko?”

“Pinagnanasaan mo ako!” sabi nya sabay tumawa. Napasimangot ako at tinalikuran na sya. Pinagtitinginan na talaga kasi kami ng mga estudyante.

Ilang sandali din naman ay nadinig ko ang paghabol nya. Nag-jog sya papunta sa akin at sinabayan ako sa paglalakad.

“Seriously, kid. Spend the money. Para sayo talaga ’yan.” pagbabalik nya sa topic namin kanina.

Gusto ko tuloy sabunutan ang magulo nyang buhok dahil sa sobrang inis. Napansin ko lang na kapag may gusto syang pag usapan ay hindi sya titigil hangga’t hindi nya nakukuha ang gusto nyang sagot. Pero kapag kasi sinabunutan ko pa sya at mas nagulo ang buhok nya ay makakadagdag pa iyon sa kagwapuhan nya.

“Buy a laptop. You need it especially that you’ll take the bar exam after your graduation. Mas kakailanganin mo din iyon kapag nagkatrabaho ka na.”

Napalabi ako. May point sya. Kapag magrereview ako para sa bar exam at kapag naging lawyer na din ako ay kakailanganin ko talaga ang laptop. Pero kasi…

“Nakokonsensya kasi ako, Sir.” muling pag amin ko. “Feeling ko ay di ko deserve na gastusin ang perang pinaghirapan ng iba.”

Tumawa sya. Yung tawang aliw na aliw talaga. Siguro ay batang-bata ang tingin nya sa akin. Napairap na naman tuloy ako.

“Kid…” sabi nyang natatawa. “Hindi ’yan ibibigay sayo kung hindi yan para sayo. Baka nga barya lang yan para sa taong ’yon.”

Oh… Tama nga ako. Alam nyang hindi ang tatay ko ang nagpapadala ng pera sa akin. Gusto ko din ng ganoon! Yung isang tingin ko lang sa tao ay alam kong nagsisinungaling sya!

Kapag tinanggap nya ako sa law firm nya ang magpapaturo ako sa kanya kung paano gawin iyon!

“Pag iisipan ko muna, Sir.” sabi ko. Hindi naman kasi pwedeng magpadalos-dalos ako. Isa pa. Kailangan ng internet connection kapag may laptop diba? Ang hassle kasi.

Tumawa na naman sya. Bakit ba palagi yatang syang ligayang ligaya kapag kasama ako? Hindi naman ako clown.

“Really? Pag iisipan mo pa talaga?” tanong nyang parang hindi ko na dapat pang gawin iyon. Palibhasa kasi at mayaman sya.

“Syempre, Sir! Pera ’to! Hindi naman ako sanay na magkaroon ng ganitong karaming pera.”

Nagulat ako nang guluhin nya ang buhok ko. “Kailangan mo palang sanayin kung ganoon.”

Tinanggal ko ang kamay nyang nasa tuktok ng ulo ko. Pasalamat sya at nakalugay lang ang buhok kong hanggang balikat kaya pwede nang suklayin ng kamay kapag nagugulo.

“Si Sir! Nanggugulo ng buhok!” inis na sabi ko at tinawanan nya ako.

“Fatima!”

Pareho kaming napatingin ni Sir Creed sa tumawag sa akin at nakita namin si Lionel na tumatakbo palapit sa aming dalawa.

Dejà vu.

“Oh, Lionel—”

Naputol ang pagbati ko nang higitin nya ako palapit sa kanya. Mas lalo pa akong nagulat nang bigyan nya ng masamang tingin ang substitute professor namin sa Constitutional Law.

“Good morning, Sir.” bati nya na seryoso ang mga mata. Kung hindi ko lang kilala si Lionel ay iisipin kong may balak syang patayin si Sir Creed.

Alam kong matatalo sya. Nagawa na ngang pumatay ng tatlong katao ng professor naming ito.

“Good morning, boy.” dinig kong bati ni Sir Creed. Tinignan ko sya at may naka-plaster sa mukha nyang nakakalokong ngisi.

Kung ano man iyon ay ramdam kong naapektuhan si Lionel. Humigpit kasi ang kapit nya sa pulsuhan ko. Masakit pero hindi na ako nagreklamo. Para kasing may tensyon sa pagitan nilang dalawa.

“Mauuna na kami ni Fatima.” sabi ni Lionel at wala na akong nagawa nang hilahin nya ako sa paglalakad. Ni hindi man lang ako binigyan ng pagkakataon para makapagpaalam kay Sir Creed.

Sabagay. Magkikita rin naman kami sa room.

Tahimik si Lionel kahit nang makarating kami sa room. Hindi sya nagsalita at tahimik na umupo sa upuan nya nang hindi man lang kami nililingon sa likod. Siniko ako ni Jezel at itinuro si Lionel gamit ang mga nguso nya. Nagkibit na lang ako ng mga balikat.

Ang moody ng lalaking ’yon.

Ilang saglit pa ay pumasok na rin namin si Sir Creed. Tumingin sya sa banda namin at hindi ko alam kung para kanino sya ngumisi. Kung para sa akin ba o kay Lionel.

“Bring out one-fourth sheet of paper. Let’s see kung may natutunan ba kayo sa Ma’am Valencia nyo.” sabi ni Sir Creed at kakaiba ang tono nya kaya hindi na sya binati ng iba at sinunod na lang ang sinabi nya.

Kinalabit ko si Lionel sa unahan para sana manghingi ng papel. Walang imik nya akong binigyan ng dalawa pero hindi pa rin sya lumilingon sa likod. Binigay ko ang isang papel kay Jezel at pareho kaming nagkibit balikat sa inaasta ng kaibigan namin.

Sobrang hirap ng mga pina-quiz ni Sir! Dinidikta nya lang ang mga tanong nya na parang kabisadong kabisado nya ang lahat ng tungkol sa kurso namin. Kaya kapag may hindi kami naintindihang salita ay wala na kaming pagkakataong ulitin dahil hindi na nya inuulit ang tanong matapos sabihin ng dalawang beses.

Kaya ang resulta, out of twenty items ay lima ang mga mali ko. Pero ako pa rin naman ang may pinakamataas na score na nakuha.

“I don’t know if Mrs. Valencia didn’t taught you about that or nakalimutan nyo lang. But I’ll give you some pointers for reviewer na lalabas sa bar exam. You seriously need to study all of that if you want to be lawyers, children.”

Walang nagsasalita. May ngising naglalaro sa mga labi ng professor pero dinig naman namin ang mapanganib nyang boses. Tahimik na tahimik ang buong klase. Hindi katulad noon na kapag si Sir Creed na ang prof namin ay sobra sila kung makapag ingay. Kahit si Jezel sa tabi ko ay hindi man lang bumubulong. Madaldal pa naman ’to at hindi matigil ang bibig. Siguro ay feeling din nya na maririnig pa rin ng professor kahit ang bulong nya.

“I’ll give the reviewers tomorrow. Study that and we’ll have a quiz again next week.”

Grabe… Nakaka-tense sa loob ng room! Ang mga kaklase ko ay nakatungo, ayaw salubungin ang mga mata ng professor. Samantalang dati ay kulang na lang na magmakaawa sila para lang mabigyan ng pansin ni Sir Creed.

Mapagbiro sya pero nakakatakot pa din. Lalo na ngayong nagseryoso sya!

“Maria…”

Napatalon talaga ako sa kinauupuan ko nang tawagin nya ang pangalan ko. Napatingin ako sa kanya at nasalubong ko ang seryoso nyang mga titig.

“Collect their papers. Bring them to the faculty room.” sabi nya at dire-diretsong lumabas ng room.

Tumawa ako nang marinig ko ang sabay sabay na pagbuntong hininga ng mga kaklase ko. Siguro ay nakahinga ng maluwag na wala na ang tensyon kasabay ng paglabas ng professor namin.

“Nakakatakot si Sir Creed!” sigaw ng isa pero mukha namang kinikilig.

“Oo pero ang hot nya, tangina!”

“Gusto ko na lang sumigaw ng ‘choke me, daddy’!”

“Ang sarap sigurong asawahin ni Sir!”

Napailing na lang ako sa mga komento nila habang kinokolekta ang mga papel. Para kasi silang mga ibon na pinakawalan sa hawla kung makapagsalita.

Hindi pa rin ako pinapansin ni Lionel kahit nang kunin ko ang papel nya. Napakamot ako sa pisngi ko bago lumabas ng room.

Pumunta ako ng faculty at nakita ko si Sir Creed na seryosong seryoso ang mukha habang nakaharap sa laptop nya. Binati ko muna ang mga professor na nandoon bago lumapit sa kanya.

“Sir, eto na yung mga papel namin.”

Saglit syang nag angat sya ng tingin bago ibinalik ang tingin sa laptop. “Ilagay mo na lang dyan.”

Ginawa ko ang sinabi nya. Nang matapos ay binalingan ko sya. Parang ayoko pang umalis sa harap nya na ganoon lang ang pinag usapan namin.

“Ano yan?” lakas loob kong tanong at pumunta sa gilid nya para tignan ang ginagawa nya. Pero bwisit, nalanghap ko yung pabango nyang panlalaki na ang sarap singhut-singhutin na parang droga.

Nakakaadik!

“Boyfriend mo ba si Lionel?” tanong nya kaya napaharap ako sa kanya. Pero agad ding lumayo nang mapansin ang distansya naming dalawa.

“Hindi ah!” pumiyok pa ako. Bwisit talaga.

“Manliligaw?” nakataas ang isang kilay nyang tanong.

Umiling ako. “Hindi rin, Sir.”

Tinitigan nya lang ako. Kinagat ko ang pang ibabang labi ko at nakita ko ang mga mata nyang bumaba doon bago tumikhim.

“Ah…” parang buang nyang sabi sabay balik ng tingin sa laptop nya.

“Ano yan?” pag ulit ko sa tanong ko kanina. Dapat ay umalis na ako dahil may susunod pa akong klase pero parang ayoko yata na ganito ang trato sa akin ni Sir Creed.

Kahit na ang gwapo-gwapo at ang cute-cute nya ngayong seryoso sya ay parang may kulang pa rin.

“Reviewer that I’ve mentioned earlier.” hindi tumitingin sa akin na sagot nya.

Try harder, Maria.

“Good luck, Sir. Kaya nyo ’yan. Sa gwapo at bango nyong ’yan, imposibleng wala kayong kayanin.”

Iyon na. Lumabas na yung mga ngiti nyang kanina ko pa gustong makita. Isang oras at kalahati ko din kasi iyong hindi nakita kahit na kaharap ko lang sya!

“Really, huh?” nakangisi nyang tanong sabay tingin sa akin. Ang mga mata nya ay kumikislap sa sobrang pagkaaliw.

“Oo, Sir. Gamitin nyo lang ang kagwapuhan nyo at kakayanin nyo na ang lahat.”

Tumawa na sya at napangiti na ako. Nagpaalam na ako sa kanya na babalik na dahil may susunod pa akong klase.

Kaya kahit sa paglalakad ko pagbalik sa room ay nakangiti pa din ako.

Chapter 13

Nagkusa na akong pumunta kay Aling Nenita para magbayad ng renta sa apartment kahit hindi pa man nya ako sinisingil. At ang panglima kong paboritong landlord ay tuwang-tuwa dahil hindi na daw sya mahihirapan sa paniningil sa akin.

“Kung ganyan ka palagi, Fatima, edi ikaw na rin ang paboritong tenant ko.” sabi ni Aling Nenita na kumikislap ang mga mata habang binibilang ang ibinayad ko.

Tama ako. Nagbibigay kasiyahan ang pera sa mga tao. Sino ba ang may sabing hindi nabibili ng pera ang kasiyahan? Kaya nga karamihan sa mga tao ay malungkot dahil ang unang unang rason ay wala silang mga pera!

Napahawak ako sa dibdib ko kung nasaan ang puso at nagkunwaring nasasaktan. “Aray naman, Aling Nenita. Ang sakit ’non, ah? Ikaw ang favorite landlady ko pero hindi pala ako ang paborito mong tenant?”

Napailing si Aling Nenita. Siguro ay sanay na sa kakulitan ko. “Bago ka pala umalis sa apartment ay sabihin mo muna sa akin, ah? Para makapaghanap agad ako ng papalit sayo.”

“Hala, double kill mo na ako, Aling Nenita, ah? Nandito pa ako pero pinapaalis mo na agad ako? You hurt my feelings!” umakto pa ako na may pinupunasang mga luha kaya pabiro nya akong hinampas.

Aray naman. Triple kill na sya, ah.

“Graduating ka na, diba? Sigurado akong lilipat ka na pagka-graduate mo dahil magtatrabaho ka na!”

Napalabi ako. Hindi ko pa nga alam kung anong gagawin ko, eh. Bago kasi nagpakita ulit si Sir Creed sa buhay ko ay nakaplano na ang lahat. Lilipat talaga ako ng tirahan at maghahanap ng law firm na mapapasukan. Pero ngayong nandito na si Sir Creed ay gusto ko talagang makapasok sa law firm nya.

Para madali kong magawa ang plano kong mangalap ng impormasyon tungkol sa kanya at mabigyan ng hustisya ang ginawa nya sa pamilya ko.

Pero paano kung hindi nya ako tanggapin? He’s a professional and respected lawyer. Kaya nga pumayag ang university namin na sya ang pumalit kay Ma’am Valencia dahil nakita siguro nila na isa nang successful lawyer si Sir Creed at marami syang maibabahagi sa amin na kaalaman.

Habang ako ay isa lamang fresh graduate. Malamang ay marami rin ang nag aapply sa law firm nya. Kaya malaki talaga ang tsansa na hindi ako matanggap.

Ano nang gagawin ko pagkatapos noon? Paano pa ako makakakuha ng mga impormasyon na magagamit ko laban sa kanya kung hindi ko na sya makakasama pagkatapos ng graduation namin?

Ang pag asa ko na lang ay kapag naging topnotcher ako sa bar exam. O kaya ay kahit makapasok man lang sa top ten na may pinakamataas na score. Siguradong tatanggapin nya ako kapag napatunayan kong matalino talaga ako.

Kailangan ko na nga sigurong paghandaan ang bar exam.

“Have you come up with a decision?”

Binungad na naman ako ni Sir Creed ng nakakaakit nyang ingles pagkarating ko ng karinderya. Sabi na, eh. Hindi nya talaga ako tatantanan.

“Sa susunod na padala na lang ako bibili ng laptop, Sir. May tour assessment pa kami. Malapit na ’yon.”

Nainis sya. Nagsalubong kasi ang mga kilay nya at nagtiim ng mga bagang. Napansin ko tuloy ang papatubo nyang mga facial hair sa panga nya nang umigting iyon.

Hala… Mas lalo syang naging gwapo ’pag may facial hair sya.

“Laptop is not that expensive, Maria. May matitira pa naman sayo kahit bumili ka na ngayon.” inis na sabi nya at halos irapan pa ako.

Anong hindi expensive, eh sinabi sa akin ni Jezel ang mga presyuhan noon! Nag ipon kasi talaga sya para makabili ng laptop dahil mahirap ang wala noon lalo na sa kurso namin. Buti na lang talaga at nagawan ko ng paraan kahit na wala akong laptop.

Palibhasa kasi ay mayaman sya.

“Basta sa susunod na buwan na lang, Sir.”

“Then, buy a cellphone.” sabi nya na ayaw talaga paawat. Bakit ba gustong gusto nyang gastusin ko ang pera? “Wala kang phone, right? Bumili ka ng cellphone. Mas mura iyon kaysa sa laptop.”

Napaisip ako. Oo nga. Mas kailangan ko iyon dahil ilang beses na akong napahamak nang dahil wala akong cellphone. Kung minsan kasi ay nakaka-cancel ang mga meeting namin sa klase kapag may requirements kami at hindi ko iyon nalalaman kaya nasasayang ang effort ko na pumunta ng school. Kailangan ko pa talagang mag computer shop para malaman na cancelled pala ang meeting.

Sayang effort. Wala naman pala akong mapapala.

“Sige, Sir. Bibili ako noon. ’Yung tig-one thousand lang.”

Kumunot ang noo nya. “Anong mabibili mo sa isang libo?”

“Cellphone, Sir! Yung de-keypad. Maraming nagbebenta noon sa mga muslim.”

Bumuntong hininga sya at napahilamos ng mukha na parang nawawalan na ng pasensya. Imbes na matakot ay pinigilan ko pa ang mapangiti. Paano ba naman kasi, kahit nafu-frustrate na sya ay ang cute-cute pa din nya!

Gwapo sya, hot tapos ay cute pa. Wala na talaga!

“Maria, you have a fucking one hundred thousand pesos. But you willl buy a goddamn phone worth one thousand?”

“Hala, Sir! Hindi pina-fuck ang isang daang libong piso!” gulat kong sabi. Ganoon na ba talaga sya ka-asshole at pati ang pera ay papatulan nya? Hala… Delikado ang pera ko.

Umangil sya. Mukhang nawalan na talaga sya ng pasenya sa akin. Yumuko ako at nagbaba ng tingin.

Galit na ang matanda. Kailangan nang magpakabait ng bata.

“Just buy a damn phone! Sasamahan pa kita para alam kong hindi mo sasayangin ang pera mo sa basurang cellphone lang!”

“Okay na sa akin kahit de-keypad lang. Basta nakaka-text at nakakatawag.”

“Really?” natatawa nyang tanong pero may inis pa din. Ang cute-cute dahil halos mag isang linya na ang mga kilay nya.

Parang ang sarap ahitin? Ano kayang itsura ni Sir kapag walang kilay? Gwapo pa rin kaya sya?

“Bumili ka ng cellphone na matino. Kakailanganin mo iyon sa trabaho. Look for a good phone now kaysa mag aksaya ka pa ng pera sa walang kwentang bagay!”

Halos mapanguso na ako. Galit talaga sya. Hindi ko naman maintindihan kung bakit. Pera ko ’to, diba? Pero bakit parang mas nasusunod pa sya kung saan ko iyon gagastusin?

Kung sabagay ay tama din sya. Kapag nga naman bumili ako ng cellphone na de-keypad ngayon ay mababalewala iyon kapag nagkatrabaho na ako at bumili ng mas kakailanganin na cellphone.

Kaya pumayag na akong samahan nya ako sa mall sa sabado para bumili ng cellphone. Tinanggap ko na ang alok nya na sadsmahan nya ako. Wala rin naman akong alam tungkol sa mga cellphone.

Magkasabay kaming pumasok ni Sir Creed sa room. Ay hindi pala. Ako ang nauna dahil inunahan ko sya sa may pintuan. Baka kasi markahan nya ako sa attendance ng late kapag sya ang mas naunang pumasok.

Matalino kaya ako. Hindi nya ako maloloko.

Hindi pa rin ako kinakausap ni Lionel. Nalulungkot ako dahil apat na taon ko din syang naging kaibigan at ngayon lang syang umakto ng ganito kaya hindi ko alam ang gagawin. Natatakot naman akong kausapin sya dahil baka hindi na naman nya ako pansinin.

Iyon naman kasi ang kinatatakutan ng mga tao. Ang rejection. Iyong ilang beses na binigyan ng effort ang isang tao pero sa huli ay hindi pa rin pala sapat.

Pero mas nakakatakot ang silent rejection. Yung bang bigla na lang hindi kakausapin. Biglang mawawala at hindi na magpaparamdam. Iisipin mo tuloy kung totoo ba ang mga nangyari sa inyo noong mga panahong magkasama pa kayo. At iyon ang ipinaparamdam sa akin ni Lionel. Nakakalungkot pero nakakainis din. Kung may ayaw sya ay sabihin nya na lang sana. Hindi yung para akong tanga na iniisip kung ano ang nagawa kong mali para hindi nya ako pansinin.

“Mag usap tayo, Fatima.”

Nagulat ako dahil pagkalabas ni Sir Creed ay bigla akong pinansin ni Lionel at seryosong sinabi iyon. Lumabas pa sya ng room kaya sinundan ko. Alam ko din na nakasunod sa akin si Jezel na gusto ring malaman kung bakit umaakto ng ganoon si Lionel.

“Anong meron sa inyo ng professor na ’yon?” tanong nya agad. Mahina pero ramdam ko ang galit nya.

“Ha?” nasabi ko na lang dahil hindi ko alam kung sino at ano ang itinutukoy nya.

“Palagi kayong sabay na naglalakad sa university! Nakikita ko kayo araw-araw! May relasyon na ba kayo?”

“Buang ka ba?” bulalas ko. Hindi makapaniwala sa itinanong nya. “Nagsabay lang sa paglalakad may relasyon na agad? What kind of mindset is that?” ulit ko sa sinabi ni Sir Creed noong napagkakamalan din sila ni Ma’am Lauris na may relasyon.

Ganito siguro ang naramdaman nya noon. At nakakainis nga talaga.

“Edi ’wag na kayong magsabay! May mga paa ka naman at kaya mong maglakad ng mag isa!”

Nagkatinginan na lang kami ni Jezel sa inakto ni Lionel na nag walk out pa. Hindi ko alam kung anong problema nya sa pagsasabay namin ni Sir Creed na maglakad. Wala naman kaming ginagawang masama. Marami din kasing ginagawa si Sir sa school kaya nagsasabay na lang kami sa pagpasok.

Nang muli kong tinignan si Jezel ay may nang aasar na syang ngiti. Inirapan ko sya. Sigurado akong aasarin nya ako!

“Ikaw, ha? Sir Creed pala, ha?” nang aasar nyang sabi at sinundot sundot ang tagiliran ko. Napapaigtad tuloy ako dahil sa kiliting nararamdaman.

“Kung gusto mong makalbo sa sabunot ko ay ipagpatuloy mo pa ang pangingiliti sa akin.” banta ko sa kanya. Tumigil sya pero hindi nawala ang nakakaloko nyang ngiti.

“Dito na ba magsisimula ang una mong pag ibig? Si Sir Creed na ba ang magbibigay noon sayo?”

Tinaliman ko sya ng tingin. Buang din ’tong isang ’to eh.

“Tumigil ka nga. Prof natin ’yun!”

“Correction. Substitute professor. Tatlong buwan na lang din at graduation na natin. Hindi na natin sya prof pagkatapos noon.”

“Ang laki ng agwat ng mga edad namin!”

“Ano ngayon? Wala yan sa edad, Fatima. Nasa puso yan. Kung mahal mo edi mahal mo.”

Eh ang kaso ay galit ako kay Sir Creed. Kahit na nga madalas na kaming nagkakasama ay hindi pa rin naaalis ang galit ko. Hindi pa rin maiaalis ang katotohanan na pinatay nya sa harapan ko si Kuya. Ibig sabihin ay sya din ang pumatay sa mga magulang ko.

Kahit nanghihinayang ako sa pinagsamahan at mga pagsasamahan pa namin ay hindi ako titigil.

Pasensya na talaga, Sir Creed. Pero hindi ako matatahimik hangga’t hindi mo pinagbabayaran ang mga kasalanan mo.

Chapter 14

Dumating ang araw ng sabado at dahil nakapangako na ako kay Sir Creed na sasamahan nya ako para bumili ng cellphone ay naghanda na ako. Hindi nya kasi talaga ako tinantan hanggang hindi ako pumapayag na gastusin ang pera ko. Kamag anak nya siguro si Mike Enriquez.

Inilabas ko ang denim skirt ko at napagdesisyunang iyon ang suotin. Bagong bago pa iyon dahil ngayon ko pa lang gagamitin. At isang red loose oversized shirt na ni-tuck in ko sa palda ko.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin at napangiwi. Bakit parang masyado kong pinaghandaan ang araw na ’to? Hindi naman ganito ang madalas kong sinusuot. Palagi akong nakapantalon pero bakit naisipan ko ang magpalda ngayon?

Overdress yata ako para sa isang mahirap at ulilang estudyante na bibili lang ng cellphone.

Bahala na nga. Kaysa naman magmukha akong pulubi habang katabi si Sir Creed. Kahit yata wala syang suotin ay hinding hindi sya magmumukhang mahirap.

Hala… Bakit na-imagine ko ang professor ko na wala talagang suot? Bad ka, Maria.

Bumaba na ako dahil ayokong ma-late sa usapan namin ni Sir Creed. Nakita ko si Aling Nenita na naninilip sa mga siwang ng gate. Nagtaka ako kung sino ang tinitignan nya kaya nakigaya ako.

“Sino pong sinisilip nyo? Baka magkakuliti ka nyan, Aling Nenita.” tanong ko bago ko pa makita kung sino ang nasa labas.

“ Dios mio kang bata ka! Ginulat mo ako!“ nakahawak sa dibdib nyang sabi. Pero ang mga mata ko ay nanatiling nakasilip sa labas.

Kaya naman pala. Nandoon na si Sir Creed na mukhang inaabangan na ako.

“Kanina pa si pogi. Pasulyap-sulyap dito sa loob. Gusto ko na ngang labasin pero ang pangit ng suot ko.” sabi ni Aling Nenita at nakasimangot akong napatingin sa kanya.

Bakit gusto nya pang magpaganda bago harapin si Sir? May asawa’t anak na sya pero gusto pang kumerengkeng.

“Ako inaabangan nyan, Aling Nenita.” sabi ko sa kanya. Ewan ko kung bakit bigla akong nainis sa paborito kong landlady kaya sinadya kong hindi sabihin sa kanya na professor ko si Sir Creed.

Hindi na nakapagsalita si Aling Nenita at tinignan pa ako mula ulo hanggang paa. Napansin nya sigurong bihis na bihis ako at doon pa lang ay napatunayan ko na sa kanyang totoo ang sinabi ko.

“Excuse lang po para makaalis na kami.” sabi ko dahil nakaharang pa din sya sa gate.

Nang makaalis ako ay parang gusto ko na lang bumalik sa loob at magbihis ng mas bongga kahit na alam kong wala ako noon. Hindi pa man kasi ako nakakalapit ng tuluyan kay Sir Creed ay inatake na agad ako ng kaba nang makita ko kung gaano sya kagwapo. Simpleng gray hoodie at black pants lang naman ang suot nya pero bakit ang lakas pa din ng dating nya? Kahit yata magbihis ako ng pinakamahal na damit ay feeling ko magmumukha pa din akong pulubi kapag katabi ko sya!

Swabe syang nakasandal sa may side ng passenger seat. Ang isang kamay ay nakapasok sa bulsa ng hoodie nya samantalang ang isa ay may hawak na cellphone. Nakatingin sya doon na parang may ka-text.

Pinapapawisan na ang mga kamay ko sa sobrang kaba. Dati ay kinakabahan ako kapag nakikita ko sya dahil sa takot ko sa kanya. Pero parang may nag iba ngayon. Hindi ako natatakot pero bakit kinakabahan pa rin ako? Ano ang nagbago?

Sana pala ay nagpaturo ako kay Jezel kung paano ang maglagay ng make up. Pero kahit naman pala matuto ako ay wala ring silbi dahil wala naman akong mga make up kit. Pulbo nga lang ako at lip tint lang. Buti nga at may lip tint pa.

Nag-inhale exhale ako. Bwisit talagang kaba ’to. Sanay na naman akong kasama si Sir Creed, normal na din sa akin ang makipag usap sa kanya pero lintek at ang lakas ng tibok ng puso ko!

Siguro ay ganito yung nararamdaman ng mga babae kapag first date nila ng jowa nila. Kinakabahan at nakakabaliw.

Hala… Sasamahan lang ako ng professor ko na bumili ng cellphone. Hindi ito date. Huwag kang assumera, Maria. Mahiya ka nga!

Tsaka professor ko sya! Malaking eskandalo ang naisip ko kanina!

“Hindi ito date. Hindi ito date. Hindi ito date.” paulit ulit kong sabi sa isip ko habang humahakbang palapit kay Sir Creed. Naramdaman nya ang paglapit ko kaya nag angat sya ng tingin.

Pinigilan ko talaga ang sarili ko na tumakbo pabalik sa apartment nang magtama ang mga tingin namin. Seryoso ang mga mata nya na pinasadahan ako ng tingin. Nanatili ang tingin nya sa ibaba, sa may tuhod ko yata? At sinamaan iyon ng tingin.

“The hell are you wearing?” inis nyang sabi na halos awayin na ang palda ko gamit lang ang tingin nya.

“Damit, Sir.” sagot ko at tumalim ang tingin nya sa akin.

“Your skirt is too short.” muli nyang sinamaan ng tingin ang palda ko na para bang may ginawa iyong malaking kasalanan sa kanya.

“Anong short? One inch above the knee nga lang ata ’to. Hindi ’to maikli.”

“Any skirt that is above the knee is considered as short. Bakit hindi ka nag-pants?”

Nabwisit na ako. Nagdamit ako ng maayos para sa kanya tapos hahanapin nya yung pantalon ko na malapit nang kumupas? Gusto nya bang magmukha akong taong grasa sa tabi nya?

“Nasa labahan, Sir.” inis na sabi ko. Inirapan ko pa talaga. Ewan ko na lang kung napansin nya. “Halika na. Baka gabihin pa tayo.”

Pinagbuksan nya ako sa pinto sa passenger seat at doon na ako natigilan. Hala… Bakit parang may kumikiliti sa loob ng tyan ko? Hindi ko naman first time sasakay ng kotse, ah?

“Sakay.” utos nya na mabilis kong sinunod. Ginamit nya na naman kasi yung nakakatakot nyang tono.

Sumakay na din sya sa driver’s seat pero hindi nya muna ini-start ang kotse. Nagulat ako nang hawakan nya ang likod ng kwelyuhan ng hoodie nya at higitin iyon pataas na parang hinuhubad. Napatili ako nang pati ang suot nyang sando sa loob ay umangat din kaya nasulyapan ko ang hindi ko dapat masulyapan.

Lintek! May abs si Sir!

“Bakit ka naghuhubad?!” bulalas kong tanong sa kanya. Napatigil sya sa ginagawa kaya nakaangat pa din ang hoodie nya at nakikita ko pa rin ang abs nya. Pati yung sinasabi ni Jezel na v-line daw!

Hindi ko alam kung anong sumapi sa akin. Lumapit ako kay Sir Creed at mas itinaas ang hoodie pati na din ang sando nya sa loob sa bandang tyan. Nakita ko ng full view ang mala-bato nyang abs!

“Maria!”

Halos mabingi na ako sa sobrang lakas ng pagsigaw nya. Mabilis nyang inalis ang kamay ko at inayos ang damit nya. Tsaka ko lang naramdaman ang pagkapahiya. Sinubukan kong itago iyon sa isang pilit na tawa.

“Pasensya na, Sir. Gusto ko lang bilangin ang mga pandesal mo sa tyan para alam ko kung ilang palaman ang bibilhin ko mamaya.”

Kinagat ko ang pang ibabang labi ko at lihim na napangiwi. Bwisit! Anong klaseng palusot ’yun?!Ano pa at naging law student ako kung hindi ako magaling mag isip ng palusot?

Narinig kong nag-tsk si Sir Creed. Isinuot nya ang seatbelt nya at ginaya ko sya.

“Bakit ka ba kasi bigla-biglang naghuhubad, Sir? Estudyante mo kaya ako!” paninisi ko sa kanya. Hindi ko naman kasi gagawin iyon kung hindi ko nasulyapan! Nasulyapan ko na eh, so bakit hindi pa lahatin ang view?

At first time kong makakita ng abs sa personal! Grabe! Bigla akong pinagpawisan!

“I was planning to cover your thighs with my hoodie. Pero iba ang nangyari. Damn, you’re still young to do that!”

“Hindi pa kasi ako nakakakita ng abs sa personal, Sir.” parang buang kong sabi. Siguro dahil sa kakasama ko kay Sir Creed ay nagiging buang na din ako.

“At ano? Kapag hindi ako ang kasama mo ay gagawin mo din iyon?!”

“Hindi, Sir! Sa inyo ko lang gagawin yun!”

Natigilan kaming dalawa sa sinabi ko. Gusto ko nang pukpukin ang ulo ko! Ayoko na! Ititikom na ang mga bibig ko at baka kung ano pa ang masabi ko.

Ano ba kasi talaga ang naisipan ko at nagawa ko iyon? Si Jezel naman kasi, eh! Kung ano-ano ang mga kinukwento sa akin! Gusto nya daw kasing makakita ng abs sa personal pero ako ang nagkaroon ng pagkakataon.

Sobrang awkward ng atmosphere sa pagitan naming dalawa kaya hanggang sa mag-drive sya papunta ng mall ay walang nagsasalita sa amin. Kahit nang lagpasan nya ang mall na malapit lang at madalas kong pinupuntahan ay hindi ako nagsalita.

Nagulat na lang ako nang makita ang malaking globo sa gitna ng sikat na mall na iyon. Hindi na ako nagreklamo. Nandito na kami, eh.

Pero diba bibili lang naman ako ng cellphone? Bakit kailangan pa kasing dito sa mall na ’to bumili?

“Nag withraw ka na ba?” iyon ang tanong sa akin ni Sir Creed habang pina-park nya ang sasakyan. Tumango ako para mawala na ang pagka-awkward sa pagitan namin.

“Oo, Sir. Ten thousand lang ang budget ko sa cellphone, ah? Ang sabi ni Jezel may mabibili na daw akong matinong android phone ’nun.”

Tumango sya. Tinanggal ang seatbelt at ginaya ko sya. Binuksan nya ang pinto ng kotse at bumaba na. Ganoon din ang ginawa ko.

“Tapos, Sir, bibili na din ako ng mga kakailanganin ko para sa tour assessment namin. Next week na ’yon, eh.”

“Nagugutom ka na ba?” sobrang random nyang tanong.

“Hindi pa naman, Sir.”

“Let’s buy you a phone first. Then we’ll eat tsaka natin bibilhin ang mga needs mo for your tour assessment. Is that alright?”

Tumango ako sa gusto nyang mangyari. Sabay kaming naglakad at sinusundan ko lang sya. Noong una ay nasa likuran nya lang ako pero binagalan nya ang paglalakad at sumabay sa akin.

Hindi ko maiwasang tumingin sa mga nakakasalubong naming mga tao. Kinakabahan kasi ako na baka may makakilala sa amin at bigyan pa ng malisya. Ang mga tao pa naman ay mapanghusga. Mahilig gumawa ng tsismis. Example na nga ay noong makita namin si Sir Creed na kausap si Ma’am Lauris. Mabilis agad iyong binigyang kahulugan ng mga kaklase ko.

Pati na rin ang madalas na pagsasabay namin. Maging si Lionel na sarili kong kaibigan ay binigyan ng malisya iyon. Nagalit pa talaga sya sa akin! Paano pa kaya ngayong walang pasok at makita nya kaming magkasama ngayon? Baka na magwala na ’yun!

Why do people love to make and spread rumors? Ano bang masaya sa paggawa ng kwento kahit hindi naman totoo? Makakasira pa iyon ng buhay ng isang tao. At mahirap nang maibalik ang nasira dahil lang sa paggawa ng tsismis.

Pumasok kami sa isang store at napansin ko na agad ang mga naka-display na cellphone. Kahit hindi ko na tignan ang presyo ay alam kong sobrang mahal na noon! Parang gusto ko na tuloy higitin palabas si Sir Creed at bumili na lang sa Quiapo ng mga nakaw na cellphone. At least doon ay makakamura kami.

Pero bago ko pa magawa iyon ay may lumapit na sa aming isang magandang babae. Base sa suot nyang ruffled white long sleeve top at pencil skirt ay nahulaan kong baka mataas ang posisyon nito.

“Hi! I’m Leonore Morilla, the manager of this store. Are you looking for a phone, Ma’am?” pagkausap sa akin nung babae.

Napatingin ako kay Sir Creed na hindi man lang sinulyapan ang babae at nakakatitig lang sa akin. Mukhang wala syang planong sumagot para sa akin kaya binalingan ko si Miss Morilla.

“Uh… Yes po. Kaya lang di po ganung kalaki ang budget ko.” nakangiwing sabi ko. Mukhang de-keypad yata ang bagsak ko nito, ah.

“No worries. I’ll show you our latest model. Follow me.” sabi nung babae at tumalikod na. Susundan na sana sya ni Sir Creed nang higitin ko ang sleeves ng hoodie nya.

“Sir, huwag na tayo dito. Mukha kasing mga mahal.” bulong ko.

“Just follow her.” sabi nya lang at sinundan ang babae. Wala na akong nagawa kundi ang sundan silang dalawa.

Hindi ko alam kung paano makakabalik sa apartment ko kapag umalis akong mag isa kaya susundan ko na lang palagi si Sir Creed.

“This is iPhone 11 and available in six colors. Red, black, white, green, yellow and silver.” sabi nung babae at pinakita ang isang cellphone na naka-display doon. Pero yung presyo ang tinignan ko.

Muntik na akong mahimatay nang makita ko iyon! Hala. Akala ko ba mas mura ang cellphone kaysa sa laptop pero bakit ganito ang presyo ng isang ’to? Magkano na kaya ang laptop ngayon kung ang magiging basehan ay ang presyo ng cellphone na ’to?!

“Ten thousand lang po ang budget ko.” putol ko na sa mga sinasabi nung babae kahit hindi ko naman naiintindihan. May ipinaliwanag pa sya about sa camera pero wala naman akong pakialam doon. Hindi naman ako mahilig mag-picture.

Napatingin ang babae kay Sir Creed. Pati tuloy ako ay napagaya. Nakita ko ang professor ko na mataman ang tingin sa babae. Para silang nag uusap gamit ang mga mata nila. Sa huli ay bahagyang tumango ang manager at nakangiting bumaling sa akin.

“Are you a student, by the way?” tanong ng babae at tumango lang ako. Hindi alam kung saan iko-connect ang pagiging estudyante ko sa gintong cellphone na iyon. “Good news! We have a discount for students like you!”

Napakamot ako sa ulo ko. Kahit yata magka-discount ay hindi pa rin aabot doon ang budget ko.

“For students, the price for iPhone 11 with 256GB will be… uhm…” sumulyap muna sya kay Sir Creed. “Nine thousand nine hundred ninety five!”

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Hala? Ang laking discount naman noon!

“Seryoso po?” hindi makapaniwala kong tanong. Feeling ko ay binu-budol lang ako ng babaeng ’to.

“Yes! Just present your student I.D. and you can avail the discount.”

Napatingin ako kay Sir Creed. Gulong gulo sa mga nangyayari. Ang laki kasi ng discount at hindi talaga kapani-paniwala. Almost sixty thousand ang original price tapos magiging ten thousand na lang?

“Buy it, Maria.” muling utos ni Sir Creed. Napatingin ako sa babaeng manager na bahagyang napaubo. Lumapit ako sa professor ko para bumulong.

“Ang laki ng discount, Sir. Baka mabilis masira?”

Mahina syang napatawa kaya napalayo ako sa kanya. Nameywang sya at nakangising umiling sa akin.

“I can guarantee you that it’s not. Buy it, kid.”

Binili ko nga talaga. Sabi ni Sir ay hindi daw mabilis masira, eh. Tapos ang laki pa ng discount. Syempre di ko na ’to palalagpasin diba?

Hindi naman magandang cellphone ang hanap ko. Basta yung may magamit lang ako na pantawag at pang text. Pero sabi din ni Jezel ay mas maganda kung makakapag facebook at makakapag-chat din ako dahil madalas ay iyon na daw ang ginagamit ngayon. Hindi na daw uso ang text at tawag.

“Here’s your phone, Ma’am. Thank you for shopping!” nakangiting sabi ng manager nang iniabot nya sa akin ang binili ko.

Binili na rin muna ako ni Sir Creed ng sim card bago namin napagdesisyunan na kumain.

Hala… Maling desisyon yata ang pagbili ko sa cellphone na ’to! Feeling ko kasi ay buhay ko na ang hinahawakan ko kaya ingat na ingat ako!Ngayon lang ako magkakaroon ng gamit na ganitong kamahal!

Nawa’y tumagal sa akin ang cellphone na ’to na parang buhay ko na.

Chapter 15

Nagkakamot ako ng ulo ko habang nakatingin sa reviewer at pilit na kinakabisado ang mga nakalagay doon. Mid-term exam week na! Sa buong linggo na ’to ay wala kaming gagawin kung hindi ang mag exam sa lahat ng mga subjects namin para sa mid-term.

Tapos sa Sabado ay tour assessment na namin. Wala pang ina-announce si Sir Creed kung ano ang gagawin namin pero ang sabi ay sa Pangasinan daw kami pupunta. Monday pa lang pero feeling ko ay pagod na ako dahil sa gagawin ko sa buong linggo!

“Conflict of laws is that part of the municipal law of a state which directs courts or government agencies to apply a foreign law in a case where a foreign element is involved.” basa ko sa nakalagay sa reviewer sabay kamot ulit sa ulo ko. Wala naman akong kuto at hindi naman talaga makati. Parang sa pagkakamot na ginagawa ko ay maipapasok ko iyon sa utak ko.

Pakiramdam ko ay magno-nosebleed na ako dahil kagabi pa ako nagre-review at wala din akong maayos na tulog!

Sinubukan ko din kasing kalikutin ang bagong cellphone ko. Sobrang namamangyan pa ako dahil buong buhay ko ay ngayon lang ako nagkaroon ng sariling cellphone. Natatakot pa nga akong galawin dahil baka may mapindot ako at masira pa. Sayang ang pera.

Papaturo na lang siguro ako kay Sir Creed.

Hindi ko na inalis ang mga mata ko sa reviewer habang naglalakad papunta sa karinderya ni Aling Perla. Saglit lang akong nagtaas ng tingin para hanapin kung saan nakapwesto si Sir Creed at nang makita ay lumapit ako sa kanya. Umupo ako at nagsimula ulit magreview.

“Ah, right. It’s your mid-term exam week now.” sabi ni Sir Creed pagkaupo ko. Kahit na nakakaakit ang pag-eenglish nya ay hindi ko sya pinansin. Mas importante ang grades ko. “Good morning, by the way.”

“Kanina pa nga ako nakakita ng mga estudyanteng nagre-review.” si Aling Perla na lumapit pa talaga sa pwesto namin para panoorin akong mag-review. Silang dalawa lang ni Sir Creed ang nag-usap.

“Professors will be very busy, too.”

“Etong si Fatima ay hindi talaga mai-istorbo kapag nag-aaral na. Kaya tumatalino, eh.”

“You should eat first, Maria.”

Pinikit ko ang mga mata ko para kabisaduhin ang mga linyang kababasa ko pa lang. Sure akong lalabas ’to. Naisama na rin ito sa quiz namin dati, eh.

“Maria, eat your breakfast, first.”

Dalawang subjects ang mayroon kaming exam ngayon. Ang Conflict of Law at ang Commercial Law. Parehong major subjects pa naman kaya kailangan kong mas galingan. Kahit na wala akong matinong tulog at medyo sumasakit na ang ulo ko dahil kagabi pa ako nagkakabisa ay hindi ko na iyon ininda.

Ito na lang ang pambawi ko sa benefactor ko. Tinustusan nya ang pangagailangan ko sa buhay. Pati na rin ang pag aaral ko. Kaya kailangan kong makakuha ng mataas na grades at magkaroon ng latin honors pagka-graduate ko bilang pasasalamat sa kanya.

At syempre, gagawin ko din ito para sa mga magulang ko. Ipapakita ko sa kanila na aasenso ako sa buhay. Na hindi ko na kakailanganin ang suporta sa akin ng benefactor ko dahil makakaya ko nang buhayin ng mag isa ang sarili ko kapag kumikita na ako ng pera.

I will be a successful lawyer, too.

“Maria.”

Natigilan ako at parang may yelong bumalot sa aking katawan dahilan ng panlalamig ko nang marinig ang pagtawag na iyon sa akin ng professor ko. Nag angat ako ng tingin sa kanya at nakita ko ay seryoso nyang titig sa akin. Mukha syang galit dahil sa mga bagang nyang nagtatangis habang nakatingin sa akin.

“Put down your reviewer and eat.” mariin nyang utos.

Mabilis kong ibinaba ang reviewer ko at binalingan ang mesa naming may pagkain na. Mukhang si Sir Creed na rin ang umorder para sakin. Medyo marami nga syang inorder ngayon pero hindi na ako nagreklamo. Baka mas lalo lang syang magalit.

Kapag ginagamitan nya pa naman ako ng pautos nyang tono ay wala akong magawa kundi ang sundin sya. Feeling ko din na kahit sino ay mapapasunod nya gamit ang ganoong tono nya! Malalim kasi at medyo may pagka-husky ang boses nya na kapag nagseryoso ay talagang nakakataas ng mga balahibo sa batok.

Tahimik akong nagsimulang kumain. Gusto ko sanang kunin ulit ang reviewer ko para makapagbasa pa rin ako habang ngumunguya pero natatakot ako sa seryosong mukha ni Sir na mukhang binabantayan ang kilos ko.

Hala… Wala na akong pag asang maka-review. Buti na lang at nagawa ko namang mag-review kagabi. Gusto ko lang talagang i-refresh sa utak ko ang mga information kaya ako nagbabasa.

“You look sleep deprived.” pagalit na naman nyang sabi. Parang kanina lang ay binati nya pa ako ng good morning, ah? Anong magiging good sa morning kung galit ang gwapo nyang mukha? At sa akin pa talaga sya galit!

“Nag-review kasi ako kagabi, Sir.” sabi ko sa gitna ng pagkain ko.

“Nakapag-aral ka na naman pala, eh. Pero uunahin mo pa ulit yan kaysa sa pagkain? Mapapagaling ka ba ng mga high scores mo kung magkasakit ka?”

“Grabe naman, Sir. Isang beses lang naman akong hindi kakain—”

“You were even planning to skip a meal?!” mas lalo pa syang nagalit! Hala.. Nakakatakot sya. Ayokong ganoon ang tingin nya sa akin. Gusto ko yung tumatawa sya kasama ako at nagbibiro sya.

Napayuko ako at hindi na makasubo sa pagkain kaya pinaglaruan ko na lang iyon. Gusto ko lang namang magkaroon ng mataas na score sa exam namin mamaya, eh.

“Pasensya na po…” mahina kong sabi na parang batang pinagalitan ng magulang at nanghihingi ng sorry.

Narinig ko ang pagbuntong hininga nya pero hindi ako nag angat ng tingin. Nakakatakot syang magalit. Ngayon ko lang yata sya nakitang nagalit sa akin ng ganito. At ano nga ulit yung dahilan? Dahil lang sa binalak kong huwag nang kumain para makapag review na lang.

Napalabi ako. Ang babaw ng dahilan pero nagalit agad sya.

Paano pa kaya kung malaman nyang nilalapitan ko lang sya para makakuha ako ng mga impormasyon na magagamit ko laban sa kanya? Alam kong mas magagalit pa sya. At ano kaya ang gagawin nya sa akin? Papatayin nya kaya ako? Kagaya ng nakita kong ginawa nya kay Kuya?

Pero may parte sa sarili ko ang nagsasabing hindi nya magagawa iyon. Na ang mga pinapakita nya sa akin ay totoo nyang pagkatao. Ang totoo nyang ugali. Na mabait sya at may pag aalala para sa taong nasa paligid sya. Hindi katulad noon kung saan mayroon syang napakalamig na titig. Na para bang isa syang tao na gawa sa yelo. Na para bang wala syang nararamdaman at ang gusto lang ay pumatay.

Sana… Magkaibang tao na lang sila.

“I don’t want you to get sick, Maria. So please, take care of yourself.” malambing nyang sabi. Sa klase ng tonong ibinigay nya ay napaangat ako ng tingin sa kanya.

Malamlam ang mga mata nyang kulay hazel brown na nakatingin sa akin. Nakita ko doon ang pag aalala para sa akin. May biglang sumakit sa dibdib ko na kung ano habang nakatingin ako sa kanya. Napahawak ako sa parteng iyon. Sa tapat lang ng puso ko.

Please, Sir. Huwag mo akong tignan ng ganyan. Baka tuluyan ko nang hilingin na sana ay hindi nga ikaw ang bumaril sa Kuya ko noon. Na sana ay hindi nga ikaw ang pumatay sa pamilya ko.

Please, Sir… Huwag kang maging mabait sa akin. Dahil baka hindi maging sapat ang galit ko para gantihan ka.

Please, Sir… Huwag mo akong hayaan na talikuran ko ang pangako ko sa pamilya ko. Ang pangakong mabigyan ko ng hustisya ang pagkamatay nila.

Please, Sir… Hayaan mo akong magalit sayo. Para may dahilan akong lapitan ka.

“Hindi ka ba magpapa-exam sa amin, Sir?” tanong ko na lang para mawala ang sakit sa dibdib ko. Natatakot ako, eh. Mukhang hindi maganda ang patutunguhan noon.

Bakit parang ang layo na nung panahon kung saan ang kawalan ng pera lang ang problema ko? Dahil ba hindi na lang si Andres Bonifacio ang laman ng wallet ko ngayon at may mga iba pa?

Umiling sya. “Nah. The tour assessment will serves as your mid-term and a requirement for the final exam. But I’ll still gave you a quiz and a final exam to train you all for bar exam after your graduation.”

Tumango na lang ako at wala nang sinabi. At least makakapag pahinga ang utak ko kapag time nya sa amin. Ang hirap din kapag magkakasunod ang mga exam.

Kung noong highschool ay kinakaya ko kahit isang araw pang magsabay-sabay ang exam sa lahat ng mga subjects noon. Pero iba na kasi talaga kapag college. Lalo na sa Law school. Kailangan na talagang mag aral ng matino. Kung noong highschool ay nakakapangopya pa pero sa college ay mahirap na. Kaya dapat ay may knowledge na para sa mga tinuturo ng mga professors.

Dahil kapag ga-graduate ng walang alam, pakiramdam mo ay wala kang mapupuntahan. Nasayang lang ang four years kung wala rin namang matututunan. Makakakuha ng trabaho na hindi related sa course. Dahil bakit nga naman sila kukuha ng taong nag aral nga, may degree nga pero wala naman talagang alam? At doon ako natatakot. Mag isa na nga lang ako sa buhay kaya dapat ay alam ko ang patutunguhan ko.

“Goodluck, Maria.” sabi sa akin ni Sir Creed pagkahatid nya sa building ko. Ngumiti ako sa kanya.

“Pag alay nyo ko, Sir, para pumasa ako.”

Mahina syang napatawa. Pagkatapos ay binigyan nya ako ng makapigil hininga nyang mga ngiti.

Hala, hindi ako ready doon!

“Kaya mo yan, Maria. I know you can do it. Ikaw pa ba?”

Mas lalo lang akong napangiti doon. Feeling ko tuloy ay mape-perfect ko ang exam dahil sa kanya! At sa sobrang saya ko ay nakapagbitaw tuloy ako ng pangako sa kanya.

“Sasama ka ba sa tour assessment, Sir?” tanong ko. Napakunot ang noo nya sa pagbabago ko ng topic.

Ang sarap unatin ng noo nya! Sana kahit minsan magawa ko iyon!

“Of course. Bakit?”

Kinagat ko muna ang pang ibabang labi ko para pigilan ang pagngisi. “Kapag majority ng mga scores ko ay hindi lumampas sa sampu ang mga mali, ipagluluto kita ng lumpiang shanghai, Sir. Babaunin natin sa tour assessment.”

Cute na nanlaki ang mga mata nya. Mukhang hindi nya inaasahan ang offer ko sa kanya. Pero hindi pa naman final iyon. May kondisyon ako. At iyon na lang din siguro ang gagawin kong inspiration sa ngayon. Gusto ko din kasi syang ipagluto ng lumpia.

Pasasalamat lang sana sa palagi nyang panlilibre sa akin ng almusal.

“I’ll talk to your professors!” sabi nya at tumalikod na parang aalis na. Nataranta ako at hinigit ang ibaba ng suot nyang itim na polo shirt.

“Hala, bakit?”

Tumigil sya at humarap sa akin. “Para hindi ka nila bigyan ng more than ten wrong answers.”

“Buang ka! Ako naman ang magsasagot at hindi sila.”

“But they’re the ones who will check your paper!”

“Isa, Sir, ah. No cheating! Kapag nandaya ka ay hindi talaga kita ipagluluto ng lumpia kahit kailan!”

Doon lang sya napatigil at napakamot sa batok nya. Bwisit, eh. Parang bata. Ang cute-cute nya! Dahil lang sa lumpia ay nagkakaganoon na talaga sya.

“Should I start giving offerings to all the saints, then?”

Ako naman ngayon ang napatawa. Sineryoso nya ang sinabi ko kanina! Ang akala ko ay mas mapagbiro pa sya kaysa sa akin pero mukhang seryoso yata sya ngayon! Kanina pa!

“Buang ka talaga. Sige na, Sir. Papasok na ako para may time pa akong mag-review.”

Tumango sya pero nakakunot ang noo nya na parang may iniisip. Bumubulong bulong pa sya at parang narinig ko yata ang wala sa sarili nyang tanong kung anong klaseng alay daw ba ang pwede.

Napahagikgik na lang ako. Ang kulit nya talaga!

Chapter 16

Abala ako sa pagkalikot ng bago kong cellphone habang hinihintay ang order naming almusal ni Sir Creed. Napapakunot ang noo ko kapag may hindi ako naiintindihan at ang lahat ng iyon ay itinatanong ko sa professor ko na willing naman akong tinututuruan kahit sunod sunod na ang pagtatanong ko sa kanya.

Wala namang masama sa magtanong.

Tapos ay apat pa kasi yung camera ng phone ko! Isa sa harap at tatlo sa likod. Para namang magagamit ko ang lahat ng iyon!

Tinuruan pa ako ni Sir Creed kung paano gamitin ang bawat isa. May mga ipinaliwanag sya na hindi ko talaga maintindihan. Grabe lang. President’s lister ako pero feeling ko ay ang bobo ko habang nagpapaliwanag sya ng kung ano tungkol sa camera.

Binuksan ko ang rear camera at itinapat iyon kay Sir Creed na nasa harapan ko. Nakakunot ang noo nya habang nakatungo sa sarili nyang cellphone. Kinagat ko ang pang ibabang labi ko bago sya tinawag.

“Sir Creed.”

Mabilis kong pinindot ang capture button nang mag angat sya ng tingin. Tinignan ko ang kuha ko sa kanya at halos magpapadyak na sa nakita.

Stolen shot yun pero bakit ang gwapo nya pa din?! Mahilig akong biruin ni Jezel. Palagi nya akong kinukuhaan ng mga stolen shots at ang papangit ko sa lahat ng iyon! May mga nakanganga at nakapikit pa nga akong kuha sa kanya pero bakit ang professor na nasa harapan ko ay mukhang modelo pa din?!

Bahagya pa ding nakakunot ang noo nya sa kuha at seryoso ang mga matang nakatingin sa camera kaya kapag tinignan ang kuha nya ng kung sino ay mukha syang nakatitig pabalik. At kahit picture lang iyon ay feeling ko nakakatunaw pa rin ang mga titig nya! Naka dark green button down long-sleeved shirt sya at nakatupi ang sleeves na hanggang siko kaya nagpapakita ang kulay gold nyang relo.

“Nakakainis, Sir. Ang gwapo mo pa din.” reklamo ko habang nakatitig sa kuha nya sa cellphone ko. Tumawa sya kaya sinamaan ko sya ng tingin.

“I can’t do anything about it. Ganito talaga ako. Gwapo sa kahit na anong anggulo.” nag-wiggle pa ang mga kilay nya sa akin at napairap na lang ako.

Hay, nako. Nakalimutan kong hindi nga pala dapat purihin ang lalaking ’to. Mas lalong lumalaki ang ulo.

“Nga pala, Sir. Nakapag-alay ka na ba? Mamaya ko na kasi malalaman ang scores ko sa Criminal Law pati sa Conflict of Laws.” pag iiba ko ng usapan. Baka lumobo pa ang ulo nya sa kakabuhat nya ng sariling upuan.

“Yup. I even bought a whole poultry farm. Inalay ko ang lahat ng mga manok doon.”

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Wala sa itsura nya ang pagbibiro. Jino-joke ko lang naman sya tungkol doon!

“Hala, seryoso?” halos hindi na ako huminga sa tanong na iyon.

Tumango sya at mukha pang nagtataka sa kinikilos ko. “I’m serious. I want you to cook lumpia for me.”

Bwisit na lumpia! Kung hindi dahil sa pangako kong iyon ay walang madadamay na mga manok! Ilang manok ba ang meron sa isang poultry farm? Madami diba? Aabot ba sa libo? At huwag nya sabihing pinang alay nya lang ang lahat ng iyon?

Hala… Naaawa ako sa mga manok. Ang daming inosenteng buhay ang nadamay dahil sa lumpia nya. Hindi na nila natupad ang pangarap nilang maging pang-sabong, o hindi kaya ay maging fried chicken sa mga restaurants.

Paano pala kung sinabi ko na mag alay sya ng kambing? O hindi kaya ay kalabaw? May tsansang gawin nya rin iyon! Bumili pa nga sya talaga ng poultry farm para sa lumpia eh!

Lumpia… Bakit napaka-swerte mo? Gagawin ng gwapong nilalang na nasa harap ko ang lahat para lang sayo. Ang daming nagmamahal sayo! Ang daming pangarap ang hindi nabuo dahil sayo!

Ipagtitirik ko na lang ng kandila ang mga kawawang manok.

“Sir, ako na ang mauunang pumasok, ah?” sabi ko nang malapit na kami sa room. Kumunot ang noo nya. Parang nagtataka sa gusto kong mangyari.

“Bakit?”

“Para di ako late, Sir.” sabi ko at inunahan na sya sa paglalakad.

Pagkapasok ko pa lang ay nasalubong ko na agad ang mga tingin ni Lionel. Agad syang nag iwas ng tingin sa akin at napalabi na lang ako. Hindi pa rin talaga nya ako pinapansin. Ang tagal na ng pagtatampo nya.

At dahil hindi ako sanay na ganito kami ay nilapitan ko na sya. Ang akala ko kasi ay mabilis lalamig ang ulo nya at papansinin agad ako. Pero linggo na ang lumipas ay hindi pa rin nya ako kinakausap.

Apat na taon din kaming nagkasama at ngayon lang nya ako tinrato ng ganito. Hindi sya mabilis magalit at hindi ko alam kung anong kinagagalit nya ngayon. Wala naman kasing masama sa pagsasabay namin ni Sir Creed sa paglalakad.

“Uy, Lionel…” tawag ko sa kanya pagkatapat ko sa upuan nya. “Galit ka pa rin ba?”

Ang akala ko ay hindi na naman nya ako papansin pero bumuntong hininga sya at tiningala ako. Malamlam ang mga mata nyang tumingin sa akin at nginitian ako.

“Gusto na kitang kausapin, pero nahihiya ako. I’ve acted immature. I’m sorry.” sabi nya at kinamot ang gilid ng tenga nya.

Napangiti ako at tinapik ang balikat nya. “Okay lang! Basta bati na tayo, ah?” napatawa sya at tinanguan ako. May sasabihin pa sana sya pero pumasok na si Sir Creed kaya umupo na rin ako sa upuan ko.

“Okay na kayo?” bulong sa akin ni Jezel pagkaupo ko. Nakangiti akong tumango sa kanya.

Ang saya ko! Ang akala ko ay mawawala na sa akin si Lionel. Ang laki din kasi ng naitulong nya sa akin. Sa tuwing kakapusin ako ng pera ay palagi syang nandyan para pahiramin ako. Kaya ayoko talagang nagkakagalit kami.

“Good morning, Sir!” bati agad ng mga kaklase ko nang matantya nilang maganda ang mood ni Sir. Alam kong na-trauma din sila noon sa pagiging seryoso ni Sir. Nagpa-quiz ba naman kasi sya ng mahihirap na mga tanong.

“How’s your mid-term exam?” pangangamusta ni Sir na sinandalan ng pang upo nya ang table. Humalukipkip sya at pinasadahan ng tingin ang bawat kaklase ko.

“Kung lahat ba naman ng professor ay kasing hot nya, hindi ako tatamaring mag aral. Baka mahigitan pa kita, Fatima.” muling bulong ni Jezel sa tabi ko. Naghagikgikan kami.

“Ang hirap ng Taxation, Sir!” pagrereklamo ng isa kong kaklase.

Tumawa si Sir Creed. Mahina iyon kaya naging tunog paos. Si Jezel ay panay ang kurot sa mga braso ko at impit na napatili.

“Basa na ang panty ko, Fatima!” sabi nya na ikinalaki ng dalawang mga mata ko. Napalingon tuloy si Lionel sa amin at napatawa na lang sa sinabi ni Jezel.

“Kumalma ka nga!” inis na sabi ko. Ako ang nahihiya sa mga lumalabas sa bibig nya, eh!

“Tapos na ba lahat ng exams nyo?” tanong ng professor namin sa harap.

“Dalawa na lang bukas, Sir. Pero wala kaming exam ngayong araw. Tapos na kasi kami sa Conflict of Laws pati na rin sa Criminal Law.” si Bobby ang sumagot.

Tumango si Sir Creed. Dalawang beses lang kasi sa isang linggo kami nagmemeet ng mga professors sa bawat major subjects. At tig isa’t kalahating oras ang bawat araw.

“Maria mentioned that to me.” sabi ni Sir kaya ang lahat ng ulo na nasa loob ng room ay tumingin sa akin.

Hindi ko alam ang gagawin ko! Bakit kasi kailangan pa nyang sabihin iyon? Ayan na naman tuloy ang tingin ni Lionel na mapanghusga!

“Kailan nyo malalaman ang scores nyo?” tanong ulit ni Sir at napahinga ako ng maluwag nang bumalik sa kanya ang atensyon ng lahat. Maliban sa katabi ko.

“Ano ’yon, ha?” mapang asar na tanong ni Jezel. Hindi ko sya pinansin at nanatili lang ang tingin ko sa harap.

Yung dalawang kaibigan ko, kakaiba! Yung isa mapanghusga tapos yung isa naman ay mapagbigay ng malisya!

“Bukas na din, Sir.” muling sagot ni Bobby sa tanong ng professor namin.

Napakagat ng ibabang labi si Sir Creed at pinagkrus ang dalawang binti nya habang nakasandal pa din sa table. Lumingon sya sa akin at saka ngumisi. Sinimangutan ko sya at napailing na lang sya.

Siguro ay naiisip nya na bukas na nya malalaman kung maipagluluto ko ba sya ng lumpia para sa tour assessment namin. Sana lang talaga at hindi lumagpas sa sampu ang mga mali ko! Nasasayangan ako sa mga manok na inalay nya!

“Sir, paano pala sa tour assessment namin?” untag ni Bobby kaya naputol ang titigan namin ni Sir Creed. “Sa saturday na kasi yun. Ano pong ipapagawa nyo?”

Nangunot ang noo ng professor namin. Nagtatakang tumingin kay Bobby. “Dapat ba ay may ipagawa ako sa inyo?” tanong pa nya.

Nagtawanan kami. Baliw din. Malamang! Sya ’tong professor. Hindi naman pwedeng hayaan nya na lang kaming magpagala-gala sa Pangasinan!

“How about this…” sabi ni Sir Creed na hinawakan ang sariling baba. Gusto ko syang kuhaan ng picture dahil mukha na naman syang modelo na nagpo-pose sa isang photoshoot. “Group yourselves into five and interview Pangasinense about the law in their place. Then make a group written report about it.”

“Sir! Magkakaiba ang place na pupuntahan, diba? Bawat place magtatanong kami sa mga tao?”

Tumango si Sir Creed. “Ask five to ten people. Basta yung makakakuha kayo ng idea about their law.”

“Ay, Sir. Pwedeng mag-announce?” pagsingit ni Bobby. Tumango ang professor namin at umalis sa harap. Doon na naman sya sumandal ng nakahalukipkip sa hamba ng pintuan.

Pinalitan naman sya ni Bobby sa pwesto nya kanina. Alam kong dapat ay si Bobby na ang tignan ko pero ang mga mata ko ay nanatili kay Sir Creed. Napalingon sya sa akin, siguro ay naramdaman ang titig ko. Ngumisi sya at bahagyang tumawa sa pagtitig ko sa kanya. Tumango sya ng isang beses sa direksyon ni Bobby sa harap, sinasabing makinig daw ako sa class president namin. Napalabi ako at sinimangutan sya. Tumawa na naman sya kaya binalingan ko na si Bobby.

“Nakita ko ’yon.” pakantang tudyo sa akin ni Jezel. Sinundot sundot pa nya ang tagiliran ko kaya sinamaan ko sya ng tingin. Humagikgik lang sya. Sabay kaming napalingon sa harap nang magsalita na si Bobby.

“Nakausap ko na ang mga professors natin for Friday class. Pumayag silang huwag na tayong magklase para sa tour assessment natin. So friday morning tayo aalis papunta ng Pangasinan. One in the morning dapat nandito na sa university dahil two ang alis natin. Iyon ang nakalagay sa itinerary kaya ang ma-late ay iiwanan talaga. Kaya walang male-late!”

“Patulog ako sa apartment mo, Fatima.” sabi ni Jezel. “Thursday ay dadalhin ko na mga gamit ko. Palagay na lang sa apartment mo, okay lang?”

“Oo naman!” sabi ko at mabilis pang tumango. Makakasama ko syang matulog sa apartment ko!

“Wala pa kasing byahe ng train sa madaling araw.” pagbibigay rason nya.

“Ayos lang, Jezel. Kaysa magbyahe ka pa.”

“Three days, two nights tayo sa Pangasinan, guys. Sunday ng three in the afternoon tayo aalis doon.” sabi ni Bobby.

“Form your groups na rin, class.” sabi ni Sir Creed. “Then pag usapan nyo ang plano nyo.”

“Fatima! Pasali sa group mo.” nagulat ako nang bigla iyong isigaw ni Bobby.

“Hala, ako din!” si Elaine naman ngayon ang sumigaw noon. Halos maalog ang utak ko nang higitin ni Jezel ang braso ko.

Magkatabi namin kami! Bakit nanghihigit pa sya?!

“Ka-grupo ko din sya!” sabi nya na mahigpit ang hawak sa braso ko.

“Ako yung last member!” sabi naman ni Lionel.

Nagkagulo ang buong klase dahil sa nangyari. Pinangunahan ba naman kasi ng class president! Tapos yung iba ay gusto pa talagang magkisali sa grupo ko. Eh, lima lang ang dapat na members. Nauna na sila Bobby at Elaine na makipag-grupo sa akin. Syempre, hindi pwedeng mawala sina Lionel at Jezel. Kaya lima na kami.

Narinig namin ang pagtawa ni Sir Creed kaya napahinto kaming lahat. Yung pagtawa nya kasi ay ang sarap sa pandinig! Lalaking lalaki at buong buo ang boses nya! Kahit ang mga lalaking kaklase ko ay napanganga na lang at namamanghang nakatingin sa kanya!

“Wow, Maria! You’re in demand!” natatawang sabi nya. “Pinag aagawan ka!”

Napangiti ako. Iyon pala ang kinakatawa nya. Nagtaas ako ng kilay sa kanya at mayabang syang tinignan.

“Ang hirap talagang maging maganda, Sir.” sabi ko at lahat sila ay tumawa na. Akala nya sya lang ang pinag-aagawan, huh? Ako din kaya!

Dahil nga president’s lister ako ay kahit sa mga reporting at group projects ay madalas silang mag agawan sa akin. Alam kasi nilang responsable din ako at hindi sakit sa ulo bilang member. Kung minsan pa nga ay nagbibigay pa ako ng ideya sa bawat isa.

“Maria, nabibigatan ka ba?” biglang tanong ni Sir Creed na may ngisi sa mga labi. Ano ’to? Magpi-pick up line ba sya?

“Bakit, Sir?”

“Nagbubuhat ka kasi ng sarili mong upuan.” sabi nya at humagalpak ng tawa.

Nakatanggap sya ng pang aasar mula sa mga ka-blockmates ko. Hindi ko naman alam kung matatawa o maiinis dahil sa joke nya.

“Alam mo, Sir, buti na lang at gwapo ka. Pambawi sa waley mong joke.” sabi ni Elaine at nagtawanan kami.

“I’m a whole package, right? Handsome, hot, successful lawyer, great personality and have a great sense of humor.” nakangising sabi ng professor namin at umingay na naman ang buong klase.

“Great sense of humor? Ang corny nga ng joke mo, Sir!”

“Kung hindi ka pa tumawa, hindi namin malalaman na joke pala ’yun!”

Tawa ako ng tawa sa pangbabara sa kanya ng mga kaklase ko pero mukha naman syang hindi naiinis. Si Jezel sa tabi ko ay hindi na rin makahinga dahil sa kakatawa.

“Ikaw ang nagbubuhat ng sarili mong upuan, Sir!” sabi ko. Napatingin sya sa akin at tumawa na naman.

Natahimik lang kami nang sabihin nyang pag usapan na ng bawat grupo kung ano ang plano para sa tour assessment. Kaya naman sina Elaine at Bobby ay lumapit sa upuan namin. Naghila sila ng upuan at pabilog kaming umupo.

Tatlong island ang pupuntahan namin and the rest ay maglalagi na kami sa Lucap Wharf. Napagdesisyunan namin na maghati hati na lang sa tatlong island na iyon. Sina Bobby at Elaine ang mag iinterview sa unang island, kami ni Jezel sa susunod at sa pang huli ay si Lionel.

Maingay ang buong klase dahil sa pag uusap ng ng bawat grupo. Pero hindi naman nakakabastos dahil may professor pa rin sa harap. Ngayon lang naging ganito ang mga kaklase ko. Madalas kasi kapag sa ganitong pagkakataon ay nagsisigawan na ang iba at nakakalimutan na may professor pa kaming kasama sa room.

Mahirap lang talaga sigurong hindi pansinin ang presensya ni Sir. Ang lakas kasi ng dating nya. Sya ang nangingibabaw sa lahat ng kwartong papasukan nya.

“Uy, mga taga-Hasmin!” sigaw ng isa kong kaklaseng lalaki nang makakita ng mga tourism students.

Napalabi ako nang makita ang uniform nila. Ang ganda kasi. Charcoal gray pencil skirt at vest at sa loob ay button down blouse na minsan ay pink at minsan naman ay yellow. Depende sa kung anong araw. May belt pa sa bewang nila kaya kitang kita ang hubog ng mga katawan nila.

Kami kasing mga law students ay walang mga uniform. Kung ano lang ang gusto naming isuot ay pwede na. Basta ay hindi nakakabastos.

“Ang sarap sigurong mag-tourism course na lang, no? Paganda lang ang gagawin mo.” sabi ng isang kaklase namin na ikinasimangot ko.

“Sabi nila, iyan daw ang pinakamadaling kurso.”

“Mahal nga lang. May uniform kasi sila at energy fee para sa aircon. Kaya hindi mga mukhang haggard, eh!”

“Hoy, hindi, ah!” pagsingit ni Bobby. Ang lakas naman kasi ng usapan nila. “May kaibigan ako na tourism student. Mahirap din daw ang course nila! Kailangan nilang kabisaduhin ang lahat ng tourist attractions sa bawat lugar. Pati buong mapa ng Pilipinas at pati world map!”

“Sus, magkakabisa lang? Madali lang ’yon!” pagmamayabang ng isa. Anong madali eh palagi nga syang kulelat sa mga exam namin? Kakabisaduhin nya lang din naman ang mga importanteng terms and informations!

“Kailangan din nilang kabisaduhin ang kapital sa bawat regions. At pati na rin capital ng lahat ng mga bansa. Tapos area codes, airline codes, city codes. Kakabisaduhin din nila iyon. Pinag aaralan din nila ang tungkol sa eroplano at mga etiquettes tungkol sa course nila. Madali ba iyon para sayo?” hindi na napigilang sabi ko.

Natahimik naman ang kaklase kong nagyabang kanina. Nabwisit kasi ako. Kung makapag yabang ay akala mo kung sinong matalino.

“Walang madaling course. Lahat mahihirap. Kasi diba, lahat naman tayo ay walang alam tungkol sa mga pag aaralan nating noong mga first year pa tayo? Kaya nga nag aaral dahil dapat ay matutunan. Tapos kukuha ng masteral para ma-master ang lahat. Lahat tayo ay nahihirapan dahil wala pa tayong mga alam. Kagaya din natin ang mga tourism students na ’yon. Pati na rin ang mga taga ibang course. Naghihirap din silang mag aral. Kaya wala talagang madaling course.”

Natahimik ang lahat at nakatitig lang sila sa akin. Yung isang nagyabang ay napayuko na ng ulo sa kahihiyan. Si Bobby naman ay nakangiti lang sa akin. Tsaka ko lang naramdaman ang pagkapahiya. Kung minsan ay hindi ko talaga mapigilan ang bibig ko!

“Grabe!” si Elaine ang bumasag sa katahimikan. “Katabi ko lang si Fatima pero feeling ko ay matalino na din ako!” sabay tawa nya.

“Kaya nga ako dumidikit palagi sa kanya. Baka kasi mahawaan din ako ng talino nya.” sabi ni Jezel at sinundot sundot ang tagiliran ko.

“Bati na tayo, ah? Pahinging talino mo.” si Lionel naman at malakas na tumawa.

“Pa-share it din ako ng talino, Fatima!”

“Akin pa-airdrop!”

“Ay, wow. Naka-iPhone!”

Pulang pula na ang mukha ko sa kahihiyan. Nakakainis. Hindi naman sa pagiging matalino iyon. Sinasabi ko lang naman kung ano ang totoo.

Totoo namang bawat estudyante ay naghihirap sa pag aaral. Bawat course ay mahihirap. Kaya hindi tamang pagkumparahin ang nararanasan sa iba. Hindi naman natin alam ang mga buhay at pinag aaralan nila.

Napatingin ako kay Sir Creed. Nakaangat ang isang sulok ng mga labi nya. Ngumuso sya at inilabas ang cellphone nya bago nagtipa doon. Nang matapos ay muli syang tumingin sa akin.

Ilang saglit lang ay naramdaman kong nag-vibrate ang cellphone sa may bulsa ko. Pasimple ko iyong inilabas at nakita kong may bagong text message ang dumating. Binasa ko iyon at hirap na hirap akong itago ang mga ngiti ko.

Lumpia lover:

So proud of you, kid. Looking forward to your lumpiang shanghai.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at nagpigil ng ngiti. Excited na akong malaman ang mga scores ko sa exam bukas!

Chapter 17

Sobra akong kinulit ni Sir Creed kinabukasan. As in kinulit talaga! Siguro mga two minutes pa lang yata ang nakalilipas nang matapos ang klase nya sa amin ay nag-text na agad sya. Nagtatanong kung alam ko na daw ba ang scores ko sa mga exam.

Baliw lang! Alam nyang sya ang first subject namin kaya hindi ko agad malalaman ang mga scores ko! Simula kasi nang malaman nya kahapon ang mga scores ko sa Criminal Law at Conflict of Law na parehong may tig-pitong mga mali, mas lalo lang na-excite ang professor ko! Maya’t-maya ang pagtatanong nya sa akin!

At ang nakakabwisit pa, nasa gitna kami ng pag eexam para sa Civil Law nang tumawag sya! Hindi kasi ako nagre-reply sa mga texts nya na kada minuto yata ang dating. Nainis siguro sya kaya tumawag na. At habang nag-eexam ay pigil na pigil ako dahil nakikiliti ako sa pagba-vibrate ng cellphone sa bulsa ko!

“Pass your papers. Finish or not and let’s check it.” sabi ng professor namin sa Civil Law at nakahinga na ako ng maluwag.

Tapos na ang mid-term exam!

Inilabas ko ang cellphone sa bulsa ko at nakitang tumatawag pa rin sa akin si Sir Creed. Imbes na sagutin iyon ay pinatay ko ang tawag. Nakakaistorbo kasi! Oo at naga-gwapuhan ako sa kanya pero sana ay alam nyang nasa gitna ako ng klase at nag eexam pa!

Masyadong excited para sa lumpia, eh! Kapag ako nainis ay hindi ko na lang sya ipagluluto.

Pinagtabi-tabi na namin ang mga upuan na one seat apart kanina. Checking na rin naman kasi at ito na ang huling klase namin para sa araw na ’to.

“Number one…” sabi na ng professor namin at nagmadali ang mga kaklase ko sa pagkuha ng papel na mache-checkan. Paano ay namimili pa kasi sila. Hinahanap yung papel ng crush nila.

Galawan nila pang gradeschool, eh.

Natapos ang checking at ibinalik ko sa may-ari ang papel nya. Umupo ako sa upuan ko habang hinihintay na may magbalik sa akin ng papel ko. Kinakabahan ako! Buang lang, eh. Ngayon pa ako mas kinabahan kung kailan tapos na ang exam.

“Idol na talaga kita, Fatima. Masyado mong ginalingan!” ngiting ngiting sabi sa akin ni Bobby pagkabigay ng papel ko. Kinakabahang nagbaba ako ng tingin para tignan ang score ko. Maging sina Lionel at Jezel ay nakisilip na rin.

“Yes!” napasigaw ako nang makita ko ang score ko. Lima lang ang mali!

“Bruha ka! Sure na ang latin honors mo!” sabi ni Jezel at pabiro akong sinabunutan.

“Lahat ng mga mali mo ay hindi nag exceed ng ten, diba? Talino mo talaga.” naiiling na sabi sa akin ni Lionel.

Napatawa ako. Hindi ko alam kung bakit sobrang saya ko! Madalas naman akong makakuha ng mga ganitong scores pero may iba talaga ngayon.

Pinigilan ko ang sarili kong ibalita kay Sir Creed ang tungkol sa mga scores ko kahit na nangangati ang mga kamay kong padalhan sya ng text. Lahat kasi ng mga scores ko ay hindi lumagpas sa sampu ang mga mali. Muntik nga lang sa Taxation na siyam ang naging mali ko pero kahit na ganoon, magagawa ko ang promise ko kay Sir Creed na ipagluto sya ng lumpiang shanghai.

Sasarapan ko. Yung dapat ay hindi nya malilimutan at hahanap-hanapin pa nya!

“Jezel…” tawag ko sa kanya habang nag aayos sya ng gamit. Dismissal na kasi namin at ang mga kaklase ko ay nagmamadali sa pag uwi dahil mag eempake pa raw sila. Mamayang madaling araw na kasi ang alis namin.

“Oh?” sagot nya at isinukbit ang bag. Si Lionel ay kanina pa tapos at hinihintay na lang kaming dalawa.

Nasa apartment ko na din ang mga dadalhin ni Jezel para mamaya. Pagkadating nya kasi kanina ay doon sya agad dumiretso sa apartment ko para makilagay ng gamit. Nalaman nya tuloy na palagi kaming sabay na nag aalmusal ni Sir Creed kaya inasar na naman nya ako.

“Samahan mo ako sa grocery. Mag bibilhin lang ako.” sabi ko sa kanya. Sabay sabay kaming lumabas ng room at naglakad palabas ng university.

“Ay, sige. Bili din ako ng mga junkfoods para may kakainin tayo sa byahe.”

Si Lionel ay humiwalay na rin sa amin para makauwi na rin at sinabing magkita kita na lang kami mamaya. Habang kami ni Jezel ay sumakay ng jeep para magpunta sa grocery.

“Anong bibilhin mo?” tanong nya habang kumukuha ng push cart. Yung basket lang sana ang gagamitin ko pero sige, ilalagay ko na lang ito doon para mahiwalay ang mga bibilhin namin.

Ang dami nya namang junk foods na bibilhin kung push cart ang gagamitin nya? Plano nya bang magtayo ng tindahan sa Pangasinan?

“Gagawa ako ng lumpia shanghai.” sabi ko at sinamahan sya sa junk foods section.

“Ay, pahingi!” kumuha sya ng ilang mga chichirya. Ang dami nga nyang kinuha! Iba’t ibang mga klase at malalaki pa! Akala ko ba ay wala syang pera?

“Kay Sir Creed ka manghingi. Para sa kanya ang gagawin kong lumpia.” hinila ko ang push cart papuntang meet section pero hindi iyon gumalaw. Natigilan ako at tinignan si Jezel. Nanlalaki ang mga mata nyang nakatingin sa akin.

“Hala, hala! Kayo na ba? Bakit may paggawa na ng lumpia?!” halos maghisterikal nyang tanong. Binatukan ko tuloy. Kung ano-ano ang iniisip eh.

“Baliw, hindi. Nag promise kasi ako sa kanya na gagawan ko sya ng lumpia kapag hindi lumagpas ng sampu ang mga mali ko sa lahat ng exam.” paliwanag ko at hinila na ang push cart.

“Ay, bakit may pag-promise, ha? Naku, Fatima. Iba na talaga ang nafi-feel ko.” nagdududa nyang sabi.

Tinawanan ko nga! Lahat na lang ginagawan nya ng issue!

“Buang ka din! Palagi nya kasi akong nililibre sa almusal. Hindi na ako tumatanggi. Nakakatipid ako, eh.”

Bumili ako ng ground meat para palaman sa lumpiang shanghai. Pati na rin carrots, kinchay, bawang at sibuyas para pampalasa sa giniling.

Madami daming trabaho ’to.

“Basta, Fatima. Feeling ko talaga ay may iba na sa inyong dalawa, eh.” pamimilit pa rin ni Jezel.

Natatawang napailing na lang ako. “Bahala ka.”

Alam kong sobrang close na namin ni Sir Creed. Nagtagumpay ako sa plano kong iyon. Na makipaglapit sa kanya para makilala pa sya ng husto. At para malaman ko ang mga itinatago nya.

Nakipaglapit lang naman ako sa kanya para sa pamilya ko. Para maipaghiganti ko sila. Para mabigyan ko ng hustisya ang nangyari sa kanila. Dahil feeling ko ay hindi sila matatahimik kapag hindi ko iyon maibigay sa kanila.

Nag aral akong mabuti para maging isang lawyer. Para ako mismo ang makipaglaban sa hustisya na para sa kanila. Ako mismo ang haharap sa korte. Ako mismo ang attorney na magtatanggol sa kanila.

Pero kapag iniisip ko na kakalabanin ko si Sir Creed ay sumasakit ang dibdib ko. Wala kasi syang ibang ipinakita sa akin kung hindi ang kabaitan nya. Mabait sya. Ibang iba sa lalaking bumaril sa Kuya ko noon.

Hindi naman ako masamang tao para walang maramdaman habang nakikipag lapit ako sa kanya. Malaki ang galit ko pero habang nakikilala ko sya ay nalalaman ko na mabait talaga sya. Isang lalaking mapagbiro na mahilig sa lumpiang shanghai.

Sana talaga, Sir. Hindi ikaw iyon. Masakit para sa akin kung ikaw nga talaga dahil napalapit na rin ako sayo.

“Tulungan mo ako sa pagbabalot, Jezel, ah?” sabi ko nang makabalik na kami sa apartment ko. Nagtulungan kaming dalawa sa pag aayos ng mga pinamili namin.

“Sige. Lutuin mo muna yung karne.”

Nag aayos si Jezel ng mga gamit nya at pilit na pinagkakasya ang nabili nyang chichirya sa kanyang bag. Habang ako ay nagluluto at tinitimplahan ang karne. Buti na lang at nakapag ayos na ako ng gamit kahapon pa. Naisip ko kasi na baka mangyari nga ito. Na baka ipagluto ko nga si Sir ng lumpia. Mawawalan ako ng oras sa pag aayos ng gamit.

Pinalamig ko muna ang karne at hiniwalay isa-isa ang mga lumpia wrapper. Natapos si Jezel sa pag aayos kaya tinulungan nya ako. Madaming pieces kasi ang plano kong gawin.

Tsaka ko lang naalala ang cellphone ko. Pinatay ko nga pala iyon! Ang kulit naman kasi ni Sir Creed, eh! Tawag kasi ng tawag!

Inilabas ko iyon sa bulsa ko at binuksan. Nagulat ako nang mapatili si Jezel.

“Iphone 11 ba yan?!” halos lumuwa na ang mga matang sabi nya. “Saan mo nakuha yan?!”

“Binili ko.” sagot kong napakunot pa ang noo. Mas lalong nanlaki ang mga mata nya at natakot na talaga ako na baka mahulog ang mga iyon sa sahig at gumulong!

“Bruha! Mahal yan! Paano ka makakabili nyan?!” suminghap sya ng malakas at sinabunutan ako. “Huwag mong sabihin na mayaman ka talaga at naglayas lang o hindi kaya ay nagpapanggap na mahirap? Sabihin mo sa’kin, Fatima! Tagapagmana ka pa ng malaking kumpanya?!”

Inis na inalis ko ang mga kamay nya sa buhok ko. Bwisit! Ang sakit ’nun!

“May student discount yan! Ten thousand na lang ’nung nabili ko!”

Hinampas nya ako ng malakas sa braso. Nagdasal ako na sana ay may pumigil sa akin na sya ang gawin kong palaman sa lumpiang shanghai!

“Gaga ka! Ang laking discount ’nun! Imposibleng mag discount sila ng ganung kalaki lalo pa at bagong labas lang yan! Matalino ka pero hindi mo ako maloloko!”

“Totoo nga! Kahit itanong mo pa kay Sir Creed!”

Natigilan din sya sa wakas. Bwisit na babaeng ’to. Ang bigat ng kamay! Kaya ayokong tumabi sa kanya kapag nanonood sya ng korean drama at kapag kinikilig sya. Nanghahampas kasi! Sa sobrang lakas ng paghampas nya ay pwede na syang maging spiker sa volleyball team!

“Si Sir Creed?” tanong nya nang matauhan. Kumurap kurap pa sya.

Tumango ako. “Oo. Kasama ko syang bumili nito.”

“Sigurado kang ikaw ang nagbayad at hindi sya?”

“Oo!” inis na yung tono ko. “Yung manager pa nga ang nakausap ko.”

“Yung manager? Bakit yung manager? Kilala ba sya ni Sir Creed?”

“Ewan ko. Mukhang hindi dahil hindi naman sila nag usap.”

Tumahimik sya. Mabuti naman! Ang ingay nya! Ang daming tanong! Nagda-dalawang isip na tuloy ako kung papayagan ko pa syang makitulog ulit sa akin sa susunod.

Bumalik na ako sa ginagawa ko. Marami marami kasi ang gagawin kong lumpia at hindi ako matatapos kung patuloy akong dadaldalin ni Jezel!

“Feeling ko, Fatima, kilala ni Sir Creed yung manager. Sya ang nagdala sayo sa store na yun diba? Feeling ko kinausap nya yung manager para babaan yung presyo ng iPhone para mabili mo.”

Kumunot ang noo ko. Hindi lang pala sya magaling magbigay ng malisya, magaling din syang gumawa ng kwento! At saka, anong kinausap ni Sir Creed ang manager eh hindi nga sila magkakilala.

“Hindi magkakilala si Sir Creed at yung manager ng store. Hindi nga sila nag usap.”

Pero natigilan ako nang may maalala. Isang beses pala ay nakita ko silang nagtinginan gamit ang mga mata nila na parang nag uusap. Ang akala ko pa nga ay iiwan na ako ni Sir Creed para makipaglandian doon sa manager. Pero pagkatapos ng tinginan na iyon ay binigyan ako ng student’s discount ng manager.

“Hindi mo alam yan, Fatima. Baka nagpanggap lang sila dahil alam ni Sir Creed na hindi ka papayag kung bababaan nya ang presyo kapag nalaman mong magkakilala sila.” sabi ni jezel at ipinagpatuloy ang paghihiwa-hiwalay ng mga lumpia wrapper.

“Oh, sige. Sabihin na nating magkakilala nga talaga sila. Pero bakit naman gagawin ’yun ni Sir Creed?”

Sumasakit ang ulo sa kay Jezel eh. Nagbibigay ng malisya sa lahat ng bagay. Ang dumi ng isip at utak! Pati ako ay nadadamay!

Inosente ako dati. Wala talaga akong alam sa mga lalaki at sa mga abs-abs at v-line na yan. Pero simula ng maging kaibigan ko si Jezel ay dumumi ang utak at ang mundo ko.

“Para mabili mo ang iPhone 11.” sagot nya na parang normal lang ang lahat.

“Marami pa namang cellphone dyan na hindi mahal. Bakit nya gugustuhing magkaroon ako ng mahal na cellphone?”

“Gusto nyang i-spoil ka.”

“Huh? Bakit naman?”

Naiinis na ibinaba ni Jezel ang lumpia wrapper. Padabog pa talaga! Nang tinignan nya ako ay kita ko ang inis sa mga mata nya.

“Gusto ka ni Sir Creed!” bulyaw nya. Kahit na halos isinigaw na nya iyon ay hindi iyon pumasok sa utak ko.

Pinagsasabi nito?

