DANGEROUS ADDICTION

BLURB

Kung may isang pangako si Leon Eleazar sa sarili, iyon ang hindi tumulad sa mga kaibigan niyang nagpakasal sa kapwa nila lalaki!

Bukod kasi sa napakalaking drift noon sa paniniwala at pangarap niyang pagkakaroon ng pamilya, hindi niya makita ang sarili na may kinakasama o kaniig na lalaki! Isa pa, sapat na kay Leon na siya ang may inaalagaan sa ibaba, ano!

But then again, life is a huge shit. Hindi niya alam kung kailan siya pagti-trip-an nito at malay-malay ba niyang kung kailan malapit na siyang lumagpas sa kalendaryo, ’tsaka nito isasampal sa mukha niya ang presensya ni Keith Gaviola.

That man with a brooding aura is a walking disaster but at the same time, Leon just keeps on unconsciously throwing his shit out the window whenever he’s around! It’s like Keith keeps on enticing Leon, drawing him near him— like a drug, tempting him to indulge himself to addiction!

Bwakanang shit siya! Anong ginagawa ni Keith sa kanya?!

Former Title : Walking Disaster

**

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, and incidents are either products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual event is purely coincidental.

Do not distribute, publish, transmit, modify, display, or create derivative works from or exploit the contents of this story. Please obtain permission.

Simula

SIMULA

LOVE is a never-ending gamble. You offer your all, you either redeem something great or lose everything. With hopes that sore high and a heart that aimed itself to claim the prize, nothing pays attention to the possibility of devastation.

But this is exactly why it is addicting. The ball keeps on rolling and the results vary from people to people. It offers you a risky kind of fun – a moreish enchantment. Even so, it does not save one’s self from any possible turmoil they may encounter, it can be the reason why people plummet into a chasm of grief.

However, can someone blame a baffled heart who hoped for genuine affection? Two hearts dwelled with the same misery and subconsciously coped in a surprisingly similar way, as if their souls are connected to the point that they commit the same mistakes.

They are captives of this whirlpool of emotions, driven to commit rash decisions while allured by thoughts of being together, yet; something constrains them from attaining the relationship they desire. Thus, all their dreams were shattered like fragile glasses. They became numb. All they could hear were their hearts that wept and bled.

They are supposed to grow strong and acquire a heart made of steel, to never be deceived by the same tactics, and to avoid being swept by empty and insincere words! All they want is to save themselves from humiliation, to consign all emotions that tickled their stomachs to its graves. However, after all these years, why do they keep yearning for each other whose existences they consider to be a disaster?

How can they end their dangerous addiction?

NASISIPHAYONG napahilamos ng mukha si Leon habang patuloy na pinakikinggan ang nakatatandang kapatid na sermunan siya. Panay ang pagtatapon nito ng argumento. Palibhasa, hindi maintindihan kung bakit habang pilit siya nitong kinukumbinsi na tanggapin ang isang malaking pabor, panay din naman ang tanggi niya.

“’Di naman masasayang ang oras at pagod mo sa pabor na hinihingi ko, Leon. Malaking pera ang ibabayad sa ’yo. Bukod doon, isipin mo nalang ang pagkilalang matatanggap mo sa oras na makumpleto ’yong klinika. Ba’t ba pinipilit mo ang katigasan ng ulo mo?” tanong ng nakatatanda niyang kapatid. Mukhang tinatapos na rito ang panenermon ngunit nais pa ring malaman ang rason niya.

“Ah, Kuya, ilang beses ba natin ’tong pag-uusapan?” hindi niya napigilang itanong pabalik. Sumandal siya sa likod ng kinauupuan bago hinilot naman ang tungki ng ilong niya. “’Di mo naman ako pinakikinggan ’pag sinasagot ko ’yang tanong mo, e.”

Bagamat abala sa pagmamasahe ng sarili, patuloy pa rin niyang pinagmamasdan ang nakatatandang kapatid. Minsan, hindi pa rin talaga nagsi-sink in sa kanya na nanatili na ito sa Canada. Na sa mga video call nalang niya ito nakakausap. Na mula noong magkolehiyo ito hanggang sa magkaroon ng sarili nitong pamilya, roon na talaga nanatili.

Sa bagay, sa Canada na rin kasi natagpuan ang tunay na kasiyahan.

At ano ba ’yon? Minsan nalang ito tatawag at mag-aaya ng video call, talagang ganito pa ang ibubungad sa kanya. Gusto niyang mangamusta at magkaroon ng normal na usapan kasama ito at ang mga pamangkin niya, ano!

Hindi naman lingid sa kaalaman ni Leon kung ano ang sinasayang niya. Talagang desidido lang din siya na ipasa sa iba ang proyekto dahil hindi niya gusto ang ideyang magtatrabaho siya para sa totoong may-ari ng klinikang tinutukoy nito.

Ilang araw na rin ang lumipas. Buwan na nga yata, pero hindi pa rin tinatanggap ni Leon ang alok ng Kuya Leonardo niya na akuin ang paggawa ng blueprint para sa klinika na matagal na raw balak ipatayo ng lalaking kinabubwisitan niya. Na siya na raw ang kumuha at maging inhinyero. Tutal, siya ang pinakamalapit na kokontakin ni Keith.

“Ano ba? Sasabihin mo na naman na dahil si Keith ang may-ari ng klinika kaya ka tumatanggi?”

“Bingo!” naibulalas niya. Leon even snapped his fingers when his brother got the correct answer.

Mahina siyang natawa nang iikot nito ang mga mata. Tila ba pagod na sa ka-bullshit-an niya. Hanggang sa maging ito, napahilamos nalang din ng mukha.

“Kung sanang ikaw ang may-ari ng klinikang ’yan, ’matik kong tatanggapin, Kuya!” dagdag niya. “Kaso ’di, e. Iyon palang kaibigan mo.”

“E, alam mo namang wala akong balak na magpatayo ng ganyan. Bukod sa nakaw oras sa pamilya, wala namang ibang mamamahala non liban sa ’kin, Leon.”

Nakasimangot siyang nagpahalumbaba. Hindi man lang nag-abalang itago ang pagkadismaya dahil naiintindihan naman niya ang ipinupunto nito.

“Isa pa, ’di ko naman kayang magpatakbo ng ganyang klinika,” dagdag pa ng kapatid.

Hindi napigilan ni Leon ang umismid. “Ba’t mo naman naisip na ’di mo kaya samantalang pareho lang naman kayo ng kursong tinapos?”

“Kung ikukumpara mo rin naman kasi sa ’kin, mas malayo ang narating niyang si Keith. Kaya dali na, kunin mo na ’yong proyekto. Isipin mo nalang na ako ang gagawan mo ng pabor.”

Namamangha siyang sumagitsit. Hindi niya rin napigilang hampasin ang lamesa niya dala ng pagsubok ng Kuya Leonardo niya na gumamit ng panis at lalaos laos nang

“Ayos ka rin Kuya e ’no? ’Di mo ’ko madadala sa ganyan!” Bumuga siya ng marahas na hangin bago iniikot ang mga mata paitaas. “Kahit anong sabihin mo, wala! ’Di ko pa rin kukunin ’yang proyekto na sinasabi niyo. Ang maisusuhestiyon ko lang talaga e hayaan niyo ’kong i-recommend ’yan sa mga kasama ko!”

Humugot siya ng malalim na hininga nang mapansin na kinagat ng Kuya Leonardo niya ang loob ng pisngi.

“Final answer na ’yan?”

Tumango siya. “Marami namang mas magagaling na inhinyero sa kumpanya namin. Ba’t ba kasi ako ang pinagpipilitan ninyo?”

Hindi kaagad na nakasagot si Leonardo nang marinig ang boses ng anak. Katunayan, kahit si Leon ay napaupo ng tuwid nang makita ang maliit na bultura ng panganay na anak ng Kuya niya. Naglalaro at mukhang may balak makiusyoso sa usapan nila.

Nakaramdam ng labis na pagkatuwa si Leon nang humarap ang pamangkin sa camera. Nakalimutan na ang pagkasiphayo mula sa kanina pa nila pinag-uusapan ng Kuya niya. Malalaki at bilog na bilog ang asul na mga mata ni William. Nakuha mula sa ina nito.

“Naks naman, Kuya. Habang tumatagal, lalo palang gumagwapo pamangkin ko, e!”

Kumaway siya sa camera habang abala si Leonardo na buhatin at ikalong ang anak sa mga hita. Bagamat limang taon na, napaka-clingy pa rin nito sa ama. Napahalakhak siya noong lumapat ang malawak na ngiti sa mga labi ni William - ang pamangkin niya - at kinawayan siya pabalik.

“Tito! Hello po!” anito sa sosyalin at may accent na paraan. Ang cute cute talaga! Nakakapanghinayang na huli niyang nakita ang pamangkin noong siya pa ang dumayo sa Canada!

Pero ganoon naman yata talaga siguro. Doon na rin kasi sa ibang bansa nag-settle ang buong pamilya. Katunayan, umuwi lang dito ang ina ni Leon noong kolehiyo siya para alagaan siya. Ngunit noong makatapos na at kaya nang alagaan ang sarili, bumalik na ito sa Canada.

Minsan, nami-miss niya sila, pero mas gusto niya kasi rito sa Pilipinas. Ayaw naman niyang ipagpalit ang buong taon na summer sa bansang ito para lang makaranas ng snow. Pupwede naman siyang pumunta roon tuwing winter, e.

Sandaling naiba ang usapan nila ni Leonardo dahil sa pamangkin. Panay din kasi ang pangdi-distract ni William sa kanila. Nagtatanong kung ano ang ginagawa ni Leon at kung kumusta na ba siya. At ganito ang gusto niyang usapan!

Hindi iyong ipapasok si Keith samantalang nobody lang naman ang isang iyon.

“Alright, alright,” pigil ni Leonardo sa anak at alam ni Leon na roon na nagtatapos ang pag-uusap nilang magtito. “Your mother’s calling you from the kitchen. You better go there.”

“But Dad!” ngiwing pagpoprotesta ni William. Halos mangiyak-ngiyak pa dahil mukhang naaaliw din ito na kausap si Leon. “I still want to talk to Tito.”

“Pwede naman mamaya. Kumain ka muna ron,” sagot naman ni Leonardo saka ibinaba ang anak. Maingat ding itinulak para magpunta na sa kusina.

Nakakaawa man panoorin si William pero naaaliw pa rin siya sa reaksyon nito. Lalo na noong ngumuso ito at labag sa loob na magpaalam sa kanya.

“Nasaan na nga ulit tayo?” kalauna’y tanong ni Leonardo bago kinamot ang likod ng ulo. Napangiwi naman si Leon.

“O, Kuya? ’Kala ko tapos na natin pag-usapan ’yong proyekto ni Keith. Settled na ’di ba?”

Mahinang sumagitsit si Leonardo. “Anong settled-settled? Ikaw nga ang gustong maging engineer ng ipapatayong klinika dahil ikaw lang ang pinagkakatiwalaan.”

Lihim siyang napamura. Anong pinagkakatiwalaan naman? Sa kabila ng lahat ng kalokohan ni Leon sa lalaking iyon, siya pa rin ang gustong kunin na engineer? Sus, baka gusto lang noong makaganti sa pang-ii-snob niya rito. Kung hindi man, baka gusto namang mang-trip!

“Kaya nga gusto kong pag-isipan mo dahil bukod sa pagkilala at pera, sa ’yo lang nagtitiwala si Keith.”

“Gusto kamo akong tirahin ng asar,” mahina niyang sabi at hindi sapat ang lakas ng boses niya upang rumehistro pa sa microphone ng laptop niya ang sinabi niya!

Kaagad na kumunot ang noo ni Leonardo. Mukhang narinig ang sinabi niya pero hindi naman naintindihan.

“Anong binubulong-bulong mo riyan?”

“Wala. Ang sabi ko, Kuya, pag-isipan niyo rin sana ’yong sinasabi ko. Kung tiwala lang pala, marami naman akong maisa-suggest sa inyong mapagkakatiwalaan na engineer.”

Matiim silang nagkatitigan ng nakatatanda niyang kapatid. At sa huli, nauwi nalang na hinayaan siya ng kuya niya. Nagpaalam na rin ito na tatawag nalang ulit kapag may pagkakataon dahil tinatawag na raw ng asawa.

Well, that was a rough conversation, all-in-all. Hindi niya gusto ang bawat minutong lumilipas na pinag-uusapan lang nila ni Leonardo si Keith at ang plano nito na klinika. Para siyang nasasakal na ewan.

Ang paborito niya lang yata na parte e iyong pumasok sa frame kanina si William at nakipag-usap sa kanya. Miss na miss na niya ang pamangkin. At sa tuwing nakikita niya ito, parang gusto niya na rin magkaroon ng niyang pamilya.

Huh. Kung hindi lang siya single at madalas malasin sa babae, e.

Baka naman kasi lalaki rin ang para sa kanya?

Nang maisip iyon, bigla siyang nakaramdam ng matinding paghihilakbot. Hindi niya lubos maisip na magse-settle down siya na tulad ng mga kaibigan. Ayos na iyong nirerespeto niya ang mga ito, pero ang isiping matutulad siya sa kanila? Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

Nang maisip iyon, bigla siyang nakaramdam ng matinding paghihilakbot. Hindi niya lubos maisip na magse-settle down siya na tulad ng mga kaibigan. Iyong lalaki rin ang kasama. Ang out of place, hindi niya bagay. Isa pa, bakit siya hahanap ng lalaki kung ang daming magagandang babae sa tabi-tabi?!

Basta. Ayos na iyong nirerespeto niya ang mga ito, pero ang isiping matutulad siya sa kanila? Hindi niya alam kung ano ang mararamdaman.

“A penny for your thoughts?”

Napapitlag si Leon nang marinig ang isang baritonong boses. Napasandal siya bigla sa likuran ng kinauupuan, nanlalaki ang mga mata na nag-angat ng tingin, hanggang sa ang bumungad sa kanya, si Ridge na noo’y nakaupo pa rin pala sa upuang katapat ng lamesa niya.

Binisita siya nito sa opisina sapagkat ipinapaasikaso nito ang bahay na ipinapagawa nila ni Zamiel. Siya kasi ang engineer.

“Nandito ka pa pala?” namamangha niyang tanong. Hindi inaasahang sa kabila ng pagtatapos ng usapan nila tungkol sa pakay nito, nanatili pa rin pala sa opisina niya.

Ridge let out a chuckle. “Oo naman. Gusto mo na ba ‘kong umalis?”

“‘Di naman, pero kung makatambay ka rito parang wala akong susunod na pahente, a.”

“‘Di pa naman pumapasok ulit ‘yong sekretarya mo kaya palagay ko, wala ka ring gagawin. So? Ano ngang iniisip mo kanina?”

Tahimik niyang pinanood si Ridge na humikab. Hindi pa nakawala sa paningin niya ang pamumuo ng isang butil ng luha mula sa sulok ng mata nito. Noong mapansing hindi pa rin siya sumasagot, binalingan siya ng kaibigan. Ipinilig din nito ang ulo.

“Ano na?” muli nitong tanong.

“Anong ano na?” tanong naman niya pabalik. Kunot ang noo at hindi malaman kung ano ba ang tinutukoy nito.

Kung hindi pa siguro siya sinenyasan ni Ridge, ipinapaalala ang usapan sa kanya sa pamamagitan ng pagnguso sa kanya, hindi pa nila mababalikan ang dapat nilang pag-uusapan. Ang weird lang dahil sa lahat ng paraan kung paano siya paaalalahanan, iyong kumplikado pa ang napili ni Ridge! Mabuti nalang, wais siya.

Leon shrugged. “Ah, wala. Iyon lang pinag-usapan namin ni Kuya noong huli siyang tumawag.”

“Iyon bang tungkol sa proyekto na pagpapatayo ng klinika? Naikwento mo ‘yon noong minsang nag-inuman tayo e,” sabi naman nito.

“Oo, oo. ‘Yan ‘yon.”

Bumuntong hininga si Leon bago kinuha ang blueprint sa tabi. Ire-review nalang niya iyon habang wala pa siyang susunod na kliyente.

“Sinabi ko kina Kuya na wala talaga akong balak na kunin ‘yon. Neknek naman noong totoong may-ari,” dagdag niya. 

Hindi niya naiwasang iriin ang boses sa bandang huli ng sinasabi. Pilit na ipinapakita ang hindi niya pa rin mawala-walang galit doon. Nag-angat siya ng tingin dito at nang maabutan si Ridge na noo’y nakikinig sa kanya, napangisi siya kahit mababa ang loob.

“Sinabi ko rin sa kanilang kung tiwala lang din ang sukatan, ako mismo ang maghahanap ng panibagong inhinyero nang wala silang masabi. Kung may magkamali, sa ‘kin kaagad ang sisi,” aniya.

Ipinilig ni Ridge ang ulo. “E ba’t ba kasi ayaw mo roon sa may-ari ng klinika na ipapatayo? May kasalanan ba ‘yon sa ‘yo?”

Natigilan sandali si Leon sa ginagawa at nag-angat ng tingin sa kaibigan. Mataman niyang pinagmasdan si Ridge na noon, nag-vibrate ang cellphone. Baka may trabaho at hinahanap na, ngunit dahil tamad, mas pinili na tumambay muna rito sa opisina niya.

“Wala ka bang trabaho? Baka hinahanap ka na ng manager mo. Lakas ng amats mo tumambay dito,” pag-iiba niya ng usapan.

Umiling ito. “Si Zamiel lang ‘to. Tinatanong kung nasaan ako at pupuntahan daw ako.”

“O? May lakad kayo? Date?”

“Parang gano’n. Sa SM lang kami, mayroong kukunin. Mabalik tayo sa pinag-uusapan natin. May kasalanan ba sa ‘yo ‘yong may-ari ng clinic?”

Leon’s jaw tensed before he averted his gaze to a pot of cactus at the side of his table. Hindi niya alam bakit siya naglagay ng cactus doon samantalang hindi naman siya mahilig sa ganoon. Sino nga ulit ang nagbigay noon sa kanya at bakit niya itinago?

He jolted when Ridge snapped his fingers in front of him, and Leon immediately threw daggers towards his friend who only kept a mischievous smirk on his lips.

“Lalim ng iniisip. Naku-curious tuloy ako kung ano bang kasalanan noong may-ari ng klinika sa ‘yo,” anito.

Sumagitsit siya’t napailing. “Wala. Naiirita lang ako sa presensya. Laging nagmamagaling.”

“Talaga?” Umangat ang mga kilay nito dala ng pagkaaliw. “Baka naman kasi mas magaling talaga sa ‘yo. Mas matinik din sa babae.”

“Naks, grabe na ‘yan. Parang inaatake mo ang pagiging single ko, a.”

Natatawang tumango-tango ang binata. Umayos rin ito sa pagkakaupo. Bahagyang nakaabante ang pang-itaas na katawan bago muling nagpahalumbaba. Iyon ang paborito nitong posisyon dahil para itong laging matutumba.

“Nga pala, ano bang kukunin niyo sa SM no’ng fiancé mo?” pagtatanong niya nang sa ganoon, hindi sila lamunin ng nakabibinging katahimikan.

Mahirap naman kung ang paghuhumiging lang ng aircon sa opisina niya ang babalot sa apat na sulok ng kwartong kinaroroonan nila.

“Anong kukunin niyo? Mga condom? Sex toys?” nakangiwi pang dagdag niya. Nararamdaman ang pag-ikot ng tiyan habang nakikita niya sa isipan ang mga imahe kung paano posibleng bumili ng mga kagamitan sa pakikipag-sex ang dalawa.

Samantala, panandaliang nanlaki ang mga mata ni Ridge nang marinig ang mga bagay na ‘posible’ nilang kunin sa SM. Ngunit hindi nagtagal, nauwi lang sa pagbulahaw ng halakhak ang kaibigan.

“Ang dumi ng isip mo. Tingin mo ba, makakakuha kami ng sex toys sa SM? Walang store na ganon doon. Condom, pwede pa pero nagtambak na kami non sa bahay. Ayaw ni Zamiel nang pabalik-balik kami sa 7/11 kaya pinakyaw na namin lahat nitong nakaraan,” anito.

Alam niyang hindi siya dapat magulat pero hindi napigilan ni Leon ang mapanganga habang pinakikinggan magsabi si Ridge.

Naiintindihan niya si Zamiel. Nakakahiya nga na bumili ng condom kung magkasama sila na bibili ni Ridge. Not because it would be too embarrassing whenever someone realizes that these handsome men are dating, but because Ridge’s mouth makes the situation too difficult to handle. His mouth just do not know how to stop.

Ngumiwi siya. “E, pwede namang binili niyo pala online at ipinadala niyo lang diyan sa LBC sa SM dahil busy kayong dalawa. What are the odds?”

Humalakhak ang binata ngunit hindi nagtagal ay umiling ito at tuluyang tinangay na lamang ng hangin ang pagtawa. Nang mapansin ang nagbabadya na namang katahimikan, pinasadahan siya ng mabilis na tingin na Ridge. Hindi lang din siya, kung hindi maging ang tinatrabaho niya kanina.

Doon lang naalala ni Leon na may balak nga pala siyang tapusin habang nakatambay si Ridge sa opisina niya. Pero ipagsasakibit balikat na lang niya muna. Paano ba naman kasi siya magtatrabaho ng maayos kung may epal na nakatambay dito, ano?

“Ano, gusto mo rin bang marinig ‘yong tungkol sa sex life namin?” pagtatanong pa ni Ridge, kaagad naman siyang nakaramdam ng paghihilakbot hanggang sa hindi na napigilan na tapunan ng masamang tingin ang kaibigan.

He even shot daggers towards him! But knowing Ridge and his snarky attitude, the male would only shrug his reaction off and might tease him more.

“I don’t want to hear it,” agap niya rito bago pa ito makapagsalita. Mabilis niya ring iniangat ang mga kamay upang ipahiwatig ang pagsuko. “Kapag nagpatuloy ‘tong usapan na ‘to baka pati first time niyo ni Zamiel, ikwento mo na.”

Umangat ang mga kilay ni Ridge bago nag-iwas ng tingin mula sa kanya. May naglalarong multo ng ngisi sa mga labi nito, dahilan upang mapalunok siya.

Did he just add fuel to the fire?

“Wala sa balak ko pero pwede ko rin namang ikwento ang gist kung interesado ka, Leon?”

Imbes na sumagot, inismiran niya si Ridge saka tinapunan ng masamang tingin. He was just trying to make a sarcastic remark himself. Hindi niya inaasahan na magba-backfire. Saka, sinabi na ngang tama na, e. Sinasagad pa siya. Tapos natawa pa si Ridge noong makita ang pagkabusangot niya.

“’Di ka pa rin nagbabago. Does gay sex really make you uncomfy?” dagdag pa ni Ridge.

“Sex in general doesn’t. But to listen about two men, especially my childhood friends, doing the deed does.”

Ma-drama siyang bumuntong hininga siya bago sumandal sa lamesa. Siya naman ang nagpahalumbaba and he did not really pay attention to his cheeks puffing.

“Come on, tanggap ko naman kayo, e. ‘Wag lang aabot sa oras na magkukwento pa kayo kung paano kayo gumagawa ng milagro,” dagdag pa niya.

Piping nagpasalamat si Leon sa mga multo sa opisina niya nang hindi sumagot si Ridge. Sa halip, nagkibit balikat ito. Ngunit ang inakala ni Leon na pananahimik nito sa usapang sex, hindi pa rin pala matatapos.

“I-take mo nalang na tips. Malay mo, ‘di pala babae ang iyo, lalaki rin pala,” anito naman.

Pinangilabutan siya nang marinig ang ideya mula sa kaibigan. At talagang damang-dama niya ang pagtayo ng bawat balahibo niya sa katawan! Hindi pa siya nakuntento sa pagngiwi, umakto rin siyang naduduwal.

Alam niyang ganito rin ang naiisip niya noong nakaraan pero ang marinig ito kay Ridge? Pakiramdam niya, pinatawan siya nito ng sumpa! Bigla siyang na-anxious dahil baka magkatotoo!

“Pre, nirerespeto ko kayo pero ‘di ko talaga magawang makita ang sarili ko na matulad sa inyo ni Gian!” singhal niya rito noong kahit papaano ay nakabawi na ng tindig. “Bulaklak iyong gusto ko, ‘di espada!”

Upon hearing his outburst, Ridge bursted out in a huge fit of laughter. Halos sapuin na nga nito ang tiyan sa sobrang pagkaaliw. Nanatili ring iyon lang ang sumasakop sa opisina niya hanggang sa wakas ay mapagod ang kaibigang pagtawanan siya.

Nang medyo kumalma ito, at saka ito sumagot. “Well, you won’t know. Baka mamaya, lalaki nga pala talaga ang makakatuluyan mo.”

“‘Wag ka sanang magdilang anghel,” namamaos niyang sabi.

Leon rolled his eyes heavenwards when Ridge began to snicker like a madman. Alam niyang may bahid iyon ng panunudyo dahil ugali na nito ang mang-asar. Dumadaloy sa dugo ng mga Gonzales ang ganitong ugali.

“Mabalik sa usapan, ano ngang gagawin ninyo sa SM noong fiancé mo?”

Mabilis na natigilan si Ridge nang ibalik na naman niya ang usapan sa pupuntahan nila ng fiancé nito. Nang hindi kinaya, nag-angat ng mga kilay ang kaibigan bago napapantastikuhang tumitig sa kanya.

“Nagtatanong ka pa rin?”

“E, wala naman tayong ibang pag-uusapan liban diyan sa plano ninyong dalawa!”

Because to be fair, Leon, ever since they were in high school, was known for having a lot of affairs. Hindi nauubusan ng babae. Kaliwa’t kanan. Maraming pagpipilian at mayroon kaagad na mahuhuling panibagong babae kinabukasan.

Pero sa paglipas ng panahon, unti-unti ring napagtatanto ni Leon na sa kabila ng gwapo niyang itsura at imahe bilang matinik sa mga babae, siya ang naiwang single sa kanilang lima!

Si Gian, matagal nang ikinasal na kay Lyle. Walang pakundangang inunahan sina Ridge at Zamiel! Tapos ito namang dalawa, sa susunod na dalawang buwan na rin ang kasal. Si Zachariel naman, mukhang may balak na rin na mag-settle down dahil natagpuan ulit ang babaeng matagal nang mahal.

Tapos siya. Siya! Ayun! Hanggang ngayon, single pa rin! Ano bang problema sa kanya? At meron ba?

“-clinic na pinupuntahan ni Gian sa SM.”

Natigilan si Leon sandali at tila nablangko nang rumehistro sa kanya ang boses ni Ridge. Huh? Nagkukwento pala itong kaibigan niya habang siya, abalang-abala na maglibot sa imahinasyon niya.

Hindi bale, ngingiti nalang siya para kunwari, naintindihan niya si Ridge. Hindi naman siguro ito magtatanong para kumpirmahin kung ano ang sinabi niya e. Ayos lang na magsayang ito ng laway paminsan-minsan.

Magsasalita sana siya para sumang-ayon at sabihan silang mag-ingat sa daan noong tumunog ang cellphone niya.

Pareho silang natigilan ni Ridge lalo na nang magbukas ang cellphone niya at mag-pop sa notifications ang isang mensahe. At dala na rin ng naka-pin niyang lockscreen, naka-hide ang content ng mensahe, maging ang identity noong nag-text sa kanya.

And for a reason or two, Leon is having a bad feeling about opening the message.

“O, ‘di mo bubuksan?” tanong ni Ridge noong mapansing hindi siya kumikilos. Sa halip, nakikipagtitigan lang sa kasangkapan.

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang kaibigan. Naglapat ang mga labi niya bago kumunot ang noo niya. Hindi alam kung paano sasabihin kay Ridge ang hindi kaaya-ayang nararamdaman.

“Baka ex ko,” mahinang aniya. “Nakakaputa ‘yon.”

Natawa si Ridge. “Nakakaputa talaga kung ang hahakutin mong klase ng babae, iyong may obsessive issues. Ayan, bar pa.”

Imbes na banatan pabalik si Ridge ay pinulot na lamang ni Leon ang cellphone mula sa tabi ng blueprint na aasikasuhin sana. Ini-swipe niya ang screen saka inilatang ang password ng cellphone, hanggang sa makita ang pop up na mensahe sa home screen niya.

At ah, sabi na nga ba at may masamang elemento na nagparamdam sa cellphone niya.

Nawala lahat ng emosyon sa mukha niya, na siyang hindi nakawala sa mga mata ni Ridge. He heard his friend smirk and utter a word like, the detestment something? He did not really catch it though, unfortunately.

“Sino?” tanong ni Ridge lalo na noong nagsimula na ulit siyang magtipa ng reply sa damuhong nag-text sa kanya.

Kunot noo siyang sumagitsit. “Wala. May na-summon lang akong kampon ni Satanas.”

Nakaramdam siya ng pagkaginhawa noong hindi magsalita si Ridge. Hinayaan nalang talaga siyang lumusot bagamat inoobserbahan pa rin ang itsura niya.

+639 35** *** ****:

I know you didn’t save my number. This is Keith, pwede ka ba ngayon?

Me (draft):

X send ka. Block na kita.

Okay na ba itong reply? O baka masyadong mahaba?

Ipinilig niya ang ulo habang paulit-ulit na binabasa ang dalawang pangungusap at anim na salitang balak niyang i-reply. Dapat ba mas maiksi para mas malamig pakinggan? O neutral nang kapani-paniwalang nagkamali talaga ito ng numero na itinext?

Kanino ba kasi nakuha nitong si Keith ang numero niya?

‘Sa Kuya mong taksil,’ bulong ng kabilang parte ng utak niya and he should have known any better. Malamang! Kay Leonardo lang! Iyon lang naman ang main source ni Keith kung impormasyon lang naman tungkol sa kanya ang usapan!

Anyway, he deleted his supposed reply and settled for the shortest one he could muster.

Me:

No, fuck off.

Perfect. Natutuwa niyang inilapag ang cellphone pabalik sa orihinal nitong pwesto. Wala na rin siyang pakialam kung bakit naguguluhan siyang tinititigan ni Ridge ngayon. Ang mahalaga, satisfied siya sa isinagot niya kay Keith.

Kung bakit ba kasi magpaparamdam kung kailang ito ang kahuli-hulihang gusto niyang makausap ngayong araw na ito e.

Kabanata 1

KABANATA 1

“I REALLY can’t understand you…

Leonardo let out a loud breath. Napahilamos ito ng mukha at kalauna’y napailing. Mukhang nadidismaya pero palagay ni Leon, inaasahan naman nito ang naging sagot niya sa text ni Keith noong isang araw.

Alas diyes na noon ng gabi at abala si Leon sa mga naiwang gawain sa opisina niya. Sakto namang tumawag si Leonardo at wala siyang ibang pagpipilian kung hindi ang sagutin ang tawag nito. Wala namang magandang dulot kung hindi niya papansinin. Baka mas lalo lamang siyang bungangaan.