“Naka-drugs ka ba?”

Naihilamos nya ang isang kamay sa mukha at nangigigil na tinignan ako. “Hindi mo ba napapansin? Sabay kayo laging mag breakfast. Nililibre ka nya. Hinahatid ka nya sa building natin. Hindi lang sya dumideretso dahil alam nyang bibigyan agad ng malisya ng mga tsismosa nating blockmates! At yung mga titig nya sayo tuwing nagkaklase tayo? Kakaiba! Matagal ko na iyong napapansin pero hindi lang ako nagsasalita!”

“Buang ka nga!” halos matawa ko nang sabi sa kanya pero bumibilis ang tibok ng puso ko. Sa isipin na gusto nga ako ni Sir Creed ay kinabahan ako! “Nagsasabay lang kaming mag breakfast dahil pinapakyaw nya ang tindang lumpia ni Aling Perla. Hindi nya ako hinahatid sa building dahil sabay lang kaming naglalakad! May gagawin din daw kasi sya sa university! At yung mga tingin nya? Ganoon lang talaga sya tumingin! Intense!”

“Bahala ka. Basta sure ako na may gusto sayo si Sir Creed.”

“Bahala ka din, Jezel. Eskandalo yang iniisip mo.”

“Halos dalawang buwan na lang ay ga-graduate na tayo! Tsaka substitute professor lang sya kaya hindi ’yon eskandalo!”

Bumuntong hininga na lang ako at hindi na nakipagtalo pa. Kapag talaga may naisipan si Jezel ay talagang pinagpipilitan nya kahit wala namang gaanong basehan.

Pinilit ko na lang itago ang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi ko iyon pinansin. Alam kong may nagbabago sa akin pero gusto kong balewalain.

Delikado.

“Ikaw ba, Fatima… May gusto ka ba kay Sir Creed?” tanong ni Jezel na ikinatigil ko.

Alam ko dapat ang sagot at mabilis ko sana iyong nasabi agad pero hindi ko maibuka ang bibig ko. Sa kauna-unahang pagkakataon ay nagtatalo ang puso at isip ko.

Dapat ay sabihin kong hindi. Na wala akong gusto. Pero bakit may pumipigil sa akin? Bakit parang feeling ko ay magsisinungaling ako kapag sinabi kong hindi?

Mali ito. Hindi ko dapat maramdaman ito!

Tumunog ang cellphone ko at nakita ko ang isang video call mula kay Sir Creed. Nagkatinginan kami ni Jezel. Huminga ako ng malalim bago iyon sinagot.

“Maria! What happened?! Anong score mo? Ipagluluto mo ba ako ng lumpia?” iyon agad ang bungad nya. Wala sa sariling napangiti ako.

“Currently making your lumpia at the moment, Sir.” sabi ko at ipinakita pa sa kanya ang lahat ng nasa lamesa.

“Hell, yeah!” malakas nyang sigaw mula sa kabilang linya. Nakita ko ang background nya na parang nasa loob sya ng opisina nya kaya okay lang sigurong magsisigaw sya doon.

Natawa ako sa naging reaksiyon nya. Mukha syang batang tuwang tuwa dahil ibibili sya ng mga laruan. “Sige na, Sir. Ibababa ko na para matapos ko ’to.”

“Sure, sure.” mabilis nyang sabi. “See you tomorrow, then?”

Tumango ako. “Sige, Sir.” pipindutin ko na sana ang end call button nang tawagin nya ako.

“Maria…”

Nahinto ang kamay ko sa ere. “Bakit, Sir?” ngumiti sya. Yung ngiting nakakatunaw.

“I’m so proud of you, baby…”

Matagal nang natapos ang tawag pero hindi pa rin ako makarecover sa pagkakatulala. Feeling ko ay sobrang init ng buong mukha ko! Ang bilis bilis pa ng tibok ng puso ko! Bakit kasi ganoon ang huling sinabi nya?!

Tinawanan ni Jezel ang itsura ko. “Pulang pula ang mukha mo.”

Kinuha ko ang cellphone at binuksan ang front cam. Totoo nga! Nagkulay kamatis na ang buong mukha ko!

“Alam ko na ang sagot sa tanong ko kanina, Fatima. Hindi mo na kailangang sagutin.” nakangising sabi ni Jezel at natulala na lang ako.

Napapikit ako ng mariin at halos manlumo na ang pakiramdam. Hindi pwede ’to. Mali ito. Hindi ko dapat maramdaman ’to. Kailangan kong pigilan ang nararamdaman ko.

Dahil dapat ay galit lang ang maramdaman ko para sa kanya. Iyon lang dapat. Wala ng iba.

Chapter 18

Lintek! Hindi ako nakatulog! Kahit na maaga kaming natapos ni Jezel sa pagbabalot ng isang daang lumpia ay hindi man lang dumalaw ang antok sa sistema ko. Samantalang si Jezel ay naghihilik pa sa tabi ko!

Paulit ulit ko kasing naririnig sa utak ko ang huling sinabi ni Sir Creed sa video call nya kanina. Kahit yata iumpog ko ang ulo ko ay hindi ko makakalimutan iyon. At sa tuwing naaalala ko iyon ay umiinit ang buong mukha ko at lumalakas ang tibok ng puso ko!

Sinabihan na nya ako dati na para daw akong baby pero ang marinig mula sa kanya na tawagin ako sa ganoon imbes na sa pangalan ko ay nakakawindang talaga!

Ang sabi pa nga ni Jezel ay iyon na daw ang endearment sa akin ni Sir Creed. At ang gaga ay sobra pang kinikilig!

Kamuntik na akong mapatalon nang tumunog ng malakas ang cellphone ko. Bwisit! Yung sobrang lalim ng iniisip ko at tahimik na tahimik ang buong paligid tapos may biglang tutunog ng malakas? Muntik na akong atakihin sa puso!

Pinatay ko agad ang alarm ng cellphone ko. Badtrip. Hindi talaga ako nakatulog kahit isang segundo! Sa byahe na lang siguro ako matutulog mamaya.

Tumayo na ako para makapagluto ng almusal namin ni Jezel. Ginawa kong fried rice ang natira sa sinaing namin kagabi. Tapos ay iniluto ko ang kalahati ng lumpiang shanghai. Tatlong araw kami doon at dadalhin ko na lang yung kalahati na hindi pa luto. Para naman makakain pa rin si Sir Creed ng lumpia sa tatlong araw namin sa Pangasinan.

Ginising ko ang kaibigan ko at nagulat ako nang mabilis syang bumangon! Matang manok pala ’to! Nakaisang yugyog pa lang ako pero nagising agad sya!

Sabay kaming kumain at ako na ang naunang naligo bago sya. Nagsusuklay ako ng basang buhok ko habang nakaharap sa salamin nang matapos sya.

“Baby.”

Napalingon agad ako sa kanya pero ang lukaret ay biglang kumanta.

“You light up my world like nobody else. The way that you flip your gets me overwhelmed. But when you smile at the crowd it ain’t hard to tell. You don’t know, oh, oh. You don’t know you’re beautiful.”

Napatingin sya sa akin pagkatapos noon. Binigyan ko sya ng masamang tingin pero sya ay inosente ang mukha.

“Bakit?” tanong pa nya.

Inirapan ko! Alam ko naman kasi na nang aasar sya! Dinig na dinig ba naman naming dalawa ang sinabing iyon ni Sir Creed kahapon!

“Uy… Nagba-blush. May naaalala.” pakantang asar sa akin ni Jezel. Binato ko sya ng suklay at natatawa syang umilag.

“Jezel, ah? Ang aga-aga!”

“May eyebags ka. Hindi ka nakatulog, no? Iniisip mo si Baby Lumpia Lover mo?”

Kaysa patulan ang pang aasar nya ay nilayasan ko na lang sya. Lumabas ako ng kwarto at nagpunta ng kusina para ayusin ang dadalhin kong mga lumpia.

Napakamot ako sa ulo ko nang ma-realize na ang dami pala ng ginawa ko! Isang daan! Gusto kong matawa sa sarili ko. Bakit ganitong karaming lumpia ang ginawa ko? Paano kung hindi magustuhan ni Sir Creed? Edi sayang ang effort at pera ko.

At saka nagtitipid ako pero walang pag aalinlangan na gumastos ako ng malaki para sa lumpia ng professor ko!

Dalawang baunan tuloy ang dala ko. Isa ay para sa mga luto na at ang isa ay para sa mga ipi-prito na lang. Inilagay ko ang mga hilaw na lumpia sa may travelling bag na bibitbitin ko at ang mga luto naman ay sa maliit na bagpack na dala ko.

Nakalabas kami ng apartment ng one-fifteen ng madaling araw. Ayos lang naman dahil alas dos pa ang dating ng mga van na sasakyan namin.

Sobrang hapdi ng mga mata ko dahil sa antok habang naglalakad kami papunta sa university. Sana talaga ay makatulog ako sa byahe mamaya. Pagkarating pa naman namin sa Pangasinan ay maggagala na agad kami!

“May binili ka bang pang-OOTD? Picture-picture tayo!” sabi ni Jezel.

Tumango ako at saka naghikab. Pinilit talaga ako ni Jezel na bumili ng magandang damit alang-alang sa pictorial daw namin. Sayang naman daw ang magandang lugar kung hindi namin gagamitin.

Nakakahiya nga. Kasama ko kasi si Sir Creed noong namili ako noon. Nung araw na bumili kami ng cellphone ko ay iyon din ang araw na namili ako para sa mga gagamitin ko sa tour assessment. Kaya para tuloy syang boyfriend na inaabangang matapos ang girlfriend nya sa pagsa-shopping.

Hala! Anong ibig kong sabihin sa naisip kong iyon? Na ako yung girlfriend na hinihintay nyang matapos mag-shopping? Paano ko naisip ang bagay na ’yun?!

Dala lang ’to ng antok ko! Wala kasi akong tulog kahit kurap man lang!

Nakakatawa dahil mabilis naming nakita ni Jezel ang mga kaklase namin. Sa pinakagitna ba naman kasi sila naghihintay! Doon sa may flagpole! Mukha silang mga elementary students na naghihintay sa bus nila para sa fieltrip.

Agad namang nahagip ng mga mata ko si Sir Creed na nakasandal sa hood ng mamahalin nyang kotse. Nakahalukipkip sya at nakatungo ang ulo kaya wala sa mga kaklase ko ang lumapit sa kanya. Mukha kasi syang natutulog.

Kanina pa kaya sya doon? Bakit hindi sya sa loob ng kotse nya natulog? Kagaya ko ba ay wala rin syang tulog?

Nag angat sya ng tingin at mabilis nya akong nahanap. Umayos sya ng tayo, lumapit sa akin at pagkatapos ay kinuha ang travelling bag sa kamay ko.

Natigilan ang lahat. Kahit naman ako! Yung kaninang mga naghahabulan na parang mga bata ay napatigil din at nakatingin na lang sa amin. Habang ako ay nakatulala lang kay Sir Creed na nasa harap ko.

Ngumiti sya. At feeling ko ay nagliwanag ang mga bituin na nasa langit sa pagngiti nyang iyon.

“Good morning, Maria.”

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko at pakiramdam ko ay umabot iyon hanggang sa bumbunan ko. Lintek naman! Naalala ko pa ang usapan namin kagabi kaya feeling ko ay nakikipag-karera na ang puso ko sa bilis ng pintig noon!

Aatakihin na yata ako sa puso. At kapag namatay ako, ang ilalagay na cause of death ay ang kagwapuhan ng nilalang na nasa harapan ko.

Halimaw sya… Halimaw sa kagwapuhan.

“G-good morning din, Sir.” nauutal kong bati.

“Nandito ba ang mga lumpia ko?” tanong nya at medyo itinaas ang travelling bag ko na hawak nya.

“Uhm… Nandito sa backpack ko yung mga luto na. Nandyan yung mga ipi-prito pa lang.”

Ngumuso sya nang kagatin nya ang loob ng pisngi nya. Ayan na naman sya sa pagiging cute nya! Nakakainis! Sino ba naman ang hindi magkakagusto sa lalaking ito?

Naka-military jacket sya at sa loob ay isang plain black shirt. Nakalabas ang itim nyang relo. Naka maong pants din sya at isang black combat boots. Para syang nagmo-modelo ng damit kahit na sobrang casual lang naman ng suot nya.

Paborito syang anak ng Diyos. Bwisit!

“Hala, Sir!” pagsingit ni Jezel. Ay, katabi ko pa pala sya? Nakalimutan ko na ang tungkol sa kanya! “Dati ko pa napapansin pero mas naging kamukha nyo ngayon si Dean Winchester sa suot mo!”

Napasimangot ako. Hindi alam kung sino ang tinutukoy nya. “Ang dami mong napapansin.”

“Totoo nga! Kamukha nya si Jensen Ackles! Yung actor ni Dean Winchester sa Supernatural!” pamimilit pa nya.

“Ay, true!” pakikisali ni Elaine sa usapan namin. Lumapit na rin sina Bobby at Lionel na nakatingin sa bag ko na hawak ni Sir Creed. “Akala ko ako lang ang nakakapansin.”

Napakamot sa gilid ng kilay nya si Sir Creed at bahagyang natawa. “Ang dami ngang nagsasabi sa akin nyan.” binalingan nya ako. “Maria, sa akin ka na sumabay.”

Natahimik na naman ang paligid. Bakit ba kayang patahimikin ni Sir ang lahat ng tao sa mga salita nya lang? Kahit naman din kasi palabiro si Sir Creed ay sobra pa ring nakaka-intimidate ang presensya nya. Yun bang mas nakakatakot na sya kapag nakangiti pero mas nakakatakot kapag nagseryoso na sya.

“Don’t let me drive alone for six hours, please?” pamimilit pa nya at nung kinagat nya yung pang ibabang labi nya, hindi na ako tumanggi.

Nagpa-cute pa kasi! Mahina ako doon!

“Then, sasabay na rin ako sa inyo, Sir.” sabi ni Lionel kaya napatingin kaming lahat sa kanya. Nadinig ko ang mahinang pag-tsk ni Jezel sa tabi ko.

Seryoso ang mga mata ni Lionel habang nakatingin sa professor namin. Naalala ko na naman ang nangyari noon. Ganito din ang nangyari. Yung nakita kami ni Lionel na sabay na naglalakad ni Sir Creed, ganito din ang naging sitwasyon noon. Pagkatapos noon ay isang linggo akong hindi pinansin ng kaibigan ko.

Mauulit na naman ba iyon? Hindi na naman ba nya ako papansin?

Narinig ko ang pagngisi ni Sir Creed bago ko nakita ang inis sa mga mata ni Lionel.

“Sure, kid. No problem about that.”

“Makikisabay na din ako, Sir.” sabi ni Jezel at bumulong na hindi ko nakuha. “Bwisit si Lionel, ang epal kasi.”

“Kita-kits na lang sa mga stop-over?” si Bobby ang nagsalita at nagtanguan kami.

Hinintay naming makumpleto kaming lahat. Kahit naman sinabi ni Bobby na iiwanan ang mga male-late ay nakapagbayad na rin naman sila para sa tour assessment na ’to. At hindi din pumayag ang mga driver na mula sa travel agency na umalis kaming hindi kumpleto.

Napabuntong-hininga ako nang mag a-alas tres na nang makaalis kami. Hindi talaga maiiwasan sa mga Filipino ang pagiging late. Kaya nga nagkaroon ng tinatawag na Filipino time.

Pero sa tingin ko naman ay depende na iyon sa tao. Kung responsable talaga ang isang tao at may pagpapahalaga sa oras ng iba, hindi sila magpapa-late, aksidente man yan o sinadya. Hindi ako fan ng Filipino time. Ayoko kasing nasasayang ang oras ng iba dahil sa akin. Kaya ginagawa ko talaga ang lahat para hindi ma-late.

There are no time management problems. There are only priority management problems.

“If only I have known that we could bring our own car, I should’ve brought mine. Para sa akin sasabay si Fatima.” pagbasag ni Lionel sa katahimikan habang nasa byahe na kami.

Silang dalawa ni Jezel ang nasa backseat at ako naman ang nasa passenger seat. Yakap ko ang backpack ko na naglalaman ng mga personal na gamit ko. Pati na rin ang baunan ng lumpia ni Sir Creed. Ang travelling bag ko naman ay nasa compartment na ng sasakyan.

Tumawa si Sir Creed at narinig ko ang patuyang tono doon kaya napatingin ako sa kanya. Nakangisi sya pero ang mga kamao nya ay namumuti na sa sobrang higpit ng kapit nya sa manibela. Matalim na rin ang tingin nya sa daan na parang may kaaway sya doon.

“Too bad for you, kid. But do you really think that I will let her ride a car with a student like you as the driver?” nakangising sabi nya.

Hala… Kinakabahan ako. Feeling ko ay may hindi magandang mangyayari kapag nagpatuloy pa ang dalawa!

“Sinasabi mo bang hindi ako magaling mag-drive, Sir?” may inis na sa tonong tanong ni Lionel. Nakita ko sa rearview mirror ang paghawak ni Jezel sa braso nya.

Muling tumawa ng patuya si Sir Creed. “May sinabi ba akong ganyan? Wala naman, ah? Maglinis ka ng tenga mo, bata.”

Alam kong sasagot pa si Lionel kaya napatingin ulit ako sa rearview mirror at nakita kong hinampas na sya ni Jezel sa tyan at pinanlakihan ng mga mata para patigilin na. Nag-tsk si Lionel bago sumandal sa bintana at nangalumbaba na lang doon.

Muli na namang natahimik ang kotse pagkatapos noon. Nakahinga ako ng maluwag. Grabe. Ramdam ko na ang tensyon kanina sa pagitan ng dalawang lalaki kaya kabang kaba talaga ako! Na-imagine ko pa nga na ititigil ni Sir Creed ang kotse nya para yayaing makipag suntukan kay Lionel.

Hala… Ang brutal ng imagination ko.

Hindi ko naman alam kung anong meron sa pagitan nilang dalawa kung bakit sila umaakto ng ganoon. Para silang mga bata na nag aagawan sa laruan. Tapos si Lionel, talagang pinapatulan pa si Sir Creed! Hindi ba sya natatakot na baka bigyan sya ni Sir ng singko sa grades nya?

Pasulyap-sulyap ako sa rearview mirror at tinitignan kung anong ginagawa ng dalawa kong kaibigan sa likod. Napahigpit ang yakap ko sa bag ko. Gustong gusto ko na kasing ibigay kay Sir Creed ang lumpia shanghai pero alam kong aasarin na naman ako ni Jezel at ayokong malaman ni Lionel ang tungkol dito. Feeling ko kasi ay magagalit na naman sya at hindi na naman ako papansinin.

Kanina pa rin kasi nakaigting ang mga panga ni Sir. Mas lalo syang gumagwapo kapag seryoso at galit sya kaya lang ay nakakatakot din. Feeling ko ay kayang kaya nya akong durugin kapag ganito.

Baka sakaling kumalma sya kapag binigyan ko na sya ng lumpia.

Nang makita ko na pareho nang tulog ang mga kaibigan ko ay binuksan ko ang bag ko at inilabas doon ang baunan na may lamang mga lumpia.

“Lumpia, Sir?” alok ko sa kanya at ipinakita sa kanya ang baunan.

Kunot ang noo nyang tinignan iyon at halata talaga ang galit nya. Babawiin ko na sana pero maya maya din ay umunat ang mga kilay nyang magkasalubong lang kanina at sumilay ang ngiti sa mga labi nya. Halos mapatawa ako doon.

Ang daling pasayahin ng lalaking ’to!

“’Yan na yung lumpia?” malaki ang ngiting tanong nya na parang bata. Palipat-lipat pa ang tingin nya sa akin, sa baunan at sa daan! Doon na talaga ako natawa.

Ang cute! Mukha syang natataranta at excited!

“Oo, Sir.” binuksan ko ang baunan at kumuha ng isa. Kinain ko iyon. “Masarap, Sir. Tikman mo.” inilapit ko pa sa kanya ang baunan.

Heto na naman ako sa pagbubuhat ng sarili kong upuan.

Ngumisi nya. Binitiwan ng kanang kamay nya ang manibela at ang akala ko ay kukuha na sya ng lumpia sa baunan pero nagulat ako ng hawakan nya ang pulsuhan ng kamay kong may hawak na lumpia. Hinigit nya iyon at kinagatan ang lumpiang kinakain ko!

“Hala!” gulat na gulat kong sabi. Nakatitig sa ngumunguyang professor ko.

“What?” tanong nya at lumunok. “I’m driving. I can’t let the grease stick on my fingers.”

Napasimangot ako. “Kinagatan ko na ’yon, eh!”

Paos syang tumawa. Buti na lang at tulog si Jezel kung hindi ay may side comments na naman ’yun.

“Just feed me, Maria. Ayokong malagyan ng mantika ang steering wheel at maneuver gear.”

Sumimangot ako. Ang arte arte. Akala ko ba ay mahal nya ang lumpia at gagawin nya ang lahat para dito? Pero mukhang mas mahal pa nya ang kotse nya.

Wala akong nagawa kung hindi ang pakainin sya. Naawa din ako, eh. Six hours din syang magda-drive papuntang Pangasinan. Mas mabuting pakainin ko na nga lang sya.

Kumuha ako ng isa pang lumpia at itinapat sa bibig nya. Kasabay ng pagkagat nya doon ay nakarinig kami ng flash ng camera.

Pareho kaming natigilan ni Sir Creed. Napasulyap sya sa rearview mirror at ako naman ay napatingin sa likod.

Walang nagbago sa pwesto ni Lionel pero kay Jezel ay meron. Nakapikit pa rin sya at nakasandal ang ulo sa bintana ng kotse pero nakita ko na parang pinipigilan nya ang mga labi nyang ngumiti. Bumaba ang tingin ko sa kamay nya at nakita ko ang cellphone nya doon.

Mahinang napatawa si Sir Creed. Bumuntong hininga ako at umayos ng upo.

“Gising sya?” bulong ni Sir Creed sa akin. Ngumuso ako, nagpipigil ng ngiti pero hindi na rin nakayanan at humagikgik.

“Oo, Sir.” sabi ko at nagtawanan kami.

Nakalimutan ko. May matang manok nga pala si Jezel at madaling magising.

Chapter 19

Matapos makakain ni Sir Creed ng sampung lumpia ay pinilit nya akong matulog. As in pilit talaga dahil tumatanggi ako. Kahit wala kasi akong tulog ay hindi na ako inaantok. Ewan ko ba kung anong nangyari. Samantalang kanina ay pumipikit pikit na ako habang papunta kami ni Jezel sa university.

At tsaka, nakakahiya kasi kay Sir Creed. Mag isa lang syang gising na magda-drive sa loob ng anim na oras. Wala syang makakausap. Kaya nya nga ako pinasabay sa kanya ay para may makausap sya habang nagmamaneho diba?

At tsaka natatakot din ako. Paano kung tulo laway pala akong matulog? O di kaya ay nakanganga? Mas lalong nakakahiya yun, hala! Ayoko! Baka mapangitan si Sir Creed sa akin at hindi na sya sumabay sa akin sa pag-aalmusal tuwing umaga!

Hala… Ibig bang sabihin ay gusto ko na lagi syang kasama? Nasasanay na ako na lagi syang nandyan?

Oo nga. Halos araw-araw na din kami nagkikita. Hindi lang kami nagkikita kapag wala akong pasok dahil hindi na ako nakakapag-almusal. Tanghali na kasi akong nagigising dahil bumabawi ako ng tulog.

“Diba pinasabay mo nga ako sayo para may makakausap ka sa daan?” sabi ko kay Sir Creed nang pilitin nya ulit akong matulog.

Kumunot ang gwapo nyang mukha. Dapat talaga kapag dini-describe ang mukha nya ay palaging may kasamang ‘gwapo’. Walang hustisya para sa kanya kung hindi sasamahan noon.

Bwisit. Kaya ang lakas ng loob nyang magyabang eh.

“What? Pinasabay kita sa akin para may makasama ako. Hindi para may makausap.” sumulyap sya sa kalsada. Napagaya ako at binalik na lang ang tingin sa kanya dahil nakakatakot ang daan.

Napakadilim kasi! Nakakatakot! Feeling ko ay may lilitaw na babaeng nakaputi at duguan na lang doon!

Nauuna na ang mga van na sinasakyan ng mga ka-blockmates ko at kami ang pang huli. Alam na din naman ni Sir Creed ang dadaanan. Napalingon ako sa likuran namin at halos magwala na nang makita ang sobrang dilim na daanan. Walang nakasunod sa aming kotse kaya walang headbeam na makikita sa likod para sa ilaw.

Ibinalik ko ang tingin ko kay Sir Creed at sakto naman ang paglingon nya sa akin. Kumalma ako nang magtama ang mga paningin namin.

Hindi ako takot sa multo pero makakapag-imagine ka talaga ng kung ano kapag ganitong kadilim ang daan!

“Sleep, Maria. Alam kong wala kang tulog.” pamimilit pa nya ulit. Gusto ko tuloy tumingin sa salamin. Malaki ba ang mga eyebags ko para malaman nya iyon?

“Paano kayo, Sir? Six hours na pagmamaneho yan.” nag aalala kong tanong.

Sya ang taong pumatay sa kuya ko pero bakit ako nag aalala sa kanya?

“Don’t worry about me. I just want you to sleep.”

“Baka antukin ka, Sir, kasi wala kang kausap? Tapos maaksidente tayo.”

Tumawa sya at napakagat sa pang ibabang labi. Nang pakawalan iyon ng mga ngipin nya ay namula iyon.

Mukha ring malambot yung mga labi nya.

“You’re here with me. Ngayon pa ba ako hindi mag-iingat?”

Hindi ko na sya sinagot noon at naghanap na ng pwesto para makatulog. Wala, eh. Bumilis na naman ang tibok ng puso ko dahil sa sinabi nya. Ayoko na sanang bigyan ng ibang kahulugan iyon pero mukhang iba ang gusto ng puso ko.

Eleven na ng tanghali nang makarating kami sa Pangasinan. Sobrang delayed na namin sa schedule na nakasulat sa itinerary namin kaya naisipan na lang na huwag nang gawin ang nauna na sanang activity namin doon. Dumeretso na agad kami sa nirentahan naming vacation home para sa buong klase.

May apat na kwarto ang nandoon. Dalawa para sa mga lalaki at dalawa para sa mga babae. Si Sir Creed ay sa may malapit na hotel nagbook para sa tatlong araw na pamamalagi namin dito sa Lucap Wharf.

Nang matapos na kaming mananghalian ay saka na namin ginawa ang mga nakalagay sa itinerary. May tour guide pa nga kami na nag e-explain sa mga tourist spots na nakikita namin. At nang sumapit ang alas dos ng tanghali ay pumunta na kami sa pinakaunang island sa tatlong pupuntahan namin.

Ang dapat gawin ay magtanong tanong na sa mga tao doon pero nawindang ako nang unahin nina Bobby at Elaine ang paliligo sa dagat! Naloka ako! Officers pa naman silang dalawa at si Bobby ay class president pa pero ngayon lang nya binalewala ang mga dapat na gawin.

Natawa na lang ako at nakisama na sa kanila. Hindi ako masyadong nagtagal sa paliligo sa dagat. Hindi naman ako marunong lumangoy. Anong mae-enjoy ko dun? Wisik-wisik ng tubig sa mga kaklase ko? Ayoko. Baka mainis pa sila.

Mabuti na lang at ganoon din si Jezel. Kaya nagkuha na lang kami ng mg pictures gamit ang cellphone ko. Maganda daw kasi ang camera. At si Jezel ay ginawa pa akong modelo! Todo tanggi nga ako dahil hindi ako sanay magpose sa camera.

“OMG! IPhone 11 ba yan?” tanong ng isang kaklase ko na nakakita sa phone kong hawak ni Jezel. Lumapit na ako sa kanilang dalawa para matigil ang awkward kong pagpo-pose sa camera.

Nahihiya ako para sa sarili ko, eh.

“Magkano bili mo?” tanong ulit ng kaklase namin na kulang na lang ay may lumabas na fireworks sa mga mata dahil sa pagniningning.

“Kay Fatima ’to. Padala ng tatay nya sa abroad.” pagsabat ni Jezel. Magsasalita na kasi sana ako pero inunahan nya ako.

Napatingin ako sa kanya dahil sa pagsisinungaling nya. Pasimple nya akong kinurot sa braso at pinigilan ko ang ngumiwi.

Ang brutal nya! Hindi ko naman ibubuking na nagsisinungaling sya, eh.

“Ang swerte mo! Sana all pinapadalhan ng iPhone 11!” nakangiting sabi sa akin ng kaklase ko. Pinuri puri nya pa ako at kung ano-anong pinagsasabi. Hanggang sa hiramin nya ang cellphone ko at makiki-selfie lang daw.

Bwisit, eh.

“Sabihin mo na lang na padala ng tatay mo yan. Hindi sila maniniwala kapag sinabi mong ten thousand lang ang bili mo dyan.” bulong sa akin ni Jezel. Tumango na lang ako. Ayoko rin naman i-explain sa kanila ang nangyari. Malalaman pa nilang kasama ko si Sir Creed sa pagbili at alam ko naman ang iba kong mga ka-blockmates ay mas malala pa kay Jezel kung magbigay ng malisya.

Nang magsawa sa paliligo ay saka na namin ginawa ang pag-iinterview sa mga locals. Sina Elaine at Bobby ang nagtatanong at sinusulat nila ang mga importanteng sinasabi ng mga locals. Habang kami naman nina Lionel at Jezel ay abala sa pagkuha ng mga litrato sa paligid.

Sobrang nakakapagod ang unang araw kaya nang makabalik kami sa vacation house ay nakatulog kaagad kami. Six hours ba naman kaming nagbyahe at halos hindi na nakapagpahinga nang dumating dito sa Pangasinan kaya bagsak kaming lahat sa kama.

Sa sumunod na araw ay hindi ko pa rin nakikita si Sir Creed. Simula kasi nang mag check in sya sa hotel ay hindi ko na sya nakita. Ni hindi nga rin sya pumunta sa vacation house na nirerentahan ng klase namin para man lang tignan kung buhay kami o nalunod na ba. Pero wala. Kahit anino ay hindi ko sya nakita.

Tangay nya yung lumpia na ginawa ko!

“Siguro may kasama si Sir Creed sa hotel room nya!”

Napatigil ako nang marinig ang usapan ng mga kaklase kong lalaki. Nakapabilog pa sila at nakaupo sa buhanginan ng pangalawang island na pinuntahan namin.

“’Yan din ang iniisip ko! Diba nung first day nya pa lang sa atin, inamin nya na marami syang nakaka-fling?”

“Hayop! Kahit saan ang bangis ng kagwapuhan ni Sir! Gusto ko din ng ganoon! Yung hahabul-habulin ako ng mga babae!”

Nagtawanan sila at inasar ang nagsabi noon na huwag na daw umasa dahil kahit plastic surgery ay hindi kakayanin ang mukha nya. Nagtatawanan na ang lahat sa paligid ko na nakakarinig ng usapan nila pero hindi ko magawang tumawa. May sumasakit kasi sa dibdib ko at parang pinipiga ang puso ko.

Kaya nang mag interview kami ni Jezel sa mga locals ay nakasimangot ako. Naiinis ako sa mga lalaki kong kaklase. Naiinis ako na nandito pa rin kami sa island na ’to. Naiinis ako na ginagawa pa namin ito.

Naiinis ako kay Sir Creed!

Babae pala, ha? Kaya pala humiwalay sya sa vacation house namin gayong pwede naman syang makisiksik sa mga lalaki! At sabi nya na ititigil nya na rin ang pagiging asshole nya pero nakakita lang ng kama at ng pagkakataon ay kinalimutan na nya ang pangako nya!

Nakakabwisit ka, Sir! Sana masira yung kama mo! Nagpaluto ka pa ng lumpia pero mambababe ka lang pala? Bwisit! Sayang ang effort ko!

Kahit nang makarating kami sa pangatlong island ay wala na talaga ako sa mood. Ramdam ko ang takot nina Bobby at Elaine sa nakasimangot kong mukha. Pero si Jezel ay walang pakialam at makapal pa ang mukhang hiniram ang cellphone ko na pinuno ng mga selfie nya.

Nakabalik na kami sa vacation house at hindi ko man lang na-enjoy ang pangalawang araw namin sa Pangasinan. Babalik na kami bukas. Sayang ang ganda ng lugar sa nakasimangot kong mukha. Feeling ko tuloy ay hindi ako nababagay sa lugar na ito.

Tulog na ang lahat ng mga kaklase ko pero ako ay gising pa. Inis na inis pa rin kasi ako kay Sir Creed. Hindi ko naman alam kung saan ako humuhugot ng inis. Basta ang alam ko lang ay nang malaman kong may ibang babaeng kasama si Sir Creed ay sumobra talaga ang sama ng loob ko.

Gumastos at nagpakahirap ako sa paggawa ng lumpia pero ibang babae pala ang makikinabang sa kanya.

Tumunog ang cellphone ko. Hindi ko pa nga alam na sa akin pala iyong kung hindi lang umilaw sa tabi ko. Kinuha ko iyon at nakita ang isang text na galing sa taong dahilan ng pagkainis ko ngayon.

Lumpia Lover:

I’m here outside the vacation house. Come on out, Maria.

Mabilis akong napabangon mula sa pagkakahiga nang mabasa ang text na iyon ni Sir Creed. Ilang ulit ko pa iyong binasa bago nagmamadaling nagbihis at lumabas ng vacation house.

Ay, saglit. Diba galit ako sa kanya? Bakit ako nagmamadali? Babagalan ko! Maghintay sya dun! Matapos nyang hindi magpakita ng isang araw?

Kaya ayun. Binagalan ko. Halos thirty minutes din ang lumipas bago ako tuluyang lumabas. At nang makita ko syang gwapong gwapo sa hoodie at khaki pants nya habang nakasandal sa kotse nya ay nawala na agad ang galit ko.

Ang daya talaga! Gusto kong magalit ng matagal, eh! Manghihingi na lang ako ng hoodie sa kanya tutal at mukhang marami naman sya noon.

“Bakit, Sir?” tanong ko nang makalapit. Naamoy ko pa ang pabango nya at wala na talaga! Yung galit ko ay kumakaway na nagpaalam pa sa akin!

Ngumisi sya at binuksan ang pinto ng kotse nya sa may passenger seat. “Let’s go.” aniya at naglahad pa ng kamay sa akin.

“Saan?”

“Let’s go somewhere we only know about.”

Natigilan ako at napatitig sa kamay nyang nakalahad sa akin. Dahil sa sinabi nya ay nabuhay ang daloy ng dugo ko sa katawan. Na-excite ako at kinabahan

Ngumiti ako at ipinatong ang kamay ko sa kanya. “Tara, Sir.”

Ang akala ko ay malayo ang pupuntahan namin. Ang akala ko pa nga ay sa dulo pa ng mundo. Ayos lang sa akin. Basta sasamahan nya ako. Kahit saan. Basta nandoon din sya.

Fifteen minutes syang nagmaneho bago sya tumigil sa pinakababa ng Lucap lighthouse. Nangunot ang noo ko. Plano sana naming puntahan iyon kanina pero sarado daw kaya hindi na lang ginawa. Ang saya sana kung makakaakyat kami hanggang pinakataas eh!

Bumaba si Sir Creed at pinagbuksan ako ng pinto. Nagtataka akong bumaba at tumingin sa kanya.

“Sir? Sarado yan.”

Pero ngumisi lang sya sa akin. “Basta. Halika.”

Hinila nya ako papunta sa lighthouse na mukhang kulay puting rocketship. May hagdan na nakapalibot paikot sa labas noon na magdadala papunta sa pinakataas ng lighthouse.

“Sabi ko sayo, Sir, eh. Sarado nga.” sabi ko kay Sir Creed nang makita namin ang maliit na gate na naka-lock.

Nagulat ako nang may inilabas sya sa bulsa nya na isang pin at kinalikot ang lock ng gate. Wala pang limang segundo nang ma-unlock iyon at buksan nya ang gate.

Ano ba ’to? May side job din ba syang isang magnanakaw?

“Ayan. Hindi na sarado.” nakangising sabi nya at kinagat pa ang pang ibabang labi. “Tara.”

Nanlaki ang mga mata ko sa pag anyaya nya. “Hala, Sir. Tresspassing ’to!”

Tumawa sya at hinawakan ang kamay ko. Hinila nya ako paakyat ng hagdan at pinagpalit ang pwesto namin. Sya na ang nasa baba at ako na ang nasa itaas na hakbang.

“I’m a lawyer, Maria. We can get away from this.”

“Ang pasaway mo, Sir! Daig mo pa ang estudyante!” natatawa kong sabi sa kanya at humarap na sa mga baitang.

Nagulat ako nang magliwang ang mga railings dahil sa mga fairy lights na nakalagay doon. Naramdaman ko si Sir Creed sa likod ko at nang bumulong sya ay nagtayuan ang mga balahibo ko sa batok.

“Follow those lights, baby. It will lead you to our secret base.”

Ginawa ko ang sinabi nya. Hindi ko akalain na makakaranas ako ng ganito. Sa magkabilang gilid ko ay may mga fairy lights na iniilawan ang daanan ko. Mukha itong mga alitaptap na ginagabayan ako papunta sa sikretong lugar namin ng professor ko.

Ngayon lang. Tutal ay pareho naming sikreto ito at walang makakaalam, pagbibigyan ko ang sarili ko.

Hahayaan ko munang makaramdam ako ng kasiyahan. Sa piling ng taong dapat kong iwasan.

Nakarating ako sa pinakamataas at damang dama ko ang lamig ng hangin. Dahil mag aalas dose na din ay malamig na ang simoy noon. Napatingin ako sa baba at namangha nang makita ang mga city lights.

“Look up, Maria.” sabi ni Sir Creed nang tabihan ako.

Ginawa ko iyon at namangha ako sa nakita. Napakaraming mga bituin! At dahil nasa mataas kaming lugar ay feeling ko ay abot kamay ko lang ang mga iyon.

Nakakamangha! Pakiramdam ko ay nasa kalawakan ako sa dami ng mga bituing nasa langit. Naiiyak ako sa hindi ko malaman na dahilan! Ngayon lang ako nakakita ng ganitong kagandang kalangitan!

At sa kabila ng kadiliman ay hindi ko akalain na may ganitong kagandang mga dyamante ang nagtatago. Sa bawat kadiliman ay may magandang liwanag ang nagpapakita.

Suminghap ako at nagbaba ng tingin kay Sir Creed.

“Ang ganda, Sir.” naiiyak kong sabi sa kanya at hindi ko talaga alam kung bakit ako naiiyak!

Mahina syang tumawa at ngumiti na naman sa akin. Yung nakakatunaw na naman nyang ngiti.

“Care to have a dance with me?” tanong nya at saka ko lang nakita ang kamay nyang nakalahad.

Dumagundong ang tibok ng puso ko. Sa palagay ko pa nga ay naririnig iyon ng taong nasa harapan ko sa sobrang lakas. Kinakabahan ako at kahit na malamig, feeling ko ay pinagpapawisan ako. Dinaan ko sa tawa ang kaba ko kaya nanginig ang boses ko.

“Wala namang tugtog, Sir, eh.”

Muli syang ngumiti at hinawakan ang dalawang kamay ko. Marahan nyang inilagay ang mga iyon sa leeg nya. Nahigit ko ang paghinga ko nang hawakan nya ang magkabilang gilid ng bewang ko. Magaan lang ang hawak nya. Parang natatakot na hawakan ako ng husto.

Pagkatapos ay nag-sway sya ng mabagal habang titig na titig sa mga mata ko.

Grabe ang kabang nararamdaman ko at natatakot sa para sa puso ko. Sumasakit kasi sa sobrang lakas at bilis ng pintig noon!

Nagsimula kaming sumayaw sa ilalim ng napakaraming mga bituin. Gamit lamang ang tugtog na alam ng mga puso at isip namin.

“You’re the light in the dark. You’re the seat in the park. You’re the lighthouse…” sabi nya habang marahan akong inuugoy. “You’re the lighthouse that I need.”

Suminghap sya at iniipit ang takas na buhok sa tenga ko. Nang bumalik sa bewang ko ang kamay nya ay ipinulupot na nya ang mga braso nya doon kaya mas lalong nagdikit ang mga katawan namin. Nararamdaman ko na ang init ng katawan nya.

“You’re the key to the door. You’re the port in the storm. And I need to find the shore when I can’t swim anymore. You always guide me back to solid ground.” binulong nya na lang ang kasunod. “You’re my lighthouse.”

Kumunot ang noo ko. “Kanta yan, Sir, eh.”

Ngumiti lang sya bago ako seryosong tinignan. Napalunok ako sa intesidad na nakikita ko sa mga mata nya.

“I’ve always watched you from afar, wishing for you to glance my way. And now that I’m holding you in my arms, like holding my whole world, I won’t ever let you go. Baby, this is the most amazing feeling in this world.”

Nakatitig lang ako sa kanya. Hindi ko alam kung lyrics pa ba ng kanta ang sinasabi nya. Mukha kasing hindi dahil sa nakikita kong kaseryosohan ng mga mata nya. Pero bakit nya naman sasabihin sa akin ang mga salitang ganoon?

Muli syang ngumiti bago pumikit at may ibinulong.

“Remember, baby. This is our secret base.”

---

Song used: Lighthouse by

Westlife

Chapter 20

Secret base daw, eh sa tuktok kami ng Lucap lighthouse pumunta. Nabitin tuloy yung kilig ko dahil nagdalawang-isip ako kung tama ba ang pagkakaintindi ko sa salitang “base”. Sa pagkakaalam ko kasi, kapag sinabing base ay sa pinakailalim iyon. Eh nasa tutok kami, eh!

Baka buong buhay ko ay mali lang talaga ang pagkakaintindi ko sa salitang iyon. O baka naman si Sir Creed ang mali. Kaya lang ay professor sya, eh. Tapos successful lawyer pa. Ibig sabihin ay matalino din sya.

Baka naman may gumawa ng batas na ibahin ang kahulugan ng salitang base. Baka ang ibig sabihin na noon ay nasa ibabaw na. Hindi ko lang nalaman ang tungkol sa batas na iyon dahil wala naman akong TV sa apartment ko at minsan lang ako tumingin sa internet. Kapag may assignment lang o requirements na kailangan ipa-print. Saka lang ako nakakapunta ng computer shop.

Alas tres nang nagbyahe kami pauwi ng Manila. Ganoon pa rin ang pwesto sa sasakyan. Sakay pa rin kami ni Sir Creed sa kotse nya.

Parehong bumaba sina Lionel at Jezel sa pinakamalapit na station ng MRT. Nag offer pa nga si Sir Creed na ihatid sila sa mga bahay nila. Pero nahiya si Jezel dahil malayo ang bahay nya. Isang oras nga ang byahe nya mula sa kanila papunta sa university.

Hindi ko akalain na may hiya pa palang natitira ang kaibigan kong ’yun.

Si Lionel naman ay sumabay na din kay Jezel. Wala syang sinabing dahilan kaya naisip ko na ayaw talaga ni Lionel kay Sir Creed.

Naiwan kaming dalawa ng professor ko sa byahe. Naiilang ako sa katahimikan na pumagitna sa aming dalawa. Sobrang awkward! Naiisip ko ang nangyari sa amin kagabi at pinapamulahan na agad ako ng mukha!

Ay, teka. Kapag may nakarinig ng iniisip ko ay baka bigyan nila iyon ng ibang kahulugan! Ang ibig sabihin ko sa nangyari kagabi ay yung pagsasayaw namin ni Sir habang halos nakayakap na sya sa akin! Iyon lang! Wala ng iba!

Kapag naiisip ko iyon ay kinikilig talaga ako. Ang hirap kasing hindi kiligin! Sobrang romantic ng ginawa ni Sir Creed! Kung siguro nanliligaw sya sa akin ay baka sinagot ko na sya!

Sandali! Bakit naman ganoon ang naisip ko?!

Tumikhim ako. Uminit yung buong mukha ko, eh. Kapag napansin pa ito ni Sir Creed ay baka mang asar pa sya. Buang pa naman ang isang ’to.

Gwapong buang.

Kaya kinuha ko na lang ang cellphone ko at nag-search kung anong ibig sabihin ng salitang base. Baka nagbago na kasi at ako na lang ang may hindi alam. Nang lumabas ang mga resulta ay ganoon pa din naman ang ibig sabihin ng base.

Base. The lowest part or edge of something, especially the part on which it rests or is supported. Ayon kay kumareng google.

Tumigil ang kotse at doon ko lang napansin na nasa tapat na pala kami ng apartment  na tinutuluyan ko. Hala? Ang bilis naman.

Gabi na rin pala. Kaya pala nakakaramdam na rin ako ng antok. Mag aalas diyes na kasi ng gabi. At tsaka pagod din ako kaya malamang ay bagsak na naman ako nito sa kama ko mamaya.

“Sir…” tawag ko kay Sir Creed nang akmang bubuksan na nya ang pinto ng kotse para lumabas. Bumalik sya sa pwesto nya at tumingin sa akin.

Heto na ang chance mo, Maria!

“Bakit ‘secret base’ kung nasa tuktok tayo?”

Mukha syang naguluhan noong una sa sinabi ko. Pero ayaw ko nang magpaliwanag. Baka kasi may iba pang pakahulugan ang salitang iyon na hindi ko lang alam.

Tapos ay natawa sya nang ma-realize na siguro kung anong itinatanong ko. Napalabi ako. Baka isipin nya na bobo pala talaga ako at hindi matalino.

“Secret base so I can remind myself that I should keep climbing to reach the place where my world is.”

Napakunot ang noo ko. Mas lalo pang naguluhan sa paliwanag nya. Feeling ko ay sasakit ang ulo ko sa pag-intindi noon.

“Yung mundo nyo, Sir?”

Tumango sya. “To where you are.”

“Po?”

Tumawa sya at umiling, mukhang wala ng balak dagdagan pa ang paliwanag nya. Napasimangot na ako.

Sana talaga ay hindi na ako nagtanong! Mas lalo lang tuloy akong naguluhan!

May ibang pakahulugan sa kanya ang salitang iyon na hindi ko maintindihan. At feeling ko, kahit na mag isip ako ng buong taon ay hindi ko pa rin maiintindihan!

Yung katalinuhan nya, ibang level!

“You should rest, Maria.” sabi nya pero may isa pa akong sadya sa kanya.

“Sir…”

Ngumiti sya at nagwala na naman yung puso ko sa loob ng rib cage ko.

“Hmm?”

“Pwedeng akin na lang ’yang hoodie mo?” nginuso ko pa yung hoodie na suot nya.

Tama ako. Marami nga syang hoodie. Ito na ang pang-apat na hoodie na nakita kong suot nya. At sa palagay ko ay marami pa sa cabinet nya. Sure akong hindi kawalan sa kanya ang isang hinihingi ko.

’Di sya nagpakita ng isang araw kahit na kasama namin sya sa tour assessment, eh. Pambawi nya na rin ’to sa lumpiang tinangay nya.

Kakalimutan ko ang posibilidad na may kasama syang babae sa araw na iyon. Basta ay ibigay nya lang sa akin ang hoodie nya.

Nagulat sya. Nanlaki ang mga mata nya at napaawang ang mga labi nya. Palipat-lipat ang tingin nya sa dalawang mga mata ko. Sa huli ay nangunot ang noo nya.

Nakatitig lang ako sa kanya kaya nakita ko ang lahat ng pagbabago sa mga reaksiyon nya.

Sarap titigan ng gwapong ’to.

“You want my hoodie?” dahan-dahan nyang tanong na parang hindi pa sigurado sa narinig nya sa akin.

Tumango ako at itinuro ang suot nya. “Oo, Sir. ’Yan mismong suot nyo ngayon.”

Nagkamot sya ng kilay nya. Nahihiwagaang tinignan ang kabuuan ko. Bakit? Dapat masanay na sya! Kapag may nagustuhan pa ulit akong damit nya ay hihingin ko ulit iyon!

Makakatipid na naman ako!

“Alright… I’ll give this to you tomorrow. Ipapa-laundry ko lang.”

Mas lalo akong napasimangot. “Bigay mo na sakin ngayon, Sir.”

“Pero hindi pa nalalabhan?”

“Hayaang mo na, Sir. Mabango naman ’yung amoy nyo.”

Maingay syang suminghap. Sa sobrang lakas ng paghugot nya ng hininga ay napaubo sya. Tapos ay napapikit at iniumpog ang sariling ulo sa manibela.

Nagulat ako! Ang lakas ng pagkakaumpog nya! Hindi pa sya nakuntento at paulit-ulit na iniumpog ang ulo nya sa manibela pero mahihina na lang.

“Hala, Sir! Baka ma-damage yung ulo nyo.”

Hindi nya ako pinansin at pinagpatuloy ang ginagawa. Hindi ko alam ang gagawin ko. Natatakot ako na baka magdugo ang ulo nya sa ginagawa nya!

Tatawag na ba ako ng ambulansya? Mukha kasing tuluyan na syang nabuang! Bumubulong bulong pa sya habang iniuumpog ang sarili nya!

Ang sabi ni Aling Nenita sa akin noon na nakakabaliw daw kapag sobrang talino ng tao. Kaya binalaan nya ako na huwag masyadong dibdibin ang pag aaral. May likod pa naman daw.

Ganoon na ba ang nangyayari kay Sir Creed ngayon? Nababaliw na ba sya dahil sobrang talino nya?

“Fuck you, man. Calm down.” narinig kong bulong nya sa sarili nya.

Hala, sinong minumura nya? Ako ba? Pero “man” daw, eh? Babae ako.

Hala… Baka nabaliw na nga talaga sya at ang tingin sa akin ay lalaki na!

“Calm down.” iniuumpog pa rin nya ang sarili nya. “She’s still a student. Calm down, fuck.”

“Sir?” tawag ko na sa kanya pero hindi nya ako pinansin.

Naaawa na ako sa noo nyang patuloy na iniuumpog sa manibela. Namumula na nga iyon. Kaya naman inilapat ko ang palad ko sa parte ng manibelang inuumpugan nya para hindi sya masaktan.

Nagulat ako ng para syang napaso nang mapadikit ang balat ko sa kanya. Nanlalaki ang nga mata nyang tumingin sa akin, tapos ay sa palad kong nasa manibela.

Pumikit sya ng mariin at sunod sunod na kumuha ng malalalim na hininga. Nag iigting ang mga panga nya at naguluhan na ako. Ginagawa nya lang kasi iyon kapag galit sya.

Kanino naman sya nagagalit ngayon?

“Maria…” tunog nahihirapan nyang sabi. Nagdilat sya ng mga mata pero iwas na iwas namang mapatingin sa akin. “I really think that you should rest, now. Pumasok ka na.”

“Sir—”

Naputol sa ere ang sasabihin ko nang mabilis syang lumabas ng kotse. Pumunta sya sa pinakalikod at binuksan ang compartment. Nang maisara ay naglakad papunta sa gawi ko at binuksan ang pinto doon. Dala na nya ang travelling bag ko.

“Here’s your bag.” sabi nya at iniabot iyon sa akin. Wala na akong nagawa kung hindi ang bumaba at kunin sa kanya ang bag ko. “Goodnight.”

Hindi na ako nagkaroon ng pagkakataong ibalik iyon sa kanya dahil nagmamadali syang umikot papunta sa may driver’s seat. Pumasok sya ng kotse nya at pinaharurot ang sasakyan palayo.

Nagtataka ko naman iyong sinundan ng tingin hanggang sa hindi ko na matanaw ang kotse nya. Anong nangyari sa kanya? Bakit biglang naging ganoon ang kinilos nya? Tapos ay mukha syang galit at nagmamadali.

Hindi kaya ay makikipag-away sya?

Nagkibit na lang ako ng mga balikat at pumasok na sa may gate nang may maalala.

Hala! Hindi nya binigay sa akin yung hoodie nya!

Isang linggong naging paksa ng usapan sa loob ng classroom namin ang mga nangyari sa tour assessment. Yung mga ka-blockmates ko ay ang tagal makarecover. Pati na rin si Jezel na araw araw ay hinihiram ang cellphone ko para tignan ang mga selfie nya.

“Ano mas magandang gawing profile picture? Ito o ito?” sabi nya sabay pakita sa akin ng dalawang pictures nya.

Sa totoo lang ay isang linggo nya na ding itinatanong ang ganito sa akin. Hanggang ngayon ay hindi pa rin sya nakakapili sa mga pictures. At bawat araw ay iba-iba ang mga pictures na pinapapili nya sa akin!

“Gawin mo na lang kayang profile picture lahat ng nasa album mo? Araw-araw ka mag-iba.” sabi ni Lionel na hindi man sya ang tinatanong pero nakukulitan na rin.

“Heh! Hindi ikaw ang tinatanong ko!” singhal ni Jezel sa kanya bago ako binalingan. “Ano na, Fatima?”

Para matigil lang sya ay pumili na ako. “Ito.” sabi ko at itinuro ang pangalawang picture.

Tinitigan nya iyon at muling pinagkumpara sa naunang picture. Sumimangot sya at napabuntong-hininga na lang ako.

“Mas maganda yung una, eh!” sabi pa nya na nakasimangot sa akin.

Bwisit! Edi sana hindi na nya ako pinapili!

Ni-upload ko na rin sa facebook ang mga pictures namin sa Pangasinan pero hindi pa din pinapabura ni Jezel ang mga selfie nya sa cellphone ko. Masisira daw kasi ang quality kapag sa facebook nya dinownload ang mga iyon. Pinapapasa ko naman sa cellphone nya pero ayaw nya. Mas maganda daw kasi ang akin.

Eh, mas marami pa ang selfie nya kaysa sa mga pictures ko!

“I won’t be here tomorrow, class.” sabi ni Sir Creed nang magkaroon sya ng klase sa amin kinabukasan. Tumingin sya sa class president namin. “Bobby, please take over my class tomorrow.”

Napalingon sa akin si Jezel. “Alam mo?” tumango ako at ayun na naman ang nang aasar nyang tingin. “Updated si baby.”

Inirapan ko sya. Sinabi na sa akin ni Sir Creed ang tungkol sa balitang iyon kanina nang magsabay kaming mag almusal. Ang sabi nya ay isang linggo daw talaga syang mawawala at next week Wednesday pa ang balik nya. Pero dahil bukas lang ang klase nya sa amin para sa linggong ito ay isang araw lang syang mawawala para sa mga kaklase ko. Pero ang totoo ay isang linggo talaga.

Ngayon pa nga lang ay nami-miss ko na sya.

Tinanong ko kung saan sya pupunta at sinabi nyang sa Italy daw. May kailangan daw syang gawin doon at hindi na nagbigay ng iba pang mga detalye.

Babae kaya ang aasikasuhin nya?

Biglang may sumakit na naman sa loob ng rib cage ko kaya tinigil ko ang isiping iyon.

“Mag usap tayo, Fatima.”

Iyon na naman ang linyang iyon ni Lionel. Dejà vu. Seryoso din ang mukha nyang lumabas ng room kaya sinundan namin sya ni Jezel.

Si Jezel ay napaka-tsismosa. Ako lang yung tinawag pero sumama sa akin. Ganito rin sya noong unang nangyari ito!

Sa pinakadulo kami pumunta kung saan walang masyadong dumadaang mga estudyante. Seryosong seryoso ang mukha ni Lionel.

“Ano ba talagang meron sa inyo ni Sir Creed?” ang bungad nyang tanong sa akin.

“Ha?” mukhang buang kong sabi. Nasagot ko na rin ang tanong na iyon dati, ah?

“Huwag kang magsisinungaling.” matalim ang tingin nyang sabi sa akin.

Naguluhan ako. Oo. Inaamin ko na kung ano man ang namamagitan sa amin ni Sir Creed ay hindi normal para sa isang estudyante at isang professor. Pero ayokong itanong kay Sir Creed kung ano ba talaga ang meron kami. Natatakot akong ma-disappoint. At natatakot din akong matuwa sa isasagot nya.

Feeling ko ay nawawala na ako sa dati kong plano. Pakiramdam ko ay tinatalikuran ko na ang pamilya ko.

“Estudyante nya ako—”

“Don’t lie to me!” sigaw ni Lionel.

Nabigla ako doon! Ngayon lang sya nagtaas ng boses sa akin. Si Jezel na nasa tabi ko ay napatalon talaga sa sobrang gulat!

“Nakita ko kayo sa Pangasinan!” bulong nya pero may diin. “Gabing gabi na noon, Fatima, pero sumama ka sa kanya! Ano sa tingin mo ang iisipin kung iba ang nakakita noon, huh?”

Hindi ako nakasagot. Sa mga sandali kasing iyon ay wala akong pakialam sa mundo. Nang yayain ako ni Sir Creed na pumunta sa sikretong lugar ay gusto ko lang na sumama sa kanya. Kung saan wala kaming ibang iisipin na tao kundi kami lang.

“Hinahatid ka pa nya dito sa building natin araw-araw! Sabi mo may gagawin sya? Wala, Fatima! Palagi ko na syang sinusundan noon pagkatapos ka nyang ihatid kung totoo bang may gagawin nga sya dito sa loob ng university kapag wala syang klase sa’tin. Pero wala! Bumabalik sya sa labas ng university!”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam ang tungkol doon.

“Iyon ba ang relasyong estudyante at professor lang? Fatima, malaking eskandalo ’to!”

Napapikit ako. Gusto kong patigilin si Lionel sa mga sinasabi nya dahil sumasakit ang ulo ko pero tama naman sya, eh. Professor si Sir Creed at estudyante nya ako. May nag iiba na sa pagitan naming dalawa at alam ko iyon pero wala akong ginagawa para pigilan iyon.

Pilit kong sinasabi sa utak ko na magagamit ko din ito para mas marami akong malaman sa kanya. Pero may parte sa akin ang nasasaktan.

“Sandali nga…” si Jezel na pumagitna sa aming dalawa ni Lionel. “Bakit ka ba nagagalit, ha? At ano naman sayo kung may relasyon nga sila?”

Namilog ang mga mata ni Lionel nang tignan si Jezel. “Are you for real? Eskandalo ang ginagawa nila! Baka matanggal pa ang pagiging cum laude ni Fatima!”

“Ilang linggo na lang ay graduation na natin, Lionel! At baka nakakalimutan mong substitute professor lang natin sya!”

“He’s still a professor! Hindi nya dapat ginagamit ang posisyon nya para akitin si Fatima!”

“Pero ilang linggo na nga lang natin syang magiging professor! At sa totoo lang? Wala akong nakikitang mali kung may relasyon nga sila!”

“Nababaliw ka na ba?!” sigaw na ni Lionel. “Nasaan ba ang utak mo at mukhang wala dyan sa bungo mo? Paano kung malaman ito ng iba, ha?”

“Talagang malalaman nila dahil ang lakas ng punyetang boses mo!”

Nagsisigawan na sila at hindi ko na alam ang gagawin ko! Hindi ko alam kung paano sila aawatin dahil ngayon lang sila nagsagutan ng ganitong katindi. At hindi ako sanay na nag aaway ang mga kaibigan ko kaya hindi ko talaga alam kung paano sila pipigilan sa pag aaway nila.

Away talaga dahil pareho na silang galit!

“Bakit ba apektadong apektado ka, Lionel?” tanong ni Jezel na humina ang boses. “Ano? Threatened ka kay Sir Creed? Eh kung hindi ka ba naman isang malaking torpe at duwag na nakabantay lang, edi sana baka naging kayo na!”

Nakita ko ang inis sa mga mata ni Lionel. “She’s not yet ready for—”

“Bobo! Kulang ka din kasi sa effort!” nagulat ako sa lumabas sa bibig ni Jezel! Hindi ko inakala na magagawa nyang tawagin ng ganoon si Lionel! “Ni hindi mo nga nabakuran ng maayos kaya yung apat na taong paghihintay mo ay wala namang kwenta!”

“Huwag ka ngang makisali dito! Si Fatima ang kausap ko at hindi ikaw?”

Pero hindi nagpapigil si Jezel.

“Bakit? Hindi mo matanggap ang mga sinasabi ko? Hindi matanggap ng walang kwenta mong ego na may dumating na mas gwapo, mas hot at mas successful na tao para kay Fatima? Walang wala kang laban kay Sir Creed, Lionel! Hindi ka pa nga lumalaban pero talo ka na!”

Mas lalong nagalit ang mga mata ni Lionel habang nakatingin kay Jezel. Habang si Jezel naman ay nang uuyam ang tingin sa lalaki. Nakita ko na ang pagkuyom ng mga kamao ni Lionel na parang pinipigilan ang galit nya.

Anong nangyari? Ako ang kausap ni Lionel kanina, ah? Sa akin sya galit pero bakit ngayon ay silang dalawa na ni Jezel ang magkaaway?

Paano ko pa sila magpagbabati? Ilang linggo na lang at graduation na namin pero nagkaganito pa sila!

Chapter 21

Nakatitig ako sa kisame ng kwarto ko. Iniisip ang pag aaway ng dalawa kong kaibigan. Sinubukan ko pa ngang pagbatiin sila, yung kinakausap ko silang dalawa pero wala! Si Lionel ay talagang hindi sumama sa aming makipag-lunch para lang maiwasan si Jezel.

Kung dati naman ay nagtatalo talaga sila pero hindi yung tipong hindi sila magpapansinan. Ngayon lang sila nag away ng husto na hindi talaga nag uusap pagkatapos.

Nalulungkot ako. Sa loob ng apat na taon ay sila lang dalawa ang itinuring kong totoong mga kaibigan. At ngayong ilang linggo na lang ay magkakahiwa-hiwalay na kami ay may nangyari pang ganito.

Gusto kong may gawin. Gusto kong mapagbati sila pero hindi ko alam kung paano. Ayoko kasing maramdaman ng isa sa kanila na may kinakampihan ako. Si Lionel ay baka magtampo dahil paniguradong si Jezel ang sasamahan ko. Pero hindi ibig sabihin noon na may kinakampihan ako sa kanila.

Pakiramdam ko tuloy ay wala akong silbi sa kanila. Samantalang ang dami dami nilang naitulong sa akin.

Sana ay magpansinan na din sila bukas.

Tumunog at umilaw ang cellphone ko sa pagdating ng isang text. Kinuha ko iyon at mas nauna pang nag-react ang puso ko kaysa sa isip ko nang mabasa na si Sir Creed ang nagpadala sa akin ng mensahe.

Lumpia Lover:

I’m here outside your apartment.

Mabilis akong bumangon pero kumunot ang noo ko. Akala ko ba ay maaga ang flight nya bukas? Gabi na, ah? Anong ginagawa nya dito?

Muling tumunog ang cellphone ko at halos hindi na ako makahinga sa lakas ng tibok ng puso ko nang mabasa ko ang text na galing ulit sa kanya.

Lumpia Lover:

I want to see you…

At ang malanding ako ay nagmamadaling nagpalit ng damit dahil naka sando at shorts lang ako. Nag jacket na lang ako ng medyo malaki sa akin kaya hindi halata na wala akong suot na bra.

Bumaba ako at lumabas ng gate ng apartment. Agad kong nakita ang gwapo kong professor na nakasandal sa hood ng kotse nya. Hindi pa man ako nakakalapit pero nalanghap ko na ang panlalaki nyang pabango.

Iba na ang damit nya kumpara sa suot nya kanina. Naka-gray hoodie sya ngayon at nakasuot ang hood sa sa may ulo nya. May nakapatong pang itim na denim jacket syang suot. At isang itim na pants na may punit sa bandang tuhod.

Mukha syang magpa-fashion show sa airport. Ang gwapo gwapo. Kainis.

“Bakit ka nandito, Sir? Diba maaga pa ang flight mo?” tanong ko nang makalapit sa kanya.

Magkaharap kaming dalawa at bahagya pa akong nakatingala para makita ang mukha nya. Ang tangkad ba naman kasi ng lalaking ’to. Paano, ang hahaba ng mga legs. Bagay na bagay talagang maging modelo!

Hindi sya nagsalita at tumitig lang sa akin. Pinaglandas nya ang mga mata nya sa kabuuan ng mukha ko na parang kinakabisado ang bawat parte doon. Nailang tuloy ako. Baka kasi may dumi pala ako sa mukha!

Napakamot ako sa pisngi ko nang makiliti iyon dahil sa takas na mga hibla ng buhok ko na nilipad ng hangin. Inangat ni Sir ang kamay nya at hinuli ang mga takas na hibla bago iniipit sa likod ng tenga ko.

Ang kamay nya ay hindi na naalis sa mukha ko. Inilapat nya iyon sa ibaba ng tenga ko kaya nahirapan akong huminga. Bumilis na naman kasi ang tibok ng puso ko! Ang thumb nya ay hinahaplos na ang pisngi ko. At bwisit! Parang may kuryente pa akong naramdaman sa paghaplos nya!

“I’m gonna miss you…” anas nya.

Napalunok ako at alam kong naramdaman nya iyon sa kamay nyang nakahawak sa akin. Napangiti sya pero ang mga mata ay seryoso pa ring nakatitig sa akin.

Tumitig ako pabalik at nawala na ako sa mundo. Nawala ako sa mga mata nya. At ang paraan pa ng pagtitig nya ay sobrang nakakatunaw.

“What should I do, baby? I’m gonna miss you so fucking bad.”

“Sir…” wala sa sarili kong sambit sa bulong nyang iyon. Muli akong napapikit at dinama ang pahaplos ng thumb nya sa pisngi ko.

Naririnig ko ang lakas ng tibok ng puso ko. Masakit at para akong maiiyak. Gusto ko ang nangyayari at gusto ko ang nararamdaman ko. Pero naiiyak ako.

Hindi ko alam na tumulo na ang luha ko kung hindi lang pinunasan ni Sir Creed ang pisngi kong hinahaplos nya. Dumilat ako at nakita ko ang malamlam nyang mga mata.

“Don’t cry. Baka hindi ako makaalis.”

Suminghot ako at kinagat ang pang ibabang labi para sana pigilan ang pag iyak ko pero nagulat ako nang dumaing si Sir Creed na parang nasasaktan sya. Pumikit pa sya ng mariin at nang dumilat ay may paghihirap na sinalubong ang mga mata ko.

“And don’t bite your lips when you’re with me. Baka hindi ko na talaga mapigilan ang sarili ko.”

Kahit na hindi ko maintindihan kung anong ibig sabihin nya doon ay tumango na lang ako. Pinakawalan ng mga ngipin ko ang labi ko at muling dumaing si Sir Creed. Malutong din syang nagmura.

Nanigas ang buong katawan ko nang ang pang ibabang labi ko naman ang haplusin ng daliri nya. Napaawang ang mga labi ko kaya bahagyang naipasok ang daliri nya sa bibig ko at naramdaman ng ngipin ko ang daliri nya. Muli syang dumaing at napapikit ng mariin bago binawi ang kamay.

“Fucking shit.” dinig kong mura nya na parang hinihingal. Maging ako ay hinihingal na din sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Feeling ko nga ay nasa lalamunan ko na iyon!

Nang dumilat sya ay lumunok sya at napatingin sa mga labi ko. Hirap na hirap syang alisin ang paningin nya doon at tumingin sa mga mata ko.

“I’ll be gone for a week. Pero nandito na ako sa wednesday.” tumango ako sa kanya. Nasabi na rin nya iyon sa akin kanina. “I paid Aling Perla for your breakfast for the whole week.”

Napangiti ako. Sa kabila ng kilig na nararamdaman ay masaya pa rin na nakatipid na naman.

“Ang akala ko ay mababawasan na ang pera ko, Sir! Mami-miss ko sana ang pang-lilibre nyo.”

Tumawa sya at inalis ang hood ng hoodie sa ulo nya. Ginulo nya ang buhok nya bago iyon sinuklay ng mga daliri nya.

“Eat rice for lunch, Maria.”

“Yes, Sir.”

“Tatanungin ko ang kaibigan mo pagbalik ko kung ginagawa mo iyon.”

Tumawa ako. “Nilibre nyo na ako ng breakfast for whole week, Sir. Kaya di na ako magtitipid sa pagkain.”

Ngumisi sya. Hala… Mami-miss ko ’yon!

Pinanood kong mabuti kung paano nya kagatin ang pang ibabang labi nya at pakawalan iyon bago ngumisi. Hala! Dapat pala ay kinuhaan ko na lang ng video! Kaso ay nasa loob ng apartment ko kasi yung cellphone ko.

“By the way…” sabi nya at kinuha ang paper bag na nakapatong sa bubong ng kotse nya. Iniabot nya iyon sa akin. “Here.”

Kumunot ang noo ko pero tinanggap naman ang binigay nya. Binuksan ko iyon at nakita ko doon ang hoodie na hinihingi ko sa kanya dati pati ang isang pabango na panlalaki.

Nakasimangot ko syang tinignan.

“Nilabhan nyo, Sir?” inis kong tanong. Gusto ko yung amoy nya, eh!

Tumawa sya at umalog pa ang mga balikat nya dahil doon.

“Yes, I’m sorry. Pero sinama ko yung pabango ko. You told me that you like my scent.”

Ah… Pabango nya pala iyon. Pero mas mabango iyon kapag humahalo sa pawis nya eh!

Tinuro ko ang hoodie na suot nya.

“Iyan na lang, Sir.”

Malakas na syang napatawa at napalabi na lang ako. Napakamot na lang ako sa ulo ko at niyakap ang paper bag na dala nya.

Sige na nga. Okay na ko sa pabango nya. Nahihiya na rin ako, eh.

“Damn, baby. Ano bang gagawin ko sayo?” nakangisi nyang sabi.

Baby na naman. Kinikilig na ako dyan, ha?!

Ngumuso ako para pigilan ang pagngiti ko. Baka mahalata nyang kinikilig ako at lumaki na naman ang ulo nya.

“Hindi ka pa aalis, Sir?” tanong ko dahil maaga pa nga ang flight nya bukas.

“Pinapaalis mo na ko?” tanong nya pero nakangiti naman. Ngumiti ako pabalik.

“Maaga pa ang flight mo bukas, diba?”

Umiling sya. “I’ll go straight to the airport after this. I just want to see you before I go.”

Ngumuso ulit ako at kinunot ang noo ko para pigilan ang pagpapakita ng kilig pero na-realize ko na mukha akong tanga kaya mas pinili ko na lang ang ngumiti. Baka ma-turn off pa sya, eh.

“Alis na, Sir. Nakita mo na ako.”

Tumawa sya at muling napailing na lang. Sa huli ay bumuntong hininga at gwapong nginitian ako.

“I’ll call you every night if that’s okay?” tanong nyang mukhang kinakabahan.

Umakto akong nag iisip kahit na alam ko na naman ang isasagot ko. “Hmm…”

Nang tinignan ko sya ay halos matawa na ako nang mapalunok sya habang nag hihintay ng sagot ko. Iniisip nya bang tatanggi ako?

“Okay na okay, Sir.” sagot ko at malawak syang nginitian. Bumuntong hininga sya at natawa na talaga ako.

Kabang kaba si pogi.

“I should go then.” sabi nya at kahit na nalungkot ako ay hindi ko iyon pinakita. Sa halip ay tumango ako.

“Ingat ka, Sir, ah.”

He smiled. Yung nakakatunaw nyang ngiti. “Of course, Maria. Wait for me, please.”

Kinagat ko ang pang ibabang labi ko at nang maalala ang sinabi nya kanina ay mabilis ko iyong binitawan. Pareho kaming natawa.

Binigyan ko sya ng matamis na ngiti bago sumagot.

“Yes, Sir. Hihintayin kita.”

Chapter 22

Sa unang araw na hindi ko nakasama si Sir Creed sa pag aalmusal at paglalakad papunta ng ICTC ay nakaramdam agad ako ng pangungulila. Hindi ko akalain na mami-miss ko agad sya kahit isang araw pa lang kaming hindi nagkakasama. Nasanay na siguro ako na palagi ko syang nakikita at nakakausap.

Kahit na wala si Sir Creed ngayon sa klase namin ay hindi masyadong nag ingay ang mga kaklase ko. Kapag kasing ganitong wala kaming professor ay halos magsigawan na ang lahat sa pakikipag usap. Pero ngayon ay mahinahon lang sila. Siguro ay dahil narinig nila na si Sir Creed na mismo ang nagsabi kay Bobby na magbantay sa oras ng klase nya. At sobrang nirerespeto ng mga kaklase ko ang professor naming iyon.

Panay ang sulyap ko sa cellphone ko kung may text ba sa akin si Sir Creed. Ang sabi nya ay tatawagan nya naman daw ako gabi gabi pero umaasa pa rin ako na magte-text sya kahit sa umaga. Nakarating na kaya sya sa Italy? Ano nang ginagawa nya?

Nakadagdag pa sa kalungkutan ko ang hindi pagpapansinan ng dalawang mga kaibigan ko. Si Jezel ay mas lalong umingay at si Lionel naman ay tahimik lang na nakaupo sa unahan ko. Hindi talaga sya lumilingon sa likod simula pa kanina. Natakot na nga ako na baka magkaroon sya ng stiff neck dahil sa hindi nya paglingon.

“Thanks, Fatima.” maligayang sabi ni Jezel nang ibinalik nya sa akin ang cellphone ko. Nakita ko ang gallery ko na nadagdagan na naman ng mga selfies nya.

Araw araw nyang dinadagdagan ng mukha nya ang cellphone ko.

“Hindi ba talaga kayo magpapansinan?” tanong ko at ininguso si Lionel. “Final exam week na natin next week. Isang buwan na lang tayo magkikita kita.”

Tinignan nya si Lionel na diretsong diresto ang likod sa pagkakaupo. Umirap sya at binalingan na ako.

“Bakit ko sya papansinin? May mali ba sa sinabi ko? Wala naman, ah?” mas nilakasan nya pa ang boses nya para siguradong marinig ng pinaparinggan nya. “Walang mali sa mga sinabi ko. Hindi nya lang talaga matanggap na talo na sya. Bobo kasi, kung kailan may dumating tsaka kumikilos. Nakakadiri yung ganyang mga lalaki!”

Pinanlakihan ko ng mga mata si Jezel para balaan sya na tumigil na. Pero naging machine gun na yata ang bibig nya na sunod sunod na naglabas ng mga bala para patamaan si Lionel.

“Naging kampante sya sa loob ng apat na taon. Anong akala nya? Na walang ibang magkakagusto sayo? Tapos ngayon ay binabakuran ka na agad kahit hindi pa kayo? Kadiri! Parang hindi lalaki!”

Napatingin ako kay Lionel at nakita kong kumuyom ang mga kamao nya na nakapatong sa desk nya. Gusto ko nang pasakan ng kahit na ano ang bibig ni Jezel para tumigil na sya dahil naaapektuhan na ang kaibigan namin!

Mas lalong lalaki ang away nila dahil sa ginagawa nya!

“Hindi nya matanggap na bobo sya. Na torpe sya kaya hindi na namamansin. Ang tanga tanga naman kasi! Kanya ang daan sa loob ng apat na taon pero ngayong may iba na ding gumagamit at nauunahan sya ay saka lang magmamadali para marating ang dulo! Ang bobo, diba?”

Natigil sya nang padabog na tumayo si Lionel. Napatingin pa sa amin ang iba naming mga kaklase dahil malakas ang tunog ng upuan sa marahas nyang pagtayo. Pagkatapos ay walang lingong-likod na lumabas sya sa classroom namin.

Hala!

“Tignan mo?” hindi makapaniwalang sabi ni Jezel at itinuro ang pintong nilabasan ni Lionel. “Daig pa ang babae sa sobrang sensitive! May walk out pang nalalaman!”

Napakamot ako sa ulo ko. Magkakaroon na yata ako ng kuto sa pagka-stress sa kanilang dalawa!

Sila pagsusuyudin ko ng buhok ko kapag nangyari iyon!

“Alam nya kasi na wala kang nararamdaman sa kanya at kaibigan lang ang tingin mo sa kanya.” pagpapatuloy pa rin ni Jezel kahit na nakaalis na si Lionel. “Pero tanga sya dahil hindi sya nag-effort na magustuhan mo! Hindi ka daw ready? Hah! Bobo nya talaga! Kaya naunahan na tuloy sya!”

Ang bungangera ni Jezel. Isa lang naman ang tinanong ko sa kanya pero ang dami na nyang sinabi. Para talagang machine gun ang bibig nya.

Tumayo ako. Balak na sanang sundan si Lionel. Ayoko kasi talagang isipin nya na kinakampihan ko si Jezel. Gusto ko rin namang damayan sya.

Pero pinigilan ni Jezel ang braso ko. Nang tinignan ko sya ay nakakunot ang noo nya sa akin.

“Saan ka pupunta?”

Bumuntong hininga ako. “Susundan ko si Lionel.”

“Huwag mong sundan, Fatima! Mas lalong aasa yung tao! Hindi mo naman sya gusto, diba?”

Tumango ako. “Pero baka akalain nyang may kinakampihan ako sa inyong dalawa.”

Hinigit nya pababa ang braso ko kaya pabagsak akong napaupo sa upuan ko. Bwisit! Ang sakit sa pwet! Burahin ko mga selfie nya sa cellphone ko, eh!

“Alam na ni Lionel ’yun! Alam nyang wala kang kinakampihan sa aming dalawa. Matagal ka na nyang gusto kaya alam na nya ang ugali mo!” naiinis na sabi sa akin ni Jezel. Sya pa nainis eh nasaktan nga yung pang upo ko! Pwede naman kasing hindi nya ako hilahin paupo! “Hindi mo naman gusto si Lionel, diba?”

“Oo nga!” inis na sabi ko habang hinihimas ang baba ng likod ko. Sakit talaga, eh.

“Alam ko naman. Hindi ka naman magkakaganyan kay Lumpia Lover kung gusto mo si Lionel.”

Napasinghap ako tumingin sa kanya. Nanlalaki ang mga mata ko at hindi makapaniwala sa kanya!

“Binasa mo mga messages ko?” maiiyak kong tanong sa kanya. Siguro noong hiniram nya ang cellphone ko at hindi ako nakatingin ay binasa nya ang mga nasa inbox ko!

Naiiyak ako! Private ’yun, eh!

“Hindi ko sinasadya, okay?” depensa ni Jezel. “Mali ’yung icon na napindot ko kaya napunta ako sa inbox mo. Nakita ko na may Lumpia Lover kang ka-text. Naisip kong si Sir Creed na agad iyon dahil ginawan mo sya ng lumpiang shanghai noon.”

Medyo kumalma naman ako sa sinabi nya. Ibig sabihin ay yung pangalan lang ni Sir Creed sa cellphone ko ang nakita nya at hindi yung mga palitan namin ng mga text messages.

“Huwag mo nang paasahin si Lionel kung may nararamdaman ka na kay Sir Creed.”

Nangunot ang noo ko. “Hindi naman sya nanliligaw! At kayo lang naman ang nagsasabing may gusto sya sa akin!”

“Aamin din ’yan. Bago mag-graduation.” siguradong sigurado nyang sabi.

“Eh, kayo? Kailan mo sya papansinin?” balik ko sa usapan namin kanina. Ang daldal nya masyado, eh! Kung saan-saan tuloy napunta ang usapan.

Pero hindi inirapan nya ako at hindi na sinagot ang tanong ko.

Nang maggabi ay tuwang tuwa ako nang isinuot ko ang hoodie ni Sir Creed bilang pangtulog. Mahaba ang hoodie nya para sa akin at natatakpan ang suot kong shorts sa ilalim. Mukha tuloy akong walang suot na kahit ano sa pangbaba.

Nakahiga na ako pero wala pang planong matulog. Abang na abang ako sa tawag ni Sir Creed. Ang sabi nya ay gabi-gabi daw sya tatawag. At nakakainis dahil sobrang excited ako ngayon habang naghihintay!

Sasabihin ko sa kanyang suot ko ang hoodie nya!

Halos mahilo ako sa bilis nang pagbangon ko dahil tumunog ang cellphone ko! Nalaglag pa nga iyon sa sahig! Nataranta ako at mabilis iyong pinulot at tinawanan ang sarili sa sobrang katangahan.

Kalma lang, Maria! Si Sir Creed lang yan!

Pero hindi nila-“lang” ang isang Sir Creed Cervantes! Gwapong buang sya na mahilig sa lumpiang shanghai!

Mabilis kong sinagot ang tawag nang rumehistro ang nickname ko sa kanya sa caller ID. Huminga muna ako ng malalim bago itinapat iyon sa tenga ko.

Kinakabahan ako!

“Hello?” bati ko. Ilang segundo akong naghintay bago ko narinig ang boses nya sa kabilang linya.

“Maria…”

Mabilis akong bumalik sa pagkakahiga at dumapa. Ibinaon ko ang mukha ko sa may unan ko. Baka sakaling maalis ang pag iinit noon.

Paano ba naman kasi, first time kong marinig ang boses nya sa telepono na nakadikit sa tenga ko! At ganoon pa din ang epekto nya sa akin!

Yung boses nya, malalim na medyo paos. Sino ba naman ang hindi kakabahan sa ganoong boses? Ang bilis bilis pa ng tibok ng puso ko!

“Sir.” sabi ko at tumihaya sa pagkakahiga.

“Nagising ba kita?” may pag aalinlangan sa tono nya. Umiling ako at tumingin sa orasan.

Nine na ng gabi ang nakalagay sa orasan pero alam kong alas dos pa lang ng hapon sa Italy. Nag-check pa nga talaga ako sa internet kung tama ba ang pagkakaalam kong time difference ng Pilipinas sa Italy.

“Hindi, Sir. Hinihintay ko talaga ’yung tawag nyo.” pag amin ko. ’Yun naman talaga ang ginagawa ko kanina, eh. Baka ibaba pa nya agad ang tawag kapag nagsinungaling ako. Gusto ko syang makausap ng matagal.

“Talaga?” tanong nya at dinig ko ang kasiyahan sa boses nya. Nai-imagine ko pa nga na nakangisi na naman sya ngayon.

Yung pagkagat nya ng labi nya bago ngumisi, gusto ko ulit makita iyon.

Kapag umuwi sya ay ipapagawa ko talaga iyon sa kanya at kukuhaan ko sya ng video.

“Akala ko tutulugan mo ako.” sabi nya at tumawa pero rinig ko ang relief sa boses nya.

Hay, Sir Creed. Bakit ang cute-cute mo?

“Kumain ka na?” tanong nya. Napatango tuloy ako ng wala sa oras.

“Kanina pa, Sir.”

“Good.”

Napangiti ako. Tunog professor sya doon, ah.

“Sir, suot ko pala yung hoodie nyo.”

Bigla syang napaubo sa kabilang linya at nangunot ang noo ko. May sakit ba sya? Napagod ba sya sa byahe nya? Sixteen hours pa naman ang flight nya.

Muli akong napabangon dahil sa pag aalala. Hala… Baka ma-delay pa ang pagbalik nya dito kapag nagkasakit sya. Ayoko noon.

“Sir? Ayos ka lang? May sakit ka ba, Sir?” nag aalala kong tanong.

“No.” sabi nya at muling napaubo. Nagsisinungaling sya!

“Umuubo ka pa rin, Sir, eh.” nagtatampo nang sabi ko. Nasasaktan ako kapag naiisip kong nagsisinungaling sya sa akin.

Hindi naman ako ganito dati. Wala nga akong pakialam kay Sir Creed. Wala din akong planong hanapin sya noon para mabigyan ng hustisya ang mga magulang ko. Takot kasi ako sa kanya. Iniisip ko na baka ituloy nya ang hindi nya nagawang pagpatay sa akin noon.

Nakatakas ako sa kanya kahit na nakalapat na ang dulo ng baril sa ulo ko. Hindi ko alam kung paano. At noong magkita kami at nakita kong nakakangiti pa sya na parang walang nangyari ay nagalit ako. Ako na naiwang mag isa. Ako na naging ulila dahil sa kanya ay naghihirap habang sya ay pangiti-ngiti lang? Kaya nagdesisyon akong bigyang ng hustisya ang pamilya ko. Nakipaglapit ako sa kanya sa kabila ng takot ko.

Pero ngayong napalapit na kami sa isa’t isa at unti unting kong nakikilala ang totoong sya ay naguguluhan ko. Sa iniisip ko at sa nararamdaman ko.

Ang dami-daming nagbago. Unti unti ko na rin syang nagugustuhan. Naramdaman ko ang pagiging mabait nya. Ang pagiging maalaga. Ang pagiging masayahin.

Sobrang laki ng pinagkaiba nila sa lalaking nakita ko noon. Kaya naisip ko tuloy na sana nga ay magkaiba na lang sila.

Hindi ko na tuloy alam kung ano na ang dapat kong gawin. Nasasaktan ako kapag naiisip kong ipagpapatuloy ko pa ang nauna kong plano kay Sir Creed.

May nararamdaman na talaga ako sa kanya para malito ako ng ganito. Pero kapag hinayaan ko ang nararamdaman ko ay para ko na ring tinalikuran ang pamilya ko.

“Maria? Are you still there?” untag ni Sir Creed sa akin kaya napabalik ako sa kasalukuyan.

“Ay, yes, Sir. May iniisip lang ako.”

“Care to tell me what’s on my baby’s mind?”

Kinuha ko ang unan ko at muling ibinaon ang mukha ko doon para tumili. Bwiset na lalaking ’to. Ang galing magpakilig! Baby daw. Sus… Kakilig.

Kinikilig talaga ako kapag ganoon na ang tawag nya sa akin.

“Galing mong magpakilig, Sir.”

Tumawa sya. Maging ang pagtawa nya ay na-miss ko din. Gusto ko na talaga syang makita ulit at marinig ng personal ang pagtawa nya. Yung nagpapakita ang puti at pantay pantay nyang mga ngipin kapag tumatawa sya. Yung mga mata nyang kumikislap kapag masaya sya. At yung gwapo nyang mga ngiti na aakalain ng ibang model sya ng toothpaste dahil sa ganda ng pagngiti nya.

“Kinikilig ka?” natatawa nyang taong. Napangiti ako ng todo.

“Hindi, Sir. Asa ka.” deny ko pa kahit mukha na kong bulateng binudburan ng asin dito.

Mahina syang tumawa at mas idiniin ko pa ang cellphone sa tenga para malinaw na madinig iyon. Yung paos at lalaking lalaki nyang tawa, yun yung favorite ko!

“I miss you…”

Hindi na ko makalma dito! Itinakip ko ulit ang unan sa mukha ko at doon tumili! Hinampas hampas ko pa iyon. Bwisit! Yung puso ko ay ang bilis bilis na ng tibok! Feeling ko ay hindi na normal iyon!

“Does my baby miss me, too?”

Mas lalo lang akong nagwala sa pangalawang tanong nya. ’Di ko na kinakaya ’to!

“S-syempre, Sir. M-miss ka na n-namin. Wala kaming professor sa Constitutional Law kanina.” nautal pa ko! Bwisit! Nakakahiya!

“Uh-huh?” patuya nyang tanong at rinig ko ang ngisi nya doon. “How about you, Maria?”

“Ano, Sir?” maang tanong ko pa. Nagpapanggap pa akong bobo eh alam na alam ng kausap ko na running for cum laude nga ako.

Ang fail ko dun!

“Do you miss me?” pilit tanong nya. Mukhang ayaw paawat hangga’t hindi ko nasasabi ang gusto nyang marinig.

Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Nahihiya ako. Hindi ko pa nasasabi ang ganoong kataga sa ibang tao. Kay Jezel lang. Sinasabi ko iyon sa kanya kapag hindi kami nagkikita ng matagal.

At ngayong hinihingi sa akin ni Sir Creed ang mga katagang iyon ay nahihiya ako ng sobra. Hindi ko naman naramdaman ito noong nagsabi ako kay Jezel pero bakit ngayon ay ang pula-pula na ng mukha ko sa kahihiyan?

“Sir…” hindi ko talaga masabi!

“Hmm?” malambing ang tono nyang sabi. At dahil doon ay nawala na ako.

“I miss you. Sir…”

Mabilis kong ibinaon ang mukha ko sa unan. Nasabi ko! Pero bwisit! Hiyang hiya ako! Ayoko na! Gusto ko nang magpa-kain sa lupa sa sobrang kahihiyan!

Tapos tumawa pa talaga si Sir Creed! Pinarinig nya ulit yung sexy nyang tawa kaya maiinis na dapat ako pero slight na lang tuloy. Huminga sya ng malalim pagkatapos noon.

“Same here, baby… Same here.”