Mayroon na rin siyang ideya kung bakit ito tumawag sa kanya. Malamang, tungkol na naman kay Keith. Magmula naman kasi nang umuwi ito sa Pilipinas, madalas nitong kumustahin ang kaibigan. Minsan nga, umiikot din sa kanya ang tanong. Para bang nilulugmok siya kay Keith at ang isipin iyon? Kinikilabutan kaagad siya.

“’Di mo man lang ba talaga ikokonsidera samantalang malaking proyekto iyon?”

Naghalumbaba ang nakatatandang kapatid mula sa kinaroroonan nito. At bagamat tanging ang screen lamang ng laptop niya ang siyang nagdudugtong sa kanila ngayon, damang-dama ni Leon ang intensidad ng pagkakatitig sa kanya ni Leonardo.

Sa ngayon, iniiwasan nalang talaga niya iyong pansinin at baka makonsensya pa siya. Samantalang, binura na niya iyon sa bokabularyo niya kung si Keith lang naman ang pag-uusapan.

“’Di ba, mas mabilis kang makakapag-ipon para sa sarili at mga luho mo kung pinatulan mo iyong alok ni Keith?” anito.

Inismiran niya ang nakakatanda niyang kapatid. “Aanhin ko nga ang luho ko kung galing naman sa kanya ’yong pambili? ’Wag na!”

“Leon, ’di rin naman libreng ibibigay sa ’yo ni Keith iyon. P’re, babayaran ka naman no’ng tao!”

“Pake ko? Marami namang ibang engineer diyan, Kuya. Ba’t ’di na lang sila istorbohin niyo? Sigurado akong mas willing silang gawin ’yang balak na clinic ng kaibigan mo.”

Pinalagatik ni Leon ang mga daliri bago siya sumagitsit. His eyes were still focused on his work but he could still see Leonardo’s dismayed reaction through the corner of his eyes. Hindi na lang talaga niya ito pinapansin. Baka mawalan pa siya ng ganang magtrabaho. Ekis iyon.

“Alam mo, Kuya? Kung papayag lang kayo, pauunlakan ko siya bukas pero tutulungan ko lang mai-endorse ’yang proyekto sa clinic niya nang matapos na lahat,” suhestiyon niya.

Ngumiwi si Leonardo. “E, ikaw nga ang gusto na gumawa ng clinic niya.”

“Mag-iinarte pa siya, kaya ’di matuloy-tuloy ’yang clinic niya e.”

“Nag-iinarte rin kasi ’yong engineer na gusto kaya ’di matuloy-tuloy,” balik naman ni Leonardo sa kanya.

Tumigil siya sa ginagawa at iniangat ang ulo upang huminga ng malalim. Bumaling siya sa nakatatandang kapatid at hindi makapaniwalang napatitig dito. Sayang. Nasa ibang bansa ito at hindi niya mabatukan.

“Ba’t ba kasi pati ikaw, Kuya? Nakikipapel ka rin sa balak niyang klinika?” Bagamat natatawa siya noong sinasabi iyon, hindi niya pa rin maikubli ang pagbigat ng dibdib sa pagpupumilit nito. “’Di ka naman magtatrabaho ro’n kaya okay lang na ’di ko gawin.”

“E paano nga lang kung balak ko rin palang umuwi pero wala lang akong makuhang trabaho riyan? Back-up plan lang kung sakali na maisip kong bumalik. Gusto rin naman namin ni Isabelle na riyan palakihin ang mga anak namin.”

Nagkibit balikat si Leonardo bago inalis ang suot na salamin upang hilutin ang tungki ng ilong.

“’Tsaka Leon, imposible sa ’kin na magpatayo ng ganyang negosyo.”

Leon let out a trill. “Bakit naman? Sabay lang naman kayong grumaduate. Sigurado akong ’di ganoon kalayo ang agwat ninyo sa isa’t isa. Ba’t mo naisip na ’di mo kayang magpatayo ng sarili mong klinika?”

“Dahil ako lang naman ang magpapatakbo! Ano bang malay ni Isabelle sa pamamahala ng pharmacy at mga gamot?”

Napailing-iling na lamang si Leonardo habang ipinapaliwanag ang argumento. Siya namang pagsuko ni Leon at hinayaang tangayin nalang siya ng agos dahil napagtanto na niya kung ano ang ipinupunto ng nakatatanda niyang kapatid.

Yeah, running a clinic sounds to be a difficult task, but it is not like Keith would ever marry a doctor like his brother.

Wait, will he?

Mahina niyang tinuktok ang sarili nang matanto kung anong kademonyohan ang naiisip. It is not so him to think about Keith and his life or love decisions randomly. Bakit ba siya nakuryoso?

“Kuya, tapos na ba ’tong usapan na ’to tungkol kay Keith?” kalauna’y tanong niya dahil habang tumatagal, kung anu-ano ang pumapasok sa isip niya. “Pwede bang magkumustahan naman tayo na para tayong normal na magkapatid?”

“Normal naman ako, ewan ko lang sa ’yo,” basag sa kanya ni Leonardo na siyang ikinasagitsit niya.

Tumigil sandali ang kuya niya noong may maglapag ng tasa ng kape sa gilid niya. Matapos iyon, pinasalamatan nito ang asawa saka bumalik kay Leon.

“Moreover, we’re not done yet. We’re desperate for you to take this project, Leon. Win-win situation kasi.”

Leon let out a trill. He blew upwards and so, the hair on his forehead swayed for a bit. “Seriously, why should I be the one doing it? Para namang magkakaroon ako ng girlfriend sa ideya ninyong ’yan.”

“Exactly.”

Kumunot ang noo ni Leon. “Anong exactly? May irereto kayo sa ’kin?”

Natigilan si Leonardo nang marinig ang tanong niya. Napatitig ito sa kanya at tila ba nawala sa sarili lalo na nang rumehistro ang kagalakang nakapinta sa mukha ni Leon. Aba naman kasi. Kung usapang girlfriend, hindi talaga siya aatras.

“Not exactly a girlfriend,” mahina ang boses na sagot ni Leonardo.

It was then when his brother averted his gaze away from him. Fortunately though, Leon could not discern the sweat that dropped from Leonardo’s forehead. More so, he cannot feel the tension his brother is feeling right now.

Samantala, naiwang nakatulala si Leon sa kapatid. Pilit na dina-digest ang sinabi nito, dini-decode dahil tila yata pinasahan siya ng puzzle ni Leonardo.

Napaatras si Leon sa kinauupuan nang tumikhim ang nakatatandang kapatid.

“A-anyway, you’ll get to know new people by taking this project, Leon,” Leonardo stammered.

Naningkit naman ang mga mata niya. “Kuya, alam mong lalaki lahat ng construction worker ’di ba? At mukhang ’di rin naman yata babae ang kinuhang architect niyang si Keith.”

“H-huh?! ’Di ako sigurado sa architect, Leon. Alam ko wala pa namang kinuha si Keith.”

Sumagitsit siya. Pwes, alam niyang lalaki. Sigurado naman si Leon na hindi iyon kukuha ng babae dahil alam na alam noon ang record niya. Hanep nga, e. Binabawalan siyang mag-girlfriend noong high school siya samantalang ito rin naman, pinalilibutan ng mga babae.

What’s so wrong with enjoying his youth?

Ah, but there’s really nothing to look back. Ilang taon na rin naman magmula nang grumaduate siya ng high school. Magti-trenta na nga siya, e.

“But Keith though, do him a favor.”

Leon was immediately dragged away from his reverie when he heard his brother’s voice. Nag-angat siya ng tingin sa kapatid bago napaismid, habang ito naman, hindi na natutuwa sa reaksyon niya.

“No,” mabilis niyang sagot.

Leonardo groaned. “Makinig ka, there’s this person that Keith is really into.”

Inangatan niya ng kilay si Leon. So? Ano namang pakialam niya kung may nagugustuhan si Keith? Alangan namang umakto siyang tulay e siya nga mismo, walang dini-date! Bakit niya tutulungan si Keith kung siya, single rin?!

“Magmula noong kolehiyo kami, nagpapa-impress na ’yon sa kanya.”

“Ah, ganon ba,” walang emosyon niyang sabi. “Pati ba ’yang klinika, parte ng pagpapansin niya?”

Humalakhak si Leonardo. “Parte ’yon, syempre.”

Imbes na sumagot ay humimig lamang si Leon. His hum sounded so dry that his brother let out that ‘urk’ noise, like he was frustrated by his reaction because despite it, being normal, Leonardo probably underestimated his dislike for Keith.

“Kuya, sa totoo lang? Wala akong pakialam.”

Isang malalim na buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Leon.

“Kung may nagugustuhan si Keith, ’wag na niya akong idamay sa kalokohan niya. Wala akong balak tulungan siya para magpapansin. Neknek naman niyang hahayaan ko siyang ikiskis sa mukha kong mas may itsura siya sa ’kin.”

Halos masuka-suka si Leon habang binabanggit ang huling pangungusap na sinabi. Katunayan, nakuha pa ni Leonardo na magpigil ng tawa. Salamat sa kanya, hindi na ulit uulitin ni Leon sabihin na mas may itsura si Keith sa kanya.

“’Di rin naman ganon ang gustong gawin ni Keith. Come on, just help the poor guy. Malay mo, bigyan ka rin no’n ng love life.”

Matalim na tingin ang ibinato niya sa kapatid. May naalala kasi siya nang magsabi ito tungkol sa love life.

“Kahit maganda, sexy, o matalino pa ’yang ibato sa ’kin ni Keith, tatanggi pa rin ako. Hayaan mo na nga ’tong ka-single-an ko, kuya! Makakahanap din ako ng akin!”

**

“LORD, stressed na stressed na ’ko tapos nagpadala pa kayo ng deputa sa opisina ko? Sino bang nagpapasok dito?” nasisiphayong tanong ni Leon sa hangin habang nakaubob sa lamesa at ginugulo ang sariling buhok.

Wala siyang pakialam sa lakas ng boses niya. O kung paano iti-take ng hindi kagustuhang bisita ang pinagsasasabi niya. Mas abala siya sa pagtatanong sa Diyos. Mukhang kinalimutan na siya, e. O dapat ba, ito talaga ang tanungin niya o ang universe?

Basta! Alam naman ni Leon na hindi siya paborito ni Lord dahil una sa lahat, ipinanganak lang siyang gwapo pero walang girlfriend. Tapos biglang nagpadala pa ng sugo ni Satanas sa opisina niya. Ang sama-sama ni Lord sa kanya.

Kulang na nga siya sa tulog, stressed pa, tapos may bisita pang hindi kaaya-aya sa mata. Ano iyan? Combination? Kame hame ha—pero imbes na energy ang binabato sa kanya, si Keith Gaviola? Hanep, a.

“Alam mong naririnig kita ’di ba, Leon? At secretary mo ang nagpapasok sa ’kin dito,” ani Keith.

Natatawa pang sumagot sa kanya ang binata habang hinuhubad ang suot na denim jacket. Sinabit ni Keith ang denim jacket nito sa sariling balikat bago lumapit sa lamesa niya para umupo sa mga upuang para sa bisita. Iyong nasa tapat lang din ng lamesa ni Leon kaya ngayon, bukod sa malapit ang binata sa kanya e nakaupo pa ito sa harap niya.

Bwisit .

Mabilis na napatayo si Leon mula sa kinauupuan. Nanggagalaiti at halos nagngangalit ang mga ngiping tinapunan ng masamang tingin si Keith na noon, painosente lamang na nakangiti sa kanya. Ngunit bago pa man siya makapagsalita ng masama rito, dumako ang mga mata niya sa porma ng binata.

Not that Keith looks bad with that black slim fit shirt he is wearing. Pero hindi maintindihan ni Leon, ang init sa labas pero kung makapag-jacket ito, akala mo nasa Canada pa rin. Wala ba sa isip nito na papawisan siya’t babaho? Baka wala. Yak, walang hygiene.

Pero parang pinunasan naman ni Keith ang sarili niya kanina?

“Teka nga!” bigla niyang bulyaw na siyang dahilan upang mag-angat din ng mga kilay si Keith. “Bakit ba ako kuryoso sa ’yo?! Nakakaputang ina naman!”

“Huh? Anong pinagsasasabi mo?” naguguluhang pag-uusisa ni Keith. Halatang hindi na rin maintindihan ang ganap sa kanya. But then, Keith smiled. “Wait, you’re curious about me?”

Pinaningkitan niya ng mga mata ang binata. “Pakyu. ‘Wag kang masyadong matuwa baka saksakin kita ng ballpen. Ano ba kasing ginagawa mo rito?!’

“Sinabihan ako ni Nards na puntahan ka ngayon. Ikaw ang nagpapunta sa ’kin, Le.”

“Ako?!” naiirita niyang bulyaw dito hanggang sa tuluyan din siyang matahimik nang may mapagtanto. “Ah, fuck. Oo nga, pinapapunta kita—pero joke lang naman ’yon! Putang ina, talagang sumulpot ka nga!”

“Kasi pinatawag mo ’ko kaya susulpot talaga ako.”

“Ni ’di mo man lang ba naisip na baka slip of the tongue lang ’yon pero ayaw talaga kitang makita?! Alam mo namang mainit ang dugo ko sa ’yo.”

“Yeah, but I don’t really care.”

“Masokista ka ba?” nakangiwi niyang tanong sa binata.

Matiim siyang tinitigan ni Keith. Leon hissed when he noticed that there was a shadow of these indistinguishable emotions that glinted on the other male’s eyes for a second, but he also thought that it might only be his imagination. Lalo na at nginitian siya ni Keith bago ito tuluyang humalakhak. Marahil naaaliw at tila walang problema, ngunit kaagad din iyong nabura nang tumikhim ang binata.

Tang ina, mukhang hindi lang masokista ang isang ito. Bakit parang maluwang na rin ang turnilyo? Bakit siya pinadalhan ng ganito ni Lord?

Ano bang kasalanan niya? Kulang na ba siya sa simba?

“Alam kong makakalimutan mo na pinapapunta mo ’ko rito. To be honest, I really had to gather all my courage to visit you here although I knew that you’d throw a tantrum. ’Di mo na kailangang ipagduldulan na ayaw mong kunin ’yong proyekto. I am actually here for a different reason,” saad ni Keith.

Aabutin na sana ni Leon ang sentido niya para hilutin dahil sabi na nga ba! Nagpunta si Keith dito para sa ibang dahi— Huh? Wait. He came here for a different reason? Did Leon hear it right?

It was then when a sad smile plastered on Keith’s lips. “Nag-usap na kami ni Nards nitong minsan at sinabi niya iyong offer mo na ikaw nalang ang bahala maghanap ng ibang inhinyero para sa clinic ko, ’di ba?”

Namamanghang tumango si Leon, dahilan upang mabilis din na mapalitan ang ngiting nakakurba sa mga labi ni Keith. If earlier, he seemed down—right now, Keith looked mischievous. But such small reaction made Leon growl, and he proceeded to hiss at Keith.

“’Wag ka munang magalit. And why are you hissing? You’re really like a cat. Wala pa naman akong sinasabi, Leon,” tuluy-tuloy nitong sabi.

Leon scoffed at him. “Alam ko pero presensya mo palang, nag-iinit na ulo ko.”

Napaismid ang binata. “Mas na-curious tuloy ako kung ano bang ginawa ko sa ’yo ang init ng dugo mo sa ’kin. Ang clingy mo naman sa ’kin noon? Tinatawag mo pa nga ’kong Kuya.”

Nasisiphayong ikiniyom ni Leon ang mga kamao bago siya napayuko. Halos manginig din siya dala ng pagkapahiya, hindi inaasahang bigla nalang iaahon ni Keith ang mga alaalang iyon mula sa hukay!

Hindi niya alam kung anong sasabihin pero bahala na. Lulunukin niya itong kahirapang sumagot para lang i-trash talk si Keith. Sayang ang tsansa. Kailangan niya rin naman itong itaboy. Hindi na safe and safe place niya!

“Wala. Nagising lang ako isang araw na bwisit ka na bigla sa buhay ko,” nanggagalaiti niyang sagot bago mabilis ulit na nag-angat ng tingin. “Nandidilim na paningin ko sa ’yo. Sabihin mo na kaya anong pakay mo?”

Mahinang humimig si Keith. “Mag-settle nalang ako ron sa offer mo na ikaw maghahanap ng engineer. Ikaw naman ang may kilala sa mga kasama mo rito, ’di ba? Ie-endorse mo rin naman. And I trust you, so I’m leaving the decision-making to you.”

He wants to leave Leon what? Decision-making? Hindi niya makapaniwalang pinagmasdan ang binata. Bukod pa roon, isa sa napansin ni Leon e ang pagchi-change of hearts ni Keith. Bakit ang bilis?!

Namamanghang napaupo si Leon. Hindi alam kung ano ba ang mararamdaman. But he sure is happy right now, knowing that he would be free from the burden that his brother had been passing on his shoulders

“Sigurado na ’to, a?! Tatlong linggo na ’kong pinipilit ng Kuya ko at sa pagkakaalala ko, ilang beses mo rin akong pinilit nitong minsan.”

Keith’s lips protruded before he averted his eyes to the cactus on the side of his table. Napatitig ito roon bago tipid na tumango.

“Yeah. But that was like, three weeks ago, right? Nitong minsan, kaya ako nagtatanong dahil gusto ko sanang sabihin ’to sa ’yo. There’s really no point in pushing the project to you, ain’t it? Madi-delay lang ang pagpapatayo ng clinic ko at paniguradong ’di ka rin naman sasaya kung kukunin mo.”

Dala siguro ng pagkamangha pero napatakip si Leon ng bibig saka matiim na pinagmasdan si Keith. Sinimulan niya rin na tapik-tapikin ang lamesa habang inaalisa ang sinabi nito.

“’Di mo ba ko ginagamitan ng reverse psychology ngayon?”

Napapantastikuhang ibinalik ni Keith ang mga mata sa kanya. “Why would I even do that? I’m genuinely concerned about you, Leon.”

Mahina siyang napamura bago sinapo ang mukha.

’ Fuck. Genuinely concerned, my ass! ’ Kapag talaga kay Keith nanggagaling ang mga ganitong salita, hindi niya makuha ang magtiwala.

Dahil abala siyang inaalisa ang sinasabi nito, hindi na niya napansin ang pag-ahon ni Keith mula sa kinauupuan hanggang sa aksidente nitong masipa ang isang upuan. Nang mag-angat siya ng tingin, saka niya natantong isinusuot na ulit ni Keith ang denim jacket nito.

“Hoy, saan ka pupunta? Tapos ka na ba?” pagtatanong niya.

Pinasadahan siya ng tingin ni Keith bago ito tumango. “Oo, tapos na. Sinabi ko lang naman sa ’yo ’yong gusto kong mangyari.”

“’Yon? ’Yon na ’yon talaga? ’Di naman siguro reverse psychology ’yan para ma-guilty ako at pumayag bigla sa gusto mo?” napapantastikuhan niyang tanong dito.

Siya naman ngayon ang nginiwian ni Keith. “Seriously, ’di ko alam kung nagpapabebe ka ba sa ’kin at gusto mong pilitin kita o ano?”

“’Di ako nagpapabebe sa ’yo! Ang kapal naman ng mukha mo?”

Napahalakhak ang binata. “Okay, but you’re overthinking things. That’s not my plan and I’m sure about what I said. Ang tagal ko ring pinag-isipan ’yan pero iiwan ko nalang sa ’yo ’yong paghahanap ng engineer.”

Kumibot ang isang kilay niya nang pagpagin ni Keith ang sarili. Imbes din na magpaalam, minuwestrahan lang siya nito na aalis na bago tuluyang lumabas mula sa opisina niya. Sinabi lang talaga sa kanya na wala na itong balak na pilitin siya sa kagustuhan.

And just like that… Leon was left dumbfounded and at ease, as if Keith was a walking disaster.

Bumagsak ang mga balikat niya noong makumpirma na nakaalis na talaga si Keith. Hindi na kasi talaga ito bumalik dito. Hindi man lang nagkunwaring mayroong nakalimutan pero gusto lang talaga siyang kausapin ulit. Sasabihan na nagbibiro lang ito at babalikan siya nito para pilitin.

“T-teka nga,” Leon stammered while his left eye twitched in irritation. “Why am I even thinking about that? Nakakadiri, pucha.”

Hindi na rin niya alam kung ayaw ba talaga niyang kunin iyong proyekto o nagpapansin lang siya kay Keith, e. Pero yak naman! Bakit siya magpapapansin sa tang inang iyon?

Anyway, should he inform his brother? He guessed that he should especially that he’s finally off the bat. Malaya na siya sa pagpupumilit nito at magkakaroon na sila ng maayos na usapan ulit.

Kabanata 2

KABANATA 2

DAY ONE and two of finding a trustworthy engineer went fine. Kaya lang, hindi rin naman masasabi ni Leon na nakahanap na siya ng inhinyerong papanindigan itong proyektong ini-endorse niya sa building nila. Marami ang interesado pero kailangan ding maging mapangmatyag ni Leon. Lalo na, hindi lang naman siya kay Keith mananagot, pati sa kuya niya at sa mga taong magiging pasyente ng klinikang iyon.

Isa pa, ayaw naman niyang i-take for granted lang ng mga ito ang proyekto. He may have refused to take it but he’s not stupid to let it fall onto the hands of those who are only interested for their self gains.

Natigilan si Leon sa paglalakad sa kahabaan ng pasilyo ng building nila nang makita niya ang iilang pigura ng mga kasamang engineer. Tatlong lalaki na nakatipon sa isang sulok, sa harap ng coffee machine malapit sa pantry at mukhang mayroong pinag-uusapan.

Madalas sa ganito, wala siyang pakialam. Pero noong oras na mga iyon, may kung anong bumulong sa kanya na sinabing maghintay siya at makinig sa diskusyon nila. Kaya naman umatras siya hanggang sa maitago niya ang sariling katawan sa likod ng pader. Tahimik siyang sumandal doon at piniling makinig hindi lamang sa usapan ng mga ito, kung hindi maging sa intuwisyon niya.

“Balak niyo bang tanggapin ’yong proyekto na sinabi ni Leon mula nitong minsan?” tanong noong isa.

“Ah, ’yong eye clinic ba? Interesado ako ron, e. Kaya lang parang ang pangit kunin dahil sa kanya dapat ’yon pinapagawa.”

“Parang ang labas, ipinasa lang sa ’tin. Tinapon lang ’yong trabaho dahil ’di niya gusto. Kung sa bagay, baka iniisip niyang magaling siya, easy-easy lang ’yong klinika kaya pinapamigay niya.”

“Baka, not that it’s a bad thing. Kung tutuusin, ang laking bagay noon sa ’tin. Boost ’yon sa pangalan at credibility natin.”

“Oo pero pre, ang yabang kung aanalisahin. Dahil magaling siya, may karapatan siyang mamili ng trabaho?”

“’Di ba ganon naman talaga ’yon? May privilege sa kanila. Kawawa nga ’yong may-ari nong klinika, pinapasa lang ’yong paggawa sa ’tin.”

Isang marahas na buntong hininga ang pinakawalan ni Leon matapos makinig. Umalis na rin siya sa pagkakasandal mula sa pader. Nang makatayo na ng tuwid, sinadya ni Leon na tumungo sa pantry nang sa ganoon, makita ang mukha noong mga pinagtitsismisan siya.

Napangisi siya noong mapansing muwestrahan noong nakaharap sa direksyon niya ang mga kasama na nariyan na siya. Mas lalong lumawak ang ngisi niya noong kawayan pa soya noong isa.

“O, Leon! Dadaan ka ng pantry?” Tanong noong may sabi na nagmamayabang siya. Nakakatuwa lamang na matapos siya nito tawaging mayabang, saka pa makukuryoso sa gagawin niya.

Tipid niyang tinanguan ang nakatatanda. “Bibili lang ng miryenda. Baka ’di ako makalabas dahil marami pa ’kong gagawin, e.”

Lalagpasan na sana niya ang mga ito dahil wala na ring kumakausap sa kanya. Kaya lang, pinigilan pa siya noong isa.

“’Yong tungkol sa klinika, Leon. ’Di mo talaga balak kunin ’yon, ano?” anito.

May kung ano sa lalamunan ni Leon na tila ba bumara. Mga salitang gusto niyang sabihin pero dahil ayaw niyang masira ang pangalan niya, kakagatin na lamang niya ang dila niya. Nag-iwas tuloy siya ng tingin sa mga ito bago pasimpleng iniikot ang mga mata pataas.

“Wala po. Kung kukunin ko man, edi ’di ko na rin sana in-endorse. Wala lang talaga akong balak na kunin dahil marami rin akong aasikasuhin. Sige po, una na ’ko,” aniya saka tuluyang iniwan ang mga ito.

Hindi naman lingid sa kaalaman ni Leon ang tungkol sa ginagawa, e. Maging ang malalamig na pagtitig na ibinato sa kanya ng mga kasama habang nagpatuloy siya tungo sa pantry.

Wala namang pakialam si Leon sa mga ganitong usapan. Lero iyong palabasin na nagmamagaling siya dahil hindi niya matanggap-tanggap iyong trabaho tungkol sa klinika? Mali iyon. Aba, kung ganyan na kuryoso sila, dapat nagtatanong sila kung ano ba ang dahilan sa pagtanggi niya.

Kaya lang, kung ba magtatanong sila, masasabi niya ng diretso ang totoong dahilan? Ayaw niya lang kay Keith kaya niya ipinamimigay ang trabaho. Hindi ba mas lalong masisira ang imahe niya sa pagsasabi ng totoong dahilan?

Dapat yata, mag-isip na siya ng alibi.

Kumuha si Leon ng iilang biskwit saka nagbadya na magbabayad na sana, kaya lang, natigilan siya. Nag-iwas siya ng tingin mula sa mga pagkain at napatitig sa kawalan. Siya namang pagri-ring ng usapan ng mga kasama niya sa isip niya.

Kawawa nga ba talaga si Keith? Win-win situation naman kahit wala siya, a. Makakapagpapansin pa rin iyon sa babaeng nagugustuhan kahit hindi siya ang gumawa ng klinika.

Pero kawawa nga ba talaga? Pwe. Ayaw nang isipin ni Leon. Ayaw niyang ma-involve sa buhay ng isang iyon. Pakialam niya ba rito at sa babaeng nagugustuhan nito?

**

“WHY the fuck are you even bothered if you don’t have plans on taking the project? Nabobobo ka na ba, Leon?” pagkausap niya sa sariling repleksyon sa harap ng salamin noong makabalik na siya sa opisina.

Galing kay Gian itong salamin. Ipinamigay nalang sa kanya dahil hindi na raw gagamitin. Hindi niya alam kung bakit sa opisina na rin niya ipinadala. Ayun, tinamad tuloy siyang iuwi sa bahay. Dinisplay nalang niya sa sulok at madalas, tinatakpan sa t’wing mayroon siyang meeting dahil baka ma-distract ang kliyente niya.

Anyhow, he never asked what this mirror is for. And since he does not have anyone to talk to, he decided to just talk to himself on the mirror. Hoping to get some clarity from his own reflection.

“Tang ina, ba’t ako nakokonsensya?” tanong niya ulit sa sarili.

Leon is never the one to listen to his conscience, especially when it comes to Keith Gaviola. Pero habang tinitignan niya ang sarili sa salamin, may kung ano sa isip niya na ayaw niyang pansinin o pakinggan.

“Why the fuck are you thinking like that? It disgusts me,” dagdag niya na ngayon, pinaniningkitan na ng mga mata ang sariling repleksyon. “Why the fuck would you even do that?”

“Who are you talking to?”

Napapitlag si Leon noong marinig ang boses ni Keith. Mataman siyang napatitig sa salamin, tinititigan ang kung anumang senyales. Repleksyon niya ba iyong nagsalita at ginaya ang boses ni Keith? O posible rin bang pinaglalaruan siya ng sariling utak?

Nevertheless, Leon gripped on the mirror’s frame in panic. Halos yugyugin niya iyon hanggang sa lumitaw sa salamin ang repleksyon ni Keith.

He screamed like a mad man before he almost hide underneath his table, pero bago pa man niya maitago ang sarili, sa paglingon niya nakita ang pigura ni Keith na naaaliw siyang pinanonood.

“What the fuck…?” Leon whispered and trailed off. His eyebrow began to twitch, unsure of what he is supposed to feel.

Naroon sa kabilang banda ng opisina niya, nakatayo si Keith. Hinuhubad ang suot niyang denim jacket. Napasimangot naman si Leon. Amusement danced on the man’s eyes, a ghost of a smile played on his lips. Tang ina, nakakahiya.

Hindi katagalan, napatayo siya ng tuwid at hindi napigilang singhalan ang binata, maging ang ituro ito gamit ang hintuturo.

“Why the fuck are you here? You surprised me!”

Keith only chuckled. “I don’t know, Leon. ’Di ba dapat, ako ang masurpresa dahil nakita kitang kinakausap ang sarili mo sa salamin?”

Kaagad na bumagsak ang mga balikat ni Leon. Ang pagkasimangot niya, napalitan ng ngiwi. Pink also began to taint his usual pale cheeks. Hindi siya makalaban. May punto si Keith.

Pero iyong ginagawa niya, hindi ba normal iyon? Tang ina, kung hindi, edi ano nalang ang tawag kay Gian? Not that he is trying to mock his childhood friend for talking to himself in front of the mirror, but he guessed that this is what the mirror is all about. Malamang, kinakausap non ang sarili noong aamin kay Lyle.

Anyway, he should really stop making excuses right now. Napagtanto niyang nasa harap nga pala niya ang pinaka malaking problema sa mundo.

Tumikhim siya at pasigang umupo sa swivel chair, hindi pansin ang pagkamangha sa mukha ni Keith bago siya naghalumbaba sa lamesa.

“Pinapasok ka na naman ng sekretarya ko? Dapat talaga, kinakausap ko si Remi tungkol sa pagpapapasok sa ’yo, e.”

“Bakit mo naman ako iba-ban dito? I have business, you know,” sabi naman ni Keith bago nagkibit balikat. “It’s not like I’ll drop by if I don’t have anything to ask.”

Napasagitsit siya. Tama naman. Hindi naman siya inistorbo talaga ni Keith mula noong umuwi ito sa Pilipinas. Ni hindi nga siya binisita sa opisina niya hanggang nitong kamakailan lamang. Noong sinabi nito ang tungkol sa klinikang gustong ipatayo.

Kung tutuusin, nalaman lang din niya na umuwi ito mula sa nakatatanda niyang kapatid! Una niya lang din itong nakita noong minsan na sinamahan niya si Gian na kunin ang salamin mula sa klinika nito.

He felt a grip in his chest, but Leon chose to ignore that feeling and threw it out the window.

“Anyway, what are doing here?” naiinis niyang tanong habang sinusundan ng tingin si Keith na noo’y inokupa ang isa sa mga upuang nasa harap ng lamesa niya.

Mahinang humimig si Keith. “Itatanong ko lang sana kung anong progress sa paghahanap mo ng bagong engineer.”