Chapter 23

Nagpadala ulit ng one hundred thousand pesos ang benefactor ko at hindi ko na alam kung anong gagawin sa ganoong karaming pera. Yung last na padala nya ay hindi pa nga nauubos at meron pang natira tapos heto na naman. Sumasakit ang ulo ko sa kaiisip.

Ang akala ko ay isang beses lang magpapadala ng ganoong kalaking halaga ang benefactor ko. Naisip ko na alam nyang malapit na ang graduation at marami-rami ang binabayaran ko kaya sya nagpadala ng malaki. Pero ngayon ay ganito na naman ang pinadala nya.

Bakit? Kung dati naman ay thirty thousand bawat buwan ang padala nya pero sobrang laki na talaga ngayon! Naka-bayad na ako ng graduation ko fee ko at sa lahat ng mga utang ko kaya hindi ko na kailangan ang ganitong kalaking halaga!

Nakokonsensya talaga ako. Feeling ko ay naghihirap na ang benefactor ko dahil sa akin. Hindi na naman nya ako kailangan padalhan dahil pagkatapos nito ay magkakapag-trabaho na ako. Kaya ko nang suportahan ang sarili ko.

Nakakabobo pala ang maraming pera. Akala ko ay mawawalan na ako ng problema kapag nagka-pera ako ng malaki pero mali pala. Siguro nga ay hindi talaga nauubusan ng problema ang mga tao. Pagkatapos ma-solve ng isang problema ay may dadating na naman.

Nakakapagod maging tao. Ang sarap maging halaman na lang.

“Sir, pahingi ulit ng hoodie mo.” walang hiya kong sabi sa kanya nang pangatlong gabi na kaming magkatawagan. Ewan ko ba. Sanay na sanay na talaga ako sa kanya at nasasabi ko na ang mga gusto kong sabihin na walang hiyang nararamdaman.

Kulang na kulang kasi ang isang hoodie para sa pantulog ko. Kagabi nga ay hindi iyon ang sinuot ko dahil kailangan ko pang labhan kaya ngayong gabi ko na lang ulit naisuot. Isa pa, baka lumuma agad ang hoodie nya kung palagi kong nilalabhan.

“I can buy you a lot of hoodie if you want.” alok ni Sir Creed at agad akong tumanggi. Di nya naiintindihan ang gusto ko, eh.

“Ayoko, Sir. Gusto ko yung suot mo. O kaya yung nasuot mo na.”

Imported syang nagmura at pinakinggan ko lang iyon. Kung dati ay hindi ako sanay kapag nakakarinig ako ng mga taong nagmumura. Feeling ko kasi ay nagkakasala din ang tenga ko. Pero si Sir Creed, ang hot nya kasing magmura. Yung iba ay tunog lasing na tambay kapag namumura pero sya ay parang mas nagiging gwapo pa.

“Bakit?”

May nadinig akong ibang boses ng lalaki sa kabilang linya kaya napakunot ang noo ko. May kasama sya? Nasaan ba sya?

“Self-control, fucker.” sabi pa ulit nung bagong boses.

“May kasama ka?” hindi na napigilan kong tanong. At base sa nauna kong narinig ay pinoy din yata ang kasama nya.

“Yeah. I’m here in Hunter’s pad in Italy.” sagot ni Sir Creed sa kabilang linya. Bago pa ako makapagsalita ay may bagong boses na naman akong narinig.

“Mission accomplished!” lalaki ulit. At parang pamilyar pa nga sa akin ang boses na iyon. “Oy, sino yan? Babae mo?” may mga yabag akong narinig at nang muli syang magsalita ay malakas na iyon. Mukhang lumapit ang bagong dating kay Sir Creed. “May ibang babae si Creed dito! Niloloko ka lang nya!”

Napapikit ako sa lakas ng boses nya. Mukha syang sumigaw kahit na malapit lang ang phone sa kanya. Pakiramdam ko ay natanggal ang lahat ng tutuli ko sa loob ng tenga sa lakas ng sigaw nya! Nahilo pa ko!

Nakarinig ako ng ilang mga kalabog sa kabilang linya. Wala sa sariling inalis ko ang cellphone sa tenga ko at tinignan ang screen noon. Ten minutes na kaming magkatawagan at ngayon ko lang nalaman na may mga kasama pala sya.

“Shut up, fucker!” dinig ko ang malutong na mura ni Sir Creed nang ibinalik ko sa tenga ang cellphone. Pagkatapos ay may kumalabog na naman.

“Nasa kwarto nya mga babae— Ow!” dinig kong daing nung lalaking sumigaw kanina.

Napakamot ako sa ulo ko. Mukha silang nagbibiruan na ewan. Naalala ko na hindi ko nga pala alam kung ano ang dahilan kung bakit nagpunta si Sir Creed sa Italy. Ayokong magtanong. Natatakot akong malaman ang iniisip kong isasagot nya.

At ngayong naungkat ang isiping iyon dahil sa kasama nya sa Italy ay nanlumo ako. Paano nga kung totoong may babae sya doon sa Italy? Marami syang naka-fling noong hindi pa kami magkakilala. Inamin nya mismo yun. At hindi malabong ulitin nya ulit.

Pero ang sabi nya ay titigil na sya.

“Sir, may babae ka dyan?” hindi ko naitago ang pait sa boses ko. Ano ba yan?! Kunwari nga chill lang, eh. Kunwari hindi ako naaapektuhan.

Pero ang sakit kasi, eh. Hindi ko kayang balewain. Ano yung mga pinapakita nya sa akin kung ganoon? Papakiligin lang pala ako tapos wala lang? Kainis! Ako naman ’tong buang na kilig na kilig.

Hala… Naiiyak tuloy ako.

“What? No! Wala!” sigaw ni Sir Creed sa akin. Napalabi ko. Namumuo na yung mga luha sa mga mata ko.

“Okay lang naman, Sir. Buhay mo naman yan.” matamlay ko pang sabi. Maingay na suminghap si Sir Creed sa kabilang linya at ang sunod kong nadinig ay ang galit nyang boses.

“You, fucker! Bawiin mo ang sinabi mo! Naniwala si Maria!” galit nyang sabi na sa tingin ko ay ang kaninang lalaki ang kausap nya ngayon.

“Bakit ko babawiin? Totoo naman.” sagot ng lalaki at tumawa ng malakas.

“Fuck—”

Ang sunod ko nang narinig ay ang dial tone. Binaba na nya yung tawag!

Mas lalo akong nanlumo. Yung mga luha ko ay gusto na talagang bumagsak! Hala! Ang sakit talaga ng dibdib ko. Yung puso ko, parang may kamay na nakahawak at pinipiga!

Dahan-dahan naman. Hindi ako ready sa ganitong heartache!

Ang hirap kasi ay umasa ako. Nakaramdam ako ng kilig dahil gusto ko na din sya. Sya lang kasi ang nagpakita sa akin ng lahat ng mga pinakita nya. Sya lang ang nagparamdam sa akin ng lahat ng mga pinaramdam nya. Nakalimutan kong hindi nga pala dapat akong umasa. Marami syang naging babae sa buhay nya. At siguro, gusto nyang maging isa ako sa mga iyon.

Kasalanan ko naman, eh. Nakipaglapit ako sa kanya para mabigyan ng hustisya ang pamilya ko. Nakipaglapit ako sa kanya para malaman ang buo nyang pagkatao. Nakipaglapit ako sa kanya para maghanap ng mga bagay na pwede kong magamit laban sa kanya.

Ito na siguro ang karma ko. Dapat na siguro akong mag-stick sa plano ko. Dapat ko na sigurong itigil ang nararamdaman ko.

Mama, Papa, Kuya… Ito na ba ang paraan nyo para sabihin na huwag ko kayong talikuran?

Natigil ang pagdadrama ko nang tumunog ang cellphone ko para sa isang video call! Nanlaki ang mga mata ko nang makita kung sino ang tumatawag.

Si Sir Creed!

Mabilis akong tumayo sa pagkakahiga at tinignan ang itsura ko sa salamin. Okay. Maayos naman ang mukha ko. Pero mas maganda siguro kung lagyan ko ng kulay ang mga labi ko?

Bumibilis na naman ang tibok ng puso ko. Bwisit! Parang kanina lang ay nagda-drama pa ako, ah? Pero nang makita ko syang nagre-request ng video call ay nakalimutan ko na ang sakit na naramdaman ko kanina! Makikita ko na ulit sya kahit sa cellphone man lang!

Ano nga ulit ’yon, Maria? Kakalimutan mo na ang nararamdaman mo sa kanya? Patawa ka, payaso ka!

Sinagot ko ang tawag nya. Napasinghap ako nang bumungad sa akin ang gwapo nyang mukha pero narinig ko ang isang malakas na tawa ng lalaki sa background.

“Pussy whipped!” sigaw pa ng lalaki at tumawa na naman.

“Shut up, fucker!” binalingan ni Sir Creed ang lalaking nasa likod nya kaya napatingin din ako doon.

Pamilyar nga yung lalaki! Sure ako na nakita ko na sya sa kung saan! Nang mapatingin din ang lalaki sa akin ay nanlaki ang mga mata nya. Lumapit sya at saka ko naalala kung saan ko nga sya nakita.

“Eco-bag girl?” naninigurado nyang tanong nang makalapit sa cellphone ni Sir Creed. Nakita ko ang kamay ng professor ko na itinulak ang mukha nya palayo sa cellphone.

“Back off, fucker!”

“Sya ’yon, diba? Si eco-bag girl?” tanong nya kay Sir Creed habang itinuturo ako. Hindi sya sinagot ni Sir at nag-“tsk” lang. Ako na tuloy ang nagsalita. Bastos, eh.

“Ako nga po. Ikaw po si Lucius, diba?” nakangiti kong tanong. Mas lalong nanlaki ang mga mata ni Lucius na parang namangha pa na nakakapagsalita pala ako.

Sya yung lalaking maangas na nakita ko sa mall na kasama ni Sir Creed. Kumikinang ang stud earrings nya sa tenga kapag natatamaan iyon ng liwanang.

“Ikaw nga!” sabi nya at tumawa ng sobrang lakas. Hinampas nya ang likod ni Sir Creed ng paulit-ulit. “Gago! Akala ko ba estudyante mo lang?”

“Oh? Sinabi nyang estudyante nya lang?” natatawang sabi nung isa pang boses kanina. Binalingan iyon ni Lucius.

“Oo!” tatawa tawang sabi nya. “Sabi na, eh. Yung ningning ng mga mata nya habang kausap si Eco-bag girl ay iba!”

“Tantanan nyo ko, mga gago!” inis na sabi ni Sir Creed at nagtawanan ang dalawa nyang mga kasama.

“Anong meron?” dinig kong tanong ng panibagong boses ng lalaki. Hala? Ang dami nya palang kasama?

“Shielder, boy. Come here.” dinig kong sabi ni Lucius.

“Hey!” daing ni Sir Creed nang may umagaw sa kanya ng cellphone nya.

Nahilo yata ko nang maging magulo ang nakikita ko sa screen ng cellphone ko. Ang kukulit nila! Nag aagawan pa yata sila sa cellphone!

Umalis ako sa kama at pumunta sa may dining table para doon ako umupo. Nangangalay na ang kamay ko eh. Naghanap ako ng pwedeng masasandalan ng cellphone ko para hindi ko na iyon hawakan. Nang makahanap ay inayos ko iyon para makita ang kabuuan ko.

Para alam ni Sir Creed na suot ko ulit ang hoodie nya!

Nang maging maayos ang view nila sa kabilang linya ay nabungaran ko ang mukha ng isang lalaking may kulay abong mga mata. At lintek! Ang gwapo din ng isang ’to! May makakapal na kilay at mayroon doong dalawang magkatabing hiwa na parang nakuha nya sa pakikipag-away. Eyebrows slit yata ang tawag doon. Matangos ang ilong at mapupulang mga labi. Gwapo sya pero mukha syang bully noong highschool pa lang sya.

“Woah… What a beauty.” sabi nya habang titig na titig sa akin. May tinignan sya at nakita ko ang pag-iiba ng background. “Kuya, kuya! Ito ba ’yon? Yung babae ni Kuya Archer?”

Ang sunod ko ng nakita ay isang lalaki na may pagkakahawig doon sa nauna. Sa tingin ko nga ay magkapatid pa sila! Parehong pareho kasi ang mga mata nila. Pero ang pinagkaiba lang ay mas mukhang barumbado ang kaharap ko ngayon.

Ilang sandali lang syang tumitig sa akin at binalingan na ang laptop nya. “Yeah…” maikli nyang sagot.

“Hi! I’m Gray. ’Yung kanina ay si Hunter. He’s my brother.” pakilala ni Gray nang muli syang magpakita sa screen ng phone ni Sir Creed.

Oh… Sabi na, eh. Magkahawig kasi sila!

Muling gumalaw ang screen. Mukhang naglalakad si Gray. Nang umayos ay may panibagong mukha akong nakita.

“And this is Maximilian Elias. You can call him L.” pakilala ni Gray sa lalaking iyon na hindi man lang ako sinulyapan. Katulad ni Hunter ay nakatitig sya sa laptop nya. Pero kahit hindi ko makita ng tuluyan ang mukha nya ay nasisiguro kong gwapo din si L.

Kaibigan sya ni Sir Creed, eh. Malamang gwapo din sya.

“Give me back my phone, fucker!” boses na naman iyon ni Sir Creed at muling nagulo ang nakikita ko sa screen. Mukhang inagaw nya ang cellphone nya kay Gray na malakas na tumawa.

“I’m not one of your fuckers squad, Kuya Archer.”

Hindi sya pinansin ni Sir Creed at hinarap na ang cellphone nya. Ang dami kong nakitang gwapong mukha kanina pero mas gusto ko pa rin ang gwapong mukha ng professor ko. Nakita ko ang nag aalalang tingin nya sa akin.

“Are you okay?” tanong pa nya at nakarinig ako ng mga halakhakan sa background.

“Hoy! Hindi ko ’yan inaway, ah?” natatawang sabi ni Gray.

“Pussy whipped.” dinig kong sabi ni Hunter.

“Fuckers! V should see how pussy whipped he is.” sabi ni Lucius pero muling nagsalita si Gray.

“May bagong boytoy ’yun, eh.”

“Oh?”

“It’s Kier.” pagsabat ni L na kanina pa hindi nagsasalita.

“Huh? Yung pawn?” gulong gulong tanong ni Lucius.

“V didn’t know that he’s a pawn and also a member of El Ordre.” sabi ni Hunter na hindi inaalis ang tingin sa laptop.

Hindi ko maintindihan ang pinag uusapan nila. Basta nakatitig lang ako kay Sir Creed na nakatingin lang din sa akin. Hindi na naalis ang mga mata nya sa akin kanina pa. Mukha nga syang walang pakialam sa kung anong pinag-uusapan ng mga tao sa paligid nya.

At yung puso ko ay parang gusto na namang kumawala sa loob ng rib cage ko sa sobrang bilis ng pagtibok noon.

“Well, V doesn’t know that she’s a part of bloody human chess game, either.” komento pa ni Lucius. “Sabagay. Hindi pa rin naman sila nagkakasama sa mission ni Kier kaya hindi sila magkakilala.”

“He’s under Fourth, right?”

“Hayaan nyo na si V. Mukhang hulog na nga din kay Kier.”

“L, ayos ka lang?” natatawang tanong ni Hunter kay L na hindi na naman nagsalita.

“Shut up, asshole.” may diing sabi ni L.

“Hoy, Archer! Tunaw na ’yang cellphone mo.”

Nag igting ang mga panga ni Sir Creed dahil sa sinabi ni Lucius. Bumuntong hininga sya at gumalaw ang background. May narinig pa nga akong pagbukas ng sliding door. At bago nya iyon maisara ay narinig ko na naman ang pang aasar ni Lucius sa kanya.

“Tangina, magsosolo! Paano ka nakakapagpigil, fucker? Damit mo ang suot nya, diba?”

“Kinikiskis nya sa pader.” boses ni Hunter ang narinig ko. Nagtawanan sila at saka pa lang naisara ni Sir Creed ang sliding door. Siguro ay nasa veranda na sya ngayon.

Hindi sya agad nagsalita at tinitigan lang ako. Batid kong sumandal sya sa railings ng veranda. Ang view nya sa likod ay yung malawak na hardin.

Ang sarap sigurong tumambay doon. May nakita akong iba’t ibang mga bulaklak, eh. Gaano ba kayaman yung kaibigan nyang may-ari ng pad na ’yun?

Ah, mas mabuti siguro kung hindi ko na malaman. Baka mahimatay pa ako kapag nalaman ko.

Paano pala kung bilyonaryo yung Hunter? Hala! Nakakausap ako ng isang bilyonaryo at ang pangit-pangit ng itsura ko.

Hindi pa rin nagsasalita si Sir Creed at naiilang na ako sa pagtitig nya. Ang lalim kasi. Kahit nasa kabilang mundo sya ay damang dama ko ang intesidad ng mga mata nya!

“Ang gwapo ng mga kaibigan nyo, Sir.”

Iyon ang bungad ko pero mukhang mali pa yata ang nasabi ko. Nag igting ang mga panga nya at alam kong galit na naman sya kaya mabilis kong dinugtungan.

“Pero mas gwapo ka, Sir.” sabi ko. Gusto nya pa naman na sya ang pinaka-gwapo sa lahat. Pero totoo naman, eh. Mas nangingibabaw ang kagwapuhan nya kaysa sa mga lalaki kanina.

Bumuntong hininga sya. “Wala akong babae dito, Maria…”

Oh… Oo nga pala. Nakalimutan ko ang tungkol doon. Ang gugulo naman kasi ng mga kaibigan nya! Parang ngayon lang nakitaan si Sir Creed na may kausap na babae!

“Uhm… Ayos lang naman kung meron, Sir—”

“Baby…”

Napatigil ako sa pagsasalita dahil doon. Ayan na naman sya sa baby-baby na ’yan! Yung pagtatampo ko sa isiping may kasama syang babae doon ay biglang naglaho!

“I miss you so damn much. How can I have other woman when all I want is to be with you right now?”

Napalabi ako. Nag iinit na naman ang mukha ko sa mga sinasabi nya. Kainis, eh. Bawat salita nya ay may epekto sa akin. Gustong gusto ko na ba talaga sya?

Sana kiligin din sya sa akin. Ang daya kasi na ako lang ang nagkakaganito.

“Eh, Sir…” mukhang buang kong sabi. Itinakip ko ang sleeves ng hoodie nya sa bibig ko. Lagpas pa nga ang mga iyon sa kamay ko. Ang tangkad kasi talaga nya. Mahaba ang mga binti at braso nya. Lahat yata sa kanya ay mahaba.

“Believe me, baby…” malambing nyang sabi. At dahil kinikilig ako ay naniwala na ako sa kanya.

“Naniniwala ako, Sir. Pero okay lang talaga na magkaroon ka ng ibang babae—”

“It’s not okay with me.” naiinis nyang sabi at halos irapan pa nga ako.

Hala… Gusto ko lang naman sabihin na pwede nyang gawin yung mga ginagawa nya dati. Hindi ko sya pipigilan. Wala naman akong karapatan diba? Kahit naman pinapakilig nya ako ay wala pa rin akong pwesto sa buhay nya.

Ako pa rin yung batang muntik na nyang pinatay.

“Ayokong ayos lang sayo na may iba akong babae. Ayokong isipin mo na kapag hindi mo ako nakikita ay may babae na agad ako. I told you, didn’t I? I’ll stop being an asshole, now. I already stopped the moment I promised that to you.”

Napatakip ako sa buong mukha ko. Ang sarap sa pakiramdam ng mga sinasabi nya? Feeling ko ay totoo. Feeling ko ay ako na lang talaga ang pinapakilig nya ngayon.

“Don’t hide your face. I want to see it, baby…”

Unti unti kong tinanggal ang mga kamay ko sa mukha ko. Grabe! Ang init init na talaga ng mukha ko! Natawa pa si Sir Creed kaya alam kong nakikita nya kung gaano ako kapula ngayon!

“Damn it, baby. You’re making me miss you too much.” sabi nya at kinagat ang pang ibabang labi nya. Napagaya ako at nakita kong namungay ang mga mata nya.

Gusto kong sabihin ang mga iyon sa kanya. Alam kong gusto nya rin ulit marinig iyon at hindi ko sya bibiguin.

“Miss na miss na rin kita, Sir…” mahina kong sabi pero alam kong nadinig nya naman. Nanlaki ang mga mata ko nang makita kung gaano kapula ang mga tenga nya!

“Fuck…” mura nya habang tinatago ang sarili sa screen ng phone nya kaya hindi ko na sya makita ng maayos.

“Hala, Sir! Nasaan ang mukha mo? Gusto ko ulit makita! Namumula yung mga tenga mo!” sunod sunod kong sabi. Kinakabahan ako pero natutuwa naman!

“I can’t!” sigaw nya at muling nagmura.

“Madaya ka, Sir! Nahihiya ka, no? Kinikilig ka lang, eh!”

Malakas akong napatawa nang patayin nya ang video call! Ang lakas ng tawa ko at feeling ko ay nabulabog ko ang mga kapitbahay ko! Ang saya saya ko naman kasi! Parang kanina lang ay hinihiling ko pa na sana ay mapakilig ko din sya at hindi ko inaaasahan na mangyayari agad!

Ang cute-cute nya talaga, bwisit! Ang cute nyang kiligin! Ang sarap iuwi sa bahay!

Mas lalo tuloy akong naging excited na makabalik sya.

Hay, Sir Creed… Kinikilig talaga ako sayo.

Chapter 24

Final exam week na! Halos dumugo na ang utak at ang ilong ko dahil sa kaka-review. Pinilipit kong ipasok ang mga impormasyon sa loob ng bungo ko. Sana ay mag-stay lang sila doon at hindi ako iwanan sa oras na kailanganin ko sila. Nire-refresh ko lang naman din ang mga iyon sa utak ko. Natatabunan kasi ng mga bagong impormasyon na nalalaman ko.

Magdidiwang na sana ako dahil ang akala ko ay ito na ang huling exam na sasagutan ko pero naalala ko nga pala na may bar exam ko. Grabe! Baka sumabog na ang utak ko kapag nag-review ako para doon dahil iyon ang pinaka-importante sa lahat! At gusto ko din na makapasok sa mga topnotchers sana kaya lang ay alam ko naman na may mas matatalino pa sa akin.

Sa dalawa pang mga gabi na magkatawagan kami ni Sir Creed ay naka-video call na palagi. Nagre-review kasi ako habang sya ay pinapanood lang ako at ang mga kaibigan nya naman ay nag uusap-usap tungkol sa mga misyon-misyon na hindi ko maintindihan at wala akong balak na intindihin.

Monday evening nang sabihin sa akin ni Sir Creed na hindi sya makakatawag sa tuesday dahil pabalik na daw sya noon sa Pilipinas. Ibig sabihin ay isang araw ko syang hindi makakausap. Pero ayos lang. Makikita ko na rin naman sya kinabukasan.

Kaya nang mag-wednesday ay sobrang excited ako. Ngayon lang yata ako nakaramdam ng ganitong excitement sa buong buhay ko!

Napaaga pa nga ako ng pagpunta sa karinderya ni Aling Perla. Baka sabihin pa ni Sir Creed na sobrang excited akong makita sya, na totoo naman. Pero dapat ay hindi ko masyadong ipahalata dahil baka asarin nya lang ako.

Dalagang Pilipina dapat. Maria pa naman ang pangalan ko. Hindi maganda kung masyado akong maharot.

Kaya ang tuwa at excitement na nararamdaman ko ay isinaisip at isinapuso ko na lang. Ako na lang ang makakaalam noon. Kunwari ay normal lang pero sa loob-loob ko ay sobra na akong nagwawala lalo na nang makalabas ako ng gate ng apartment at tumawid.

Ilang sandali na lang ay makikita ko na si Sir Creed! Makikita ko na ulit ang mga ngiti nya. Maririnig ko na ulit ang boses nya sa personal! Makikita ko na ulit ang pangisi nya. Maaamoy ko na ulit ang pabango nya. Makikita ko na ulit—

Makikita ko na magkasama sila ni Ma’am Lauris at masayang nagkukwentuhan.

Nanlumo ako sa nakita. Bumagsak ang dalawang mga balikat ko at gusto ko na lang na bumalik na sa apartment.

Bakit ganito? Bakit sila magkasama? Bakit sila nag-uusap na parang may sarili silang mundo? Bakit nakangiti si Sir Creed na parang ang saya-saya nya habang kausap si Ma’am Lauris at hindi ako?

Akala ko ba ay nami-miss nya ako? Akala ko ba ay ako ang gusto nyang makasama? Pero bakit nakaupo si Ma’am Lauris sa madalas kong inuupuan?!

Saan na ako lulugar ngayon?

Hindi ko alam kung ihahakbang ko paabante o paatras ang mga paa ko. Ang sakit na lumukob sa dibdib ko ay hindi ko napaghandaan. Ngayon ko lang naramdaman ang ganito. Masakit. Nakaka sikip ng baga sa paghinga.

Pero dahil gutom ako ay humakbang ako paabante. Gusto kong kumain bago ako mag-exam. Mahirap pa naman magsagot nang walang laman ang tyan. Baka maging hangin din ang laman ng utak ko mamaya.

At gusto ko rin talagang makausap si Sir Creed. Kaya lang… gusto rin kaya nyang makausap ako?

May isang bakanteng upuan akong nakita sa tabi ni Sir Creed. Hindi pa rin nila ako napapansin kaya sa sobrang sama ng loob ko ay doon ako umupo sa katabing table nila. Pareho silang napatingin sa akin dahil maingay ang paghila ko ng upuan.

“Maria! You’re here!” maligaya pang sabi ni Sir Creed. Bakit, Sir? Gusto mo bang picture ko lang ’to? “Good morning!”

Binalingan ko sya at nagpilit na ngumiti. “Good morning, Sir. Good morning din po sa inyo, Ma’am Lauris.”

Ngumiti pabalik sa akin ang babaeng professor. Inilagay ko na ang bag ko sa upuan at nakita kong natigilan si Sir Creed at napatitig doon. Nang mag angat ng tingin ay may nagtatakang ekspresiyon sa akin.

Hindi ko sya pinansin at muling tumayo para mag order ng makakain ko. Gusto ko sanang iwasan ang dalawa kaya lang ay tsismosa nga pala si Aling Perla at dinaldal pa ako pagkatapos kong mag order.

“Kanina pa si Sir Creed dito. Pagbukas ko pa lang. Nakita sya ni Ma’am Lauris at hayun, hindi na matigil sa kwentuhan ang dalawa.” kinikilig pang sabi nya. “Bagay na bagay sila, no?”

Ah… Bagay din po siguro sa inyo kung tatahiin na lang ’yang bibig nyo.

Mag isa akong umupo sa table ko at inilabas ang reviewer ko. Pero wala naman akong naintindihan doon dahil naririnig ko ang nakakairitang boses ni Ma’am Lauris.

“I’ve been to Italy before just to unwind. Pero hindi ko alam kung anong magandang puntahan kaya nasayang lang ang pagpunta. I hope you can tour me around there next time?”

Yung pagtaas yata ng isang kilay ko ay umabot na sa bumbunan ko. Grabe ka, Ma’am Lauris. ’Di kita kinakaya.

“Uhm…” dinig ko ang pag aalinlangan sa boses ni Sir Creed. Ramdam ko ang pagsulyap pa nya sa akin pero hindi ko talaga sya tinignan.

Miss mo ako? Ako ang gusto mong kasama? Ang saya-saya mo nga kanina habang kausap si Ma’am Lauris, eh! Edi wow.

“I’m not sure if I’ll go back there.” sabi ni Sir Creed.

“It’s okay! Just tell me when’s your free time and we’ll set a date. What do you think?”

Ang akala ko ay mahinhin si Ma’am Lauris pero mas maharot pa pala sa akin. Grabe kung magbigay ng motibo. Walang pakundangan.

“Uhh… Okay?”

Napahigpit ang hawak ko sa reviewer ko. Halos mapunit na nga!

Anong ‘okay’ ang sinasabi ng hayok sa lumpiang lalaking ’to? Sasamahan nya talaga si Ma’am Lauris sa Italy?! Ipapasyal nya talaga?!

Wow! Titigil na daw sa pambababae, ha? Wow talaga!

“Really? That’s great! Just tell me when’s your free time para makapag-book agad ako for our flight.” sabi ni Ma’am Lauris na halata ang kaligayahan sa tono.

“Eat first, Maria.”

Naibaba ko tuloy ang punit kong reviewer nang marinig ang sinabi ni Sir Creed. Nakatingin sya sa akin at doon ko lang napansin ang pagkain sa harapan ko.

Ay… Na-serve na pala.

“Ganyan talaga si Fatima, Attorney. Running for cum laude kasi and finals week na ngayon.” sabi ni Ma’am Lauris at nginitian ako bago muling binalingan si Sir Creed na parang hindi ako importante. “You know that, right?”

“Yeah…” sagot sa kanya ni Sir Creed pero sa akin pa rin sya nakatingin. Bumuntong hininga ako at ibinaba ang reviewer. Alam kong hindi sya titigil hangga’t hindi ko ginagawa ang gusto nya.

Nagsimula na rin syang kumain nang kumain na ako.

Si Ma’am Lauris ay dinadaldal pa rin si Sir Creed kahit sa gitna ng pagkain. Mukhang hindi yata sya nauubusan ng kwento nya. Pigil na pigil ang mga mata kong umirap kapag naririnig ko ang mahinhin nyang tawa.

Hihihi daw? Sus! Arte!

Wala naman talaga akong galit para kay Ma’am Lauris pero naiinis lang talaga ako sa kanya ngayon. Ako dapat kasi yung nasa pwesto nya.

“You done?” tanong ni Sir Creed sa akin nang matapos ako. Tumango ako sa kanya at tumayo na. Gumaya sya sa akin.

“Oh, papasok na kayo? Sasabay ako, ha?” pag iimbita ni Ma’am Lauris sa sarili nya. Edi syempre, di na kami makakatanggi!

“We’ll just walk.” sabi ni Sir Creed at alam kong gusto nya nang paalisin ang babaeng professor pero pinipigilan nya lang ang maging bastos.

“It’s okay! I have two feet naman.” sabi ni Ma’am Lauris at tinignan ang flats nya. Bumaba din doon ang tingin ni Sir Creed at napairap na talaga ako!

Naka-pencil skirt kasi si Ma’am na may slit sa gilid kaya kita pa rin ang mapuputi nyang legs!

Sa sobrang bwisit ko ay inunahan ko na sila sa paglabas ng karinderya. Nagmamadali namang sumunod sa akin si Sir Creed na parang gusto akong sabayan sa paglalakad pero nandoon na naman si Ma’am Lauris para umepal.

Kakainis! Kanina lang ay excited na ako dahil makakasama ko na naman ang gwapo kong professor. Pero lintek at may umepal! Inagawan ako ng pwesto! Hanggang usapan at pagpapakilig na nga lang ang ginagawa nya sa akin pero naagawan pa ako! At ito namang si Sir Creed, walang ginagawa at nakikipag usap pa talaga kay Ma’am Lauris!

Ang saya-saya ko kanina pero ngayon ay sirang sira na ang araw ko!

Nauuna akong maglakad at silang dalawa ay nasa likuran ko lang. Naririnig ko ang mga pinagkukwento ni Ma’am Lauris at ang mga matitipid na sagot ni Sir Creed sa kanya.

Huwag na nya kasing pansinin!

Naiirita din talaga ako sa pagtawa ni Ma’am Lauris na animo’y isang dalagang Pilipina. Ako dapat ang magpapaka-dalagang Pilipina, eh. Maria ako, eh. Pero bwisit at mas gusto ko yatang magpaka-Sisa ngayon sa sobrang pagsisikip ng dibdib ko!

Binilisan ko na lang ang paglalakad ko para maiwasan silang dalawa. Magre-review na lang ako at baka wala pa akong maisagot mamaya sa sobrang sama ng loob ko.

Halos mapapalakpak naman ako nang makakita ng pamilyar na bulto na naglalakad. May maganda na akong dahilan para maiwasan ang dalawang nasa likod ko!

“Lionel!” mabilis kong tawag sa kanya kaya napatigil sya sa paglalakad at lumingon sa kung nasaan ako. Hinintay nya akong makalapit sa kanya. “Sabay na tayo.”

Nakakunot ang noo nya sa akin pagkatapos ay lumingon sa likod ko. Ayokong tumingin doon. Natatakot ako na baka kung ano pa ang makita ko.

Napabuntong-hininga si Lionel nang binalingan ako. “Kaya ka pala nandito sa akin ngayon.” sabi nya na kinagulo ng utak ko. Bakit ba ang dami yatang nagpapagulo sa isip ko ngayon? May exam pa ako mamaya! Pwede bang i-delay muna?!

“Huh?”

Umiling sya sa pagtataka ko at marahan akong hinawakan sa braso. “Wala. Tara na.”

Tumango ako at nagsimula nang maglakad. Talagang hindi ako lumingon sa likod hanggang sa makarating kami ng classroom namin.

Bahala sya dyan. Di ko talaga sya papansinin. Ang aga-aga pero pinasama nya ang loob ko.

“Sir! Na-miss ka namin!”

Iyon ang bungad ng mga kaklase ko sa kanya nang makapasok si Sir Creed sa room namin. Hindi ako nag angat ng tingin mula sa pagkakayukyok dito sa reviewer ko.

Ayoko talaga syang tignan. Ayoko syang pansinin. Masama talaga ang loob ko sa kanya. Excited kasi akong makita sya pero ganoon ang bubungad sa akin sa karinderya?

Siniko ako ni Jezel pero hindi ko din sya pinansin. Wala ako sa mood para sa nga pang-aasar nya.

“Fatima? Nandyan na si Sir Creed, oh. Panay ang sulyap sayo.” bulong pa ni Jezel pero di ko talaga pinansin.

“How’s final exam as of the moment?” dinig kong tanong nya sa buong klase. Nagsimula na namang magbigay ng kanya-kanyang sagot ang mga kaklase ko kaya umingay na naman.

“Nakakadugo ng utak, Sir!”

“Sir, Ubos na ang lakas ko. Need ko na yata ng CPR mo.”

Nagtawanan ang buong klase sa komentong iyon. Pero hindi ko pa rin inaalis ang tingin ko sa reviewer ko. Medyo wala pa nga akong maintindihan doon dahil sa ingay ng mga kaklase ko.

Hindi ko akalain na sa isang babae lang ay magkakaganito na ako. Paano pa kaya sa mga susunod? Alam ko kung gaano kagwapo si Sir Creed. Kaya nga sya maraming flings, eh. At alam ko na marami din ang naghahabol sa kanya.

Siguro ay kung dati ko pang nakilala si Sir ay baka namatay na ako sa sobrang sama ng loob dahil sa dami ng mga babae nya.

“Ayos lang ’yan, class.” pagsasalita ni Sir Creed kaya medyo humupa ang ingay ng klase. “This is your final exam. Kapag naipasa nyo ito, then graduation na.”

Napa-“aww” ang mga kaklase ko pagkarinig ng salitang graduation. Ilang linggo na lang kaming magkakasama-sama. Kahit na hindi ko ka-close yung iba at bilang na bilang lang ang mga pag-uusap sa loob ng apat na taon ay mami-miss ko talaga ang buong klase namin. Lalo na kapag nagtutulungan kami sa mga activity na ginagawa namin as a whole class.

“Sir, tour ulit tayo! Hindi ka naman nakisali sa amin ’nung nasa Pangasinan tayo, eh!” reklamo ng isa.

Paano po kasi, hinahanda nya yung surprise nya sa akin sa secret base namin. Sinabi nya iyon mismo sa akin. Na naging abala sya para doon. Sinuyod nya pa nga raw ang buong Pangasinan para makahanap ng mga fairy lights.

Kinikilig talaga ako kapag naaalala ko iyon. Pero dahil galit ako ay magtatampo na muna ako.

“Speaking of Pangasinan, you haven’t submitted your group written report for that. I need that class. Para may pagbabasehan ako sa mga grades na ibibigay ko.”

“Nasa akin na ang lahat ng report nila, Sir.” sabi ni Bobby at nakita ko ang paghanga ni Sir Creed para sa kanya. Tama kami ng napili as our class president. Sobrang responsable kasi talaga ni Bobby.

“That’s good.” dinig kong komento ni Sir Creed. “Maria…”

Narinig ko pa ang paglagutok ng mga ulo ng mga kaklase ko nang lumingon sila sa akin. Pero hindi talaga ako nag angat ng tingin. Dedma lang. Kunwari ay hindi ko narinig.

“Maria.” may diin at medyo may kalakasang tawag na sa akin ni Sir Creed.

No choice. Tumingin ako sa kanya.

Nasalubong ko ang mga tingin ni Sir Creed sa akin na mukhang nag iingat sa mga reaksiyon ko. Pinigilan ko ang sarili ko na maapektuhan sa nakikitang kagwapuhan nya.

Bakit parang mas lalo yata syang gumwapo? Nagpunta lang sya ng Italy, ah?

“Bakit, Sir?” tanong ko sa matigas na tono. Sana ay malaman nyang masama ang loob ko para sa kanya.

“Bring the group written report to the faculty after my class.” sabi nya at muli akong tinitigan.

At ano? Para makita ko na sa faculty room naman sila maghaharutan ni Ma’am Lauris? Huwag na, uy!

“Bobby.” tawag ko sa president namin na hindi pa rin talaga kinakausap si Sir Creed.

“Yes?”

“Pwedeng ikaw na lang ang magdala sa faculty? Hindi pa kasi talaga ako nakakapag-review sa Taxation, eh.”

Syempre ay nagsinungaling ako. Naka-review na ako para sa lahat ng mga subjects at nire-refresh ko na lang talaga kaya nagdudugo na ang utak ko.

Nakita ko ang matalim na tingin sa akin ni Sir Creed na parang sinasabing ako lang ang dapat na magdala noon. Inirapan ko sya at muling tumingin sa reviewer ko.

Pinasama mo ang loob ko kaya manigas ka dyan!

Chapter 25

Buong gabi akong tinadtad ng texts at calls ni Sir Creed pero wala akong ni-replyan o sinagot kahit isa. Bahala sya dyan. Palilipasin ko muna ang sama ng loob ko bago ko sya pansinin. Exam week pa naman namin. Ayokong may gumulo pa sa utak ko bukod sa mga tanong sa exam na kailangan kong sagutin.

Ngayon lang ako nagkagusto sa isang lalaki sa buong buhay ko. At hindi ko akalain na masakit palang makita na may iba ang taong gusto ko. Kahit kausap nya lang. Lalo na kapag mukha silang masaya. Pakiramdam ko ay hindi ko naibibigay sa kanya ang ganoong kasiyahan. Pakiramdam ko ay hindi ako sapat para maging masaya sya sa akin.

Isang Atty. Creed Cervantes ba naman ang taong nagustuhan ko. Mayaman, successful, gwapo, matalino… Lahat na.

Eh, ako? Wala. Tao lang. Minsan nga ay hindi pa sigurado ’yon.

Nagpuyat ako kaka-review sa mga subjects na may exam bukas. Last day na para sa amin ang final exam dahil sa friday ay puro checking na lang ang gagawin namin at para makapag-compute na ang mga professors namin sa final grade namin. Para makapag-pasa na kami ng form sa graduation at makapag-apply ako sa pagiging cum laude kung sakali mang umabot ang GPA ko.

Inaantok pa ako nang magising ako kinabukasan. Ang una kong tinignan ay ang cellphone ko na nakapatay dahil na-lowbat sa buong magdamag na pagtawag sa akin ni Sir Creed. Hinayaan ko lang na ganoon iyon at hindi na nag-charge ng battery. Sya lang naman ang palagi kong kausap doon kaya mabuti na rin siguro na hindi ko muna i-charge. Tampo pa rin ako, eh.

Pero siguro ngayon ay magiging okay na kami. Magsasabay ulit kami sa pagkain ng almusal. Sa iisang lamesa lang. Magkasabay kaming maglalakad papunta sa room namin kung saan ang subject nya ang unang klase namin.

Wala na sigurong eepal ngayon.

Pero agad na namatay sa isip ko ang ideyang ’yon nang makarating ako sa karinderya ni Aling Perla. Nakita ko na naman kasi si Ma’am Lauris na nakaupo sa palagi kong pinupwestuhan at kinukwentuhan ulit si Sir Creed. Pero ang professor ko ay seryoso lang na nakapangalumbaba habang nakatitig sa cellphone nyang nakalapag sa table nila.

Napabuntong-hininga ako. Sige. Dedma lang tayo. Kunwari hindi masakit. Kunwari hindi ko gustong palayasin si Ma’am Lauris sa inagaw nyang pwesto ko.

Muli akong umupo doon sa kalapit ng table nila. Nang makita ako ni Sir Creed ay agad na nagsalubong ang mga kilay nya. Umiigting ang mga panga at alam kong galit na naman sya.

Hala. Ako nga ang dapat na magalit! Ano na namang ginagawa ni Ma’am Lauris dito ngayon at kausap nya? Ganito nya pala ipakita kung gaano nya ako na-miss. Makikipag-usap sya sa ibang babae at doon pa talaga sa palagi kong pinupwestuhan!

“You’re not answering my calls!” pagalit na sabi ni Sir Creed sa akin sa nagngangalit na mga ngipin. Halos irapan ko na nga.

Ano? Pagkatapos nyang makipag usap kay Ma’am Lauris ay ako naman ang kakausapin nya? Bakit? Para ma-feel nya na hindi sya nauubusan ng babae? Pwes, hinding hindi ako magiging katulad ng mga naging babae nya!

Bwisit. Kapag wala na si Ma’am Lauris ay saka lang ako kakausapin. Hindi nya ako pwedeng tratuhin na parang isang reserba lang!

“Nagre-review kasi ako, Sir. Nakakaistorbo ka.” malamig kong sabi. Nakita ko ang palipat-lipat na tingin sa amin ni Ma’am Lauris. Nasa mukha nya ang pagtataka sa kung anong pinag uusapan namin ni Sir Creed.

Tumawa si Sir Creed pero dinig ko na wala ang kasiyahan doon. Yung tawa nya ay parang sarcastic. Para syang nainsulto pero idinaan nya sa ganoong paraan.

“I’m a nuisance to you?” hindi makapaniwala nyang tanong. Nag-rolyo ang mga mata ko paitaas at hindi na sya pinansin. Pumunta ako sa food warmer ni Aling Perla kung saan naka-display ang mga ulam nya.

Sa totoo lang ay baka ako pa nga ang istorbo. Nakakaistorbo yata ako sa mga sweet moments nila ni Ma’am Lauris. Kapag talaga nakita ko na nandito pa sya bukas ay hindi na ako dito mag aalmusal. Doon na lang sa loob ng university para masolo naman nila ang isa’t isa.

Ako na ang mag-a-adjust.

“Answer me, Maria.” sabi ni Sir Creed na mukhang sinundan pa talaga ako dito. Hindi ko pa rin sya tinignan at pinanatili ang tingin sa mga ulam para pumili.

Bahala syang manigas dyan. Sabi nya ay hindi na sya magiging asshole pero lintek at makikita ko syang nakikipagharutan kay Ma’am Lauris pagkabalik nya agad galing Italy? Ano kaya ’yon? Nakalimutan na nya ang promise nya? Iniwan nya sa Italy ang pangako nya sa akin?

“Isa pong adobo, Aling Perla.” sabi ko nang makapili na ng ulam. Dadamihan ko ang kain ko ngayon. Wala akong ganang mag-lunch mamaya.

Ay, teka. Babayaran kaya ni Sir Creed ang kakainin ko ngayon? Baka kasi hindi dahil hindi ko sya pinapansin.

Naisip ko tuloy na pansinin na lang sya pero mas malakas talaga ang pagtatampo ko kaysa sa kagustuhan ko na makatipid.

Sige, ako na muna ang gagastos ngayon.

Nakita ko ang mga sulyap ni Aling Perla kay Sir Creed habang nagsasandok sya ng ulam at kanin para sa akin. Hindi ko alam kung ano ang itsura ni Sir Creed dahil may nakikita akong takot sa mukha ng matanda habang panay ang sulyap nya sa professor.

Pinagsawalang bahala ko na lang iyon at bumalik na ng upuan. Si Sir Creed ay sumunod sa akin at sa harapan ko na umupo.

“What happened, Maria? Did I do something wrong?” rinig ko ang pag aalala sa boses nya.

Napatingin ako kay Ma’am Lauris na kunot ang noong pinagmamasdan kaming dalawa. Para ngang nakikita ko sa mga mata nya ang namumuong ideya sa loob ng utak nya. Dumating pa si Aling Perla para ihain ang inorder ko at kagaya ni Ma’am Lauris ay ganoon din ang ekspresiyon ng mukha nya.

“Dito nyo na lang din po ilagay ang order ko, Aling Perla.” sabi ni Sir Creed sa matanda pero hindi nya naman inaalis ang tingin sa akin.

Tatlo kaming nagulat dahil sa sinabi nya. Si Aling Perla dahil siguro mas pinili ni Sir Creed na samahan ang estudyante nya kaysa sa professor na ubod ng sexy. Si Ma’am Lauris na hindi makapaniwalang iiwanan sya ni Sir Creed mag isa sa table nya. At ako na hindi makapaniwalang iiwanan nya talaga si Ma’am Lauris para sa akin.

“A-ah… Sige, S-sir.” kandautal na sabi ni Aling Perla na sumulyap pa kay Ma’am Lauris. Namumula na ang mga pisngi ng babaeng professor sa pagkapahiya.

“Attorney? You were supposed to share a table with me.” naka-plaster ang ngiti sa mga labi ni Ma’am Lauris pero nakita ko naman ang pag aalinlangan doon. Saglit lang syang binalingan ni Sir Creed bago ibinalik ang tingin sa akin.

“No. I’m supposed to have a breakfast with Maria. That’s our daily routine. Hindi ako mabubusog kung hindi sya ang kasalo ko.”

Muntik pang matapilok si Aling Perla nang marinig ang sinabing iyon ni Sir Creed. Muli akong napatingin kay Ma’am Lauris. Nakita kong pinipilit nyang ngumiti pero nagmumukha na syang ngumingiwi.

Napapikit ako. Ano na namang ginagawa ng lalaking ’to?! Okay. Gusto ko na nandito sya sa harapan ko. Na ako ang pinili nya para makasalo sa almusal. Na ako ang mas gusto nyang kasabay kumain. Pero lintek! Dahil sa mabulaklak nyang bibig ay mapapahamak sya! Madudumi pa naman ang mga isip ng tao. Lalo na ang kay Aling Perla.

Uminom ako ng tubig. Kahit na sinabi kong marami akong kakainin ngayon ay hindi ko na magagawa. Nakakatatlong subo pa lang ako sa pagkain pero tumayo na ako. Nagulat si Sir Creed na magsisimula pa lang kumain.

“Una na ko, Sir.” paalam ko pa sa kanya. Nagsalubong ang makakapal nyang kilay at sumulyap sa pinagkainan ko.

“Halos wala ka pa ngang kinakain!” sabi nya na unti-unti nang tumataas ang tono.

Kailangan kong magsinungaling!

“May binigay na pandesal sa akin kanina si Aling Nenita, yung landlord ko. Kaya busog na ako.” binalingan ko si Ma’am Lauris. “Una na ko, Ma’am. Para makapag-review pa ako.”

Tumango si Ma’am Lauris at napatingin kay Sir Creed na umiinom ng tubig at akmang tatayo na. Kaya mabilis akong tumalikod at umalis na sa karinderya.

Sya na lang ang magbayad ng kinain ko.

Baka kasi kung ano pang sabihin ni Sir Creed kapag nanatili ako doon! Marinig pa ni Aling Perla at gawing topic ng tsismis nila ng mga kapitbahay nya! Baka masira ang reputasyon ni Sir!

Pero naguguluhan ako. Alam kong nagplano ako ng masama sa kanya. Na sinadya kong lapitan sya para maipaghiganti ang mga magulang ko. Pero ngayon ay hindi ko na maintindihan ang sarili ko. Ayokong may mangyaring masama sa kanya. Ayokong masira ang reputasyon nya dahil sa akin.

Ayoko…

Nasaan na ang dating tapang ko? Nasaan na ang kasiguraduhan ko na hindi ko tatalikuran ang pamilya ko? Nasaan na ang pangako ko na ibibigay ko ang hustisya para sa kanila? Pakiramdam ko ay unti-unti na akong tumatalikod sa pamilya ko!

Mama, Papa, Kuya… Hindi po. Mahal na mahal ko kayo.

Pero anong gagawin ko? Sa isipin na mapapahamak si Sir Creed nang dahil sa akin ay nasasaktan ako!

Bakit ba naging ganito ang buhay ko? Bakit ba sa akin pa nangyari ang lahat ng ito?

Bakit ba kailangan mong patayin ang pamilya ko, Sir Creed?

Nasa may catwalk na ako, sa gitna ng university, kung saan marami ang naglalakad na mga estudyante nang hablutin ni Sir Creed ang braso ko at pinaharap ako sa kanya. Medyo hinihingal sya at may namumuong mga pawis sa noo nya.

Nanlaki ang mga mata ko at napatingin sa paligid. May mga estudyanteng napapatingin sa amin at pagkatapos ay bumababa ang tingin nila sa kamay ni Sir Creed na nakakagat sa braso ko. Sinubukan kong hilahin iyon pero mas matigas ang ulo ni Sir Creed sa akin dahil hinigpitan nya ang pagkakahawak nya.

“Sir… Bitaw.” kinakabahan kong sabi. Mas maraming makakakita, mas delikado. Mas maraming makakakita, mas mapapahamak sya.

“Tell me first why you’re avoiding me.” mariin nyang sabi sa akin. Walang pakialam sa mga mata ng mga estudyante na kuryosong napapatingin sa amin.

Gusto kong maiyak pero gusto kong matawa. Bakit ang drama ng buhay ko?!

“Sir, may exam pa ako—” pagsubok ko ulit kumawala sa kanya pero pinutol nya ang sasabihin ko.

“My class is your first subject, Maria.” mula sa matigas na ekspresiyon ay lumamlam ang mga mata nya. “Please, baby… Tell me what’s wrong, hmm?”

Nanlambot agad ako. Lalo na sa paraan ng pagkakasabi nya. Malambing at nakakapanghina. Isama pa iyong mga mata nya na parang nagmamakaawa sa akin.

Hala… Nawala na ako. Hindi ko na naisip na nasa gitna kami at maraming mga estudyante ang tumitingin sa akin. Basta si Sir Creed ang nasa harap ko ay mabilis akong nawawala. Naliligaw. Hindi na alam kung nasa mundo pa ba ang mga pinaparamdam nya sa akin.

Please… Tulong. Hanapin nyo ako. Baka kung ano pang masamang mangyari sa aming dalawa kapag nagpatuloy pa ito.

Just like an answered prayer, nakita ko ang mga braso na pumulupot sa braso ni Sir Creed. Pareho kaming napatingin doon at nakita namin si Ma’am Lauris na nakatingin sa amin.

“Attorney, kanina pa kita hinahanap.” medyo may kalakasang sabi nya.

Napatitig ako sa mga kamay nyang nakahawak kay Sir Creed. Inilapit nya pa iyon sa kanya at nakita ko talaga ang paglubog ng dibdib nya sa pagkakapatong ng braso ng professor ko doon.

Nanlaki ang mga mata ko. Nakita ni Sir Creed ang naging reaksiyon ko at mukha syang nataranta. Sinubukan nyang bawiin ang braso kay Ma’am Lauris pero pinanlakihan lang sya ng mga mata ng babae.

“Let me do it kung ayaw mong mawala ang pagiging cum laude ni Fatima.” babala nya.

Doon lang natigilan si Sir Creed at saka napatingin sa paligid. Sumeryoso ang mukha nya at nagtangis ang mga bagang.

Mas lalo pang niyakap ni Ma’am Lauris ang braso ni Sir Creed sa kanya at nang magsalita ay medyo may kalakasan.

“Let’s go. Hatid mo na ako sa klase ko.” sabi nya at hinigit si Sir Creed na hindi naman natinag. Muling lumingon si Ma’am Lauris sa kanya at binalaan gamit ang mga mata.

“I need to talk to Maria.” ang sabi ng professor ko na walang pakialam sa mga babala ni Ma’am Lauris.

“What? Hindi pwede—”

“I need to talk to her.”

Nakita ko kung paano natigilan si Ma’am Lauris. May takot ang mga matang napatingin sa professor. Ito namang si Sir Creed, ayaw paawat. Hindi nya ba nakikitang tinutulungan kami ni Ma’am Lauris?

Pero may parte sa akin na ayaw tanggapin ang tulong ng babaeng professor lalo na kapag napapatingin ako sa braso ni Sir Creed na dikit na dikit sa malulusog na dibdib ni Ma’am Lauris. Nakalubog pa nga kaya alam kong ramdam na ramdam ni Sir Creed ang kalambutan noon.

Wala sa sariling napasulyap ako sa dibdib ko. Uhm… Sige. Balik ko na lang ulit ang tingin ko sa dibdib ni Ma’am Lauris.

“Fine.” pagsuko ni Ma’am sa katigasan ng ulo ni Sir Creed. “Where’s your car? Doon na kayo mag-usap para walang makakita sa inyo. At ikaw, Fatima. Sumunod ka lang sa amin.”

No choice ako para tumanggi pa, diba? Dalawang professor na ang nasa harap ko. Pwede namang gawing excuse kung sakaling may maging problema.

Nauna silang naglakad papunta sa parking space ng university habang ako ay nasa likuran lang nila at mabuting bata na sumusunod sa mga yapak nila. Pero nag iinit ang ulo ko kapag napapatingin ako sa mga braso ni Ma’am Lauris na nakalingkis pa rin kay Sir Creed.

Kailangan ba talaga ng ganoon? At kailangan ba talagang dikit na dikit sa dibdib nya? Kakainis! Halos ilubog na nga nya ang braso ni Sir Creed sa dibdib nya, eh!

Sana pumutok yung silicone sa loob.

Nangingitngit pa ang kalooban ko kaya hindi ko namalayan na nasa tapat na pala kami ng kotse ni Sir Creed. Pinatunog nya ang kotse nya, hudyat na naalis na ang lock noon. Luminga linga sa paligid si Ma’am Lauris at nang makitang walang nakatingin sa amin ay mabilis na binuksan ang pinto sa may passenger’s seat at pinagtulakan ako sa loob.

Aray naman! Tusukin ko ng karayom dede nya, eh!

“Aalis na ko. May klase pa ako. Pero kapag lumabas kayo dito ay huwag kayong pahalata. Baka may makapansin pa sa inyo.” sabi nya at malakas na isinarado ang pinto ng kotse. Nakita kong nilapitan nya si Sir Creed at may sinabi bago mahinhin na napatawa.

Hihihi na naman siguro ang tunog noon.

Nang makaalis si Ma’am Lauris ay ilang saglit lang nang marinig kong bumukas ang pinto sa driver’s seat at pumasok si Sir Creed doon. Napa-diresto tuloy ako ng upo. Bumilis ang tibok ng puso ko nang maamoy ang pabango nya na parang kay tagal kong hindi naamoy na mula sa kanya.

Hala… Di ko napaghandaan ’to.

Isinarado ni Sir Creed ang pinto ng kotse. Bumuntong hininga bago ako binalingan. Nahigit ko ang paghinga ko at pinanatili ang tingin sa unahan.

Hindi sya nagsalita kaya halos mabingi na ako sa katahimikan. Nakakasakit ng ulo. Lalo pa at magdamag akong nag-review.

At dahil doon ay naalala ko ang final exam ko.

“Sir… May exam pa ako.” mahina ang boses na sabi ko. Halos hindi ko na nga madinig! Nasaan na yung galit ko kanina? Saan napunta?

“Not with me.” matigas ang boses na sabi nya. “I’m your first subject and we will use my time with your class for us to talk.”

Magsalita ka, Maria! Sabihin mo magre-review ka pa dahil nakaka-amnesia ang mapang-akit nyang pag-i-ingles!

“Look at me, Maria.”

Hindi ko ginawa. Feeling ko kapag ginawa ko iyon ay mawawala na agad ang sama ng loob ko. Naghalo-halo pa naman. Mula sa pag uusap nila ni Ma’am Lauris, sa pagpapa-pwesto nya sa kanya doon sa palagi kong inuupuan, sa pagkakadikit ng braso nya sa dibdib ng babae. Ayoko munang manghina. Mag-iinarte na muna ako.

Pero si Sir Creed ’to, eh. Yung maraming naka-fling. Yung maraming alam sa babae. Yung alam nya kung saan ang mga kiliti ng isang babae. At siguradong alam nya din kung paano mabilis na mapapaamo ang isang nagtatampong babae na kagaya ko.

Maingay ang paghugot ko ng hininga nang lumapit sya sa akin. Yung mukha nya ay sobrang lapit na sa mukha ko at napapaypayan na ng paghinga nya ang pisngi ko! Nanlalaki ang mga mata kong tumingin sa kanya.

Tumitig sya sa akin at nang makita ko ang hazel brown nyang mga mata ay naligaw na naman ako. Bumaba ang tingin nya sa mga labi ko at kita ko ang paglunok nya. Mahina syang nagmura bago ako nakarinig ng isang pag-click na parang may nagsara.

Nang lumayo sya ay saka ko lang napansin na naka-seatbelt na pala ako. May naglalarong ngisi sa mga labi nya habang nakatingin sa mga labi ko. Umangat ang tingin nya sa mga mata ko at mas lumawak pa ang pagngisi.

“Now, baby… Let’s talk, okay?”

Chapter 26

Ang sabi ni Sir Creed ay mag-uusap daw kami pero kanina pa sya nakatitig sa akin. Hindi sya nagsasalita at nakatitig lang talaga. Naiilang tuloy ako kaya hindi ko alam kung saan ibabaling ang tingin ko.

Nag-iinarte pa kasi ako kanina at wala talaga akong planong pansinin sya sa buong maghapon. May exam pa ako at ayokong magulo ang utak ko nang dahil sa kanya. Baka pangalan pa nya ang maisagot ko sa mga tanong doon sa kaiisip sa kanya.

Pero wala na akong takas ngayon. Naka-seatbelt pa ako dito sa upuan kahit hindi naman umaandar ang sasakyan. Tapos sure pa ako na naka-lock ang mga pintuan. Ayaw talaga ni Sir Creed na makaalis ako nang hindi kami nag uusap.

At naiinis ako dahil alam konting lambing lang ni Sir Creed ay lalambot na agad ako. Ganoon ako karupok sa kanya! Bwisit. Pwede bang maging matibay muna ako kahit ngayon lang? Dapat matagal bago mawala yung tampo ko!

Please, tampo. Stay ka muna, please.

Siguro ay mas mapapanatili ko ang sama ng loob ko kung iisa isahin ko ang mga bagay na ikinasasama ng loob ko sa kanya. Oo, tama! Para ma-refresh yung galit ko. Pero ano-ano nga ulit ang mga iyon?

Una, yung nakita kong masaya syang nakikipag-usap kay Ma’am Lauris. Sinabi nya kasing nami-miss nya ako tapos makikipag-harutan na agad sya pagkauwing-uwi nya galing Italy? Tapos doon nya pa pinaupo sa harap nya! Doon sa palagi kong pinupwestuhan! Kaya saan ako lulugar diba?

Ano? Nag-eexpect ba syang uupo ako sa mga hita nya? Hala sya…

Tapos pumayag syang hawak-hawakan at idikit sa dede ni Ma’am Lauris yung mga braso nya! At sigurado akong tuwang-tuwa naman sya! Sus! Di na daw magiging asshole. Eh, mukhang naiwanan nya sa Italy ang pangako nyang iyon sa akin! Hindi nya isinama pabalik ng Pilipinas!

Ayan na… Bumabalik na yung sama ng loob ko!

“Maria…”

“Sir!”

Napapikit ako. Maria, ano na?!

Nagulat kasi ako sa bigla nyang pagsasalita kaya basta na lang iyong lumabas sa bibig ko! Busy akong mag isip ng mga dahilan tapos ginugulat nya ako!

“Look at me…”

Napalabi ako. Ayoko syang tignan. Dahil kapag nakita ko na naman ang gwapo nyang mukha ay mawawala na agad ang galit ko. Ganoon sya kagwapo, eh. Nakakatunaw ng galit.

Napaka-daya.

“Look at me, baby. Please?” ulit nya na mas pinalambing pa ang tono.

Tiis lang, Maria! Huwag kang marupok!

Galit ako. Nagtatampo ako. Masama ang loob ko. At hindi mawawala ang lahat ng iyon sa simpleng paglalambing nya lang.

Nakakasama naman kasi talaga sa kalooban ko. Nandoon na, eh. Umasa ako sa lahat ng mga ipinakita nya. Sa lahat ng mga ginawa nya. Sa lahat ng mga pinaramdam nya. Kaya nga nahulog agad ako sa kanya. Na kahit ang mga plano ko ay agad na nabalewala.

At kapag naiisip ko ang pamilya ko ay hindi ko na alam ang gagawin ko. Sigurado ako noong una na ipaghihiganti ko sila. Pero wala. Nahulog ako kay Sir Creed.

Sino ba naman kasi ang hindi mahuhulog sa kanya? Sa palagay ko nga ay mas lumalalim pa ang pagkakahulog ko. Sa bawat kilos at ginagawa nya ay pinapabilis nya ang tibok ng puso ko.

Ano na bang dapat kong gawin? Kapag ganitong hindi ko alam kung anong isasagot sa simpleng tanong na iyon ay feeling ko ay ang bobo-bobo ko. Nasaan na ang pinagmamalaki kong mga grades kung iyon lang ay hindi ko mahanapan ng sagot?

Naramdaman ko ang mainit na palad ni Sir Creed na lumapat sa may pisngi ko. Napuno ng hangin ang dibdib ko nang marahan nyang iginiya ang mukha ko paharap sa kanya. Nasalubong ko ang mga mata nyang may maraming emosyon habang nakatingin sa akin. At hindi ako makapaniwalang nababasa ko ang lahat ng nandoon.

Pangungulila, lungkot, sakit at isa pang hindi ko magawang pangalanan.

Hindi na ako makahinga ng maayos. Itinaas nya rin ang isa pang kamay nya para ikulong ang mukha ko sa mga palad nya at pinakatitigan ang buong mukha ko. At kagaya noong nasa lighthouse kami, marahan lang ang pagkakahawak nya. Na parang natatakot idikit ang balat nya sa akin. Na parang kapag tuluyan nyang inilapat ang mga palad nya ay mababasag ako.

“Tignan mo naman ako, Maria…” tunog pagmamakaawang sabi nya.

Napakagat ako sa pang ibabang labi ko. Si Sir Creed. Isang Atty. Creed Cervantes ang nagmamakaawa sa akin na tignan ko sya. Na bigyan ko sya ng atensyon ko.

At sino ba naman ako para ipagkait iyon sa kanya? Ako na isang tao lang.

Nang ibinalik ko ang tingin sa mga mata nya ay sumilay doon ang kasiyahan. Nabanat din ang mga labi nya at binigyan nya ako ng isang ngiti na may halong relief.

Sir Creed… Huwag ka namang ganyan. Mas lalo akong nahuhulog sayo.

“That’s it, baby. Tignan mo lang ako. Tignan mo kung anong pagmamay-ari mo.”

Hindi na naman maayos ang paghinga ko. May banda yata sa loob ng dibdib ko. Tinatambol ang puso ko ng malakas. Pabilis ng pabilis.

“Now, tell me. Bakit ako iniiwasan ng baby ko, hmm?” malambing nyang tanong na inalis sa mukha ko ang mga buhok na nakaharang. Iniipit nya iyon sa tenga ko at inilagay sa likuran ang mga buhok ko na nasa balikat ko

Medyo lumalagpas na pala ang buhok ko sa balikat ko. Hindi ko na naman alam kung papahabain ko na lang o magpapaikli na naman ako ng buhok.

Humaplos ang daliri ni Sir Creed sa pisngi ko at naalala ko ang tanong nya. Lumabi ako. Hindi alam ang isasagot.

“Hindi naman kita iniiwasan, Sir.” sagot ko.

Hindi naman talaga, diba? Dahil kung iniiwasan ko sya ay hindi na ako magpupunta ng karinderya ni Aling Perla. Hindi na ako didiretso sa loob noon nang makita ko silang nag-uusap ni Ma’am Lauris.

“Uh-huh? Really?” mapaglaro nyang tanong. Inalis nya ang kaliwang kamay nya na nasa pisngi ko. Itinukod nya ang siko sa may steering wheel at nangalumbaba doon. Habang ang isang kamay nya ay bumaba at pinaglaruan ang dulo ng mga buhok ko. Nakikiliti ang anit ko kapag marahan nyang nahihigit ang ilang mga hibla.

“Kung iniiwasan kita, Sir, edi sana wala ako dito ngayon.” pangagatwiran ko pa at mahina syang napatawa.

“Wala ka ngayon dito kung hindi kita pinilit na makipag usap sa akin.”

Muli akong napalabi. Sabi ko nga. Wala kasi talaga akong balak na makipag-usap sa kanya kanina. Pero lawyer nga pala itong kaharap ko. Bakit ba nag-deny pa ako? Mababasa nya rin naman sa akin kung nagsisinungaling ako.

Gusto ko talaga mapag-aralan ang ginagawa nya. Gusto ko rin makabasa ng tao. Para alam ko kung nagsisinungaling din sya sa akin.

Bumuntong hininga ako. Wala rin naman kasi mangyayari kung magsisinungaling pa ako. Mahuhuli nya rin. Daig pa nya ang FBI. Kaya sasabihin ko na lang ang totoo.

“Nagtatampo kasi ako, Sir.” sabi ko. Pilit na iniignora ang kiliti sa paglalaro nya sa buhok ko at ang bigat ng pagtitig nya. “Pinaupo mo si Ma’am Lauris sa pwesto ko sa karinderya. Saan naman ako lulugar, diba?”

Kumunot ang noo nya. “I’ve place an empty chair beside me. You were supposed to seat on that but you chose to seat on a different table.” pinilit nyang hindi lagyan ng inis ang tono nya pero nabigo sya.

So para sa akin pala ang nakita kong bakanteng upuan sa tabi nya noon. Malay ko bang doon pala ako dapat na umupo! Hindi ko naman alam!

Sayang! Achievement na sana yun! Magkatabi na sana kaming kakain!

“Tapos ang saya-saya nyo pa habang kausap sya.” patuloy ko. “Nagdalawang isip pa nga ako, Sir, kung iistorbohin ko kayo o hahayaan na lang. Ang saya nyong dalawa, eh.”

“Maria, kahit nasa gitna pa ako ng pagdiriwang. O kahit na anong kasiyahan, I will still choose to talk to you. To be with you. I was just laughing that day ’cause she said something about you!”

“Eh, Sir. Sinungaling ka din, eh.” sabi ko at nangunot ang noo ko. Nanulis pa ang nguso sa pagtatampo. “Sabi mo na-miss mo ko pero kinabukasan naman ay si Ma’am Lauris ang katawanan mo! Na-miss mo ba talaga ako?!”

Natigilan sya. Maging ang kamay nyang naglalaro sa hibla ng buhok ko ay napatigil din. Tumitig sya sa akin na awang ang mga labi. Maya-maya ay tumawa ng malakas.

Mas lalo akong napasimangot! Anong tinatawa-tawa nya dyan?! Nagagalit ako dito tapos tatawanan nya ako?! Nagmumukha ba akong clown kapag nagtatampo ako?

Itinakip nya ang kamay nyang naglalaro sa buhok ko sa mga mata nya. Tumawa sya ng tumawa at inabangan ko lang ang paghupa noon.

Sayang-saya lang? Bwisit, eh!

“Tapos ka nang tumawa, Sir?” malamig kong tanong at muli syang tumawa na naman. Hala. May second batch pa pala.

Hindi na lang ako nagsalita. Baka kasi magkaroon pa ng third batch.

Nang humupa ay kagat-kagat nya ang pang ibabang labi nya. Tinitigan ko iyon nang pinakawalan nya. Namula kasi.

“I have no idea that my baby was just jealous.” nakangising sabi nya.

Nanlaki ang mga mata ko! Anong nagseselos?! Ako? Nagseselos! Baliw ba sya?!

Lumpiang shanghai na yata ang laman ng utak nya!

“Hala! Hindi ako nagseselos, Sir!” malakas ang boses na sabi ko.

“Uh-huh?” patuya nyang tanong. Ang isang kamay nya ay marahang kinukurot ang pisngi ko. Tinampal ko iyon at napatawa sya.

“Nagtatampo lang ako, Sir! Hindi ako nagseselos! Magkaiba ’yun!”

Bwisit! Hinihingal ako pagkatapos kong sabihin yun! Sumisigaw na kasi ako!.

Si Sir Creed naman! Tawa ng tawa! Kabagin sya dyan, eh!

“Shit, Maria. Ang cute mo.” ngiting ngiting sabi nya at kinurot na naman ang pisngi ko. Edi ako tinampal ulit ang kamay nya.

Anong cute ako? Sya nga yung cute dyan, eh! Tapos yung adam’s apple nya gumagalaw kapag tumatawa sya. Gusto ko tuloy hawakan.

Humina ang pagtawa nya. Sumeryoso ang tingin pero may ngiti pa ring naglalaro sa mga labi nya.

“Tell what do you want me to do, Maria.” sabi nya sa nakakaakit na ingles. “Gusto mo bang iwasan ko si Ma’am Lauris?”

Kahit ang pagbanggit lang nya sa pangalan ng babaeng professor ay sumasama na naman ang kalooban ko. Pwede kayang ibahin nya na lang ang tawag kay Ma’am Lauris? Pwede naman Prof sa Pre-Law. O hindi kaya ay Ma’am Pre-Law na madyoga.

Umiling ako. Oo at nagtatampo ako sa pag uusap nila ni Ma’am Lauris pero hindi naman pwedeng iwasan nya ang babae. Same lang sila ng department. Same ng faculty room. Hindi talaga maiiwasan na hindi sila mag usap. Lalo pa at mukhang dikit ng dikit si Ma’am Lauris sa kanya.

“Hindi naman kailangan, Sir. Okay lang naman.” Hala sya. Anong okay ang sinasabi mo dyan, Maria? Okay lang, eh nagtatampo ka nga!

“Obviously, you’re not okay with it.” sabi ni Sir at muling nagpangalumbaba at bumalik sa paglalaro ng dulo ng buhok ko. “Tell me what I should do, Maria. And I’ll do it.”

Nagkamot ako ng pisngi ko. Hindi alam ang sasabihin. Baka kasi isipin nya na pinapakialaman ko na ang buhay nya.

Professor sya, eh. Estudyante nya lang ako.

Nagulat ako nang ang kamay nya ay umangat. Humaplos sa pisngi ko pero parang may gusto pang abutin. Paunti-unti hanggang sa hinahaplos nya na ang pang ibabang labi ko. Nang tinignan ko sya ay malamlam ang mga mata nya na nakatitig sa mga labi ko.

“What my baby wants, my baby gets.” anas nya at nagwala na ang puso ko. Halos lumabas pa nga sa lalamunan ko.

“Sir…” bulong ko. Napangiti sya nang kumibot ang labi ko sa daliri nya at naramdaman nya iyon.

“Hmm?”

“Gusto ko ako lang kasabay mo sa pag-aalmusal.” sabi ko habang nakatitig sa mga mata nya. Sya naman ay hindi alam kung saan titingin. Kung sa labi ko ba o sa mga mata.

“And then?”

“Ako lang ang dapat na kasalo mo. Ako lang ang dapat na kaharap mo. Wala ka dapat ibang babaeng nilalandi, Sir. Wala dapat.”

Nawala ang ngiti sa mga labi nya dahil sa sinabi ko. Naguluhan tuloy ako. Nagalit ba sya? Masyado bang marami ang hinihingi ko sa kanya? Hindi nya ba kayang ibigay ang mga iyon?

“Ano pa?”

Nagulat ako doon. Ang akala ko ay marami na yung hiningi ko. Babawasan ko pa nga, eh. Kahit masakit sa loob ko. Pero mukhang sya ang nakulangan.

“Gusto mo bang iwasan ko ang professor na iyon? O kahit na sinong mga babae? Ayaw mo bang makipagtawanan ako sa kanila? Sabihin mo lang. Gagawin ko.”

“Sir—”

“I’ll do it, baby. Everything that you want. Iiwasan ko ang lahat kung ikaw naman ang kapalit.”

Bumuntong hininga ako. Nag iinit ang buong mukha ko. Pati na rin ang sulok ng mga mata ko. Ano bang ginagawa ng lalaking ’to sa akin? Hindi ko kinakaya! Feeling ko ay nag uumapaw ang kasiyahan ko ngayon!

“Ano pa, Maria? Hmm?” malambing nyang tanong.

Nakita kong unti-unting lumalapit ang mukha nya sa akin. Mas lalong dumoble ang kaba ko. Ang mga palad ko ay nagsimulang pagpawisan. Kinakabahan ako. Pero may excitement na nararamdaman.

“Sabihin mo lang.” bulong nya nang ilang inches na lang ang layo ng mukha nya sa mukha ko.

Ang dalawa nyang palad ay ikinulong ang buong mukha ko. Kusang pumikit ang mga mata ko. Sa gitna ng kadiliman ay dinig na dinig ang bilis ng tibok ng puso ko.

Hanggang sa naramdaman kong lumapat ang mga labi nya sa noo ko. Matagal. At sa buong oras ay pinakiramdaman ko lang.

Humiwalay sya at pinagdikit ang mga noo namin. Hindi ako dumilat. Naamoy ko ang mabango nyang hininga. Kahit ang amoy ay nakakagwapo.

Bakit may ganitong klaseng lalaki? Lahat sa kanya ay gwapo! Walang pangit! Kaya maraming nagkakandarapa sa kanya, eh!

Sa huli ay narinig kong bumulong sya.

“What my baby wants, my baby gets.”

Chapter 27

Para akong isang lubid na naputol sa sobrang rupok. Ang lahat ng galit, tampo at sama ng loob ko ay biglang natunaw dahil sa mga sinabi nya. Wala, eh. Yung epekto nya talaga sa akin ay kakaiba. Malakas. At kahit na anong iwas ko ay tinatamaan pa rin ako.

Madaya. Iyon ang palagi kong komento tungkol sa kanya. Totoo naman kasi. Konting lambing at salita nya lang ay nadadala nya agad ako. Kung minsan ay ang sarap na lang tahiin ng bibig nya. Mas lalo lang kasi akong nahuhulog sa kanya dahil sa mga matatamis na salitang lumalabas sa bibig nya.

O baka sadyang marupok lang ako?

Pero lahat naman yata ay magiging marupok kapag sya na ang pinag uusapan. Sinabi nya na ang lahat ng gusto ko ay makukuha ko. Lahat ng gusto ko ay ibibigay nya. Sino ba naman ang hindi matutuwa doon?

Naalala ko ang sinabi ni Sir Creed na ipapasyal nya sa Italy si Ma’am Lauris. Edi inireklamo ko rin iyon sa kanya. Ang sabi ko na huwag nyang samahan. Lalo na kung silang dalawa lang. At nang sinabi nyang kasama naman daw ako ay nagdalawang-isip ako.

“I was planning to take you there. But if you don’t want her to come with us, then it’s fine.”

Hindi ko iyon sinagot. Nakakabigla kasi! Nagyaya syang pumunta ng ibang bansa na parang nasa kabilang kanto lang. Eh, wala pa nga akong passport!

Sana lahat mayaman.

Natapos na ang final exam namin at abala kami sa pag aasikaso ng application for graduation namin. Ipinatawag ako ng Chairperson ng college namin at sobra akong kinabahan! Baka kasi may nagawa akong mali na hindi ko alam? Nalaman ba nila na kumakain ako ng tinapay habang nagle-lecture ang prof namin sa Taxation?

Si Bobby ang nagbalita sa akin noon pero nakangisi naman sya. Siguro ay hindi naman bad news? Sana! Kumain lang naman ako noon dahil gutom ako!

O hindi kaya ay noong may napulot akong ballpen at hindi ko man lang hinanap ang may ari? Baka hindi ako maka-graduate dahil doon!

Pagdating ko pa sa chairperson’s office ay nandoon din ang dean ng college namin kaya mas lalo akong natakot. Hala! Ito na ba talaga? Sasabihin na ba nila na hindi ako makaka-graduate?

Gusto kong maiyak! Yung apat na taon ko sa pag-aaral ng kolehiyo ay mawawalan ng silbi!

Sa sobrang kaba at taranta ko ay hindi ko napansin na may dalawa pang estudyante doon. Isang lalaki at isang babae. Nakatingin sila sa akin at may pagtataka din sa kanila kung bakit kami ipinatawag.

Pare-pareho ba kaming nagpulot ng ballpen at hindi ibinalik sa may-ari?

“Sit here, Miss Fiestada.” sabi ng Chairperson at itinuro ang bakanteng space sa may tabi nung babaeng estudyante.

Umupo ako doon at tinignan ang dalawang ginang. Sinubukan kong basahin sila para man lang mawala ang kaba ko. Baka nakakabasa na rin pala ako ng tao kagaya ni Sir Creed.

Sana talaga ay turuan nya ako kung paano.

“I guess you’re wondering why you are here?” nakangiting sabi ng dean na nasa pinaka-punong upuan. Nakangiti sya. Good news naman siguro?

Napatingin din ako sa chairperson. Kagaya ng dean ay nakangiti din sya. Medyo nabawasan ang kaba ko dahil doon.

Mukhang hindi pa nila alam ang tungkol sa ballpen.

“I just want to formally congrats you, mga anak.” sabi ng dean at mas lumawak ang ngiti nya. “All of you are candidates for being a summa cum laude. Congratulations!”

“Congratulations!” sabi din ng chairperson.

Napatili yung katabi kong babae at napasuntok naman sa hangin yung lalaki. At ako? Eto. Loading pa. Ano nga ulit yung sinabi ng dean? Candidate daw kami sa pagiging summa cum laude.

Candidate daw kami… Para sa pagiging summa cum laude…

Ibinigay sa amin ang form na kailangan namin i-fill up at ipapasa din mamaya. Grabe ang paglo-loading utak ko! Nag-dismiss na ang dean at pinabalik na kami sa mga classroom namin. Yung dalawang estudyante ay binati din ako pero ako ay tumango lang.

Lutang akong naglalakad pabalik, hawak-hawak ang form na sasagutan. Kaunti na lang ang mga estudyante sa hallway dahil nagsimula na ang unang klase. Ibig sabihin ay late ako. Late na ako para sa klase ni Sir Creed.

“Fatima, ano?”

Napaangat ang tingin ko. Hala… Hindi ko namalayan na nasa classroom na pala ako! Si Bobby ang natanong dahil mukhang may alam sya sa kung anong sinabi sa amin ng dean kanina. Kaya pala nakangisi sya noong sinabi nyang pinapatawag ako.

Nasa harapan ako ng klase. Ilang hakbang ang layo mula kay Sir Creed na nakatingin din sa akin. Naging sentro ako ng atensyon. Feeling ko tuloy ay nasa courtroom ako at nakatayo sa may witness stand. Tapos ay si Sir Creed ang judge.

Inaabangan nilang lahat ang sasabihin ko. Ang ibang mga mata ay bumaba pa sa papel na hawak ko. Tinignan ko iyon at binasa ang nilalaman.

Application for Special Awards: Summa Cum Laude

Nag angat ako ng tingin at tinignan ang mga kaklase ko na naghihintay pa rin ng sagot sa akin. Wala sa sarili akong nagsalita.

“Summa cum laude daw ako…”

Nagsigawan ang mga kaklase ko. Nagulat ako! Bakit? May sunog ba? May lindol? Bakit sila nagkakagulo?

Sina Bobby at Elaine ay lumapit pa sa akin at niyakap ako. Pati yung nanghiram sa akin ng cellphone ko para makipag-selfie din. Kahit ang mga ibang mga kaklase ko na madalas ko ding nakakausap ay nagsilapitan sa akin.

“Congratulations, Fatima!”

“OMG! Deserve mo yan!”

“Grabe, kaklase lang ako pero nakaka-proud!”

“Worth it yung pagpapakahirap mo!”

Uminit ang mga sulok ng mata ko. Saka lang nag-sink in sa akin ang lahat nang pagkaguluhan ako ng mga kaklase ko! Mas mukha pa nga silang masaya kaysa akin!

Summa cum laude ako! Summa cum laude ako!

Mama, Papa, Kuya… Summa cum laude ako! Proud ba kayo sa akin? May award ako!

Tumulo ang mga luha ko. Yung lahat ng paghihirap ko. Yung pagpupuyat sa pagre-review. Yung halos dumugo na ang utak ko sa pagpapasok ng mga lessons namin sa isip ko. Lahat ng iyon ay nagkaroon ng bunga. Ito na ’yun!

Alam kong marami sa mga kaklase ko ang nakakaalam na running for cum laude ako. Pero ngayong nagkaroon ng kumpirmasyon ay hindi kapani-paniwala. Pangarap ko lang ’to dati. Pero ngayon ay abot kamay ko na!

Sobra kong pinapahalagahan ang pag aaral. Dati kasi ay pakiramdam ko na iyon na lang ang meron ako. Kahit na may benefactor ako na sumusuporta sa akin ay alam kong hindi iyon pang habangbuhay. Titigil din sya, kung sino man sya. Baka nga kapag nakapagtapos na ako ay hindi na sya magpadala ng suporta nya.

Kaya naisipan ko ang mag aral ng mabuti. Dahil alam ko na hindi ako bibiguin ng kaalaman ko. Na iyon na lang ang magiging pangsangga ko sa marahas na mundo. Iyon na lang ang magiging panglaban ko para matanggap ako ng lipunan. Dahil madalas ay sa grades na lang ibinabase ang talino at kakayahan ng isang tao.

Alam kong hindi patas para sa lahat. Pero ganoon mag isip ang lipunan. At hindi ko kayang humarap doon nang mag isa lang. Kaya naisip ko, na dapat ay may panghawakan ako. At iyon ay ang pag aaral ko.

Kaya nga may mga magulang na nagsasabi na dapat na mag aral ng mga mabuti ang mga anak nila. Para hindi sila matapakan ng mga mapagmataas na tao. Para hindi sila maliitin. Dahil kapag matalino at may pera ka, doon ka lang nila titingalain.

Maliban na lang kung magbigti ka.

Ganoon ang paniniwala ko. Kaya kahit na halos sumuko na ako noon dahil wala akong kasamang lumaban at sa murang edad ay hinarap nang mag isa ang mundo ay hindi ako nagpapigil. At mabuti na lang at naisipan kong lumaban pa. Dahil hindi ko mararamdam ang kasiyahang ito kung sumuko ako noon pa.

Ang lahat ng ito ay para sa pamilya ko. At gagawin ko ang lahat, makita lang ang mga mukha nilang proud na proud sa akin at nakangiti

Kaya lang ay kahit na anong gawin ko, alam kong hindi na mangyayari iyon.

“Aww… Umiiyak si Fatima.” sabi ni Bobby at napatawa ako. Pinunasan ko ang luha ko sa pisngi.

Nakakahiya. Sabihin pa nila na ang cry baby ko.

“Sorry. Tears of joy lang.” sabi ko at tumawa.

“Kahit naman ako ay naiiyak din. Nakaka-proud si Fatima.” sabi ng isa sa mga kaklase ko na may luha na din sa mga mata. Mukha kaming mga buang na nagtawanan habang umiiyak.

Ang akala ko dati ay nakakaganda yung tears of joy. Hindi pala. Nagmumukha lang kaming mga baliw.

Hindi ko na ulit gagawin ’to.

“Maria…”

Napalingon kaming lahat kay Sir Creed na naglalakad palapit sa akin. Ang mga kaklase ko ay nagbigay daan sa kanya na parang isang hari. Sa suot nyang black turtle neck na pinatungan ng black coat at isang maong pants ay mukha talaga syang may mataas na katungkulan at dapat na sambahin.

Tumigil sya sa harapan ko at sa tangkad nya’y nakatingala ako. Kailangan ko pa nga yata ng neck supporter para makatitig ako ng mas matagal sa kanya. Nakaka-engganyo kasing titigan ang gwapo nyang mukha. Hindi nakaasawa.

Paano pa kaya kapag aabutin ko na ang mga labi nya? Titingkayad pa kaya ako?

Hala, Maria! Ano ’yon?! Saan mo nakuha ang ideyang ’yon?! Cum laude ka lang at hindi cum landi!

Ang kamay ni Sir Creed ay umangat at tinapik ang balikat ko. Medyo kinabahan pa ako dahil akala ko ay kung ano nang gagawin nya. Hindi ko pa rin nakakalimutan ang nangyari sa amin sa loob ng kotse nya.

“I’m so proud of you.” madamdaming sabi ni Sir Creed. Nakikita ko pa sa mga mata nya ang paghanga, pagmamalaki at respeto para sa akin. Nakikita ko rin ang kagustuhan nyang hawakan pa ako pero pinipigilan lang ang sarili nya dahil sa mga kaklase kong nakatingin sa amin.

Muli akong napaiyak. Yung tingin nya kasi… Nakakadala. Pakiramdam ko ay nakikita ko na ganoon din ako titignan ng mga pamilya ko. Ganoong ganoon din.

Bakit ko nakikita sa kanya ang pamilya ko? At bakit ako nakakaramdam ng kasiyahan dahil doon? Sya ang dahilan kaya wala na akong pamilya diba? Pero bakit ko sila nakikita sa mga mata nya?

Ganoon na ba talaga ako nahuhulog kay Sir Creed? Na ultimo pamilya ko ay makikita ko sa kanya?

Nabasa ko sa itsura nya ang kagustuhang punasan ang mga luha sa pisngi ko. At alam kong gagawin nya iyon kaya mabilis kong pinunasan iyon. Suminghot ako at nginitian sya.

“Thank you, Sir Creed.”

Pasimpleng bumuka ang bibig nya. Nagsalita ng walang boses. Napatawa ako nang mabasa ko sa mga labi nya ang sinabi nya.

“You’re welcome, baby…”

Napahagikgik na lang ako.

Chapter 28

Isa lang ang downside sa pagiging cum laude o sa pagkakaroon ng special awards. Iyon ay ang nakahiwalay kami sa klase namin. Kaya ngayong araw na nagpa-practice kami para sa graduation ay nandito ako sa bandang unahan nakaupo, kasama ang iba pang mga estudyante na sasabitan din ng medalya.

At grabe ang pagka-inggit ko! Talagang nang-aasar pa kasi yung mg kaklase ko! Nagse-send sila ng mga picture sa group chat at pinapakita talaga nila doon kung gaano sila kasaya! Nakakabwisit! Mga mapang-asar!

Nalungkot din ako dahil nakikita ko ang mga magulang ng mga estudyanteng sasabitan ng medalya. Ang mga magulang kasi ang magsasabit sa amin noon. At mukha silang proud na proud sa mga anak nila. Samantalang ako ay hindi alam kung sino ang magsasabit sa akin ng medalya ko.

Mauunang aakyat ng stage ang mga cum laude ng bawat mga college at isa-isa nang tinawag ang mga pangalan namin. Pinilit ko ang ngumiti kahit na ako lang ang walang guardian dito sa pila. Lahat sila, kasama ang mga magulang nila.

“Nasaan ang magulang mo?” tanong sa akin ng dean ng college namin pagka-akyat ko at nakita akong nag iisa. Umiling ako. “Guardian?” muli akong umiling.

Napatingin ang dean sa chairperson na katabi nya at nag usap sila tungkol sa kung sino ang adviser ng klase namin.

“Si Ma’am Valencia.” sagot ng chairperson namin. “Yung nagpa-tour assessment na lang para sa final exam dahil nag-maternity leave na.”

Tumango ang dean at napatingin sa akin. Siguro ay nag iisip sa kung sino ang magsasabit ng medal sa akin.

Kahit na si Sir Creed ang pumalit kay Ma’am Valencia ay hindi naman sya pwedeng umakyat dito sa stage bilang isang professor. Unang una ay dahil hindi naman talaga sya professor. Wala syang lisensya para makapagturo. Isa syang lawyer at hindi isang professor.

Tumagal ang linya dahil doon. May tatlo nang estudyante ang nakapila sa likod ko kaya ang nagtatawag ng pangalan ay tumigil na muna para hintayin na matapos ang sa akin. Ramdam ko ang tingin ng lahat ng tao sa gymnasium sa akin at gusto ko na lang umiyak. Nahihiya ako at naawa sa sarili ko. Ako na isang cum laude pero walang magulang na magsasabit ng medal para sa akin.

Pero pinilit ko pa rin ang sarili ko na ngumiti. Inisip ko ang lahat ng mga pinagdaanan ko. Mababaw lang ’to kumpara sa mga iyon. Kaya hindi dapat ako umiyak dahil kakayanin ko ito.

“Ako na lang.” ang nakakagulat na sabi ni Ma’am Lauris sa dalawang mga ginang na mukhang nadagdagan ang wrinkles dahil sa problema ko. “Kilala ko naman si Fatima, Ma’am.”

Tumango ang dean at ibinigay na kay Ma’am Lauris ang medalya na para sa akin. Nakangiti ang babaeng professor na bumaling sa akin.

“Take care of your man, Fatima. Baka biglang may umagaw sayo.”

Nagulat ako sa sinabi nya! Hindi ako naging cum laude para hindi agad malaman kung sino ang tinutukoy nya. Si Sir Creed ’yun! One hundred percent!

Tumawa si Ma’am Lauris at mas nagulat ako sa pagtawa nya. Hihihi pa rin ang tunog pero hindi na mahinhin! Tunog bruha na na nakasakay sa isang walis tingting at lumilipad!

Ang bilis magtransform ni Ma’am!

“Don’t worry, Fatima.” natatawang sabi ni Ma’am Lauris nang humupa ang pagtawa nya at makita ang reaksiyon ko. “I’m not a villain here though I know you think of me as one. Hindi ko sya aagawin sayo.”

Tinanggal ko ang ipinahiram muna sa aming cap para sa practice ng graduation ngayon. Isinabit naman ni Ma’am Lauris ang medal sa leeg ko at muli kong isinuot ang cap. Hinawakan nya ang balikat ko at iginiya sa maliit na platform na tutung-tungan ko.

“I just want to give you an advice ’cause you look so clueless about relationships. Just don’t let other woman steal your man. Put a leash on him.” pinatungtong nya ako sa gitna. “Ang sabi pa naman nila ay tanga sa pag ibig ang matatalino. I-angat mo ang bandera natin, okay?”

Itinuro nya ang tassel sa cap ko at mabilis ko iyong inilipat sa kabilang bahagi ng mukha ko. Nang humarap ako sa harapan ay agad kong nasalubong ang tingin ni Sir Creed na nasa kaliwang bahagi ng gymnasium. Kinakausap sya ng katabi nyang professor pero ang mga mata nya ay nakatuon sa akin.

Mula sa pagkakahalukip ay inalis nya ang kamay nya sa ganoong posisyon. Umangat iyon at ang akala ko ay bibigyan nya ako ng thumbs up pero nagulat ako nang bigyan nya ako ng finger heart!

Hala… Buang na si Sir!

Tumawa sya pagkatapos at hindi ko na rin napigilan ang mapatawa. Bumaba ako sa platform at halos matalisod nang sundutin ni Ma’am Lauris ang tagiliran ko. Malakas ang kiliti ko doon!

At bwisit! Nakita ng mga tao ang muntik ko nang pagkakatalisod!

Masama ang tingin na binalingan ko si Ma’am Lauris. Bakit? Bitter ba sya? Aawayin ko na sana nang makita ko ang mga ngisi nya. Mukhang nakita nya rin ang ginawa ni Sir Creed kanina.

“Congratulations, Maria.” sabi ni Ma’am Lauris at halos makalimutan ko na kung para saan iyon.

Bumaba ako ng stage at bumalik sa upuan ko. Nakinig sa speech ng Engineering cum laude. Sya ang may pinakamataas na GPA sa aming mga cum laude kaya sya ang nagbigay ng speech.

Hindi ko naman hinangad na makapag-speech sa harapan. Ayos na sakin basta may parangal akong natanggap. Sa totoo lang ay feeling ko ay sobra sobra na iyon para sa akin.

Hanggang ngayon ay hindi pa rin ako makapaniwalang summa cum laude ako. Kahit nang tawagin ang pangalan ko kanina at kasunod na sinabi ang titulo ay hindi pa din nagsi-sink in sa akin ang lahat. Feeling ko kasi ay panaginip lang ang lahat.

Isang magandang panaginip na pumawi sa mga bangungot ko.

Habang nakaupo ako ay hindi ko maiwasan ang malungkot. Malapit nang matapos ang pagiging mga estudyante namin. Ibig sabihin ay kahaharapin na namin ang marahas na mundo. Kaya mas maganda sana kung katabi ko ang mga kaklase ko sa pamamaalam namin sa aming sintang paaralan.

“Hindi ka pa nagpapalit ng dp!” iyon ang bungad sa akin ni Jezel nang matapos ang practice para sa graduation namin.

“Tinatamad ako.” sagot ko dahil wala talaga akong plano. Yung mga kaklase ko kasi ay nagpalit na ng mga dp nila sa social media accounts nila. Gamit nila ay iyong solo graduation picture nila. Wala na akong planong makigaya. Nakakalito kasi. Kailangan ko pang tignan ang pangalan nila kapag nagcha-chat kami sa gc namin. Halos pare-pareho lang naman kasi ang mga graduation picture kaya nakakakito talaga!

“Fatima, iwan mo na lang sa akin yung cellphone mo sa graduation. Para makapag-papicture kami.”

Ay, wow. Ibang klase talaga ang kakapalan ng mukha ng kaibigan ko! Mas makapal pa sa encyclopedia! Saan nya nahuhugot ang kakapalan ng mukha nya?!

Baka magka-kalyo na iyon sa sobrang kapal!

Ang cellphone ko na nga lang ang assurance ko na hihintayin nila ako sa paglabas. At least alam kong manghihiram sila sa akin ng cellphone ko para gamitin ang camera. At payag naman ako. Tutal ay pagtatapos na naman namin iyon.

“Fatima.”

Sabay kaming napalingon sa tumawag sa akin at nakitang si Lionel iyon. Agad na umirap si Jezel at walang paalam na iniwan ako doon.

Hindi pa rin sila bati! Bakit parang ang bitter ni Jezel?

Bahala na nga sila!

“Oh, Lionel.” bati ko.

“Pwede ba tayong mag usap?”

Tinitigan ko si Lionel. May pumasok sa isip kong dahilan kung bakit nya ako gustong kausapin. Yung sinabi sa akin ni Jezel dati.

Nitong mga nakaraang araw kasi ay halata kong iniiwasan kami ni Lionel. Hindi lang si Jezel kung hindi pati na rin ako. Iniisip ko nga na baka nagtatampo sya dahil ang palagi kong sinasamahan ay si Jezel. Baka akala nya na kinakampihan ko ito kaysa sa kanya.

Pero hindi naman ganoong kababaw ang kaibigan ko. Alam kong naiintindihan nya kung bakit si Jezel ang sinasamahan ko. Pinaka-dahilan ko ay dahil babae si Jezel at mas malapit kaming dalawa. Alam nya iyon dahil magkaibigan na kaming dalawa bago nya kami kinausap. Bago namin sya naging kaibigan.

Ang hindi ko lang alam ay kung bakit pati ako ay iniiwasan nya ngayon.

Pumayag ako sa gusto nya. Gusto ko rin malaman ang dahilan nya. Next week ay graduation na namin. Ilang araw na lang kami magkakasama-sama at magkaka-tampuhan pa kami? Ayokong sa graduation namin ay hindi pa rin kami magpapansinan.

Nakaramdam ako ng matalim na tingin sa kung saan kaya lumingon ako doon. Halos matawa ako nang makita ang mga mata ni Sir Creed na matalim ang tingin sa aming dalawa ni Lionel. Si Lionel ay patuloy lang sa paglalakad at hindi na pinansin ang buang naming professor. Binelatan ko na lang sya.

Doon kami pumunta sa may gilid ng gymnasium kung saan kami madalas tumambay kapag may P.E. class kami pero walang professor. Nakakatuwa na naalala ko pa ang mga iyon. Pero nakakalungkot din na iiwan ko na ang lugar kung nasaan ang mga alaalang iyon.

Umupo ako sa batong baitang. Si Lionel ay sumunod sa akin at hindi na muna nagsalita. Pinagmasdan namin ang basketball court pati ang mga naglalaro doon.

“When I first saw you…” panimula ni Lionel. Kahit na nagulat ako ay hindi pinahalata. Gusto kong masabi nya ang lahat. “Nakuha mo na agad ang atensyon ko. At nang mas makilala kita, nagsimula akong mahulog sayo.”

Tumawa sya kahit hindi ko mahanap kung nasaan ang joke sa sinabi nya. Kung sa normal na pagkakataon ay aasarin ko sya at sasabihang baliw. Pero nakita ko kasi ang lungkot sa mga mata nya.

“Madalas akong inaasar sayo ng mga kaklase natin. Sinasabi nilang may gusto ako sayo. I didn’t confirmed nor denied anything. Ayokong i-deny kasi totoo naman. And I know that you already know that.”

Tumango ako. Hindi ko sya tinignan at pinanatili ang tingin sa mga basketball players na pawisan. Kung si Sir Creed siguro ang ganoon ang itsura ay baka pati mga lalaki ay mahulog sa kanya.

“Gusto kong sabihin sayo ang totoo pero nakita ko sayong naiilang ka.” pagpapatuloy ni Lionel. “You looked very uncomfortable. And that’s how I realized that you’re not ready for any commitment yet.”

Naiilang ba ako noon? Siguro. Ayoko kasi na asarin kaming dalawa ni Lionel. Bwisit kasing mga kaklase namin at feeling yata ay nanonood ng romance comedy sa amin!

Pero mami-miss ko din naman ang mga iyon.

“Kaya nag-decide ako na hintayin munang makapagtapos tayo. I suppressed my feeling for you, Fatima. Kahit mahirap dahil halos araw-araw kitang nakakasama. Pero inisip ko na lang that’s all my efforts would pay off. Hanggang sa may dumating.”

Tumawa sya pero may lungkot na sa mga mata nya. Pwede pala talaga ang ganoon, no? Ang tumawa kahit na nalulungkot. Kahit na nasasaktan. At sa tingin ko ay mas masakit na makita iyon kaysa sa mga taong lumuluha habang nasasaktan.

Nasasaktan ako para kay Lionel.

“Nag iba yung mga ngiti mo simula ng dumating sya, Fatima. You’ve changed. Natakot ako. Sinubukan kitang bakuran kahit na wala akong karapatan. Kasi mababalewala ang paghihintay ko ng apat na taon. Kararating nya lang pero mauungusan na ako?” ngumiti sya. Pero ang sakit ay kitang kita sa mga mata nya. “But that’s when I realized that I’m wrong. Mali ako na hindi ka ready para sa commitment. Talagang hinihintay mo lang ang tamang tao. At hindi ako iyon.”

“Lionel…”

Gusto ko syang patigilin sa pagsasalita. Ngayon lang sya nagpakita sa akin ng ganitong kahinaan. Palagi kasing ako ang nakakatanggap ng mga tulong nya. Kaya ang akala ko ay malakas sya. Pero ang malakas na tao ay nanghihina rin pala.

Hindi ako sanay na ganito sya. Madalas ay nag bibiruan lang kami. Hindi ganito na may masasaktan.

“Unang beses ko na makita kang tumingin ng ganoon sa ibang tao, Fatima. Unang beses ko na makita kang magbigay ng matamis na ngiti sa ibang tao. Unang beses kong makita kang sobrang saya habang may kausap. At sobrang sakit dahil hindi ako ang nakatanggap ng lahat ng iyon.”

“Lionel-”

“Gustong gusto talaga kita, Fatima. Pero sumusuko na ako.”

Tumulo ang luha ko. Nakangiti pa kasi sya! Pinipilit pa nyang maging masaya para sa akin! Palagi na lang ako ang iniisip nya. Pero hindi ko talaga kayang suklian ang nararamdaman nya.

“Sorry, Lionel.” sabi ko at pinunasan ang lintek na mga luha ko. Ayokong maramdaman nya na kinaaawaan ko sya. Matapos nyang maging matapang para sabihin ang lahat ng iyon. Ayoko.

“Isang tanong lang sana, Fatima. At sana ay sagutin mo.” tumingin ako sa kanya at seryoso ang tingin nya sa akin. “Mahal mo na ba si Sir Creed?”

Hindi ako nakasagot. Hindi ko alam! Wala akong alam sa mga ganito. Ni hindi ko nga alam kung anong tawag sa nararamdaman ko para kay Sir Creed.

Gusto ko syang palaging nakikita. Gusto ko syang palaging nakakasama. Gusto ko ang mga ngiti nya. Masaya ako kapag masaya sya. Bumibilis ang tibok ng puso ko kahit marinig lang ang pangalan nya.

Pagmamahal na ba ang tawag sa nararamdaman kong iyon?

Bumuntong hininga si Lionel at ginulo ang buhok ko. Mukhang alam nya na hindi ko pa kayang sagutin ang tanong nya.

“Ayos lang yan, Fatima. Pero sana, malaman mo ang totoong nararamdaman mo. Bago pa mahuli ang lahat.”

Ang tanong na iyon ni Lionel ang gumulo sa magulo ko ng utak. Bakit parang bawat araw yata ay may nagpapagulo sa utak ko? Pwedeng dahan-dahan lang? Baka dalhin na ako sa mental hospital kapag nagkataon!

Wala sa sariling naglalakad ako pabalik ng apartment ko. Iniisip ang mga sinabi ni Lionel sa akin. Iniisip ang sakit sa mga mata nya na pinilit nyang itinago sa akin sa buong panahon na magkausap kami.

Sa wakas ay sinabi nya rin. Hindi sya nanghingi ng anumang sagot ko tungkol sa nararamdaman nya. Basta ay sinabi nya lang. Siguro ay para mailabas nya ang mga iyon sa dibdib nya. Para magkaroon ng closure. At para may lakas na sya sa pagsuko nya sa akin.

Lionel is a good man. Pero hindi ko lang alam sa sarili ko kung bakit hindi ako nahulog sa kanya. Samantalang nang dumating si Sir Creed, kahit na may masama syang ginawa sa pamilya ko ay hulog na hulog ako sa kanya. Siguro ay nasa tao nga talaga.

Kahit na hayok sa lumpiang shanghai ang lalaking iyon, sya pa rin ang gusto ng puso ko, eh. Parang gusto pa ngang kumawala at tumalon sa mga kamay ni Sir Creed kapag nagkikita kami.

Napaangat ang tingin ko nang makita ang isang pamilyar na kotse sa may tapat mismo ng poste ng ilaw. Nakasandal sya sa sasakyan nya at madrama ang ilaw na tinatapatan sya. Para tuloy syang model na actor na ewan.

Basta gwapo sya. Tapos.

Lumapit ako sa kanya. Wala namang masyadong tao dahil hindi madalas daanan ang kalsadang ito. Inalis ni Sir Creed ang mga kamay nya sa loob ng bulsa nya nang makalapit ako sa kanya. Nangunot ang noo nya.

“Umiyak ka ba?”

Hala… Napansin nya agad! Nagtagal pa nga ako sa loob ng university para alisin ang pamamaga ng mga mata ko. Pero sya ay napansin nya agad!

Matang lawin!

“Pinaiyak ka ng lalaking ’yon?” nag iigting na mga bagang na tanong nya. Mabilis akong umiling. High blood na ba sya sa edad nyang thirty-two?

“Hindi, Sir. Ano ka ba. Malabo na yata yang mata mo.” pagde-deny ko pero ano ba? Lawyer nga pala sya!

Inilapit nya ang mukha nya sa akin. Mga ilang inches na lang ang layo at naaamoy ko na ang mabango nyang hininga pero hindi ako lumayo. Kung may makakakita man sa amin bahala na sa kung ano ang isipin.

Gusto ko lang malaman kung anong nararamdam ko para sa kanya.

Tinatambol na naman ang dibdib ko. Nag iinit ang mukha. Pinagpapawisan ang mga palad. Sa lahat ng tao ay sya lang ang nagparamdam sa akin ng ganito.

“You cried.” bulong nyang siguradong sigurado. “Wala kang maitatago sa akin, Maria.”

Buang akong napangiti kahit na sobrang seryoso nya. Ang galing nya talaga. Sa sobrang galing nya ay gusto ko ng maiyak.

Alam ko na kasi ang totoo kong nararamdaman. At gusto kong humagulgol ng iyak.

“Why did you cry, hmm?” malambing na tanong ni Sir Creed at hinaplos pa ang ilalim ng mata ko na namamaga kanina. “Tell me. Tell me everything, baby.”

Kinagat ko ang pang ibabang mga labi ko at umiling. Sunod-sunod. Pumikit ako para pigilan ang pag iinit ng mga mata ko.

Shit… Wala na. Huli na. Hindi ko na kayang pigilan ang pag apaw ng nararamdaman ko.

“Wala, Sir.” sabi ko at halos batukan na ang sarili nang mabasag ang boses ko.

Narinig ko ang buntong hininga nya at ilang saglit ay ang paglapat ng mainit nyang palad sa kaliwang pisngi ko. Mas lalo akong napapikit at dinama ang gaan ng paghaplos ng daliri nya.

“I wanna hug you so bad, baby. Wipe your tears and whisper sweet words.”

Napadilat ako nang ang hinlalaki nya ay humaplos sa mga labi ko. Nakita ko ang paghihirap sa mga mata nya habang pinapanood ang daliri nyang humaplos doon nang paulit-ulit.

Pabilis ng pabilis ang tibok ng puso ko. Parang may nakakarera sa loob ng dibdib ko. Ang dugo ko ay umaakyat punta sa mukha ko.

Napasinghap ako nang marahan nyang pinaghiwalay ang tikom kong mga labi. Binitiwan, hinaplos at muling pinaghiwalay. Nanunuya. Napalunok sya ng ilang beses hanggang sa pinanatili nya ang daliri nya na nakalapat lang sa mga labi ko at mariin na pumikit. Nagpipigil.

“But, fuck. I might not be able to control myself if I do that. I don’t want you to hate me even more.”

Bakit, Sir? Bakit mo naisip na mas magagalit ako sayo? Gayong alam ko na kung anong nararamdam ko para sayo? Gayong alam ko na kung bakit ako nagkakaganito?

Alam kong mali. Alam kong hindi matutuwa ang pamilya ko. Alam kong kamumuhian nila ko.

Pero wala, eh.

Chapter 29

Magulo sa labas pa lang ng PICC. Kanya kanyang kuha ng mga pictures ang mga estudyante kasama na rin ang kanilang mga magulang. Halos hindi ko na nga mahawakan ang cellphone ko dahil kanina pa iyon pinagkakaguluhan ng mga kaklase ko.

Hulas na ang mga make-up namin dahil sa init. Hindi na nga sana ako magpapaayos. Pulbo at lip tint lang ay ayos na ako pero pinilit ako ni Jezel. Dapat daw ay maganda ako. Lalo pa at Summa cum laude ako at dalawang beses na aakyat sa stage.

Ang buhok kong lumalagpas na sa balikat ay ginawang layered para magkaroon shape. Nilagyan ng style na paloob na kinukulong ang maliit kong mukha. Pagkatapos ay nilagyan din ako ng light makeup.

“Wala na. Mas mahuhulog na si Lumpia lover sayo nyan.” Asar sa akin ni Jezel pagkatapos akong ayusan. “Ang ganda-ganda mo!”

Tumawa na lang ako sa O.A. nyang reaction. Hindi ba sya tumingin sa salamin at tinignan ang itsura nya? Ang ganda rin kaya nya! Kinulot ang mahaba nyang buhok at medyo ginawang smokey eyed ang makeup nya sa mga mata.

“Maganda ka din.” puri ko sa kanya at natatawang hinampas nya ako sa braso.

Aray naman. Hindi ko naman sya hinampas, ah? Pinuri ko na nga sya tapos sasaktan nya pa ako?

“Hindi pa rin kayo nag uusap ni Lionel?” tanong ko sa kanya at nawala ang ngiti nya.

Ang tagal na ng tampuhan nila, ah? Nagkausap na kami ni Lionel pero sila ay hindi pa rin? Hindi ko alam kung sino ang mas matampuhin sa kanilang dalawa at tumagal ng ganito ang tampuhan nila.

“Magkakaayos lang kami kung magso-sorry sya sa akin.” mataray na sabi ni Jezel.

Bumuntong hininga na lang ako. Ayokong may kampihan. Ayokong may magtampo kapag may kinampihan ako sa kanila. Pero kasi, pareho naman silang may mali. Si Lionel dahil sa O.A. nyang reaction at si Jezel na nagsabi ng mga masasakit na salita kay Lionel.

Siguro naman ay magkakaayos din sila, hindi ba? Hindi na rin naman sila mga bata para hindi pag usapan ang mga ganitong bagay. Apat na taon din kaming nagsama. At matatapon lang ang lahat ng iyon dahil sa simpleng pagtatalo nila.

Pakiramdam ko tuloy ay ako ang dahilan ng pag aaway nila. At gusto ko sanang may gawin para magkabati sila pero hindi ko naman alam kung ano.

Tinawag na kaming mga may awards para papilahin dahil magsisimula na daw ang graduation ceremony namin. Hindi pa rin ako sanay na maglakad sa two inches heels na sandals ko pero ginawa ko ang lahat para hindi ako magmukhang tanga. Inimagine ko pa ang sarili ko na isang beauty queen habang naglalakad. Para may poise.

Mas matagal ang actual na graduation kaysa sa naging practice namin noon dahil sa nag speech pa ang mga guest speakers at ang president ng university namin. Ang iba ay halatang inaantok at nababagot na. Mabuti na lang at aircon dito sa loob ng PICC. Hindi katulad noong nagpa-practice kami sa gymnasium na sobrang init. Feeling ko ay nasa impyerno na nga ako noon!

At paglabas namin ng gymnasium ay tagaktak ang mga pawis namin. Na parang nakipagdigmaan kami o hindi kaya ay nakipagkarera.

Nababagot na rin ako. Hindi ako makapag-cellphone dahil nakikita ako dito sa unahan. Nakakahiya naman sa mga bisita. Baka sabihin pang hindi ako magandang impluwensya bilang isang cum laude.

Ano kayang magandang gawin? Bilangin ko na lang kaya ang lahat ng tao dito sa PICC? O kaya yung natitirang buhok ng napapanot na prof na nakaupo sa sa harapan ko.

Mas pinili kong gawin iyong una dahil nakakabastos yung pangalawa. Baka may makahalata pa kapag ginawa ko iyon at alisin ang pagiging cum laude ko. Hanggang hindi ko pa natatanggap ang diploma, certificate, at medal ko ay hindi ako pwedeng gumawa ng kalokohan.

Sayang. Kahit na mas enjoy na gawin iyon ay hindi ko na lang ginawa.

Luminga ako at wala sa sariling napatingin sa may kaliwang bahagi. May isang upuan doon na bakante at may parte sa akin ang gumuho nang makilala kung kaninong upuan iyon.

Kay Sir Creed… Bakit wala sya dito?

Doon ko lang inilabas ang cellphone ko sa bulsa ko. At halos sumabog na iyon sa sobrang daming notifications na natatanggap ko sa group chat namin ng mga kaklase ko. Sa hula ko ay nang iinggit na naman sila. Binuksan ko iyon at totoo nga. Pasimple akong nag-type.

“Sige lang. Mang inggit pa kayo. Buburahin ko lahat ng mga pictures nyo sa cellphone ko.” iyon ang pinadala ko at parang magic na biglang tumahimik ang gc namin.

Tsaka ko lang tinignan kung may message o text ba sa akin si Sir Creed pero wala akong natanggap. Mas lalo lang akong nanlumo.

Wala na nga akong pamilya, wala pa sya.

Imbes na maging masaya ako ngayong graduation ay nalulungkot na yata ako. Wala kasing sinabi si Sir Creed sa akin na hindi sya makakarating ngayon. O kahit mali-late man lang. Kaya talagang nakakapanlumo ang makitang wala sya sa inilaang upuan sa para sa kanya.

Hindi naman sa dapat nyang i-report sa akin ang mga ginagawa nya. Pero kasi… Alam nyang importante sa akin ang araw na ito. Sa amin ng mga estudyante nya. Tapos ay ngayon pa talaga sya wala.

Gusto ko sanang makita nya ako sa stage habang tinatanggap ko ang mga parangal ko. Pero kahit sya yata ay hindi rin makikita iyon.

Biglang nagpalakpakan ang lahat sa pagtatapos ng speech ng isang guest speaker. Napagaya na lang ako. Baka mahalata nila na hindi talaga ako nakikinig at lumilipad ang utak ko.

Pinatayo kaming mga bibigyan ng parangal. Nakahilera na ang mga importanteng tao at ang president ng university na kakamayan pa namin isa-isa.

Habang kaming may mga awards ay nakapila na din sa baba at hinihintay na lang na tawagin ang nga pangalan namin bago umakyat.

Pinigilan kong mapatitig sa mag-pamilya sa harapan ko. Yung mga magulang kasi nung estudyante, grabe kung makayakap sa kanya. Nakita ko pa na maluha-luha ang mga mata ng nga magulang nya habang nakangiti.

Diba sabi ko ay hindi nakakaganda ang tears of joy? Pero bakit sa kanila ay kay sarap pagmasdan?

Nakikita ko ang pagmamahal nila sa anak nila. Nakikita ko kung gaano sila ka-proud sa parangal na makukuha noon. Habang ako ay heto at nakapila mag isa.

Dapat nga ay nandito na si Ma’am Lauris, eh. Para samahan ako sa pag akyat. Pero wala pa rin sya kaya luminga-linga ako sa paligid.

Baka talagang bitter si Ma’am kay Sir Creed at sa paraang ito gaganti sa akin? Pero mabait sya! Alam kong mabait sya!

Dadating si Ma’am. Sya ang magsasabit sa akin ng medalya ko. Hindi nya hahayaang mag isa lang akong aakyat ng stage.

Umusad ang linya. Ilan lang kaming mga summa cum laude sa lahat ng mga college na kasabay namin sa graduation ngayon. Ang mga summa cum laude muna ang tatawagin bago ang mga magna cum laude.

Mas lalo pang umusad ang linya. Malapit na ako sa stage. Tatlong tao na lang at tatawagin na ako pero wala pa rin si Ma’am Lauris.

Naiiyak na ako…

Dalawang tao na lang nang sa wakas ay may naramdaman akong tumabi sa akin. Nilingon ko iyon para sana simangutan sa pag aakalang sya si Ma’am Lauris. Pero naamoy ko na agad ang panlalaki nyang pabango bago pa rumehistro sa utak ko kung sino sya.

“Sir…” hindi makapaniwalang kong sabi.

Nakakagulat! Yung taong hinahanap ko kanina lang ay nandito na sa harapan ko!

Naka-dark blue button down polo sya na bukas ang unang dalawang boses. Naka-tuck in iyon sa light brown jeans nya kaya kita ang brown belt nya sa bewang. Nakita ko rin ang malinis nyang mukha na halatang bagong shave lang.

Mukha syang bumata ng sampung taon! Baka mapagkamalan pang kuya ko lang sya!

“Sir, anong ginagawa nyo dito?” tanong ko pa at muling umasad ang linya. Isang tao na lang at ako na ang tatawagin.

Lumingon sa akin si Sir Creed at tinawanan ang reaksyon kong takang-taka. Pero wala na akong panahon para mainis dahil ang dami kong tanong!

Nasaan si Ma’am Lauris? Bakit sya nandito at nakikipila sa amin sa stage? Summa cum laude na din ba sya? At bakit ang gwapo gwapo nya na naman?

“I’m here as your guardian, Maria.” sagot nya sa tanong ko at ngumiti na sa akin.

Umakyat na sa stage ang nasa harapan ko. Ibig sabihin ay ako na ang susunod na tatawagin.

Pero bwisit! Sobrang lutang ako ngayon! Nabigla ako ng todo sa sinabi ni Sir Creed!

Sya daw ang guardian ko… Ibig sabihin ay sya ang sasama sa akin paakyat ng stage?

My guardian angel…

“Summa cum laude, Maria Fatima Fiestada.”

Ako na! Sapilitan kong ibinalik ang utak kong lumulutang sa loob ng bungo ko. Wala nang panahon para mag isip pa!

Inilahad ni Sir Creed ang braso nya sa akin at sya na ang nagkawit ng kamay ko doon.

“Let’s go.”

Sabay kaming umakyat ng stage. Para akong lumulutang sa alapaap dahil sa nararamdaman. Nag uumapaw ako sa kasiyahan! Feeling ko ay hindi na sumasayad sa lupa ang mga paa ko sa bawat paghakbang ko!

Nakarinig ako ng ingay. At sigurado ako na mula sa mga kaklase ko iyon! Nang aasar sila sa nakikita nila ngayon sa stage!

Bwisit! Mas tuloy kaming naging sentro ng atensyon!

Kinuha ni Sir Creed ang medal sa kamay ng university president. Nakangisi sya habang pinapanood akong tanggaling ang cap ko. Nang isinuot nya sa akin ang medalya ay napangiti sya ng maluwag.

“Damn it, baby. Ang sarap mong ipagmalaki.” bulong nya habang tinutulungan ako sa pag aayos ng cap ko. Kinamayan namin ang lahat ng mga importanteng tao na nandito sa stage bago kami bumaba.

Kaya naman hanggang sa matapos ang ceremony ay halos mapunit na ang mga labi ko sa sobrang laki ng mga ngiti ko! Hindi na ako magtataka kung makaramdam man ako ng pagkangalay pagkatapos nito!

Nang muli kaming magkita kita ng mga kaklase ko sa pagtatapos ng ceremony ay abot langit ang mga asar na natanggap ko. Na ang swerte ko daw dahil si Sir Creed ang kasama kong umakyat sa stage.

Oo at masaya ako. Pero mas maswerte sila dahil kasama nila ang mga magulang nila sa okasyong ito.

“Hindi mo pa rin talaga kakausapin si Lionel?” muling tanong ko kay Jezel matapos naming magpicture-taking. Isang libong pictures na nga yata ang nakuha naming dalawa kaya naman nagsawa na talaga sya.

Nang hindi agad nakasagot si Jezel ay makampante ako. At least alam kong pinag iisipan din nya ang pakikibati kay Lionel.

At parang magic na nakita namin ang lalaki na papalapit sa amin. Si Jezel ay nandito lang sa tabi ko. Hindi umiiwas.

“Congratulations for the three of us!” sabi nya agad at nagtawanan kaming dalawa. Siniko ko si Jezel at nirolyohan nya ako ng mga mata nya.

Hala… Si Lionel ang kaaway nya kaya bakit ako ang iniirapan nya? Naiinis na ako, ha?

“Kakausapin ko lang sya kapag nag-sorry na sya.” ang maarteng sabi ni Jezel na humalukipkip pa.

Nangunot ang noo ni Lionel. Nang makita ko ang inis sa mga mata nya ay alam ko na ang patutunguhan nito.

“Bakit ako ang magso-sorry? Ako ba ang nagsalita ng mga hurtful words?”

Inalis ni Jezel ang pagkahalukipkip nya at hinarap na si Lionel. “Bakit? Nasaktan ka? Totoo kasi ang mga sinabi ko, diba?”

“Yes, I was hurt because of your words so you should be the one to say sorry to me!”

Dinuro ni Jezel si Lionel. “Hoy, lalaki! Huwag mo akong ma-english english dyan! I know how to speak in english, too! And you should be the one to say sorry dahil pakielamero ka!”

Inayos ko ang pagkakasampay ng hinubad kong toga sa may braso ko. Ang cap ay hawak din. Hinayaan ko na lang ang dalawa kong magkaibigan na magtalo sa harapan ko.

Bahala na nga sila.

Wala sa sariling napatingin ako sa isang bahagi ng hall at nakita ko doon na nakatayo si Sir Creed, nakatitig sa akin. Nakasandal sya sa pader at ang dalawang kamay ay nakapasok sa mga bulsa ng pantalon nya. Ngumiti ako at lumapit sa kanya.

“Sir, akala ko talaga hindi na kayo dadating kanina.”

Ngumiti sya. Umayos ng tayo at kinuha sa akin ang cap at ang toga ko.

“I wouldn’t miss this for the world.”

Mas lalong lumawak ang ngiti ko. Ayan na naman sya sa mga sweet words nya. Wala talaga syang pinipiling lugar para magpakilig.

Dahil bukas ang unang dalawang butones ng polo nya ay nakita ko na naman ang itim na leather na nakasabit sa leeg nya. Naitatago ng damit nya ang kung ano mang pendant noon. Itinuro ko iyon sa kanya.

“Ano yan, Sir?”

Sinundan ng mga mata nya ang itinuturo ko. Nang makita ay inilabas nya agad ang pendant ng kwintas. Nakita ko na parang isa iyong pangil ng kung anong hayop.

“Tiger’s fang. For goodluck and power.”

Tumango ako. Sa wakas ay natapos na rin ang pagiging kuryoso para doon.

“Maria…” tawag nya kaya bumalik ang tingin ko sa mga mata nya. “Want to go to our secret base?”

Pumayag ako. Tutal ay wala na rin naman akong gagawin pagkatapos. Ang celebration ng klase namin ay noong isang araw pa kaya wala na akong plano para sa araw na iyon.

Isang black Ford Raptor ang dala nya na halatang bagong bago pa at hindi pa nagagamit. Hindi na ako nagbalak magtanong kung magkano ang ganitong sasakyan. Baka malula lang ako at mahimatay pa.

Binuksan nya ang passenger seat at may inabot sya mula sa likod. Ibinigay nya muna iyon sa akin bago ako pasakayin.

“Wear it.” sabi nya bago isinara ang pinto ng kotse at umikot na sya papunta sa driver’s seat.

Nagtataka namang tinignan ko ang loob ng paper bag at sobra talagang lumaki ang ngiti ko nang makita kung anong nasa loob! Kinuha ko pa iyon at inamoy. Nasa ganoon akong kalagayan nang makasakay na si Sir Creed.

“Hoodie mo, Sir?” tanong ko at inamoy ang hoodie na ibinigay nya sa akin. Amoy Sir Creed!

“Yep.” sagot nya na mas pinatunog ang ‘p’ sa dulo.

Mabilis kong isinuot ang hoodie at ipinatong sa off-shoulder kong dress. Pangalawang hoodie na nya ’to na naisuot ko!

“Akin na ’to. Sir, ah? Binigay mo na sa akin, eh.

Nagbyahe talaga kami papuntang Pangasinan. Nag-drive thru na lang kami at nang matapos ay muling nag byahe. Humikab ako at hindi nakatakas iyon sa matang lawin ni Sir Creed kaya pinatulog na nya muna ako.

Mag aalas singko na ng hapon nang makarating kami sa Pangasinan. Doon sya pumarada sa may lighthouse, sa kung nasaan ang secret base namin. Pupungas pungas pa ako nang bumaba sa kotse.

Naabutan ko syang naglalatag ng tela sa may sahig. Nang matapos sya ay tinapik iyon kaya lumapit ako at umupo sa tabi nya.

“Watch the sunset with me.” sabi nya at wala sa sarili akong tumango.

Inaantok pa ako. Kulang kasi ang tulog ko. Paano’y four ng umaga ako gumising kanina para maghanda. Eight ng umaga kasi ang graduation ceremony namin at seven ang calltime. Ayan tuloy. Inaantok ako dahil naputol na naman ang tulog ko.

Umusog si Sir Creed. Mas dumikit sa akin. Ang akala ko ay hanggang doon lang ang gagawin nya pero nagulat ako nang pumwesto sya sa may likuran ko at ikinulong ang katawan ko sa dalawang mga binti nya.

Bwisit, nagising ako! Yung antok ko ay biglang nawala! Ni hindi man lang nakapagpaalam!

Ramdam ko ang init ng katawan ni Sir Creed sa likod ko. Hindi ako makagalaw. Diretsong diretso ang upo ko at hindi ko hinahayaan na tuluyang mapasandal ang likod ko sa may dibdib nya.

Yung puso ko ay nagwawala na naman! Feeling ko nga pati ang utak ko ay tumitibok na din sa sobrang kaba na nararamdaman ko ngayon!

Hindi pa nakuntento si Sir Creed at ipinulupot ang mga braso nya sa katawan ko. Pinagsiklop nya ang mga palad namin na hindi ko napunasan. Natatakot ako na baka nagpapawis na pala iyon!.

Ang kanang kamay nya ay hawak ang kaliwang kamay ko habang ang kaliwang kamay nya at nakahawak sa kanang kamay ko. Kaya naka-ekis ang mga braso nya sa akin at wala na talaga akong kawala.

“Sumandal ka sa akin.” bulong nya na nagpakiliti sa mga tenga ko.

Nakakainis, nakakainis, nakakainis! Hindi ko na alam kung paano ang kumalma!

Nang hindi pa ako gumagalaw ay sya na mismo ang humila sa katawan ko para mapasandal ako sa kanya. Yung init ng katawan nya ay lumulukob sa pagkatao ko. Dikit na dikit kami sa isa’t isa at nararamdaman ko na din kung gaano kabilis ang tibok ng puso nya na sinasabayan lang ang sa akin.

Parehas mabilis ang tibok ng mga puso namin. Ibig sabihin ay pareho lang kaming naapektuhan?

Ipinatong nya pa ang baba nya sa balikat ko at napabaling ako sa salungat na direksyon. Lintek. Ang bango bango ng hininga nya. Nakakaakit. Parang ang sarap amuy-amuyin na lang.

Humigpit ang yakap nya at napapikit na lang ako. Parang may kumikiliti sa loob ng tyan ko. Hindi ko alam kung ano. Magpapa-check up na ba ako? Feeling ko kasi ay may nagpa-party pa sa loob.

Ramdam ko ang pag amoy nya sa buhok ko at napakagat na lang ako sa pang ibabang labi ko. Bwisit talaga. Hindi ko na kaya ’to. Feeling ko ay sasabog na ang nararamdaman ko.

“Sir!” saway ko sa kanya at bahagya pang lumayo nang bigyan nya ng maliit na halik ang likod ng tenga ko. Pero hinila nya ako pabalik sa kanya at idinikit sa tenga ko ang bibig nya bago mapang akit na tumawa.

Lintek! Nangilabot ako! Doon ako mahina, eh. Sa mahinang tawa nya na medyo paos pa!

“Sorry. Huwag kang lalayo sa akin.” hinging paumanhin nya pero natatawa naman. Mas humigpit pa ang yakap nya sa katawan ko.

Ayoko na, Sir. Hulog na hulog na talaga ako sa inyo! Pakiahon naman ako, please.

Ibinaling ko na lang ang tingin ko sa harapan at pinanood kung paano mag iba ang kulay ng langit. Unti unting lumulubog ang araw at nagpapakita na ang buwan at ang mga bituin.

Ang paglubog ng araw ay parang sumisimbolo sa kabanata ng buhay ko na magsasara. At sa pagsasara ay maraming mga tanong ang nasa isip ko.

Tapos na ako sa pag aaral. Ano nang gagawin ko? Kailangan ko maghanap ng trabaho habang naghihintay sa schedule ng bar exam. At kapag nagkaroon ng lisensya ay tsaka ako mag aapply para sa mga law firms.

Pero paano ang nauna kong plano? Ang pagdikit pa kay Sir Creed at ipaghiganti ang pamilya ko. Itutuloy ko pa rin ba? May parte sa akin ang ayaw na pero meron din ang gusto pang tumuloy. Para sa pamilya ko.

Pero hindi ko naman kayang balewalain ang nararamdaman ko para kay Sir Creed.

Tuluyan nang lumubog ang araw at napalitan ng buwan. Pero ang mga tanong ay hindi pa rin nasasagot.

“Maria…”

Dahil magkalapit lang kami ay pabulong na ang salita ni Sir Creed na mas magbigay ng epekto sa katawan ko. Hinigpitan ko ang pagkakasiklop ng mga daliri namin at naramdaman ko ang paghalik nya sa buhok ko.

“Do you want to work in my law firm? With me?”

Mabilis akong napalingon sa kanya at halos maduling na ako sa lapit namin sa isa’t isa. Bumaba ang tingin ko sa mga labi nya nang basain nya iyon. Mabilis akong umiwas ng tingin.

Hindi ba ay dapat na natutuwa ako? Para sa mga plano ko? At dahil makakasama ko pa rin si Sir Creed kahit tapos na sya sa pagiging professor namin?

Pero bakit ako nasasaktan ngayon? Bakit parang ayoko nang tumuloy?

Habang nakakulong ako sa mga braso ni Sir Creed ay parang ayoko na lang umalis doon. Dahil sa oras na pakawalan nya ako ay mag isa na naman akong haharap sa mundo.

Hindi ko na alam kung anong pipiliin ko. Gusto kong isipin at piliin ang pamilya ko. Pero nasasaktan ako kahit isipin na lang iyon.

Ipinikit ko ang mga mata ko at pinakiramdaman ang init ng katawan ni Sir Creed. Tama. Para nga syang guardian angel. Feeling ko ay ligtas na ligtas ako sa kanya.

My guardian angel… Guard me tonight, please.

Chapter 30

Isinara ko ang zipper ng travelling bag ko. Huminga ako ng malalim bago nag inat. Nadinig ko pa nga ang paglagutok ng mga buto ko sa likod dahil sa matagal na pagkakaupo.

Pumayag ako sa gusto ni Sir Creed na magtrabaho ako sa law firm nya habang naghihintay ako ng bar examination na naka-schedule sa November. May anim na buwan pa ako para ang mga lessons ay mapaghandaan, mapag-aralan, mapag-reviewhan, mapanuri, mapagmatyag, mapangahas. Matanglawin!

Bawat araw ng Linggo ng November kami magte-test at kada isang Linggo ay tig-dalawang subjects ang ie-exam namin. Kaya ang lumalabas ay isang buwan ang Bar Examination. At nakakatakot lang kasi halimbawa ay bumagsak ako sa exam ng tatlong beses, kailangan ko ulit mag aral ng Law mula simula.

Kumatok ako sa kahoy ng tatlong beses. Halimbawa lang naman iyon.

Tumayo na ako sa kama sa pag aakalang naisilid ko na ang lahat ng gamit sa mga bag ko. Nasa Makati daw kasi ang law firm ni Sir Creed kaya kailangan kong lumipat. Medyo nag aalinlangan pa nga ako dahil hindi pa ako nakakahanap ng matitirhan pero ang sabi ni Sir Creed ay may pino-provide na daw na condo unit ang law firm nya sa bawat empleyado.

Ibig sabihin ay mayaman nga talaga sya. Naibibili nya ng condo unit ang mga empleyado nya. Tapos ay dalawang kotse na ang nakita kong ginamit nya na halatang mamahalin. Siguro ay nasa milyon ang presyo ng mga iyon.

Nakita ko ang notebook na pinagsusulatan ko kay Sir Creed ng mga impormasyon na nakukuha ko sa kanya. Ang tagal ko na nang huli kong masulatan ito. Siguro ay dalawang buwan na ang lumipas. Ibig sabihin ay dalawang buwan na akong may nararamdaman para kay Sir Creed?

Binuksan ko ang notebook at pinagtawanan ang mga nilagay ko doon. Nakakahiya! Ang babaw lang ng mga iyon na hindi naman importante pero nilagay ko pa din! Kung may makakabasa nito ay baka akalain pang stalker ako!

Nilagyan ko tuloy ng title sa pinakaunahang page. Para na rin hindi ko malimutan ang pamilya ko. Para alam ko na may sinimulan akong plano para sa kanila.

Information about Sir Creed: Justice for my family.

Iyon ang inilagay kong title. At habang nagsusulat ako ay ang bigat bigat ng dibdib ko.

Dati ay sigurado ako na si Sir Creed nga ang nakita kong pumatay sa Kuya ko dahil sa mga mata nyang hindi ko makakalimutan. Pero ngayon ay iba na. Hinihiling ko na lang na sana ay mali ako ng nakita. Dahil bata pa naman ako noon. Sana ay pareho lang sila ng mga mata. Sana ay hindi sila parehong tao. Sana ay nagkamali lang talaga ako.

Nang makatanggap ako ng text kay Sir Creed na nasa labas na sya ay binigyan ko ng huling sulyap ang kabuuan ng apartment ko. Apat na taon ko din itong ginamit. Nasaksihan ng apartment na ito ang paghihirap ko para makapagtapos. Nasaksihan din nito ang mga paggising ko sa madaling araw dahil sa bangungot.

Nagpaalam ako kay Aling Nenita na medyo masama ang loob sa akin. Ang sabi nya kasi ay magpaalam agad ako sa kanya isang buwan bago ako umalis ng apartment pero binigla ko. Nabigla din naman ako sa alok ni Sir Creed! Tapos yung condo pa na sinasabi nyang ibibigay nya ay malapit lang sa law firm nya. Kaya kaysa magpakahirap ako sa pagbabyahe araw-araw ay lilipat na lang ako.

Nagpasalamat na lang din ako kay Aling Nenita. Sa apat na taon ko sa kolehiyo ay sya din ang tumayo bilang guardian ko. Sa kanya ko pinapipirmahan ang lahat ng mga requirements na kailangan ng pirma ng mga guardian. At kapag kinakapos ako ay palagi din nya akong tinutulungan.

Nakakalungkot din na hindi ko na sya madalas na makikita.

Nang lumabas ako ng gate ay agad kong nakita si Sir Creed na nakasuot pa ng wayfarer at naka polo at khaki pants kaya ang mga mata ng mga babaeng dumadaan ay halos hindi na umalis sa kanya. Napalabi ako pero natuwa nang sya na mismo ang lumapit sa akin at kunin ang mga bag na dala ko.

Ano, ha? Mainggit kayo!

“Is this all?” tanong pa ng gwapong ex ko habang binubuksan ang compartment sa likod ng sasakyan nya at inilagay doon ang mga bag ko.

Ex kasi ex-professor ko na.

Napahagikgik na lang ako sa kalokohang nasa isip ko. Nabubuang na talaga ako.

Ilang sandali pa ay nagbyahe na rin kami papunta sa condo unit na malapit lang sa law firm nya. Kinakabahan ako na ewan. Feeling ko ay ang yaman-yaman ko na kapag iniisip kong sa condo unit ako titira.

Siguro ay babawiin nya iyon kapag nag-resign ako? Bakit? Magre-resign ba ako?

“You’ll work as my legal secretary habang wala ka pang lisensya. Don’t worry. You’ll be a lawyer in my firm once na magkaroon ka.” paliwanag ni Sir Creed sa akin habang nagbabyahe kami.

Naeexcite ako sa isiping magiging secretary nya ako! Ibig sabihin ay ipagtitimpla ko sya ng kape? Gusto kong itanong sa kanya yung iconic na tanong na narinig ko minsan kay Jezel!

Sir, anong gusto nyo? Coffee, tea or me?

Hala! Nakaka-excite!

“You can review for the bar exam if I’m not handling any case. Hindi din naman araw-araw may nagpupunta sa firm to consult for a lawyer. Inaagawan na kasi kami ni Tulfo ng trabaho.”

Natawa ako sa sinabi nya. Para namang gusto ng mga mayayaman na maisa-radyo ang mga problema nila. Kaya feeling ko talaga ay mga mayayaman lang ang mga nagiging kliyente ni Sir Creed.

“There are two other lawyers in the floor with me. Do you want to visit my firm later?”

“Sige, Sir. Konti lang din naman ang aayusin kong gamit.” sagot ko sa kanya. Damit lang naman kasi ang mga dala ko. Tapos mga libro at ilang mga personal na gamit.

Nalulula ako sa mga matatas na building na nadadaanan namin. Sunod sunod kasi ang mga iyon. Nakadikit na nga ako sa salamin nitong kotse para matanaw ang pinakatuktok ng mga building. Pinunasan ko pa tuloy ang bakat ng mukha ko sa salamin. Baka pagbayarin pa ako ni Sir Creed sa pang-car wash ng kotse nya.

Ilang sandali pa ang binilang ko bago nag-park si Sir sa parking lot ng isang mataas na builing. Bumaba kami ng sasakyan at sya na ang nagdala ng mga gamit ko. Nilapitan pa nga sya ng isang guard para tulungan sa pagdadala nang makapasok kami ng building pero tumanggi sya. At sa lawak ng lobby doon ay alam kong mga mayayaman na tao ang pumupunta dito. Nakaramdam tuloy ako ng hiya sa suot ko na simpleng tshirt at faded jeans.

Nang makasakay kami ng elevator ay pinindot ni Sir ang pinakahuling floor. Naghintay kami hanggang sa tumunog ang elavator nang makarating na kami sa tamang palapag.

“That’s my unit.” turo nya sa isang pintong dinaanan namin. “And this is yours.” sabi nya sabay turo sa katabing pinto noon. Agad akong napatingin sa kanya.

“Magkatabi lang, Sir?”

Umiwas sya ng tingin sa akin. “Uhh, yeah. Na sa isang… Nasa iisang building lang yung mga empleyado ng firm ko.” ibinaba nya muna ang bag ko para kunin ang key card sa bulsa nya.

“Ibig sabihin makikita ko rin sila dito, Sir?”

Nag-“hmm” lang sya na parang tamad na tamad pang sumagot at hindi na din sya nakatingin sa akin kaya hindi na ako nagtanong pa. Binuksan nya ang pinto at agad na bumangad sa akin ang malawak na sala pagkapasok namin sa loob.

“Wow…” nasabi ko na lang. Ang laki ng unit na ’to para sa akin!

Napatakbo ako sa may malaking glass door at nakita ko na may veranda doon. Inalis ko sa pagkaka-lock ang pinto at binuksan.

Napangiti ako nang sumalubong ang malakas na hangin dahil nasa pinakataas na floor kami. Nakikita ko pa ang ibaba at nalula ako! Grabe ang saya! Ang liliit ng mga tao at mga sasakyan! Parang mga laruan lang.

“Like it?” tanong ni Sir Creed na nasa likuran ko na pala. Haharap na sana ako sa kanya para sabihin na gustong gusto ko kaya lang ay kumapit sya sa railings at nakulong na naman ako sa mga braso nya.

At syempre, automatic na bumilis ang tibok ng puso ko. Feeling ko nga kapag nakikita ko si Sir Creed ay agad na nagsisimula ang pagpaparty sa loob ng dibdib ko. May tumatambol pa doon ng mabilis.

Humarap ako sa kanya dahil masyado akong naiilang sa pagkakalapat ng dibdib nya sa likod ko pero lintek! Mas mali pa pala ang humarap ako sa kanya!

Ang lapit-lapit ng mukha namin sa isa’t isa. Nakangisi sya habang ako ay hindi na makahinga sa sobrang kaba.

“Nalulula ka?” tanong nya at naamoy ko na naman ang mabango nyang hininga. Gusto ko na lang tuloy na pumikit at singhutin ang lahat ng amoy nya.

Oo, Sir. Nalulula ako sa pagkakahulog ko sayo.

Umihip ang malakas na hangin at sumabog ang buhok ko sa mukha nya. Napapikit sya at natatawang sinikop ko ng kamay ang buhok ko. Napangiti na din sya nang magdilat ng mga mata. May kinuha syang kung ano sa bulsa nya.

“Here.” sabi nya at ipinakita sa akin ang isang car key. Nangunot ang noo ko.

“Ano yan, Sir?” tanong ko pa kahit na alam ko namang isang car key iyon. Nakita ko pa nga ang logo na parang isang pusang tumatalon. O tigre ba yun? Puma? Cheetah?

“Your car.” sabi nga eh wala naman akong kotse. “Kasama ’tong binibigay sa mga empleyado.”

Oh… Hindi lang pala sya mayaman. Mayaman na mayaman!

“Ayoko nyan, Sir.” sya naman ngayon ang nangunot ang noo. “Hindi naman ako marunong mag-drive.”

“Oh…” sabi nya at napakamot pa sa kilay nya. Halata naman sa akin na wala akong sasakyan. “Do you want to take driving lessons, then?”

“Hindi na, Sir. Sabi mo malapit lang naman ang law firm mo dito. Baka pwede ko nang lakarin.”

“As if I’d let you do that.” naiinis nang sabi nya. Ang ikli din ng pasensya ng lalaking ’to eh. “Take this car, Maria. You can use this if you want to go somewhere.”

“Magco-commute na lang ako, Sir.” sabi ko. Sobra sobra na nga ’tong condo unit na binigay nya tapos bibigyan pa ako ng kotse? Di naman ako maalam mag-drive!

Nag-“tsk” sya at sigurado ako na naiinis na talaga sya. Nahawa na tuloy ako! Gusto nya talagang pinagpipilitan ang gusto nya, eh! Parang bata eh sya ’tong mas matanda sa aming dalawa.

“Take driving lessons and use the car, Maria.” giniit nya pa talaga!

“Ayoko talaga, Sir. Ibebenta ko ’yan kapag pinagpilitan mo pa sa akin.”

Mas lalo syang nainis at nang magsalita ay bahagyang tumaas ang tono. “Why don’t you want to take it? Binibigay ko na sa iyo, Maria kaya kunin mo na. Take driving lesson if you don’t know how to drive!”

“Lintek ka, Sir, eh may bar exam pa akong kailangan aralin tapos isisingit mo sa akin ’yang driving lessons na ’yan?! Gusto mo na ba akong mabaliw?!”

Natigilan sya sa pagsigaw ko at siguro dahil na rin sa mga sinabi ko. Nakasimangot ko syang tinignan habang sya ay mukhang natataranta na. Hindi alam kung itatapon na lang ba ang susi ng kotse sa baba na naging dahilan ng pagtatalo namin.

Ngumuso sya. Nagpapaawa ang tingin at hinawakan ang isang kamay ko para higitin palapit sa kanya. Eh, bwisit! Magkalapit na nga kami! Yumapos pa talaga sya sa bewang ko!

Nakakainis lang! Alam na nya yata kung anong epekto nya sa akin kaya naglalambing ng ganito!

“Sorry na…” sabi nya na mas nagpaawa ang mukha. “Huwag ka nang magalit, hmm? Huwag nang magalit ang baby ko.”

Edi ayun. Lusaw na naman ang galit ko. Ginamitan na ako ng baby-baby nya, eh.

Pagkatapos ng walang kwentang pag aaway namin noon ay nagyaya na syang pumunta ng law firm nya. Kahit na sinabi nyang malapit lang ay gumamit kami ng kotse. Halos sampung minuto din syang nag drive bago nag park sa harap ng mataas na builing. Ibinigay nya ang susi sa car valet. Napatingin ako sa nakapaskil na pangalan sa gitna ng lobby, sa likod lang ng mga receptionist.

Cervantes and Villaraza Law Offices.

Hala… Ibig sabihin ang buong building na ’to ay ang law firm nya? Ang akala ko ay tatlo lang silang lawyer dito. Mali pala ang pagkakaintindi ko sa sinabi nya kanina.

Tatlo silang lawyer sa isang floor. At mukhang si Sir Creed pa nga yata ang CEO ng law firm nya dahil sa nakikita kong pagyukod at pagbati sa kanya ng mga empleyadong nandoon.

Ibig sabihin ay binigyan nya rin ng condo unit at mga sasakyan ang lahat ng mga taong ’to? Ganoon na ba karami ang pera nya at mukhang wala na yata syang maisip kung saan iyon gagamitin?

Sumakay kami sa elevator at muli nyang pinindot ang panghuling floor. At habang kaming dalawa lang ni Sir Creed ang sakay dito ay iniisip ko kung anong ginagawa ko dito at nakatabi ko ang isang mayamang tao.

Bilyonaryo pa yata.

Hala… Yung nilutuan at ginawan ko ng lumpia ay isang bilyonaryo?

Bumukas ang elevator at kusang bumukas ang glass door nang makalapit kami doon. Yumukod ang babaeng mukhang receptionist din at binati si Sir Creed nang makita. Tinanguan lang sya ng lalaking kasama ko.

Sungit, ah. Maganda naman yung babae. Naka-fling nya rin kaya iyon?

Nakita ko na may tatlo ngang office ang nandoon. Nakalagay sa pinto ang bawat pangalan kung kaninong office ang nagmamay-ari noon. Ibig sabihin ay yung nasa dulo ang office ni Sir Creed. Maglalakad na sana kami papunta doon nang bumukas ang unang office na madadaanan namin.

Lumabas ang isang babaeng magulo ang buhok, gusot ang dress na suot na parang matutuwa ang plantsa sa paghabol sa kanya. At napansin ko din na lagpas ang lipstick nya sa labi.

Nakipag away ba sya sa loob?

May lumabas ding isang lalaki na nakaputing longsleeve polo at black pants. Pero ang pinakanapansin ko ay ang tatlong butones na bukas sa polo nya at ang maluwag na pagkakatali ng necktie nya. Magulo din ang buhok nyang medium brown ang kulay at medyo choppy ang fringe at unruly ang style.

“See you next meeting, attorney?” malanding sabi nung babae at napatanga ako. Yung lalaki naman ay walang reaksiyon ang mukhang tinitigan lang ang babae.

Nalaglag na yata ang panga ko sa sahig nang kindatan ng babae ang lalaki at humahampas ang bewang nang maglakad palayo.

“What the fuck is that, Kylo?!” gigil na tanong ni Creed sa tabi ko. Habang ako ay hindi alam kung tatakbo sa pamumula ng mukha.

May ideyang namumuo sa utak ko kung anong ginawa nila sa loob. At nahihiya ako sa naiisip ko!

Hala… Ganito ba sa law firm? Nakakatakot naman!

Bumuntong hininga ang lalaki at mas ginulo pa ang magulo nyang buhok. Hinubad na nya ng tuluyan ang necktie nya at itinapon na lang sa kung saan.

Napatitig ako sa mukha nya. Ang una kong napansin ay ang kulay amber nyang mga mata na kung minsan ay may pagka-shade ng pula pa akong nakikita kapag natatapatan liwanag. Makapal ang mga kilay nya na nakasabog sa ibabaw ng mga mata nya. Matangos ang ilong at manipis ang ibabaw na labi pero matambok ang nasa gitna. Habang ang pang ibabang labi ay makapal. Doon ko napansin ang parang lipstick na nakakalat sa paligid ng bibig nya.

Hala… Ayoko na talaga ng mga naiisip ko.

Naglabas sya ng vape at humigop doon. Nang ibinuga ay makapal ang usok na lumabas. Naamoy ko ang vanilla flavor doon.

Mas lalong napamura si Sir Creed sa tabi at halos kwelyuhan na ang lalaki. Tamad naman syang binalingan noon.

“I got pissed. She kept on showing her tits to me.” pangangatwiran nung lalaki na mas ikinagalit naman ni Sir Creed.

Woah… Ang lalim ng boses nya!

“You got pissed that she keeps on showing you her tits that’s why you fucked her? Man, you’re un-fucking-believable.”

“Don’t act like a saint, man. Nagmana lang ako sayo.”

Sunod sunod na nagmura si Sir Creed at halos mapatawa na lang ako. Kailangan ko na yatang masanay na may mga nagmumura sa paligid ko.

“Don’t fight, you idiots. May babae sa harapan nyo.”

Tatlo kaming napalingon sa lalaking bagong dating na may kahabaan ang buhok. Tumatama na nga iyon sa pisngi nya. Sinuklay nya iyon gamit ang mga daliri nya at pinanood ko lang ang mga hibla na bumalik sa mukha nya.

“Done with the meeting with Mr. Gallagher?” tanong nung lalaking kamurahan ni Sir Creed kanina na muling humigop sa vape.

“Gallagher? Si Helios?” tanong ni Sir Creed sa bagong dating. Tumango naman iyon.

“He fired someone again. Muntik nang magreklamo yung empleyado. Buti na lang napakiusapan nung asawa si Mr. Gallagher. Alam mo naman iyon. Tiklop sa asawa. Sya na nga dapat siguro ang maging legal counselor ng kaibigan mo!”

Umupo ang lalaking bagong dating sa pang isahang sofa na malapit sa amin at itinaas ang mga paa sa arm chair.

Hindi ko naman alam kung anong gagawin ko habang nag uusap ang tatlo. Bwisit kasi. Tatlong gwapo ba naman ang nasa harapan ko. Pero syempre mas gwapo pa rin si Sir Creed. Yun nga lang ay nakakapanliit ang presensya nilang tatlo. Feeling ko ay isa lamang akong dumi sa lupa kapag pinatabi sa kanila.

“Who’s she?” tanong ng lalaking bagong dating at ininguso ako. Binalingan ako ni Sir Creed.

“Maria. My secretary.” pakilala ni Sir Creed sa akin bago ako hinigit sa kamay. “That’s Kylo Villaraza.” turo nya sa lalaking nag-vape na naman. “And that’s Alastair Sullivan.” turo nya sa lalaking nasa sofa at tinanguan lang ako.

“Secretary? I thought you didn’t want to have a secretary again? The last one that you have, you got her pregnant, right?” tanong ni Alastair kay Sir Creed.

Yung leeg ko at halos mabali na sa bilis ng paglingon ko kay Sir Creed. Nakabuntis sya? May anak na sya? Nakabuntis sya?

Gusto ko ng umuwi!

“Fuck you, asshole! Hindi ko iyon nabuntis! She lied!” sigaw ni Sir Creed na naglabasan ang mga ugat sa leeg nya dahil sa pagsigaw.

Hindi ko tuloy alam kung maniniwala ako sa sinabi nya. Grabe yung sakit sa dibdib ko! Gusto ko na lang umuwi at umiyak ng umiyak!

Alam ko naman, eh. Alam kong marami syang naka-fling pero hindi ko talaga naisip na makakabuntis sya!

“Ah, I remember.” pagsabat ni Kylo sa usapan. “The slut who said that you got her pregnant but when you threatened that you’ll kill her if she’s lying, she backed off.”

Wow, nagulat ako sa term na ginamit nya. Lawyer ba talaga ang isang ’to?

“Yeah. That was epic, man!” tatawa tawang sabi Ni Alastair. “Your motto in life is ‘to always use condom’ so it’s far from impossible.”

Gusto kong sumabat. Lumpiang shanghai is life kaya ang motto ni Sir Creed.

Nakahinga naman ako ng maluwag. Ibig sabihin ay hindi totoong nakabuntis si Sir Creed! Ibig sabihin ay wala pa syang anak! Ibig sabihin ay nag iilusyon lang yung babae!

Parang gusto ko tuloy na makita yung babae at lagyan ng bola yung loob ng tyan nya. Para totoong buntis na sya.

Buntis sa bola.

“Fuck you, assholes.” mariing sabi ni Sir Creed bago ako hinigit palayo sa dalawa.

“See you around, Maria!” habol na sabi ni Alastair at bago ko pa sya malingon ay naipasok na ako ni Sir Creed sa office nya. Saka nya lang ako binitiwan.

Ang una kong nakita ay ang office table na nandoon at may isang puting laptop. Malinis na malinis at halatang walang gumagamit. Dito siguro ako pupwesto.

May isa pang kwarto sa loob at nahulaan ko na iyon na mismo ang pinaka-office ni Sir Creed. Kita naman ang loob mula dito dahil transparent ang glass wall at nakabukas ang curtain blinds. Nakita ko tuloy ang gabundok na mga papeles na nasa table nya.

“This is where your table is.” sabi ni Sir Creed at kinatok ang table na pupwestuhan ko. Sumandal sya patalikod sa table at naglahad sa akin ng kamay. “Come here.”

“Bakit, Sir?” tanong ko pero binigay ko naman sa kanya ang kamay ko.

Marahan nya akong hinila palapit sa kanya. At habang humahakbang ako papalapit ay pabilis ng pabilis din ang tibok ng puso ko. Nang tuluyan akong makalapit ay kinuha nya ang dalawang kamay ko at ipinatong sa mga balikat nya.

Napasinghap ako nang yumakap ang mga braso nya sa bewang ko at mas hinigit ako palapit sa kanya. Ang katawan ko ay nasa pagitan na ng mga hita nya. Nagkapantay ang taas namin kahit na bahagya syang nakaupo pasandal sa lamesa at ako naman ay nakatayo lang sa harapan nya.

Ang tangkad nya kasi, eh.

Napadiresto ako ng tayo nang maglakbay ang mga daliri nya sa spine ko sa likod. Nakikiliti ako at wala sa sariling nakagat ko ang pang ibabang labi ko.

Nakakainis. Namumula yung mukha ko! Tinititigan nya pa naman yung reaksiyon ko!

Malamlam ang mga mata nyang nakatitig sa akin. Nakakaubos ng lakas. Nakakakaba. Ang isang kamay nya ay lumapat sa pisngi ko. Pinagdikit nya ang mga noo namin at napapikit ako nang binigyan nya ng marahang halik ang tungki ng ilong ko.

“Sir naman, eh.” mahinang reklamo ko na nagpatawa sa kanya.

Bumalik ang mga kamay nya sa bewang ko at marahan akong iniikot patalikod sa kanya. Lumapat ang mga kamay nya sa tyan ko at hinila ako kaya napaupo ako sa kandungan nya.

Hala!

Feeling ko ay ang pula pula na ng buong mukha ko! Yung puso ko ay binibingi na ang tenga ko sa sobrang lakas ng pagtibok. Ang sakit sa dibdib at nakakaubos ng hangin sa baga!

Humaplos ang kamay nya sa tyan ko at dahil sa kiliti ay napasandal na ako ng husto sa kanya. Ang mga braso nya ay yumakap na ng mahigpit sa katawan ko at dikit na dikit na kaming dalawa sa isa’t isa. Nang ibinaon nya ang kanyang mukha sa espasyo sa pagitan ng leeg at balikat ko ay napadasal ako ng wala sa oras.

Aba ginoong Maria. Kumalma ka!

Napakagat ako ng pang ibabang labi nang makiliti ang leeg ko dahil sa paghinga nya. At nang lumapat ang mga labi nyang nakabukas sa leeg ko at doon sumara ay napakapit ang mga kamay ko sa magkabilang mga hita nya.

“Sir…” bulong ko na kaming dalawa ang ang nakarinig. Sobrang hina noon. Nakakapanghina naman kasi ang ginagawa nya!

“Fuck, baby.” mura nya habang nakadikit pa din ang bibig nya sa leeg ko. Mas lalo tuloy akong nakiliti nang maramdaman ko ang paggalaw ng mga labi nya sa balat ko dahil sa pagsasalita nya.

Hinihingal ako. Nauubusan na ng hangin sa baga kaya ibinuka ko ang bibig ko para mas makakuha ng hangin. Para mas makahinga ako ng matiwasay.

Dumausdos ako pababa kaya umayos ako ng upo at bumalik sa kandungan nya. Dumaing si Sir Creed at mas humigpit ang pagkakayakap sa akin. Ipinatong nya ang kanyang noo sa balikat ko.

“Fuck this shit. Ang hirap magpigil.” hirap na hirap nyang sabi na hindi ko alam kung para sa saan.

Bakit? Ano ba yung pipigilan nya? May kaso na ba syang hawak ngayon? Ibig sabihin ay magsisimula na akong magtrabaho?

Hala! Hindi ko pa alam ang gagawin ko!

Chapter 31

Naging madali ang trabaho ko sa pagiging legal secretary ni Sir Creed. Wala kasi akong ginagagawa. As in literal na walang ginagawa na konektado sa posisyon ko dito sa law firm nya. Araw-araw ay nagre-review lang ako para sa nalalapit kong bar exam.

Sayang. Excited pa naman ako. Sabi nya kasi ay kasama akong makikipag usap sa mga kliyente nya kung sakaling may magpa-counsel sa kanya.

May dumating ngang babae noong mga unang linggo ko pa lang sa law firm nya. Magpapa-counsel daw pero ang lagkit naman ng tingin kay Sir Creed. Nang tinanong ni Sir kung para saan at sinabi nung babae na about sa investment, ibinigay nya ang kaso kay Attorney Kylo.

Ang ano ’nun ni Attorney Kylo. Mukhang syang palaging manununtok at palagi pang dala ang vape nya. Kaya kapag may naamoy na akong vanilla flavor ay alam kong nandyan lang sya sa paligid.

Pero ayun nga. Dahil mukha syang palaging manununtok, minsan akala ko tuloy ay inaaway nya ang mga kliyente nyang babae na sexy at magaganda. Paglabas kasi ng office nya ay palaging magugulo ang buhok ng mga babae. Gusot pa ang mga damit at kalat ang lipstick sa labi. Tapos susunod na lalabas si Attorney Kylo na magulo din ang buhok at ang damit.

Nagbo-boxing ba sila? Nakaka-ilang rounds kaya sila?

Pero kasi, mukhang masaya naman ang mga babae pag lumalabas sila ng office ni Attorney Kylo. Kaya iba siguro ang ginagawa nila at ayoko nang alamin pa.

Wala akong ginawa kung hindi ang mag-review lang ng mag-review para sa bar exam ko. Sa panaginip ko nga ay nagre-review pa rin ako! Ginagawa ko nang dasal ang lahat ng mga lessons na pinag aralan namin.

Pumayag si Sir Creed na iuwi ko ang laptop na nandoon sa table ko. At malaking tulong iyon para mas mapalawak ko pa ang kaalaman ko. Inaral ko ang lahat. Kinabisado ang lahat. At habang tumatagal, feeling ko malapit na akong ipasok sa mental hospital.

Sa sobrang pagiging seryoso ko sa pagre-review ay hindi ko namalayan na lumilipas na ang mga araw. Hanggang sa namalayan ko na lang na next month na pala ang bar exam namin!

Edi syempre nag-panic ako! Kahit na araw-araw akong may ipinapasok sa utak ko ay feeling ko hindi pa rin iyon sapat. Feeling ko ay may kailangan pa akong malaman. Feeling ko ay babagsak ako!

At ang pinaka-nakakatakot pa, paano kung mablanko ako habang sumasagot ng exam? Tapos bumagsak ako? Isang taon ang masasayang sa akin sa paghihintay para sa next bar exam!

Hindi tuloy ako mapakali habang nagre-review. Gusto kong kabisaduhin ang lahat. Kung pwede nga lang sana ipa-tatto sa katawan ko ang lahat ng mga pinag-aaralan ko. Kaya lang ay hindi na ako tao. Magiging tatto na ako na nagkaroon ng katawan.

“Relax, baby. You won’t learn anything if you keep on getting anxious.” pagpapalubag loob sa akin ni Sir Creed na sinasamahan akong mag-review dito sa loob ng condo ko.

Malalim na ang gabi pero hindi pa rin ako inaantok. Aantukin lang ako kapag alam kong sapat na ang nalaman ko para sa isang araw. At sa buong panahon na nag-aaral ako ay nandyan lang palagi Sir Creed. Nakaalalay sa akin.

Mas naging close na din kami. As in close na close na close na close. Iyon nga lang, mas naging makulit sya. Para talagang bata! Pabaliktad yata ang pagtanda nya, eh!

Nakaupo kami ngayon sa carpeted floor dito sa loob ng condo ko. Ang center table ang ginawa kong study table. Habang si Sir Creed naman ay nakaupo sa likod ko. Kinukulong ang katawan ko sa mga binti nya habang nakapangalumbaba sa table at tinititigan lang ako.

Nailang talaga ko noong una syang ganito! Bwisit kasi! Sino bang hindi maiilang kapag may gwapong nakatitig sayo? Kung hindi lang talaga ako nag-aaral ay tititig na din ako pabalik sa kanya para sya naman ang mailang!

Hinahawi nya ang buhok kong tumatakip sa mukha ko kapag nahuhulog iyon sa likod ng tenga ko. Kapag gumagalaw sya ay nawawala ako sa konsentrasyon pero ayoko naman syang palayuin. Nawawala kasi yung pag-aalala ko na hindi ako makakapasa kapag katabi ko sya.

Iyon nga lang, ang tingin nya sa pag aaral ko ay kumpetisyon.

Busy ako sa pagbabasa ng mga article at republic act sa harap ng laptop. Kanina pa ako nakatitig dito at feeling ko ay nanlalabo na ang mga mata ko. Samantalang si Sir Creed ay nanlalabo ang mga mata sa kakatitig sa akin.

Tapos ang gulo-gulo pa nya! Tinutusok tusok nya yung pisngi ko minsan o di kaya paglalaruan nya ang buhok. Inaamoy iyon o di kaya ay ginagawang bigote nya.

Parang buang.

Ipinatong nya ang baba nya sa balikat ko. Patagilid syang nakaharap sa akin habang ang kalahating katawan nya ay nasa likod ko at dikit na dikit sa akin. Kaya naman ang paghinga nya ay tumatama sa pisngi ko. Tapos yung mga braso nya naman ay yumakap sa bewang ko.

“Baby ko… Pansinin mo naman ako, please?” sabi nya at sinilip ang mukha ko habang nakadikit pa din ang baba nya sa balikat ko.

Kanina pa nya ’yan sinasabi! Hindi ko naman pinapansin kasi ’pag ginawa ko yun ay mawawala na talaga ang konsentrasyon ko sa pag aaral! Baka nga lahat ng pinag aralan ko sa loob ng anim na buwan ay biglang lumabas ng utak ko kapag pinagbigyan ko sya.

Eh kasi naman, yung paglalambing at mga mata nya ay nakakawala. Baka nga sumama pa yung utak ko na lumayas sa katawan ko at ang gusto na lang ng puso ko ang masusunod.

Kaya ayun. Hindi ko pa din sya pinapansin kahit ano pang panggugulo ang ginagawa nya sa akin. Pilit ko ring iniignora ang pagwawala ng puso ko sa loob ng rib cage ko.

Pero hindi sya papatalo. Si Sir Creed pa ba, eh palaging gusto ng lalaking ’to na nasusunod ang gusto nya.

Nagulat ako nang hipan nya ang tenga ko. Yung pangingilabot ng buong katawan ko dahil sa ginawa nya ay walang katumbas! Inulit pa nya at sobra na talaga akong nakiliti.

“Sir, naman!” reklamo ko at tinakpan ang tenga kong hinihipan nya. Matalim ko syang tinignan at nakita ko ang tuwa sa mga mata nya dahil sa pagpansin ko sa kanya.

“Finally!” tuwang tuwang sabi nya at niyakap ako ng mas mahigpit.

“Sir, huwag kang magulo.” sabi ko habang iwas na iwas sa mukha nya. Ilang inches na lang kasi ang pagitan ng mga mukha namin. “Nag aaral ako.”

“You’ve been studying over and over for the whole six months, Maria. Magpahinga ka naman.”

“Hindi pwede, Sir. Ilang araw na lang mag-eexam na ako. Baka makalimutan ko pa ang lahat kapag hindi ako nag aral ngayon.”

Bumuntong hininga sya. Ang ilang hibla ng mga buhok ko ay lumipad dahil sa ginawa nya. Sinikop nya iyon at inilagay sa kabilang bahagi ng balikat ko. Hindi na kasi ako nagpagupit kaya ang buhok ko ay medyo mahaba na. Lagpas balikat na talaga.

“You won’t. Hindi mo makakalimutan ang lahat. Trust me. It’s better for you to rest once in a while. Baka magkasakit ka pa.”

Napalabi ako. Sabagay. Tama sya. Hindi nga naman maganda kung magkakasakit ako dahil sa walang tigil kong pagre-review. Mas lalong hindi ako makakapag-aral kapag nangyari iyon.

Bumuntong hininga ako at sinimulang ayusin ang mga gamit ko na nakakalat sa table.

Inalis ni Sir Creed sa pagkakapatong sa balikat ko ang mukha nya at napadiretso ng upo. Ramdam ko ang kasiyahan nya dahil sa ginawa ko. Nagduda tuloy ako.

Pinatigil nya lang yata ako sa pag aaral para mas mapansin ko sya, eh.

Nang matapos ako ay sumandal sya sa sofa sa likod nya at nakaupo pa rin sa carpeted floor. May space sa pagitan ng mga hita nya na inilaan nya para sa akin. Awtomatikong doon ako pumwesto at isinandal ang likod ko sa dibdib nya.

Normal na para sa amin ang ganitong ginagawa namin. Sa mga buwan na lumipas ay mas lalong naging madikit sa akin si Sir Creed. At hindi sya nabibigo na pabilisin ang tibok ng puso ko sa mga ginagawa nya.

Kinuha nya ang remote at binuksan ang tv bago niyakap ang katawan ko. Naka-sleeveless hoodie sya kaya naman kitang kita ko ang mga biceps nya at para yatang masarap pisilin ang mga muscles doon.

“Are you hungry?” tanong nya habang nasa kalagitnaan kami ng panonood. At ang pinapanood namin?

Frozen 2. Ang cute kasi ni Olaf! Lalo na yung hinanap nya si Samantha!

Umiling ako sa sinabi ni Sir Creed. Ayokong umalis sya kahit isang segundo sa tabi ko. Ito yung pahinga ko sa pag aaral, eh. Kumukuha lang ako ng lakas. Na-drain kasi yung utak ko.

“Dito ka lang, Sir.” wala sa sarili kong sabi habang nakatutok ako sa panonood.

Mahina syang tumawa at ramdam ko ang pag alog ng malapad nyang dibdib sa likod ko dahil sa ginawa nya. Pinagsiklop nya ang mga palad namin, muling naka-krus ang mga braso nya sa katawan ko, at niyakap ako ng mas mahigpit.

“Opo, baby ko.” sabi nya at hinalikan ang buhok ko bago muling ipinatong ang baba nya sa kaliwang balikat ko.

Dikit na dikit ang mga katawan namin kaya napansin ko ang mabilis na tibok ng puso nya. Hindi ko alam kung kanino ang mas mabilis. Kung sa akin ba o yung sa kanya. Basta masaya ako na mabilis rin ang tibok ng puso nya.

“Ang bilis ng tibok ng puso mo, Sir.” sabi ko at bahagya syang nilingon. Nagkadikit tuloy ang mga pisngi namin.

Ngumisi sya. Binaklas ng isang kamay nya ang pagkakahawak sa kamay ko para hawakan ang baba ko. Pinaharap nya ako sa TV at natawa na lang ako sa ginawa nya.

“Don’t make this harder for me, baby.” anas nya at natatawang napakagat ako sa pang ibabang labi ko. Dumaing sya at lumapat ang isang daliri nya sa labi ko para maalis ang pagkakagat ko doon. Malakas tuloy akong napatawa.

Ang saya ko. Sobra. Kapag ganitong malapit si Sir Creed sa akin ay ang saya-saya ko. Nakakalimutan ko ang masakit na nakaraan ko. Nakakalimutan ko ang sakit na sya mismo ang may gawa.

Sya nga ba? Sana ay hindi sya. Handa akong pumulot ng magic lamp o kaya ay umubos ng mga barya at ihulog sa wishing well, para lang matupad ang hiling kong iyon.

“Recite Republic Act No. 386 Article 428 of the Civil Code.” biglang sabi nya na nagpakunoot ng noo ko. Pero kahit na nagtataka ay nag isip pa rin ako.

Tumingala ako sa kisame habang nag iisip na parang nandoon ang sagot. Nang maalala ay sinagot ko sya.

“Republic Act No. 386 Article 428. The owner has the right to enjoy and dispose of a thing, without other limitations than those established by law. The owner has also a right of action against the holder and possessor of a thing in order to recover it.”

Sinulyapan ko sya at nakita kong nakapikit sya pero may naglalarong ngisi sa mga labi nya.

“How about Republic Act No. 386 Arcticle 429?”

Magkasunod lang iyon kaya madali lang. Halos hindi ko na nga pinag isipan pa pero ano ba ’tong ginagawa nya? Sinisiguro nya ba kung nakapag aral nga ako ng mabuti?

Edi ipapakita ko sa kanya ang galing at ang talino ko!

“Republic Act No. 386 Arcticle 429. The owner or lawful possessor of a thing has the right to exclude any person from the enjoyment and disposal thereof. For this purpose, he may use such force as may be reasonably necessary to repel or prevent an actual or threatened unlawful physical invasion or usurpation of his property.”

Ngumisi ako pagkatapos. Halos magmayabang na nasagot ko ang dalawang tanong nya. Dumilat ang mga mata nya at napatawa nang makita ang pagmamalaki ko sa sarili ko.

“Alam mo na pala ang gagawin mo kapag may nang agaw sa akin mula sayo.” sabi nya at ang pisngi nya na ang isinandal sa balikat ko. “But don’t worry. Wala sa plano ko ang magpaagaw.”

Napalabi ako para pigilan ang malawak na pagngiti. Hindi pa rin ako nasasanay sa mga pagpapakilig nya. Sa mabulaklak nyang mga salita. Feeling ko ay hindi na nga talaga ko masasanay doon.

Malakas talaga ang epekto nya sa akin, eh. Kahit anong gawin nya. Kahit ulit-ulitin pa nya ay may maidudulot pa rin sa akin.

Hinaplos nya ang labi ko kaya pinaloob ko iyon sa bibig ko. Napatawa sya at niyakap na lang ako ng mahigpit.

“I’m your property, baby. Creed Cervantes is only for Maria Fatima Fiestada.”

Pinisil ko ang ilong ko para pasimpleng itago ang pamumula ng mukha ko. Pero dahil magkadikit nga kami ni Sir Creed ay hindi ko iyon naitago sa kanya. Napangiti sya at itinago na lang ang buong mukha sa mga buhok ko.

Nanatili kami sa ganoong posisyon. Nawala na ang konsentrasyon ko sa panonood ng palabas kaya hindi ko na iyon naintindihan. Sabi na, eh. Nawawala talaga ang focus ko sa ibang bagay nang dahil sa kanya. Kaya ayoko talaga syang pansinin habang nag aaral ako. Sayang kasi ang isang taon kapag bumagsak ako sa bar exam sa susunod na buwan.

Naistorbo kami nang marinig namin ang cellphone nya na tumutunog. Bahagya ko syang nilingon sa pagkakasubsob sa buhok ko nang mamatay ang tawag pero muli iyong tumunog.

He sighed bago inalis ang yakap sa akin. Nang sinagot nya ang tawag ay narinig ko ang sinabi ng kabilang linya. Ni-loudspeaker nya pala para mayakap ulit ako habang nakikipag usap sya sa kabilang linya.

“Archer, help V.” sabi ng boses sa kabilang linya na pamilyar sa akin.

“It’s Hunter.” bulong nya sa akin at tumango na lang ako.

“Her father found out where she is.” muling sabi ni Hunter at naramdaman ko ang pagkakatigil ni Sir Creed sa likuran ko.

“What?”

“He’s now on his way to the Philippines. A few more hours before his plane lands on the airport.”

Napamura si Sir Creed at mabilis na kinuha ang cellphone. Na-disconnect na ang tawag nya kay Hunter at nakita kong may isa pa syang tinawagan. Sa pagkakataong ito ay hindi na nya iyon ni-loudspeaker at itinapat na lang sa tenga nya.

“V, bad news.” sabi nya at mariin na tumitig sa akin. Nakita ko ang pag aalala sa boses nya. “Nasaan ka?”

Anong nangyayari?

Nakatitig lang kami sa isa’t isa habang nakikinig ako sa mga sinasabi nya sa tao sa kabilang linya. Nahahagip ko na dadating yata yung tatay ng katawagan nya? Kitang kita ko na problemado sya kaya alam kong hindi lang ito simpleng problema.

“Just get out of there. Susunduin kita gamit ang chopper ko para mas mabilis tayong makarating pabalik ng Maynila.” sabi pa nya. Ilang sandali silang nag usap bago nya ibinaba ang tawag.

Napabuntong-hininga sya at napapikit ng mariin. Napahawak sya sa bridge ng ilong nya at pinisil iyon. Nang magdilat ay muli akong niyakap. Isinandal nya ang noo nya sa balikat ko.

“I have to go to Palawan.” sabi nya na tunog nagrereklamo pa. Napasuklay ako sa buhok nyang medyo humahaba na. “Pero babalik agad ako bukas.”

Tumango ako. “Mag iingat ka.”

Humugot sya ng malalim na hininga at niyakap ako ng mas mahigpit. “I don’t want to leave you.”

Tumawa ako at sinabunutan ang buhok nyang sinusuklay ng mga daliri ko. Dumaing sya at tinawanan ko sya.

“Matutulog ako pag-alis mo. Inaantok na din ako.”

Nag angat sya ng tingin at mas natawa ako sa itsura nyang mukhang isang batang inagawan ng candy. “Paggising mo nandito na ako.”

Tumango ako. “Kaya umalis ka na, Sir. Para makabalik ka agad sakin.”

Ngumiti sya. Yung ngiting palaging nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Pagkatapos ay niyakap nya ako at binigyan ng halik sa noo.

“Babalik talaga ako sayo. Baby kita, eh.”

Napahagikgik ako at tumango na lang habang nakayakap pa rin sya.

Si Sir talaga. Ang galing magpakilig.

Chapter 32

Nagkita-kita kami nina Lionel at Jezel sa UST kung saan gaganapin ang bar examination. Halos hindi na ako nakatulog kagabi para sa paghahanda sa unang araw ng exam. Nagalit na nga si Sir Creed sa akin dahil hindi daw maganda kung magpupuyat ako. Ayun. Hindi talaga sya umalis sa unit ko hangga’t hindi daw ako natutulog.

Ang istrikto naman ni Sir.

Magkakasama man kami ay nagkahiwa-hiwalay naman kami ng mga kaibigan ko dahil magkakaiba kami ng room kung saan kami mag-eexam. Pero nasa iisang building lang naman kami base sa color coding card na nakadikit sa may dibdib namin. Iyon kasi ang basehan kung saang building kami mag-eexam. Tinawag ko na ang lahat ng santong kilala ko para lang gabayan ako habang nagsasagot ako.

Kapag naipasa ko ang mga test, maghihintay pa ako ng apat o limang buwan para malaman ang magiging resulta. Ngayon pa lang ay nakikita ko na ang sarili ko sa kung anong mangyayari sa loob ng mga buwan na iyon. Mababaliw siguro ako sa paghihintay. Kakabahan sa dadaan na mga araw. Hindi siguro matatahimik ang kalooban ko hangga’t hindi ko nalalaman ang resulta ng bar exam.

Pwede kayang matulog na lang ako tapos magising kapag mayroon ng results? Wake me up when the results came ang title ng kanta ko.

Political Law at Labor Law ang ie-exam namin ngayong araw. Tapos sa susunod na linggo naman ay ang Civil Law at Taxation. Sa pangatlong linggo ay Mercantile Law at Criminal Law. At sa panghuling linggo ay ang Remedial Law at Legal and Judicial Ethics.

Nakakadugo ng utak.

Tapos nakakatakot pa dahil kapag hindi ako nakapasa ay hihintayin ko ang susunod na bar examination sa susunod na taon. At kapag tatlong beses akong bumagsak ay kailangan ko ulit mag aral mula simula sa kurso ko.

Siguro tuluyan na akong mababaliw kapag nangyari yun.

Mahirap ang exam. Yung feeling ko maiiyak na lang ako sa sobrang hirap. Kahit na halos patayin ko na ang sarili ko sa pagre-review ay mahirap pa rin para sa akin. Grabe ang talino ng mga nagkaroon ng lisensya sa pagiging lawyer! Naipasa nila ang ganitong kahirap na exam!

Kahit mukhang walang pangarap sa buhay sina Attorney Kylo at Attorney Alastair, naipasa pa rin nila ang bar exam at nakapagtrabaho sa isang sikat na law firm na pagmamay-ari ni Sir Creed. At si Sir Creed, mas lalong tumataas ang respeto ko para sa kanya habang nakikita ko kung gaano kahirap ang exam!

Paano pa kaya yung sa mga susunod na linggo?

“Magpapa-dextrose talaga ako ng milktea mamaya. Nakaka-drain ng utak!” dinig kong sabi ng estudyante pagkatapos ng isang subject para sa araw na iyon.

Apat na oras ang inilaan sa bawat subject at mamayang one-thirty ay ang para sa Labor Law. Isang oras lang ang break time kung saan muli kaming nagkita-kita nina Lionel at Jezel. Nakita ko ang mga mukha nilang namumutla at nakatulala na.

“Hindi ko na kaya.” madramang sabi ni Jezel at nagpangalumbaba sa mesa dito sa loob ng cafeteria. Napagaya kami ni Lionel sa kanya.

“Isusuka ko lang yata ang kakainin ko ngayon.” sabi ni Lionel habang tumitingin sa mga menu na nandoon.

“Pero kailangan nating kumain. Apat na oras ang exam mamaya.”

Sumang-ayon sila sa sinabi ko. Si Lionel na lang ang tumayo para mag-order ng kakainin namin. Ito ang maganda kapag may kaibigan na lalaki. Sila ang bibili ng pagkain kapag babae ang kasama nila.