“Wala pa,” mabilis niyang sabi bago inirapan ang binata. “What? Tingin mo ba, ganoon kabilis humanap ng mapagkakatiwalaan?”

“But everyone’s interested, right?”

“Of course. Kung sakali kasi, ’yang klinika mo ang pinaka una rito sa Pampanga na gumagawa ng eye surgeries.”

Leon’s jaw tensed when Keith’s lips etched a smile. Hindi niya alam kung bakit siya naiirita sa tuwang nakapinta sa mukha nito. Nabibwisit siya, e. Ang dating kasi, parang wala nalang talaga rito na hindi siya ang kukuha ng proyekto.

Tang ina talaga. Pasimple niyang tinuktok ang sarili. Ang gulo niya rin, e. Ayaw niya pero ngayon, gusto niyang pinipilit siya? Pabebe amputa. Papansin.

Leon was irked when he mentioned the forbidden word inside his head. Nangilabot siya, lalo na at sarili niya ang tinawag niya no’n.

“Anyway, as I’ve said, many are interested.. But it’s not really easy to choose.”

And Leon already made a mental note to cross out some names. Huh. Three men are already disqualified from getting the project.

Umangat ang mga kilay ni Keith. Nawala rin ang ngiti sa mga labi nito bago matamang napatitig sa kanya. At dahil hindi kinaya ni Leon ang eye contact, since Keith has that intense stare, nag-iwas siya ng tingin sa binata bago tumikhim.

“Ba’t hindi ka makapili? ’Di ba noong isang araw, ipinagmamayabang mo na magagaling naman ang mga kasama mo,” tanong nito.

Lalong lumukot ang mukha niya. “Oo naman. Magagaling naman talaga! Pero kung ’di ko sasalain at pumalya ’yang klinika mo, makakasalo ako ng kahihiyan!”

“Ba’t ka naman magiging kahihiyan?”

Inismiran siya ng binata, dahilan para makagat niya ang loob ng mga pisngi para pigilan ang sarili na singhalan na naman ito. Samantala, sumandal si Keith sa back rest ng kinauupuan bago ipinikit ang mga mata. Nang kumportable nang magsalita ulit, bumuntong hininga ang binata.

“The fact that you tried to find a trustworthy engineer is enough, Leon. Now, it’s really just up to them if they won’t perform their jobs properly,” Keith reasoned out which made him speechless for a second.

Nagngitngit ang mga ngipin ni Leon bago hinarap ang binata. Nakabusangot sapagkat mukhang hindi nito maintindihan ang sinasabi niya.

“Alam ko! Pero ako ang nag-endorse noong proyekto sa kanila. Malamang, sasama rin ang tingin sa ’kin dahil una palang naman, akin talaga dapat ’yan at tinanggihan ko lang!”

“Then, that’s your problem,” Keith replied coldly.

Natigilan siya sa naging sagot nito. Samantalang si Keith naman ay nginitian lang siya.

“Wala namang problema sa ’kin na tinanggihan mo ’yong klinika ko, Leon. I respect your decision and it’s more than enough for me that you told me that you can’t accept it. You were honest and I’m content with that. Ngayon, kung sasaluin mo ’yong sisi dahil sinabi mo ’yong gusto mong mangyari, problema mo na ’yon.”

Ilang beses na kumibot ang isang kilay niya bago siya napalunok. Hindi alam ang sasabihin, pinili nalang ni Leon ang manahimik. May punto naman si Keith, but he usually says these things nicely. Hindi lang niya inaasahan na ngayon siya mapaprangka.

“Going back, wala pang engineer?” tanong nito.

Pinaningkitan niya ng mga mata si Keith bago nag-iwas ng tingin. Tipid din siyang tumango.

“Ako na mismo pupunta sa clinic mo kung makahanap ako,” he responded.

Napaismid si Keith. “But didn’t you hate stepping inside my clinic?”

“Nobody said that I’ll go inside. Sa labas lang ako. Neknek mo namang makikita mo ’ko sa opisina mo.”

“Ah well, I suppose that’s a shame.”

Imbes na pansinin o sagutin pa si Keith, inabala niya ang sarili sa paghahanap ng gagawin. Ang kaso, wala siyang maalala kung mayroon pa ba dapat siyang aasikasuhin. Ang blueprint para sa ipinapagawa sa Angeles, itinabi na niya dahil tapos na. Pupuntahan nalang niya ang mayor nang sa ganoon, mapag-usapan nila ang gagawin.

“May matatanggap ka bang recognition sa paggawa ng proyekto sa Angeles?” kalauna’y tanong ni Keith, siyang dahilan upang mapukaw na naman nito ang atensyon ni Leon tungo sa binata.

Bahagyang kumunot ang noo ni Leon. Hindi alam ang sasabihin dahil hindi niya rin naman alam na updated ito sa buhay niya?

“Saan mo nalaman ’yan?“Yan na

“Kay Nards, binalita lang sa ’kin nitong minsan. Baka raw kasi kaya ayaw mo dahil mas malaking oportunidad ’yong nasa Angeles.”

“’Di naman.” Nagkibit balikat siya.

Bahagya na ring nagtataka kung bakit hindi pa umaalis si Keith samantalang tapos na ang usapan nila tungkol sa paghahanap ng inhinyero. Kinumusta lang naman nito ang pag-eendorse niya, hindi ba? At wala ba itong gagawin sa klinika sa SM?

“Wala rin akong pakialam kung ilalagay ba noong mayor ang pangalan ko sa dapat pasalamatan.” Umismid si Leon bago nag-iwas ng tingin. “Nasa kanila naman ’yon. Basta, mabayaran ako ng tama, ayos na ’yon. Ba’t mo naitanong?”

“Wala naman.”

Maging si Keith ay nag-iwas na noon ng tingin. Hindi alam ni Leon kung anong tumatakbo sa isipan nito nang mag-iwas ng tingin sa kanya pero ipinagsakibit balikat na lamang niya.

There is no use if he’ll get curious. Magsasayang lang naman siya ng enerhiya.

“Moreover, why are you staying so long?” hindi napigilang tanong ni Leon.

Lagpas sampung minuto na rin mula nang bumisita si Keith dito. Kadalasan, hindi ito tumatagal ng limang minuto dahil kaagad niyang ipinagtatabuyan. Ngayon din naman, ipinagtatabuyan niya pero mas makapal yata ang kalyo sa mukha ngayon. Nanatili talaga at mukhang may balak na tumambay sa opisina niya.

“Bawal ba?” tanong naman ni Keith. “Gusto pa kitang kasama.”

Pagak siyang natawa. “Wow, no thanks. Pwede ka nang umalis. Mag-asikaso ka ng mga pasyente mo.”

“Ah, mayroon naman akong mga hinire na capable rin sa paggawa ng eye check up. Bawal ba ’kong manatili kahit sandali pa?”

“Bawal. Ba’t? Ano pa bang gagawin mo rito? Guluhin ako? Nagtatrabaho ako ng maayos dito, Gaviola.”

Naglapat ang mga labi ni Leon nang mapansin niya ang pagbaba ng tingin ni Keith sa lamesa niya. Mabilis na pinasadahan ng tingin ang name plate na naka-display sa gitna.

“Engineer Leon Eleazar,” mahinang basa ng binata sa pangalan niya.

Sa hindi malamang dahilan, pinangilabutan si Leon nang marinig kung paano nito basahin ang ngalan niya. It is really not out of the ordinary. It was that typical low and slow reading, as if Keith was subconsciously uttering the words from his name plate. But something about it sent shivers under his spine. And for some reason, he felt his cheeks burn.

Maybe he was flustered, or extremely uncomfortable of how his mind repeated the way Keith read his name that he grabbed his pencil case and threw it on the other male.

Kung hindi lang din siguro napansin ni Keith ang ginawa niya, hindi pa ito nakatayo’t nakaiwas! Baka tinamaan na siya ng pencil case e masakit pa naman iyon!

Moreover, the pencil case clashed somewhere and none of them really cares. Both of them were dumbfounded and Keith is looking at him, awestruck and bewildered.

“You could’ve hurt me,” anito na nakapagpabalik kay Leon sa huwisyo.

Napakurap-kurap siya bago nag-iwas ng tingin para irapan ang binata. “As if I care. ’Wag mong sabihin pangalan ko. Naiirita ako ’pag binabanggit mo.”

“At ano namang gusto mong itawag ko sa ’yo?”

“Ikaw bahala! Pucha, ’wag lang ’yong pangalan ko-”

Hindi na natuloy ang sinasabi ni Leon nang agapan siya ni Keith. Malalim at seryoso ang boses nito na siyang nakapagpatigil sa kanya.

“Is ’ baby ’ okay, then?”

Napasinghap siya at hindi makapaniwalang napatitig sa binata. Hindi alam kung ano ang magiging reaksyon sapagkat hindi niya maipon ang lakas para asikan ito.

“What… the fuck?” Gusto niyang sumabog pero hindi niya mahanap ang trigger.

Umangat ang isang kilay ni Keith. “I said, is ’ baby ’ okay, then? Ayaw mo namang tawagin kita sa pangalan mo.”

Leon immediately gripped on his chest, feeling his heart throb quick that it hurts. Kung may balak itong lumabas mula sa dibdib niya, sana tumalon kaagad sa bintana! And, how do you even unhear things like this?!

“Why the fuck would you even call me baby?!”

Umahon siya mula sa swivel chair at nagbantang ang folders naman sa tabi ang ibabato kay Keith. Meanwhile, the taller male seemed unbothered and chose to watch him in silence. Nang makuntento at bago pa man maihagis ni Leon ang mga kagamitan dito, humalakhak na si Keith.

“Because you’re acting like one,” kalauna’y sagot nito.

Natigilan ulit siya at nilingon ang binata. “What?”

“Because you’re acting like a baby, Leon. Magti-trenta ka na, pero gustung-gusto mo pa ring bini-baby.”

The corner of Leon’s lip twitched, and as rage is just about to dominate his visage, Keith immediately wore his jacket to run towards the door. Saving himself before Leon explodes.

Noong hawak na nito ang door knob sa opisina ni Leon, kaagad niya iyong binuksan. But before he could completely slip his way outside, Keith peeked and said:

“I’ll leave now. Puntahan mo nalang ako ’pag nakahanap ka na ng engineer. See you later, baby .”

“Fuck off! Fuck off, I’ll kill you!”

Aambang pa sana si Leon na hahabulin ang binata para makaisang sapak ngunit sinara na nito ang pinto. And he could hear Keith’s loud foot steps outside his office. Mukhang tumakbo pa ito para lang isalba ang sarili.

Dapat lang! Tang ina, kokonyatan niya iyon. Ah, hindi. Parang masyadong mababaw ang konyat. Bubugbugin nalang niya.

“’Di ba siya nandidiri sa pinagsasabi niya? Tang ina niya,” naiiritang tanong ni Leon sa sarili bago pinagpupulot ang mga gamit na ibinato kanina.

Kabanata 3

KABANATA 3

LEON’s eyebrow kept on twitching when he realized that a lot of engineers actually lined up for the project. Alam niyang maraming magiging interesado pero tang ina, ang dami na niyang na-cross out dahil ugali pa lang, basura na. Pero boom, hindi pa rin ubos ang listahan!

Reality really slapped him hard, didn’t it?

Bakit kaya hindi na lang siya ang kumuha ng proyekto nang sa ganoon, hindi na siya mahirapan nang ganito? Stressed na siya sa mga kliyente niya, dadagdag pa iyong mga katrabaho niyang biglang naging santa at santo dahil lang sa klinika ni Keith. Pero joke lang na siya ang kukuha ng proyekto.

Putang ina ni hindi nga niya maatim na madikit sa lalaking iyon kahit five seconds lang, e!

“Anong sinabi mo? Wala ka pa ring nakikita na engineer para sa klinika ni Keith?” tanong ni Leonardo noong mag-aya ulit ito ng video call. Dapat, kukumustahin lang din siya nito, pero nauwi sa nag-open siya tungkol sa problema niya nitong nakaraan.

Pilit na itinago ni Leon ang pagnguso. Ang tanda na niya, magmumukmok pa ba siya na parang bata?

“Ba’t wala ka pang mahanap?” dagdag nito.

Napatikhim naman siya. “Ah, ’di ko alam. Maraming nakapila?”

“O, marami naman pala. Edi marami kang choices, ba’t ka namomroblema?”

“Dahil nga maraming choices. Ang dami kong sasalain, e busy rin naman ako sa trabaho.”

Kumibot ang isang kilay ni Leon noong marinig niyang humalakhak si Leonardo. Maging ang paghampas nito sa lamesa, at ang bahagyang pag-uga ng laptop, naging dahilan para mapasagitsit siya.

“Kaninong kasalanan ’yan? E, kung kinuha mo nalang din ’yong proyekto? ’Di ka mamomroblema ng ganyan.”

Leon’s side lip twitched and in a small voice he replied, “that’s easier said than done. Tang ina, ’di ko nga maatim na makasama si Keith ng limang minuto. Iyong palagi pa ’kong bibisitahin at kauusapin?”

“Leon, busy rin si Keith sa trabaho. ’Di ka madalas na mapupuntahan niyan. Siguro isa o dalawang beses lang sa isang linggo dahil paniguradong pagod ’yon. Kaya nga nakakapagtakang ayaw mo pa rin,” pangangatwiran naman ni Leonardo.

“At gaano siya katagal mananatili no’n sa site?”

Mahinang humimig si Leonardo bago nag-iwas ng tingin sa kanya. Ipinagkrus din nito ang mga braso bago bahagyang ngumuso. Tanda na sinusubukan nitong estimahin kung gaano katagal na posibleng makasama ni Leon si Keith.

“Mabilis lang siguro. Ipagpalagay mo na sampu hanggang labing limang minuto. O kung bad mood ka pa, baka ’di ’yon magpakita at sa sidelines lang titingin,” anito.

Muling kumibot ang isang kilay ni Leon bago niya inirapan ang nakatatandang kapatid. Mas ayaw naman niya ng ganoon. Mas nakaka-stress. Paano nito malalaman ang pag-usad ng proyekto kung hindi siya magpapakita? Kaya hindi talaga pwedeng siya ang kumuhang engineer doon.

“Tang ina, edi wala rin. Pa’no ko malalaman kung may gusto siyang ipa-adjust kung gano’n lang kabilis ’yong pagdalaw niya? Putsa, ipagsiksikan ko na sa iba ’yan.”

Natigilan si Leon sa pag-iisip nang marinig ang paghalakhak ng nakatatanda niyang kapatid. Nang ibalik niya ang mga mata sa binata, natagpuan niya itong matiim na pinagmamasdan siya.

“Ba’t ka ba nagagalit? Sinabi ko lang naman ’yong posibilidad nang mapanatag ’yang loob mo’t ikaw na ang kumuha ng proyekto, tapos ganyan naman sasabihin mo?”

Naikuyom ni Leon ang kamao at mahina iyong hinampas sa lamesa. “E wala ring mangyayari kung ako! Ang dami kong oportunidad na palyahin ’yong building niyan. ’Di ba ’yon mag-aalala?!”

“Ha? E, ikaw naman ang gagawa at nakasalalay din sa ’yo ang buhay ni Keith, ng mga trabahador, at pasyente niya. Ba’t mo naman papalyahin ’yong klinika? Masisira rin ’yong pangalan mo at baka mawalan ka pa ng lisensya, sigurado ka na ba?”

Hindi niya alam! Naisip niya lang! Posibilidad lang din naman iyon! E, hindi rin naman pala magpapakita si Keith niyan, e. Minsan lang. Edi i-sabotage nalang din niya! Magsasayang pa siya ng oras.