Kaya din siguro nakipagbati si Jezel dahil sa dahilang ’to.

Six ng gabi nang matapos namin ang pangalawang subject. At grabe. Pagod na pagod ang utak ko! Feeling ko ay piniga yata ang lahat ng kaalaman ko para sa araw na ’to! Nakakaiyak! Gusto ko lang namang maging lawyer pero bakit binabaliw ako ng bansang Pilipinas?!

Sa labas ng university ako sinundo ni Sir Creed dahil hindi pwede ang magpasok ng sasakyan sa loob. Napapatingin pa nga ang karamihan ng mga estudyante sa kanya na lumalabas din pero wala ako sa mood na pansinin pa sila. Ang gwapo gwapo nya naman kasi sa black v neck shirt at khaki pants nya habang nakasandal sya sa sasakyan nya at hinihintay ang paglapit ko. Nakalabas sa damit nya ang tiger fang na kwintas nya. Nang mapatingin ako sa mukha nya ay parang gusto ko na lang maiyak.

“How’s the exam?” tanong nyang nakangiti pa sa akin pagkalapit ko. Inusli ko ang pang ibabang labi ko at malungkot na tumingin sa kanya.

“Sino ka? Sino ako?” tanong ko at nakita ko ang pagtataka sa mukha nya. “Basilio? Crispin? Mga anak ko! Nasaan na kayo?”

Malakas syang tumawa sa pagiging baliw ko at hinawakan ang braso ko para hilahin palapit sa kanya. Tuwang tuwa sya pero feeling ko ay sasabog na talaga ang utak ko.

“Ang sakit ng ulo ko, Sir.” sabi ko sa kanya. Ang sakit talaga. Walong oras ba naman akong nagsagot sa araw na ’to! Tapos dalawang subject lang ’yun! Sa sobrang hirap feeling ko ay hindi ko deserve ang pagiging Summa cum laude ko.

Bumuntong hininga si Sir Creed at lumapat ang isang palad nya sa kaliwang pisngi ko. “Let’s go home so you take medicine?” tanong nya at tumango agad ako.

Napakadaming pinagdadaanan ng isang tao para umasenso. Lalo na iyong mga nagsimula sa pinakababa. Unfair ang mundo dahil yung iba ay pinanganak nang mayaman at hindi na kailangan pang maghirap. At kaming mga nasa ibaba ay kailangan pang umakyat paitaas.

Walang madaling daan. Lahat mahirap. Lahat may pagsubok. At kapag tumigil sa gitna ay siguradong hindi na mararating ang nasa dulo.

Maaring magpahinga pero huwag sanang tumigil sa pag abot ng pangarap.

Dalawang araw akong nagpahinga. Hindi ko binuksan ang laptop at kahit na anong mga notes ko. Feeling ko kapag nakakita pa ako ng mga words na may kinalaman sa law ay maiiyak na lang ako bigla.

Sa buong November ay sinabihan ako ni Sir Creed na huwag nang pumasok sa law firm nya para mas makapag-focus ako sa bar exam ko. At halos sambahin ko na sya sa sobrang kabaitan nya.

Kung dati ay sinasabihan ko pa syang halimaw, pero ngayon ay isang santo na ang tingin ko sa kanya.

Buong maghapon akong tulog o hindi kaya ay nanonood lang ng cartoons sa TV para malibang ang sarili ko at hindi ko maisip ang exam-exam na yan. Dahil kapag hindi ko ginawa ito ay magiging si Sisa na talaga ako.

Pero hala… Apat na araw na lang at mag-eexam na naman ako!

Hay… Saan ba pwedeng makapulot ng apat na milyon? Magtatayo na lang ako ng negosyo ko at papalaguin ko iyon.

Pero syempre joke lang. Tatapusin ko ang sinimulan ko. Ngayon pa ba ako susuko kung kailan malapit na ako sa dulo?

Speaking of pera, hindi ko na nache-check ang balance ng ATM card ko. Naging busy ako sa pagre-review at nakalimutan ko ang tungkol doon. Pitong buwan na simula nang huli kong i-check ko iyon. Nagpapadala pa rin kaya ang benefactor ko?

Hindi ko na namalayan ang pagsapit ng gabi. Matatapos na ang araw na ’to at kailangan ko nang mag-review para bukas.

Okay lang ’yan, Maria. Pagkatapos ng buwan na ’to ay malaya ka na! Sa ngayon tiis-tiis lang muna.

Tumunog ang cellphone ko at nakita ko ang text na galing kay Sir Creed. Nakauwi na kaya sya galing sa law firm nya? Binuksan ko ang message nya at napakunot ang noo nang makitang isang salita lang iyon.

Lumpia Lover:

Rooftop.

Uhm… Di ko gets? Anong ibig sabihin ng text nya? Wrong sent ba sya? Inii-spelling nya lang ba sa akin ang salitang iyon o pinapapunta nya ako sa rooftop?

Si Sir… Hindi marunong mag-text ng maayos. Tuturuan ko sya mamaya.

Sa pag-aakalang yung huling naisip ko ang ibig nyang sabihin ay lumabas ako ng unit ko at sumakay sa elevator. Tinignan ko pa ang sarili ko sa salamin sa loob ng elevator kung maayos ba ang itsura ko. Suot ko ang hoodie ni Sir Creed at isang shorts. Mukha akong walang suot na pang ibaba dahil natatakpan iyon ng haba ng hoodie.

Binasa ko ang mga labi ko para magkakulay man lang at sinuklay ng mga daliri ang buhok. Okay. Ang ganda nung babaeng nasa salamin.

Ay! Ako nga pala ’yun.

Nang bumukas ang elevator ay sumalubong agad sa akin ang malamig na ihip ng hangin. Ber months na kaya malamig lalo na sa ganitong mga gabi. Buti na lang naka-hoodie ako.

Lumabas ako ng elevator at nagsara iyon sa likuran ko. Napakunot ang noo ko nang sa gitna ay makakita ng isang table na may puting mantel at dalawang upuan na magkaharap doon. Parang yung set up sa mamahaling mga restaurant. Napakamot ako sa ulo ko at aalis na sana sa pag aakalang may ibang gagamit ng rooftop nang pumailanglang ang isang malamyos na musika na nanggagaling sa isang violin. Nakita ko ang lalaki na nakasuot ng pang waiter at may nakasampay pang table napkin sa isang braso nya. Lumapit ang lalaki sa akin.

“This way, Ma’am.” kuminang ang stud earrings sa tenga nya nang tamaan iyon ng liwanag ng buwan. Nakangisi ang lalaki sa akin at napasinghap ako nang makilala ko sya.

“Lucius?” tanong ko at tumawa sya.

“Call me Kuya Lucius para walang magalit, okay?”

Iginiya nya ako palapit sa table at pinaghila pa ako ng upuan. Inilagay nya ang table napkin sa lap ko bago umalis.

Okay. Anong nangyayari? Nasaan si Sir Creed?

Agad na nasagot ang tanong ko nang mula sa likod ko ay may nag abot sa akin ng isang blue rose. Napalingon agad ako sa likod at nakita ang gwapong mukha ni Sir Creed.

“Sir!” sagot ko at napatayo pa. Tumawa sya at iniabot sa akin ang blue rose na tinanggap ko naman.

Naka-white undershirt sya at royal blue na coat at pants. Ang buhok nyang medyo mahaba na ay magulo dahil nililipad ng hangin pero hindi naman iyon nakabawas sa kagwapuhan nya. Nakadagdag pa nga! Wala naman ibabawas ang pagiging gwapo nya, eh!

“Anong meron, Sir?” tanong ko. Hiyang hiya naman kasi ako sa suot ko kumpara sa kanya! Napaka-pormal pero ako ay mukhang bibili lang ng suka sa kanto.

Umupo sya sa upuan sa harap ko kaya umupo na rin ako. Nakangiti pati ang mga mata nya sa akin na parang tuwang tuwa sa reaksiyon ko.

“Hindi mo alam?” tanong nya na natatawa pa.

Umiling ako at umalog ang mga balikat nya sa pagpipigil ng tawa nya. Napaisip naman ako kung ano ang hindi ko alam.

Hala… Nakapasa ba ako sa bar exam? Pero imposible dahil dalawa pa lang ang naite-test ko. May anim pa.

Kinagat nya ang pang ibabang lalabi nya sa pagpipigil ng ngisi nya. Pagkatapos ay umiling na tinatawanan pa rin ako.

Bwisit. Di naman ako clown para tawanan nya.

May tinawag sya sa likod kaya napalingon ako doon. Nakita ko ang isang lalaki na naka uniform ng pang chef at may tinutulak na push cart. Nang makalapit ay saka ko lang namukhaan.

“Gray?” tanong ko at kinindatan nya ako habang nakangisi. Sinerve nya ang pagkain at halos maglaway ako nang makita ang karne. “Masarap ’to?” ngumiti si Gray sa akin at nagkibit balikat. Nagsalin sya ng gatas sa mga baso namin ni Sir Creed.

Nagtaka naman ako doon. Diba wine dapat ang isasalin nya? Nakikita ko yun sa TV eh.

“Bakit hindi wine?” tanong ko na sinalubong ang abong mga mata ni Gray pero si Sir Creed ang sumagot.

“Bata ka pa.” sabi nya at napasimangot ako.

“Anong bata?! Twenty three na kaya ako!”

Tumawa si Gray sa gilid ko. “Bata ka pa. Kaya nga pigil na pigil ang isa dyan, eh.” sabi nya at muli akong kinindatan bago umalis.

“Gatas talaga? Pwede namang softdrinks.” reklamo ko na sinimulang hiwain ang karne.

“Hindi pwede sa mga baby ang softdrinks.” sabi nya at binelatan ko na lang bago kumain.

Ay, lintek! Ang sarap nung karne! Ngayon lang ako nakakain ng ganitong karne kaya naman sunod sunod ang pagkain ko!

Bwisit na karne ’to. Ang sarap sarap!

“Dahan-dahan naman.” sabi ni Sir Creed na pinunasan pa ang gilid ng labi ko gamit ang daliri nya. Namula ang buong mukha ko nang sipsipin nya ’yon!

Bakit ganyan ka, Sir Creed?

“Gutom ako, Sir.” sabi ko na pilit pinakaswal ang boses ko. Kunwari hindi ako affected sa ginawa nya.

Dapat siguro nag theater arts na lang ako?

Kumunot ang noo nya. “Why? Hindi ka ba kumain?”

“Kumain, Sir. Kaya lang nakaka-gutom pala kapag nami-miss ko ang kagwapuhan nyo.” ngumisi ako sa kanya. “Yiiiee, kinikilig na sya.”

Natawa sya sa panunudyo ko sa kanya. Napangiti na lang ako habang pinapanood syang tumawa. Na-miss ko kasi talaga sya. Minsan kasi ay half day lang sya sa firm nya. Lalo na kapag wala syang kliyente at sinasamahan lang ako sa pagre-review ko. Pero ngayon ay buong araw ko syang hindi nakita.

Nagkwentuhan kami habang kumakain at napaka-komportable ng pakiramdam ko sa kanya. Feeling ko buong buhay ko ay kilala ko na sya at sobrang lapit namin sa isa’t isa. Hindi iyong may masalimuot kaming nakaraan.

Ang sabi nya ay pinaghandaan nya daw ito kaya hindi sya nagpakita sa akin sa buong araw. Mas okay na kung wala ito. At least kasama ko naman sya. Tinanong ko pa ulit sya kung anong meron ngayon at naghanda pa sya ng ganito pero tumayo sya at naglahad ng kamay sa akin.

“Care to have a dance with me?”

Dahil sa itinanong nya ay naalala ko noong nasa lighthouse kami. Napangiti ako at tinanggap ang kamay nya bago tumayo.

Sya ang naggiya sa mga kamay ko. Ipinulupot nya iyon sa leeg nya habang ang kamay nya naman ay lumapat sa magkabilang bewang ko. Titig na titig sya sa akin habang ginagawa nya iyon at hindi na ako makangiti nang lumakas na naman ang tibok ng puso ko.

Tumugtog ang panibagong musika. Kahit na gusto kong tignan kung sino ang tumutugtog ng violin ay hindi ko maialis ang mga mata ko kay Sir Creed. Parang lahat ng iba pa ay hindi na importante sa ngayon. Sya lang. Kami lang.

Nagsimula syang umugoy ng marahan at sumabay ako. Magkahinang pa rin ang mga mata namin. Walang balak na humiwalay sa isa’t isa.

At yung puso ko, nagwawala na naman. Palagi naman kapag tungkol sa kanya.

So here we stand in our secret place

Where the sound of the crowd is so far away

Ah… Si Attorney Kylo ang kumakanta. Maganda pala ang boses nya. Malamig at malalim.

Nagsimulang manubig ang mga mata ko at hindi ko alam kung bakit. Punong puno ng emosyon ang loob ng dibdib ko habang nakatingin sa mga mata ni Sir Creed. Ang dami kong nababasa doon. At hindi ko kinakaya ang lahat.

And you take my hand, and it fees like home

We both understand,

it’s

where we belong

Inangat ni Sir Creed ang isang kamay nya para punasan ang luha na tumulo sa pisngi ko. Suminghot ako at napangiti sya. Pinagdikit nya ang mga noo namin at pumikit.

Pumikit din ako at mas hinigpitan ang pagkapit ko sa leeg nya. Ang mga braso nya ay pumulupot na rin sa bewang ko.

“I love you.”

I’ll always look back as I walk away

This memories will last for eternity

Mas lalo akong napaiyak dahil sa sinabi nya. Hindi ako nagdilat ng mga mata at hinayaan na tumulo ang mga luha ko habang nakapapikit. Masaya ako. Sa sobrang saya ay sumasakit ang dibdib ko.

But until that day, you know you are

The Queen of my heart

“Happy birthday, Maria.”

The Queen of my heart

It’s my birthday today and I’m now twenty four years old while dancing with the very first man who made my heart beats so fast.

Nakalimutan ko ang tungkol sa birthday ko dahil sa pagre-review. Sino nga ulit ang Summa cum laude?

Nagdilat ako ng mga mata at nakita ko ang matiim na pagtitig sa akin ni Sir Creed. Pinunasan ko ang mga luha ko at nginitian sya.

“Twenty four na ako. Matanda na ako, Sir. Pwede na akong uminom ng wine.” pagbibiro ko pero nanatiling seryoso ang mukha nya.

Nawala ang ngiti ko at napakagat na lang sa pang ibabang labi ko kaya ang mga mata nya ay bumaba doon. Nakita ko ang paghihirap nya habang tinititigan ang mga labi ko.

Hindi mo naman kailangang magpigil, Sir.

Pero hindi ko iyon sinabi. Twenty four na ako pero dalagang pilipina pa rin dapat.

Ang mga kamay nyang nasa bewang ko ay umangat para sapuin ang magkabilang panga ko. Napalunok sya at ang mga mata ay tumingin na sa akin.

“You’re still young to drink alcohol…” muling bumaba ang tingin nya sa mga labi ko at napalunok. “But you’re old enough for this.”

Pagkatapos ng sinabi nya ay unti-unti nyang tinawid ang distansya ng mga mukha namin. Kusang napapikit ang mga mata ko nang maramdaman ko ang lambot ng mga labi nya sa mga labi ko.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Feeling ko ay nagkakagulo ang mga nagpa-party sa loob ng dibdib ko dahil sa sobrang lakas ng pagtambol. Nanlalambot ang mga tuhod ko. Nakakapanghina pero pinilit ko pa rin ang sarili ko na tumayo.

Ang tamis ng mga labi ni Sir. Ang lambot pa.

Pakiramdam ko ay nakaangat sa lupa ang mga paa ko kaya ipinulupot ko ang mga braso ko sa leeg ni Sir Creed habang magkalapat pa rin ang mga labi namin.

Humiwalay sya at dahan-dahan akong napadilat. Nakatitig sya sa mga labi ko at wala sa sariling binasa ko iyon. Kaya naman nakita ko sa mga mata nya ang kagustuhan na gawin ulit ang paghalik.

Hinawakan nya ang baba ko upang mapag-parte ang mga labi ko. Muling lumapit ang mukha nya sa akin. Bahagya nang nakalapat ang mga labi nya sa labi ko nang magsalita sya.

“One more kiss, baby.” sabi nya at idiniin na ang mga labi nya.

Ang pang ibabang labi ko ay nasa pagitan ng mga labi nya. Habang ang ibabaw nyang labi ay nakapagitan sa mga labi ko. Suminghap sya at ang isang kamay nya ay bumaba sa likod ko para hilahin ako palapit sa kanya.

Sinipsip nya ang pang ibabang labi ko at halos mangatog ang mga tuhod ko dahil sa ginawa nya. Kung hindi nya lang ako hawak, malamang kanina pa ako napaupo sa sahig.

“Sir…” ungol ko sa pagitan ng pagsipsip nya sa labi ko at naramdaman ko ang pagngisi nya. At nang kagatin nya ang labi ko ay bahagya ko syang naitulak kaya napatigil sya.

“Bakit?”

Napahawak ako sa labi kong kinagat nya. “Huwag mong kagatin, Sir.”

Ngumisi sya. “Ganun talaga kapag naghahalikan, Maria. May kagatan talaga.” namula ang mukha ko sa sinabi nya. “You can bite my lips too. Masarap ’to.”

Hinampas ko ang dibdib nya at natatawa nya akong hinila pero hindi ako nagpahila. Bwisit kasi. Sya ’tong first kiss ko tapos gusto nyang kagatin ko na agad ang labi nya?

Sa susunod na lang!

Hinawakan ko ang dibdib ko at sinimangutan sya. “Ang lakas ng tibok ng puso ko, Sir. Ikaw kasi.”

Ngumiti sya. Kinuha ang isang kamay ko at inilapat iyon sa dibdib nya. Napaawang ang mga labi ko nang maramdaman kung gaano kabilis ang tibok ng puso nya at kung gaano iyon kalakas.

“You have the same effect on me, baby. You’re the only one who can make me feel this way.”

Napalabi ako at natatawang niyakap nya ako. Hinalikan nya ang buhok ko at nagsalita.

“I love you, baby. Sagad hanggang sa puso ko.”

Napangiti ako at ibinaon ang mukha ko sa malapad nyang dibdib dahil sa kilig.

I am twenty four years old and I’m old enough to love this man who got my first kiss.

Chapter 33

Siguro ako lang yung masaya habang nag-eexam ngayon. Eh kasi naman, eh. Hanggang ngayon kinililig pa rin ako! Ilang araw na ang lumipas pero hindi ko pa rin nakakalimutan kung gaano kalambot at katamis ang mga labi ni Sir Creed!

Kailan kaya mauulit ’yun?

Napahagikgik ako sa kalandiang taglay. Kainis. Feeling ko mas naunahan ko pa si Jezel. Sya ’yung may mahalay na isip sa aming dalawa pero ako pa yung nakagatan na ng labi.

Tumigil naman ako sa paghagikgik nang mapatingin sa akin ang kalapit ko sa upuan. Hindi ko sya tinignan at baka akalain pa ng head watcher na nagkokopyaan kami. Ma-disqualified pa ako.

Pero siguro naiisip ng katabi ko na baliw na ako dahil bigla-bigla na lang akong humahagikgik? Nabaliw na sa sobrang hirap ng exam.

Ano ba, Maria?! Mag-focus ka nga?! Baka pangalan pa ni Sir Creed ang maisagot mo!

Si Sir Creed naman kasi, eh! Ginawa nya yun kung kailan buwan ng bar examination! Ayan. Nasira na naman ang concentration ko!

Ewan ko ba kung bakit ngiting ngiti pa ako nang matapos kong sagutan ang dalawang subjects sa linggong iyon. Walong oras din naman akong nag-test kagaya noong una. Pero para akong buang dito na lumulundag lundag pa habang palabas ng building.

“Hala. Nabaliw na yata si Fatima.” sabi ni Jezel sa likod ko at napatawa ako. Ang gulo kasi ng buhok nya. Halatang kinakamot nya ang ulo nya habang nagsasagot sa exam kanina.

“Sayang ang talino at ganda kung mababaliw lang sya.” sabi naman ni Lionel.

Hindi ko sila pinansin at nagpatuloy sa paglulundag. Sila nga yung parang buang, eh. Gulo ang mga buhok, nangingitim ang mga mata at namumutla pa. Humithit yata sila ng droga bago mag-exam.

Nang makita kung saan nanghihintay si Sir Creed ay napatakbo ako. Hindi na nga ako nakapag-paalam sa mga kaibigan ko. Wala, eh. Excited yung mga paa ko na makalapit sa kanya.

“Sir!” ngiting ngiting sabi ko at hiningal na tumigil sa harapan nya. Mahina syang tumawa at pinunasan ang pawis ko sa noo.

“Why are you running?”

Wow! Busog na ako! Tumawa sya ng mahina, yung tunog paos, tapos nag-english pa sya na tunog sexy!

“Ayaw kitang paghintayin ng matagal, Sir. Para di mo ako masyadong ma-miss.” sabi ko at nag-wiggle ang mga kilay ko.

Tumawa sya at napailing. “This is a very different scene than the last time. What changed?”

“You, Sir.” sagot ko at napahagikgik. “Kinikilig na naman sya, sus…”

Malakas syang tumawa at ginulo ang buhok ko. Imbes na mainis ay natuwa pa ako.

Hala… Nabubuang na nga yata talaga ako.

Kahit na gustuhin ko man ay hindi na ako hinalikan ulit ni Sir Creed. Tapos napapansin ko pa na parang lumalayo sya sa akin. Hindi ko na lang pinapansin dahil ayokong pag isipan pa. Kahit na tinatanong ko sa sarili ko kung pangit ba ang lasa ng mga labi ko.

Wala sa sariling binasa ko ng dila ang mga labi ko. Hindi naman pangit lasa, eh. Wala pa nga akong nalasahan.

Ah… Baka ayun yung dahilan? Wala syang nalasahan kaya hindi nya na inulit ang paghalik nya. Ang dami nga naman nyang nakahalikan na mga babae at walang wala ang mga labi ko kumpara sa kanila.

Bibili na ba ako ng lip balm na strawberry flavored?

Kagaya ngayon. Nakaupo kami ulit sa carpeted floor habang nagre-review ako pero hindi ako makapag-concentrate dahil sa mga iniisip ko. Nakaupo sya at nakasandal ang likuran sa sofa sa likod nya pero ang kaibahan lang ay nakasarado ang mga hita nya. Samantalang noong una ay nakabukaka sya na akala mo ay manganganak.

Kainis. Di tuloy ako makaupo dun sa pagitan nya.

Naalala ko tuloy na isang beses ay hinawakan ko sya sa braso tapos para syang napaso. Halos mapatalon pa sa pag iwas sa akin.

Bakit ganun? Hindi naman sya ganito dati. Sya pa nga yung unang nanghihigit at nangyayakap. Tapos hinalikan nya lang ako ay iiwasan nya na ako?

Kahit gusto ko yung halik nya, hiniling ko na sana ay hindi na lang iyon nangyari kung lalayuan lang din naman ako ni Sir Creed!

O baka nagsawa na sya sa akin? Kasi hindi ako katulad ng mga naka-fling nya? Siguro yung mga naka-fling nya ay kinakagat ang labi nya kapag naghahalikan sila!

Naku, Sir. Halikan mo ulit ako. Kakagatin ko na din mga labi mo this time.

Nang matapos ako sa pagre-review para sa natitirang dalawang mga subjects na ie-exam namin sa huling linggo ay kinuha ko ang notebook tsaka ang ballpen ko. Sinulat ko ang buong pangalan namin ni Sir Creed at nag simulang mag-flames.

Flames

Maria Fatima Fiestada

Creed Cervantes

Pangbata pero desperada na ako. Hindi nya kasi ako pinapansin, eh! Nakakaiyak kaya lilibangin ko na lang ang sarili ko. Baka matuwa pa ako sa magiging resulta ng ginagawa ko.

Sisimulan ko nang alisin ang mga letra na may pagkakapareho sa pangalan namin ni Sir Creed nang maramdaman ko ang paglapit nya sa likod ko. May kaunting distansya pa rin at hindi ko napigilan ang inis na nararamdaman ko.

Hindi naman ako mabaho, eh!

“What are you doing?” tanong nya nang makitang nagsusulat ako kahit na nakapatay na ang laptop.

“Flames, Sir.” sagot ko. Pitong letra na lang ang natira sa pangalan ko.

“Flames?” tanong nya kaya napatingin ako sa kanya. Agad syang lumayo nang medyo magkalapit ang mga mukha namin.

Hindi na ako kinikilig, ha? Naiinis na ko!

“Oo, Sir. Friends, lovers, affection, marriage, enemies tsaka soulmates. Hindi nyo ba nilaro ’to noong bata ka pa?”

Umiling sya. Nakakunot ang noo. “It’s a game?”

Tumango ako. “Oo, Sir. Sabagay. Baka hindi mo naabutan ’to sa kapanahunan mo.”

Napaubo sya sa sinabi ko. Bahala kang ma-offend dyan! Nao-offend din ako sa mga paglayo-layo mo sa akin!

“Aalisin yung magkaparehong letters sa mga pangalan natin. Tapos ipagpa-plus lahat ng matitira.”

Eleven ang natira. Pito sa akin at apat kay Sir Creed. Sinimulan ko nang bilangin kung anong letter ang pang eleven sa flames.

Pero natigilan ako nang malaman ang letra. Hindi makagalaw at halos umiyak pa.

Bakit ganun? Laro lang ito pero bakit namemersonal yata?

Akala ko ay malilibang ako pero mas nabwisit lang ako! Pinunit ko ang papel at nagulat si Sir Creed sa ginawa ko.

“What happened? Tapos na ang game?” tanong nya. Tumayo ako at niligpit ang mga gamit ko.

“Inaantok na pala ako, Sir. Goodnight.” sabi ko at mabilis na nagpunta sa loob ng kwarto.

Aray, ha. Bwisit na flames yan! Walang kwenta! Hindi yan totoo! Hindi ko alam kung bakit nag-eenjoy akong laruin iyon noong bata pa lang ako!

Enemies ang lumabas. Ibig sabihin ay magkaaway kami ni Sir. Totoo naman diba? Sya ang pumatay sa kuya ko kaya posibleng sya din ang pumatay sa mga magulang ko. At galit ako sa kanya, diba? Kaya nga ako nangarap na maging lawyer para mapaghigantihan sya.

Pero iba ang nangyari. Ang akala ko ay sa korte ko na sya muling makikita. Kung saan sya ang defendant at ako ang plaintiff. Pero nakita ko sya bilang isang professor ko at ako ang estudyante nya. Mas mahina laban sa kanya.

At habang tumatagal ay nakikita ko ang kabaitan nya. Ang pagiging sweet nya. Na naging dahilan kung bakit ko hiniling na sana ay hindi na nga lang sya ang lalaking inakala kong pumatay sa pamilya ko. Ang halimaw na lalaki ang dahilan kung bakit ako mag isang lumaki at humarap sa mundo.

Nakarinig ako ng katok sa pinto ng kwarto ko at sigurado ako na si Sir Creed iyon. Pero hindi sya pumasok at nagsalita lang mula sa labas.

“Maria? Are you okay?” tanong nya at dinig ko ang pag aalala sa boses nya.

Hindi, Sir. Hindi ako okay. Kahit yung larong flames ay mukhang hadlang sa atin.

“Baby?”

Hindi ako nagsalita at tumayo lang sa harap ng pinto. Gusto kong buksan at yakapin sya para kumalma ang loob ko pero natatakot akong iwasan na naman nya.

“Tulog ka na ba?” nang ilang segundo akong hindi nagsalita ay narinig kong bumuntong hininga sya. “I’ll go now. I love you.”

Mabilis kong binuksan ang pinto at nakatalikod na sya nang hilahin ko ang pang ibabang damit nya. Napalingon agad sya sa akin na may gulat sa mga mata.

“Maria?” humarap sya. “Why? Are you okay? May masakit ba sayo?”

Oo, Sir. Naiiyak pa nga ako.

Umiling ako at pekeng ngumiti sa kanya. “Nasa banyo ako kanina kaya hindi kita narinig.” sabi ko pero alam kong alam nyang nagsisinungaling ako pero wala syang sinabi. “Magkikita pa naman tayo bukas, Sir, hindi ba?”

Kumunot ang noo nya. “Of course. Magkatabi lang ang unit natin.”

“Kakausapin mo naman ako, hindi ba?”

Mas lalong kumunot ang noo. “Oo naman. Ano bang nangyayari sayo?”

“Kung ganoon… Bakit mo ako iniiwasan, Sir?” napaawang ang mga labi nya. “Hindi ka na katulad ng dati. Hinalikan mo lang ako tapos nag iba ka na. Halos ayaw mo na nga akong hawakan. Bakit, Sir? Hindi ba masarap ang mga labi ko? Pangit ba ang lasa? O na-disappoint ka kasi hindi ko kinagat ang labi mo?” napahawak ako sa damit nya. “Ulitin natin, Sir! Kakagatin ko na, promise!”

“Fuck!”

Nagulat ako nang malakas syang nagmura. Hala. Nagalit ko sya? Ayaw nya talaga sa halik ko? Ayaw nya talaga sa labi ko? Kaya nya ako iniiwasan? Sabihin nya naman kasi naiiyak na talaga ako.

“That’s not it, Maria…” padaing nyang sabi na mukhang mahihirapan pa.

Nahihirapan ba sya dahil nakikita nya ako ngayon? Ayaw na nya talaga sa akin? Ang akala ko ba, mahal nya ako?

“Bakit nga, Sir? Sabi mo mahal mo ako? Tapos hinalikan mo lang ako, umiwas ka na! Sana hindi mo na lang ako hinalikan! Umasa kasi ako, Sir, eh! Umasa ako na mahal mo talaga ako! Kinikilig na nga ako pero—”

Nagulat ako nang ikinulong nya ang mukha ko sa dalawang mga palad nya at marahas akong hinalikan. Sobrang diin ng pagkakahalik nya kaya napasinghap ako at naibuka ko ang mga labi ko. Kinuha naman iyon ni Sir na pagkakataon para sipsipin ang pang ibabang labi ko at kagat-kagatin na parang nanggigigil.

Agad akong kinapos ng hininga. Isama pa ang pagkalabog ng puso ko na parang magic na biglang bumilis pagkalapat pa lang ng mga labi ni Sir sa akin. Dumaing ako at tuluyan nang ipinikit ang mga mata para damhin ang paghalik nya.

Gumaan ang pagkakahawak nya sa mukha ko. Kinakagat nya pa rin ang labi ko pagkatapos ay padadaanan nya ng dila nya. Parang inaalis nya ang sakit ng pagkagat nya pero uulitin din naman. Tapos ay sisipsipin.

Hinihingal ako nang maghiwalay ang mga labi namin. Pinagdikit nya ang mga noo namin at napapikit bago malulutong ang mga murang pinakawalan ng mga labi nyang namumula ngayon. Dumilat sya at hinaplos ang labi kong pinanggigilan nya kanina.

“Umiiwas ako sayo, kasi hindi ko na kayang magpigil, Maria. You’re still young and I don’t want to ruin your future.” marahan nyang sabi at niyakap ako. “But I’m willing to wait. For you. Palagi naman akong naghihintay para sayo.”

Niyakap ko sya pabalik at huminga ng malalim. Naamoy ko ang panglalaki nyang amoy na sobra kong na-miss. Pati ang mga yakap nya.

Wala sa sariling napangiti ako. Ibig sabihin ay parang buang lang akong nag aalala kanina para sa wala. Pero si Sir Creed ay ako lang pala ang inaalala.

Hay, Sir. Mas lalo akong nahuhulog sayo nyan, eh.

Chapter 34

Last Sunday na ng bar exam. Rinig ang sigawan ng lahat nang tumunog ang panghuling bell, hudyat na tapos na rin sa wakas ang exam. Sa tatlumpung dalawang oras na pagsasagot sa lahat ng mga subjects ay natuwa ang lahat na natapos na ang paghihirap ng mga utak.

Syempre, kasama ako doon! Pagkatapos ng halos limang taon na pagpapakahirap sa pag aaral ng law ay makakapag-pagpahinga na rin ang utak ko!

Isa na lang ang aalalahanin ko. Yung resulta ng bar exam.

“We’re free!” sigaw ni Jezel nang magkita kita kami sa labas ng building. Niyakap nya ako at ginantihan ko sya. “Sureness na ang pagkapasa mo, Fatima! Summa cum laude ka, eh!”

Humiwalay ako sa kanya at umiling. “Hindi din. Nahirapan ako sa mga tanong.”

“Ay, huwag mong sabihin ’yan!” sabi ni Jezel na may kasama pang paghampas sa braso ko. Sakit ’nun ah. “Kung ikaw na cum laude ay hindi makakapasa, paano pa kaya ako?!”

“Nakaka-down, Fatima. You’re the smartest here and hearing you say that, nakakapanghina ng loob.” tumango pa si Jezel sa sinabi ni Lionel.

Tumahimik na lang ako. Ang ano nila, eh. Nagsasabi lang naman ako ng opinion ko. Mahirap naman kasi talaga ang exam. Kahit na anim na buwan akong nag-review ay parang hindi pa rin sapat ang pagpapakalunod ko sa mga reviewer. Kung may nadalian man ay ipagmi-misa ko pa sila.

Edi sana lahat matalino. Sana lahat nadalian.

Naglalakad kami palabas ng gate. Maraming mga estudyante kaming kasabay sa paglabas at halos magsiksikan pa nga kami. Punong puno ang kalsada ng mga bar examinees. At kita sa mukha nila ang ginhawa na natapos na ang exam.

Nabunggo ako ng isang babae at nag-sorry naman agad. Tumango ako at nginitan sya.

May mga nagtatawan at nagbibiruan pa nga. Gusto kong sawayin dahil nakakabangga na sila ng mga tao. Lalo na yung mga lalaki. Ang gugulo! Tumatalon-talon pa at nagsasapakan ng pabiro.

Nabangga ako nung isang makulit na lalaki at napaatras ako. May nabangga ako sa likod ko at magso-sorry na sana nang makitang si Lionel iyon.

“Ay, sorry, Lionel. May bwisit kasing ngayon lang yata nakalabas ng bahay.”

Tumawa sya sa sinabi ko pero natigil iyon nang may bumangga din sa kanya mula sa likuran nya. Napahakbang sya palapit sa akin at aatras na sana ako para hindi ako matamaan nang may nagtulak din sa likod ko. Napahawak ako sa mga balikat ni Lionel para kumuha ng suporta at naramdaman ko naman ang isang kamay nya sa likuran ko na parang inaalalayan ako.

“Hala, sorry.” sabi ko at mabilis na lumayo sa kanya. Tinawanan nya ako at napatingin sya kay Jezel na nasa tabi nya na walang reaksiyon ang mukha.

Bwisit! Ang sarapan kurutin ng nail cutter nung mga mahaharot! Akala mo wala silang nape-perwisyo sa pagiging maligalig nila!

“Maria.”

Mabilis akong napatingin sa harap at nakita ko si Sir Creed na nakatayo ilang hakbang lang mula sa akin. Parang may magic syang dala dahil kusang nahahawi ang mga tao sa kinatatayuan nya na parang takot sila na mabangga si Sir.

Napangiti ako pero agad na napangiwi nang makita ang mukha nya. Kagaya ni Jezel ay wala rin syang reaksyon pero nakita ko naman na gumagalaw ang panga nya. Parang pinagtatangis ang mga bagang at kapag ganito sya ay alam kong nagagalit na sya.

Hindi ko na napansin ang dalawang kaibigan ko na mukhang natuod nang makita ang dati naming professor. Lumapit ako kay Sir Creed at sinilip ang mukha nya. Nanatili ang tingin nya sa likod ko na parang hindi nya ako nakikita na nasa harapan nya.

“Sir?” tsaka lang sya tumingin sa akin pero hindi nagbago ang ekspresiyon sa mukha nya. Napalabi ako.

Galit talaga. Bakit kaya?

Inisip ko tuloy kung anong nangyari kaninang umaga. Sabay naman kaming nag almusal at mukhang okay pa sya ’nun. Nakakangiti pa nga, eh. Tapos hinatid nya ako dito gamit ang kotse nya at bago ako lumabas ay hinalikan nya ako sa noo.

Anong mali?

Baka naman dahil napuyat sya? Six pa lang kasi ng umaga nung hinatid nya ako dito. Four ng umaga kami nagising. Baka siguro dahil doon?

“Let’s go.” sabi nya at tinalikuran ako. Nauna pang naglakad. Napatingin na lang ako sa dalawang kaibigan ko na mukhang nalilito at kumaway para magpaalam.

Hinabol ko si Sir Creed. Ang haba ng mga legs nya kaya ang bilis nyang nakalayo sa akin. Tumakbo pa talaga ako para lang mahabol sya!

Hinihingal kong naabutan sya sa may kotse nya. Binuksan nya ang passenger seat na hindi man lang tumitingin sa akin. Sinilip ko ulit ang mukha nya at ganoon pa rin ang reaksiyon nya.

Hanggang sa magbyahe na kami pauwi ay hindi pa rin sya umiimik. Nabibingi na nga ako sa katahimikan dito sa loob ng kotse nya. Nakatitig lang ako sa kanya at kahit isang beses ay hindi talaga sya lumingon sa direksyon ko. Nakikita ko pa ang mga kamao nyang namumuti sa sobrang higpit ng pagkakakapit nya sa manibela.

Noong huli ko syang nakitang ganito ay dahil sa pakikipag usap nya kay Lionel. Ewan ko pero may iba talaga sa kanila. Para silang nagpapatayan gamit yung mga mata at salita nila.

Hala… Baka kaya sya nagkakaganito ay dahil nakita nya ulit si Lionel? Iniiwan ko kasi sila sa gate ng university noong tatlong linggo ang nagdaan. Ngayon lang ako sumabay sa kanila dahil tapos na ang exam at baka matagal pa ulit kaming magkita-kita.

“Tapos na yung bar exam, Sir. Hindi ko na kailangan mag-review.” pagbubukas ko ng topic pero hindi pa rin sya lumilingon sa akin. “Papasok na ba ako sa law firm nyo bukas?”

Pero katahimikan lang ang isinagot nya sa akin. Kinagat ko ang pang ibabang labi ko nang masaktan sa hindi nya pagpansin sa akin.

Bakit ganun? Si Lionel naman ang kaaway nya at hindi ako. Bakit dinadamay nya ako?

Baka ayaw nyang kausapin ko si Lionel? Pero kaibigan ko yun, eh. Tsaka mga bata lang yung nagkakampihan sa mga away-away. Matanda na sya, eh.

Hanggang sa makarating kami sa building kung nasaan ang condo at makasakay sa elavator ay hindi pa rin sya nagsasalita.

Nalulungkot na talaga ako! Gusto kong tanungin kung bakit sya nagagalit pero natatakot ako na hindi nya ako pansinin! Ang sakit kaya nung hindi nya ako sinagot kanina!

Nakarating kami sa tapat ng unit ko pero dumiretso sya sa unit nya. Napatulala ako at napatingin lang sa kanya habang ini-slide nya ang key card sa lock ng pinto ng unit nya.

Hala… Dati dumideretso sya sa loob ng unit ko, eh! Galit na galit siguro sya pero hindi ko naman alam kung saan!

Tumunog ang lock nang mabuksan nya. Huminto sya saglit at ang akala ko ay papansinin na nya ako pero nang nagsalita sya ay hindi naman nakatingin sa akin.

“May pagkain dyan sa loob. Matulog ka na pagkatapos.” sabi nya at hindi man lang nagpaalam nang pumasok na sa loob ng unit nya at sinarado ang pinto.

Naiwan ako sa labas na nakatulala. Lumingon lingon pa sa paligid para hanapin ang kinausap nya pero mukhang para sa akin ang sinabi nya dahil ako lang mag isa ang nandito sa labas ng floor na ’to.

Gusto ko tuloy umiyak. Ngayon lang umakto sa akin ng ganito si Sir Creed. Noong iniwasan nya ako dahil nagpipigil daw sya ay hindi naman ganitong kalamig ang trato nya sa akin. Kinakausap pa nya ako noon at tumitingin pa sa mga mata ko. Bahagya pang hinahawakan.

Pero ngayon ay mas malamig pa sya kaysa sa hangin ng ber months!

Wala akong nagawa kung hindi ang pumasok sa loob ng unit ko. Mukha namang hindi na din sya lalabas. Binuksan ko ang ilaw at muling napatulala nang makita ang nasa dining table ng unit ko.

Pagkain daw eh napakadami nito! Ang daming putahe ang nakahain at meron pang candle holder sa gitna! Naalala ko tuloy noong birthday ko. Parang ganito din kasi ang setup kaya lang ay mas marami ang pagkain ngayon.

Para saan ’to? Huling hapunan ko na ba? Napakadami naman kasi ng mga pagkain na nasa table!

Baka naman may celebration kaya sya naghanda? Pero ano namang celebration?

Hala… Hindi kaya ay birthday nya? Wala akong regalo!

Napanguso ako. Ang alam ko ay tapos nang mag-birthday ngayong taon si Sir Creed. Kaya para saan ang handang ito?

O baka naman celebration dahil natapos ko ang bar examination?

Sayang kung hindi ko mauubos lahat. Pero galit kasi si Sir Creed sa akin, eh. Paano ko kaya tutunawin ang galit nya? Ano kayang pwedeng magandang gawin?

Ah! Alam ko na! Lulutuan ko sya ng favorite nyang lumpiang shanghai!

Mabilis akong bumaba at nagpunta sa grocery na malapit. Buti na lang at walking distance lang iyon. Bumili ako lahat ng mga kakailanganin ko sa pagluluto ng lumpiang shanghai.

Sana lang talaga ay mawala na ang galit nya akin pagkatapos nito! Wala naman kasi akong ginagawang masama, eh. Inosente ako pero sya yung bigla-bigla na lang nagagalit. Pasalamat sya at gwapo sya tapos ang sarap pa ng halik nya kaya mage-effort akong makipagbati sa kanya kahit hindi ko naman alam ang kasalanan ko!

Tapos sana mahalikan ko ulit sya. Cute nya pa naman pag namumula yung mga labi nya pagkatapos nyang humalik sa akin.

Nang maluto ko na ang bente pirasong lumpia ay nilagay ko iyon sa baunan at lumabas na. Nag doorbell ako sa unit ni Sir Creed at nang binuksan nya ang pinto ay malapad ang mga ngiti ang sinalubong ko sa kanya. Ibang iba sa mukha nyang seryosong seryoso.

Pinigilan ko ang mga mata kong maglakbay sa nakalabas nyang mga braso. Naka muscle tee lang kasi sya. Tapos nakikita ko pa yung tagiliran nya at yung cute nyang kili-kili.

“Lumpia, Sir?” sabi ko na lang at binuksan ang takip ng baunan na dala ko.

Napatingin sya doon at kumunot ang noo nya. Mukhang nag iisip kung anong gagawin sa lumpia na dala ko. Pero alam ko naman na hindi nya matatanggihan ang pinaka-paborito nya sa buong mundo.

At tama nga ako! Maluwag nyang binuksan ang pintuan at tumalikod para umupo sa may sofa. Nakangiti naman akong pumasok sa loob ng unit nya at sinarado ang pinto sa likod ko. Iginala ko ang paningin ko.

Pareho lang ng interior ang mga unit namin pero karamihan ng mga gamit doon ay may design na pang lalaki. Tapos naamoy ko pa yung panglalaki nyang pabango sa loob ng unit nya.

Amoy Sir Creed.

Nakaharap sa laptop si Sir Creed at mukhang may seryosong pinagkaka-abalahan. Lalapitan ko na sana sya para tumabi sa kanya nang tumunog ang laptop nya. Napakunot ang noo nya at may pinindot. Bumungad sa screen ang isang dyosa na nakaupo sa may sofa at nakapikit.

Ang ganda nung babae! Mukhang foreigner tapos brown pa yung buhok na magulo pero maganda pa rin sya!

“V?” dinig kong tanong ni Sir Creed. Napaatras ako para hindi ako mahagip sa camera.

“Archer? Nandito ka agad sa Italy? Ang bilis mo!” humagikgik yung babae. “Para kang si The Flash!”

Oh… So marunong mag-tagalog yung babae? Halata sa mukha nya na hindi sya purong Filipino. Siguro ay may lahi. May sinabi sya tungkol sa Italy kaya siguro ay Italiana yung babae?

Tapos mukha pang lasing yung babae. Namumula ang mga pisngi nya at bulol sya kung magsalita. Ang cute cute nung babae! Tapos ang ganda pa!

Nag-usap sila ni Sir Creed tapos ako ay nakatayo lang malapit sa may pinto. Hindi pa ako tuluyang pumapasok. Hindi ko kasi alam ang gagawin. Ayoko namang tumabi kay Sir Creed dahil sure ako na makikita ako nung babae.

Nahagip ko sa usapan nila na may fiancè yata yung babae? Tapos nalungkot yung mukha nya. At hindi ko alam kung bakit parang guminhawa yung pakiramdam ko nang malaman ko na may fiancè sya.

Ang ganda kasi talaga nung babae. Isa kaya ’to sa mga naka-fling ni Sir?

May masakit akong naramdaman sa loob ng dibdib ko pero nang maisip ang tungkol sa fiancè ng babae ay nawala iyon.

Magic…

Tumawa ng malakas si Sir Creed at napalunok ako. Mukha syang masaya kaysa sa pagtrato nya sa akin kanina.

Sumikip ulit ang dibdib ko. Naramdaman ko rin ito nang makita ko sya na kausap si Ma’am Lauris noon. Tapos naulit na naman ngayon.

Ayoko talaga syang makita na may katawanang ibang babae.

Lalapit na sana ko dahil nangangalay na ang mga paa ko sa pagtayo. Pero nang magsalita si Sir Creed habang natatawa pa rin ay hindi ako nakagalaw. Muling bumalik ang sakit sa dibdib ko at dumoble pa yata.

Hindi. Naging triple pa nga yata ang sakit.

“Poor baby V.” dinig kong sabi ni Sir Creed at sobrang sakit na talaga ng dibdib ko. Gusto kong umiyak pero pinipigilan ko lang.

Tinawag nyang baby yung babae. Baby V daw. Bakit ganun? Baby nya rin ba yung babae? Akala ko ba ay ako ang baby nya?

Kung pagpipilian ay walang wala ako kumpara doon sa kausap nya. Maraming nagsasabing maganda ako pero habang nakatingin ako sa babae ay feeling ko na isa lamang akong dumi sa kuko nya.

Nangatog ang mga binti ko at nagdesisyon na lang ako na pumunta sa kusina. Alam kong makikita ako nung babae dahil nasa likuran ni Sir ang kusina pero nagtuloy-tuloy ako. Kung mananatili ako sa kinatatayuan ko ay baka mabuwal lang ako.

“Hala, Archer. May dumaang babae sa likod mo.” dinig kong sabi nung babae nang makarating ako sa kusina.

Tapos Archer pa ang tawag nya kay Sir Creed. Nickname nya ba ’yun o endearment nila?

Napatigil sa pagtawa si Sir Creed. Alam kong alam nya na ako ang tinutukoy nung babae. Nakita nya rin sa screen ng laptop ang pagdaan ko.

“She’s nothing. Don’t mind her.” rinig kong sabi nya at grabeng sakit ang lumukob sa dibdib ko kaya napaiyak na talaga ako.

Kitang kita ko ang patulo ng mga luha ko habang nakatungo ako sa harap ng counter top. Ang sakit. Sabi nya nothing lang daw ako. Ibig sabihin balewala lang ako sa kanya. Ibig sabihin hindi ako importante sa kanya.

Bakit ganoon? Papakiligin ako ni Sir Creed tapos masasaktan naman ako pagkatapos? Naiisip ko tuloy na baka hindi nya talaga ako mahal.

Tapos yung babaeng kausap nya ngayon ang mahal nya. Siguro nagkita sila sa Italy noong huli syang pumunta doon? Siguro nagsinungaling sya sa akin noong sinabi nyang wala syang babae doon? Na totoo ang sinabi ni Kuya Lucius at tinatago nya lang ang babae sa kwarto.

Sino ba naman ang hindi magkakagusto doon sa babae? Ang ganda ganda. Mukhang wala sa mundo ang kagandahan nya. Tapos kahit lasing ay ang cute cute pa.

Samantalang ako ay taga hingi lang ng hoodie ni Sir Creed.

Sumisinghot singhot pa ako habang umiiyak. Grabe. Kahit sinong lalaki siguro ang makakita sa akin ay mate-turn off.

Kapag nasasaktan pala ang mga tao ay kung ano ano na ang mga iisipin. Kahit na kampante noong una ay kapag nasaktan na, saka lang iisipin na parang hindi pa sapat kahit na ibinigay mo naman ang lahat.

“Maria?”

Napadiresto ako ng tayo nang marinig ang boses ni Sir Creed sa likod ko. Pinunasan ko ang mga luha ko pero lintek at mas lalo pa iyong bumuhos nang marinig ang boses ni Sir Creed!

Yung boses nyang may ibang baby na tinawag kanina. Yung boses nyang sinabing wala lang ako sa kanya.

“Are you crying?” tanong nya at dinig ko ang paghakbang nya palapit sa akin. Mahina ko nang sinasampal ang sarili ko para pilitin ang pagtigil ng pag iyak ko!

Pero bwisit. Mas nasaktan pa ako!

Naramdaman ko ang kamay ni Sir Creed na kumagat sa isang braso ko at pilit akong pinahaharap sa kanya. Pero hindi ako natinag at nanatiling nakatalikod sa kanya.

“Let me see your face.” marahan nyang sabi. Ibang iba sa boses nya kanina.

Umiling ako. “Hindi naman ako umiiyak, Sir.” sabi ko pa pero dinig naman ang pagkabasag ng boses ko at suminghot na naman ako!

At dahil mas malakas sya sa akin ay nagawa nya akong ipaharap sa kanya. Mabilis nyang ikinulong ang mukha ko sa dalawang mga palad nya at pinunasan ng thumb nya ang mga luha ko sa pisngi.

“Why are you crying?” tanong nya. Umiling lang ako. “Why is my baby crying, hmm?”

Baby daw eh may iba nga syang baby na tinawag kanina!

Kaya ayun. Mas lalo pa akong napaiyak! Humihikbi pa talaga ako kaya napakagat na ako sa pang ibabang labi ko.

“Ikaw kasi, Sir.” paninisi ko sa kanya sa nanginginig na boses. “Hindi mo ako pinapansin kanina. Tapos makikita kita na may katawagan na magandang babae. Ang saya mo pa. Tapos sinabi mong nothing lang ako sayo. Tapos tinawag mo din syang baby!”

Ngumawa na ako pagkatapos kong sabihin iyon. Ang sakit sakit! Yung marinig mismo sa kanya na wala lang ako. Tapos yung tawagin nyang baby yung ibang babae!

Bumuntong hininga sya at pinunasan ang mga luha ko. Inalis nya ang mga hibla ng buhok ko na tumatakip sa mukha ko.

“Sshh… Don’t cry. I’m sorry, okay?” pag aalo nya sa akin at mas lumakas lang ang pag iyak ko.

“Ang sakit kasi, Sir! Ayoko ng ganoon. Ayoko na balewala lang ako sayo!”

Niyakap nya ako at hinalikan ang gilid ng noo ko. “I’m sorry. Sinabi ko lang iyon para hindi sya magtanong tungkol sa iyo. Lasing pa naman sya. I’ll tell her about you when she’s sober, okay?”

“Pero tinawag mo din syang baby!”

“I’m just teasing her. But okay. I won’t call her that again. You’re my only baby, hmm?”

Medyo kumakalma na ako sa sinasabi nya. Humihina na rin ang pag iyak ko hanggang sa naging hikbi na lang.

“Tapos hindi mo ako pinapansin kanina. Kinausap kita pero hindi mo ako sinagot!”

Bumuntong hininga sya at humiwalay sa akin pero hawak pa rin nya ang mga balikat ko. Pinakatitigan ng matagal ang mga mata ko.

“’Cause I’m jealous, Maria. Nakita ko kung paano ka hinawakan kanina nung batang lalaking iyon.” Batang lalaki? “And here I am restraining myself to touch and hold you. It should be only me who’s allowed to do that, Maria. Ako lang.”

Nangunot ang noo ko sa kanya. “Edi huwag ka nang magpigil, Sir.”

Dumaing sya at pinagdikit ang mga noo namin. Naramdaman ko ang counter top sa likuran ko.

“Do you really know what you’re saying, baby?”

Tumango ako. Nalalasing sa amoy ng panlalaki nyang hinanga. Mabango. Ang sarap amuyin.

“Oo, Sir. Pero gusto ko ako lang din ang makakahawak sayo. Tapos ako lang din ang tatawagin mo ng baby.”

Tumawa sya at pinagdikit ang mga katawan namin. Naiipit na ako ng sa pagitan nila nung counter top kaya mas dumikit ako kay Sir Creed.

“Possessive ang baby ko.” tuwang tuwang sabi nya at hinalikan ang tungki ng ilong ko. Napapikit ako.

“Nagseselos din kasi ako, Sir.”

Naramdaman ko ang isang palad nya na lumapat sa pisngi ko. At hayaan na naman ang puso ko sa mabilis na pagtibok.

“I’m going to kiss you. Is it okay?” tanong nya at kahit na nakapikit ako ay alam kong nag aalangan ang mukha nya.

Tumango ako. “Gusto ko yan, Sir.”

Mahina syang tumawa at nang tumigil ay kinabahan ako. Ilang segundo lang ang binilang ko bago naramdaman ang mga labi nya sa mga labi ko.

Parang biglang nagkaroon ng fireworks sa paligid ko. Kung kanina ay ang lungkot lungkot ko, ngayon naman ay hindi na maarok ang kasiyahan ko.

Pinagparte ko ang mga labi ko para maipagitan ang mga labi nya doon. Nagulat ako nang gumalaw ang mga labi nya at inanggulo pa ang ulo para mas mahalikan ako ng husto.

Napatigil ako. Humiwalay si Sir Creed sa akin para tignan kung anong problema ko pero pinagdikit nya naman ang mga ilong namin.

“Bakit?” tanong nyang halos bulong na lang.

“Paano humalik, Sir?” natawa sya sa tanong ko.

“Sundan mo lang ang mga galaw ng labi ko.” sabi nya at muli akong inatake ng halik.

Sinipsip nya ulit ang mga labi ko at pinulupot ko ang mga braso ko sa leeg nya dahil nanghihina na ang mga tuhod ko. Sinubukan kong gayahin ang galaw ng mga labi nya at napadaing ako nang binuhat ako ni Sir Creed para paupuin sa counter top.

Hinawakan nya ang isang panga ko at kumapit doon para mas palalimin ang halikan namin. Napapasinghap ako sa tuwing bumubukas ang bibig ko para ipagitan ang mga labi nya sa sakin.

“Sir…” tawag ko sa kanya dahil may kailangan na naman ako. Pero hindi nya tinigilan ang labi ko at sumipsip pa doon.

“Hmm?” sagot nya at hinihingal na talaga ako. Hindi makasagot dahil sa mga labi naming magkadikit.

“P-pwedeng…” napasinghap ako nang kagatin nya ang labi ko. “Pwedeng pa-kagat, Sir?”

Napatigil sya at saka lang humiwalay sa akin. Tinitigan ako pero bigla din namang napangisi.

Ang kamay nyang nasa panga ko ay hinawakan ang baba ko para pagpartehin ang mga labi ko. Pagkatapos ay hinalikan nya ang ibabaw kong labi kaya ang pang ibaba nyang labi ang nakapagitan sa mga labi ko.

“Go ahead and bite my lips, baby.”

Sinipsip ko muna iyon bago marahang kinagat. Natatakot akong baka masaktan ko sya at nang dumaing sya ay halos mapahiwalay pa ako sa kanya. Pero inilagay nya ang isang kamay sa likod ng ulo ko at mas pinaglapat pa ang mga labi namin.

Pinagpatuloy ko ang ginagawa ko. Ginaya ang ginagawa nya sa pang ibabaw na labi ko. Sinipsip ko ang labi nya, marahang kakagatin at papadaanan ng dila. Sobrang lakas ng tibok ng puso ko habang ginagawa ko iyon.

Mas masarap nga kapag may kagatan.

Naghiwalay ang mga labi namin at natuwa ako sa pamumula ng mga labi nya. Mahina syang tumawa at niyakap ako ng mas mahigpit.

“Damn it, baby. Mas lalo lang akong nababaliw sayo.”

Chapter 35

Hindi na ako nilalayuan ni Sir Creed! Naging sweet na sya sa akin pero ramdam ko pa rin ang pagpipigil nya minsan. Sinabi ko nga sa kanya na hindi nya naman kailangang magpigil pero tinawanan nya ako tapos sinabihan akong bata pa raw ako para sa mga ganoong bagay.

Ano bang bagay? Yung halikan? Yung yakapan? Nililimitahan nya kasi yung sarili nyang ibigay sa akin yung mga iyon! Ayoko namang mag-first move. Baka sabihin pa ni Sir na gustong gusto ko sya.

Pero totoo naman. Kaya lang, babae kasi ako, eh. Nakakahiya mag-initiate ng first move. ’Di nya nga binibigay sa akin tapos hihingin ko pa? Baka magmukha akong desperada sa harapan nya at ma-turn off pa sya sa akin.

Kaya dapat, dalagang pilipina lang. Pero dalagang pilipina pa rin ba ako kahit na nahalikan na ako ni Sir Creed? Nagkagatan pa nga kami. Siguro mahihiya yung mga kabaro ko noong unang panahon. Lalo na si Maria Clara. Parehas pa naman kami ng first name.

Ang akala ko ay papapasukin na ulit ako ni Sir Creed sa law firm nya pero hindi sya pumayag. Ang sabi nya ay magfull-time na lang daw ako kapag nakuha ko na ang lisensya ko. Eh, hindi pa nga sure kung pasado ako sa bar exam.

Tapos nagreklamo ako sa kanya na wala akong pera. Na wala akong panggastos para sa sarili ko. Pero wala syang sinabi. Sya kasi ang bumibili ng lahat ng laman ng ref sa loob ng unit ko. At syempre, nahihiya na ako. Iba naman yung dati kung saan almusal lang ang nililibre nya sa akin. Ngayon kasi ay lahat na. Pati personal needs ko.

Ni hindi man lang ako makabili ng bagong mga damit! Paluma na kasi yung mga dati. Tapos medyo sumisikip na at kumukupas pa yung mga kulay. Pero si Sir Creed ay binibigyan ako ng mga tshirts nya. Mga hoodie din. At ang sa akin na lang ay shorts at mga underwear.

Ayos lang naman. Araw-araw ko syang naamoy sa mga damit na ibinigay nya ng sinusuot ko.

Hindi ko pa rin nachi-check ang laman ng ATM card ko. Hindi ko tuloy alam kung nagpapadala pa rin ang benefactor ko. Pero sa palagay ko ay hindi na. Pag aaral ko lang talaga siguro ang tinustusan nya.

Madilim at wala akong makita dahil nakapiring ang mga mata ko ng isang panyo. Kinakapa ko lang ang nasa gilid ko at may nahawakan akong malamig na bagay na pabilog.

Ang isang kamay ko ay kinapa ang nasa harap ko at hinanap ang malambot na bagay. Nang mahawakan ay hinaplos ko iyon ng paulit-ulit.

“Maria…” dinig kong tanong ni Sir Creed at binasa ko ang mga labi ko.

“Huwag kang magulo, Sir.” saway ko sa kanya at kinuha ang bagay na nasa kabilang kamay ko.

Nae-excite ako sa ginagawa ko dahil wala talaga akong makita. Kinakapa ko lang ang lahat at pinapakiramdaman si Sir Creed sa harapan ko. Pinilit ko lang talaga syang gawin ito.

“Let’s stop this, baby.” sabi nya at sinimangutan ko sya. Hindi ko alam kung nakita nya dahil sa panyo na nakatakip sa mukha ko.

“Ituloy natin, Sir. Nandito na tayo, eh.” sabi ko at ginawa na ang bagay na dapat gawin sa nasa kabilang kamay ko.

Tumahimik sya nang gumalaw ang kamay ko sa malambot na bagay na iyon at napangiti na lang ako. Tatahimik rin naman pala sya, eh. Lumapit pa ang mukha ko doon para mas mapagbuti ang ginagawa ko.

Napahagikgik ako nang dumaing sya. Sayang. Gusto ko sanang makita ang mukha nya habang ginagawa ko ito sa kanya. Kaso wala, eh. Hindi exciting kapag hindi nakapiring.

Nang maramdaman ko nang medyo malagkit na ang nahahawakan ko sa malambot na bagay na iyon ay tumigil na ako. Ipinunas ko sa damit ni Sir ang kamay kong nagkaroon ng malagkit na bagay. Tapos ay saka ko tinanggal ang piring sa mga mata ko. Medyo sumakit pa iyon dahil nag-adjust pa ang paningin ko sa liwanag.

Nang mapatingin ako kay Sir Creed ay napahagalpak ako ng tawa. Sya naman ay naiinis ang mukhang pinapanood ako sa walang humpay na pagtawa ko.

Grabe! Ang cute nya na ewan! Sinubukan ko kasing lagyan sya ng make-up habang nakapiring ako at nakakatawa talaga ang itsura nya!

Mas kumapal pa ang kilay nya dahil sa nilagay kong eyebrow gel doon. Tapos yung eyeshadow nya sa mga mata ay magkaiba ang kulay! Yung sa isa ay pink tapos sa isa naman ay black! Kahit yung blush on nya ay hindi rin pantay! Buong pisngi nya ang nalagyan ko.

At yung panghuli ay ang liquid matte lipstick na ginamit ko sa mga labi nya. Kulay pink iyon at lagpas pa ang pagkakalagay ko!

“Hala! Ang cute mo, Sir!” sabi ko at nilabas ang cellphone ko para kuhaan sya ng pictures. Hindi naman sya nagreklamo at nang matapos ko syang picturan ay kinuha nya ang wet wipes na nandoon sa center table.

Ang cute nya talaga! Ginawa kong lockscreen wallpaper ang picture nya!

Nakita ko kasi sa online shopping ang makeup kit na iyon. Gusto ko sanang matuto kung paano mag-make up dahil alam kong kakailanganin ko iyon kapag naging lawyer na ako na humaharap sa korte. Pero imbes na mag aral ay pinaglaruan ko ang mukha ni Sir gamit ang mga iyon.

Kumuha na rin ako ng wet wipes at tinulungan sya sa pagtanggal ng make up sa mukha nya. Ngiting ngiti ako at tuwang tuwa dahil pumapayag si Sir sa lahat ng gusto ko. Kahit itong paglalagay ko ng make-up sa mukha nya.

Mas lalo ko tuloy syang minamahal.

Hinalikan ko ng mabilis ang pisngi nyang katatapos kong lang punasan. Napanguso sya at kinurot ko ang mga iyon.

“I have to go to Italy tomorrow.” sabi nya habang hawak ko pa rin ang mga labi nya. Tumango ako.

“Sinabi mo na ’yan, Sir.” binitiwan ang labi nya at nagpatuloy sa pagpupunas ng mukha nya.

“My friend needs my help.” sabi nya at muli akong tumango. Sinabi nya na rin kasi ito.

Mabigat ang buntong hiningang pinakawalan nya at pumulupot ang isang braso nya sa bewang ko at ang isa naman ay sa likod ng mga tuhod ko. Binuhat nya ako at patagilid na pinaupo sa kandungan nya.

“I’m going to miss you.” anas nya at napunta sa mga labi nya ang pagpupunas ko.

“Mami-miss din kita, Sir.”

Ang sabi nya ay hindi nya alam kung kailan sya babalik. Basta daw ay kapag natapos agad ang gagawin nila doon ay babalik agad siya. Tumango na lang ako at inunawa ang sinabi nya kahit na gusto kong magtanong kung para saan ang gagawin nya. Kaya lang ay feeling hindi nya naman ako sasagutin ng diretso.

Nirerespeto ko na lang kung hindi nya man sabihin. Basta ay babalik sya.

“I’ll leave the key of my unit to you.” sabi nya at napangiti ako.

“Kukuha ako ng mga damit mo, Sir, ah? Baka maubusan kasi ako.”

Tumawa sya at ipinatong ang baba nya sa balikat ko at niyakap ang bewang ko.

“Nagseselos na talaga ako sa mga damit ko.”

Tinawanan ko sya at hinampas ang balikat nya pero ang kamay ko lang yata ang nasaktan dahil sa tigas ng muscles nya doon. Kinuha nya ang kamay kong nasaktan at hinilot.

“Ano ka ba, Sir. Kung hindi mo sila sinusuot, hindi ko naman sila papansinin.”

Gabi sya umalis para umaga daw ay nandoon na sya sa Italy. Nangako naman sya na tatawagan nya ako gabi-gabi.

Pagkagising ko ay kaagad ko syang na-miss. Sa isipin na wala sya sa kabilang unit at hindi ko sya makikita ngayong araw ay nanlumo ako.

Sana isang araw lang sya sa Italy. Sana umuwi din agad sya.

Sa sobrang pagka-miss ko sa kanya ay pumasok ako sa condo nya. Hindi pa naman ubos ang mga damit ko at may gagamitin pa ako. Umaasa lang naman ako na mararamdaman ko ang presensya nya dito sa loob ng unit nya.

Pero lintek. Mas lalo ko lang syang na-miss. Nagsusumigaw kasi ng pagkatao ni Sir Creed ang mga gamit nya doon. Para tuloy gusto ko iyong kunin at ilipat sa may unit ko.

Wala pa akong limang minuto sa loob nang tumunog ang doorbell. Lumundag ang puso ko!

Si Sir Creed na ba ’to? Natupad ba yung wish ko na babalik agad sya?

Pero nang buksan ko ang pintuan ay ang maangas na mukha ni Kuya Lucius ang bumungad sa akin. Naka black leather jacket pa sya at black undershirt. Naka itim na pants at studded boots. Mukha syang gangster na mayaman.

“Where’s Creed?” tanong nya at tinignan pa ang loob ng unit. Umiling ako.

“Nasa Italy po. Kakaalis lang kagabi.”

Tumango si Lucius at niluwagan ko ang pagkakabukas ng pinto para papasukin sya. Tiwala naman ako sa kanya dahil kaibigan sya ni Sir Creed.

“Binabahay ka na nya?” tanong nya habang umuupo sa may sofa doon. Mabilis akong napailing at napakumpas pa ang dalawang mga kamay.

“Hala, hindi po. Kukuha lang sana ako ng hoodie nya.”

“Oh…” sabi nya at tumango tango lang.

“Drinks po?” alok ko sa kanya dahil nakikita ko kung gaano sya pinagpapawisan. Hinubad nya ang leather jacket nya at tumambad sa akin ang pawisan nyang undershirt. Napansin ko rin ang tattoo sa kanang braso nya na bahagyang lumalabas sa manggas ng shirt nya. Isa iyong chess piece pero hindi naman ako sigurado kung ano dahil natatakpan ng manggas ng tshirt nya ang kalahati.

“Water, please. Ang init sa labas.” sabi nya kaya kumuha ako ng tubig para sa kanya.

Halos maubos nya ang isang pitsel na nilagay ko sa center table sa harapan nya. Nanatili akong nakatayo sa tabi nya at naghihintay pa ng gusto nya. Tumingala sya sa akin at napatawa.

“Sit down, Eco bag girl. Pagagalitan ako ni Creed kung magmukha kang katulong dyan.”

Mabilis akong umupo sa kalapit nyang sofa. Naiilang pero kampante naman. Alam kong maloko rin si Kuya Lucius pero ramdam ko na mabait sya.

“You’ve been to his room?” tanong nya nang ibinaba ang baso sa table sa harap nya.

Umiling ako. “Papasok na sana nung dumating kayo, Kuya Lucius.”

Kumunot ang noo nya at nag iwas ng tingin sa akin. Pagkatapos ay isinandal ang dalawa nyangg mga siko sa mga hita nyang nakabukaka. Pinalaruan nya ang mga labi nya na parang may malalim na iniisip.

“You’re too innocent.” bulong nya pero narinig ko naman.

“Po?”

Tumingin sya sa akin. Ang ekspresiyon ng mga mata ay malamlam at may pagkaawa.

“Masyado kang inosente. Too innocent that it’s dangerous.”

Tinitigan ko lang sya dahil hindi ko makuha ang mga sinasabi nya. Inosente daw ako. Inaamin ko na may mga bagay pa akong hindi alam. Lalong lalo na sa relasyon. Pero hindi ko maintindihan kung para saan ang mga sinasabi ni Kuya Lucius.

“Creed’s been keeping you in the dark. And it’s wrong, Fatima. Hindi tamang itago nya ang lahat ng mga bagay sayo.”

Kinabahan ako. Sa tingin ko ay alam ko kung anong tinutukoy nyang itinatago sa akin ni Sir Creed pero ayokong aminin sa sarili ko na totoo nga iyon.

Natatakot ako. Kinakabahan.

“And you.” patuloy na sabi ni Kuya Lucius. “You knew about it and yet, you avoided the reality. Masyado mong pilit na iniiwasan ang realidad, Fatima. Kapag patuloy mong gagawin ito ay wala kang mapupuntahan.”

Sana pala ay kumuha pa ako ng isang baso dahil naramdaman ko ang panunuyo ng lalamunan ko. Sunod sunod akong lumunok para mabasa iyon hanggang sa nanakit na talaga ang lalamunan ko.

“Hindi ka na bata para takasan ang realidad. Do you really think that you can avoid the reality forever?”

Umiling ako. Gusto nang takpan ang mga tenga para sana hindi na marinig ang sasabihin pa nya.

Sya ang kauna-unahang tao na nagsabing hindi na ako bata gayong pinagpipilitan ni Sir Creed na bata pa ako. At parang gusto ko na lang na manatiling bata sa ngayon.

Ang sakit ng pagtibok ng puso ko. Gusto kong itigil iyon. Ayoko ng ganito. Ayoko ng sakit. Nahihirapan akong huminga.

Ayoko na. Huwag muna ngayon. Ayoko pa. Huwag nyo munang kunin sa akin ang kaligayahan ko.

“I know you knew what I’m talking about. Pero marami ka pang hindi alam kay Creed, Fatima. Sobrang dami pa.” tumayo sya at isinampay ang leather jacket nya sa braso nya. “Go to his room. Kung gusto mong masagot ang matagal mo nang tanong sa isip mo.”

Ilang minuto nang nakaalis si Kuya Lucius pero nanatili akong nakaupo. Kung kanina ay gusto kong pumasok sa kwarto ni Sir Creed para madama ang presensya nya sa mga damit nya, ngayon ay natatakot na ako.

Pakiramdam ko ay nasa isang masayang panaginip ako. At kapag pumasok ako sa kwarto nya ay magigising ako.

Anong gagawin ko? Hindi ko alam. Natatakot ako. Masyado nang malalim ang pagkakahulog ko kay Sir Creed para ipagpatuloy ang nasimulan ko. Masyado nang malalim para makaahon pa ako.

Ito na ba ang paraan ng tadhana para sabihin sa akin na gumising na ako? Para ipaalala sa akin ang pamilya kong tinalikuran ko? Para sabihin na ibigay ko ang hustisya na para sa kanila?

Ito na ba ang pagsasabi ng tadhana na mali ang daang tinatahak ko?

Sa nangangatog na mga tuhod ay tumayo ako at naglakad palapit sa kwarto ni Sir Creed. Ayoko ng ginagawa ko pero patuloy ako sa paglapit. Ayoko pang magising sa magandang panaginip pero iba ang sinisigaw ng utak ko.

Binuksan ko ang pinto ng kwarto nya at bumungad sa akin ang napakasimpleng interior. Mix ng silver at blue ang color noon. Kahit sa kabang nararamdaman ay napangiti ako.

Sa isang tingin pa lang ay masasabi ko nang kay Sir Creed nga ang kwartong ito.

Pumasok ako at pinalibot ang paningin. Ang kama nyang may kulay gray na comforter at may besside table sa tabi. Hanggang sa makita ko ang isang picture frame na nakapatong sa may display cabinet nya. Maraming mga libro ang nandoon pero ang mga mata ko ay nanatali lang sa picture frame.

Lumapit ako doon nang hindi inaalis ang tingin ko sa picture frame. Kinakabahan at nanghihina ang mga tuhod ko. At nang makalapit at makita ng malinaw ang nasa picture, pakiramdam ko ay tumigil sa pagtibok ang puso ko.

Tatlong mga lalaki ang nandoon sa picture. Magkakapareho ang mga edad na mukhang nasa teenager pa lang. Magkaakbay ang dalawang lalaki at ang isa ay nakatayo lang at walang emosyon ang mukhang nakatingin sa camera.

Ang dalawang magkaakbay ay may maliit na ngiti sa mga labi nila. Parang pinilit pa ngang ipakita iyon. Ang isa ay may asul na mga mata at ang isa ay may mga kulay na abo. Namukhaan ko na si Kuya Hunter iyon noong teenager pa lang sya. Pero ang may asul na mga mata ay hindi ko kilala.

Nanatili ang tingin ko sa lalaking walang emosyon ang mukhang nakatingin sa camera. Kahit na pilit na ngiti ay hindi magawa. Naglakbay ang paningin ko sa gwapo nyang mukha. Na kahit teenager pa lamang ay makikitaan na agad ng kagwapuhan at kakisigan.

Napaiyak ako nang mapatingin sa malalamig nyang mga mata na kulay hazel brown. Muli kong naalala ang gabing iyon. Ang gabi na nakalimutan ko nitong mga nagdaang buwan. At sa mga mata ng lalaki ay pinapaalala sa akin ang lahat.

Yung malamig nyang mga tingin habang binabaril nya ang kuya ko. Yung malalamig nyang mga mata habang idinidikit sa bungo ko ang dulo ng baril.

Napahagulgol ako. Sumisikip ang dibdib ko at hindi na makahinga. Parang nanunuot sa mga buto ko ang sakit dahil sa katotoohanang isinampal sa harapan ko ngayon.

Dahil ang lalaking may malalamig na kulay hazel brown na mga mata ay kilalang kilala ko.

Walang duda. Si Sir Creed nga ang lalaking iyon.

Chapter 36

Malakas ang tunog ng paghagulgol na pinapakawalan ng mga labi ko. Halos hindi na makahinga sa bawat paghikbi. Ang sakit na bumalot sa puso ko ay hindi ko kinakaya. Pakiramdam ko ay bigla na lang titigil sa pagtibok ang puso ko dahil sa sakit.

Pinunasan ko ang mga luha ko sa pisngi pero wala ring kwenta dahil patuloy lang akong umiiyak. Kahit na anong pagpipigil ng hininga ay hindi tumigil sa pagbuhos na parang sa isang bukas na gripo ang mga luha ko. Nanlalabo na ang paningin ko pero malinaw pa rin sa akin ang mukha ng lalaking nasa litrato.

Isa isang bumalik sa mga alaala ko ang nangyari ng gabing iyon. Kalagitnaan ng gabi at nagising ako noon dahil tinakpan ni Kuya ang bibig ko. Noong una ay nagtataka pa dahil sa antok pero narinig ko ang pagmamakaawa ng mga magulang ko mula sa kwarto namin ni Kuya.

Nagmamakaawa silang huwag na kaming idamay na mga anak nila.

Hindi iyon maintindihan ng murang edad ko. Pero nang makarinig ng pagputok ng baril ay napaiyak ako.

Gumawa ng paraan si Kuya para makalabas kami ng kwarto nang hindi dumadaan sa sala. Tinanggal nya ang mga salamin ng jalousie naming bintana at doon kami dumaan. Nadaanan ang bukas na pinto ng bahay namin para tuluyang makalabas sa eskinita at mula doon ay nakita ko ang duguan na katawan ng mga magulang ko. Nakatayo ang tatlong lalaki at ang isa doon ay may hawak na baril.

“Maria… T-takbo.” ang narinig kong hirap na hirap sabi ng nanay ko kaya napatingin sa akin ang mga lalaki. Hinigit ni Kuya ang kamay ko at isinama ako sa pagtakbo.

Ginawa ni Kuya ang lahat para mailigtas ako. Para may matira man lang sa pamilya namin na kahit isang myembro lang. Pero hinding hindi ko makakalimutan ang pagbaril sa Kuya ko at ang duguang katawan ng mga magulang ko.

Hindi na ako makaiyak ng maayos. Wala ng boses ang lumalabas sa bibig ko at sumasakit na rin ang lalamunan ko dahil sa patuloy na pag iyak. Hindi ko alam ang gagawin ko para matanggal ang sakit. Masakit ang pagkakasampal sa akin ng realidad na matagal kong iniwasan.

At sa kagustuhang mapawi ang sakit at takasan muli ang realidad, tumakbo ako palabas ng kwarto ni Sir Creed.

Baliw na ba ako kung hiniling ko na sana sa paglabas ko ng kwarto nya ay makikita ko si Sir Creed at sasalubungin ako ng mainit na yakap nya? Baliw na ba ako kung hinahanap ko pa rin ang presensya nya kahit na sya ang dahilan ng sakit na nararamdaman ko ngayon?

Oo baliw na nga siguro ako. Naging adik. Kinaadikan ko ang pagtakas sa realidad. To enjoy a fantasy with the man that I love.

Lumipat ako sa unit ko at nang wala ding madatnan doon ay naramdaman ko kung gaano ako nag iisa. Mas lalo lang akong napaiyak. At naisip ko na gusto kong dalawin ang puntod ng pamilya ko.

Pumasok ako sa loob ng kwarto ko at nag ayos para makaalis. Pugto ang mga mata ko sa kaiiyak pero hinayaan ko lang. Gusto kong may masabihan ng nararamdaman ko. At ang pamilya ko lang ang naiisip ko.

Nakita ko ang notebook na pinagsusulatan ko ng mga impormasyon kay Sir Creed. Parang magic na biglang nagpakita matapos ng ilang buwang hindi pagsusulat doon. Iilan lang ang nadagdag doon simula nang tumira ako dito sa unit. Sa bawat tinta ng ballpen na pumipinta sa papel ay sya namang pagsakit ng dibdib ko. Kaya tumigil ako.

Kinuha ko iyon at itatapon na sana sa basurahan nang mapatigil ako. Kapag ginawa ko kasi iyon ay feeling ko, tuluyan ko na talagang kinalimutan ang pamilya ko. At hindi ko kaya. Hindi ko kayang mamili sa mga taong mahal ko.

Kaya inilagay ko iyon sa bag ko at napagdesisyunang basahin ang mga nakalagay doon kapag nasa harapan na ako ng puntod ng pamilya ko. Baka sakaling makita nila kung bakit ako nagkakaganito. Baka sakaling pati sila ay makita ang kabutihan ni Sir Creed.

Pero alam kong hindi. Si Sir Creed ang dahil kung bakit ang mga buto nila ay nasa loob ng puntod na iyon. Kaya katangahan lang ang gagawin ko.

Tama nga ang sabi nila. Tanga sa pag ibig ang mga matatalino.

Pasensya na, Ma’am Laurel. Pero mukhang mabibigo akong itaas ang bandera natin.

Dala dala ang bag ko na umalis ako at lumabas ng condo ko. Hindi ko alam kung paano mag commute papunta sa sementeryo kaya balak kong magtanong tanong na lang. Pero nang makalabas ako ng building ay nakita ko ang isang lalaking naka-leather jacket na nakasandal sa mamahaling motor nya na kulay itim.

“Kuya Lucius?” tanong ko at lumapit sa kanya. Kaagad nyang itinapon ang sigarilyong hinihithit nya pagkalapit ko.

Ang akala ko ay kanila pa sya nakaalis.

Tinitigan nya ang mukha ko. Ang angas talaga ng itsura nya at kung hindi lang sya kaibigan ni Sir Creed ay malamang iiwasan ko sya para hindi makasalubong sa kalsada.

“Saan ka pupunta?” tanong nya. Alam kong nakita nya ang pamumugto ng mga mata ko. Buti na lang at wala syang sinabing kung ano.

Napahigpit ang pagkakakapit ko sa strap ng bag na nasa balikat ko bago ko sya sinagot. “Sa sementeryo po.”

Umayos sya ng tayo at pinagpag ang mga kamay nya. “Tara. Hatid na kita.”

Umiling ako. Ayaw nang makaistorbo. “Hindi na po. Kaya ko namang mag isa.”

Napangiwi si Kuya Lucius sa pagtanggi ko at kumunot ang noo. Halatang hindi nagustuhan na hindi ko tinanggap ang alok nya.

“Sasama ka ba sa akin kung sasabihin kong ibinilin ka sa akin ni Creed?”

Doon ako natigilan. Ang marinig ang pangalan ni Sir ay nagpabilis sa sumasakit kong puso. Mas lalong tumindi ang kagustuhan ko na makita sya at umiyak na lang sa dibdib nya.

“Eh bakit mo hinanap sa akin si Sir Creed kung alam mo naman pala kung nasaan sya?” tanong ko nang ma-realize ko iyon. Ibinilin ako ni Sir Creed sa kanya kaya ibig sabihin ay alam nyang aalis ng bansa ang dati kong professor.

Tumawa si Kuya Lucius at medyo nasilaw pa ako sa stud earrings nya na kuminang sa paggalaw nya.

“That’s what you called acting.” sabi nya at kumindat sa akin.

Napangiti ako. Mukhang sa likod ng pagkaangas nya ay may itinatago rin pala syang kakulitan. Katulad ni Sir Creed. Kahit na mukha syang palaging seryoso at hindi nagbibiro, pamatay naman ang mga linyahan kapag nakausap na.

Lahat na lang yata ng mga bagay ay magpapaalala sa akin kay Sir Creed.

“Ayan, ngumiti ka din.” sabi ni Kuya Lucius kaya napatingin ako sa kanya. “Just keep on smiling, Eco bag girl. I know someone who learned how to smile and was saved because of your smile.”

“Po?” tanong ko dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi nya. Pero tumawa sya at umiling.

“So ano? Ihahatid na kita?”

Sa huli ay tumango na lang ako. Gusto ko sanang mapag isa para makausap ko ng maayos ang pamilya ko pero alam kong hindi ako titigilan ni Kuya Lucius. Lalo pa at ibinilin ako ni Sir Creed sa kanya. At ang puso ko ay natutuwa sa kaalamang iyon.

“Sige po, Kuya Lucius. Pero dadaan muna ako sa flower shop para makabili ng bulaklak para sa pamilya ko.”

Tumango sya at ibinigay sa akin ang isang helmet. “Alright. Bibili din naman ako ng bulaklak.”

“May nililigawan ka, kuya?” tanong ko. Tinulungan nya ako sa pagsusuot ng helmet ng mahirapan ako.

“ È per la donna che governa il mio cuore. “ tinuktok nya ang helmet ko pagkatapos.

Napanganga ako nang magsalita sya ng ibang lengwahe. At grabe! Ang pogi nya sa part na yun! Pero mas gwapo pa rin talaga ang Sir Creed ko. Walang tatalo sa kagwapuhan nya.

May tinignan si Kuya Lucius sa bandang kanan nya at hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba ang pagtatangis ng mga bagang nya at ang nakita kong galit sa mga mata nya. Napaatras pa nga ako pero nang lumingon sya sa akin ay nakangiti na.

“Let’s go?”

Hindi ko alam kung anong kapit ang gagawin ko habang nakaangkas ako sa likod ng motor ni Kuya Lucius. Nakikita ko kasi yung iba na sa likod nakahawak pero nang ginawa ko iyon ay kinabahan ako. Feeling ko kasi ay mahuhulog ako! Kaya kumapit na lang ako sa leather jacket ni Kuya Lucius.

Ang bilis ng pagpapatakbo nya at sa buong byahe ay walang tigil ang kaba ko! Ang hilig nya kasing mag overtake tapos sumisingit pa sya sa gitna ng mga sasakyan kahit ang liit na ng espasyo doon! Kaya ang ginawa ko ay pumikit na lang ako para hindi ko makita ang dinadaanan namin.

“Babalikan kita pagkatapos ng isang oras.” sabi sa akin ni Kuya Lucius pagkarating namin ng sementeryo. Luminga linga sya at tumigil sa isang banda ang paningin. Lilingunin ko na sana iyon pero pumitik sya sa harapan ko. “Eco bag girl?”

Tumango ako sa kanya. Tingin ko ay sapat na ang isang oras para makausap ang pamilya ko. “Saan ka pupunta nyan, kuya?”

Muli syang tumingin sa tinignan nya kanina pero mabilis ding ibinalik ang tingin sa akin. “Liligpitin ko lang yung asungot na sumusunod sa atin.”

Kumunot ang noo ko. “Po?”

Tumawa sya at itinuro ang bulaklak na binili nya. “May dadalawin din ako.”

Tumango ako at pinanood na ang pag alis nya hanggang sa mawala sya sa paningin ko.

May pagka-misteryoso din si Kuya Lucius.

Nagpunta ako kung saan nakapwesto ang puntod ng pamilya ko. Makita ko pa lang ang mga pangalan nila na magkakasama sa iisang nitso ay sumisikip na ang dibdib. Nagbabadya ang mga luha na nagsisimulang mamuo sa gilid ng mga mata ko.

Humugot ako ng malalim at nanginginig na paghinga. Inalis ko muna ang mga tuyong dahon na nasa nitso nila bago ko inilagay ang bulaklak na binili ko.

“Ma, Pa, Kuya… Si Maria po ito.”

Sinimulan kong kausapin sila at agad na napatingala para pigilan sa pagtulo ang mga luha ko. Pero wala. Tumulo pa rin, eh.

Hindi naman ako ganito noon na iiyak agad sa simula. Pero masyado akong nasaktan kanina. At ang makausap sila para ilabas ang sakit sa dibdib ko ang gusto kong gawin.

“Hindi ko na po kasi alam ang gagawin ko.”

Naalala ko ang dati. Kung saan puro kasiyahan lang ang nararamdaman ko sa piling nila. Kahit na kinakapos minsan ay okay lang. Basta kasama ko sila. Basta nandyan sila na nagpapasaya sa akin.

Ako ang bunso kaya ginawa nila ang lahat para sa ikaliligaya ko. Binili ng mga laruan kahit hindi naman kailangan ang iba. Kahit si Kuya ay ganoon din sa akin. Nangalakal sya para makatulong sa mga magulang namin.

Kaya noong nawala sila ay sobra sobra ang sakit at paghihirap na dinanas ko. Inalila ako ng mga kamag anak kong kumupkop sa akin. Hindi na pinag aral para hindi makadagdag sa gastusin nila. Kaya nang dumating ang benefactor ko ay feeling ko na sya na ang guardian angel ko na nagbabantay at nagliligtas sa akin.

“May… May kasalanan po ako sa inyo.” kinagat ko ang pang ibabang labi ko nang humikbi. “Minahal ko po yung taong pumatay sa inyo.”

Matapos kong sabihin iyon ay napahagulgol ako. Pakiramdam ko ay itinatakwil na nila ako. Siguro ay iniisip nila na trinaydor ko sila. Siguro ay iniisip nila na hindi ko talaga sila mahal para mahalin ang taong dahilan ng pagkawala nila.

“Mabait po sya.” sabi ko habang inilalabas ang notebook ko sa bag ko. Pilit na nagpapaliwanag na parang nakatayo lang sila sa harapan ko. “Mabait po sya, Mama, Papa, Kuya. Tinutulungan nya ako. Hindi po sya m-masama.”

Sumakit ang dibdib ko sa huling sinabi. Gusto kong saktan ang sarili ko dahil doon. Paano ko nagawang sabihin iyon sa harapan nila? Bakit ko sinabi iyon? Pinatay sila ni Sir Creed. Binaril nya si Kuya ng tatlong beses kahit na unang tama pa lang ay sa ulo na. Siguradong patay na si Kuya sa unang bala pa lang pero binaril nya pa rin ng dalawang beses ang katawan ni kuya.

Pinatay nya ng tatlong beses ang kuya ko. Kaya paano ko pa rin nagawang sabihin na hindi sya masamang tao?

“Mahal ko po sya….” nasabi ko na lang sa kawalan ng sasabihin. Dahil kahit na anong dahilan ang sabihin ko ay hindi pwedeng maging excuse para sa kanila.

Isa akong traydor sa pamilya namin.

Nababasa na ng mga luha ko ang notebook na hawak ko. Ang notebook kung saan nagsimula ang lahat. Binalak kong mag ipon ng impormasyon para gamitin laban kay Sir Creed. Pero maging iyon ay itinigil ko. Nangibabaw kasi ang pagmamahal ko kay Sir Creed kaysa sa galit ko sa kanya.