“Sinasabi ko lang! ’Di na rin naman pwedeng ako dahil na-endorse ko na. Papangit lang pangalan ko kung babawiin ko pa at sasabihing nagbago na ang isip ko!”

Dahil okupado ang isipan niya, hindi napansin ni Leon kung paano sumayaw sa mga mata ni Leonardo ang aliw at kapilyuhan. Kalaunan, napailing-iling din ito.

“Alam mo Le, matagal ko na ’tong iniisip e. Pwede ko bang sabihin?” basag ni Leonardo sa namumuong katahimikan.

Kunot noo siyang tumango. “Ano ’yan? Kung kalokohan, kalimutan mo na.”

“’Di ’to kalokohan,” anito bago humawak sa gilid ng lamesa para iatras ang katawan mula sa laptop. Umupo ng maayos si Leonardo bago humigop ng malalim na hininga. “’Di ko alam kung ipinagtatabuyan mo si Keith dahil ayaw mo sa kanya o dahil nagpapasuyo ka. Mula talaga no’ng bata ka pa, hilig mo nang magpapansin sa isang ’yon, e. Crush mo ’no?”

Ha? Ha?!

Tila naestatwa si Leon sa kinauupuan at nag-short circuit ang utak. Marahil dala nalang din ng pagkabigla, hindi niya napansin ang susunod na ginawa: pinatay niya ang video call nilang magkapatid! At napagtanto niya lang iyon noong bumalik sa news feed ng facebook account niya ang screen ng sarili niyang laptop.

“Fuck,” mahinang sabi niya bago umubob at inabot ang sariling buhok, ginugulo. “Ba’t ko pinatay? Paniguradong iisipin talaga ni Kuya na guilty ako! Gago naman!”

Makapag-chat nalang nga roon. Tapos magdadahilan nalang siya na may pumasok bigla sa opisina niya!

**

A FEW days have passed since Leon’s conversation with his older brother and he found himself texting Keith regarding the project.

Nakahanap na ba siya ng engineer? Hindi pa. Tinatamad pa rin siya at wala siya sa mood. Bakit? Dahil gusto niyang tanungin si Keith kung babae ba ang gusto nito o lalaki. Naalala niya kasing may sinabi noon ang kuya Leonardo niya tungkol sa “pagpapapansin” ni Keith, at “pagpapa-impress” sa babaeng gusto nito.

And he’s usually not one to consider Keith’s preferences until the idea just struck him. Pero sa totoo lang? Wala dapat siyang pakialam. Concerned lang siya dahil baka ma-basted pa iyon at kasalanan niya.

Wait, what the fuck is with that thought?

Lalong lumukot ang mukha ni Leon sa naisip at marahil dala ng reflexes niya, naibato niya ang jacket sa semento.

“Tang inang ’yan, ba’t ganyan ka mag-isip?!” E siya nga mismo, walang love life! Bakit siya concerned doon?! Parang mas gusto pa niyang hilain si Keith na magdusa kasama niya! Kaso ayaw niya rin namang sa lahat ng pwedeng makausap tungkol sa pagiging single niya, ito pa ang takbuhan niya!

Hindi niya pinangarap na maging best friend ang isang iyon, hoy!

Hindi lingid sa kaalaman ni Leon ang natamo niyang hindi kaibig-ibig na atensyon. Sandali niyang pinasadahan ang mga dumaraan at nakitang ang iilan sa kanila, nagtataka na pinagmamasdan siya. Nakakahiya pa dahil iyong iba, magagandang babae.

Hence, Leon immediately crouched to pick his jacket up and lowered his head to hide the pout that has been forming on his lips. Katanda-tanda na niya, ngunguso pa siya? Bwisit, saksakin nalang siya!

Ngunit habang nakaupo sa isang gilid at walang magawa, naisip niyang i-check ang mensaheng isinend kay Keith. Kaya kinuha niya ang cellphone mula sa bulsa bago muling tumayo ng tuwid.

Me:

I’m outside your clinic. Get the fuck out and meet me.

Sent 3:45 pm

Ilang beses na binasa ni Leon ang mensaheng isinend niya kay Keith. Nag-aalalang baka nagmukhang wirdo o baka naman mamaya ay hindi pala niya na-send. But looking at that sent-thing made his forehead furrow in confusion.

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang digital clock na naka-display lang naman sa upper right ng cellphone niya at nakitang malapit nang mag-alas kwatro. Hindi ba nito natanggap ang text niya? Baka mamaya, mahina ang signal sa pwesto nito o hindi naman kaya ay nakapatay pala ang cellphone sa tuwing naka-duty. O abala pa sa trabaho kaya hindi siya mapuntahan?

“’Pag ala singko, ’di pa ’yon dumating, ibabato ko sa kanya ’yong hindi pa competent. Tang ina niya,” he grumbled although the engineers who have expressed their interest in the project are all competent. Karamihan din, mas bata pa sa kanya ngunit may mga pangalan nang nae-establish dala ng galing at pagpupursigi.

Napairap siya mula sa cellphone bago iyon ibinalik sa bulsa niya. Ngunit kaagad ding pinagsisihan ni Leon ang pag-irap pakaliwa dahil ang pinaka unang pigurang nakita niya ay iyong kay Keith. Nakasuot pa ito ng kulay teal na t-shirt at lab coat, and at that moment, Leon felt envious of him.

Tang ina rin ni Keith, e. Kung itsura ang pagbabasehan, mas gwapo sa kanya. Mas matangkad din at malamang, mas malaki ang hulma ng katawan. Moreover, what even is that body type? He’s not exactly rugged but he’s at that muscular level. Mukhang madalas tumambay sa gym.

At saka, bakit gano’n? Hindi naman ito sobrang gwapo noong huli niyang nakita. May itsura pero naninindigan si Leon na noong senior high school siya, mas gwapo pa rin siya kaysa kay Keith. Pero ngayon? Pinataob na siya. Iba talaga kapag sa ibang bansa nanatili ng matagal e. Ang glow up, iba.

Natigilan siya noong mapansin na may kasama itong babae. Napasinghap si Leon at lalong lumukot ang mukha. Iyong kasama kasi, mukhang doktor din o hindi kaya e isa sa mga nurse na nag-aassist kay Keith sa trabaho. Not that he cares but she’s pretty.

Girlfriend? Pero nagpapapansin palang si Keith, hindi ba? O baka naman diyan nagpapapansin? Pangit ng taste, a.

Dahil wala siya sa sarili hanggang sa makarating sa harapan niya si Keith, napapitlag na lamang si Leon nang biglang makita ito na nakatayo na sa harap niya!

“A—anong?! Kailan ka pa nandito?!” namamangha niyang tanong.

Malayo pa si Keith kanina, a! Nag-teleport ba ito?!

Samantala, bumuntong hininga ang binata. “Ngayon-ngayon lang. Anyway, what are you doing here?”

“Huh?! Nag-text ako sa ’yo! Sabi ko kitain mo ’ko rito!”

“Really?” Tumaas ang mga kilay ni Keith bago ipinilig ang ulo. “Sorry, ’di ko dala cellphone ko ’pag nagla-lunch ako.”

“Lunch?!”

Napaismid siya. Tang ina, alas kwatro ng hapon tapos lunch? Gusto niyang batukan itong si Keith, e. Gaano ba ito ka-busy sa trabaho at ngayon lang kumain? At bakit siya concerned?!

Kalaunan, inismiran niya ito. “Lokohin mo lelang mo. Sabihin mo, ’di mo dinala dahil may kasama kang babae! Ano, ’yon na ba ’yong pinopormahan mo?”

Mahinang humimig si Keith bago pinasadahan din ng tingin ang tinutukoy niya. Hindi niya tuloy napigilan ang pagsagitsit. Habang si Keith, mahinang natawa nang marinig ang reaksyon niya.

“No. Sabay lang kami ng oras sa break. Ba’t ka ba nagseselos?” anito.

Halos pakitaan niya si Keith ng gitnang daliri kaya lang, napaatras siya nang mayroong dumaang pamilya na may dalang maliit na bata. Inirapan nalang tuloy niya itong kaharap niya.

“Gago ka ba?! Ba’t ako magseselos? Sinabi lang sa ’kin ni Kuya nitong minsan na may pinopormahan ka. ’Yon na ba ’yon?”

Natigilan si Keith at nanlalaki ang mga mata siyang pinagmasdan. “Sinabi niya sa ’yo? Ano pang sinabi?”

“Secret. Kaso ang balak ko, agawin nalang ’yong nagugustuhan mo nang ikaw naman ang maging single habang buhay.”

Imbes na sagutin siya kaagad ay nagkibit balikat muna si Keith at nagpigil ng tawa. “’Di mo naman maaagaw ’yon.”

“Anong hindi? Tang ina, wala ka bang bilib sa ’kin? Bakit? Gusto ka ba no’n?”

“Hindi rin,” mabilis nitong sabi bago bumuntong hininga. “By the way, is that the reason why you’re here? Babantaan mo lang ako na aagawin siya sa ’kin?”

“I don’t even know her, are you an idiot?” He deadpanned before heaving a sigh himself. “But yeah, I’m sort of right here because of that info.”

Nagtataka siyang pinagmasdan ni Keith pero imbes na sumagot kaagad ay may itinuro siyang direksyon. Lalo tuloy nagtaka ang isa.

“It’s not her, Leon,” Keith deadpanned.

Her forehead furrowed. “What? It’s not her?”

“No.”

Natahimik si Leon sandali at kahit na maingay ang paligid, para siyang nabibingi. Edi hindi kasi iyong nurse na iyon ang tinutukoy ni Keith! Para namang mayroon siyang pakialam.

“Punta tayo sa likod, gusto kong mag-vape,” aya niya bago inunahan itong maglakad.

Napapantastikuhan naman siyang sinundan ng tingin ng binata bago tuluyang sumunod sa kanya.

“You’re smoking?” Keith asked.

Inismiran niya ito. “’Ba, kung magulat ka, parang ’di normal ang ganito? Vape lang din naman ’to. Mas mababa ang nicotine.”

“Yeah, but….” Bumuntong hininga si Keith at isinuko na ang usapan. “Pwede ba ’kong maglakad sa tabi mo?”

“’Wag kang didikit sa ’kin.”

HINDI nagtagal, nakarating sila sa likod ng SM. Ni hindi man lang niya naisip na itanong kung dapat na ba itong bumalik sa trabaho. O baka naisip niya kaya lang, bago pa man siya makapagtanong, mayroon nang tumawag kay Keith.

“No, I’ll be late. Mayroon akong kakausapin ngayon,” ani Keith sa kausap na nasa kabilang linya. “Alright, I thought there was an emergency. Later.”

Nakailang hipak na ng vape noon si Leon habang pinakikinggan itong si Keith na may kausapin. Napaisip din tuloy siya. Nagsabi naman siya sa sekretarya na lalabas siya sandali, ano? Saka ang pagkakaalala niya, wala naman siyang scheduled na meeting ngayon.

“Anong pag-uusapan natin?” kalauna’y tanong ni Keith na nakapagpabalik sa kanya sa huwisyo.

“Bakit? Nagmamadali ka?”

Natigilan ang isa at pinasadahan siya ng tingin, tapos umiling. “No, I’m just asking. Kahit isang oras mo pa ’kong kausapin, e.”

Napaismid siya. “Tang ina. ’Di nga kita maatim na makita ng limang minuto, isang oras pa kaya?”

Pinasadahan ni Leon ng mabilis na tingin si Keith na noo’y nakatayo ilang metro ang layo sa kanya. Nakalagay ang mga kamay nito sa bulsa bago sumandal din sa parehong pader na sinasandalan niya.

“’Di ka naninigarilyo?” hindi niya napigilang itanong.

Kaagad kumibot ang isang kilay ni Leon noong makita ang pagkamangha sa mukha ng binata. Parang gusto nalang niyang bawiin ang tanong.

“Naninigarilyo,” sagot nito sa mahinang boses.

“Ah, okay.” Nag-iwas siya ng tingin kay Keith bago muling humipak. Ilang sandali lang, pinakawalan niya iyong usok at tinangay iyon ng hangin sa direksyon ng kasama niya.

Hinawi ni Keith ang usok na dumako sa gawi niya at habang ginagawa iyon, nagsalita muli ang binata.

“Unlike you though, I’m using regular cigarettes.”

Muling bumaling si Leon sa binata. “Ang boring mo naman pala.”

“Really.”

“Walang flavor ’yong normal na sigarilyo, e. Panay menthol lang naman. Saka, mas mahal ’yong kaha ng sigarilyo kaysa sa juice ng vape.”

“I doubt so.”

Hindi na maalala ni Leon kung bakit nauwi sa usapang sigarilyo at vape ang topic nila ni Keith. Sa pagkakaalala niya, iba ang pakay niya sa binata. Hindi ba nga, tungkol sa kasarian ng engineer na kukunin?

Baka kasi mamaya pati iyong pagka-basted ni Keith, sa kanya masisi. Ayaw naman niyang mangialam sa love life ng iba. Ang weird ng mga concerns niya sa buhay.

“’Di ka ba maninigarilyo?” tanong niya nang sa ganoon, mapatay ang nakakabinging katahimikan.

Kalaunan, napasimangot siya sa sinabi. Ang daming oportunidad para itanong na iyong balak niya, iba pa ang lumabas sa bibig niya! Bad trip.

“Wala akong dalang sigarilyo ngayon,” sagot ni Keith.

Imbes na sumagot, mahina lamang na humimig si Leon. Humipak ulit siya bago ibinuga ang usok. Hinihiling na sana, hindi na tangayin ng hangin iyon sa banda ni Keith. Noong makuntento, saka niya iniabot ang vape sa kasama.

Mukha tuloy nagulat si Keith sa ginawa niya.

“Medyo mabait ako ngayon, gusto mong subukan?” tanong niya.

Nagpabalik-balik ang tingin ng binata sa kanya at sa dala niyang vape. Ngunit bago pa man ito tumanggi, itinulak pa ni Leon ang gamit sa binata. Nag-iiwan ng walang tsansa rito na makuhang umayaw.

“Isa. Subukan mo lang bago magbago isip ko’t sipain kita,” banta niya.

Nag-aalangan man, inabot ni Keith ang vape niya at tinitigan. Samantalang si Leon, bumuga ng marahas na hangin bago muling imprentang sumandal sa pader. Hinihintay na subukan ni Keith ang vape niya.

Bakit nga ba niya ginagawa iyan?

“Nakakabigla naman,” anito.

Sumimangot siya. “’Wag kang magsalita at humipak ka nalang.”

And Keith need not to be told twice. Humipak nga ito sa vape ni Leon at tulad ng inaasahan, sanay na sanay nga ang binata sa paninigarilyo. Sa hindi rin tuloy niya malamang dahilan, hindi niya maialis ang mga mata sa binata.

“That’s weird,” kalauna’y komento ni Keith bago ibinalik ang vape sa kanya. Napabalikwas si Leon sandali ngunit nakabawi rin naman. Inabot niya ang gamit at muling humipak.

“Anong weird do’n?” tanong niya habang ibinubuga rin ang usok.

Imbes na sumagot kaagad ay mahinang tumawa si Keith. Tapos noong iniabot ulit ni Leon ang vape sa binata, kaagad na iyong kinuha ng isa. Hindi na nag-aalangan dahil siguradong magbabanta ulit si Leon.

Matapos nitong humipak, ito naman ang nagsalita habang pinapakawalan ang usok na naipon sa lalamunan.

“Nothing, I just remembered something girly a friend used to tell me when we were young.”