Wala akong kwentang anak.

“Galit po ba kayo sa akin?” sabi ko at napahikbi na naman. Nagbabara ang ilong kaya nahihirapan akong huminga. “Galit nga siguro kayo. Pasensya na po. Pero hindi ko talaga napigilan ang mahalin sya.”

Si Sir Creed na palaging nandyan para sa akin. Si Sir Creed na ginabayan ako. Si Sir Creed na nagparamdam sa akin ng iba’t ibang emosyon. Si Sir Creed na pinasaya ako sa malungkot kong buhay.

Mahal ko na nga talaga sya. Kailan ko ba iyon naramdaman? Noon bang isinayaw nya ako sa lighthouse? Noon bang magkatawagan kami gabi-gabi nang pumunta sya sa Italy? Noon bang nilutuan ko sya ng lumpia? Noon bang sinamahan nya akong umakyat sa stage nung graduation ko? Noon bang pinaghandaan nya ang birthday ko?

Ewan ko. Basta isang araw, paggising ko ay mahal ko na pala sya. Na naging dahilan para makalimutan ang tungkol sa paghahanap ng hustisya para sa pamilya ko.

“Hindi ko na po talaga alam ang gagawin ko. Nasasaktan na po ako. Ayoko na po ng ganito. Tulungan nyo na naman po ako. Turuan nyo ako ng dapat kong gawin.”

Nang binalikan ako ni Kuya Lucius ay pugto pa rin ang mga mata ko. Pero katulad kanina ay wala syang sinabing kahit na ano.

“Nasaan ang leather jacket mo?” tanong ko nang mapansin na naka-black undershirt na lang sya. Muli kong napansin ang chess piece tatto nya sa kanang braso nya.

“Namantsahan, eh. Tinapon ko.” sabi nya at ibinigay ulit sa akin ang helmet. “Tara na?”

Muli akong umangkas sa kanyang motor pabalik ng condo namin. Pumikit ako buong byahe at dinama ang lakas ng hangin na tumatama sa balat ko. Kung kanina ay natatakot ako sa bilis ng pagpapatakbo nya, ngayon ay hinihiling ko pa na sana ay mas bilisan nya pa.

Kumakalma kasi ang pakiramdam ko dahil sa hangin.

Madilim na nang ibinaba ako ni Kuya Lucius sa harap ng building ng condominium na tinutuluyan namin ni Sir Creed. Bumaba ako sa motor nya at ibinalik sa kanya ang helmet na ginamit ko.

“Salamat sa paghatid, kuya.” ngumiti ako sa kanya. “Goodnight.”

Tinalikuran ko sya at agad na nawala ang ngiti sa mga labi ko. Hahakbang na sana ako papasok sa loob ng building nang tawagin ako ni Kuya Lucius.

“Fatima…”

Mabilis akong lumingon sa kanya at naghanda. Napansin ko na hindi nya ako tinatawag na “Eco bag girl” kapag seryoso ang sasabihin nya.

“I don’t want Creed to end up like me.” malungkot ang ngiting ibinigay nya sa akin. “I don’t want you to end up like her.”

“Anong pong…”

“You can escape the reality but only for awhile. If you want to see the sunshine, then you have to let the storm pass.”

Ngumiti sya sa akin bago nya isinuot ang helmet nya at binuhay ang makina ng motor nya. Nawala na sya sa paningin ko pero nanatili akong nakatayo sa labas ng building. Iniisip lang ang sinabi nya.

Kung gusto kong makadama ng totoong kasiyahan, kailangan ko munang harapin ang realidad. Kung gusto kong tuluyang sumaya, kailangan ko munang masaktan.

Iyon ang ibig sabihin ni Kuya Lucius sa mga huling sinabi nya.

Chapter 37

Naputol ang mahimbing kong pagtulog sa kiliting nararamdaman sa pisngi ko. Bahagya kong idinilat ang inaantok kong mga mata at nabungaran ang gwapong mukha ng dati kong professor. Madilim pa ang paligid. Ibig sabihin ay nasa kalagitnaan pa lang ang gabi.

Ah… Is this a dream?

Nakahiga sya dito sa kama sa tabi ko. Nakatuon ang siko nya sa kama at pinapatungan ng gilid ng ulo nya ang kamao nya. Habang ang isang kamay nya ay humahaplos sa pisngi ko. Pinapadaanan ng daliri nya ang bawat parte doon na parang sinusubukang kabisaduhin gamit ang paghaplos.

“Sir Creed?” inaantok kong tanong. Gusto nang pumikit ng mga mata ko at bumalik sa pagtulog pero ayokong matapos ang panaginip na ’to.

Saglit lang. Sa paggising ko naman ay sasalubungin ulit ako ng realidad kaya dito lang muna ako.

Marahan ang pagngiting pinakawalan ng mga labi nya. Hinaplos nya ang talukap ng mga mata ko kaya napapikit ako. Pinilit ko ang diwa ko na manatili sa sandaling ito kaya dumilat din nang alisin nya ang diliri nya doon.

“Yes, baby?” pabulong na tanong nya. Bumaba ang mga daliri nya at hinaplos ang bridge ng ilong ko. Tinalunton pababa hanggang sa mapunta ang mga iyon sa mga labi ko.

“Totoo ka, Sir?” tanong kong napapapikit.

Hayaan nyo muna ako sa sandaling ito. Huwag nyo muna akong gisingin. Huwag nyo muna akong paalisin dito.

Mahinang tumawa si Sir Creed sa namamaos na boses. Lumapat ang kamay nya sa panga ko at hinalikan ako sa noo.

“Uh-huh.” malambing nyang sagot at inayos ang buhok ko. “Did you missed me?”

Sa inaantok mga mata ay tinitigan ko sya. Umangat ang kamay ko para hawakan ang pisngi nya. Kinuha nya iyon at hinalikan ang palad ko.

“Oo, Sir. Pero nandito naman ang mga hoodie mo.”

Muli syang tumawa at tuluyan nang humiga. Pinaunan nya ako sa braso nya at ang isa naman ay ipinulupot sa bewang ko. Sumiksik ako sa dibdib nya at humawak sa tshirt nyang suot.

Humugot ako ng malalim na hininga, natutuwa na muli kong naamoy ang pamilyar nyang pabango. Mas lalo pa akong sumiksik sa kanya at niyakap nya naman ako ng mahigpit.

Kay gandang panaginip. Sana ay hindi na matapos. Sana ay dito na lang ako habangbuhay. Sa mga braso nyang niyayakap ako ng mahigpit. Sa mahigpit na yakap nyang nagpapakalma ng sumasakit kong puso.

Kapag nagising ako, aalalahanin ko na naman ang lahat. Ang pamilya ko. Dahil alam kong hindi ko sila pwedeng talikuran.

“Who do you like more? Me or my hoodies?” tanong nya at kahit na hindi ko nakikita ang mukha nya ay nai-imagine kong nakataas ang kilay nya na parang sa isang lalaking nagseselos.

“Syempre, ikaw, Sir.” at hindi lang naman kita gusto, eh. Mahal kita, Sir.

Huwag mo lang ako papipiliin sa inyo ng pamilya ko. Dahil hindi ko talaga alam ang isasagot ko.

Napahikab ako pero pilit ko pa ring nilalabanan ang antok ko. Alam ko, ilang minuto na lang ay makakatulog na naman ako.

“Eh, ikaw, Sir? Sinong mas gusto mo? Ako o ang lumpiang shanghai?”

Ramdam ko ang pag alog ng dibdib at mga balikat nya dahil sa pagtawa nya. Napangiti ako. Mas lalong kumalma ang nararamdaman. Paano ko ba naman hindi mamahalin ang lalaking ito kung sa bawat galaw nya ay nagpapakalma sa puso ko?

Ang galit na sya mismo ang nagtanim sa puso ko ay sya rin mismo ang nag alis.

Sana ay ganoong lang kadali. Na kapag nawala na ang galit ko sa kanya ay pwede na. Na ngayong mahal ko na sya ay maayos na ang lahat. Pero hindi. Alam kong hinding hindi magiging maayos ito.

“It’s you, baby.” sagot nya at mas humigpit ang pagkakayakap sa akin. Amoy na amoy ko na talaga ang katawan nya na mas nagpapaantok sa akin. “It has always been you.”

Tuluyan na akong napapikit nang marinig ang sagot nya. Ang saya ng puso ko. Sana ay palaging ganito. Kaya naman mas gusto ko pang takasan ang realidad kaysa ang harapin iyon. Dahil kahit sino naman siguro ay mas pipiliin ang kasiyahan kaysa sa sakit, hindi ba? Mas pipiliin ng iba ang maging masaya kaysa ang masaktan.

Inaantok na ako. Pero ayokong matulog dahil sa paggising ko ay alam kong wala sya sa tabi ko. Kaya naman mas kumapit pa ako sa damit nya para hindi sya mawala sa panaginip ko.

“Sir?” bulol kong tawag sa kanya tuluyan nang nilalamon ng antok ang diwa ko.

Hala… Hindi ko na talaga malabanan ang antok. Pero kahit panaginip lang ’to, gusto kong sabihin sa kanya ang nararamdaman ko.

“Hmm?”

“Mahal po kita…”

Naramdaman ko ang pagiging estatwa ng katawan nya. Pati yata ang pagtibok ng puso nya ay tumigil pagkatapos kong sabihin iyon. Humugot sya ng malamin na hininga, para pa ngang nanginginig sya. Hinalikan nya ang tuktok ng ulo at mas ikinulong ako sa mga bisig nya.

Wala na. Makakatulog na talaga ako.

Pero bago ako muling nakatulog ay narinig ko syang nagsalita. Na naging dahilan kung bakit nakatulog ako nang may ngiti sa mga labi ko.

“Mahal na mahal kita, Maria.”

Nagising ako na may liwanag na at agad akong napatingin sa tabi ko. Napalabi ako nang makitang bakante iyon.

Inaasahan ko na naman iyon kaya hindi ko alam sa sarili ko kung bakit nalungkot pa ako nang makita na wala si Sir Creed. Panaginip nga lang kasi yung kagabi! Imposible naman na bumalik agad sya, eh may aasikasuhin nga daw sya sa Italy!

Pero bakit amoy Sir Creed ang kwarto ko?

Ang gulo ko. Gusto ko syang makita na hindi. Gusto ko syang makausap na hindi. Pinipigilan ako ng pagiging anak ng mga magulang ko.

Kung naging ibang tao lang siguro ako, masaya na kami siguro ni Sir Creed.

Tapos ang kulit ko pa talaga. Pumunta pa ako sa unit nya para talagang i-check sa sarili ko na wala pa nga sya at nasa Italy pa. Bagsak tuloy ang mga balikat ko na bumalik sa unit ko at manuod na lang ng TV.

Ang kulit ko din kasi!

Wala lang akong ginawa sa buong araw kung hindi ang manuod ng TV. Nagluto ako ng tanghalian para sa sarili ko kanina tapos bumalik na naman sa panonood. Pero ang isip ko ay hindi naka-focus sa palabas. Iniisip ko pa rin ang tungkol sa problema ko.

Bigla akong natawa. Kahit ako ay natakot sa sarili ko. Baliw kasi. Bigla biglang natawa, eh ako lang mag isa dito sa unit ko! Tapos yung palabas eh mga nag iiyakan!

Hala… Malapit na talaga akong ipasok sa mental.

Naisip ko lang kasi yung dati. Na wala akong ibang pinoproblema kung hindi ang pera. Si Andres Bonifacio na madalas kumaway sa akin kapag binubuksan ko ang wallet ko. Pero ngayong nakatira ako sa de-aircon na condo unit, malaking sala, queen size na kama, may flatscreen na TV, may bidet at shower sa banyo. Parang mas lumala lang ngayon ang problema ko.

Madali lang kasing solusyunan ang problema ko dati. Magkapera lang ako ay sasaya na agad ako. Pero ngayon, ang pagiging masaya ko ay  mayroon namang sakit na naidudulot sa akin.

Parang ang layo na ng mga panahon na iyon kung saan napaka-simple lang ng problema ko.

Naalala ko ang cellphone kong hindi ko pa naicha-charge simula kahapon. Hala! Baka tumawag o kaya mag-text sa akin si Sir Creed!

Pumunta ako sa kwarto ko at nakita ang cellphone ko na nakapatong sa bedside table. Na-realize kong dead batt iyon nang pindutin ang power button at hindi man lang bumukas. Hinanap ko ang charger na alam kong nilagay ko sa bag noong araw na pumunta ako sa sementeryo.

Hindi ko nga alam kung bakit ko pa iyon dinala noon. Para namang may power plug sa mga puntod.

Nang makuha ko iyon sa loob ng bag ko ay napatigil ako. Napansin ang isang bagay na wala doon at nanlamig ang buong katawan ko. Inalis ko ang lahat ng laman ng bag ko dahil baka natabunan lang o hindi kaya ay natupi at nasa pinakailalim pero wala talaga.

Nawawala yung notebook! Yung notebook na pinagsusulatan ko ng mga impormasyon ni Sir Creed!

Ang huli ko lang naaalala ay dinala ko iyon sa sementeryo! Nilabas ko pa at binasa yung mga nakasulat sa harapan ng puntod ng pamilya ko! Pero wala dito ang notebook sa bag ko. Kahit na punitin ko pa at pagpira-pirasuhin ay talagang wala!

Hindi kaya nailabas ko na at kung saan ko lang nalagay dito sa loob ng unit?

Hinaluglog ko ang buong kwarto. Nagulo ang mga damit ko nang ilabas ko ang lahat sa may closet. Pero kahit anino ng notebook ko ay hindi ko makita.

Ilang oras pa akong naghanap pero hindi ko talaga makita! Kinabahan ako. Ang lakas ng tibok ng puso ko at hinihingal pa ako dahil sa ginawang paghahanap. Nagmukha nang nilooban ng kung sino ang buong unit ko sa sobrang gulo. Pero wala. Walang notebook ang nagpakita sa akin.

Paano kung mapunta iyon kay Sir Creed? Paano kung mabasa nya ang mga naisulat ko doon.

Hindi pwede! Hindi nya pwedeng makita iyon! Magagalit sya! Mas lalong lalaki lang ang problema ko!

Dahil sa isiping iyon ay pumunta ako sa unit ni Sir Creed. Baka naiwanan ko doon kahit na alam kong hindi ko ipinasok ang notebook dito sa unit nya. Ayokong makita nya iyon. Ayokong malaman nya ang naging plano ko sa kanya dati.

Binuksan ko ang unit at pumasok pero naestatwa din nang makitang bukas na ang ilaw. At sa gitna ng sala ay may isang lalaking nakatayo na natigilan din sa biglaang pagpasok ko.

Napalunok ako. Wala syang suot na pang itaas at tanging puting twalya lang ang suot nya sa ibabang parte ng katawan nya. Tapos may hawak syang maliit na towel na ipinang-pupunas nya sa basa nyang buhok!

Hala! Yung abs nyang nakita ko na ng full view noon pero mas nakita ko ng high definition ang quality ngayon!

Rosaryo! Pahinging rosaryo! Ipagdadasal ko ang mga mata kong makasalanan na naglakbay sa katawan nyang may anim na pandesal sa tyan!

Pahinging palaman!

Saglit. Hindi ako makahinga. Nag iinit ang buong mukha ko!

Ano nga ulit ang dahilan kung bakit ako nagpunta dito? Parang natatakot pa nga ako kanina pero para saan nga ulit?

Ibig sabihin ay totoo yung panaginip ko kanina? Pero umalis lang ulit sya kaya wala sya dito nung pinuntahan ko sya kaninang umaga?

“Maria?” tawag sa akin ni Sir Creed kaya napatingin ako sa mukha nya.

Unti-unti syang lumapit sa akin at nag-panic ako! Hindi ko alam kung tatakbo ako palabas ng unit nya o kung mananatili lang na nakatayo! O hindi kaya ay salubungin sya ng mahigpit na yakap!

Nandito sya sa harapan ko at bwisit! Pasalubong nya ba sa akin yung mga pandesal nya sa tyan?

“Saglit, Sir!” pigil ko sa kanya nang mga limang hakbang na lang ang layo nya sa akin. Bilang na bilang ko talaga dahil sa sobrang kaba ko!

Napatigil naman sya at nagtatakang tinignan ako. “Bakit?” tanong nya na mababakas sa mukha ang kagustuhang makalapit sa akin.

Huminga ako ng malalim. Napatingin muna sa mga muscles nya sa mga braso nya, sa malapad nyang dibdib at sa mga abs nya bago ko ibinalik ang tingin sa mga mata nya.

“Magbihis ka muna, Sir. Baka mapabili ako ng palaman nang wala sa oras.” sabi ko at ibinalik ang paningin sa mga pandesal nya sa tyan.

Bumaba din ang paningin nya doon. Napangisi nang muling tumingin sa akin. At nang umalog ang mga balikat nya at tumawa ng malakas ay nakahinga ako ng maluwag.

Hindi nya pa nakikita ang notebook. Ibig sabihin ay wala iyon sa kanya.

Chapter 38

Naging busy si Sir Creed simula ng bumalik sya galing Italy na parang wala pa yata syang isang araw doon. Pero bumawi ang tadhana sa kanya pagkauwi naman nya. Pagod na pagod syang bumabalik dito sa unit ko na halos hindi na sya makakain sa sobrang kapaguran.

Buong araw syang mawawala at babalik lang sa gabi. Ang sabi nya ay nawawala daw ang kaibigan nya at nagtutulungan sila nila Kuya Hunter, Gray, Kuya L at dalawa pa nilang kaibigan sa paghahanap. Naaawa ako sa kanya kaya pinagluluto ko na lang sya ng dinner kapag umuuwi sya.

Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nahahanap ang notebook. Hindi ko alam kung saan ko talaga nailagay. Pero parang naaalala ko na naisilid ko iyon sa bag ko pagkatapos kong basahin ang mga nakasulat sa puntod ng pamilya ko. Kaya hindi ko alam kung bakit biglang nawala sa loob ng bag ko.

Naisip ko tuloy, diba humingi ako ng tulong sa pamilya ko kung anong dapat gawin dahil nalilito na talaga ako? Hindi kaya ito na ang paraan nila para sabihin sa akin na kalimutan ko na ang tungkol sa pagkuha ng hustisya para sa kanila? Ito na kaya ang paraan nila para sabihin na hayaan kong sumaya ang sarili ko?

Payag na ba sila na mahalin ko si Sir Creed? Kahit na sya yung taong dahilan ng pagkamatay nila?

Habang nagluluto ako ng para sa hapunan namin ni Sir Creed ay narinig kong bumukas ang pinto ng unit ko. Tapos ay mga yabag at ilang sandali lang ay naamoy ko ang pamilyar na amoy sa likuran ko. Niyakap nya ako sa bewang at ipinatong ang noo nya sa balikat ko.

“I’m so fucking tired.” reklamo nyang humihigpit ang pagkakayakap sa bewang ko.

Kinagat ko ang pang ibabang labi ko para pigilan ang ngiti. Kinikilig kasi ako, eh. Para kaming mag asawa. Ako ay housewife lang tapos si Sir Creed na kakauwi lang sa trabaho at aabutan akong nagluluto ng dinner namin.

Kakilig!

“Hindi nyo pa rin nahahanap si Violet, Sir?” tanong ko. Ang sabi nya ay Violet daw ang pangalan nung kaibigan nyang nawawala.

Naramdaman ko ang pag iling nya sa balikat ko. “No. And we found out that V is pregnant.”

Napakamot ako sa ulo ko. Pilit na inaalala kung sino yung V na tinutukoy nya. Ang alam ko ay narinig ko na ang pangalan na iyon dati sa kanya, eh.

“Diba, bawal ma-stress ang mga buntis?” ang alam ko ay kasama rin sa paghahanap kay Violet si V kaya baka makasama sa pagbubuntis nya ang sobrang pag aalala sa kaibigan nya.

Muling tumango si Sir Creed. “Good thing that her man convinced her to pull out of the mission.”

Pinatay ko ang gas stove nang matapos na ang niluluto ko at humarap na sa kanya. Napalabi ako nang makita ang pangingitim ng ilalim ng mga mata nya. Medyo humahaba na rin ang bigote at balbas na tumutubo sa mukha nya.

“Kain ka na, Sir.” sabi ko at sinuklay ang buhok nyang magulo. Maging iyon ay humahaba na rin.

“Too tired to eat.” sabi nyang napapanguso. Tumawa ako at mabilis syang hinalikan sa mga labi.

“Sayang naman ang effort kong magluto kung hindi ka kakain, Sir.”

Dumaing sya at sinimangutan ako. “You do know that you have a control over me, huh?”

Napahagikgik ako at muli syang hinalikan ng mabilis sa mga labi. Medyo nabawasan ang pagsimangot nya kaya inulit ko ang paghalik. Paulit ulit hanggang sa napangiti na sya.

“Kinikilig si Sir.” pakanta kong tudyo sa kanya at kiniliti pa sya sa tagiliran. Pero lintek at matigas na muscles nga lang pala ang meron sya kaya ngumisi sya.

“Gusto mong ako ang kumiliti sayo?”

Nawala ang ngiti sa mga labi ko at seryoso syang tinignan. “Huwag, Sir. Halika na. Kumain na tayo.” sabi ko at tinalikuran sya.

Marami akong kiliti sa katawan! Malakas pa! Kaya bwisit na bwisit talaga ako kapag kinikiliti ako ni Jezel.

Tumawa lang si Sir Creed at tinulungan ako sa pag aayos sa hapag. Magkatabi sa upuan at nag uusap ng mga walang kwentang bagay.

“Kapag ba pinaglilihian ako ng buntis, magiging kamukha ko yung anak nya?”

Napatingin ako kay Sir Creed na may inosenteng mukha na nagtatanong sa akin. Napaisip ako dahil hindi ko alam ang isasagot.

Hala… Wala akong alam sa pagbubuntis dahil hindi pa naman ako nabubuntis. Wala din akong nakilalang buntis sa buong buhay ko. Nakakakita naman ako pero hindi ko naman naitatanong ang tungkol sa paglilihi nila.

“Hindi ako alam, Sir. Siguro?” sagot ko. Ang alam ko lang kasi kapag hindi pinagbigyan sa paglilihi ang buntis ay magkaka-balat ang anak nila at mahihirapan sa panganganak?

“Shit.” napamura si Sir Creed at napainom pa ng tubig. “If you’ll ever see V’s child in the future, please know that it’s not mine.”

“Pinaglilihian ka nya, Sir?”

Tumango sya. “I think? Pasalamat nga sya at ang gwapo kong mukha ang pinaglilihian nya.”

Napakamot ako sa ulo ko. Heto na naman sya sa pagbubuhat nya ng sarili nyang upuan. Kailan nya kaya planong ibaba iyon?

Sana lang ay hindi manahin ng anak ng kaibigan nya ang pagiging over-confident nya.

Bago mag New Year ay natapos na din naman ang paghahanap sa kaibigan ni Sir. Pero nalungkot ako nang sabihin nyang nag aagaw buhay na ang kaibigan nila nang matagpuan nila. Kaya ngayon ay nasa state ng coma ang babae.

Magba-bagong taon sya sa loob ng hospital. Habang natutulog.

Nag-grocery kami ni Sir Creed bago sumapit ang New Year’s eve. At grabe, sobrang daming tao sa store! Tapos nagkakaubusan pa ng mga pang handa! Yung graham crackers ay naubos na! Halos maiyak ako dahil hindi ko magagawa yung paborito kong mango float!

“Let’s look for another grocery store, okay?” pag aalo sa akin ni Sir Creed. Ang sabi nya pa nga ay handa syang paliparin ang chopper nya kapag wala kaming nahanap na graham crackers dito sa Maynila.

Mabuti naman at nakakita kami sa isang palengke. Nakakatakot kasi na baka may mga magpaputok na ng fireworks o kaya ng kwitis kapag nagbyahe si Sir gamit ang helicopter nya. Mas importante naman sya kaysa sa graham crackers na paborito ko.

Marami kaming biniling panghanda. At syempre, mawawala ba naman ang lumpiang shanghai nya? Kaya mula umaga hanggang maggabi ay abala ako sa pagluluto ng mga handa namin sa pagsalubong ng bagong taon.

Excited din ako dahil ito ang unang beses na may makakasama ako sa pagsalubong ng New Year. Buong buhay ko ay ako lang mag isa ang nagse-celebrate noon. Kung minsan nga ay tinutulugan ko pa. Kaya ngayong nandito si Sir Creed na kasama ko sa pagse-celebrate ay sobrang saya ko.

Mukhang magiging maganda ang susunod na taon para sa akin. Iiwanan ko na rin sa taong ito ang lahat ng mga nagpasakit sa akin. Dahil diba, Mama, Papa at Kuya, gusto nyo rin naman na sumaya ako? Kaya nga hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakikita ang notebook, diba?

“Sir! Huwag mo munang kainin! Wala pang alas dose!” pagsaway ko kay Sir Creed nang makitang kinakain na nya yung lumpia! Eh, may apat na oras pa bago mag-New Year!

Kung hindi ko sya pipigilan ay malamang na hindi namin makakasama ang mahal nyang lumpia sa pagsalubong ng bagong taon!

“Nagugutom na ako.” sabi nya at ngumuso pa. Sinimangutan ko sya.

“Nagugutom pero yung lumpia lang naman ang kinakain mo. Mag kanin ka dyan at ulamin mo yung adobo!”

Pero hindi nya naman ginawa yung sinabi ko. Umalis sya ng kusina na halatang nagtatampo. Mauubos na kasi yung lumpia! Kanina pa nya kinakain at kung hindi ko lang sinaway ay hindi nya titigilan!

Kaya ayun, naupo na lang sya sa may sala at binuksan yung TV. Napailing na lang ako at nagpatuloy sa pagluluto.

Mamaya ko na lang lalambingin. Busy pa ko, eh. Tsaka mabilis namang mawawala ang tampo nya basta bigyan ko lang sya ng lumpia.

Isang oras na lang bago mag-New Year nang matapos ako sa pagluluto. Naririnig ko na ang maiingay na tunog ng mga paputok mula sa labas. Binuksan ko kasi ang sliding door sa may veranda dahil balak kong dito na manood ng fireworks mamaya.

Pawis na pawis ako kaya naisipan kong maligo na muna. Para maalis din sa katawan ko ang amoy ng usok at ng mga pagkain. Tsaka para rin fresh ako sa pagsalubong ng bagong taon.

Lumabas ako ng kusina at nakitang wala na doon si Sir Creed pero nakabukas pa rin ang TV. Naisip ko na baka siguro may kinuha lang sya sa unit nya at babalik din naman.

Oo, tama. Babalik din sya. At sabay naming sasalubungin ang bagong taon.

Feeling ko ay ito na ang magiging pinakamasayang New Year’s eve para sa akin.

Nakaligo na ako at nakapagbihis na pero hindi pa rin bumabalik si Sir Creed. Fifteen minutes na lang before New Year. Kinakabahan tuloy ako na baka may pinuntahan pala sya. Pero hindi, eh. Palagi syang nagpapaalam sa akin kapag aalis sya. Ngayon pa ba sya mawawala, eh New Year’s Eve ngayon? Kaya nagpasya akong maghintay na lang dito sa may sala.

Masaya ang mga napapanood ko sa TV. Ang mga artista na nasa concert grounds ng isang sikat na mall para samahan sa pagsalubong ng bagong taon ang mga tao na mas piniling mag-celebrate sa labas. Ang hirap sigurong mag artista. Yung tipong hindi nila nakakasama sa pagsalubong ng bagong taon ang pamilya nila.

Mabuti na lang at hindi ko naisipang mag artista. Muntik lang.

Ten minutes. Ten minutes left pero wala pa rin talaga si Sir Creed. Nagtampo talaga sya dahil sa pagpigil kong kainin nya yung mga lumpia? Pero kasi handa yun para sa bagong taon. Ano pa’t nagluto ako noon kung uubusin nya naman agad sa lumang taon?

Sigurado naman ako na nasa kabilang unit lang sya. Nagtatampo at gustong magpalambing sa akin. Napangiti ako. Sa aming dalawa ay palagi talagang sya ang umaaktong bata.

Tumayo ako, handa na sanang pumunta sa unit nya para sunduin sya. Baka hindi nya kasi namalayan ang oras dahil sa pagtatampo nya. Gusto ko pa naman na makasama ko sya sa pagpapalit ng taon.

Pero bago pa ako makalabas ay bumukas na ang pinto ng unit ko at pumasok si Sir Creed. Napangiti ako pero agad ding nawala nang makita ang itsura nya. Wala kasing ipinapakitang reaksyon ang mukha nya. Kinakabahan ako pero hindi ko alam kung bakit.

“Sir?” tanong ko at naglakad palapit sa kanya kahit lumalakas ang tibok ng puso ko dahil sa kaba.

May iba talaga sa kanya. Wala yung mga ngiti nyang madalas na sinasalubong sa akin kapag nagkikita kami. Tapos yung mga mata nya, walang emosyon. Kahit na dati, doon pa lang ay nakikita ko na kung gaano nya ako kamahal.

Humakbang sya palapit at hindi ko alam kung bakit napatigil ako. Tumigil din sya ilang hakbang ang layo mula sa akin. Natatakot ako sa mga mata nya. Parang nakikita ko ang dating sya. Yung dating sya na sabi ko ay kasabay kong iiwanan sa pagpapalit ng taon.

Mula sa kamay nyang nakatago sa likod ay inilabas nya iyon at ipinakita sa akin ang bagay na hawak nya. Nahirapan pa akong alisin ang tingin ko sa mga mata nya at ilipat iyon sa bagay na ipinapakita nya. Nanlaki ang mga mata ko at maingay na napasinghap. Nanlalamig pa ang buong katawan ko at pakiramdam ko ay tinakasan ako ng lakas.

“Sayo ba ’to?” tanong nya at kahit ang boses nya ay sobrang lamig. Mas lalong nanginig ang buong katawan ko.

“S-saan mo n-nakuha yan, S-sir?” nanginginig ang boses ko! Mukhang naapektuhan din sa malamig nyang tingin sa akin.

Pero kahit ganoon ay humakbang ako palapit sa kanya at sinubukang kunin ang notebook na hawak nya. Pero inilayo nya iyon sa akin at halos mapilas na iyon sa sobrang higpit ng pagkakahawak nya.

“Akin na ’yan…” mahina kong sabi. Naiiyak na. Sana ay hindi nya pa nababasa ang nasa loob. Pero nang magbago ang tingin nya at unti unting nagpakita ang galit sa mga mata nya ay alam kong mali ako.

It’s too late. Nabasa na nya.

Tumulo ang mga luha ko pero mabilis ko din iyong pinalis. Galit ang mga mata ni Sir Creed habang nakatingin sa akin. Hindi nya ako tinignan ng ganito kailanman. Kaya sobrang sakit ang makita syang ganito ang tingin sa akin ngayon.

“Sir, akin na ’yan…” sabi ko at napahikbi na. Sinubukan ko ulit kunin ang notebook sa kamay nya pero umatras sya.

“I’ve read everything.” may pait sa boses na sabi nya. “Everything, Maria.”

Muli akong napasinghap at nang itinikom ang bibig ay nag uunahan sa pagtulo ang mga luha ko. Na para bang matagal na silang nakakulong sa mga mata ko at ngayon lang nabigyan ng pagkakataon na makalaya.

Pero pinunasan ko pa rin iyon at pilit na inignora ang sumasakit na dibdib ko. Napapahikbi ako sa sakit na nakikita ko sa mga mata ni Sir Creed.

“Akin na ’yan, Sir.” pangungulit ko sa kanya kahit na alam kong wala na rin namang magagawa iyon.

Nabasa na nya. Ang lahat. Nabasa nya kung paano ko sya sinabihan na isa syang halimaw. Nabasa nya ang mga plano ko. Nabasa ang tungkol sa galit ko. Lahat-lahat. Nabasa nya ang lahat.

“That time when you ran away from me when we were at the mall, naghinala na ako na nakilala mo ako.” ngumisi sya. Pero hindi yung ngising gustong gusto kong nakikita sa kanya.

Ngumisi sya na parang natatawa syang umiiyak ako ngayon.

Sa TV ay naririnig ko na isang minuto na lang bago sumapit ang bagong taon. Mas lalong naging maingay ang mga tao sa TV. Pati na rin ang sa labas dahil sa balkonaheng nakabukas. Maiingay ang mga sasakyan na pinapatunog ang mga busina. Pero kaming dalawa ni Sir Creed ay may katahimikang bumabalot sa aming dalawa.

“But I still tried my luck. Maybe you were just startled that day because of the way how my fling treated you. At nang mapalapit ka sa akin, naisip ko na baka hindi mo nga ako naaalala.”

Sunod sunod na ang paghikbi ko. Pakiramdam ko ay hindi ko magugustuhan ang susunod na sasabihin nya. Gusto kong tumakas. Gusto ko syang takbuhan. Ayoko ng tingin na ibinibigay nya sa akin.

“Gusto mo bang madagdagan pa ang mga impormasyong alam mo tungkol sa akin?” tumawa sya pero hindi nya naitago ang sakit sa pagtawa nya. “I’m your benefactor, Maria. Ako ang taong sumusuporta sayo.”

Napaawang ang mga labi ko at mas lalo akong napaiyak. Sunod sunod ang ginawang pagsinghap para makakuha ng hangin sa nagsisikip kong dibdib. Hindi ako makahinga. Sobrang sakit. Sa sobrang sakit ay hindi ko magawang makapagsalita.

“You wanna know why I supported you?”

Nagsimula na ang pagbibilang para sa natitirang sampung segundo ng taong ito. Mas lalong umingay ang mga nasa paligid namin. Pero ang mga sinasabi ni Sir Creed ay dinig na dinig ko.

“Still remember that night sixteen years ago, kid?”

Ten… Nine… Eight…

Umiling ako. Gusto ko nang patigilin sya sa pagsasalita. Humahagulgol na rin ako at hindi na makahinga ng maayos dahil sa sakit sa dibdib ko.

“Tama na, Sir… Tama na.”

“’Cause I do, kid. I do fucking remember everything.”

Five… Four… Three…

“At sinuportahan kita dahil nakokonsensya ako sa nangyari sayo!”

Two… One!

“I killed them, kid! I killed your family!”

Kasabay ng pagliwanag ng paligid dahil sa mga naggagandahang fireworks sa kalangitan ay ang pagkamatay ng puso ko. Ang ibang tao ay nakangiti at masaya habang pinapanood ang mga paputok pero heto ako na umiiyak at nasasaktan habang nakatingin sa lalaking mahal ko.

Alam ko ang tungkol sa sinabi nya. Buong buhay ko ay alam ko iyon. Pero sobrang sakit na marinig mismo sa bibig nya ang pag amin nyang iyon. Lalo pa at sobrang mahal ko na sya. Na handa akong talikuran ang pamilya ko para sa kanya.

Pero ang sakit sakit talaga. Hindi ako makahinga ng maayos. Kinakapos ng hangin ang baga ko. Ang sakit ng pagtibok ng puso ko.

At si Sir Creed. May nakikita akong sakit sa mga mata nya na pilit nyang itinatago habang nakatingin sa akin.

“Ako ang pumatay sa pamilya mo, Maria. Ako ang dahilan kung bakit mag isa ka na lang ngayon.”

Kuminang ang mga mata ni Sir Creed at hindi ko alam kung dahil ba iyon sa liwang ng fireworks o dahil sa panunubig ng mga mata nya. Nagtatangis ang mga bagang nya na parang may pinipigilang lumabas mula sa mga mata nya.

Tinakpan ko ang mga tenga ko at umiling. Sana maging bingi na lang ako. Sana ay maging manhid ako. Ayokong marinig ang mga sinasabi nya. Ayokong masaktan dahil doon!

“Nagbigay ako ng pera bilang suporta sayo dahil hindi kinakaya ng konsensya ko. ’Cause I’m the reason why you suffered, kid.”

“Tama na, Sir. Tama na.” pagmamakaawa ko sa kanya. “Ang sakit na, Sir…”

Humagulgol ako at mas diniinan ang pagkakatakip sa mga tenga ko. Yumuko ako para hindi makita ang mukha ni Sir Creed na mas nagpapadagdag ng sakit sa puso ko. Pero kahit na anong takip ko ay naririnig ko pa rin ang mga sinasabi nya.

“And you’re right, kid. I’m a beast. Inside and out. So continue your hatred towards me, and live your life.”

Ibinagsak nya sa paanan ko ang notebook ko. Pinapanood ko ang mga luha ko na bumagsak sa sahig at ang iba ay pumapatak sa notebook.

Ayoko na. Ang sakit na talaga ng dibdib ko. Hindi ko na kaya.

“Happy New Year, kid.”

Narinig ko ang mga hakbang nya paalis at ang pagsarado ng pintuan ng unit ko. Gusto syang habulin. Gusto ko syang yakapin para maalis ang sakit sa dibdib ko. Gusto ko syang pigilan at sabihin sa kanya na kahit na halimaw sya, mahal na mahal ko pa rin sya.

Pero hindi gumalaw ang mga paa ko. At feeling ko na kapag humakbang ako ay mabubuwal ako dahil sa panginginig ng mga tuhod ko. Sobrang sakit ng puso at dibdib ko at sa palagay ko ay wala ng lakas ang katawan ko para habulin pa sya.

Napaupo ako sa sahig at malakas na napahagulgol. Pinalo ko ang dibdib ko, sa tapat ng puso ko para mawala ang sakit doon. Pero hindi. Ayaw pa ring mawala. Parang ayaw akong lubayan ng sakit.

Tinitigan ko ang notebook na nasa paanan ko. Hindi ko alam kung paano iyon napunta kay Sir Creed. Pero sa nangyari ngayon, ibig sabihin ay mali ako. Ayaw ng tadhanang talikuran ko ang pamilya ko.

Napatingin ako sa TV, pagkatapos ay sa fireworks na nagpapaliwanag ng langit. Naririnig ko ang kasayahan ng nasa paligid ko. At mas lalo lang iyong nagpalala ng sakit na nararamdaman ko.

Ang akala ko ay magiging masaya ako sa pagsalubong ng bagong taon. Pero mali pa rin pala ako.

Ito na ang pinakamasakit na New Year’s eve na naranasan ko. Kahit na kasama ko ang lalaking mahal ko sa pagsalubong ng bagong taon, masakit at hindi kasiyahan ang naging pagsalubong namin sa panibagong taon.

Sinalubong ng lahat ang bagong taon na may ngiti sa mga labi. Pero ako ay may luha sa mga mata at nasasaktan.

At iniwan na rin ako ng taong mahal ko.

Chapter 39

Naghintay ako ng mga araw sa pagbabalik ni Sir Creed. Hanggang sa ang mga araw ay naging mga linggo. At hanggang sa ang mga linggo ay naging mga buwan. Pero walang Sir Creed ang nagpakita sa akin matapos ang gabing iyon.

Hindi ko alam kung saan na ako pupunta. Naiwan na naman akong nag iisa. Sinubukan kong pumasok sa law firm ni Sir Creed at nagbaka-sakaling makikita ko sya doon. Pero sa tatlong buwan kong pagpasok doon ay hindi ko man lang nakita kahit ang anino nya.

Attorney Kylo and Attorney Alastair tried to give me some workload. Dahil ano nga naman ang gagawin ko doon kung wala ang mismong boss ko na si Sir Creed. Ako pa naman ang secretary nya. At ngayong nawawala sya at hindi tumatanggap ng mga kaso ay wala akong magawa sa firm.

Sinubukan kong tulungan ang dalawang lalaking lawyer na nandoon. Pero mahirap ang maging legal secretary ng dalawang tao kaya ang sabi ni Attorney Kylo na si Attorney Alastair na lang daw ang tulungan ko dahil iresponsable daw ang isang ’yun.

Bukod sa pagiging corporate lawyer ng Gallagher Empire, purong business lang ang mga kasong hinahawakan ni Attorney Alastair. Kaya mas madali ang sa kanya kumpara kay Attorney Kylo na tanggap lang ng tanggap ng mga kaso kapag gusto nya lang.

Doon pa rin ako tumitira sa condo. At napag alaman ko na hindi naman pala totoong binibigyan ng condo unit at kotse ang mga empleyado. It was all for me. Sa akin lang ginawa iyon ni Sir Creed.

He’s my benefactor in the first place.

Patuloy pa rin syang nagpapadala ng pera sa akin. Kahit pala noong naka-graduate na ako at tumitira sa condo ay nagpapadala pa rin sya. Pero kahit piso ay hindi na ako nag-withdraw ng pera. Umaasa na lang ako sa sinasahod ko sa law firm nya. Gusto ko na ang perang gagamitin ko ay iyong pinaghirapan ko na.

Gusto kong makausap sya hindi para magmakaawa kung hindi para tanungin kung bakit nya nagawa ang ganoong bagay sa pamilya ko. I still love him. Hindi naman agad mawawala ang pagmamahal ko sa loob ng tatlong buwan na hindi namin pagkikita. Mahal na mahal ko pa rin sya.

Pero siguro, tinuturuan na ako ng tadhana ng dapat kong gawin. Humingi ako ng tulong sa pamilya ko noong nalilito ako at ito ang naging sagot nila. Nakita at nabasa ni Sir Creed ang nasa loob ng notebook na itinago ko sa kanya.

Nagplano ako. Lumapit ako sa kanya para makakuha ng mga impormasyon na pwede kong magamit laban sa kanya. At sa kalagitnaan ng mga plano ko ay minahal ko sya. Kaya may parte sa akin ang gusto nang itigil ang plano.

Pero alam ko na ang dapat gawin ngayon.

Mabait ang pamilya ko. Alam kong mabait din si Sir Creed. Kaya may dahilan kung bakit nya nagawa ang bagay na iyon. Kahit na alam kong balewala na ang rason nya sa pagpatay nya sa pamilya ko. Pero gusto ko pa rin malaman ang dahilan nya.

“Bye po, Attorney.” pamamaalam ko kay Attorney Alastair dahil tapos na ang gawain ko. Gusto ko pa nga sana syang tulungan dahil may ginagawa pa sya pero pinauna na nya ako. Wala daw bayad ang overtime dahil hindi naman daw talaga sya ang boss ko.

At dahil isa akong praktikal na tao na bumalik na naman sa pagtitipid, nauna na ako. Sabi nya rin naman, eh. At tsaka, baka mapagastos pa ako ng dinner ng dalawang beses.

Sumakay ako sa elevator pababa sa lobby at nakita ko kaagad ang lalaking nakaupo sa may waiting area na naka-earphones at medyo naghe-head bang pa. Naka-plain brown shirt sya na medyo malaki sa kanya at naka-tuck in sa creamy white pants nya. Hindi man lang sinusulyapan ang babaeng katabi nya na mukhang kanina pa nagpapapansin sa kanya.

Napalabi ako. Alam ko namang babaero din ang isang ’to.

Lumapit ako sa kanya at kinuha ang isang earpiece sa tenga nya. Mabilis syang napatingin sa akin nang umupo ako sa tabi nya at inilagay ang earpiece sa sariling tenga ko. Pero bwisit! Natanggal yata ang tutuli ko sa tenga sa lakas ng tunog!

“Ang lakas naman!” sabi ko at mabilis na inalis ang earpiece sa tenga ko.

Tinawanan nya ako at may pinindot sa cellphone nya bago inalis ang pagkakasaksak ng earphones doon at itinago sa bulsa nya. Tumayo sya at naglahad ng kamay sa akin na tinanggap ko naman.

“Naiirita kasi ako sa katabi kong kanina pa nagpapapansin sakin.” sabi nyang nakangiti pa talaga!

Napatingin tuloy ako doon sa babaeng katabi nya na alam kong narinig ang sinabi ni Gray. Namula ang mukha sa pagkapahiya. Hinampas ko tuloy ang braso ni Gray na natatawang dumaing.

“Tara na nga!” sabi ko at nauna nang maglakad palabas. Mabilis naman nya akong sinundan.

Isa pa ’tong si Gray na parang kabuteng bigla na lang sumulpot sa buhay ko. Sya na kasi ang tumitira doon sa condo unit ni Sir Creed. Tapos palagi nya pa akong hinahatid sa pagpasok at pag uwi ko kapag nagtatrabaho ako sa law firm. Nang tinanong ko naman kung bakit nya ginagawa iyon, ang sinagot nya ay dahil daw bored sya sa buhay nya at ang buhay ko daw ang guguluhin nya.

Eh, kung sya kaya ang ginugulo ko? Magulo na nga ang buhay ko tapos guguluhin pa nya? Ang gulo nya!

Sa huli ay nasanay na lang din ako. Ang kulit, eh. Noong unang araw ay pinagpilitan nya pa talaga akong isakay sa kotse nya! Binuhat nya ako noon na parang isang sako ng bigas! Sinumbong ko sya sa guard pero mukhang close sila ni kuya guard! Napahiya pa tuloy ako. Kaya ayun. Kapag sinabi nyang ihahatid nya ako ay hindi na ako nagrereklamo.

“Libre mo ako ng dinner.” sabi nya habang nagmamaneho at nakita ko na nilagpasan nya ang building kung nasaan ang condo unit.

Ang galing-galing. Hindi man lang tinanong kung ililibre ko nga sya.

“Wala akong pera.” sabi ko kahit meron naman. Hindi kasi ako ang nagbabayd ng kuryente at tubig sa condo unit ko. Malamang ay si Sir Creed na naman.

Napakamot si Gray sa batok nya. “Kahit kwek-kwek na lang? Pasasalamat mo na lang sa pagbabantay ko sayo.”

“Hindi ko naman sinabing bantayan mo ako.”

“Basta! Magpasalamat ka!”

Ay, bwisit! Pumayag na lang ako! Wala naman akong magagawa dahil nandito ako sa kotse nya. Baka ibangga pa nya kapag hindi ako pumayag.

Nang makakita kami ng bilihan ng tusok-tusok ay ipinarada nya ang sasakyan. Mabilis syang bumaba na parang wala syang kasama at agad na dumiretso sa kariton ni Manong na nagtitinda.

“Manong, sampung kwek-kwek po tsaka bente pesos na fishball. Sya po magbabayad.” at itinuro pa talaga ako ni Gray nang makalapit ako.

“Sabi mo kwek-kwek lang!”

“Fishball na din.”

Naiinis na dumukot ako ng pera sa wallet ko. Pambihira ’tong lalaking ’to! Kaya nga ako hindi na nag-overtime para makatipid pero binuburaot nya naman ako!

“Ikaw?” tanong pa nya habang inilalagay sa baso ang mga kwek-kwek. Ipapa-take out pa yata.

Umiling ako. “Nakakahiya naman sa dami ng binili mo. Wala na akong pera.” pangongonsensya ko sa kanya na hindi naman tumalab.

Bwisit!

Nang makabalik kami sa kotse nya ay hindi nya muna pinaandar ang sasakyan. Tumingin sya sa rearview mirror at sumeryoso ang mukha nya kaya napatingin ako doon pero hindi ko naman makita kung anong tinitignan nya doon.

May pinindot sya sa dashboard screen at ilang sandali ay may narinig akong parang may nagri-ring. May tinatawagan pala sya.

“Kuya Vander. May sumusunod sa amin.” sabi nya pagkasagot ng tao na nasa kabilang linya.

“Location?” tanong ng lalaking may mababang boses.

“I’ll open my GPS.”

Napatingin ako kay Gray nang tapusin nya ang tawag. Ngumiti sya sa akin at pinahawak ang mga binili nya.

“Just hold onto these. Bilang ko ’yan kaya huwag kang kukuha.”

Ay, wow. Hiyang hiya naman ako sa pera kong pinangbayad ko para makalamon ka.

Bumuntong hininga na lang ako at hindi na nagsalita. Tumingin ako sa labas at pinagmasdan ang bawat dinadaanan namin. Hindi ko alam kung saan nya ako dadalhin pero ayos lang naman. Ayoko din namang umuwi. Maaalala ko lang kasi si Sir Creed. Kahit isang araw ay hindi ko nagawa ang hindi sya isipin.

Hindi ko alam kung saan pumunta si Sir Creed pagkatapos noon. Naghintay ako sa pagbabalik nya. Baka kasi magpaliwanag sya sa akin pagbalik nya. Pero wala. Lumipas ang tatlong buwan ay walang Sir Creed na bumalik para magpaliwanag sa akin.

At sa New Year’s eve pa talaga sya umalis. Ang ganda ng ibinungad nya sa taong ito. Ang pang iiwan sa akin.

Naniniwala pa naman ako na kung anong mararanasan ko sa unang araw ng taon ay mararanasan ko na rin sa mga susunod pang mga araw hanggang sa matapos ang taon.

Ibig sabihin ay may mga taong mang iiwan pa sa akin. Pero sino pa ba? Walang wala na nga ako. Naiwan na akong nag iisa. Wala nang mang iiwan pa sa akin.

Itinigil ni Gray ang sasakyan nya sa isang mataas na lugar. Parang burol ata tapos may mga lamesa at upuan ang nandoon. May ibang mga tao ang nandoon pero kaunti lang kaya tahimik pa rin ang paligid. Pumili kami ng isang table at doon na umupo.

Nakita ko ang view sa baba. Napakaraming mga city lights ang nandoon. Napakaganda ng view pero sumakit lang ang puso ko nang may maalala.

Kapag nandito ako sa mga matataas na lugar, nakikita ang mga ilaw sa ibaba at nadarama ang masarap na hangin, naaalala ko ang secret base namin ni Sir Creed.

“Gray…” tawag ko sa lalaking kumakain sa harapan ko. Isinubo nya ng isang buo ang kwek-kwek at nginuya. “Hindi mo ba talaga alam kung nasaan si Sir Creed?”

Napatigil sya sa pagnguya at nangunot pa ang ilong nya. Para yatang nasira ko pa ang sarap ng pagkain nya sa kwek-kwek na nilalantakan nya.

Ilang beses ko nang itinanong iyon kay Gray at ilang beses nya na rin akong sinagot na hindi nya alam kung nasaan si Sir Creed. Gusto ko lang talagang makausap sya. Iyon lang. Dahil pakiramdam ko ay may hindi pa sya sinasabi sa akin.

“I really don’t know, Fatima.” sabi ni Gray at uminom sa bottled water nya. Ipinatong nya ang mga siko sa table at pinakatitigan ako. “Tell me, why are you looking for him, anyway?”

Hindi agad ako nagsalita at tinitigan ang kulay abo nyang mga mata. Kapag nagseseryoso kasi sya ay parang mas dumidilim iyon. Parang may bagyong namumuo sa loob. Kaya kailangan ko pang titigan para alalahanin na kagaya ng pangalan nya ay kulay gray ang kulay ng mga mata nya.

“Are you going to beg for him to come back to you?”

Nag iwas ako ng tingin sa kanya. Seryoso na sya. Biglang nawala yung Gray na nagpapalibre kanina sa akin.

Kung minsan ay naiisip ko tuloy na baka nagpapanggap lang sya sa harapan ko. Na baka hindi pala talaga sya makulit at isa syang seryosong tao. Pero bakit naman sya magpapanggap, diba?

“Hindi. Gusto ko lang talagang makausap sya.” sagot ko at muli syang tinignan. Para malaman nya na hindi ako nagsisinungaling.

Sinalubong ko ang tingin nya sa akin. Alam kong binabasa nya ako. Ang katotohanan sa sinabi ko. Baka nagsisinungaling lang sya nang sabihin nyang hindi nya alam kung nasaan si Sir Creed dahil ayaw nyang magmakaawa ako. Kaya ipinapakita ko sa kanya na hindi ko gagawin iyon.

Hindi dapat ako yung magmakaawa sa aming dalawa.

“And talk about what?” tanong ni Gray na hindi pa rin inaalis ang tingin sa akin.

“Gusto kong malaman ang rason nya, Gray. Kung bakit nya ginawa iyon. Mabait ang pamilya ko. Mababait sila. At mabait din si Sir Creed.”

“Good people can be bad people too. Even the devil was once an angel.”

Wala akong naisagot sa sinabi nya. Totoo naman. Hindi porke mabait ang isang tao ay hindi na sila makakagawa ng masama. Lalo pa kapag naipit na sila sa sitwasyon.

Pero may mali.

“Hindi ko alam, Gray, pero… Nakita ko yung sakit sa mga mata ni Sir Creed, eh.” napataas ang isang kilay ni Gray sa sinabi ko. Napalunok naman ako nang maalala na naman ang masakit na gabing iyon. “Nasasaktan sya. Ng sobra. Parang pinipilit nya pa nga yung sarili nya na tawanan ako habang umiiyak ako kahit na nasasaktan naman talaga sya.”

“Maybe, he’s hurt because of what he did more than a decade ago?”

Umiling ako. Pilit na ipinaiintindi sa kanya ang nakita ko. “Hindi, Gray. Ang hirap i-explain. Teka.” huminga pa ako ng malalim. “Nasasaktan si Sir Creed habang inaamin nya sa akin yung ginawa nya. Nakita ko ang matinding pagsisisi sa mga mata nya. At nung sinabi nya na patuloy ko syang kamuhian at ipagpatuloy ko ang buhay ko, naguluhan ako. Parang may mali. Dahil mahihirapan akong ipagpatuloy ang buhay ko kung may matinding galit ako sa puso, diba? Alam ’yun ni Sir Creed. Lawyer sya. Kaya nga ipinaglalaban nila ang hustisya para mabawasan ang galit at sakit sa puso ng mga nabiktima.”

Hindi nagsalita si Gray. Siguro ay iniisip nya na na baliw ako. Napakamot na lang ako sa ulo ko.

“Basta. Parang may mali talaga. Kaya gusto ko syang makausap dahil alam kong may malalim syang rason.”

“At nakita mo ang mali sa mga mata nya?”

Tumango ako. “Oo?”

Tinawanan nya ang sagot kong hindi sigurado. Basta. Ang hirap i-explain talaga.

Mabait si Sir Creed. Hindi nya gugustuhing lamunin ng galit ang puso ko kaya hindi ko talaga maintindihan kung bakit nya sinabing patuloy ko syang kamuhian at ipagpatuloy ang buhay ko. Para namang makakaya ko nga iyon.

Tumusok ng isang kwek-kwek si Gray at ang kabila nyang kamay ay sa fishball naman itinusok ang stick na hawak nya. Ipinakita nya iyon sa akin. Ang akala ko nga binibigay nya pero nagsalita sya.

“Choose. This kwek-kwek,” bahagya nyang itinaas ang kamay nyang may hawak na stick kung saan nakatusok ang kwek-kwek. “Or this fishball?”

Naguguluhan akong tumingin sa kanya. Kapag may pinili ba ako ay papakainin nya na ako? Medyo nagugutom na ako, eh.

“Dali, pili na.” pamimilit nya.

“Uhh… Yung kwek-kwek?” mas mabigat yun sa tyan.

Ngumiti sya at ipinakain sa akin ang kwek-kwek. Napangiti na rin tuloy ako dahil kanina pa rin ako natatakam sa kanya. Pero nagulat ako nang pati ang fishball ay inilapit nya sa bibig ko.

“Why choose when you can have both?” sabi nya at naguguluhan man ay kinain ko pa rin ang fishball. Baka magbago pa ang isip eh. “It became your principle that you can only have one between kwek-kwek and fishball because I let you choose. But you didn’t know that you can have both, Fatima.”

Nilunok ko ang pagkain sa bibig ko. Inabot nya sa akin ang bottled water nya at uminom ako doon.

“Pinapili mo ako, eh. Kaya pumili ako.” sabi ko at pinunasan ang mga labi ko.

“Kasi nga pinapili kita kaya ang akala mo ay hindi mo na pwedeng makuha ang dalawa. But if you just tried to understand my words and have a deeper understanding, then you’ll know that I can give you both.”

Kumunot ang noo ko. “Hindi kita maintindihan, Gray.”

Tinawanan nya ako. “You don’t have to choose, Fatima. All you have to do is to try and understand everything. Try to have a deeper understanding. And you’ll know that what you see and hear isn’t always true. Sometimes, your intuition does.”

Tinitigan ko sya. Pilit na iniintindi ang sinasabi nya. Hindi ko alam kung bakit kailangan pa nya akong gamitan ng matatalinhagang mga salita. Ayaw pa akong diretsuhin.

Pero may ideya na ako kung ano ang sinasabi nya.

“Remember that there are always three sides to a story. Yours, theirs and the truth.”

Isang araw ay nagulat na lang ako nang puntahan ako ni Attorney Kylo sa desk ko sa office ni Attorney Alastair at kakausapin daw ako. Medyo kinabahan pa ako dahil palaging seryoso ang mukha ni Attorney Kylo na parang palaging nakaharap sa Judge sa courtroom. Pero sinubukan kong alisin ang kaba ko at inisip na kailangan nya lang ang tulong ko.

Doon kami sa may office nya pumasok at nakita ko ang tambak na mga papeles sa table nya. Para pa ngang dinaanan ng bagyo ang table nya. Ang akala ko ay iyon ang ipapagawa nya sa akin pero pinaupo nya ako sa sofa sa may office nya. Naupo sya sa sofa sa harap ko. Nakapagitan sa amin ang glass table.

“How are you, Miss Fiestada?” tanong nya.

Napaka-pormal nya. May mali. Hindi naman sya ganito sa akin dati at tinatawag nya ako sa second name ko.

“Ayos lang naman po, Attorney Kylo. May problema po ba?” tanong ko. Natatakot sa paligoy-ligoy nya.

Humugot sya ng malalim na hininga at nang pinakawalan ay mas lalong pumormal ang itsura nya. Bakit ba nakakatakot pag naging seryoso ang mga mukha ng mga gwapo?!

“I am here as a lawyer of my client, Creed Cervantes. You know him, right?”

Napaawang ang mga labi ko sa gulat. Lalo na nang marinig ang pangalang binigkas nya. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Bakit ako kakausapin ni Attorney Kylo bilang lawyer ni Sir Creed?

“My client wanted to know if you’re planning to file a lawsuit against him regarding of what happened on January 22nd, seventeen years ago?”

Naikuyom ko ang mga kamao ko sa panggigigil at dahil sa galit na namumuo sa puso ko.

Sir Creed… Ano na naman ’to?

“Nasaan po sya?” nagtatangis ang mga bagang na tanong ko kay Attorney Kylo. “Nasaan po si Sir Creed?”

“I apologize but I cannot disclose my client’s information to you.”

“Gusto ko po syang makausap.”

“If you want to talk to my client, then we’ll have to set a date together with your lawyer.”

Naihampas ko ang mga kamay ko sa babasaging lamesa sa sobrang galit at hindi man lang natinag si Attorney Kylo. Hindi ko nakitaan ng pagkagulat ang mukha nya. Bakit pa ba ako nagtataka? He’s a lawyer. Alam nya kung paano kontrolin ang emosyon nya.

Nagagalit ako pero pinilit ko ang sarili kong maging mahinahon. Naiiyak ako sa pagpipigil ng galit ko pero hindi ko hinayaan na tumulo ang mga luha ko.

Kung ito ang gusto ni Sir Creed, kung ganito nya kami gustong muling magkita, ibibigay ko iyon sa kanya.

“Kapag ba nagkaroon ako ng lawyer, makikipagkita na sya sa akin?” tanong kong hinihingal sa pagpipigil ng galit ko.

“Yes.” diretso at walang emosyong sagot ni Attorney Kylo.

“Kapag ba nagkaroon ako ng lawyer, maririnig ko ang side nya?”

“Yes.”

Tinitigan ko si Attorney Kylo at ang mga mata nyang kulay amber na nakikitaan ko ng pagkapula. Nawala ang takot ko na naramdaman ko dahil sa kanya kanina.

“Pakisabi sa kliyente mo, Attorney, na maghintay sya ng dalawang buwan. Kailangan ko munang maka-attend ng oath taking ceremony para makasama ang pangalan ko sa roll of attorneys.”

Hindi ko alam kung guni-guni ko lang ba pero nakita ko ang bahagyang pag angat ng isang gilid ng labi ni Attorney Kylo pero mabilis din iyong nawala.

“Wait for two months and I will be my own lawyer to represent my family, Attorney. Saka ako haharap sa kliyente mo.” sabi ko at tuluyan nang napangisi si Attorney Kylo.

“Very well, Miss Fiestada. I will definitely tell that to my client.”

Hindi ko pa sure kung makakapasa ako sa bar exam pero sinabi ko na mag-o oath taking ako! Kaya hindi ako pwedeng bumagsak! Kailangang makapasa ako doon sa bar exam na ilang linggo na lang ay malalaman ko na ang resulta!

Kung ito lang ang paraan para marinig ko ang paliwanag ni Sir Creed ay pag iigihan ko. Ako ang tatayong lawyer para sa pamilya ko at ibibigay ko ang hustisyang ipinangako ko sa kanila.

At sa pagkakataong ito, kahit marinig ko pa ang paliwanag nya, itutuloy ko ang kaso. Tatapusin ko na kung anong ang sinimulan ko.

Chapter 40

Maraming tao ang nag aabang para sa resulta ng bar exam dito sa may quadrangle ng Supreme Court. Karamihan ay kasama ang mga magulang nila para kung sakali mang makapasa ay magkakasama silang magce-celebrate. Pero sa katulad kong ulila na at nag-iisa sa buhay, wala akong pamilya o kamag-anak na makakasama ngayon.

Sobra ang kabang nararamdaman ko habang nakatitig sa malaking screen kung saan ipapakita ang pangalan ng mga nakapasa. Maaga pa lang ay nandito na kami at ngayong tanghali na ay marami nang mga tao ang nandito. Sobrang init at halos magkakadikit na ang mga balat namin. Pero ilang minuto na lang ang hihintayin namin at makikita na rin namin sa wakas ang resulta na ilang buwan din naming hinintay.

“Kinakabahan ako.” sabi ni Jezel sa tabi ko at pinagpag pa ang mga kamay nyang halatang nanginginig. “Gusto kong pumasa pero hindi ako masyadong umaasa. Para hindi ako masyadong masaktan.”

Piniktik ni Lionel ang noo nya. “Ano ka ba? Think positive nga.”

Tinawanan ko na lang silang dalawa pero kahit ang pagtawa ko ay nanginginig din. Hala… Kinakabahan din ako. Gusto kong may gawin para makalimutan ko ang pagkakaba ko. Pero kapag kinakausap ko ang dalawa kong kaibigan at nakikita ang kaba sa mga mukha nila ay naaalala ko lang ang tungkol sa bar exam results.

“Kinakabahan ako! Whoo!” sigaw na ni Jezel at natawa ang mga nakarinig sa kanya. Halos lahat naman yata sa aming mga nandidito ay kinakabahan din.

“Sana talaga sinama nyo na mga magulang nyo. Para may mag-comfort sa inyo.” nakangiting sabi ko sa kanila.

“At ano? Iwanan kang kinakabahang mag-isa? Hindi na, no?! Sasamahan ka namin!”

“Ayos lang naman, Fatima. Para may kasama ka.”

Napangiti ako sa sinabi nila at halos maiyak pa. Hindi nila isinama ang mga magulang o ang kung sino mang kamag anak nila dahil alam nilang mag isa akong pupunta ngayon. Hindi daw nila kakayanin na makita akong nag iisa habang sila ay masayang nagce-celebrate kasama ang mga pamilya nila kung sakali mang makapasa sila. At para daw hindi gaanong nakakahiya sa pamilya nila kapag naman hindi sila nakapasa.

Masaya ako na kahit nag iisa ako at walang pamilya ay nakilala ko ang mga tunay na kaibigan ko.

Ilang sandali pa at bumukas na ang screen. Ang unang ipinakita ay ang mga nasa top ten. Sumunod ay ang mga nasa top twenty. Nakarinig agad ako ng mga sigawan. Nangingibabaw ang sa mga magulang na ipinagmamalaking sinisigaw ang pangalan ng anak nila.

Pagkatapos ng mga topnotchers ay naging alphabetical na. Sinabunutan ni Jezel si Lionel nang makita namin ang pangalan ng lalaki dahil sya ang mas may mauunang apelyido sa amin. Pagkatapos ay ang pangalan ni Jezel.

Pagkatapos ay ang pangalan ko.

“Pasado tayo!” naiiyak na sabi ni Jezel at maging ako ay napaluha na rin.

It felt so surreal. Gusto kong makapasa pero ang makita ang pangalan ko sa malaking screen na iyon ay parang hindi makatotohanan. Ang dami kong pinagdaanan ng ako lang mag isa. At habang tinititigan ko ang pangalan ko doon ay hindi ko na mapigilan ang pag iyak sa sobrang kasiyahan.

Pakiramdam ko ay natupad ko na ang mga pangarap ko. Pakiramdam ko na kahit wala ngayon ang mga magulang ko sa tabi ko ay alam kong proud na proud sila sa akin. Kahit ang kuya ko.

Hindi ko akalain na natupad ko ang pangarap kong maging isang lawyer kahit na ako lang mag isa. Kahit na wala akong naging gabay galing sa mga magulang ko. Sobrang saya ko. Pakiramdam ko ay ang lakas-lakas ko. Pakiramdam ko ay makakayanan ko na ang lahat kahit na mag isa lang ako.

Napatingin ako nang yakapin ni Jezel si Lionel habang umiiyak sa dibdib ng lalaki sa sobrang kagalakan. Hindi ko tuloy alam kung lalayo na lang ako o makikisali sa yakapan nila.

Group hug ba ’to?

“Congratulations.”

Napalingon ako nang may bumulong sa tabi ko at nakita ko si Gray na nakangiti sa akin. Gwapong gwapo sya sa suot nyang simpleng white tee shirt at maong pants nya. May baseball cap din sya na pabaliktad na nakasuot sa ulo nya.

“Thank you.” sabi ko at suminghot. Natatawa syang naglabas ng panyo at ipinahiram sa akin para mapunasan ang mga luha ko.

Ipinakilala ko si Gray kina Jezel at Lionel at nakita ko ang mapanuring tingin ng babae kong kaibigan sa aming dalawa. Alam ko naman kung gaano kadumi ang utak nya kaya pinagdiinan ko talaga na magkaibigan lang kami ni Gray.

“If you want to celebrate, I have my own bar. Pwede kayo doon. Libre ko na ang food and drinks nyo.” sabi ni Gray at kaagad na pumayag si Jezel.

“Anong oras nagbubukas ang bar mo?” tanong pa ni Jezel na halatang interesado.

“Eight in the evening.”

“Sigurado kang libre mo? Malakas uminom ’to.” si Lionel na itinuro pa talaga si Jezel. Nakatanggap tuloy sya sa sapok sa braso.

Napalabi ako. May napapansin kasi ako sa dalawang kaibigan ko. Parang mas lalo silang naging close ngayon. Eh, nag away pa nga sila nung graduation namin. Tapos isang taon ang lumipas ay ganito na agad sila ka-close.

Ipinagkibit-balikat ko na lang iyon. Bahala sila. At least alam ko na magkasundo na sila ngayon.

Umalis na din si Gray pagkatapos noon para maghanda sa pagbubukas ng bar nya mamaya. Magpapaluto daw sya ng maraming mga pagkain at baka maubos daw namin ang mga nasa menu. Libre pa naman. May kaibigan pa naman ako na kapag nakarinig ng libre ay nang aabuso talaga. Hindi ko sinasabing si Jezel ’yun.

Tinulungan ako ni Jezel na magbihis ng maayos na damit nang maggabi na. Wala daw kasi syang tiwala sa pananamit ko, lalo pa at alam nyang hindi pa ako nakakapasok sa bar. Sinabihan ko sya na naipasa ko naman ang bar exam pero binigyan nya lang ako ng masamang tingin. Hindi yata natuwa sa biro ko.

Panay ang ayos ko sa damit ko dahil hindi ako mapakali. Pinagsuot kasi ako ni Jezel ng isang midriff off shoulder floral top at isang highwaisted jeans. Hindi naman nakikita ang pusod ko dahil sa pantalon pero may parte ng tyan ko ang nakikita kaya ibinababa ko ang top ko. Ang problema nga lang, bumababa din yung pagkaka-off shoulder kaya nakikita ang dibdib ko.

“Hayaan mo nga! Para kang timang dyan!” saway sa akin ni Jezel nang makailang ulit ko nang inaayos ang damit ko.

“Naiilang talaga ako.” nahihiyang sabi ko at napatingin kay Lionel na nagkakamot ng ulo habang tinitignan kaming dalawang babae.

“Mas mapapansin nila kapag ganyan ka. Relax ka lang!”

Wala na rin naman akong nagawa. Nasa tapat na kami nung bar, eh. Tapos yung si kuyang bouncer pinapasok agad kami. Mukhang sinabihan na ni Gray tungkol sa amin.

Maingay sa loob ng bar at marami ng mga tao nang makarating kami. Medyo natagalan kasi kami sa pag aayos at alas dyes na nakarating dito.

Namamangha ako sa mga ilaw na magalaw at sa lakas ng tugtog mula sa speaker. May mga nagsasayaw na rin sa dancefloor at malilikot na ang galaw ng iba. Habang ako ay tinititigan ang laser lights na kung saan-saan tumatama.

“This way, Ma’am, Sir.” sabi nung isang waiter pagkakita sa amin. Nagkatinginan kaming magkakaibigan at sinundan na lang ang waiter.

Nakita ko agad ang ngisi sa mga labi ni Gray habang papalapit kami sa couch na kinauupuan nya. Nang makalapit ay pinasadahan nya ako ng tingin mula ulo hanggang paa at sumipol sya pagkatapos.

“Damn, girl. You’re blazing hot!” sabi nya sabay tawa. Kung hindi ko lang sya kilala bilang isang baliw ay iisipin ko nang lasing na sya.

Naupo kami pagkatapos ng ilang batian. Si Jezel ay nagpapasalamat dahil ngayon lang nakapasok sa high class na bar. Napansin ko rin na mukhang mayayaman nga ang mga tao dito. May nakita pa nga akong artista kanina.

“Order what you want. Huwag kayong mahihiya.” sabi ni Gray nang ibinigay sa amin ang menu.

“Ay, hindi talaga!” si Jezel na malakas na tumawa at kung ano-anong pinagtuturo doon sa menu.

Juice lang ang inorder ko kahit na pinipilit nila akong mag-order kahit na cocktail lang. Pero ayoko kasi. Hindi ko alam ang alcohol tolerance ko. Baka isang higop ko lang sa cocktail ay malasing agad ako.

“What the fuck? You won’t get drunk easily because of cocktail!” natatawang sabi ni Gray. Malay ko ba sa mga nakahalong alak doon?

Pero nag order si Gray ng isang bote ng tequila. Balak pa yatang gamitin ang bartender skills nya habang nakaupo kami sa lamesa. Katabi ko kasi sya at sya itong pilit ng pilit na uminom ako. Tumingin ako sa mga kaibigan ko para humingi ng tulong pero nagkaroon sila ng sarili nilang mundo. Nagbubulungan at naghahagikgikan pa ang dalawa.

Nang sumapit ang alas dose ay mas lalo pang naging wild ang mga tao. Ang sabi ni Gray ay ito raw talaga ang peak hour sa bar nya. Eleven ng gabi hanggang one ng madaling araw. Tipsy na daw kasi ang mga tao kapag ganoon. Kapag sumapit ang alas dos, karamihan ay mga lasing na.

“Shot?” sabi nya sabay inabot sa akin ang shot glass na may lamang tequila. Mabilis akong umiling sa kanya.

“Ayoko, Gray.”

“C’mon, Fatima. Ikaw na lang ang hindi pa umiinom dito. Look at your friends.”

Dahil sa sinabi nya ay napatingin ako sa dalawang kaibigan ko. At mahabaging langit! Kamuntik ko nang buhusan ng holy water ang mga mata ko!

Sina Jezel at Lionel! Nagtutukaan! Paharap pang nakaupo si Jezel sa mga hita ni Lionel! Tapos nakita ko na yung dila ni Lionel, pumasok pa sa bibig ni Jezel! Hala? Bakit may ganoon? Kami ni Sir Creed ay nagkakagatan lang! Hindi ko alam na may pagdila din pala!

Tinawanan ni Gray ang reaksiyon kong nakanganga at nanlalaki ang mga matang nakatingin sa mga kaibigan ko. Bakit ganito? Nasaan na yung mag kaaway na Jezel at Lionel noon? Parang nag iba yung mga kaibigan ko!

“Dala ’yan ng alak.” natatawang sabi ni Gray at muling inilapit sa akin ang shot glass. “Drink, Fatima. Just one shot.”

Inalis ko ang mga mata ko sa dalawa kong mga kaibigan at napasinghap. Naubusan yata ako ng hininga doon. Napahawak ako sa dalawang pisngi ko at sa tenga kong namumula. Nawiwindang ako. Grabeng gulat ang naranasan ko ngayong gabi.

Napansin ko naman kanina na may iba talaga sa kanila. Lalo na noong niyakap ni Lionel si Jezel. Pero dahan-dahan naman! Kanina lang ako naghinala tapos magdidilaan na agad sila sa harapan ko?

“Baka malasing agad ako, Gray.” sabi ko kay Gray at umiling pa.

“We don’t know about that until you try. C’mon, Fatima. Akong bahala sayo. Hindi naman kita pababayaan.”

Napatingin ako kay Gray. Isang bote pa lang ng alak ang iniinom nya at alam kong matagal pa sya bago malasing. May tiwala ako sa kanya. Ilang buwan ko na rin syang nakasama at isa pa, kaibigan sya ni Sir Creed.

Ewan ko ba. Basta mga kaibigan ni Sir Creed, tingin ko ay mababait na silang lahat.

Kinuha ko ang shot glass at napapalakpak si Gray. Tinitigan ko muna iyon. Ngayon lang ako makakatikim ng alcohol sa buong buhay ko.

“Lick it first.” sabi ni Gray at nilagyan ng asin ang parte ng kamay ko sa pagitan ng thumb at hintuturo ko. “Then drink the tequila in one gulp.”

Ginawa ko ang sinabi nya. Pagkatapos kong dilaan ang asin ay mabilis kong inilagay ang alcohol sa loob ng bibig ko at nilunok. Pero lintek! Muntik ko nang mailuwa iyon kung hindi ko lang talaga nalunok agad!

Gumuhit sa lalamunan ko pababa sa dibdib ko ang init dahil sa tequila. Bwisit! Mapakla yung lasa na ewan! Hindi ko alam kung bakit nagugustuhan ito ng iba!

Inabutan ako ni Gray ng isang slice ng lemon at pinakagat sa akin iyon. Nangasim ang mukha ko pagkakagat at walang pakundangan ang pagtawa ni Gray na kanina pa pala pinapanood ang reaksiyon ko simula pa lang sa pag inom ko ng alak.

“What do you think?” tanong nyang natatawa pa rin.

“Ang panget ng lasa!”

Malakas syang tumawa at inirapan ko na lang. Inubos ko ang slice ng lemon na binigay nya sa akin para maalis ang lasa ng alak sa bibig ko.

“One more?”

Kaagad akong umiling sa sinabi ni Gray. Nawala na ang init sa lalamunan ko pero ayoko talaga nung lasa. Kakaiba kasi. Parang gamot na pinapainom sa bata. Yung pulang maliit na nakalagay sa rubber? Gamot yata sa polio ’yun. Basta. Yung mapakla. Hindi ko lang talaga makalimutam yung lasa ng gamot na iyon dahil nakaka-trauma sa pakiramdam.

Umilaw ang cellphone ni Gray na nakapatong sa gitna ng lamesa namin. Hindi ko nakita ang caller pero napangisi sya ng sagutin ang tawag.

“Hello? I’m sorry, Kuya Archer, but I can’t hear you!” sumisigaw na sya.

Napatingin ako kay Gray. Archer. Ang alam ko ay tinatawag na ganoon si Sir Creed minsan. Sya kaya yung katawagan nya?

Napatingin sa akin si Gray nang mapansin ang pagkakatigil ko at ngumisi.

“What? I really can’t hear you. The music is too loud!” tapos ay mala-demonyo syang tumawa. “Sorry, Kuya Archer. But I’ll do whatever I want with her tonight.” pagkatapos ay ibinaba na nya ang tawag.

Nag abang ako sa sasabihin nya. Baka sakaling may paliwanag sya kung bakit sya tinawagan ni Sir Creed. Samantalang ako ay hindi! Ilang buwan na ba, ha? Ilang buwan na nya akong pinagtataguan!

“Sayaw na lang tayo!” yaya ni Gray sa akin at kaagad akong napatingin sa dance floor. Ang wild na ng mga tao!

Pero parang gusto kong i-try. Nabwisit kasi ako nang maalala ko na naman si Sir Creed!

“Safe ba dun?” tanong ko dahil mukhang nagkakagulo na ang mga tao.

Kinindatan ako ni Gray. “Don’t worry. Hindi kita pababayaan. Akong bahala sayo.”

Sa huli ay sumama na ako sa kanya. Baka makalimutan ko ang inis ko kapag nandoon na ako sa gitna ng dancefloor. At tsaka, mukha rin namang masayang kasama si Gray. Kumpara doon sa dalawa kong kaibigan na daig pa ang mga manok kung magtukaan. Kinalimutan na ngang kasama ako ngayon!

Kung sa malayo ay mukhang magulo ang dancefloor, ngayong nandito na ako ay na-realize kong mas magulo pa pala! Ilang beses na akong naitulak ng kung sino at napapakapit na lang ako kay Gray na tinatawanan ako.

“Jump, Fatima!” sabi sa akin ni Gray nang tumalon ang mga tao dahil sa pagsabay sa isang upbeat na tugtog.

Tumawa ako at nakisabay kay Gray na tumatalon din. Hinawakan nya ang isang pulsuhan ko at itinaas ang mga kamay namin habang tumatalon. Tawa ako ng tawa dahil sa sobrang saya! Kahit na may mga nakakabangga sa akin ay ayos lang dahil mukhang normal naman ang ganoon.

Buti na lang naisipan kong sumama sa kanya dito sa dancefloor. Ang saya pala.

Nang medyo kumalma ang paligid ay tumigil kami sa pagtalon. Pero hinawakan na ni Gray ang kamay ko at iniikot ako. Ng tatlong beses! At dahil sa ilaw at sa nainom ko kanina ay nahilo ako! Natapilok ako at sumubsob sa dibdib ni Gray na agad naman akong sinalo habang parang baliw na tumatawa.

“Bwisit!” inis kong sabi sabay layo sa kanya at hinampas ang dibdib nyang may matigas na muscles din pala.

“Tyansing ka, ah?” asar nya na inirapan ko naman. At sa pag irap ko ay napadako ang tingin ko ang isang parte ng bar. Nakita ko ang isang lalaki na nakatayo doon at may malamig na titig sa akin.

Naestatwa ako. Hindi ko alam ang gagawin ko. Matapos ang ilang buwan ay hindi ko akalain na dito ko makikita si Sir Creed.

“Fatima?” tawag sa akin ni Gray nang mapansin ang pagkakatigil ko. At sa sobrang pagkataranta ko ay mabilis akong umalis ng dancefloor. Narinig ko pa ang tawag sa akin ni Gray pero nagtuloy tuloy ako palabas.

Dapat ay puntahan ko kung saan nakatayo si Sir Creed kanina. Ito na nga ang pagkakataon ko para makapag usap kami, diba? Ito na ang tsansa kong tanungin sya at marinig ang rason nya.

Pero nakita ko na naman ang malamig na mga titig nya at natakot ako. Isabay pa ang malakas na tugtog na nanggagaling sa speaker. Ipinaalala sa akin ang malakas na putok ng baril na narinig ko ng gabing iyon.

Kaya hindi ko na hinintay pang makalapit sa akin si Sir Creed. Dahil feeling ko ay nauulit ang nangyari noong gabing iyon. Dala siguro ng alak o pagkahilo ko. Kaya pinili ko na lang na umalis doon dahil kinakapos na rin ako ng paghinga.

Saka na siguro. Kapag nasa maayos na kaming lugar. At kalmado ako o hindi nakainom.

Naghanap ako ng lugar na walang masyadong tao at nakarating ako sa parking lot. Sumandal ako sa pader at doon kumuha ng malalalim na paghinga. Pinupunan ang mga hangin na nawala sa baga ko kanina.

Ang akala ko ay wala na akong trauma. Hindi nga ako inaatake noon kahit na kasama ko si Sir Creed. Kaya hindi ko alam kung bakit ganoon ang takot ko kanina.

Siguro ay dahil sa alak? Sa pagkahilo? O hindi kaya ay dahil sa malakas na tutog sa speaker na nagpapaalala sa aking ng tunog ng baril? O yung mga malalamig na tingin kanina sa akin ni Sir?

Ang akala ko talaga ay mauulit na naman kanina iyong nangyari noong gabing iyon.

Abala ako sa pagpapakalma sa sarili ko kaya nagulat na lang ako nang may lalaki nang nakatabi sa akin. Pero ganoon na lamang ang pagkatakot ko nang maramdaman ang isang bagay na idinikit nya sa tagiliran ko.

“Just walk towards that red car. Don’t shout or I’ll shoot you.”

Kahit na kinakabahan at sobrang natatakot ay ginawa ko ang sinabi nya. Inakbayan pa ako nung lalaki at naramdaman ko ang magaspang nyang kamay sa hubad kong balikat. Gusto kong mandiri pero idinikit nya pa ang baril sa gilid ko.

Hindi ko alam kung anong gusto ng lalaking ito sa akin. Pera ba? Holdaper ba ’to? Kidnapper? Pero wala nga din akong pera! Baka samahan ko pa silang maghanap ng pera!

“Mahirap lang po ako. Patay na rin po ang mga magulang ko. Wala na po akong pamilyang tutubos sa akin.” sabi ko sa nanginginig na boses.

Bakit ba ako nagpunta sa lugar kung saan wala pang tao?! Ayoko ng ganito! Ayokong maramdaman yung baril sa balat ko! Unti unti nang nanginginig ang katawan ko dahil sa sobrang takot.

Naaalala ko na naman yung gabing iyon. Sila Mama, Papa at Kuya na duguan. Yung pagkakatutok sa akin ng baril.

“This is against the law, kuya. Forcible a-abduction. A-article 342 of the Revised Penal Code.”

Mas idiniin pa ng lalaki ang baril sa akin at minura pa ako. Nainis yata na pinapangaralan ko tungkol sa batas. Pero gulong gulo na kasi ang utak ko. Naiiyak na ako sa takot, lalo pa at pinapaalala ng pangyayaring ito ang gabing iyon. Kaya lang ay hindi ako pwedeng maging mahina. Kailangan ay lumaban man lang ako. Nandyan naman ang batas para protektahan ako.

Nakarating kami sa may kotse at handa na sana akong lumaban, kahit hindi ko alam kung paano. Pero pareho kami ni kuyang kidnapper na nagulat sa nakita namin sa loob.

Yung dalawang lalaki, duguan, parehong may tama ng baril sa mga ulo nila.

Hindi ko na napigilan pa ang takot ko. Nanginig ang buong katawan ko at sunod sunod na pumatak ang mga luha ko. Nabitawan ako ni kuyang may hawak sa akin at napaupo ako sa sahig. Tinakpan ko ang dalawang mga tenga ko at napapikit habang patuloy na umiiyak.

“Mama, Papa, Kuya…” tawag ko sa kanila habang humahagulgol.

Malinaw na bumalik sa alala ko ang gabing iyon. Ang duguan na imahe ng mga magulang ko. Ang pagtakbo namin ni Kuya. Ang pag iwan nya sa akin sa loob ng kahon. Ang nakaluhod na imahe ni Kuya at ng lalaking nakatayo sa harapan nya at tinututukan sya ng baril. Ang pagbagsak ni Kuya nang barilin sya sa ulo ng lalaki at dalawang beses pa syang binaril. Ang pagtingin ng lalaki sa akin at ang paglapit nya.

Pero sa pagkakataong ito, may nagbago sa mga alaala ko.

Walang mukha ang lalaki ngayon habang idinidikit nya sa ulo ko ang dulo ng baril. Wala ang pamilyar na malalamig nyang mga mata. Wala. Wala akong makita. Wala syang mukha!

Mas lalo akong nagpanic at napahagulgol. Bakit ganito? Anong nangyari? Sino iyong lalaki? Bakit wala syang mukha?! Mayroon syang mukha noon! Si Sir Creed! Sya ito pero bakit wala akong makita?

Nakalimutan ko na ba ang mukha ni Sir Creed?

“Maria!”

Napasigaw ako at pilit na kumawala sa pagkakahawak ng lalaking nasa harapan ko. Hindi pwede. Ayoko pang mamatay! Huwag ko akong patayin! Huwag mo akong barilin!

Naramdaman ko ang mga palad na na ikinulong ang mukha ko pero patuloy pa rin ako sa pagwawala. Kinakalmot ko na ang mga braso ng lalaki habang sumisigaw. Kailangan kong makawala sa kanya! Sa lalaking walang mukha!

“Look at me. Baby… Please, look at me.” ang masuyong sabi ng lalaki sa harapan ko.

Tinignan ko ang lalaking walang mukha sa harapan ko. Unti unti syang nagkakaroon ng mukha. Ang una kong nakita ay ang mapula nyang mga labi. Tapos yung matapos nyang ilong. Tapos yung makakapal nyang mga kilay. Tapos yung hazel brown nyang mga mata.

“That’s it, baby. Just keep looking at me.” sabi pa nya at mas lalo ko syang tinitigan.

Unti unti akong kumalma nang makilala kung sino sya. Napatingin ako sa mga braso nyang punong puno ng mga kalmot ko. Sa mga daliri kong mayroon ding mga sugat. At pabalik sa mga mata nyang punong puno ng pag aalala sa akin.

Tama… Si Sir Creed nga yung lalaki noong gabing iyon.

“Who am I, huh?” tanong ni Sir Creed at naguluhan ako. “Tell me my name. Who am I, baby, hmm?”

Nag aalala ang mga mata nya habang itinatong nya iyon. Hindi ko maintindihan. Nakalimutan nya ba kung sino sya?

“Sir… Creed?” patanong na sagot ko. At nang bumuntong hininga sya na parang nakahinga ng maluwag ay naalala ko ang mga nangyari. Tumingin ako sa kotseng nasa likod nya pero mabilis nyang tinakpan ang mga mata ko.

“Don’t look.” sabi nya at tumango ako. Hinawakan ko ang mga braso nya nang tinulungan nya akong makatayo. “Gray. Clean this fucking mess and don’t you ever let the enemies inside your bar again!” sigaw nya at alam kong nasa paligid lang si Gray.

“I can’t refuse potential customers, Kuya Archer.” dinig ko ang boses ni Gray nang sumagot sya.

“Potential customers? What if I’ll burn your bar right now? Do you think you’ll ever have your goddamned potential fucking customers?”

Hindi ko na narinig pa ang sagot ni Gray dahil binuhat na ako ni Sir Creed at isinakay sa pamilyar nyang kotse na ilang buwan ko na ring hindi na nasasakyan. Nang maiayos nya ako sa passenger seat ay ilang sandali syang nakipag usap kay Gray bago sumakay sa driver’s seat.

“Sir Creed?” tawag ko sa kanya at napatingin sya sa akin. Nandoon pa rin ang pag aalala sa mga mata nya.

“Yes, Maria?”

Maria… Balik pangalan ko na naman.

“Babalik ka na ba, Sir? Maririnig ko na ba ang paliwanag mo?”

Bumuntong hininga sya at nang umiling ay halos maiyak na ako. Nag iwas na lang ako ng tingin sa kanya at ilang sandaling namayani ang katahimikan sa amin na sya rin ang bumasag.

“You will hear my side as Kylo’s client, Maria. And once you’ve become the lawyer to represent your family against me.”

Hindi ko sya tinignan at pinanatili ang tingin sa labas ng bintana. Pinipigilan ko ang galit ko sa kanya gayong may utang na loob ako dahil ni niligtas nya ako ngayong gabi.

At kalmado na rin ako dahil sya ngayon ang nandito sa tabi ko. At iyon ang nagpapagulo sa akin. Bakit ako kalmado sa presensya nya kung sya ang pumatay sa pamilya ko?

Narinig ko ang pagbuntong hininga ni Sir Creed bago sya muling nagsalita.

“Just hate me, Maria. Magalit ka lang sa akin. And continue your life.”

Sir… Bakit ba palagi mong sinasabi yan? Naguguluhan na talaga ako.

Gustong gusto kong itanong iyon sa kanya pero alam kong hindi nya ako sasagutin. Kailangan ko pang maghintay na maging official lawyer na ako bago ko marinig ang paliwanag nya.