Umangat ang isang kilay ni Leon.  “Pinagsasabi mo?”

Muling humipak si Keith ng vape bago nagsalita. “It’s just amusing how we’re kissing indirectly, Leon.”

What is he saying? Wait, what?

Tila ba nag-short circuit ang utak ni Leon habang pilit na inaanalisa ang sinabi ni Keith. At kung nasa anime lang siguro siya, marahil pinalilibutan na siya ngayon ng maraming question mark dala ng pagkagulo.

Kissing indirectly? Are they kissing indirectly?

Napatayo ng tuwid si Leon habang nag-iisip ngunit ang mga mata niya, dinala pababa. Tila hinila ng gravity at napatitig siya sa semento at sa kawalan. It took him time, and from the corner of his eyes, he saw Keith take a few steps forward when he noticed how the smoke flew towards Leon’s direction.

Nang ibalik niya ang mga mata kay Keith, hindi sa binata dumirekta ang paningin niya kung hindi sa bunganga ng vape na hawak-hawak nito.

And for the nth time, his mind repeated what Keith had told him about the ‘indirect kiss’. He was still baffled, unsure of what the other male meant by his statement. That lasted until at the back of his mind, another phrase echoed.

‘I just remembered something girly a friend used to tell me when we were young.’

‘It’s just amusing how we’re kissing indirectly.’

After a quick replay of past events, Leon’s mouth fell agape and he sucked in a mouthful of air to gasp. His eyes widened and his reflexes was triggered that his body solely relied to what it has to do.

Leon Eleazar, after realizing what Keith Gaviola meant, kicked the male on the shin that it took the other aback and he almost dropped his vape.

“Tang ina mo!” asik niya.

Kalimutan na ng buong mundo na mabait siya ngayon at nasa mood na pahiramin ng vape si Keith. Mainit na ulit ang ulo niya rito at ayaw na naman niya itong makita!

“Anong indirect kiss?! ’Di ka mandiri sa pinagsasasabi mo, lalaki tayo pareho!”

With that, Leon turned his heel against Keith and prompted to leave the other male, almost forgetting about his main agenda and vape until the other male chuckled and said:

“Nagbibiro lang naman ako, sa’n ka pupunta at iiwan mo ba ’tong vape mo sa ’kin?”

Awtomatikong tumigil si Leon sa paglalakad kahit na ilang metro na ang layo niya mula sa binata. Nang lumingon siya, natagpuan niya ang vape na nasa bibig noon ni Keith — which made his cheeks flush.

“At talagang humipak ka pa!” Pagkatapos nitong sabihin iyong indirect kiss, imprenta at wala lang itong pakialam na makikitikim ulit sa vape niya?!

Nanggagalaiti niyang nilapitan ulit ang binata at walang sabi-sabing inagaw ang vape mula rito. He immediately brought the aforementioned device to the hem of his shirt, wiping the mouth with his unclean clothing. Samantalang si Keith, natatawa lamang na ibinubuga ang usok sa ibang direksyon. Sinisigurong hindi mauusukan si Leon.

“Aalis ka na ba niyan?” kalauna’y tanong pa nito sa kanya.

Nakasimangot siyang nag-angat ng tingin sa binata bago inayos ang pagkakasukbit ng jacket sa balikat niya. Nahuhulog na dahil sa pagkakayuko niya at pagmamadaling linisin ang bunganga ng vape niya.

“Oo, tang ina mo e.”

“’Di mo man lang ba sasabihin sa ’kin kung ba’t ka pumunta rito? Sayang ’yong oras mo sa pagbisita sa ’kin, Leon.”

“’Di kita binisita, pucha.” Sayang lang iyong pag-aalala niya sa love life ng isang ito. Hindi na siya uulit. “Itatanong ko lang kung ano bang kasarian ng engineer ang preferred mo’t baka pumalya ka sa love life mo pero dahil tang ina ka, kahit sino nalang! Pumalya sana ’yang pagpapapansin mo!”

Nang makuntento na sa paglilinis ng vape, hindi na niya pinasadahan ng tingin si Keith at kaagad nalang itong tinalikuran. Ngunit bago pa man siya makalakad paalis, muling pinukaw ni Keith ang atensyon niya.

“Pumalya na no’ng tinanggihan mo ’yong paggawa ng klinika ko, Leon.”

“Edi mabuti!”

Ganoon nalang ang sinabi niya bago siya lakad takbong pumunta sa parking lot. Doon lang naman kasi niya banda ipinark ang sasakyan.

“Mabuti nga sa ’yo!” pahabol niya.

Kabanata 4

KABANATA 4

LEON did not understand what Keith meant when he said that he already jammed his love life the moment he refused to take the project regarding his clinic. The thought made him almost unable to sleep, overthinking the damned thing although it does not really concern him.

And Jesus Christ, why is he worried about Keith? Siya nga, walang love life e. Dapat doon siya naii-stress sa sarili niyang buhay. Hindi iyong balak niya pang magpaka-wingman.

Isang buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Leon isang araw habang naglalakad sa pasilyo ng building nila. Papunta siya noon sa pantry para kumuha ng kape. Palibhasa, dalawang araw nang walang tulog dahil may inaasikaso ring proyekto nitong kamakailan.

Nakausap na niya iyong arkitekto at kliyente, ang aasikasuhin naman nila niyan ay iyong mismong konstruksyon.

“Ah, engineer Eleazar! Nandiyan ka pala!”

Isang malalim at marahas na buntong hininga ang kumawala sa mga labi niya. His shoulders also lowered down sharply while he hoped that whoever called him did not notice how disappointed and weary he seemed like.

Pero seryoso ba siya? Matapos niya magpakawala ng mabigat na buntong hininga? He should learn how to pick a struggle, honestly.

Bago pa man tumigil sa paglalakad si Leon, saka niya napansin ang presensya sa tabi niya. Nang bumaling siya sa hindi ginustong presensya, bigla siyang napabalikwas sa pagkakatayo at halos mapasandal sa pader sa pagkagulat! Muntik pa niyang mabagsak ang dala-dalang mug!

“Huh? Sobrang stressed mo na ba to the point na nagugulat ka na rin sa mga kumakausap sa ’yo or dahil ’yan sa consume ka ng consume ng kape, engineer?” tanong ni Elisa Mercado, isa sa mga kasama niya sa building at engineer na interesado rin sa pagkuha ng proyekto ukol sa klinika ni Keith.

“The… the latter I suppose?” hindi naman niya siguradong sagot, dahilan para maipilig ng dalaga ang ulo at mahinang matawa.

The sound of her voice sounded like sweet chimes in the morning. It brought calmness and quietude to Leon’s raging storm. Elisa’s smile also made his knees wobble (well, almost) , and he had to grip on his chest to prevent his heart from falling for those deep brown eyes.

Tang ina, bakit siya biglang nilapitan ng anghel?

Leon was never friends with her nor he is close with this woman. However, he had undeniably expressed his interest in her several times during multiple gatherings, yet; he never really had the chance to talk to her personally. After all, fate never really worked their way… until today.

“Okay lang ba kung sabayan kita papunta sa pantry?” tanong ni Elisa.

Lalong humigpit ang hawak niya sa mug at tipid na tumango. Nag-iwas din siya ng tingin mula sa dalaga. Bigla na lang, hindi mahanap ang kalandian sa katawan dahil natatameme at natotorpe siya kay Elisa.

“Ayos lang.”

Matapos niyang sumagot, sabay silang naglakad. Hindi man lang niya masabi kay Elisa na sa labas lang naman talaga siya ng pantry pupunta. Kukuha lang ng kape sa coffee maker at babalik na sa opisina para magtrabaho sana at i-stress-in na naman ang sarili sa pamimili ng engineer ni Keith at sa iilang proyekto.

“May kailangan ka ba sa ’kin?” kalaunan, ganito ang naitanong niya.

Leon’s definitely not satisfied with what he asked but it is better than hearing nothing from him and let the silence dominate.

“’Di ko alam na direct to the point ka, engineer. Sabi kasi sa ’kin ng secretary mo… madalas, okay ka naman daw kausap. Mainit ba ulo mo?” ani Elisa.

Pinamulahan siya ng mga pisngi bago nag-iwas ng tingin. He tried to act cool, especially by sliding his free hand inside his pocket to hide how nervous and shaking he is. And also, he has to mark this day. Never had he ever felt and reacted this way for a woman he barely knew!

“Medyo frustrated lang talaga ako sa dami ng trabaho ko, pasensya na.” Pagak siyang tumawa bago tumigil sa harap ng coffee maker. Tumigil din si Elisa at tumabi sa kanya.

Nagtama pa nga ang mga braso nila at muntik kiligin si Leon!

“Oh, but no… I just wanted to ask about the project you endorsed recently. May napili ka na bang engineer para ro’n?”

“Wala pa naman. Gusto mo bang kunin?” tanong niya.

“No! Um, I just really wanted to ask about the progress.”

Napalingon siya kay Elisa habang hinihintay na mapuno ang mug niya ng kape. “Huh? ’Di mo ’ko kukumbinsihin kung ba’t dapat ikaw ang makuha para ro’n?”

“Ano?” Natatawang hinampas ni Elisa ang braso niya at kahit sa maliit lamang na physical contact, tang ina, kinilig siya. “’Di ’no! ’Di naman ako sumali kasi marami na rin akong hina-handle. And also, um…”

Inalis muna ni Leon ang mug niya mula sa coffee maker at puno na iyon bago niya hinintay si Elisa na magsalita.

Hindi nagtagal, mahina itong humimig. “You have dark circles under your eyes na. Naaalagaan mo pa ba sarili mo?”

Leon and Elisa were never close, that was what he said a while ago. He never really had the courage to approach nor flirt her, but he definitely expressed his interest on her during a lot of celebrations and gatherings. She’s the type that Leon would want to settle down with, and now that she is talking to him right now, he is not really sure anymore of what to feel.

Noong hindi siya makasagot, tumikhim ang dalaga at tinapik naman ngayon ang braso niya. She had this concerned smile plastered on her face before she said:

“Magpahinga ka naman minsan, masama kung puro trabaho ang aasikasuhin mo, Engineer.”

Leon has no clue how to respond. But as he was about to finally reply, a figure peeked through the door of the pantry and called Elisa.

Kaagad na lumingon ang dalaga sa gawi noon kung kaya napatingin din si Leon. Kung hindi lang din siguro niya niloloko ang sarili, malamang, tinititigan siya ng masama ngayon noong tumawag sa dalaga.

Ibang-iba talaga ang reputasyon niya sa babae at naiintindihan niyang hindi lahat ng kasama niya sa trabaho, natutuwa sa ginagawa niya. Siya rin naman e. Kaya siguro hopeless nalang din siya sa paghahanap ng makakasamang mag-settle down?

“Mauuna na ’ko engineer,” pagpapaalam ni Elisa na siyang nakapagpagulat sa kanya. Aalis na nga ito? Ni hindi man tumagal ng limang minuto ang pag-uusap nila. “Tawag na ’ko ng boyfriend ko e, sige.”

Fuck, right.Hindi na siya pinansin pa ni Elisa matapos nitong magpaalam at nagmamadaling pinuntahan ang kasintahan nito. Samantalang siya, naiwan namang nakatulala mula sa coffee machine, pinanonood ang dalaga hanggang sa mawala na ito sa mga mata niya.

How disappointing it is to learn that the woman whom he set his eyes on is already taken.

But what sucked more was that when he was on his way back to his office, he had to deal with a lot of bull shit. Damn it .

DAHIL ilang araw nang nagkakaproblema si Leon sa mga kasama niya sa trabaho na ang paplastik, dumating na rin siya sa punto ng buhay niya na nakipagkita pa siya kay Ridge para lang mag-rant. Syempre, sumabit si Zamiel nang ayain niyang lumabas ang fiancé nito. At bilang naiintindihan niyang napakaseloso rin naman ng isang iyon, hinayaan niya itong sumabit sa lakad lang dapat nila ni Ridge.

Hanggang sa, nai-suggest ni Ridge na sa labas na lang siya kumain t’wing lunch hangga’t hindi pa siya nakakakuha ng engineer dahil hindi raw siya titigilan ng mga kasama sa trabaho.

But, well… Imbes na pumunta sa restaurant ni Zachariel o sa café ni Gian, naisip ni Leon na dumiretso na lang sa SM. Sa Hypermarket, gusto niya lang ulit matikman iyong rice-in-a-box dahil may malagim siyang nakaraan doon. Hindi naman nakipag-break ang kahit na sinong ex-girlfriend niya sa stall ng rice-in-a-box, sadyang hindi lang niya nagustuhan ang order niya noon.

It is probably because of his taste buds, yeah? Probably .

Huli siyang pumunta rito noong high school siya. Kasama niya noon ang barkada niya nang magpunta sila rito, at bilang affordable rin ang rice-in-a-box, iyon ang in-order nila. Kaso, hindi niya naubos ang pagkain niya at sa huli, si Zachariel ang kumain dahil ito lang naman ang may malaking appetite sa kanilang lahat.

“Giving it a second chance.”

Because trying old things he did not like might just solve some of his problems. It is a random thought but it might help? He thinks so. Naalala niya lang kasi noong sinubukan niyang bigyan ng tsansa iyong nutella na hindi niya rin na-trip-an ang lasa noong una. Tapos ayun, palagi na siyang bumibili para papakin kahit mahal.

Going back, nasa kalagitnaan na siya noon ng pag-oorder nang may tumabi sa kanya.

Lalaki malamang, but he really liked the cologne that they are using that he was at the verge of asking. Kaso paglingon niya, namilog ang mga mata niya nang makita niya si Keith na nag-oorder din. Napapitlag pa siya at napaatras, saka naman napansin ng binata ang presensya niya at mukhang nagulat din ito na magkatabi na pala sila.

“What… are you doing here?” tanong ni Keith sa kanya, limot na na nag-oorder nga pala ito ng makakain.

Moreover, is this what doctors eat? Rice-in-a-box din ba? Inasahan niyang kumakain sila sa mga sosyaling restaurant malapit sa café roon sa likod? Mayaman sila!

“Avoiding my responsibilities,” kaagad naman niyang sinabi ngunit natigilan at natanto rin ang kaganapan kaya napailing siya. “’Di na ’yon importante! Ba’t ka nandito?!”

“Ako ang naunang magtanong,” Keith deadpanned but later on, he conceded. “Lunch ko and rice-in-a-box is affordable.”

Kumibot-kibot ang isang kilay ni Leon. He gritted his teeth before taking a short glance onto the crews who were working to get their orders. Nakumpirma na ba niya iyong sa kanya? Hindi na niya maalala. Masyado siyang nagulat kay Keith at nagkaroon bigla ng fill in the blanks ang mga alaala nila. Oo yata?

“Moreover, it’s not really practical to wait here. May kasabay ka bang kumain?” tanong pa ni Keith.

Ah, ito ang ayaw niya. Hindi niya tuloy naiwasan na tapunan ng masamang tingin ang binata saka mapasagitsit dahil mukhang hindi nito maintindihan ang reaksyon niya.

Kalaunan, inirapan niya ang binata. “Ayaw kitang kasabay kumain. Sa food court ako, ’namo.”

Napahalakhak si Keith bago iminuwestra ang libreng lamesa malapit sa kanila. “Okay, edi sa food court din ako kakain. Doon muna tayo banda maghintay, Le. Baka may mag-order pa na iba.”

Napaismid siya. Nakikinig ba ito? Kasasabi niya lang na ayaw niya itong kasabay na kumain, e. Nag-iinit tuloy ang ulo niya.

“You needn’t to tell me.”