Dalawang buwan na lang.

Chapter 41

Sa lahat ng mga nag-take ng bar exam ay nasa 27% lang ang mga nakapasa. Lahat kami ay nandito ulit sa PICC at nakasuot na ng itim na toga para sa oath taking ceremony. Ang mga top notcher ay nasa unahan nakaupo at ang mga sumunod ay alphabetical na.

Nakakatuwa na kaming magkakaibigan ay isa sa mga nakapasa kahit na napakahirap ng test. Wala pa nga sa kalahati ang bilang ng mga bar exam passers kaya masayang masaya ako na kasabay ko sa oath taking ceremony ang mga kaibigan ko.

“I, Maria Fatima Fiestada, do solemnly swear that I will maintain allegiance to the Republic Act of the Philippines…”

Nakatayo kaming lahat habang nakataas ang kanang kamay namin. Sabay-sabay naming binibigkas ang lawyer’s oath. Hindi matigil ang kasiyahan ko habang sumusumpa na gagawin ang trabaho ko para sa batas ng bansang Pilipinas. Pagkatapos ng oath taking ceremony na ito ay magiging isang ganap na attorney na ako.

“So help me, God.”

I am officially Atty. Maria Fatima Fiestada.

“Congratulations, Attorneys!”

Nag-picture taking muna kami nila Jezel at Lionel at iba pang mga kaklase naming mga nakapasa. Nakakalungkot lang na wala pa sa sampu ang mga nakapasa doon sa klase namin. Masaya sana kung sila din ay nakapasa. Nakita ko rin naman ang paghihirap at pagtyatyaga nila sa pag-aaral.

“Attorney Fiestada.”

Napalingon ako kay Jezel dahil sa itinawag nya sa akin at ang bruha ay humagikgik pagkatapos. Tumawa rin si Lionel at doon lang bumaba ang tingin ko sa mga kamay nilang magkahawak.

Tumaas ang isang kilay ko. “So kayo na?”

Hindi nila ako sinagot dahil si Jezel ay kinurot ang braso ni Lionel na parang kinikilig. Napadaing ang lalaki pero natawa rin naman pagkatapos at hinalikan ang buhok ni Jezel.

Napangiti na lang ako. Masaya ako sa kanila. Inaasahan ko na rin naman. Matapos ko silang makita na nagtutukaan at nagdidilaan, imposible na walang mamagitan sa kanila pagkatapos. Sasapukin ko talaga si Lionel kapag hindi sya kumilos.

Naaalala ko tuloy yung naging pag uusap namin ni Lionel bago mag-graduation. Umamin pa sya sa akin ng nararamdaman nya ’nun. Ang sabi nya ay apat na taon daw syang naghintay sa akin. Ang akala ko nga ay mahihirapan sya dahil four years ang itinagal ng nararamdaman nya sa akin. Pero isang taon lang at sila na agad ni Jezel.

Ang lakas pala ng kamandag ni Jezel.

Pero sa tingin ko ay nakatulong din ang kaibigan ko sa pagmo-move on ni Lionel. Hindi naman mahirap mahalin si Jezel. She’s pure, funny and kind. Medyo madumi ang isip pero mas nakakadagdag lang iyon sa charms nya.

“Flowers for the newly appointed attorney.” sabi ni Gray sa gilid ko at inabot sa akin ang isang bouquet ng blue roses. Napangiti ako at kinuha iyon sa kanya.

“Salamat, Gray.”

“It’s from Kuya Creed.”

Napatitig ako sa kanya dahil sa sinabi nya. Ang akala ko ay sa kanya galing ang mga bulaklak. Pero bakit ko pa nga ba aasahan iyon, eh nagpapalibre pa nga ang isang ’to ng kwek-kwek at fishball noon.

Hindi ko lang talaga inaasahan na bibigyan ako ni Sir Creed ng bulaklak ngayon. Napatingin ako sa bouquet at naalala ko ang isang tangkay ng asul na rosas na ibinigay nya rin noong birthday ko. Nag-research pa nga ako kung ano ang meaning ng blue rose. Secret or mystery ang lumabas. Kaya naisip ko tuloy na may mga bagay pang hindi sinasabi sa akin si Sir Creed. Ang akala ko nga ay yung sa nararamdaman nya pero umamin sya noong araw ding iyon. Kaya naisip ko na ’yung tungkol sa pamilya ko ang hindi nya masabi. Pero ngayong muli nya akong binigyan ng ganitong bulaklak, ibig sabihin ay hindi nya pa nasasabi sa akin ang sikreto nya.

Kaya gustong-gusto ko talagang makausap sya. At ngayong isang ganap na akong attorney ay magagawa ko na iyon. Kailangan ko na lang makipag usap kay Attorney Kylo.

“Nasaan sya? Bakit hindi sya ang magbigay sa akin?” tanong ko kay Gray. Pinagtataguan pa rin ba ako ni Sir? Ang akala ko ba ay haharapin nya ako kapag naging opisyal na lawyer na ako?

Tumingin si Gray sa itaas, yung mataas na building sa may kanan namin, pagkatapos ay ngumisi sya at saka ako binalingan.

“He’s somewhere up there making sure of your safety.” sabi nyang parang buang. Mukhang nahahawa na rin sya sa pagkabuang ni Sir Creed dahil hindi ko maintindihan ang sinasabi nya. O baka may sarili lang syang diksyunaryo at sya lang ang nakakaintindi ng mga salita nya. “Watching your every move on the scope of his sniper.”

Sumimangot ako. “Ano bang pinagsasabi mo?”

Tumawa sya at umiling. Pasimple akong lumayo sa kanya dahil habang patagal ng patagal na nakakasama ko si Gray ay pa-weirdo sya ng pa-weirdo. Nakakatakot na ngang samahan minsan. Baka nakakahawa kasi yung ka-weirduhan nya.

“Tara na.”

Nagpaalam naman ako kina Jezel at Lionel at nangako kami na hindi namin kakalimutan ang isa’t isa. Baka kasi matagal pa ulit kaming magkita kita ngayong tapos na ang journey namin para maging opisyal na lawyer. Kapag nagkaroon kami ng oras ay ipinagako namin na magkikita kita kami.

Isinakay ako ni Gray sa kotse at nag-drive na sya paalis. Tumingin ako sa labas ng bintana at hindi pa rin makapaniwala na isa na nga talaga akong lawyer.

Excited akong sabihin yung mga katagang “Objection, Your Honor!” sabay may paghampas pa sa table ng malakas.

Napangiti ako pero agad ding nawala iyon nang maalala ko ang problema ko kay Sir Creed. Gusto ko talagang makausap muna sya at malaman ang lahat bago ko ipagpatuloy ang kaso. Alam ko kasi na kulang pa ang mga nalalaman ko.

Naaalala ko noong bata ako. Ipinagpilitan ko sa mga taong kumausap sa akin, na ang sabi nila ay mga pulis daw sila, na ang lalaking pumatay sa pamilya ko ay yung lalaking mag hazel brown na mga mata. Sinabi ko sa kanilang lahat ang mga nakita ko. Pero ang sabi nila ay hindi daw iyon matatanggap sa korte dahil hindi daw sumasakto ang statement ko. Magulo at may mali daw.

Hindi ko alam kung anong mali dahil siguradong sigurado ako sa mga nakita ko. Kaya nagdesisyon ako na ako mismo ang maghahain ng reklamo at ipapasa-korte ang kaso ng pamilya ko. Kaya pinag igihan ko ang pag-aaral ko.

“Shielder, may sumusunod sa inyo.”

Nagulat ako nang marinig ang boses ni Sir Creed sa speaker sa may dashboard screed. Napatingin ako doon at nakita kong nakakonekta ang tawag sa kanya.

Shielder? Sinong Shielder?

“Ilan, Kuya Archer?”

“Dalawang naka-motor at isang black vios.”

Napamura si Gray at napatingin sa rearview mirror. Ilang sandali lang ay naramdaman ko na bumilis ang pagpapatakbo nya sa kotse. Napakapit ako sa seatbelt ko.

“Leave them to me.” boses ulit ni Sir Creed iyon. “Protect Maria. Take her to the hideout.”

Tatanungin ko na sana si Gray kung anong nangyayari pero hindi ko nagawa nang makita ang seryoso nyang mukha habang nakatingin sa kalsada. Yung mga mata nya. Nakakatakot. Para talagang may malakas na bagyo nang namumuo sa loob noon. Nakatiim pa ang mga bagang nya at mahigpit ang kapit sa manibela.

Mabilis na talaga ang pagpapatakbo nya at ilang beses na syang nag-overtake. Sigurado ako na ilang sandali lang ay may susunod na sa aming pulis para hulihin kami dahil lagpas na sya sa speed limit. Nilabag nya lang ang Republic Act No. 4136 Article IV section 35!

First day ko sa pagiging attorney pero kasama akong mahuhuli ni Gray!

Napaiwas ako ng tingin kay Gray. Sasabihin ko na sana sa kanya ang batas na nilabag nya pero nakakatakot talaga yung itsura nya. Mukhang wala syang pakialam kung may nilabag man syang batas.

At sa pag iwas ko ng tingin ay napatingin ako sa labas ng bintana. Ganoon na lang ang takot ko nang may sumasabay sa aming naka-motor. Mag isa lang sya at natatakpan ng helmet ang ulo nya kaya hindi ko makita ang mukha nya. Halos mahimatay na ako nang maglabas sya ng baril at itinutok sa akin.

Hindi ako nakagalaw. Alam ko na kapag kinalabit nya ang gatilyo ay hindi na ako mabubuhay pa. Nakatutok sa ulo ko ang baril at kahit tinted ang bintana ng sasakyan ni Gray ay parang siguradong sigurado ang taong nakasakay sa motor kung nasaan ako.

Naaalala ko na naman ang gabing iyon. Ganito rin iyon. Nakatutok sa akin ang baril. Hindi nga lang nakadikit sa bungo ko. Pero naulit na naman ang takot na naramdaman ko noon. Nagsimulang manginig ang buong katawan ko.

“Putangina, Shielder! Si Maria!” dinig ko ang malakas na sigaw ni Sir Creed mula sa kabilang linya.

Unti unting kinalabit ng taong nakasakay sa motor ang gatilyo. Walang tunog dahil naka-silencer ang baril. Napasinghap ako. Inaasahan na sa ulo ko tatama ang bala ng baril. Pero tumalbog lang iyon at nakita ko pa ang ginawang marka ng bala sa salamin.

“Chill, Kuya Archer. My car is bulletproof.” dinig kong sabi ni Gray pero seryoso pa rin ang boses nya.

Nakita ko ang pagkatumba ng taong nasa motor. Wala nang sumusunod sa amin pero mabilis pa rin ang pagmamaneho ni Gray.

“Goddamnit, Shielder! May trauma si Maria!” dinig ko ulit ang sigaw ni Sir Creed na alam kong nagagalit na. Pero nang muling magsalita ay biglang huminahon at lumambing. “Maria? Are you okay?”

Hindi ako nakapagsalita. Nanginginig pa rin ako. Hindi makapaniwalang buhay pa rin ako ngayon. Kung hindi bulletproof itong sasakyan ni Gray, ano na kayang mangyayari sa akin?

“Maria? Answer me, baby, please…” ang malambing na boses ni Sir Creed ang pumuno sa pandinig ko.

Bahagyang natawa si Gray dahil doon. Mukhang hindi sanay sa lambing ng boses ni Sir Creed pero wala namang sinabi.

Tumikhim ako. Pinigilan ang panginginig ng mga kamay ko bago magsalita. “A-ayos lang ako, Sir Creed.”

Dinig ko ang pagbuntong hininga nya. “That’s good. Hindi ka muna uuwi sa condo ngayon. You have to stay in our hideout.”

Napakunot ang noo ko. Hindi ko maintindihan ang mga nangyayari. Bakit hindi ako pwedeng umuwi sa condo? At anong hideout ang pinagsasabi nya? Bakit may bulletproof car si Gray na parang inaasahan nyang may mga babaril sa kanya? Sino iyong lalaking naka-motor na humahabol sa amin?

Ipinasok ni Gray ang kotse sa gate ng isang malaking bahay. Hindi ko na nagawang pagmasdan ang labas dahil nagulat ako sa automatic na pagbubukas ng malaking gate. Bumaba na rin sya nang maayos na naiparada ang sasakyan kaya sumunod na rin ako.

Ni-check muna ni Gray ang damage sa kotse nya dahil sa balang tumalbog doon. Ilang beses syang nagmura at bumulong bulong na matrabaho na naman daw ang pag aayos noon.

“Maria…”

Napalingon ako at nakita ko si Sir Creed na bumaba sa sasakyan nya. Nakasunod pala sya sa amin kanina. Lumapit sya pero tumigil din ilang hakbang lang ang layo mula sa akin.

“Sir…”

“Are you okay?”

Pinasadahan nya ako ng tingin mula paa hanggang sa ulo ko. Umangat ang kamay nya at naghintay ako sa paglapat noon sa balat ko pero hindi nangyari. Muli nya iyong binaba.

Tinitigan ko ang anyo ni Sir Creed. Nangingitim ang ilalim ng mga mata nya. Medyo namayat din sya at ang mga balbas at bigote ay medyo mahaba na. Pati ang buhok nya ay tumatama na rin sa mga mata nya ang ilang hibla noon.

“Anong nangyari sayo, Sir? Hindi ka ba nila pinapakain ng lumpiang shanghai?”

Agad na nagpakita ang ngiti sa mga labi nya dahil sa tanong kong iyon. Parang ang tagal na ’nung huli kong nakita ang mga ngiti nya. Kailan pa ba iyong huli? ’Yung New Year’s eve pa yata.

Nami-miss ko na talaga sya. At habang nandito sya sa harapan ko ay gusto ko na lang na yakapin sya. Pero parang ayaw nya akong lapitan. Kahit ang hawakan ay hindi nya ginawa kanina. Para akong may nakakahawang sakit kung ituring nya. Hindi ko alam kung bakit sya naging ganito. Simula nung gabi kung saan inamin nya sa akin ang ginawa nya, napakarami nang nagbago.

Nakaka-miss ang mga pinagsamahan namin. Yung paglalambing nya, yung pangungulit nya, yung mga yakap nya, yung mga halik nya. Miss na miss ko na ang lahat ng mga iyon. At kapag iniisip kong hindi na mauulit iyon ay masakit sa pakiramdaman.

Kung sana naging ibang tao na lang tayo, Sir, baka hindi tayo nahirapan ng ganito.

Pero wala akong magagawa. Nandyan ang pamilya ko at bilang anak nila ay dapat kong bigyan ng hustisya ang pagkamatay nila. Umamin na si Sir Creed. At kapag ginawa nya iyon sa harap ng korte ay mas mapapadali ang pag usad ng kaso. Ang kailangan ko na lang hanapin ay ang mga ebidensyang magpapatunay sa pag amin nya.

Masakit pa rin talaga sa akin ang gagawin ko. Pero ito ang itinuturong daan sa akin ng tadhana.

“Anong nangyayari, Sir? Bakit ako nandito?” tanong ko matapos ang ilang minutong pananahimik namin. Si Gray ay nasa tabi ko lang at palipat-lipat ang tingin sa amin ni Sir Creed.

Sinulyapan ni Sir Creed si Gray bago ako sinagot. “Let’s go inside, first.”

Nagpahuli ako sa pagpasok. Hindi ko naman kasi alam kung kaninong bahay ito. Kay Sir Creed ba? Ito na ba ang bahay nya? Alam ko naman na hindi talaga yung condo ang tinitirhan nya. Ganoon yung mga mayayaman, eh. May bahay na nga pero bibili pa ng condo.

Sa sala ay nagulat ako nang makita ang mga tao doon. Hindi naman nakakagulat ang mga tao pero nagulat lang ako dahil hindi ko inaaasahan ang nasa anim na kataong nandoon. Tapos pamilyar pa ang mga mukha ng karamihan.

“We meet again, Eco-bag girl.” bati ni Kuya Lucius sa akin at nakita ko na naman ang pamilyar na stud earrings sa tenga nya. Naka-denim jacket sya na black, gray undershirt at pants na may punit sa mga tuhod.

Napatingin lahat sa amin ang mga nandoon. Nakita ko sina Kuya Hunter, Kuya L, dalawang lalaking hindi ko pa kilala at isang babaeng pamilyar sa akin na halatang buntis sa laki ng tyan.

“Oh my gosh! Is that her, Archer?”

Tumayo yung nag iisang babae sa kanila at nakita ko kaagad ang pag alalay nung lalaking katabi nya pero nginitian lang sya nung babae. Napaawang ang mga labi ko nang makita na magkaiba ang kulay ng mga mata nung lalaki!

Ang galing! Heterochromia ang tawag sa kondisyon na iyon sa pagkakaalam ko! Ngayon lang ako nakakita sa personal ng taong may ganitong kondisyon! Ang ganda pala! Pero dahil lalaki sya ay ang gwapo nya!

“We are all members of El Ordre, Maria.” sabi sa akin ni Sir Creed kaya mula sa babaeng buntis at lalaking may magkaibang kulay na mga mata ay inilipat ko ang tingin sa kanya.

“El Ordre?”

“An organization that helps our government to maintain the peace and balance of our country. We do dirty works for them. Meaning, we kill people.”

“Bad people, Archer.” pagsingit noong babaeng buntis na nakalapit na pala sa amin. Nakita ko ang pagngiwi ni Sir Creed.

“Can you just sit down, V? Natatakot akong baka mahulog ’yang malaking bola sa tyan mo.”

“Oo nga!” segunda naman ni Gray at tinignan yung lalaki sa likod nung babae. “Kier, alalayan mo naman si V. Baka biglang manganak na lang ’yan.”

Natawa naman ang lalaki at agad na niyakap yung buntis at hinalikan sa may pisngi.

“It’s her due month. Any day pwede syang manganak.”

“Kaya nga alalayan mo! Mukha na kasing puputok yung tyan nya!”

“Tumigil nga kayo!” sigaw na nung babae pero ang hinampas lang ay ang lalaking nakayakap sa kanya pero binalingan din si Sir Creed. “Archer, I’ll explain everything about El Ordre to Fatima.”

“But—”

“Let me! Baka kung ano-ano pang sabihin mo.”

Napakamot na lang ng ulo si Sir Creed. Walang magawa dahil babaeng buntis ang kausap nya na anumang oras ay pwede nang manganak.

“Hi, Fatima! I’m Vexen.” sabi nung babaeng buntis at naglahad sa akin ng kamay. Tinanggap ko naman iyon at naramdaman ko ang malambot nyang palad. “And this is Death, my fiance.” turo nya sa lalaking nakayakap sa kanya na tinanguan lang ako. “But you will hear them call me by my codename, V. While Death’s codename is Kier.”

V… Naaalala ko na! Sya yung babaeng kausap ni Sir Creed sa laptop nya! Yung nagvi-video call sila! Yung iniyakan ko! Tapos nagkagatan na kami ng mga labi ni Sir Creed pagkatapos kong umiyak.

Kumunot ang noo ko. Hindi maintindihan ang ibang parte sa mga sinabi nya.

“Bakit po may codename?”

Ngumiti sa akin si Ate Vexen. “We call every member of the organization by codenames. Para hindi malaman ng mga enemies yung true names namin while we’re doing our mission. And sometimes, even us members didn’t know the real names of one another.”

Tsaka ko lang naintindihan ang ibang tawag nya kay Sir Creed. Archer. Ang codename ni Sir Creed ay Archer. Tapos ang kay Gray ay Shielder.

“Anyway, contrary to what Archer have said, both Death and me, we’re a former member of El Ordre. But we are still helping them.” hinawakan nya ako sa braso at hinila palapit sa mga lalaking nakaupo sa sofa. “That’s L.” turo nya kay Kuya L na hindi man lang nag angat ng tingin sa akin at tinititigan ang laptop nya. “That’s Tracer.”

Napatingin ako kay Kuya Hunter at katulad ni Kuya L ay may nakapatong na laptop sa mga hita nya. Pero nakatingin sya sa akin at nagulat ako nang maabutan ang masamang titig nya sa akin. Napalunok ako. Inaaalala kung may nagawa ba akong mali sa kanya para tumitig sya ng ganito.

“That’s my Kuya Vander.” turo nya doon sa lalaking may pilat sa ilalim ng kaliwang mata pababa hanggang sa baba nya. Tipid itong ngumiti sa akin at tinanguan ako.

“And that’s Aius.” turo nya kay Kuya Lucius na kinindatan ako. Humarap na sa akin si Ate Vexen. “We still have more members pero sila lang ang nandito. You’ll meet them sometime since you’re Archer’s girl.”

“Pero ano pong ginagawa ko dito?” tanong ko.

Iyon naman talaga ang pinakatanong ko. Hindi ko pinoproblema kung bakit mga gwapong nilalang ang mga myembro ng El Ordre na ipinakilala sa akin ni Ate Vexen. Lahat ba ng kasali sa organisasyong iyon ay mala-out of this world ang kagandahan at kagwapuhan? Kahit na iyong Kuya Vander ni Ate Vexen ay gwapo din kahit na may pilat sa mukha! Mas nakadagdag pa nga iyon sa kagwapuhan nya!

“Masyado kang na-exposed sa mga kalaban namin, Fatima. Two of the chess pieces ang palagi mong kasama kaya binabantayan ka na nila.”

“Po? Hindi ko maintindihan.”

Hinawakan ni Ate Vexen ang dalawang kamay ko at pinakatitigan ako sa mga mata. Ang akala ko ay magulo na ang buhay ko pero may mas gugulo lang pala ngayon.

“Nadamay ka sa laro, Fatima. The enemies are trying to kill you. But don’t worry. We will protect you, okay?”

Napatingin ako kay Sir Creed at nakita ko ang matiim na tingin nya sa akin. Nababasa ko sa mga mata nya ang kagustuhan na lapitan ako pero may pumipigil talaga sa kanyang kung ano. Hanggang sa marahas na napatayo si Kuya Hunter.

“Tell her, fucker!”

Nagulat kaming lahat na nandoon. Maging si Kuya L na minsan lang humiwalay ang tingin sa laptop nya ay napatingin din kay Kuya Hunter na galit na nakatingin kay Sir Creed.

“Kuya!” saway ni Gray sa kapatid.

“Tell her everything, you motherfucker!” gigil na sabi ni Kuya Hunter at sinamaan pa ako ng tingin.

“Shut up, fucker!”

“Tell her or I’ll tell her myself!”

Nakita ko na dumilim ang mukha ni Sir Creed at mabilis na lumapit kay Kuya Hunter para kwelyuhan ang lalaki. Napasinghap ako! Hindi ko alam kung anong nangyayari! Pero halata ko ang galit sa akin ni Kuya Hunter! Eh wala naman akong kasalanan sa kanya!

“Don’t you fucking dare, Hunter. Do it or I’ll ruin your goddess, too.”

Nagtagisan ng tingin ang dalawa. Kulang na lang ay makakita ako ng kuryente sa mga mata nila. Mukha na kasi silang nagpapatayan gamit ang tinginan lang. Hanggang sa pwersahin silang paglayuin nila Gray at Kuya Vander.

“Tama na yan.” sabi ni Kuya Vander na tinapik pa ang likod ni Kuya Hunter.

Masama ang tingin na ibinigay sa akin ni Kuya Hunter bago nya tinabig ang kamay na tumatapik sa likod ko nya. Pagkatapos ay kinuha nya ang laptop at umakyat sa second floor ng bahay.

“Kung mag aaway kayo, doon kayo sa labas. Baka masira na naman ang bahay ko.” walang ganang sabi ni Kuya L at nagpatuloy sa pagtitig sa laptop nya.

Nakanganga lang ako doon at hindi naintindihan ang mga nangyari. Bakit galit sa akin si Kuya Hunter? Anong kasalanan ko sa kanya? Wala naman, ah? Ngayon nga lang kami nagkita!

Pero sigurado ako na gusto nyang may aminin si Sir Creed. Hindi kaya iyong matagal ko nang hinihintay na paliwanag nya?

Sana. Sana ay bigyan na ako ngayon ng paliwanag ni Sir Creed. Nagawa ko na ang lahat. Sya na lang ang hinihintay ko na sabihin sa akin ang lahat.

Chapter 42

Nagtaka ako pagkagising ko dahil ibang kisame ang nabungaran ng mga mata ko. Ilang segundo akong nakatitig lang doon. Inaalala kung nasaan ako. Nakidnap ba ako? O baka ibang condo unit ang napasukan ko?

Hanggang sa bumalik sa alaala ko ang lahat. Iyong oath taking ceremony. Yung mga humahabol sa akin. Yung kamuntikan ko nang pagkamatay. Si Sir Creed. Ang mga myembro ng El Ordre.

Napahawak ako sa ulo ko. Sumakit yata dahil sa mga naaalala. Hindi ko pa rin kasi maintindihan ang lahat. Kung minsan ay pinagdududahan ko na rin ang sarili ko. Na baka hindi pala ako matalino dahil hirap talaga akong intindihin ang nangyayari sa akin ngayon.

Kagabi pa ako nag iisip. Nakatulugan ko na nga pero hanggang ngayon ay nalilito pa rin ako!

Ang sabi ni Ate Vexen ay nadamay daw ako sa laro nila kaya may humahabol sa akin. Ang tatanda na nila pero naglalaro pa sila. At ano bang nilalaro nila? Baril-barilan?

Napakamot ako sa ulo ko at nagdesisyong maligo na lang. Baka mawala pa ang pananakit noon. Feeling ko talaga ay nai-stress ako nitong mga nakaraang araw.

At paano na ngayon iyong paliwanag ni Sir Creed? Kung bakit nya pinatay ang pamilya ko? Ang sabi nya ay pumapatay daw talaga sila ng mga tao para sa gobyerno. At sinabi ni Ate Vexen na mga masasamang tao lang daw.

Anong ibig sabihin noon? Na masamang tao ang pamilya ko kaya nya sila pinatay? Mababait sila! Sigurado akong mababait sila at mahal na mahal nila ako!

Lawyer si Sir Creed pero lumalabag sya sa batas. Pumapatay sya ng tao. Kaya din siguro sya naging lawyer ay para pagtakpan ang mga ginagawa ng mga myembro ng El Ordre. At kung nagtatrabaho nga sila para sa gobyerno, ibig sabihin ay tinutulungan sila noon sa mga paglabag nila sa batas.

Kaya ba hindi nakulong si Sir Creed noon?

At ano iyong kinagagalit ni Kuya Hunter sa akin? Bakit sya galit na galit na parang may kasalanan ako sa kanya? Gwapo sana sya pero ayoko sa gwapong suplado! Ibang iba sya sa Sir Creed ko na palaging nakangiti! Na parang hindi sya ang lalaking pumatay noon sa pamilya ko.

Nagbihis ako ng damit pagkatapos maligo at umupo sa kama habang pinupunasan ng twalya ang buhok ko. Nagugutom na ako pero nahihiya akong lumabas. Ang dami kasing mga lalaki tapos nagga-gwapuhan pa! At sigurado ako na ako ang pinakabata sa loob ng bahay na ito!

Sana ay may pumasok sa kwarto ko.

At nang dininig agad ang panalangin ko ay tuwang tuwa ako! Pakiramdam ko ay mabait akong tao dahil dinidinig agad ng nasa itaas ang panalangin ko.

Pumasok si Ate Vexen at kahit ako ay nahihirapan na sa tyan nya kahit tinitignan ko lang sya. Mukha kasing mabigat. Parang gusto ko tuloy syang tulungan sa pagbubuhat.

“How’s your sleep, Fatima?” malambing ang boses na tanong nya. At kahit na buntis sya ay litaw na litaw pa rin ang kagandahan nya. Parang mas lalo pa nga syang gumanda ngayon. O mas maganda lang talaga sya sa personal kaysa noong nakita ko sya sa screen ng laptop ni Sir Creed?

“Ayos lang, Ate Vexen.”

Ngumiti sya at kinuha ang blower sa loob ng cabinet sa may vanity. Pinaupo nya ako doon at sinet nya sa pinakamahinang hangin ang hair blower para magkarinigan pa rin kami.

“I know that the information is too much for an ordinary girl like you, Fatima. But I just want you to know the other side of Archer— or Creed.”

Marahan ang paggalaw ni Ate Vexen sa buhok ko. Nakakaantok. Parang gusto ko na lang matulog ulit.

“But he’s kind. All the members of El Ordre are kind people, Fatima. You can’t judge them easily  just because they’re killing people. We only kill those bad ones.”

“But killing bad people will not justify your sin, Ate Vexen. Pinapalala nyo lang ang sitwasyon.”

Nakatingin ako sa reflection ni Ate Vexen sa salamin. Tumingin sya sa akin doon at nginitian ako.

“I know and I respect your viewpoint given that you’re a lawyer. But we can’t do anything but to kill them. Patuloy lang silang uusbong kung hindi namin bubunutin ang ugat.”

Hindi ako nagsalita. Mabait si Ate Vexen. Nararamdaman ko iyon. Ang gaan pa nga ng loob ko sa kanya. Pero ngayon lang kasi talaga ako nakakilala ng mga taong pumapatay. Si Sir Creed, oo, pero bukod sa kanya ay hindi ko akalain na makakakilala pa ako ng iba.

I hate violence. Dahil sa naranasan ko noong bata pa ako. At kung pwedeng umiwas ay gagawin ko. Kaya lang ay mukhang patuloy akong hinihila palapit doon.

“At dahil kay Shielder at Archer, nadamay ka sa laro, Fatima. Two chess pieces are protecting you kaya minanmanan ka nila.”

Kumunot ang noo ko nang marinig na naman ang tungkol sa baril-barilan nilang laro.

“Ano pong laro?”

“Human chess game. Instead of a toy or glass piece, ang mga tao ang magiging chess pieces. Death and me, we were a pawn. And Archer, too. Iyon lang ang alam ko dahil bumitaw na kami sa organization pagkatapos. And a mere pawn can’t know who’s the higher piece.”

Saka ko naalala ang tattoo sa braso ni Kuya Lucius. Chess piece iyon. Sigurado ako. Ibig sabihin ay kasali din si Kuya Lucius sa laro.

“And there are two sides of the chess game, right? The white and black. And our opponent’s team is the Red Faction. Sila ang kalaban namin sa larong ito, Fatima. And they’re a very bad people.”

“At nadamay po ako sa larong ito?”

“No. You’re a part of the game from the start.”

Pareho kaming napatingin ni Ate Vexen sa may pinto at nakita namin si Kuya Hunter doon na nakahalukipkip at nakasandal sa hamba ng pinto. Mukhang kanina pa sya nakikinig sa amin.

“Don’t start, Tracer.” mariing sabi ni Ate Vexen na inayos na ang blower at ibinalik sa loob ng cabinet.

Hindi pinansin ni Kuya Hunter ang babala ni Ate Vexen. Pumasok sya sa loob ng kwarto at umikot ako ng upo para makaharap ng maayos sa kanya. Feeling ko kasi ay may alam si Kuya Hunter sa nangyari sa amin ni Sir Creed. At mukhang alam din nya ang dahilan kung bakit ginawa iyon ng dating professor ko.

“May alam ka, Kuya Hunter.” siguradong sabi ko at nakita ko ang pagngisi nya. Mukha talaga syang kontrabida sa mga palabas. Yung bang gwapong kalaban ng bida na gumagawa ng masama. Ibang iba sa itsura ng kapatid nya na mukhang bully pero magiging mabait sa ending ng istorya.

“I know everything, kid.”

Natigilan ako at awang ang mga labing napatingin sa kanya. Kinabahan ako at bigla kong naalala ang huling salitang sinabi sa akin ni Sir Creed noong gabing iyon, labing pitong taon na ang nakalilipas.

‘Goodbye, kid.’

Mas lalong lumawak ang ngisi sa mga labi ni Kuya Hunter dahil sa naging reaksiyon ko.

“What? You just realized that anyone can call you ‘kid’?” malupit ang pagngising sambit nya pero nakikitaan ko ng inis at galit ang mga mata.

“Stop it, Tracer. You’re scaring her.” sabi ni Ate Vexen na humarang sa pagitan namin ni Kuya Hunter. Doon ko lang nakita na nanginginig na pala ang mga kamay ko.

“Kakain na daw.”

Napatingin kami sa may pintuan at si Gray naman ang nakatayo doon. Naunang lumabas si Kuya Hunter na matalim muna akong tinitigan bago lumayo. Si Ate Vexen naman ay hinawakan ang kamay ko na parang pinapakalma ako.

Hindi ko alam kung bakit naging ganoon ang reaksiyon ko kanina dahil sa pagtawag sa akin ni Kuya Hunter ng ganoon. May napansin akong nagbago noong gabing iyon. Pero saglit lang at muli ding nawala.

Anong nangyayari? Noong una ay nawalan ng mukha ang lalaki tapos ngayon ay ganito ako maka-react dahil lang tinawag akong ‘kid’ ni Kuya Hunter?

Naguguluhan na ako.

Si Sir Creed na lang ang kulang doon sa may hapag nang makarating kami. Nagulat ako nang makita ko si Kuya Death na naka-apron. Nilapitan sya ni Ate Vexen at sya na mismo ang nagtanggal ng apron sa lalaki pagkatapos ay hinalikan sa mga labi.

Naupo na ako at saka ko nakita na pababa ng hagdan si Sir Creed. Agad na nagtama ang mga paningin namin. Malinis na ang mukha nya. Mukhang bagong ahit lang. Pero ang buhok nya ay ganoon pa rin ang haba na halatang basa pa dahil sa pagligo. Parang gusto ko na ako na lang ang gumupit doon.

Napangiti ako nang tumabi sa akin si Sir Creed kahit na marami pa naman ang bakanteng upuan sa kabilang banda. Sya na rin ang naglagay ng mga pagkain sa plato ko at inasikaso ako.

“Good morning, Sir Creed.” bati ko sa kanya. Tumawa sya at napailing na lang.

“I’ve got a new order from the King.”

Napatigil ang lahat sa kalagitnaan ng pagkain dahil sa sinabing iyon ni Kuya L. Pero ang pasimuno ng usapan ay patuloy lang sa pagkain at walang tinignan kahit isa.

“Pardon?” tanong ni Kuya Death.

“New order from the King.” ulit ni Kuya L.

“Kuya L, dapat mamaya mo na lang sinabi. We’re still eating.” reklamo ni Gray na halatang hindi nagustuhan ang sinabi ng lalaki.

Si Kuya Vander ang sumunod na nagtanong. “What order?”

“To capture the Red Faction’s queen.”

Muling natahimik ang mga nasa table. Gusto kong ipagpatuloy ang pagkain ko pero nahihiya ako. Hindi naman kasi ako kasali sa kanila. Ni hindi ko nga maintindihan ang pinag uusapan nila. Tapos mapapatigil din ako sa pagkain?

Napatingin sa akin si Sir Creed. Mukhang napansin ang pagiging asiwa ko. Tumingin sya sa plato ko at nang bumalik sa mga mata ko ang tingin nya ay nakangisi na sya. Mukhang nadiskubre nya ang dahilan ng pagiging asiwa ko. Lumapit sya sa tenga ko para bumulong.

“Just eat, Maria.”

Napasinghap naman ako nang muling maamoy ang mabango nyang hininga. Humalo pa ang amoy doon ng after shave cologne nya at ng shampoo nya. Hindi ko na alam kung paanong singhot ang gagawin ko para mas maamoy sya!

Na-miss ko ’yun!

Nang lumayo sa akin si Sir Creed ay naabutan ko ang matalim na titig sa akin ni Kuya Hunter. Napasimangot na talaga ako. Ang epal nitong isang ’to. Bakit ba ’to nagkakaganito? Kung hindi lang ’to lalaki ay iisipin kong may buwanang dalaw sya kaya nagkakaganyan.

Hala… Hindi kaya… May gusto sya kay Sir Creed at nagseselos sya sa akin? Tatanungin ko si Gray mamaya!

“But we have to kill the second rook first to completely weaken their defense.” sabi ni Ate Vexen at agad na napalingon sa kanya si Kuya Death.

“Anong ‘we’? Kami lang. You’re pregnant, honey.”

Inirapan sya ni Ate Vexen. “Oo na.”

“About that, I already got some information about the whereabouts of the second rook. We must move fast ’cause he might change his location.”

“Tonight?”

Tumango si L sa tanong ni Sir Creed. “Tonight.”

Napabuntong-hininga si Sir Creed at napasandal sa upuan nya. Binitawan ang kubyertos at halatang nawalan na ng gana. Hala… Dapat ubusin nya yung pagkain. Pumayat talaga sya. Baka nabawasan na yung mga pandesal nya sa tyan nya.

“I really think that Loki is the King.” sabi ni Ate Vexen at napatingin sa kanya ang lahat.

“What makes you say that?” tanong ni Kuya Lucius.

“Well, first, he’s not here. Then, one time, I saw the pendant of his necklace and it was a king’s crown.” iniisa isa ni Ate Vexen ang mga dahilan nya. “And I know that he’s a higher piece since most of the people on my supposedly wedding day, kneeled before him when he introduced himself.”

“Even my stepfather,” pagsingit ni Kuya Death.

“Gon is his succesor, right? What chess piece is he?”

Natahimik si Kuya Death. Hindi agad nakasagot sa tanong na iyon ni Gray. Mahigpit na kumuyom ang mga palad nya at nagtiim bagang.

“Bishop.”

“You were a pawn. How did you know that?”

Tumaas ang kilay ni Kuya Death sa tanong na iyon ni Kuya Lucius. “I’m his stepbrother.”

“Queen or King’s bishop?”

“I don’t know. I only know that he’s a Bishop.”

“So Loki is the King?”

Natahimik ang lahat sa tanong na iyon ni Gray. Maging ako ay nawalan na rin ng gana sa pagkain dahil hindi talaga ako nakakain ng maayos. Ilang beses kasi silang natigilan at tumahimik. Nakakahiya naman kung madidinig nila ang tunog ng mga kubyertos ko sa gitna ng katahimikan nila.

Kaya pala sinabi ni Gray na sana ay in-open na lang ni Kuya L ang topic pagkatapos namin kumain. Halos lahat yata sa amin ay nawalan na ng gana ngayon.

Napatingin ako kay Sir Creed na tahimik at mukhang may iniisip. Pagkatapos ay kay Kuya Lucius na nakatingin din pala sa akin. Bumaba ang tingin ko sa pagkain ko.

Hindi man lang ako nabusog.

Saka ko lang naintindihan ang lahat nang sumapit ang hapon ay naghahanda ang lahat. Nakita ko ang pagsubok ni Sir Creed na itago ang mga armas na gagamitin nila sa misyon na iyon. Pero hindi nakaligtas sa akin ang mga baril na dala nila.

Hindi na lang ako nagsalita. Kinakabahan ako. Ilang beses na akong nakakita ng baril at ganoon pa rin talaga ang takot na dulot noon sa akin. Pero alam kong kahit anong gawin ko ay hindi ko mapipigilan ang mga myembro ng El Ordre ngayon. Sino ba naman ako para pigilan sila?

“No! Walang maiiwan dito kay Vexen!” dinig kong sigaw ni Kuya Death.

“Anong tawag mo kay Fatima?” inis na sabi ni Kuya Lucius at binalingan ako. “Eco-bag girl! You can take care of the pregnant girl, right?”

Mabilis akong tumango. “Opo.” bumaling si Kuya Lucius kay Kuya Death at sarkastiskong tinignan.

“See?”

“Death, I’ll be fine. Really.”

“Honey, the last time I left you, muntik nang mawala ang anak natin.”

Yumakap si Ate Vexen kay Kuya Death. Walang maisagot sa sinabi ng lalaki.

“I’ll call Violet, then?” suhestyon ni Gray at agad na nagliwanag ang mukha ni Ate Vexen.“

“Do that, Shielder!”

Sa huli ay napapayag na din na sumama si Kuya Death si misyon at maiwan kami ni Ate Vexen dito. Pero ang alam ko ay may magbabantay sa amin na Violet yung pangalan para kung sakali mang may mangyaring masama ay may magtatanggol sa amin.

Violet… Sya yung coma patient na naikwento ni Sir Creed dati, diba? Yung kaibigan ni Ate Vexen na nawala? Ibig sabihin ay nagising na sya?

“Be safe, Maria…” sabi ni Sir Creed nang paalis na sila. Nakatayo sya ngayon sa harapan ko habang ang iba nyang mga kasama ay nasa loob na nung malaking van.

“Ikaw dapat ang sabihan ko nyan, Sir.” sabi ko. Dahil kahit hindi nya man ipinaliwanag sa akin ang gagawin nila ngayon ay alam kong pwede silang malagay sa panganib. At nag aalala ako para sa kanya.

Kailangan pa naming ayusin ang problema tungkol sa pamilya ko. Dahil sa mga sinabi sa akin ni Kuya Hunter kanina, nagduda na ako sa mga nalalaman ko.

Para talagang may mali.

Umangat ang isang kamay ni Sir Creed at dumampi sa pisngi ko. Napapikit na lang ako nang maramdaman ang pamilyar na init ng palad nya sa balat ko.

“Babalik ka, Sir, diba?” tanong ko nang magdilat ng mga mata.

Tipid syang ngumiti. Bumaba ang kamay at humakbang ng isa paatras sa akin.

“Babalik ako. And when I get back, I’ll tell you my reason that you wanted to hear. I promise.” sabi nya at saka tumalikod na.

Sige, Sir. Aasahan ko ’yan.

Chapter 43

Naiwan kaming dalawa ni Ate Vexen sa malaking bahay pagkaalis ’nung mga lalaki. Hinihintay naman namin ang pagdating ng kaibigan nyang si Violet.

Sa totoo lang ay sobra ang pag aalala ko. Ngayon ko lang nalaman ang tungkol sa buhay na ito ni Sir Creed. Ang tungkol sa pagpatay nya sa mga masasamang tao. Ang tungkol sa pakikipaglaban nya para sa gobyerno.

Naalala ko na minsan na rin akong nagtaka, kung bakit ang batang sya noon ay mukhang bihasa na sa paghawak ng baril. Magaling umasinta. Siguradong patay ang magiging kaharap nya.

Pero hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ang sagot sa buong buhay kong tanong sa sarili ko. Na kung bakit nya pinatay ang pamilya ko. Na nagdulot sa akin ng matinding takot at trauma. Hindi masama ang pamilya ko kaya bakit nya kailangang gawin iyon?

Ang sabi nya na sa pagbalik nya ay sasabihin nya na sa akin ang naging rason nya. Kakausapin nya na rin ako sa wakas. Magkakaroon na ng sagot ang tanong ko pagkalipas ng labing pitong taon.

Ang tagal ko ring naghintay sa pagkakataong ito.

Kaya dapat ay maging ligtas si Sir Creed. Dapat ay makabalik sya. Dapat ay magtagumpay sila sa misyon na ito. Dahil hindi ko kakayanin kung may mangyaring masama sa kanya.

“Ate…” tawag ko kay Ate Vexen na nakaupo dito sa sofa sa tabi ko. Kahit na ngumiti sya sa akin ay nakikitaan ko ng kaba ang mukha nya na pilit nyang itinatago. Siguro ay ayaw nyang mag alala ako ng husto kaya ipinapakita nya sa akin na wala dapat akong ipag alala.

“Ano ’yon, Fatima?”

“Magaling bang makipag-laban si Sir Creed?”

Mahinang tumawa si Ate Vexen at isinandal ang likod nya sa backrest ng sofa. Nakita ko ang pagkunot ng mukha na para syang nasaktan pero huminga sya ng malalim at agad ding ngumiti. Natatakot tuloy ako. Baka kasi ngayon sya manganak tapos ako lang ang kasama nya.

“Archer is good but he’s the best in long range attacks.” muli syang kumuha ng malalim na paghinga. “He’s our sniper.”

Wow… Na-imagine ko tuloy si Sir Creed na nasa isang mataas na builing. Nakadapa at nakasilip sa scope ng rifle nya.

Parang gusto ko syang makita ng ganoon.

Kaya pala sinabi ni Gray sa akin noong araw ng oath taking ceremony ko. Na nasa mataas na lugar si Sir Creed at pinapanood ako doon sa scope ng rifle nya. Ibig sabihin ay nakikita ako ni Sir Creed ng mga oras na iyon. Tinitignan nya kung may kalaban sa paligid.

Kahit sa malayo ay pinoprotektahan nya pa rin ako.

“He’s the most important in our group, actually.” sabi ni Ate Vexen. “He provides detailed surveillance for us when there’s no CCTV in the place or if Tracer can’t use his hacking abilities because of some circumstances. Dahil din sa kanya kaya nababawasan ang combat abilities ng mga kalaban ’cause he can see their weak points. Kaya madalas kaming nananalo sa misyon dahil sa kanya.”

Medyo nakampante naman ako dahil doon. Kahit na may nagawa syang malaking kasalanan sa akin ay ayoko naman na may mangyaring masama sa kanya. Lalo na at hindi ko pa naririnig ang paliwanag nya. Lalo na at mahal na mahal ko pa rin sya.

“Don’t worry about him, Fatima.” mabigat ang paghingang sabi ni Ate Vexen “I, as well, feel at ease when he’s with Death on a mission. ’Cause I know that he will do his best to protect the group.”

Pagkatapos nyang sabihin iyon ay napadaing sya. Nataranta ako at agad syang dinaluhan. Nakita ko ang mga butil ng pawis na namumuo sa noo nya.

“A-ate… Ayos k-ka lang?” kinakabahan kong tanong sa kanya. Pero ngumiti sa akin si Ate Vexen at nakita ko ang paghihirap sa mukha nya.

“Manganganak na yata ako, Fatima.” sabi nya at muling dumaing.

Edi mas lalo naman akong nataranta! Hindi ko alam ang gagawin ko! Wala akong alam sa mga buntis. Ni hindi nga ako nakasagot ng maayos noong tanungin ako ni Sir Creed tungkol sa paglilihi nila, ngayon pa kayang may manganganak sa harapan ko?

“Tatawag po ako ng ambulansya.” sabi ko at tatayo na sana pero pinigilan ni Ate Vexen ang braso ko.

“No… Don’t call them. Baka may bug na naman ang mga phones. I don’t trust them.” patuloy sya sa paghinga ng malalim at nababasa na rin ang buhok nya dahil sa pawis nya.

Bag? Anong bag?

“Take me to the hospital, Fatima. Drive the car.”

“Hala, Ate. Hindi ako marunong mag-drive.” sabi ko at naiiyak na ako! Gusto kong tulungan si Ate Vexen pero wala akong magawa! Kami lang dalawa ang nandito at wala pa yung Violet. Ayaw naman magpatawag ni Ate Vexen ng ambulansya.

“It’s okay… The car is… automatic.” muli syang dumaing at humigpit ang pagkakakapit nya sa braso ko. Nakita ko ang pamumuti ng balat ko at feeling ko ay madudurog na ang buto ko sa higpit ng hawak nya pero nagtiis ako.

“Hindi talaga ako marunong mag-drive, Ate. Kahit ako na lang ang magpa-anak sayo.” sabi ko kahit wala akong alam. Natatakot akong mag-drive! Maaaksidente kami panigurado!

“Maselan ang pagbubuntis ko, Fatima. Muntik na akong makunan noon so you should take me to the hospital.” nalukot ang mukha nya at muling dumaing. “The car can self-drive. And Shielder will assist us too.”

Sa sinabi nya ay pumayag na ako. Wala akong alam sa self-driving cars at hindi pa ako nakakakita noon. Kung magtatagal pa kami ay baka mas lalong mapahamak yung bata sa loob ng tyan nya. Hindi ko kakayanin iyon. At ang sabi naman ni Ate Vexen ay tutulungan kami ni Shielder. Hindi ko alam kung paano dahil kasama syang umalis para sa misyon kanina.

Bakit kasi wala pa yung Violet?!

Inalalayan ko si Ate Vexen sa pagtayo at paglalakad. Ingat na ingat dahil patuloy ang pagdaing nya. Ang akala ko ay sa garahe kami pupunta pero doon kami dumiretso sa may kusina. May pinindot si Ate Vexen at nakita ko ang paghahati ng dingding. Bumungad sa amin ang metal na pinto at doon kami pumasok.

Pababa ang daan kaya kumakapit ako sa dingding para hindi kami magtuloy tuloy na mahulog. Nang makarating sa pinakababa ay nagulat ako nang makita kung gaano karaming kotse ang nandoon.

“The midnight blue car.” sabi ni Ate Vexen kaya dumiretso kami sa kotseng sinasabi nya. Pinatunog nya ang car key at ibinigay sa akin pagkatapos.

Isininakay ko si Ate Vexen sa may passenger’s seat at isinuot ang seatbelt sa kanya. Mabilis ang kilos ko nang umikot sa driver’s seat at doon umupo. Ngayon, hindi ko na alam ang gagawin ko.

“Call Shielder.” nahihirapang sabi ni Ate Vexen. Ang akala ko ay ako ang inuutusan nya pero nagulat ako nang kusang nabuhay ang makina ng kotse at ang pag ilaw ng dashboard screen sa harap. Ilang sandali pa ang narinig ko ang galit na boses ni Gray.

“Sinong gumagamit ng kotse ko, huh?!” sigaw nya at halos mapangiwi ako.

“Shielder…” tawag ni Ate Vexen sa kanya at dumaing.

“V?!” napalitan ng pagkataranta ang boses nya. “V?! What happened?!”

“Si Vexen?” dinig ko ang boses ni Kuya Death sa kabilang linya.

“Manganganak na ako.” hirap na sabi ni Ate Vexen at nagmura ang mga lalaki na mukhang narinig nilang lahat iyon. “Navigate the car, Shielder. We’re going to the hospital.”

“Si Maria? Nasaan si Maria?” dinig ko ang tanong ni Sir Creed na mukhang natataranta din. Parang gusto ko na lang tuloy na umiyak nang marinig ko ang boses nya.

Natatakot ako. Pero kailangan ako ni Ate Vexen.

“Nandito ako, Sir.” sabi ko at itinago ko ang takot sa boses ko.

“Just relax, baby, okay? Si Shielder ang magda-drive ng kotse.” tumango na lang ako sa sinabi nya kahit na alam kong hindi nya ako nakikita.

“Kuya, connect to the car’s dashboard cam. I’ll navigate the car.” boses iyon ni Gray na mukhang kinakausap si Kuya Hunter. “Kuya L, pahiram ng laptop.”

“Stop the car. I need to be with her.” sabi ni Kuya Death. Dumaing si Ate Vexen sa tabi ko at mas lalong nagmura si Kuya Death. “I said stop the car!”

“I’ll go with you.” dinig ko naman ang boses ni Sir Creed.

Muntik na akong mapatili nang umusad ang sasakyan. Nagda-drive mag isa yung kotse! Napahanga ako pero hindi pa rin natatanggal ang kaba sa dibdib ko.

Paano kung may makakita sa aming pulis? Tapos hingian ako ng lisensya? Wala akong maipapakita!

Pero siguro naman ay palalagpasin nila dahil manganganak na si Ate Vexen.

Nakalabas kami ng garahe sa basement at mas lalo akong kinabahan. Alam kong nakikita ni Shielder ang nakikita ko sa kalsada pero habang nakaupo ako dito sa may driver’s seat at hindi nakahawak sa manibela ay kinakabahan ako!

“God-fucking-dammit Aius! I said stop the car! Vexen needs me!” ang galit na sigaw ni Kuya Death ang narinig ko. Sumunod ang kay Sir Creed.

“Lucius! You, fucker! Itigil mo!”

“Asshole, nasa skyway tayo! Calm your balls down, people!” si Kuya Lucius na halatang nagtitimpi.

“Fuck you! Kapag may nangyaring masama kay Vexen, susundan kita hanggang sa impyerno para pahirapan ka!”

Nakita ko ang pagpipigil ni Ate Vexen sa pagdaing dahil alam nyang mas mag aalala lang si Kuya Death para sa kanya. Kagat-kagat nya ang pang ibabang labi nya kaya hinawakan ko ang kamay nya.

“Maria!” boses naman ni Sir Creed ang nadinig ko. “I’ll be with you, okay? Just stay strong.”

“Pwede bang tumahimik na kayong dalawa?!” nagulat kaming lahat nang sumigaw si Shielder. Alam kong maloko sya pero alam ko din kung paano nya galangin ang mga nakakatanda sa kanya. “I am fucking driving their car and I can’t concentrate because of the noise! Tapos kapag naaksidente sila ako ang sisisihin nyo? Kumalma muna kayo!”

“Lahat na tayo babalik!” si Kuya Lucius na mukhang nawalan na rin ng pasensya. “Fuck that second rook! We’ll have our chance next time!”

Malakas na napadaing si Ate Vexen nang hindi na nya makayanan ang sakit. Hindi ko alam ang gagawin ko! Gusto kong bawasan ang sakit na nararamdaman nya. Lukot na lukot ang mukha nya at basang basa na rin sya ng pawis!

Pero mas lalo pa akong nataranta nang may tumamang bala ng baril mula sa bintana sa likod. Tumalbog lang iyon dahil bulletproof din itong kotse. Pero hindi tumigil ang mga humahabol sa amin na mukhang ang gulong naman ng kotse ang pinapatamaan ngayon.

“Fuck!” gigil na mura ni Gray at pinagewang-gewang ang pagpapatakbo sa sasakyan. Dinig ko ang ingay sa kabilang linya at wala na akong maintindihan.

Sunod sunod na huminga ng malalim si Ate Vexen. May kinuha sya sa glove compartment at nakita ko na isang baril iyon. Ikinasa nya at nagulat ako nang ibinaba nya ang salamin sa banda nya.

“Ate, wag!” pigil ko sa kanya pero hindi sya nagpapigil at inilabas ang kamay at ang ulo sa may bintana. Nakipag barilan sya sa mga humahabol sa amin.

Lintek! Buntis sya at manganganak pa!

“Dammit, Vexen! Close the window!” tarantang sigaw ni Kuya Death.

“Patatamaan nila ang gulong!” hirap na sabi ni Ate Vexen nang bumalik sa loob.

“Maria!” tawag sa akin ni Sir Creed pero hindi na hinintay ang pagsagot ko. “Fuck! Lucius! Bilisan mo!”

Patuloy na nakipagbarilan si Ate Vexen at ako ay nakakapit lang sa may seatbelt dahil sa bilis ng pagpapatakbo ni Gray. Bumabalik lang sa loob si Ate Vexen kapag dumadaing at humihinga ng malalim.

Parang nitong mga nakaraang araw yata ay palagi na lang akong nakakarinig ng putok ng baril. Pero hindi pa rin ako nasasanay sa tunog. Nanginginig pa rin ang katawan ko at naaalala ko ang mga nangyari sa masalimuot na gabing iyon.

Ayoko pang mamatay. Natatakot ako.

“Close the window, V…”

Nakarinig ako ng panibagong boses mula sa dashboard screen. Napatingin ako doon pero hindi maintindihan ang mga nakalagay dahil masyadong komplikado. Mukhang may kinalaman na din doon ang pag-hack ni Gray para sya ang makapag-drive nitong kotse.

“Violet…” sambit ni Ate Vexen nang muling bumalik ang katawan sa loob. Mukha syang nakahinga ng malalim at isinarado na ang bintana.

May isang naka-motorsiklo ang pumantay sa kotse namin sa may banda ni Ate Vexen. Ang akala ko ay kalaban pero nang inangat nya ang takip ng helmet nya sa may mata ay nakita ko ang magandang mga mata ng isang babae at kumindat sa amin.

“You, bitch. Manganganak na ka but you’re still shooting people!” sabi nung Violet na nagpatawa kay Ate Vexen.

“Baluktot pa rin ang tagalog mo. Basta ninang ka.”

Nag-tsk iyong babae at nang muling magsalita ay si Gray na ang kausap.

“Just drive them to the hospital, Shielder. I’ll take care of these assholes.”

Tumawa si Gray. “Thanks, Violet.”

At sa awa ng Diyos, ligtas kaming nakarating sa may hospital. Nakaalalay ako kay Ate Vexen na panay ang pagdaing at pagkuha ng malalalim na hininga. May lumapit sa aming doctor at ni-check ang kalagayan ni Ate Vexen.

“You’re on active labor. Hindi pa masyadong dilated ang cervix mo.” sabi noong magandang doctor na mukhang kakilala si Ate Vexen. “Maglakad-lakad ka para hindi ka mahirapang manganak mamaya. Just call me or any nurse kapag hindi mo na nakayanan ang sakit, okay?”

“Thanks, Ishtar.”

Ganoon nga ang ginawa ni Ate Vexen. Naglakad-lakad sya at doon sya kumukuha ng lakas sa may grab bar sa corridor ng hospital para makahakbang. Ayaw nya kasing magpahawak na sa akin. Ang gusto nya ay makayanan nya ang paglalakad ng mag isa kahit na may iniindang sakit.

Nakasunod lang ako sa likod nya at habang pinapanood sya ay humanga ako sa pagiging matapang at malakas nya. Na kahit na nagle-labor sya kanina ay nagawa nya pang makipag-barilan sa mga kalaban. At may parte sa akin ang natuwa na mas pinagkatiwalaan nya ako kaysa sa ambulansyang tatawagan ko dapat. Ako na ilang araw nya pa lang na nakilala.

Sana ay may ganitong lakas din ako na kagaya sa kanya. Na kahit nag iisa at nasasaktan ay kaya pa ring magpatuloy. Pakiramdam ko kasi ay ang hina-hina ko. Lalo pa noong panahon kung saan sumagi sa isip ko na talikuran ang pamilya ko.

Ayoko nang gawin ulit iyon. Pero gusto ko pa ring malaman ang paliwanag ni Sir Creed.

“Vexen!”

Napalingon kami sa pamilyar na boses na iyon at nakita namin si Kuya Death na tumatakbo palapit sa amin. Nakasunod ang mga lalaki sa kanya at isang babaeng ngayon ko lang nakita. Sa hula ko ay ito ang sinasabi nilang si Violet.

Ate Violet.

Para sa isang babaeng manganganak, napakarami naming nagpunta dito sa hospital.

“Death…” bulong ni Ate Vexen nang makalapit si Kuya Death sa kanya na sinalubong naman sya ng isang yakap. Napangiti ako pero naalis ang tingin ko sa kanya nang may humigit sa akin.

“Maria, are you okay?” ang palaging tanong sa akin ni Sir Creed kapag nagkikita kami nitong mga nakaraang araw.

Tumango ako pero nang mapatitig ako sa mukha nya, hindi ko alam pero parang gusto kong maiyak. Naramdaman ko ang pag iinit ng sulok ng mga mata ko at paninikip ng dibdib ko.

Ngayon lang bumalik sa sistema ko ang mga naramdaman ko kanina. Ang kaba at pagtakot dahil baka may mangyaring masama kay Ate Vexen at sa batang dinadala nya. Ang pag aalala para kay Sir Creed na baka hindi na sya makabalik sa akin. At pagkainis sa sarili ko dahil wala akong naitulong sa sitwasyon ngayon.

“Takot na takot ako, Sir Creed.” sabi ko at hindi ko na talaga napigilan ang mapaiyak. Anong magagawa ko? Nakasakay ako sa sasakyan na kusang nagda-drive habang may humahabol at bumabaril sa amin. Grabeng takot ang naramdaman ko.

Ikinulong ni Sir Creed ang mukha ko sa mga palad nya at pinunasan ng thumb nya ang mga luha ko. Pero parang gripo lang iyon na patuloy sa pagbuhos. Alam kong maraming nakakakita sa amin pero sumabog na ang nararamdaman ko ngayon.

“Si Ate Vexen, manganganak na daw sya. Tapos sumakay kami sa kotse na kusang nagda-drive. Tapos may mga putok ng baril. Natakot ako, Sir Creed. Natakot ako para doon sa bata.” sunod-sunod kong sumbong sa kanya habang humihikbi at humahagulgol.

“I’ll just go back to the house.” dinig kong sabi ni Kuya L at sina Kuya Lucius at Gray na sasama daw sa kanya pabalik. Sina Kuya Vander, Kuya Hunter at Ate Violet ay nagpaiwan dito sa hospital.

“Sshhh…” pag aalo sa akin ni Sir Creed. “Tahan na. You’re safe now. And I’m here, baby, hmm? Hindi na ako mawawala sa tabi mo.”

Niyakap nya ako at doon ako umiyak sa dibdib nya habang mahigpit ang pagkakakapit sa damit nya. Ewan ko ba. Nang makita ko si Sir Creed ay bumuhos ang nararamdaman ko. Parang nakampante ang puso ko dahil nandito na sya. Parang pwede ko nang maramdaman ang lahat at hindi ko na kailangan magpanggap na malakas.

“I’ll get her water.” sabi ni Kuya Vander at sumama si Ate Violet sa kanya para bumili ng maiinom. Pinaupo ako ni Sir Creed at si Kuya Hunter naman ay nakatayo sa harapan namin habang nakasandal sa pader at nakahalukipkip. Naiilang ako sa tingin nya pero hindi ko sya pinansin.

Ilang oras ay kumalma na rin naman ako. Nakatulong ang tubig na binili ni Kuya Vander. At kasabay noon ang matinding pagdaing ni Ate Vexen at ang pagdadala sa kanya sa delivery room. Sumama si Kuya Death sa kanya sa loob.

Naghintay kami sa labas ng delivery room. Ang sabi ay baka tumagal daw ang panganganak ng oras dahil ito ang first baby ni Ate Vexen. Tinanong ako ni Sir Creed kung gusto ko nang umuwi pero tumanggi ako. Kinakabahan ako. Gusto kong malaman kung ligtas si Ate Vexen at ang magiging anak nya. Sa palagay ko pa nga ay umuwi yung ibang mga lalaki dahil kinakabahan din sila.

Nang medyo tumagal na ay doon na kami sa may waiting area umupo pero makikita pa rin namin ang delivery room. Wala kasing upuan doon sa labas at nangangalay na kami sa pagtayo.

Umalis muna si Ate Violet dahil maninigarilyo lang daw. Si Kuya Vander ay mukhang nalibot na ang buong hospital sa paglalakad. May tumawag naman kay Kuya Hunter at nagulat ako nang makita ko syang ngumiti habang kausap ang kung sino man na nasa kabilang linya bago lumayo para makapag-usap sila ng maayos.

Baka siguro yung goddess na tinutukoy ni Sir Creed? Mukhang importante kay Kuya Hunter ang taong iyon dahil galit na galit sya nang banggitin iyon ni Sir, eh.

“Creed?”

Napatingin kami ni Sir Creed sa tumawag sa kanya. Isa iyong babaeng doctor na nasa early forties na pero makikitaan pa rin ng ganda. Nakangiti sya kay Sir Creed na napatayo at dahil hawak nya ang kamay ko ay napatayo din ako.

“You’ve aged!” natatawang sabi nung doktora. Napangisi naman si Sir Creed.

“Mas lalo ka na.” nagulat ako doon! Pero mukhang hindi naman nainsulto iyong doktora.

“Still rude, huh?” natatawang sabi nya at napatingin sa akin. “Oh my… Fatima?”

Nagtaka ako kung paano nya nalaman ang pangalan ko. Tinitigan ko pa nga sya at inalala kung kilala ko ba sya. Pero sigurado ako na ito ang una naming pagkikita nitong doktora. Napatingin tuloy ako kay Sir Creed na nawala ang kaninang ngisi at seryoso na ang mukha ngayon.

“You might not remember me, but you’ve been my patient before.” sabi noong doktora nang makita ang pagtataka sa mukha ko.

“Nagkasakit po ako?” tanong ko. Anong sakit? Ang naaalala ko lang na na-ospital ako ay iyong nagka-dengue ako. Pero hindi sya ang doktor ko noon.

Nawala ang ngiti sa mukha noong doktora at napatingin kay Sir Creed. “Hindi mo pa rin sinasabi sa kanya?”

Napatingin na rin ako kay Sir Creed. Naabutan ko ang tingin nya sa akin na parang nananantya at inaabangan ang magiging reaksiyon ko. Pero naguguluhan lang ako.

“It’s been, what? Seventeen years?” tanong noong doktora pero nanatili kaming magkatitigan ni Sir Creed. “Sa tingin ko ay makakayanan nya ng isip nya. Tell her, Creed. She has the right to know the truth. Sabihin mo na sa kanya ang katotohanang kailangan nyang malaman. Hindi ang katotohanang gusto mong malaman nya.”

Bumitaw ako sa pagkakahawak ni Sir Creed sa sinabi ng doktora. Nakita ko ang pagtutol nya sa ginawa ko at ang muling pagsubok nya na hawakan ako pero humakbang ako ng isang beses paatras sa kanya.

“I’ll leave the two of you so you can talk.” pamamalaam na noong doktora.

Nanatili ang tingin ko kay Sir Creed. Hindi matanggap ang nalaman ngayon. Alam noong doktora. Pero ako ay hindi?

“May alam yung doktor na ’yun, Sir Creed?” tanong ko pa kahit na halata na naman. “May alam sya sa nangyari sa akin? Yung taong ’yun na hindi ko kilala? Bakit may alam sya? Paano? Paano nya ako nakilala? Paano nya ako naging pasyente? At bakit may alam din si Kuya Hunter? Kahit si Kuya Lucius?” sunod sunod na tanong ko at hindi ko alam kung maiiyak o magagalit. “May alam kayong lahat at ako na lang ang wala!”

“Maria…” nilapitan ako ni Sir Creed pero muli akong lumayo.

“Parang awa mo na, Sir Creed. Sabihin mo na sa akin ’yung totoo. Hindi ko na kasi talaga alam.” naiiyak nang sabi ko at suminghot pa.

“Alright… I’ll tell you.” sabi nya at humakbang pa palapit pero lumayo ulit ako.

“’Yung totoo, Sir. ’Yung totoo. Kasi pakiramdam ko na nagsisinungaling ka sa akin.”

Tumango sya at naglahad ng kamay sa akin. “Okay, baby. But let’s not talk here, hmm?”

Pumayag ako at sumama sa kanya. Pumunta kami sa isang bahagi sa may hospital kung saan walang masyadong tao para makapag usap ng maayos. Nang pareho kaming makaupo ay bumuntong hininga sya at isinandal ang likod sa may upuan bago ako tinignan.

“I’m ready to tell you everything, Maria.”

Tinitigan ko ang mga mata nya. Yung mga matang ilang taon kong hindi nakalimutan. ’Yung mga mata nyang ilang taong kong kinamuhian. Yung mga mata nyang ilang taong nagdulot ng gabi-gabing bangungot sa akin.

Humugot ako ng malalim na hininga at lakas-loob na nagtanong nang hindi inaalis ang tingin ko sa kanya.

“Isang tanong, isang sagot, Sir. Ikaw ba talaga ang pumatay sa pamilya ko?”

Chapter 44

Grabe ang kabang nararamdaman ko habang hinihintay ko ang sagot ni Sir Creed. Hindi na yata ako humihinga. Nakatingin lang ako sa kanya na may nananantyang ekspresiyon sa mukha nya at may nakikita rin akong pagkatakot doon. Hindi ko alam kung bakit ganoon sya.

Umamin na sya hindi ba? Noong New Year’s eve na sya nga ang pumatay sa pamilya ko? Pero habang binabasa ko ang ekspresiyon ng mukha nya ay hindi ko maintindihan. Bakit nakakaramdam pa sya ng takot at pag aalinlangan kung nasabi nya na sa akin ang totoo?

Kaya malakas talaga ang kutob ko na nagsisinungaling sya.

“Sir… Ikaw ba talaga ang pumatay sa pamilya ko?” ulit ko sa tanong ko nang may ilang minuto na syang hindi nagsasalita.

Bumuntong hininga sya at ipinatong ang nga siko sa nakabuka nyang mga hita. Pinasiklop nya ang mga daliri nya at kunot noong tumingin doon na parang may isang malaking puzzle syang binubuo sa harap nya. Pagkatapos ay sinuklay nya ng kamay ang buhok nya at bumalik sa pagkakasandal.

“I’m so damn scared to tell you the truth, Maria.” mahinang bulong nya at tumingin sa akin. “Kaya mo bang ipangako sa akin na makakayanan mo ang lahat ng maririnig mo?”

Napalunok ako. Sa takot na nakikita ko sa mga mata nya ay hindi ko maiwasan ang hindi kabahan. Alam ko na kung bakit sya nagkakaganito. Dahil natatakot sya na baka hindi ko kayanin ang lahat ng maririnig ko sa kanya.

Pero ito na ang pinakahihintay ko, hindi ba? Ang marinig ang paliwanag nya. Ang marinig kung bakit nya pinatay ang pamilya ko. Kaya kahit ano pa man ang marinig ko, dapat ay kayanin ko. Dahil alam ko, sa pagkakataong ito, na hindi na magsisinungaling sa akin si Sir Creed.

“Seventeen years kong pinaghanda na marinig ang katotohanan, Sir.” sabi ko sa kanya. “Kaya nakahanda ako sa lahat.”

Napapikit sya ng mariin. Umigting ang mga panga at nakita ko ang sakit sa ekspresiyon nya. Mas lalo pa iyong tumindi sa pagdilat nya.

“Your parents were part of my mission seventeen years ago.”

Unang salita nya pa lang sa katotohanan ay parang may bombang sumabog na sa harapan ko dahil sa pagkagulat ko. Napatitig ako kay Sir Creed at binasa ang ekspresiyon sa mukha nya. Pero nakita ko lang ang matinding sakit doon na parang hindi na nya kaya pang sabihin sa akin ang mga susunod.

Napalunok ako para pigilan ang nagbabadyang luha sa mga mata ko. Umpisa pa lang ito pero naiiyak na ako.

Ang sabi kasi ni Ate Vexen sa akin ay ang lahat ng inuutos sa kanila ng El Ordre ay para sa ikabubuti ng bansa. At hindi ko alam kung anong kinalaman ng pamilya ko doon.

“Naging myembro ng sindikato ang mga magulang mo, Maria.”

Malakas akong napasinghap at tumulo na ang mga luha ko sa pagkagulat. Naninikip ang dibdib ko pero hindi ako makagalaw para kumuha ng hangin para sa baga ko. Nakita iyon ni Sir Creed at ikinulong nya ang mukha ko sa mga palad nya at natatakot akong tinignan.

“Stay with me, please. Baby… Baby, stay with me.” natatarantang sabi nya habang pinupunasan ang mga luha ko.

Kumalma ako nang maramdaman ang init ng mga palad nya. Sunod sunod ang pagkuha ko ng hangin at huminga na parang wala nang bukas. Tinitigan ko ang mga mata ni Sir Creed. Kitang kita ko ang pagkatakot doon kaya tinapangan ko ang loob ko dahil baka itigil na nya ang pagsasabi sa akin ng katotohanan kung magiging mahina ako.

“Ano pa, Sir?” tanong ko at pinigilan ang mapahikbi. “Ano pa? Sabihin mo lang, Sir. Promise, kakayanin ko.”

Tinitigan nya ako. Siguro ay hinahanap nya sa mukha ko ang pagiging totoo ko kaya pinilit ko ang magpakita ng tapang. Marahas syang nagbuga ng hangin at binitiwan ang mukha ko.

“Naging parte ng drug syndicate ang mga magulang mo. They sold drugs. To pay for your hospital fees.”

Inisip ko ang kung anong sinabi nya. Isang beses lang akong naospital noong bata ako. Iyon ay nung nagka-dengue ako. Ibig sabihin… Sumali sa sindikato ang mga magulang ko para may ipangbayad sa pangpa-ospital ko?

Gusto kong umiling. Gusto ko nang patigilin si Sir Creed dahil feeling ko, ngayon pa lang ay hindi ko na kinakaya ang mga naririnig ko. Ang sakit sakit na ng dibdib ko. At kahit patapangin ko ang sarili ko ay hindi ko matigil ang sakit.

Pero wala akong sinabi para mapatigil sa pagsasalita si Sir Creed. Kapag pinatigil ko sya, siguradong hindi na ako magkakaroon ng iba pang pagkakataon.

“Pero nang mailabas ka na nila sa hospital, tumiwalag sila. But that’s where it all started to go wrong.” tumigil sya ng ilang saglit. “Once you join the syndicate, you cannot return to your peaceful life again. So the drug lord ordered his men to eliminate your whole family. And my mission is to assassinate the drug lord and at the same time, protect your family.”

Natulala ako at natigil sa pagbuhos ang mga luha ko. Naguguluhan ako. Hindi tumutugma ang mga ala-ala ko sa sinasabi nya.

“But I failed, Maria. I fucking failed miserably.” sising-sising sabi nya.

“Naguguluhan po ako, Sir.” hindi na nakatiis na sabi ko. Feeling ko ay sumasakit na ang ulo ko sa sobrang pag-iisip.

Tinitigan nya ako sa mga mata. Napansin ko na kumikinang iyon at bahagya na ring namumula.

“I was keeping an eye on your family as part of my mission. Waiting for the drug lord’s men to show up so I will have a lead on where to find him. But that same night, Hunter’s family were also killed.”

Hindi ko na alam kung anong mararamdam ko habang nakikinig ako kay Sir Creed. Napasandal ako sa upuan at napayuko na lang. Napakaraming impormasyon ang sinasabi nya sa akin ngayon. At mukhang tama sya.

Hindi ko na yata kakayanin ang lahat ng ito.

“Kaya umalis ako, Maria. Pinuntahan ko si Hunter knowing that he needed my help. But when I went back to your house, it was already too late.”

Narinig ko ang pagkabasag ng boses nya kaya mabilis akong napalingon sa kanya. Nagulat ako nang makitang namumula talaga ang mga mata nya. Tumitiim ang mga bagang na parang pinipigilan nya ang maluha.

At habang nakikita ko si Sir Creed sa ganitong kahina, sobra akong nasasaktan. Kaya mas dobleng sakit ang nararamdaman ko dahil sa nalaman kong katotohanan.

“I saw a man pointing a gun on your head. And your dead brother a few meters away from the two of you. So I did what I have to save you. I killed that man in front of you.”

Umawang ang mga labi ko habang nakatitig sa kanya at pinoproseso pa ng utak ko ang mga narinig ko. Mas lalong sumakit ang dibdib ko. Pati ang pagtibok ng puso ko ay pawang dahil sa sakit na lamang.

“You fainted kaya dinala kita sa hospital. Nagwala ka pagkagising mo kaya tinurukan ka nila ng pangpatulog. At sa muling paggising mo, you were unresponsive. Nakatulala ka lang at hindi gumagalaw.”

Hinawakan ko ang kamay ni Sir Creed at pinisil iyon para patigilin sya. Hindi ko na kayang magsalita. Pinoproseso pa rin ng utak ko ang mga sinasabi nya. Patuloy pa rin kasi akong naguguluhan. At hindi nakatutulong ang sakit sa puso ko sa pag-intindi ng mga sinasabi nya.

Sumisinghap ako para pakalmahin ang sarili. Alam ko sa sarili ko na naiintindihan ko ang sinasabi nya. Pero naguguluhan pa rin talaga ako.

“It was too much for an eight years old kid to experience all of that.” sabi nya at muling nabasag ang boses nya.

Muli akong napaiyak. Nakita ko ang isang butil ng luha na tumulo sa mga mata nya na mabilis nyang pinunasan gamit ang kamay nyang hindi ko hawak. Ibinaba nya iyon at ikinulong ng dalawang palad nya ang kamay kong nakahawak sa kanya.

“Ibig bang sabihin, Sir… Hindi ikaw ang… pumatay sa pamilya ko?” humihikbi kong tanong sa kanya.

Umiling sya bago yumuko at ipinatong ang noo sa mga kamay kong nakakulong sa dalawang palad nya. Para syang nakahiga sa mga hita ko pero nakapagitan doon ang mga kamay namin.

“Hindi ako… Hindi ako…” mas lalo akong napaiyak nang madinig ko na basag na basag ang boses nya.

Umiiyak sya. Umiiyak si Sir Creed.

“Hindi ako ang pumatay sa kanila, Maria… Pero ako ang dahilan kung bakit sila namatay. If I hadn’t left that night, if I just stayed to do my job, then they would still be alive.” humugot sya ng malalim na hininga at nakita ko ang panginginig ng mga balikat nya. “They died because of me, Maria. They died because of my negligence.”

Napahagulgol na ako. Ramdam na ramdam ko ang pagkabasa ng kamay kong hawak hawak ng dalawang kamay nya. Ang lakas-lakas ni Sir Creed sa paningin ko pero ngayon ay para syang hinang-hina. Mahigpit din ang kapit nya sa kamay ko na para bang doon lang sya nakakakuha ng lakas.

Gamit ang isa kong kamay na hindi nya hawak ay inilapat ko iyon sa likod nyang nanginginig dahil sa pinapakawalan na malalalim na hininga. Ilang beses kong tinapik ang likod nya. Nagbabakasaling mapakalma sya habang ako ay pigil ang paghagulgol.

“I’m sorry, baby. I’m sorry.” sabi nya at may panibagong mga luha ang bumuhos sa mga mata ko. Madiin na ang pagkagat ko sa pang ibabang labi ko para pigilan ang paghikbi ko.

Ilang minuto kaming nasa ganoong posisyon. Sya ay nakayukyok sa mga hita ko habang mahigpit ang pagkakakapit sa isa kong kamay at doon umiiyak. Ang isa naman ay pinangtatapik ko sa likod nya para mapatahan sya. Pinapakalma ko rin ang sarili ko dahil alam ko na hindi pa nya nasasabi sa akin ang lahat.

“Sir, sa alaala ko, malinaw sa akin na ikaw ang bumaril sa Kuya ko. Na ikaw ang nagtutok ng baril sa akin at hindi ibang tao.” sabi ko nang mapansin na tumigil na ang panginginig nya.

Nanatili lang sya sa posisyon nya ng mga ilang segundo bago bumangon. Nakita ko ang bakas ng mga luha sa pisngi nya at ang namumula nyang mga mata na patunay na umiyak nga sya kanina. Na kahit isa syang malakas na tao sa paningin ko ay may pagkakataon rin na nanghihina sya.

“Ako ang huli mong nakita bago ka mahimatay. At sa paggising mo, pinaniwalaan mo na ako nga ang pumatay sa pamilya mo.” namamaos ang boses na sabi nya.

“Naguguluhan pa rin ako, Sir.”

“The doctor that you saw earlier, she was your psychiatrist. For weeks, you were unresponsive and she told me that you’ve developed a PTSD. And finally, after four weeks of being unresponsive, you talked when the police asked you who the killer is.” malungkot syang ngumiti sa akin. “You angrily said that the killer has a hazel brown eyes.”

Oo, tama. Naaalala ko ang pangyayaring iyon. May mga pulis na dumating at kinausap ako tungkol sa nangyari sa pamilya ko. Galit na galit ako nang sabihin ko sa kanila kung sino ang nakita kong pumatay sa pamilya ko.

“Ang sabi ni Dra. Esteban, your psychiatrist, that your memory became distorted because of your PTSD. Kaya hindi tinanggap ng mga pulis ang statement mo. They investigated me but I got away because of my alibi that I was with Hunter and Lucius that time when your family was killed. I can’t be in a two places at a time, right? Kaya napasama ang kaso ng pamilya mo sa cold case list ng mga pulis. Dahil nilinis na ng El Ordre ang lahat. Hunter and Lucius also helped me to hunt the drug lord.”

Ang dami nyang pinaliwanag pero isa lang ang pumasok sa isip ko. That I have a post-traumatic stress disorder and that my memory became distorted.

“Anong ibig sabihin, Sir…” napalunok ako. “Nung sinabi mong distorted ang memory ko?”

Binasa ni Sir Creed ang pang ibabang labi nya. Kumagat doon at pinakawalan. Nakita ko ang pag aalinlangan sa mukha nya.

“Sir?” untag ko. Pinipilit na magsalita sya dahil hindi ko kaya ang namumuong ideya sa isip ko.

“You were so young that time, Maria. Kaya nagulo ang isip mo dahil sa mga nangyari. You became unresponsive at nagrerespond lang kapag sinasabi mo na ako ang pumatay sa pamilya mo. But when they tried to tell you the truth, bumabalik ka sa ilang linggong pagkakatulala.”

“Sinasabi mo bang, gawa-gawa lang ng isip ko na ikaw ang pumatay sa Kuya ko sa mismong harap ko? Na hindi ikaw ang nagtutok ng baril sa ulo ko kundi ibang tao?” muling bumuhos ang mga luha ko. “Sinasabi mo ba, Sir, na nagulo ang isip ko dahil sa mga naranasan ko sa murang edad? Na mali ang mga pinaniwalaan ko?”

Mali lahat? Mali lahat ng pinaniwalaan ko? Hindi totoo na si Sir Creed ang taong iyon. Hindi totoo na si Sir Creed ang pumatay sa kuya ko at sa pamilya ko? Hindi totoo na tinutukan nya ako ng baril?

At sya pa ang taong nagligtas sa akin pero kinagalitan ko pa sya!

Kaya pala isang beses ay nawalan ng mukha iyong lalaki sa alaala ko. Dahil iyon na pala ang patunay na maling tao nga ang pinaniniwalaan ko na pumatay sa pamilya ko!.

“Maria…” hinawakan ni Sir Creed ang pisngi ko kaya mas lalo pa akong napaiyak.

“Tapos, Sir. Kaya ba sinasabi mong magalit lang ako sayo at ipagpatuloy ang buhay ko dahil natatakot ka na bumalik ako sa pagiging tulala? Kaya ba sinabi mo na ikaw ang pumatay sa pamilya ko noong New Year’s eve dahil natatakot ka na baka kapag nalaman mo ang totoo ay maging unresponsive na naman ako?”

Ang tanga-tanga ko! Hindi ako matalino! Bobo ako! Bobo! Hindi ko deserving ang pagiging Suma cum laude ko dahil sa pagiging bobo ko!

“Pero bakit ikaw ang nakita ko, Sir? Bakit mukha mo ang nakita ko sa mga alaala ko na pumatay sa kuya ko?”

Nakita ko ang pananantya sa mga mata nya nang sagutin ako.

“I was the last one you saw before you fainted. And maybe, because you saw me one time habang minamanmanan ko ang pamilya nyo.”

Gusto kong sabunutan ang sarili ko. Gusto kong saktan ang sarili ko! Buong buhay ko ay mali ang pinaniwalaan ko. Buong buhay ko ay ako ang mali! Nagalit ako kay Sir Creed. Pinagbintangan na sya ang pumatay sa pamilya ko. Nagplano pa akong ipakulong sya pero ano? Sya pa nga itong nagligtas sa akin! At ano ang ipinakita ko sa kanya? Yung katangahan ko!

Sinisi ko sa kanya ang pagkamatay ng pamilya ko pero ako dapat ang sisihin. Dahil kung hindi ako nagkasakit at nangailangan ng pambayad sa mga gamot ko at sa hospital ay hindi sasali ang mga magulang ko sa sindikatong iyon. Na naging dahilan ng pagkamatay nila! At nadamay lang ang kuya ko!

Ako ang dahilan kung bakit sila namatay! Ako ang dahilan at hindi si Sir Creed!.

“I’m sorry, Sir. I’m sorry.” ako naman ngayon ang humihingi ng tawad sa kanya. Palakas ng palakas na ang paghikbi ko. Kahit ang lumuhod sa harapan nya ay gagawin ko.

Kaya pala natatakot syang sabihin sa akin ang totoo, dahil noong bata pa ako at sinabi nila ay muli akong natulala at hindi nagsasalita.

“Maria…” hinawakan ni Sir Creed ang dalawang mga kamay ko nang makita ang panginginig noon. “It’s okay. I did it because I want you to live your life.”

“Ako ang may kasalanan kung bakit namatay ang pamilya ko, Sir. Ako at hindi ikaw.” paghagulgol ko at muling ikinulong ni Sir ang mukha ko sa mga palad nya.

“Sshhh… It’s not your fault. That’s what parents do for their child, Maria. Ang alagaan sila. Kaya hindi mo kasalanan ang pagkamatay nila.” muli kong nakita ang sakit sa mga mata nya. “Kung meron mang dapat na sisihin dito ay ako ’yon. Naging pabaya ako sa misyon ko at hindi ko sila iniligtas.”

Umiling ako. Wala syang kasalanan. Kaibigan nya si Hunter kaya naiintindihan ko kung bakit sya umalis. Isa pa, hindi nya naman kami kilala para protektahan.

At kung ayaw nyang sisihin ko ang sarili ko ay gagawin ko. Para lang makabawi ako sa kanya. Dahil napakalaki ng kasalanan ko sa kanya.

“Huwag mo din sisihin ang sarili mo, Sir, at hindi ko na din sisisihin ang sarili ko. Wala kang kasalanan.” suminghot ako sa muling pagbuhos ng mga luha ko. “Sorry talaga, Sir. Ang laki-laki ng kasalanan ko sayo. Ikaw ’tong nagligtas sa akin pero pinagbintangan pa kita. Sorry talaga, Sir. Sorry!”

Muli akong napahagulgol na parang isang bata. Naramdaman ko ang paghigit sa akin ni Sir Creed at ikinulong nya ako sa mahigpit na yakap habang hinahaplos ang likod ko.

“Ang tanga ko, Sir! Sorry!”

“Sshhh… Tahan na.”

Kumalma ako sa yakap at haplos nya pero hindi pa rin nawawala ang sakit sa puso ko. Gusto kong may gawin para sa kanya. Gusto kong makabawi sa kanya. Dahil buong buhay ko ay wala syang ibang ginawa kundi ang protektahan ako. Naging benefactor ko pa sya at sinuportahan nya ako pero iba ang isinukli ko sa kanya!

Tapos… Paano kapag hindi ko nalaman ang lahat ng ito at ituloy ang kaso ko sa kanya? Ano ang gagawin nya? Ididiin nya ba ang sarili nya para lang iwasan ang pagbabalik ng matindi kong trauma?

“Anong dapat kong gawin, Sir, para mapatawad mo ako?” tanong ko nang humiwalay ako sa kanya. Pinunasan nya muna ang luha sa mga pisngi ko bago ako sinagot.

“You don’t have to do anything, Maria. Pinatawad na kita kahit wala ka namang ginawang kasalanan.”

Umiling ako. Hindi kuntento sa isinagot nya. “Pero gusto kong may gawin, Sir! Hindi ako matatahimik kapag wala!”

Ang laki-laki ng kasalanan ko sa kanya at hindi ako makakampante kapag wala!

Bumuntong hininga sya. “Gawin mo kung anong gusto mo kung iyan ang ikatatahimik mo. Tatanggapin ko ang lahat.”

Huminga ako ng malalim at tinitigan sya sa mga mata bago sabihin ang gusto ko.

“Pakasalan mo ako, Sir.”

“What?”

“Pakasalan mo ako, Sir. Para makabawi ako sayo.”

Hindi sya nakapagsalita at gulat na gulat pagkatapos kong ulitin ang sinabi ko. Iyon na lang kasi ang naiisip kong paraan para makabawi ako sa kanya. Mahal pa naman nya ako, diba? Mahal ko rin sya! At handa akong magpakasal sa kanya at pagsilbihan sya sa buong buhay ko.

“Do you even have an idea what you’re talking about, Maria?” tanong nya nang makabawi at tumango ako.

“Oo, Sir. Pakasalan mo ako at pagsisilbihan kita bilang asawa mo.”

Pinisil nya ang gitna ng makakapal nyang mga kilay at mariin na pumikit habang nakatiim ang mga bagang. Nagtaka ako sa ikinikilos nya. Ayaw nya bang magpakasal sa akin? Ayaw nya bang pagsilbihan ko sya?

Hala… Baka hindi nya na ako mahal!

“Hindi mo na ba ako mahal, Sir?” naiiyak na tanong ko sa kanya. Muli na namang nagbabadyang tumulo ang mga luha ko.

Mabilis syang dumilat. “No!” anong ‘no’? Hindi na nya ako mahal? “I mean yes!” mabilis nyang bawi pero mas lalo lang akong naguluhan.

Yes? Yes na hindi nya na ako mahal?

Marahas syang bumuntong hininga at hinawakan ang magkabilang mga balikat ko bago ako tinitigan sa mga mata.

“Listen, Maria. Marrying me, means you’ll be tied up with me.” tumango ako at mukhang malapit na syang mawalan ng pasensya. “You just found out the truth about your family!”

“Kaya nga niyayaya kitang magpakasal, Sir! Para makabawi ako sa lahat ng mga ginawa mo.”

“Pero hindi ko sinabing bumawi ka!”

“Pero gusto ko!”

Muli syang bumuga ng marahas na hininga. “You know about me being a member of El Ordre, right? That I’m a chess piece! A pawn! And you’ll be in a great danger kapag lumapit ka sa akin!”

“Poprotektahan mo naman ako, diba? Kagaya ng matagal mo nang ginagawa.”

“My position will be passed down to our son!”

Son? Gusto ko sana babae ang magiging unang anak namin.

“Alam kong poprotektahan mo rin sya! Doon ka naman magaling, Sir. Bukod sa humalik.”

Malulutong syang nagmura at napapikit ng mariin. “Why did our conversation ended up like this?”

“Ayaw mo bang makasal sa akin, Sir?” tanong ko na. Oo o hindi lang naman kasi ang isasagot nya. “Kay Gray na lang ako magpapakasal. Mataas din ang chess piece nya. Mapo-protektahan nya din ako.”

“How did you know that he’s a higher chess piece? Hindi ko nga alam!”

“Hindi mo alam kaya ibig sabihin na mataas syang chess piece. Baka kagaya ni Kuya Hunter.”

Ang sabi kasi ni Ate Vexen na ang mga pawn ay hindi alam kung sino-sino ang mga higher chess pieces. Basta ang ginagawa lang nila ay sundin ang mga utos noon para ma-protektahan ang King nila.

“Ano na, Sir?” tanong ko nang mainip. “Oo o hindi lang naman.”

Tinignan nya ako ng masama. Pero maya-maya ay bumuntong hininga din naman.

“Dammit, baby. So stubborn.” napapailing na sabi nya. “Fine. I’ll marry you. But on one condition.”

“Anong kondisyon, Sir?” tanong ko. Handang gawin ang anumang gusto nya para makabawi.

Ngumisi sya. “We will get married… Today. I know a Judge.” tinaasan nya pa ako ng kilay na parang naghahamon. Pero wala akong balak na umatras kaya binigyan ko sya ng isang matamis na ngiti.

“Gusto ko yan, Sir.”

Chapter 45

Warning:

Spg

---

Tumigil ang kotseng sinasakyan namin ni Sir Creed sa tapat ng isang malaking bahay sa isang village na ngayon ko lang napuntahan. Basta lahat ng mga bahay sa village na ’to ay malalaki. Mukhang may pa-contest yata na palakihan ng bahay at walang gustong magpatalo.

Mahigpit ang kapit ni Sir Creed sa kamay ko habang mabilis na nagmamaneho papunta dito sa bahay. Ako yung nag-offer sa kanya ng kasal pero kung umasta sya ay parang ako pa ang tatakbo sa aming dalawa. Baka nga sya pa yung umayaw, eh. Baka ma-realize nya na pagod na pala syang protektahan ako at alagaan.

Kaya inaya ko na syang magpakasal. Dahil gusto ko, ako naman ang mag-aalaga sa lalaking ’to. Pagsisilbihan ko sya. Ipagluluto palagi ng paborito nyang lumpiang shanghai. At mamahalin forever and ever!

Ang laki ng pasasalamat ko kay Sir Creed. Sya ang nagligtas sa akin noong gabing iyon. Hindi nya man nailigtas ang pamilya ko ay nagpapasalamat pa rin ako sa kanya sa pagliligtas sa akin. At sya din ang natustos sa pag aaral at sa mga naging gastos ko sa buhay. Kung wala sya, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin.

At pinili nya na magalit ako sa kanya para maipagpatuloy ko ang buhay ko. Ang galit ko sa kanya ang nagtulak sa akin para umasenso sa buhay. Para ipaglaban ang hustisya para sa pamilya ko. Na matagal nya na palang naibigay.

Kuya Hunter, Kuya Lucius and him already killed the drug lord. Yung drug lord na nag utos na patayin ang buong pamilya namin. Ang sabi nya ay pinahirapan muna nila ang drug lord para patayin. Hindi man ako pabor sa karahasan dahil sa nangyari sa akin, kampante na ako sa isiping matagal na palang nakuha ng pamilya ko ang hustisya.

Sir Creed is really my guardian angel.

Bumaba kami sa kotse at kaagad nyang pinagsiklop ang mga kamay namin. Nakita ko si Gray na nakasandal sa motorbike nyang nakaparada din sa harap ng malaking bahay at mukhang kanina pa kami hinihintay.

“Anong gagawin mo dito sa mga singsing?” tanong ni Gray pagkalapit namin sa kanya. Palipat-lipat ang tingin nya sa akin at kay Sir Creed.

“We’re getting married.” pagkatapos sabihin iyon ni Sir Creed ay humigpit ang kapit nya sa kamay ko.

Napatawa muna si Gray bago sumipol. “Pwede akong maging witness nyo.”

Napatingin ako kay Sir Creed at nginitian sya. Gusto ko ’yun! Gusto ko na makita ni Gray ang kasal namin. Kahit isa man lang sa mga kakilala ko ang makakita na ikinasal ako sa lalaking mahal ko. Isa pa, naging malapit na rin ako kay Gray dahil sya ang nandyan sa tabi ko noong mga panahon na wala si Sir Creed. Pero araw-araw nya namang pinapamukha sa akin na hindi pa rin ako pinababayaan ni Sir Creed.

Ang laki din ng naitulong nya sa lovestory namin, eh.

“Good idea.” sabi ni Sir Creed na masama ang tingin kay Gray. “So you’ll witness how Maria will become mine and you won’t think of marrying her.”

“Huh?” gulong gulo na tanong ni Gray. Nataranta naman ako doon!

Ang akala ko ay pinalagpas nya ang sinabi ko kanina na kapag hindi nya ako pinakasalan ay magpapakasal ako kay Gray. Iyon pala ay nagdamdam sya! Kaya rin siguro na si Gray ang inutusan nyang bumili ng wedding rings namin!

Kinakabahan akong tumawa at ikinumpas pa ang mga kamay. “Wala ’yun! Wala ’yun!” sabi ko kay Gray at tinaliman ako ng tingin ni Sir Creed. Napalabi na lang ako.

Ilang saglit ay pinapasok na kami ng isang kasambahay sa loob. Doon kami dumiretso sa office ng Judge sa bahay nya. Nasa mga early fifties na ang lalaki pero makikitaan pa rin ng pagkatikas ng katawan. Hindi na rin lumabas ang kasambahay sa loob ng office para magsilbing witness din sa kasal namin.

“Here’s the papers that you will need to sign and after this night, magiging mag asawa na kayo. No need to worry about the documents. Ako nang bahalang mag-process nito, okay?” ang sabi sa amin ni Judge Frank Agustin at ibinigay sa amin ang papeles na kailangan naming pirmahan.

Tumingin sa akin si Sir Creed. “Are you really sure about this?” tanong pa nya at nakikitaan ko ng pangamba ang mga mata nya. Na siguro kapag umatras ako ngayon ay hindi nya ako pipigilan pero alam kong masasaktan naman sya.

Binigyan ko sya ng matamis kong ngiti. “Siguradong sigurado, Sir.” ngayon lang ako naging ganitong kasigurado sa buong buhay ko.

Sabay naming pinirmahan ni Sir Creed ang mga papeles pero mas nauna syang natapos sa akin at pinanood ang pagpirma ko. Kaya naman binilisan ko din. Baka isipin pa nyang kaya matagal ako ay dahil nag aalinlangan ako.

Nang ibinigay ko sa kanya ang mga papel na pinirmahan ko para sya na ang mag abot sa Judge ay nakita ko ang panginginig ng mga kamay nya. Ibinigay nya iyon sa Judge at nagsimula na ang kasal namin.

Seryoso lang ang tingin sa akin ni Sir Creed sa buong oras na pagsasalita ng Judge. Sa tingin ko nga ay hindi nya naiintindihan ang mga pinagsasabi noon. Nakatingin lang ako sa kanya at gusto syang tawanan. Ang cute nya kasi, eh.

Natigil lang sya sa pagtitig nang ipinasuot sa amin ang mga singsing at ilang sandali pa ay sinabi ang madalas kong marinig sa mga palabas.

“You may now kiss your wife.”

Nang tignan ko kay Sir Creed ay naluha ako sa  sa mga emosyong nababasa ko sa mga mata nya. Tinawanan ko sya para hindi tumulo ang mga luha ko. Ngumiti sya bago ikinulong sa mga palad nya ang mga pisngi ko.

“I’m going to kiss my baby now, as her husband.” sabi nya at unti-unting tinawid ang pagitan ng mga labi naming dalawa.

Napasinghap ako nang maramdaman ang mainit na labi nya sa mga labi ko. Parang napakatagal na noong huli nya akong halikan. Kailan ba iyon? Last year pa? Tapos ngayon lang naulit? Bakit ang tagal naman! Ang sarap pa namang humalik ni Sir!

Ang akala ko ay tatagal ang halik pero ilang segundo lang iyon. Pero bago nya pinakawalan ay kinagat nya muna ang pang ibabang labi ko. Gusto ko pa sana kaya lang ay nahihiya ako sa mga taong nakatingin sa amin.

Nang matapos ang kasal ay nagdesisyon muna kami na umuwi na muna. Nakapanganak na rin si Ate Vexen sa isang healthy baby girl! Gusto ko sanang makita kaya lang ay mukhang pagod ang asawa ko kaya gusto ko na makapagpahinga na muna sya.

Asawa ko. Hala… Kinikilig ako.

Nagulat ako nang pumarada ang bahay ni Sir Creed sa malaking bahay na naman. Mas malaking bahay pa nga kaysa doon sa village kung saan nakatira ’yung Judge. Bumaba sya ng sasakyan at nang makababa rin ako ay nagtatakang tinignan ko sya.

“Kaninong bahay ’to, Sir?” tanong ko. Hinawakan nya ang kamay ko at hinalikan ang singsing na nandoon.

“Ours.”

Mas lalo akong nagulat doon. Ang laki-laki kasi talaga ’nung bahay! May double garage pa! Tapos nang makapasok kami sa loob ay ang lawak-lawak ng sala. May swimming pool din sa likod at may garden pa! Sa second floor ay may anim na kwarto. Doon kami pumasok sa dulong kwarto na may pinakamalawak na kama.

Ilang anak ba ang plano nya at mukhang gusto nya yatang magtayo ng isang basketball team?

Binuksan ko ang sliding door sa may veranda. Gabi na at malamig na rin ang hangin. Hindi ko alam kung anong oras na pero hindi pa rin ako inaantok.

Ang daming nangyari ngayong araw na ’to. Kanina lang ay nakikipaghabulan kami sa bumabaril sa amin habang si Ate Vexen ay nagle-labor. Nalaman ko na din ang totong dahilan sa pagkamatay ng pamilya ko. At ngayon naman ay kinasal na ako.

Asawa ko na si Sir Creed.

I am now Maria Fatima Cervantes.

Naramdaman ko ang init ng katawan ni Sir Creed nang yakapin nya ako mula sa likod. Inilipat nya ang buhok ko sa kaliwang balikat ko at ipinatong nya ang baba nya sa kanang balikat ko. Automatic ang pagngiti ko.

“I can’t believe that you’re my wife, now.” bulong nya sa akin at sabay kaming napatingin sa mga singsing na suot namin. Parehong platinum ang mga singsing namin na sa hula ko ay mahal ang presyo kapag ibinenta, pero wala naman akong planong ibenta. Pareho ang design ng mga singsing namin pero ang sa akin ay may maliliit na diamond sa harap at mas makapal ang singsing ni Sir Creed.

“Kinikilig ka, Sir?” tanong ko na napatawa sa kanya.

“You’re still calling me ‘Sir’, huh?” sabi nya at iniikot ako paharap sa kanya. Nakaipit ang katawan ko sa gitna ng katawan nya at ng railings veranda.

“Ay, oo nga. Kaya lang nasanay na ako sa ganito, Sir, eh.”

“Change it, baby. I don’t want people to think that I have the authority over you when in fact, it’s the other way around.”

“Eh, ano nang itatawag ko sayo? Baby?” naisip ko lang dahil iyon ang tawag nya sa akin. “Eh, hindi ka na naman baby, Sir, eh.”

Mahina syang tumawa. Yung sexy na tawa nya na paborito kong marinig. Yung paos. Gustong-gusto ko talaga pag ganito sya tumawa.

Yumuko sya at hinalikan ang gilid ng tenga ko bago bumulong. “Anything, baby.”

Nangilabot ako doon. Ang lamig kasi ng hangin kaya ramdam na ramdam ko kung gaano kainit ang hininga nya. Tapos nung bumulong pa sya, parang nang aakit, eh.

“Sweetheart?” tanong ko at napalunok nang halikan nya naman ako sa may panga ko. “Honey? Sugar? Cotton Candy?”

Maingay ang pagsinghap na ginawa ko nang halikan nya ako sa may leeg. Nanigas ang katawan ko at hindi ako makagalaw. Bumaba pa ang halik nya papunta sa collarbones ko at muling umakyat iyon papunta sa leeg ko.

“Keep going.” sabi nya nang mapatigil ako sa pagsa-suggest ng itatawag sa kanya. Pero paano ako makakapag-concentrate kung panay ang halik nya sa leeg ko?

“C-choco Prince? Munchkin? Teddy Bear?” napapikit ako ng mariin ng sipsipin nya ang balat sa leeg ko. “Sir…”

May ungol na lumabas sa bibig ko nang padaanan ng dila nya ang balat sa leeg ko na sinipsip nya. Pagkatapos ay umangat sya at inatake ng halik ang mga labi ko.

Mahigpit akong napahawak sa damit nya. Naramdaman ko ang isang kamay nya sa ibabang bahagi ng likod ko at mas idinikit ako sa katawan nya. Habang ang isang kamay nya ay nasa batok ko para mas palalimin ang halikan namin.

Gumagalaw ang mga labi nya. Palipat-lipat ang halik nya sa ibaba at ibabaw na mga labi ko. Naibuka ko tuloy ang bibig ko para kumuha ng hangin. Kinakapos kasi ako ng paghinga sa halik nya! Parang hinihigop nya ang lahat ng hangin sa baga ko sa paraan ng paghalik nya! Nanghihina na din ang mga tuhod ko!

Nagulat ako nang ipinasok nya ang dila nya sa loob ng bibig ko. Nakikiliti ang dila ko dahil parang naglalaro ang dila nya sa loob. Ganito yung halikan nina Jezel at Lionel noon sa bar!

Hindi ko alam kung anong mas masarap, kung yung kagatan o yung may dila?

Ako ang pumutol sa halikan at inilayo ang ulo ko sa kanya. Bahagya ko rin syang itinulak dahil ayaw pa nyang tumigil, eh!

Alam kong namumungay ang mga mata ko habang nakatingin sa kanya at pulang-pula din ang buong mukha ko. Yung halik nya naman kasi. Breathtaking!

“Sir… Baka may makakita sa atin.” nasa labas pa rin kasi kami!

Pero walang pakialam itong lalaking nasa harapan ko, na asawa ko, kung may makakakita man sa amin habang naghahalikan. Tinaasan pa nya ako ng kilay. Public display of affection ’to!

“So what? Let them see how I’ll make love with my wife.”

Kikiligin na sana ako sa sinabi nyang “my wife” pero may mas naging problema ako sa sinabi nya.

“Me-me-me-me-me—” natawa si Sir Creed sa pagkautal ko. “Make love?!”

Mas lalo syang tumawa habang nakahawak sa tyan nya. Pagkatapos ay kinagat nya ang pang ibabang labi nya at pinakawalan iyon bago ngumisi.

“Don’t tell me you didn’t know that honeymoon comes right after the wedding?”

“Alam ko, Sir. Kaya lang, diba, nag-a-out of town para makapag-honeymoon?”

Umalog ang mga balikat nya sa pagtawang ginawa nya. “Baby, we can do honeymoon as long as there’s a bed.”

Napatingin ako sa likod nya kung saan nasa loob ng kwarto ang malaking kama na parang naghihintay sa aming dalawa. Napalunok ako at ibinalik ang tingin ko sa kanya.

“Sir…”

“Hmm?”

Mabilis akong kumawala sa kanya at tumakbo papasok ng banyo doon sa loob ng kwarto. Binuksan ko ang ilaw at ini-lock ang pinto mula sa loob. Ang bilis ng tibok ng puso ko!

“Maria!” dinig ko ang tawag ni Sir Creed sa akin mula sa labas. Pagkatapos ay kinatok nya ang pinto. “Maria! Open the door, please.”

Hindi ko ginawa. Ewan ko! Kinakabahan ako, eh! Nakalimutan ko kasi ang tungkol doon! Kanina lang ay iniisip ko ang tungkol sa magiging mga anak namin pero paano ko nakalimutan na para nga pala magka-anak ay kailangan naming gawin ang bagay na iyon? Mag-asawa na nga kami!

“Baby, open the door…” mahinahong sabi ni Sir Creed at sinubukan iikot ang seradura ng pinto. Nang hindi nya nagawang buksan ang pinto ay bumuntong hininga sya. Narinig ko ang mga yabag nya at pagkatapos ay ang pagsarado ng pinto ng kwarto.

Hala… Iniwan nya ako? Bakit ba kasi ako tumakbo?

Kinakabahan kasi talaga ako. Ewan ko. Iniisip ko na makikita ko ang hubad na katawan ni Sir Creed. Tapos pareho kaming nasa kama. Tapos ginagawa na namin iyon.

Impit akong napatili. Bwisit! Napatingin ako sa salamin at nakita na pulang pula ang mukha ko! Kung ano-ano kasi ang iniisip ko!

Okay, Maria. Inhale exhale. Okay lang na gawin namin iyon. Mag-asawa na kami diba? Ito nga ang unang gabi na mag-asawa kami kaya honeymoon night namin ito!

Muli kong ni-check ang sarili ko sa salamin. Okay. Ayos naman ang itsura ko. Sige… Lalabas na ako.

Inalis ko ang pagkaka-lock ng pintuan pero hindi ko muna binuksan. Nakiramdam pa ako sa labas pero wala akong maramdaman na anumang paggalaw. Unti-unti kong binuksan ang pinto at sumilip sa labas.

Walang tao.

Inilabas ko ang kalahating katawan ko para mas makita ang kabuuan ng kwarto pero nagulat ako nang may humigit sa akin! Napatili ako pero natigil din nang makita ang mukha ng asawa ko.

“Sir!” nabibigla kong sabi pero malamlam ang mga tingin nya sa akin.

“I’m sorry.” hinging tawad nya na hindi ko alam kung para saan. “If you don’t want to do it, hindi kita pipilitin. I won’t force myself on you, Maria.”

Nanlumo ako sa sinabi nya at gusto ko nang batukan ang sarili ko. Dahil ba sa pagtakbo ko kanina ay akala nya na ayaw kong gawin iyon? Akala nya na ayaw ko sa kanya?

Hindi naman sa ganoon. Kinakabahan kasi ako. It’s my first time. At puro halikan lang ang ginagawa namin ni Sir kaya sobra talaga ang kaba ko dahil magle-level up na agad sa ganoon. Pero there’s a first for everything ang sabi nila diba?

“Gusto ko, Sir.” mahinang sabi ko.

Nahihiya ako! Ako na nga ang nagyayang magpakasal tapos nakadepende pa sa akin kung gagawin namin iyon ngayon o hindi!

“What?”

“Gusto ko din, Sir.” ulit ko nang mas malakas. May invisible usok na siguro ang buong mukha ko dahil sa kahihiyan na nararamdaman ko.

Humakbang palapit sa akin si Sir Creed at marahan akong isinandal sa may pader. “Sigurado ka? I can’t promise that I’ll be gentle. Matagal na akong nagtitimpi, Maria.”

Kinagat ko ang pang ibabang labi ko. Mahina syang napadaing at hinawakan ang labi ko para maalis ang pagkakagat ko doon. Ilang beses nya iyong hinaplos at halos manginig na ang mga tuhod ko.

“Sigurado ako, Sir.”

Pagkatapos kong sabihin iyon ay muling naglapat ang mga labi namin. Madiin ang pagkakahalik nya at kinakagat kagat na agad ang mga labi ko. Parang pinapatunayan nya sa akin na matagal na nga talaga syang nagtitimpi.

Hindi ako umatras. Kumapit ako sa leeg nya at nilabanan ang halik nya. Tumingkayad pa ako para mas maabot ko ang mga labi sya. Napadaing si Sir at mas diniinan pa ang halik.

Muling pumasok ang dila nya sa loob ng bibig ko. Hindi ko alam ang gagawin dahil tinutudyo nya ang sarili kong dila. Parang gusto nyang may gawin ako. Kaya iginalaw ko din ang dila ko at sinalubong ang kanya.

Lumalim pa ang halik nya at hinawakan ang leeg ko para mas iangat ang mukha ko. Napadaing ako at mas tumingkayad pa.

He groaned. Nagpakawala sya ng tunog na parang nahihirapan sya. Naramdaman ko na lang ang paglalakad nya nang hindi pinuputol ang halikan namin. At kahit na nagulat ako sa paglapat ng likod ko sa malambot na kama ay hindi ko itinigil ang paghalik.

Saglit syang tumigil at lumayo sa akin para hubarin ang tshirt nya. Sa kwelyuhan nya iyon hinawakan at hinigit para tuluyang hubarin. Napatingin agad ako sa katawan nya. Ngayon ko lang nakita ng ganitong kalapit ang malapad nyang dibdib at yung mga pandesal nya sa tyan. Pinigilan ko ang sarili ko na tumayo at lumabas para bumili muna ng palaman.

Muling bumaba sa akin si Sir at ang leeg ko naman ngayon ang hinahalikan nya. Tumatama sa akin ang kwintas nya sa leeg. Napasinghap ako nang maramdaman ko ang kamay nyang pumasok sa blusa ko. Ramdam na ramdam ko ang init ng palad nya sa katawan ko.

Mabibigat na hininga na ang pinapakawalan ko. Napakapit na ako sa buhok nya habang patuloy pa rin sya sa pagdila at pagsipsip sa leeg ko. Napapaungol ako at parang gusto ko na lang takpan ang bibig ko.

“Sir…” muling kumawala ang ungol sa bibig ko nang maramdaman ko ang palad nya na pumipisil sa dibdib ko. May panggigigil ang bawat galaw nya. Mukhang nalilito kung ano ang dapat na uunahin nya.

Hinubad nya ang damit ko at mabilis na inalis ang bra ko. Hindi na nya ako binigyan ng sandali para mahiya nang sunggaban nya ulit ng halik ang labi ko. Kumakagat sya, sumisipsip at madiin ang paghalik na ginagawa nya.

“Fuck…” he cursed at bumaba ang halik nya sa may dibdib ko.

Napasigaw ako! Nagulat ako sa ginawa nya pero hindi nya ako pinansin. Ipinasok nya sa bibig nya ang dibdib ko at napapaungol na lang ako kapag nararamdaman ko ang dila nya sa tuktok noon.

Ang init init na ng pakiramdam ko. Feeling ko ay lumulutang na rin sa hangin ang ulirat ko. Kakaibang sarap ang nararamdaman ko sa ginagawa sa akin ni Sir Creed. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong sarap sa buong buhay ko.

Mabilis nyang hinubad ang pantalon at ang undies ko. Hubad na hubad na ako sa paningin nya. Tinitigan nya ako ng ilang saglit kaya sobra naman talagang nag init ang buong mukha ko. Nakikita ko naman ang paghanga sa mga mata nya pero nakakahiya talaga!

“You’re beautiful…” anas nya bago bumaba at hinalikan ang tyan ko. Pinaglandas nya doon ang dila nya at hinahalik halikan pababa hanggang sa puson ko.

“Sir…”

Grabe ang pagtaas at pagbaba ng dibdib ko. Sinilip ko sya sa ibaba at nanghilakbot ako nang makita na nasa pagitan na sya ng mga hita ko. Tumingin sya sa akin at mas kinabahan ako ng masalubong ko ang mga tingin nyang may pagnanasa. Pumikit sya at napahiyaw ako nang halikan nya ang parte na nasa gitna ng mga hita ko.

“Sir! Ah!”

Muling lumapat ang likod ko sa kama nang maglumikot ang dila nya sa parteng iyon. Gusto kong isara ng mga hita ko para tumigil na sya pero hindi nya ako hinayaan dahil hawak nya ang mga iyon.

“Stop, Sir… Ah!” sinubukan kong itulak ang ulo nya pero nanghina ako nang sumipsip pa sya doon! Itinakip ko na lang ang dalawa kong mga kamay sa bibig ko at dinama ang nakakabaliw na ginagawa ni Sir Creed sa pagkababae ko.

Tunog lang ng pagsipsip at pagdila nya ang maririnig sa buong kwarto kaya mas lalong nag iinit ang pakiramdam ko. Sumisigaw na ako kaya mas diniinan ko ang pagkakatakip sa bibig ko.

“Sir, saglit. May lalabas.” naiiyak nang sabi ko pero hindi tumigil si Sir Creed. Mas lalo lang bumibilis ang ginagawa nya kaya bumangon na ako at halos ipagtulakan ko na sya dahil malapit na talagang lumabas ang kung ano mang nasa tyan ko. Pero hinawakan nya ang dalawang kamay ko hanggang sa naramdaman ko na lang ang panginginig ng buong katawan ko at ang pagkabingi ko sa paligid.

Napabalik ako sa kama na hinihingal at nanghihina. Bumalik ang pandinig ko at nakita ko si Sir Creed na pumaibabaw sa akin. May matigas na bagay akong nararamdaman sa may tyan ko.

“This is going to hurt bad, baby.” sabi nya at naramdaman ko ang unti-unti nyang pagpasok sa akin.

Hindi ako nagmumura pero parang gusto ko nang magmura sa sobrang sakit! Naiiyak na ako! Bwisit! Napakagat pa ako sa pang ibabang labi ko para hindi ko maisip ang sakit!

Tumigil sa paggalaw si Sir Creed para alisin ang pagkakakagat ko sa labi ko. Ayaw nya talaga na ginagawa ko iyon. Napapansin ko lang. Palagi nyang hinahawakan ang labi kong kinakagat ko para pakawalan ng ngipin ko.

Pinalitan nya iyon ng mga labi nya at muli syang gumalaw. Ang daing ko ay nakulong sa loob ng bibig nya. May luhang tumulo sa mga mata ko at muli syang tumigil.

“Hush, baby…” pag aalo nya sa akin at muli syang dahan-dahan na bumaon sa akin.

“Sir, hindi pa ba nakabaon lahat? Ang haba naman nyan.” nakangiwi nang sabi ko. Parang kanina pa kasi sya bumabaon.

Pigil na pigil ang tawa nya at itinago ang mukha nya sa may leeg ko. Nanginginig ang mga balikat nya sa pinipigilang tawa bago sya huminga ng malalim at tumigil.

“Dammit, baby. Don’t make me laugh. Mas lalo kang masasaktan.”

“Ibaon mo na, Sir. Biglain mo na para isang sakit na lang.”

Nag-aalangang tingin ang ibinigay nya sa akin. “Sigurado ka?” tumango ako at pumikit na.

Napasigaw na talaga ako sa biglaang pagbaon nya. Punit na punit yung loob ko sa haba at laki nung kanya! Gusto ko na lang talagang ngumawa sa sobrang sakit pero ayoko. Alam kong titigil si Sir Creed kapag ginawa ko iyon.

Hinawakan ni Sir Creed ang leeg ko. “Open your mouth.”

Ginawa ko ang sinabi nya at ipinasok nya ang dila nya sa bibig ko. Napaungol na lang ako at napayakap sa katawan nya habang nag eespadahan ang mga dila namin.

Gumalaw ang balakang ni Sir Creed. Kaunting sakit na lang ang nararamdaman ko pero pinagpatuloy ko pa rin ang paghalik ko sa kanya. Ang mga kamay nya ang pumipisil sa dibdib ko at ang isa naman ay pumipisil sa bewang ko.

Bumabaon lang si Sir Creed sa akin kaya hindi ko maiwasan ang hindi mapaungol. Wala na yung sakit. Napalitan na ng kakaibang init at pagnanasa.

Lumayo saglit sa akin si Sir Creed at tinanggal ang kwintas nyang kanina pa tumatama sa akin. Pagkatapos ay pumwesto sya sa ibabaw ko. Kumapit sa bewang ko at mabilis na umulos.

“Sir! Ugh!” nanginginig ang boses ko sa matinding pagbayo na ginagawa nya. “Ah! Sir! Ugh!”

“Fuck, Maria!” daing nya at bumaba para bigyan ako ng mapusok na halik. Napayakap ako sa kanya at bumibilis ang pag-ulos nya.

“Sir!” mababaliw na yata ako sa nararamdaman ko! Napapahiyaw ako sa bawat pagbaon nya at hindi ko alam kung anong kapit ang gagawin ko sa kanya. Bumaon ang mga kuko ko sa likod nya at napakalmot ako sa kanya. Narinig ko ang mahinang ungol na ginawa ni Sir Creed. “Sir! Sir!”

“Dammit, baby. I changed my mind.” sabi nya habang walang tigil ang pag ulos sa akin. Pinagdikit nya ang mga noo namin. “I want you to call me ‘Sir’ everytime we do this. Do you understand?”

Tumango ako at hinihingal na sumagot sa kanya. “Yes, Sir!”

Napangisi sya. “That’s my girl.”

Tumigil sya at hinigit ako palapit sa kanya dahil tumatama na ang ulo ko sa headboard ng kama. At nang muling syang umulos ay mas naging mabilis ang paggalaw nya.

Yumuyugyog na rin ang kama sa sobrang bilis nya. Bumaba si Sir at pinagdikit ang mga noo namin. Muli kong naramdaman na parang may gusto na namang lumabas sa akin.

“Sir! May lalabas na naman…” sabi ko at napaungol.

Pero mas lalo lang bumilis si Sir Creed. May munting mga ungol na lumalabas sa bibig nya at pati ang paghinga nya ay sa bibig na rin ginagawa. Hanggang sa nanginig na naman ang katawan ko. Ilang pang pag ulos ang ginawa ni Sir Creed hanggang sa maramdaman ko rin ang panginginig ng katawan nya sa ibabaw ko.

Pareho kaming hinihingal. Hinalikan ako ni Sir Creed ng matagal bago sya umalis sa ibabaw ko at nahiga sa tabi ko. Hinigit nya ako palapit sa kanya at ginawa kong unan ang braso nya.

“Ang ingay ko kanina, Sir.” sabi ko at malakas syang napatawa. Matagal bago humupa iyon kaya hinampas ko ang dibdib nya.

“Dammit, Maria. Binabaliw mo talaga ako.” sabi nya nang humupa ang pagtawa nya.

“Alam ko na ang itatawag ko sayo, Sir.” tumingala ako sa kanya at nakita ko na kanina pa pala sya nakatingin sa akin.

“Ano?”

“Asawa ko.” sabi ko at nakita ko ang pagngiti nya.

“I like that.”

Humagikgik ako. “Ang asawa ko, kinikilig.” sinundot ko pa ang tagiliran nya pero naalala ko nga pala na wala syang kiliti.

“Ang baby ko, kinikilig.” panggagaya nya sa tono ko at nagulat ako nang kilitiin nya ako!

Grabe ang likot ko para lang makawala sa pangingiliti nya. Sinasapak ko na sya habang natatawa pero ang kamay ko lang ang nasasaktan, eh. Mabuti na lang at tumigil sya. Bumalik kami sa ayos namin kanina.

“I love you, Maria…” masuyong sabi nya. Dumapa ako at ipinatong ang baba ko sa may dibdib nya para mas matignan sya.

“Mahal din kita, Sir Creed.” napailing na lang sya sa itinawag ko sa kanya. Hindi ko alam kung kailan ako masasanay na huwag syang tawagin sa ganoong paraan.

Kinuha nya ang kamay ko. Iyong kamay kung saan nakasuot ang wedding ring namin. Nagulat ako nang may isinuot syang panibagong singsing doon.

Isang engagement ring.

“I was going to propose to you but you beat me to it.” nakangising sabi nya. “Marry me again, Maria. This time, in a church, in front of everyone.”

Napangiti ako. Umangat ako hanggang sa ang kalahati na ng katawan ko ang nakadagan sa kanya. Binigyan ko sya ng mabilis na halik sa mga labi.

“Gusto ko ’yan, Sir.”

Sa murang edad ay grabe ang idinanas ko. Marami akong nasaksihan na hindi dapat nasasaksihan ng isang inosenteng bata. Nakita ko ang duguan na katawan ng mga magulang ko. Nasaksihan ko ang pagpatay sa kuya ko. At ang pagtutok ng baril sa akin ng taong iyon.

Ang akala ko ay magiging miserable ang buhay ko. Pero buti na lang at may tumulong sa akin. Iyon pa ay ang taong inakala ko na naging dahilan ng pagiging mag isa ko.

Si Sir Creed. Na ngayon ay asawa ko.

Hindi ko naiwasan ang pagkahulog sa kanya. Kahit na noong iniisip ko ang inakala kong kasalanan nya. Nahirapan pa ako sa pagdedesisyon kung patuloy ko syang mamahalin o ipagpapatuloy ko ang pagiging anak ko sa mga magulang ko.

And it turns out, that I didn’t have to choose between them. Gray is right. Why choose when I can have both?

I’ve developed a PTSD that made me think na si Sir Creed mga ang pumatay sa pamilya ko. When in fact, Sir Creed is the one who saves me all the time.

He looked like a beautiful beast on the outside but deep inside, he’s a real angel.

My guardian angel.

Mahal kong anghel, pakigabayan ako para magawa kong mahalin at maalagaan ka ng husto. Patuloy mo sana akong gabayan at manatili sa tabi ko hanggang sa huling sandali ko dito sa mundo.

I smiled and hugged my husband beside me. The best choice for me.

Life is about making choices. You have to do your best to make the right one and you have to do your best to learn from the wrong ones.

“Patingin ako ng likod mo, Sir.” sabi ko sa kanya. Pinatalikod ko sya at nakita ko ang napakaraming kalmot ko doon. “Hala, Sir. Siguro dapat muna akong mag-gupit ng kuko bago natin gawin ang ganito.”

Pinagpalit nya ang pwesto namin habang tumatawa sya. Pinisil nya ang ilong ko at ngumisi sa akin.

“Can you stop being so innocently cute and sexy at the same time?”

Nginitian ko sya. “Iyon nga ang best asset ko, diba? Asawa ko?”

Dinilaan nya ang mga labi nya at may pagnanasang tinignan ako. “You just made me hard again, baby. Take full responsibility.” sabi nya at muli akong sinunggaban ng halik. Natawa muna ako bago gantihan ang mga halik nya.

Indeed, he is the best choice that I’ve made.

Epilogue

Once there was a beast who never knew how to smile, how to laugh, nor how to cry. Other babies cry when they went out to this world. It’s like it’s their way so that people would now notice their existence. But one is different. He never made a sound. Not even a single ‘ah’.

He never met his parents. Mga naglalakihang mga tao ang nagpalaki sa kanya. He never felt being taken care of. He never felt the motherly love or even the fatherly love. All he felt was the cold metal of the gun against his hands. And the smell of that red iron filling the air.

And that beast is me.

Kinupkop ako ng mga taga El Ordre. Marami ang nag alaga sa akin. Hindi ko lang alam kung pag aalaga ba ang tawag doon. All I know is that I am a pawn. And I had to do all the things that they would want me to do. Without any complaint.

That’s where I’m good at. Not muttering a single word.

“Smile, Creed!” I heard Helios’ mother said. It was my friend’s seventeenth birthday at kami lang ni Hunter ang dumalo. And his mother was forcing me to do a damn smile on my lips.

I was sixteen years old that time, turning seventeen. And yet, I still didn’t know how to smile.

“You look cold.” ang palagi sa aking sinasabi ni Lucius kapag nagkikita-kita kaming magkakaibigan. Hunter and Lucius were also a member of El Ordre. Sina Helios at Luther lang ang hindi. But these two fuckers knew that we are doing dirty works.

“It is cold.” iyon ang palagi kong sinasagot sa kanya. Kahit na alam kong ibang ‘cold’ ang tinutukoy nya.

It was my face. ’Cause I’m not showing any emotions on my face. It’s not like I can’t smile. I just didn’t know how or when to do it.

What? Should I smile while I’m killing people? Should I smile everytime I’m planting bullets inside their heads? Should I smile when I know that they have families who will grieve for their death?

When should I smile then?

“We got an order from the government.” sabi sa akin noong malaki ang katawan nagturo sa akin kung paano humawak at gamitin ang baril. Si Leto. “El Ordre wants you to do it.”

“What order?” I asked while cleaning my favorite sniper’s rifle.

“To kill some drug lord. Matinik ang isang ’to. Mahirap hanapin. But I know a way on how you will find him.”

I just kept my mouth closed. Tinatamad akong magsalita. Isa pa, wala naman akong kailangan sabihin habang nakikinig sa paliwanag nya.

“Just watch over this family and while you’re at it,  protect them. Siguradong hindi sila hahayaang mabuhay ng drug lord na ’to.”

May ibinigay sya sa aking brown envelope kaya tinapos ko na ang paglilinis sa rifle ko. Kinuha ko ang enveloped sa kanya. When I opened it, it contains all the information about a certain family.

Fiestada family. They looked like a normal family though. Except for the fact that the parents tried to sell drugs.

“What’s so important about them?”

“You saw this info, right?” itinuro pa nya ang nakasulat kung saan nagsasabing naging drug pusher ang mga magulang doon. Hindi ako sumagot. Alam nya namang hindi ako bulag kaya malamang ay nabasa ko na iyon. “The parents wanted out of the syndicate. Pero ayaw silang paalisin ng drug lord kaya nagtatago ang pamilya.”

“Bakit kasi sumali pa sila kung aalis din lang naman? That’s bullshit.”

“To pay for the hospital needs for their youngest. Nagka-dengue ang bata kaya kinailangan ng pera ng mga magulang. At nang makalabas sa ospital ay saka tumigil sa pagbebenta ng droga.”

May ibinigay syang picture ng isang batang babae sa akin. I think she’s the youngest child of the Fiestada family. Napatitig ako sa larawan. Malawak ang mga ngiti ng bata habang nakikipaghabulan sa mga kalaro.

Her smile…

Tinanggap ko ang misyon. It’s not like I can’t say no, though. I watched over the family from afar. Nagmamatyag ako sa paligid kung may kahina-hinalang tao ang nakapaligid sa kanila bukod sa akin. But after a week of spying them, wala naman akong nakitang ganoon.

They were just a normal family. Yung mag-asawa ay kumakayod sa pagtatrabaho para may maipanggastos at maipang-paaral sa mga anak. The oldest child was also helping his parents. Nangangalakal ng mga bote at dyaryo pagkauwi galing sa eskwela. While the youngest child always gives her radiant smile na nagpapawala sa pagod ng magpamilya.

I stopped on my tracks when I stepped on something. I heard a loud crack and when I looked down, nakakita ako ng isang toy car na nagkapira-piraso nang matapakan ko.

Kaninong laruan ba ’to at pagkalat kalat sa kalsada? It’s not my fault that it’s on the way.

Nakarinig ako ng paghikbi sa likuran ko. Pagkatapos ay ang malakas na pag iyak ng isang bata. Nilingon ko ang bata at bahagyang nagulat nang makita ang pinakabatang anak ng mga Fiestada na umiiyak sa harapan ko.

“Sinira mo ’yung laruan ko!” umiiyak na sabi nya. Humahalo sa mga luha ang dungis sa mukha niya.

Where are those radiant smile that she usually wears on her lips?

I looked at her toy car that was broken into pieces on the ground. Imposibleng maayos ko pa ang laruan nya. Palakas ng palakas ang iyak nya at naiinis ako sa tingin ng mga tao na parang namimintang na inaaway ko ang bata.

God-fucking-dammit. Look away or I will gauge all your eyeballs out from those ugly sockets!

Nag-iisip ako ng paraan kung paano mapapatahimik ang maingay na batang nasa harapan. I’m not very fond of kids. Ayoko sa maingay.

“Maria!”

We both looked at man who just shouted and I recognized that he’s the son of the Fiestada. Lumapit sya doon sa batang maingay at hinawakan sa mga balikat kaya bahagyang nakayukod ang lalaki.

“Bakit ka umiiyak?” narinig kong tanong ng lalaki sa kapatid nya. I was just watching them without muttering any word.

“Yung lalaki kasi, sinira ’yung laruan ko.” mas lalo pang lumakas ang iyak noong bata nang makapagsumbong sya.

I just sighed. It is not my fucking fault kung haharang-harang sa daanan ko ang laruan nya. Why is she even playing at the road in the first place? Masyadong delikado. Paano kung mahagip sya ng sasakyan?

Tumingin sa akin ang kapatid na lalaki at tinignan ko sa pabalik. I saw him gulped when my cold eyes met his eyes.

“Hayaan mo na, Maria. Laruan lang ’yan.”

“Pero bigay mo ’yun, eh!” pamimilit pa ng bata na sinamaan pa ako ng tingin.

I tsked.

“Ibibili na lang kita ng bago.” sabi noong kapatid nya kaya huminahon na ang bata. Tumayo ang kuya nya at nanghingi ng sorry sa akin dahil sa inasal ng kapatid. At bago sila umalis, the kid stuck out her tongue at me.

And I don’t know why but I find her cute when she did that.

I have no fucking idea what am I doing here at the fucking toy store so early in the morning. At hindi ko din alam kung anong pumasok sa loob ng utak ko kung bakit ko binili ang pinakamahal na remote control car na binebenta nila.

Maybe I just wanted to give it to the kid in exchange to her old toy. I know that it’s not my fault that I broke her toy car. Kasalanan nya pero nakakakonsensya ang pag iyak nya.

“Bakit?” the kid asked when I cornered her one time when she was alone. Sa isang kamay nya ay may hawak syang plastic labo na may lamang kung ano at wala na akong balak pang alamin. The plastic was so oily and I was disgusted by the sight.

“Oh.” I coldly said and handed her the paper bag which contains the remote control car that I’ve bought for her.

The kid stared at the paper bag. Nakasimangot sya noong una, and obviously, she hasn’t forgotten about the incident where I broke her toy car. Pero nawala iyon nang mabasa ang nakasulat sa paper bag. Kitang kita doon ang pangalan ng mamahaling brand ng mga laruan.

Nag aalangan nyang kinuha ang paper bag sa akin. I noticed how her small fingers shook a little when she slightly touched my hand. Mabilis nyang tinignan ang nasa loob ng paper bag at nanlalaki ang mga matang tumingin sa akin pagkatapos.

“Hala! Ano po ’to?!” tanong nya na palipat-lipat ang tingin sa toy car at sa akin.

“Toy car.” I answered, stating the obvious.

“Ano pong gagawin ko dito?”

“Lalaruin, malamang.” dammit. Isa pa ’tong dahilan kung bakit ayoko sa mga bata. Masyado silang matanong.

“Sa… sa akin na lang po ba ’to?” she hesitantly asked. Pero nakikita ko rin sa mga mata nya na umaasa syang sasabihin kong ibinibigay ko na nga sa kanya ang laruan.

El Ordre taught me how to read and understand emotions and people’s faces. And this kid is so easy to read. She’s like an open book and I will never get tired reading this book in front me. I just find her interesting.

I nodded once. “Kapalit ng laruan na nasira ko.”

I wasn’t prepared when the kid gave me her brightest smile that I’ve ever seen. Her smile nearly knocked out all the air inside my lungs. Nobody has ever smiled this way at me. Sya pa lang. At hindi ko aakalain na ang isang halimaw na kagaya ko ay makakatanggap pa ng ganitong kagandang ngiti.

I unconsciously gulped all the emotions that wanted to show on my face. I don’t know why there was a sudden urge inside me that wanted to return the smile that she’s giving me.

The only problem is, I didn’t know how to do it.

Should I just spread my lips? Show I just show her my teeth? Hindi ko alam. Paano ba ang ngumiti?

“Mabait ka naman po pala!” sabi nyang ngiting ngiti sa akin. “Thank you po sa laruan! Sobrang ganda po!”

But your smile is the prettiest.

I felt the side of my lips rose as I stared at her smiling face. Still not believing that this little kid is giving me her best smile.

I would buy anything in this world, as long as I can see this smile on her pretty face again.

“You’re welcome, kid.”

Nagulat ako nang inabot nya sa akin ang nagma-mantikang plastic na hawak nya sa kabilang kamay nya.

“Sa inyo na lang po!”

I looked at the oily plastic and whatever’s on the inside. May dalawang bagay ang nandoon na mukhang cylinder shape and brownish in color. It was my first time seeing something like this.

“Ano ’yan?” tanong ko sa bata.

“Lumpiang shanghai po! Hindi mo alam?” tinignan din noong bata ang laman ng plastic at muling ngumiti sa akin. “Masarap po ’to, promise. Sa inyo na lang po.”

Masarap daw but the food looks so gross to me. Masyadong maraming mantika na ang nandoon sa plastic at ayokong hawakan iyon.

“No, it’s okay. Keep it.”

Pero mas lalong inilapit ng bata ang plastic sa akin. I took a step back, wishing that I have my usual emotionless face while looking at the disgusting thing that she’s giving me.

“Sa inyo na lang. Sobra-sobra po kasi ang ipinalit nyo doon sa laruang nasira ko. Luma na po kasi iyon tsaka nipulot lang ni Kuya sa basurahan.” she tugged the plastic to me. “Sige na po. Masarap talaga yan, promise.”

I have no choice but to take the plastic from the kid for the fear that she might cry again. I don’t want to see her crying face. Mas bagay sa kanya ang nakangiti. Now I know the feeling of her family everytime she shows them her smile. I just can’t get enough of the sight of her smiling face. I wanted more.

I want her to give me her smile every goddamned day.

“Masarap po, diba?” tanong ’nung bata matapos kong kagatan ang isang lumpiang shanghai. And true enough, the taste is so good compared to its disgusting appearance.

“Yeah.” sabi ko habang ngumunguya. And I don’t know what have I done but she gave me her brightest smile again.

“Sige po, uuwi na ko. Baka hanapin na ako ng kuya ko, eh.” humakbang sya ng isa paatras. Then she stretched her lips using her little fingers. “Keep on smiling po! Mas pogi ka po kapag nakangiti.” mabilis syang tumakbo pagkatapos sabihin iyon.

I just watched her little figure slowly disappearing in my sight. I want to talk to her more but it’s getting dark and it’s dangerous for a kid like her to be out by this time. Especially that there’s the problem about the drug lord that I need to take care of.

I promise to protect her and her family. So that her beautiful smile won’t disappear on her pretty face.

“Pwede nang ilipat sayo ni Helios ang pagiging Mr. UNDERstanding of the year nya.” natatawang sabi sa akin ni Hunter. Maging si Artemis na nakahawak sa braso nya ay napangiti din.

I smirked. “Artemis, tell me if that fucker beside you is not pussy whipped.” I smirked even more when Hunter stopped laughing and glared at me.

“Fucker.” he muttered.

“Back to you.”

“Do you need lumpiang shanghai, Kuya Creed?” tanong naman sa akin ng kapatid nyang si Gray. And that’s when I noticed my fucker friends and their wives circling around me. I am so damn sure na ilang asaran ang matatanggap ko bago matapos ang araw na ’to.

“Baka isuka nya lang ang lumpiang shanghai sa sobrang kaba nya.” sabi ni Apollo habang karga ang dalawang taong gulang nilang anak na si Eros. His wife, Daphne, who’s five months pregnant is also beside him.

“I can still remember the day when you told me that she’s just your student. But, man. Look at you now. Getting married for the second time with that student of yours.” si Lucius na panay ang ayos sa necktie nya.

“Pedophile.” komento ni Helios sabay halik sa ulo ng asawa nyang si Zuri, na karga naman ang anak nilang si Winter Snow.

I glared at the motherfucker. “I am not! And she’s already twenty-four, fucker!”

“And you’re what? Thirty-three? You keep on saying na eight years lang ang tanda nyo when it’s nine years! Do the math!” si Hunter na masarap sakalin kung wala lang kami dito sa loob ng simbahan.

“It’s eight years and ten months, fucker!” I growled.

“Tumawad ka pang gago ka.” mabilis na hinampas ni Artemis sa braso si Hunter dahil sa pagmumura nya. I smirked again.

“Look who’s talking! Ilan nga ulit ang age gap nyo, Artemis?”

“Tarantado!”

“May mga bata!” naiinis nang sigaw ni Artemis at inalis ang braso ni Hunter na nakapulupot sa bewang nya. Hunter immediately said sorry and returned his arm on her waist.

I faked a cough. “Pussy whipped.”

“Nagsalita ang hindi.” natatawang bulong ni Luther na kasama ang asawa nyang si Junko at ang mga anak nila.

I didn’t mind them and looked at the church’s entrance hoping to see my beautiful wife in her wedding dress. Kanina pa ako kinakabahan but I did my best to hide it ’cause I didn’t want my fucker friends to notice my nervousness. Kapag nagsimula pa naman silang mang-asar ay hindi na sila titigil, not until I’m roasted.

I remember Helios’ wedding day and it serves as a trauma for me. Kaya itinago ko talaga ang kaba ko ngayon.

I didn’t want Maria to be out of my sight ’cause the last time that I did, it turned both of our lives upside down.

I received a call from Lucuis and he told me the bad news. Hunter’s parents were killed. The hitman also tried to kill the Sanford brothers but fortunately, they got away. We only have one person who’s in our mind who would do such a this thing.

The Red Faction’s King.

Matagal nang natapos ang laro ng mga mga magulang ni Hunter. Hindi pa nga nagsisimula ang laro na para sa amin dahil hindi pa nakakatuntong sa tamang edad ang ibang mga kasali pero kumikilos na agad ang mga kalaban. Marumi talaga silang maglaro.

“What now? Ngayong wala na ang mga magulang nyo, maipapasa na sa inyo ng kapatid mo ang posisyon nila.” sabi ni Lucius at pareho kaming napatingin kay Gray na noon ay sampung taong gulang pa lamang. Masyado pang bata para makasali sa madugong laro.

“It’s okay.” walang emosyong sabi ni Hunter na nakatitig sa kawalan. “As long as I can kill those bastards who did this to my parents.”

“The El Ordre will definitely help you.” Lucius said and I flashed him a cold glare. He just shrugged his shoulders.

“Archer! Anong ginagawa mo dito?!” We all looked at Leto who is marching his way towards us, looking furious. “You have a mission! Anong balita doon sa drug lord, huh?!”

Napatingin sa akin sina Lucius at Hunter. “You have a mission?” Hunter asked. “Then what the fuck are you doing here?”

“To help you. Lucius called me.”

Hunter glared at Lucius. “I told you not to call him!”

“We need help as much as we can!” katwiran ni Lucius.

“Then what? Did we catched those fucking bastards who killed my parents just because Creed is here?! Hindi naman, diba?! Hindi pa rin natin sila nahuli! So why the fuck did you call him when he’s in the middle of a fucking mission?!”

Lucius and I were both shocked because of Hunter’s sudden outburst. Kanina pa kasi sya walang imik at nakatulala lang. We understand though ’cause he just lost his parents but looking at him right now made us all confused.

“Go back to your mission, Creed. Go back!” he said at halos duraan na ako para lang lumayo ako.

“But I wanted to help you.”

“Goddammit, did I ask for your help?!” tumayo sya at tinignan si Leto. “Leto, take care of my brother. Ihahatid ko lang ang tarantadong ’to pabalik sa mission nya.” sabi nya at itinuro ako.

I didn’t have a choice but to follow him when he went inside my car. Sya na rin ang nag-drive at nakita ko si Lucius na nakasakay sa Ducati nya at nakasunod sa amin.

And when Hunter parked my car in front of the Fiestada’s house, that when I noticed that something is different. Alam kong maging sina Hunter and Lucius ay napansin din iyon.

The house’s door was wide open so we were able to see the two bodies on the floor bathing in their own blood. Mabilis akong lumapit at napamura nang wala nang madamang pulso sa lalaki. Samantalang sa babae ay mahinang mahina na.

Where’s the kid?

“Maria…”

Napatingin ako doon sa babae na kahit na nanghihina ay inangat pa rin ang kamay para mahawakan ako sa braso.

“Y-yung mga a-anak ko. Iniligtas m-mo sila… Parang awa mo na…” those were the last words she muttered before she closed her eyes and took her last breath.

Mabigat ang paghinga ko. I wanna scream. I wanna shout but I know that it wouldn’t help in this situation. I have to find the siblings. Sana ay buhay pa sila.

The kid… Will I ever see her smile again?

I wanna see her smile. I have to save her. The kid who made me smile for the first time in my life.

“Lucius, ikaw nang bahala dito.” sabi ni Hunter nang mabilis akong tumakbo palabas ng bahay para hanapin ang magkapatid. Nakasunod naman sya sa akin.

I have never felt this scared in my entire life. Takot na takot ako habang iniisip kung ano na ang nangyari doon sa bata sa mga oras na ’to. I was supposed to protect the family against the drug lord but what have I done?! I am so fucking useless!

Please, be safe, kid. Wait for me. I will see your bright smile again, right? Please… Let me see it again.

“Creed!”

Pinigilan ako ni Hunter sa pagtakbo at may itinuro sa akin. Hindi ko alam na pwede palang maramdaman ang pagkamatay ng puso kahit na humihinga pa ang isang tao. I didn’t know that I will feel this emotion while looking at the scene in front of me.

A guy is holding a gun and it’s pressed against the head of the kid. Samantalang titig na titig naman ang bata sa lalaki na parang naging tuod na yata sa hindi paggalaw. A few feet away from them was the dead body of the older sibling of the Fiestada’s.

“No casualties…” we heard the man said. “Goodbye, kid.”

“Shit!” Hunter cursed. Mabilis syang naglabas ng baril at inagaw ko iyon sa kanya. Ikinasa ko iyon at walang pag aalinlangan na ipinutok sa direksyon noong lalaki.

Headshot.

Magkasabay na bumagsak ang katawan noong lalaki pati na rin noong bata. Sunod sunod na mura ang pinakawalan ni Hunter habang tumatakbo kami palapit doon. Nabibingi na ako sa sobrang lakas ng tibok ng puso ko dahil sa sobrang kaba at takot na baka pati ang bata ay natamaan ko.

“Creed, go! Take the kid to the hospital!” sabi ni Hunter nang buhatin ko ang batang wala nang malay. Nagdilat sya ng isang beses at nagkasalubong ang mga mata namin pero muli rin syang pumikit. “Kami na ang bahala ni Lucius sa drug lord!”

Dinala ko ang bata sa hospital. I was praying the whole time while on the way na sana ay walang masamang mangyari sa bata. Kahit sya man lang sana ay mailigtas ko. Kahit sya lang. Sana ay may nailigtas akong buhay sa dami ng taong namatay ngayon.

The doctor said that it was because of the shock that’s why the kid got unconscious at magigising din naman daw agad. But when the kid woke up, nagwala sya. Throwing things and hurting the nurses who tried to stop her. That’s why the doctor decided to sedate her and she fell asleep again.

Nang muling magising ang bata ay malaki ang pagbabago sa kanya. Hindi sya nagsasalita at nakatulala lang. The nurse had to feed her and put a diaper on her dahil parang naging robot na lang ang bata.

I felt a pang inside my chest whenever I looked at her. Sinubukan ko din na kausapin sya pero nakatulala lang talaga sya. And looking at her emotionless face made me blame myself for what happened to her and her family.

Then a miraculous thing happened. The police tried to talk to her about the incident and she talked! Imagine my happiness that time. Thinking that there’s a chance that I will see her smile again! But Dra. Esteban, Lucius’ aunt, tried to stopped me from entering her hospital room after the police went out. She talked to me about Maria’s situation.

“She developed a PTSD.” panimula nya. “Ang pagkatulala nya at hindi pagsasalita ay bunga ng mga nangyari sa kanya. She witnessed how her brother was killed. She saw her parents body like that. Kaya hindi malabo ang pagkakaroon nya ng trauma dahil sa nangyari.”

I was just listening to her the entire time that she’s explaining to me. She tried to make it easier for me to understand everything that she’s saying pero kapag wala kang alam sa larangan ng medisina ay mahirap intindihin ang lahat.

“Ikaw ang itinuturo nyang pumatay sa pamilya nya.” she said and that made me surprised. “Her memory of that night became distorted because of her trauma, Creed. It’s possible because of her young age. Hirap ang memorya nya na kolektahin ang lahat ng mga nangyari dahil sa takot at pagkabigla nya. Kung nakita ka nya ng gabing iyon o bago mangyari ang gabing iyon, then most likely, makasama ka sa memoryang binubuo ng utak nya.”

I remember that time when I broke her toy car. That time where I gave her a new toy car and she gave me a food in exchange. And that night when she opened her eyes and met mine.

“Ikaw ang itinuro nyang killer sa mga pulis, Creed. The man who has a hazel brown eyes.”

I gulped down the pain that wanted to escape from my chest. Pero totoo naman, hindi ba? Ako nga ang dahilan ng pagkamatay ng pamilya nya. Kung hindi ako umalis noong gabing iyon. Kung hindi ako naging pabaya, marahil ay buhay pa nga ang pamilya nya ngayon.

I am the reason why her family died. I am the reason why she’s all alone now.

“But don’t worry, Creed. We can correct her memories. Just not now. Hintayin muna natin syang makarecover mag isa. Right now, it is her anger towards you kaya sya nakakapagsalita at hindi na tulala.” sabi sa akin ni Dra. Esteban.

“Hayaan mo na.” I coldly said while looking at her sleeping body. Nagpapahinga na ang bata ngayon. “If she can talk and move now, then it’s okay. As long as she can return from the way she is.” which I doubt pero kung ang galit nya sa akin ang magiging dahilan kaya sya mabubuhay, then let her be mad at me.

Tatanggapin ko ang lahat ng galit nya. Basta mabuhay lang sya. Basta makita ko lang ulit ang mga ngiti nya.

“Pero habangbuhay nyang paniniwalaan na ikaw ang pumatay sa pamilya nya.” pangangatwiran ng babaeng doctor.

“Let her be.” I said. “It was my fault why they died afterall.”

“Creed, you know that’s not true.”

Hindi ko pinansin ang doktora at nagbigay ng huling sulyap sa batang natutulog bago ako umalis ng hospital. I guess, it’s better if she won’t see me again. Para na rin sa ikabubuti ng mental at emotional health nya.

If her anger towards me will make her move and talk again, then let her be. Hahayaan kong magalit sya sa akin for the rest of her life.

I watched the kid from afar. Masaya ako nang magawa nyang ipagpatuloy ang buhay nya. I gave her money to support her dahil nalaman kong pinatigil sya sa pag aaral ng kamag anak nyang kumupkop sa kanya. I earned money for her. Kahit ang sarili kong mga kaibigan ay pineperahan ko para lang sa kanya.

“Creed, I have a favor to ask you.” sabi sa akin ni Apollo isang araw habang nasa gitna ako ng misyon ko.

“Two million. Mahal ang serbisyo ko.” sabi ko kahit hindi pa naman nya sinasabi kung anong kailangan nya.

I laughed when I heard him cursed from the other line. Saying that he should’ve called Hunter instead of me. Hindi daw kasi nagpapabayad si Hunter. Basta banggitin lang daw ang pangalan ng kakambal nya ay susunod na agad ang gago.

“Find the driver of this fucking car. Make him suffer.”

I checked my account and smirked when the money was immediately transfered. “Roger that.” I gave a demonic laugh when he cursed before he ended the call.

That fucking billionaire.

“Four million! Mahal ang serbisyo ko!” sabi ko naman kay Helios nang gisingin nya ako sa gitna ng pagtulog ko. Kakatapos ko lang ikama ang babaeng katabi ko ngayon at pagod na pagod pa ako tapos gigisingin nya lang ako para magpabili ng kambal na saging sa punyetang Davao Del Norte?!

If only I didn’t need money, then I would turn down his offer while roasting him how pussy whipped he is.

I also changed myself ever since that night. I did my best to learn how to smile. Afterall, that kid told me that I looked good with a smile on my face, right? If and if ever she’ll flash her bright smile at me again, I wanted to return that smile to her.

Sinunod ko rin ang payo ni Lucius na magkolekta ng maraming mga babae sa abot ng makakaya ko. Though I didn’t know if his advice will ever help me, ginawa ko pa rin naman.

Also, lumpiang shanghai became my favorite dish.

And then an unexpected thing happen.

“Ano? Lawyer ka na naman, Creed. Tanggapin mo na alok ng asawa ni Valencia.” pamimilit sa akin ni Lucius. Helios, Luther and Hunter were just listening to the two of us arguing about the offer.

Isinarado ko ang listahan ng mga estudyanteng tuturuan ko. I know why Lucius wanted me to accept this offer. Nakita nya ang pangalan ng batang iyon.

“It’s been sixteen years, fucker. Don’t you think that she’d already moved on?”

Marahas akong napakamot sa ulo ko at ginulo ang buhok ko. Hindi ko alam kung bakit nya ako pinipilit na tanggapin ang offer ng asawa ng kaibigan nya. To be a substitute professor at that university where she’s studying. And fuck it, magiging estudyante ko pa sya.

“Why can’t you accept the offer?” tanong ni Hunter na kanina pa tahimik.

“I just can’t. She has a trauma. Baka bumalik ang pagiging tulala nya kapag nakita nya ako.”

“You’ll never know about that, fucker.” may panggigigil na sabi ni Hunter. “And you’re not the one who killed her family in the first place!”

“I am the reason why they died! If I haven’t left that night—”

“Then are you also blaming me over her family’s death?!” galit na galit na sabi ni Hunter at natigilan ako doon. “You left them because of me, right?! Because you wanted to help me! Are you also blaming me, then, Creed?”

I frowned. “That’s not it, fucker. It was my choice to leave in the middle of my mission—”

“Do you want me to blame myself, too, then?! Gusto mo bang sisihin ko rin ang sarili ko sa pagkamatay ng pamilya nya? Sinisisi ko na nga ang sarili ko sa pagkamatay ng mga magulang ko, gusto mo bang pati sa pagkamatay ng pamilya nya ay sisihin ko ang sarili ko?!”

Natahimik sina Helios, Luther at Lucius. It was the first time that Hunter talked about his parents death. Maging kaming mga kaibigan nya ay iniiwasan ang tungkol sa bagay na iyon. It was a heartbreaking day for the Sanford. Kaya naging sensitive topic iyon sa amin.

“Hindi ko gustong sisihin mo rin ang sarili mo.” mahinahong sabi ko. Pinapaupo si Hunter na tumayo kanina dahil sa galit nya sa akin.

“Then stop blaming yourself, fucker! It was just an unfortunate event for the both of us! What more, we already gave her family the justice that they deserve, right? We killed and tortured that drug lord for her!”

I sighed. Hindi naman alam ni Maria ang tungkol doon. Siguro hanggang ngayon ay iniisip nya na hindi pa rin nabibigyan ng hustisya ang pagkamatay ng pamilya nya.

“Accept the offer, fucker. So you can both move on from the past.”

I did what Hunter said. Gusto ko rin malaman ang magiging reaksiyon ni Maria kapag nakita nya ako. At first, she looked scared. Naghinala tuloy ako na nakilala nya agad ako. But days passed and we became close. Sabay na kaming nag aalmusal tuwing umaga. And I was able to see her warm and bright smile again.

I’m so glad that I’ve decided to accept the offer. After watching her from afar, checking everyday if she’s okay. Watching in pain while she flashed my favorite smile of hers to other people, I can’t believe that she’s now giving that smile to me.

Her smile that saved my broken soul.

“Sir?”

I looked down at her sleepy face. I was caressing her hair and I love the feeling of her soft and warm body against mine. I wish that everyday would be like this.

“Hmm?”

“Mahal po kita.”

Hearing those words from her made me want to burst into tears. Nakapikit na sya kaya hindi nya nakita kung paano namuo ang luha sa mga mata ko dahil sa sinabi nya.

Goddammit. I never knew that people could feel three emotions at the same time. Happy, pain and frightened.

“Mahal na mahal kita, Maria.”

I wonder if I will ever hear her say those words again, if she’ll discover the truth about her family’s death. At natatakot ako na sa oras na malaman nya ang katotohanan ay muli syang bumalik sa pagkakatulala.

I didn’t want to see her in that state again. Looking so lifeless and emotionless. Kaya hahayaan ko na lang syang magalit sa akin. Kahit na masakit. Kaysa makita ko syang ganoon ulit.

Ganito lang dapat sya. Inosente, palangiti at masaya. Ganito lang.

“I killed them, kid. I killed your family!”

Those were my words after I’ve read all the notes from her notebook that Lucius gave me. Hindi ko alam kung paano napunta sa kanya iyon.

I saw her face full of tears because of my words. She begged me to stopped because she’s hurting pero hindi ako tumigil. Sige lang. Magalit ka lang sa akin, Maria. So you’ll be able to continue your life. Use your anger towards me to be happy again.

Kahit na masakit para sa akin ay lalayo ako. Kahit na unti-unti akong pinapatay sa isipin na galit ka sa akin, tatanggapin ko ang lahat. As long as you’ll be able to live.

I will continue watching you from afar.

“Are we late?”

Napatingin kaming lahat kina Vexen at Death na bagong dating kasama ang anak nilang three months old pa lang. Their daughter looked so cute with her mismatched blue and brown eyes.

“Nah, you’re just in time.” I said and tapped Death on the back.

Binati ni Daphne si Death na naging butler nya pala noon. Maging si Vexen ay binati nya din.

“Pwetty.” Eros said while looking at Death and Vexen’s daughter. Tinuro pa ng bata iyon. “Pwetty.”

Natawa si Lucius. “Looks like someone is pussy whipped at a young age, huh?”

Nagtawanan kami at pabirong sinuntok ni Apollo si Lucius. Maya-maya ay dumating na rin sina L, Kylo, Alastair and Violet. I invited Vander too but he told me that he won’t go. Alam ko na naman ang rason nya. Helios and his family is here at nangako syang hindi na magpapakita sa pamilyang iyon kailanman.

“Mommy, Zrain is so kulit!” sabi ni Summer na namamana pa yata ang kaartehan ng Tita Goddess nya. The kid looks so beautiful, though. Mukhang mahihirapan si Helios sa mga pipilang manliligaw ni Summer.

“I am not makuwit.” si Zrain na nakabusangot ang mukha habang inuubos ang Chuckie na hawak. Inirapan na lang sya ng ate nya at napailing na lang ako.

Remind me again why I don’t like kids.

“Congratulations, fucker.” Hunter said and he tapped me on the back. “I’m glad you both learned how to move on from the past.”

I smirked at him. “Yeah. And I hope that you’ll do the same, too.”

He looked at Artemis beside him. “Soon.”

Ilang saglit pa ay inayos na kami ng wedding organizer. He announced that Maria’s bridal car already arrived at kahit na anong gusto kong lumabas ng simbahan para makita sya ay hindi ko pwedeng gawin. I had to bear waiting for her in the end of the aisle while watching her walk towards me.

“Glad for you to end up with the girl who taught you how to smile.” bulong sa akin ni Lucius sa tabi ko.

Yeah. And I’m lucky that I have given the chance to see her smile everyday in my life.

The song stopped at napalitan ng panibagong tugtog. I looked again at the church’s entrance and there, I saw my baby, flashing my favorite of hers to me again with a tears on the corner of her eyes.

There are times

When I just want to look at your face

With the stars in the night

There are times

When I just want to feel your embrace

In the cold of the night

“I just can’t believe that you are mine now.” I whispered as a tear escaped from my left eye. I felt a tapped on my back from Lucius.

This is the first time that I shed a tear because of happiness. Ever since I met Maria, there were just so many emotions that I felt. I’ve learned how to smile because of her. I’ve learned how to love. I felt her love. I felt her caring for me. I felt her warm smile that spreads throughout my entire existence.

You were just a dream that I once knew

I never thought I would be right for you

I just cant compare you with

Anything in this world

You’re all I need to be here with forevermore

Nakatitig lang ako sa mukha nya sa habang naglalakad sya papalapit sa akin. She’s already my wife but waiting for her like this made me so impatient. Kung wala lang ang Tita nya sa tabi na inaalalayan sya sa paglalakad ay kanina ko pa sya binuhat papunta sa altar.

Yes, I invited her relatives to witness our wedding. ’Cause I want them to know that I will make Maria the happiest woman inside my arms.

“Ikaw na ang bahala sa kanya, hijo.” sabi ng Tita nya nang iniabot ang kamay ni Maria sa akin.

And fuck, my baby is crying.

“Why is my baby crying, hmm?” I asked as I wiped her tears. Pinipigil ko ang sariling luha na makawala sa mga mata ko.

“Sobrang saya ko.” sabi nya at mas umiyak pa sya. I laughed but I noticed that my sight started to get blurry. “Mahal na mahal kita, Sir Creed.”

I wiped the tears that escaped from my eyes. Dammit, her words never fails to built emotion inside my chest. Sya lang ang taong nakakagawa ng ganito sa akin. Sya lang.

Hindi ko na tinama kung ano man ang itinawag nya sa akin. Sa tingin ko ay matagal-tagal pa bago sya masanay na ibahin ang tawag nya sa akin.

“And I love you so much, Maria.”

She smiled and my world shines before me. Ang paborito kong ngiti nya. Na hindi ko akalain na makikita ko ulit. Me, who has no family. Me, without his parents. I can’t believe that she will flashed her beautiful smile to a beast like me.

“Sir, gusto kong ipagamot ang PTSD ko. Ayokong ikaw ang nakikita ko sa mukha ng lalaking iyon.”

I helped her with her gown as we walked towards the altar. “You would do that?”

Matamis syang ngumiti sa akin. “Opo, asawa ko. Masyado kang gwapo para sa halimaw na iyon.”

Nakaharap na kami sa pari ngayon pero hindi iyon naging dahilan para matigil ang kapilyuhan sa isip ko.

I leaned over to whisper something to my wife’s ears.

“But I’m a beast, right? Napatunayan ko iyon sa ibang paraan.” I kissed her ear and continued. “I’m a real beast in the bed, baby.”

Nang umayos ako ng tayo ay nakita ko na pulang-pula ang mukha nya. Sinimangutan nya ako at binelatan and that made me laugh so hard.

I saw the confusion on the guest as to why I’m laughing my ass out in front of everyone. But I can’t help it. My baby is just so cute!

Hinampas nya ang braso ko para patigilin ako sa pagtawa. Napalabi sya pero sa huli ay napangiti din naman.

Ah… That smile.

I’ll do anything so that I can protect her smile. Even if she desires the world, I’ll get it for her.

We’ve been through so much. Especially her. And now, watching her smile at me, it makes me feel that I’m the most special person alive in this world. What have I done to deserve that beautiful smile?

Baby, I’ll be forever grateful to you for making me feel all the emotions that I’m lacking. You’re the best teacher in this entire world. Teaching me how to love and smile.

Will you accept my love as a payment for your services? ’Cause I promise you, baby, I will make you the happiest woman alive together with the family that we will build. I will protect you with all that I have.

Just say “I do” and I will make you forget all the hardships and pain that you have felt. I will replace it with the happiness and love that this beast will give you.

’Cause this beast knows how to turn your ugly past into a beautiful future.

Just say the word, baby. And I’ll do it.

Special Chapter - The Beast

This is my holiday day gift po. Happy New Year.

Enjoy :)

---

Maria gave birth to a healthy baby girl. We were both damn happy when our daughter came into this world. Although, I would like a son as my first child so he can help me protect his siblings. But all is well as long as Maria is the mother of my children.

To be honest, husband taking care of his pregnant wife requires a lot of hard work and a very long patience. Now I understand why Helios was willing to pay millions without second thoughts just to give Zuri the kambal na saging. Maria’s cravings was hard to find though. One time, she asked me to find a watermelon. Sounds easy but think again. She meant seedless watermelon.

But pregnant or not, I’m still willing to give her the whole world.

I was with her when she gave birth and I literally cried when I saw the pain in her eyes. Parang gusto ko na lang ilipat sa tyan ko ang dinadala nya para hindi na sya mahirapan. Especially when she was having a labor. Nagrereklamo sya na parang pinupunit daw ang likod nya. But she still smiled at me with tears in her eyes, telling me that I shouldn’t worry ’cause she’s okay.

Nasasaktan na sya, pero ako pa rin ang iniisip nya.

God… Did I ever do something right to deserve a beauty like her even though I’m a beast?

Two weeks after Maria gave birth, there’s a small changes in her behavior. Mabilis syang maging malungkot at hindi na sya ganoong kasaya. She often question herself that she might not be a good mother to our child.

I think she’s overwhelmed to this new phase of her life.

Isang beses ay naabutan kong umiiyak ang bata while Maria was trying to breastfeed her. But our baby was refusing to breastfeed. Nakaupo si Maria sa kama, resting her back on the headrest. I can see the distress in her eyes as she tried breastfeeding our child but to no avail. Our baby just keep on crying out loud.

Until Maria can’t take it anymore and she cried as well.

“Hey, hey, hey…” I said when I walked towards her. Umupo ako sa tabi nya at pinunasan ang mga luha nya. “What’s wrong?”

“Si Astraea kasi, Creed. Ayaw ng gatas ko.” she said and cried harder this time. Gumaya ang anak namin sa kanya kaya umiiyak na ngayon ang dalawang baby ko.

I sighed. We both don’t have any idea how to take care of our child. This is the first time for the both of us. Kahit na ilang libro pa ang binasa namin para sa paghahanda sa anak namin, iba pa rin pala talaga kapag in real life situation na.

“Baka ayaw nya akong maging nanay nya, Creed. Ayaw sa akin ng anak natin.” Maria said as she cries.

Seeing Maria in her tears has always been my weakness. It is my vow that I’ll make her the happiest woman alive when she married me but seeing her crying face makes me feel that I am failing as her husband. God, I really don’t deserve her, do I?

But I just have to wipe her tears and try again. I will not stop hanggang hindi ko na makita ang luha iyon sa mga mata nya. Hindi ako titigil hangga’t hindi pa sya ang babaeng pinakamasaya sa lahat.

I tried to remember the contents of the book that I read about postpartum depression. I think that this is what happening with her right now. Dahil kung wala syang PPD, hindi naman sya aakto ng ganito. Maria has always been the fighter.

But it looks like I have to fight in her place right now. Dahil hindi nya kaya.

I took a break from the firm to take care of my wife. Alam kong hindi pa nya kaya ang mag isang mag alaga sa anak namin. I want her to feel that I’m just here and she’s not alone.

“Baby… Look at me.” I said as I cupped her crying face. God… Pwede bang pasayahin Mo na lang ang baby ko for the rest of her life? I really don’t want to her cry. She doesn’t deserve to be hurt.

“Ayaw ni Astraea sa akin, Creed.” bulong nya habang nakatitig sa mga mata ko.

I shook my head to let her know that she’s wrong. Nobody in this world would dared to dislike this lovely girl in front of my eyes. She’s the most loveable and likeable person I’ve ever met. Kahit noong bata pa lang sya.

“Our daughter loves you. We both love you, Maria.”

“Eh, bakit ayaw nya ng gatas ko? Bakit sya umiiyak? Naiiyak din tuloy ako.” sabi nya at muling bumuhos ang mga luha nya.

“’Cause our daughter could also feel your distress, baby. And just like you, she doesn’t want her Mom to cry.” napatingin ako sa anak namin na patuloy na umiiyak. “Try to calm down, Maria. Let our daughter feel the calm beating of your heart.”

Maria recovered from her postpartum depression. I knew it. She’s always been a fighter and I know that whatever comes her way, she’ll be able to fight her way out.

Bumalik ako sa work months after Maria was finally able to take care of herself and our child. Pero parang ayoko na yatang magtrabaho. I just want to spend my everyday lives with the two of them.

Astraea also sleeps in her crib that’s inside our room. Ayaw ni Maria na magkaroon ng sariling kwarto ang anak namin, I offered that I’ll buy a baby monitor but she refused. Hindi daw nya iiwan mag isa sa kwarto ang anak namin hangga’t baby pa.

I didn’t argue with her. She’s the mother and I always believe that the mother knows best. Kahit na lumaki ako na walang magulang. I respected Maria’s decision as a mother. O kahit saan. Basta. Sya na ang masusunod sa lahat

Yeah. Maybe I really am the Mr. UNDERstanding of the year.

It was in the middle of the night and my wife and I were both sleeping when I woke up to the sound of Astraea’s sobs. Umuungot sya at dahan-dahan akong bumangon at umalis sa kama para hindi magising si Maria. I know that she’s tired with the household chores. Bukod kasi sa pag aalaga kay Astraea ay inaasikaso nya pa ang mga gawaing bahay.

I lifted Astraea off her crib and tried to pacify her. But my child cried louder this time that wake Maria up.

Great. I suck at being a father.

“Akin na.” sabi ni Maria nang lumapit sya sa akin. I can see that she’s still sleepy. Ayaw ko na sanang ibigay ang anak namin sa kanya pero mas lalong lumalakas ang iyak ni Astraea.

The moment that our daughter felt her mother’s warmth, she stopped crying. Napasimangot ako at pinanood lang si Maria na bumalik sa kama habang karga ang anak namin. Sumandal sya sa headboard at nagsimulang ihele si Astraea.

Damn it. May favoritism ang anak ko! Tumulong din naman ako sa pagbuo sa kanya, ah? Kung hindi dahil sa sperm ko na magaling lumangoy, hinding-hindi sya mabubuo!

Astraea would always stop crying everytime Maria will held her. Pero kapag ako ang kakarga ay mas lalo pang lumalakas ang iyak nya! It’s like it’s her way to tell me that she doesn’t want me holding her dahil hindi pa sya marunong magsalita.

Goddammit. Paano pa kaya kapag lumaki na ’to? Huwag naman sanang maging maldita. Sana manahin nya ang kabaitan ng nanay nya!

Bumalik na ako sa kama at pinanood lang ang mag-ina ko. I stared at them. I wanted this scene to be engraved forever in my mind. Maria holding our daughter who’s looking so peaceful in her mother’s arms.

“Matulog ka na, Creed.” sabi ni Maria pero umiling ako. How could I fall back to sleep if she’s still awake? Kahit na alam kong inaantok sya ay pinipilit nyang idilat ang mga mata nya para alagaan ang anak namin. And I don’t want to leave her like that. Kung puyat sya ay magpupuyat din ako kasama sya.

Dahan-dahang ibinalik ni Maria ang anak namin sa crib nang makatulog ulit ito. Sabay kaming humiga sa kama. Pinaunan ko sya sa braso ko at niyakap ang isang kamay ko sa bewang nya. I started to brush her soft hair with my fingers. Ngayon ay ang baby ko naman ang ihehele ko.

Let my baby rest, please.

“Don’t you really want to hire a nanny for Astraea? Ayokong napupuyat ka.” I offered her for the second time. Pero kagaya noong una ay tumanggi sya.

“Gusto kong tayo lang ang mag-aalaga sa anak natin, Creed. Baka mas mapalapit pa sya sa yaya nya, eh. Ayoko ’nun.”

I chuckled and kissed her hair. Damn, my baby is so fucking adorable. Even more adorable than Astraea.

“Then, let’s hire a housemaid. Para hindi ka naman mapagod sa gawaing bahay.”

Pero muli lang syang umiling. “Sinabi ko na sayo, Creed. Babawi ako sa iyo. I’ll be a good wife to you po.”

I sighed. Kahit ilang ulit ko pang sabihin na hindi na nya kailangan pang bumawi, she just insisted that she will. Because of what happened in the past, she’s determined to reciprocate all the things that I’ve done for her. Until now, I know that she feels guilty that she blamed me over her family’s death. At kahit na anong sabihin ko ay hindi na magbabago ang isip nya na bumawi sa akin.

I just don’t want her to get tired. She’s the most important person for me. And I’ll die if something happens to her. Ayoko syang mahirapan.

I know that being an all around mother is not an easy task. Probably, it’s the hardest job that one could imagine. It never ends. You can’t pass a resignation letter if you want to quit. You can’t file a leave if you want to take a break.

Bukod sa pag aalaga sa anak ay inaalagaan din nila ang bahay. It’s like an all around work. Being the first teacher to their child, being a housemaid, being the chef and so many different jobs. Lahat ng iyon ay kayang gawin ng isang ina.

So I salute Maria that she wanted to be an all around mother.

“Ma-ma. Say Mama, Astraea.”

Napatingin ako kay Maria na tinuturan ng first word ang anak namin. I was working from home in this day to review my case. Nalalapit na rin kasi ang araw ng hearing para sa kliyente ko.

“Mama dapat ang first word mo, baby, ha?” sabi pa si Maria and that made me smile. I closed the folder that contains the information about my case and sat beside my wife on the sofa.

Nakaisip ako ng kalokohan.

“No, Astraea. Say ‘Pa-pa’.” I said and Maria throws me her dagger look.

Oh… So cute.

“Huwag kang magulo dyan, Sir. ‘Mama’ dapat ang first word ng anak natin dahil ako ang nagpakahirap magluwal sa kanya.”

Natawa ako. She always calls me as “Sir” kapag naiinis sya sa akin. She knew that I don’t want her to call me that now that we’re married. Well, except when we’re making love.

I bit my lower lip and I saw how Maria’s eyes watched its movements. Pinakawalan ko ang pang ibabang labi ko bago ngumisi.

I noticed that whenever I’m doing this mannerism of mine, Maria would always watch me. Kahit noong estudyante pa lang sya and I was her professor, she always watched me as I do this.

Kaya kapag nagtatalo kami ay ginagawa ko iyon. Napapatigil kasi sya. Alam nya rin naman kasi na palagi syang mananalo sa akin. No need for an argument. Sya na ang panalo

I could hear my fucker friends’ voices as they laughed at me while calling me a pussy whipped.

“Sperm ko ang bumuo sa kanya kaya ‘Papa’ dapat ang first word nya.” I said.

It doesn’t really matter to me what Astraea’s first word would be. I know it’ll feels good if her first word will be ‘Papa’ but Maria deserves that spot. She deserves everything.

Inaasar ko lang sya ngayon. I missed having an alone time with her. Ngayon kasi ay palagi nyang inaasikaso si Astraea at hindi na ako makasingit sa oras nya. So whenever I will see an opportunity to spend time with her, I’ll grab it. Kahit na nasa gitna pa ako ng pakikipag-patayan ay titigil ako. Just to be with my baby.

Ever since that day, palagi ko na syang naririnig na nakikipag usap sa anak namin at pinipilit na ‘Mama’ ang maging first words nya. And everytime that I’ll saw her do that, sisingit ako para asarin sya at tuturuan ko si Astraea na ‘Papa’ dapat ang maging first word nya. And Maria would always glare at me whenever I did that.

One time, I went home earlier than the usual. Nagka-emergency kasi ang kliyente ko and he couldn’t meet me so our meeting was cancelled. And instead of staying in my office at the firm with those mountains of paperworks on my desk, I decided to went home.

Hindi ko naabutan si Maria sa may sala so I’m sure that she’s inside our room with Astraea. Ano kayang ginagawa nya? Is she teaching our daughter what her first word should be?

I smirked. A bonding time with my wife and daughter right after my boring work.

Pero nasa labas pa lang ako ng pinto ay narinig ko na ang boses ng asawa ko. The door was slightly opened so her voice is clearer in my ears.

“Say ‘Papa’, Astraea. Pa-pa.”

Of course, I fucking stilled in my place. I wasn’t expecting her to say that. I thought that I would hear her teaching our daughter the word ‘Mama’ and not fucking ‘Papa’!

“Dali, baby. Pa-pa.”

My heart started to beat so fucking fast. This is how my heart would react when it comes to Maria. Bibilis sa pagtibok na alam na alam kung anong nararamdam ko para sa babaeng iyon.

“Deserve ang Papa mo para sa first word mo, Astraea. Kaya say Pa-pa.” dinig ko pang sabi nya at napasandal na ako sa hamba ng pintuan.

Goddammit. I don’t fucking know but I suddenly wanted to start crying. This will be my third time crying if I do. The first time was when Maria and I got married. Second one was when I first heard the first cry of our daughter.

“Alam mo ba, baby. Ang daming ginawa ng Papa mo para sa akin. Hindi ko nga alam kung paano makakabawi sa kanya, eh.” dinig kong pagka-usap nya sa anak namin. “Kaya ikaw na lang ang bumawi para sa akin, Astraea. Dapat ‘Papa’ ang first word mo.”

No, Maria. How many times should I tell you that you don’t need to do that? Bawing bawi ka na nga. Pinili mong pakasalan ang halimaw na kagaya ko at nagbigay ka pa ng regalo. So, no. Hindi mo na kailangan pang bumawi dahil sobra-sobra na ang naibigay mo.

“Sya ang nagligtas sa akin sa bad guy na ’yun. Pero napagbigtangan ko sya na masama sya.” I heard her stomping her feet. I know. Kabisado ko na ang lahat sa kanya. “Nakakainis! Ang panget-panget ’nung lalaki pero napagkamalan ko syang Papa mo!”

I silently laughed. I could still remember the day when all of her memories from that night came back. I was waiting for her outside the clinic of Dra. Esteban, her psychiatrist. Pero nang lumabas sya ay nakita ko ang nakasimangot nyang mukha at papaiyak na.

“What’s wrong?” I asked. She suddenly hugged me tight and sobbed with her face buried on my chest.

“Nakakainis, Sir! Nagagalit ako sa sarili ko! Galit na galit ako!”

I thought that she’s still blaming herself for what happened. I thought that she’s still blaming herself that she got mad at me sa pag aakalang ako ang pumatay sa sarili nya.

But… I was wrong. That’s not the reason why she’s crying right now.

“Ang panget ’nung lalaki, Sir! Hindi ako mapanglait pero panget talaga sya! At galit na galit ako sa sarili ko dahil napagkamalan kita na panget na ’yon! Ang gwapo-gwapo mo, eh!”

And that’s when I knew that her trauma was finally cured.

Maria always amazed me. She could always find a way on how to turn serious moments into sa happy one. I’m always laughing everytime that I’m with her.

As expected. She’s the person who taught me how to smile, after all.

“Tapos sya din pala yung tumulong sa akin para makapag-aral ako.” pagpapatuloy ni Maria sa kwento nya para sa anak namin. “Kung hindi dahil sa kanya, hindi ko na alam kung saan ako pupulutin. He’s a real guardian angel, Astraea.”

No, Maria. Kung hindi dahil sayo, baka hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung paano ang ngumiti. Baka hindi pa rin ako makakaramdam ng kasiyahan ngayon. Maybe, I would turn into a real beast if not for you.

“Kaya dapat ‘Papa’ ang first word mo, baby, huh? Hindi kita bati kapag hindi.”

Astraea must’ve undertand what she said ’cause our daughter started crying. Narinig kong inalo sya ni Maria kaya tumigil din sa pag iyak ang anak namin.

“Joke lang. Pero say ‘Papa’ muna para bati tayo.”

And I bet, kapag wala ako ay tinuturuan nya ang anak namin kung paano sabihin ang salitang ‘Papa’.

Natawa na lang ako sa kalokohan ng asawa. I decided to went downstairs. Hindi ko kasi kaya ang kasiyahang nararamdaman ko sa puso ko. Maria could really make me feel so overwhelmed with emotions.

Until now, I feel like I still don’t deserve her. I know that I’m a bad person and Maria’s heart is as pure as her sould. Pero sa akin pa rin sya ibinigay. And I don’t know what I should do to be deserving with her love.

Nang makabalik ako sa kwarto namin ay pareho nang tulog ang mag ina ko. I stood in the doorway first to take a look at my family.

A long time ago, there was a beast who doesn’t know how to smile, laugh or cry. Until a beauty came i his life and change everything in him.

She changed him for good.

And despite being a beast who looks who hideous inside and out, the beauty still loves him and chose to stay with him. She even gave him a gift. A gift of having his own family.

The beast has now two beauties with him.

I kissed Maria in her head before I lay down on the other side. Napaggigitnaan namin ang anak namin.

Astraea… Your first word should be ‘Mama’. She’s more deserving for your first word. She deserves the whole world. You both deserve the world. But without your Mama, I wouldn’t be able to live a normal life.

The beast finally learned how to smile, laugh and cry. And with a bonus…

He learned how to feel and give love as well.

MIBF Release

I’m thrilled to announce that Engagement Chaos and Chess Pieces #1: Creed Cervantes will be released on MIBF under Wattpad x LIB!

Here are the details:

● Engagement Chaos: ₱ 329.75 with a 20% discount during MIBF

● Chess Pieces 1: Creed Cervantes : ₱ 359.75 with a 20% discount during MIBF

Thank you and see you on MIBF!