Padabog man, tumabi pa rin si Leon kasama si Keith. Lumapit silang dalawa sa upuang katapat ng stall dahil wala namang ibang mapaghihintayan. Hindi na rin siya nag-abalang umupo. Sa halip, inalis niya ang suot na sapatos bago tumapak sa upuan. Nakamedyas naman siya kaya hindi niya iyon marurumihan. Isa pa, iniiwasan lang naman niyang mangawit.

“You can sit like a normal person, you know?” suhestiyon ni Keith na noo’y umupo sa katapat na upuan ng tinatapakan niya. Imbes na pansinin ito, itinuon lang ni Leon ang mga mata sa trabahador na inaasikaso ang order niya.

“Shut up, I know. I just don’t feel like sitting, dumb ass,” he responded.

Mula sa gilid ng mga mata niya, nakita niya ang pagngiwi ni Keith. Ngunit hindi ito nag-react o kung ano pa man. Sa halip, mahina lamang na natawa bago kinuha ang cellphone mula sa bulsa. Saka ito nagsimulang magtipa.

Na-curious din si Leon kung sino ba ang tini-text nito kaya hindi niya napansin ang biglaan niyang pagharap kay Keith. Tahimik na pinagmamasdan ang binata habang abala ito, tapos ngingiti kapag may natanggap na reply.

The fuck is he talking to?

“Co-worker,” biglang sagot ni Keith bago nag-angat ng tingin sa kanya.

Anong co-worker?! Mga ngitiang ganyan, in love e! Siya pa ang lolokohin!

Anyway, Leon’s eyebrow twitched and he wore a dumbfounded expression, confused as to how Keith read his mind. But before he could even throw a question, Keith already let out another chuckle.

“Why are you looking at me like that?” anito.

Kunot noong nagpabalik-balik ang mga mata ni Leon sa mukha ng binata at sa hawak nitong cellphone. He is still unsure of how he would put his thoughts into words. Hindi kaya apo pala ni Madame Auring itong si Keith?

“I wasn’t even asking. Pa’no mo nasagot ’yong iniisip ko lang itanong?”

Nag-angat ng isang kilay ang binata at matiim siyang tinitigan. “No. You just asked it out loud. Sinong kausap ko, sabi mo.”

“What?” he stammered. Ngunit imbes na verbal na sagot ang matanggap niya, naaaliw lamang na tumango si Keith, dahilan upang matakpan niya ang bibig at mag-iwas ng tingin. Tang ina, hindi rin talaga healthy na tumambay malapit kay Keith. Kung anu-ano ang naiisip niya.

Imbes na mag-react pa, ibinaba na ni Leon ang paa mula sa upuan at isinuot na ang sapatos. Lalo na, nakikita niyang malapit na ring iabot ng crew ang pagkaing in-order niya.

And when he got his order, he immediately went to the food court to avoid Keith.

Only that the other male won’t let him escape.

“Keith,” tawag niya sa binata habang inilalapag sa lamesa ang sariling pagkain at halos kabibili lamang na inumin. Kumikibot ang isa niyang kilay habang si Keith naman, mahina lang na humimig. “Anong ginagawa mo rito?! Didn’t I make it clear that I don’t want to eat with you?”

“You did. But eating alone is lonely, you know. So I joined you.”

Napasagitsit siya. “Fuck off. Leave me alone. Lumipat ka ng lamesa, hoy!”

Pero imbes na pansinin siya, nagsimula lang na kumain si Keith. Now, he has no chance of getting rid of him anymore. Siya nalang kaya ang mag-adjust? Siya nalang ang maglilipat ng upuan dahil hindi pa naman siya kumakain.

“Come on, I know that you don’t want to eat with me but it won’t hurt you one bit to at least spend some time with me again.”

Tumigil si Leon sa paglilibot ng mga mata para humanap sana ng mauupuan. Ibinalik niya ang paningin kay Keith at inabot ang spoonfork nuta bago iyon itinuro sa binata.

Naniningkit ang mga mata niyang tinitigan si Keith, hindi lubos maisip kung saan ito nakakahugot ng lakas ng loob na mag-aya na kumain sila ng sabay samantalang kanina pa niya ito ipinagtatabuyan.

“I already spent some time with you before but I did not enjoy one second of it. Especially when you blurted out some weird shit. Leave me alone.”

Nagtatakang ipinilig nito ang ulo. “Anong sinabi ko sa ’yo?”

That left Leon speechless. Never in his life that he will repeat what Keith had told him last time they saw each other! Tang ina. Bothered na bothered siya at nagpapakalulon na lamang siya noon sa trabaho para makalimot. E ang kaso, kabute yata itong isa at sulpot din ng sulpot!

“Anong sinabi ko sa ’yo?” muling tanong ni Keith na siyang dahilan para mairita si Leon.

Dala ng pagkasiphayo na nadarama niya, padabog niyang binuksan ang rice-in-a-box at nagsimula nang kumain. Hindi na itinulak ang ideyang lumipat ng upuan dahil nawalan na siya ng gana. Naii-stress siya lalo. And probably due to his frustration and hunger, this thing tastes damn good.

For a moment though, he was grateful. Keith was not bothering him and the deafening silence took the opportunity to dominate the atmosphere. Not that Leon cared. He never did if he’s just with Keith. He only would if he is talking to some pretty girl or if he is with his friends right now.

“By the way, what responsibilities are you avoiding?” kalauna’y tanong pa ni Keith.

Mukhang ngayon lang tinamaan ng kuryosidad sa mga ganap sa buhay trabaho niya. Hindi rin naman kasi masalita si Leon. Lalo na nitong minsan, hindi niya pinapansin ang video call ng kuya Leonardo niya.

“It’s none of your business,” maiksing sagot naman niya.

“Okay, but how’s the progress for my project?”

Napalunok si Leon at natigilan nang marinig ang susunod na tanong ni Keith. At dala ng reflex niya sa pagsisinungaling at pag-iwas sa mga usapan, kaagad siyang naglipat ng tingin. Imbes na sa sariling pagkain, natagpuan niya ang maliit na cake shop malapit sa mini so.

Due to eluding the topic, Keith immediately discerned what was up.

“Oh, so that’s the responsibility you are trying to avoid. Makes sense. Do you hate me that much, though?”

May bahid ng kalungkutan sa boses ni Keith pero hindi iyon pinansin ni Leon.

“No, I don’t,” he absent-mindedly replied.

Namilog ang mga mata ni Keith nang marinig ang sagot niya. The man almost choked, and if he was not fast enough to get his bottled water and drink, he could have really choked in his food. Damn!

It took him some time to recover but when Leon did, he finally realized what was going on. Inboluntaryo siyang tumayo mula sa kinauupuan habang nakabusangot. Hindi pa nga alam ni Keith ang dapat na maramdaman noong makita niya ang pagkaing nasa bibig pa noon ni Leon!

“Tang ina!” Leon soon blurted out, not minding how some of the rice fell or flew from his mouth. And Keith had to protect his food from those. “What did I say?!”

Nakangiwi siyang pinagmamasdan ni Keith. “I know you’re surprised and concerned about your own image but please, don’t spill your food, Leon.”

“I don’t care!” asik niya bago nilunok ang pagkaing nasa bibig at kinuha ang bote ng mineral water para lagukin. “What did I say?!”

“You said that you don’t hate me, that’s all. Why are you so surprised?”

“I do hate you!” Nasapo niya ang mukha bago napailing. “Damn, I didn’t know stress could make me say stupid things.”

Yeah, both of them knows. Leon hates Keith. He abhors his existence despite Keith being clueless of how it all came down to this.

“If you’re that stressed, why not let me help you? You have a lot on your plate already, Leon. At least give me a chance to lend you a hand,” makahulugang saad ni Keith.

Tinapunan niya ito ng masamang tingin. “Huh? Anong sinasabi mo?”

“I mean… let me choose the engineer for my clinic, Leon.”

Kabanata 5

KABANATA 5

“IF YOU’RE that stressed, why not let me help you? You have a lot on your plate already, Leon. At least give me a chance to lend you a hand,” makahulugang saad ni Keith.

Tinapunan niya ito ng masamang tingin. “Huh? Anong sinasabi mo?”

“I mean… let me choose the engineer for my clinic, Leon.”

Napapantastikuhang pinagmasdan ni Leon si Keith. Parang gusto niyang masuka lalo na sa pag-aalala nito para sa kanya. Kung suntukin kaya niya ito nang marinig ni Keith ang sinasabi niya? Kaya lang, bawal ang suntukan dito. Ayain niya kaya sa labas?

“So?” kalauna’y dagdag ni Keith, hinihingi ang kumpirmasyon niya.

Napaismid si Leon bago iniiling ang ulo. “Pakiramdam mo ba, kailangan ko ang tulong mo? Kaya kong maghanap ng engineer para sa clinic mo!”

His response seemed to throw Keith off. At least, that is how Leon could decipher from how the Keith’s eyes widened and of how his lips slightly parted. Hence, Leon could not help it but to let out a hiss.

Then, Keith sighed. “Meron akong tiwala sa ’yo pero kung naii-stress ka na, I’ll gladly help you out.”

“Fuck off,” he replied dismissively before he sat down and began to eat again. “I told you that I’d do this so let me. ’Wag kang mangialam.”

“Ako ang may-ari ng klinika, Leon.”

“Pakialam ko? Ako ang nag-angat ng proposal na ’to para ’di mo ’ko piliting ako ang kumuha ng proyekto para riyan.”

Marahil dala ng pagmamatigas ni Leon pero kumunot ang noo ni Keith at naniningkit ang mga matang pinagmasdan siya. And Leon knows that he means no harm! It’s just that, sa lahat ng tutulong sa kanya, ayaw niyang si Keith pa.

“’Di naman kita pipilitin kahit kunin ko na ang trabaho sa ’yo. And like I’ve said, sa ’kin ang klinika. Ang akin, mas mahalagang makapagpahinga ka at mabawasan inaalala mo,” Keith reasoned out.

Hindi niya napigilang ismiran ang binata. “’Di lang naman klinika mo ang stress sa buhay ko! Pati ikaw at ’yang mga kawirduhan mo simula nang bumalik ka rito sa Pinas—’yan ang stress! Ungas ka ba?”

Dahil naiirita na siya, muntik na siyang tumayo ulit mula sa kinauupuan. Kung hindi lang dahil sa mga matang kanina pa nakamatyag sa kanila ni Keith dahil kanina pa sila nagtatalo, baka iniwanan na niya ang isang ito. Pero hindi! Mamaya na lang. Iinom na muna siya ng tubig at kakalma nang makasagot ng natural.

And again, Leon knows that Keith is just concerned but he does not need it!

Despite these thoughts, however, Leon felt something caress his heart. Kung hindi lang talaga siya nandidiri dahil si Keith ang dahilan noon, baka tumalon na siya sa tumawa. But instead of doing that, he only threw daggers at Keith who ate his lunch rather begrudgingly.

Sandaling namangha si Leon sa pagkakabusangot ng binata. Iba kasi ang pagkakakilala niya kay Keith. Kalmado at palaging nakangiti. Kaya ang refreshing na nakikita itong naiinis, nasisiphayo, o nagagalit dahil sa kanya?

But at the same time, it scares him. Annoying as it may be, an angry Keith scares him.

“Fine, I’ll pick the final three and you decide which one will do the job,” pagsuko niya, dahilan para matigilan si Keith at mag-angat ng mga kilay.

Marahil dala ng pagkagulat o ng tuwa? Ayaw nalang isipin ni Leon.

“Kailan?” tanong nito, na siyang nakapagpakibit balikat sa kanya. “Can I set the date?”

“Seriously? Gusto mo bang bawasan stress ko o dagdagan?!”

“No, just think about it. The sooner, the better.  Kasi mababawasan agad ang loads ng trabaho mo, Leon.”

Naiinis siyang nag-iwas ng tingin. His jaw clenched as he tapped his fingers on the table impatiently.

“Ikaw bahala. ’Wag lang agad-agad dahil higit sampu ang pumila. Kung ’di, sasakalin kita sa pagtulog mo.”

Mahinang humalakhak ang binata. “I wonder what should I do? I think I’m gonna leave my room’s door open for you, then. Nang makapasok ka kaagad.”

Hindi alam ni Leon kung marumi lang ba ang isip niya o double meaning talaga ang sinabi ni Keith? At hindi niya gusto ang mga ideyang namumuo sa isipan niya! Ayun tuloy, kinuha niya ang tisyu ng rice-in-a-box at nilamurukot iyon para ibato kay Keith!

Hindi na baleng wala siyang pamunas! May dala naman siyang panyo at nasa bulsa niya lang iyon.

“Bro, aren’t you living with your parents?!” he asked.

Keith shrugged. “Don’t worry, they won’t mind.”

Napapantastikuhan niya itong pinagmasdan bago siya napalunok. “You’re insane! Just set the date so that I can leave. Nakakadiri ka! Disgarsteng shet!”

“Sinasabi ko lang naman na welcome ka sa kwarto ko, Leon. Gusto mo rin bang kunin ang address ko?”

“No, thanks. Layuan mo ’ko, Gaviola.”

As Leon was just about to resume eating, he could not help the shiver running under his spine. Then, he acted like he was just about to throw up due to Keith’s absurd suggestion. Late reaction! Meanwhile, the other took it as something to make fun of that Leon almost snapped.

“It’s always fun to tease you, though it sometimes makes me lonely. ’Di ka naman ganyan sa ’kin no’ng bata pa tayo, a.”

Leon raised his middle finger which took Keith aback. “Shut up. Don’t remind me of the past. Nawawalan ako ng ganang kumain dahil sa bibig mo.”

AFTER THAT conversation, Keith made it clear that he needed the final three within two weeks. Nang sa ganoon, magkaroon pa rin ng oras si Leon para magliwaliw at hindi magmadali. Kaya lang ang ginawa ni Leon, iniwasan pa rin ang responsibilidad niya.

Hindi niya kayang mamili ng big three. Dapat nga ba talaga, si Keith na ang hinayaan niya rito?

Sumasama ang loob niya. May kung anong mapait sa likod ng dila niya. Naiirita siya habang matiim na pinagmamasdan ang mga files ng tatlong engineer na nakuha niya. Labag sa loob niya ang mamili pero malapit na ang deadline na sinet ni Keith. Ito na ang bahala matapos iyon.

He also scheduled a meeting for all of them. Naisip niyang mag-step aside dahil ayaw niyang malaman kung sino ba talaga ang makukuha. Ang isipin pa lang nga na nakapili na iyong isa, parang gusto niyang manuntok e.

“Iyong totoo Leon, ano bang gusto mong mangyari?” pagkausap niya sa repleksyon niya sa salamin.

Tulad noong minsan siyang nakita ni Keith, dahil naiwan naman siyang mag-isa sa opisina, minabuti niyang mag-internalize at hanapin iyong bwakanang shit na sagot na nagpapagulo ng isipan niya. At ang kausap niya? Sarili niya.

Ayos lang, hindi siya maipapadala sa mental hospital hangga’t walang nakakahuli sa kanya.

Wala rin naman siyang ibang gustong malaman liban sa kung bakit ba siya ganito umakto, e.

Magsusuhestiyon siya tapos magbo-volunteer na i-endorse iyong proyekto at siya pa iyong mamimili ng engineer. Tapos bigla, may kung ano sa kanya na ayaw nang ipamigay iyong tungkol sa klinika ni Keith? Tanga-tanga. Hindi niya alam kung ano ba itong kalokohan niya.

’ Nagpapapansin

ka nga kasi, attention whore kang

tang’ina

ka e, ’ sigaw sa kanya ng konsensya niya.

Napasimangot siya sa salamin noong marinig niya iyon. Bakit naman siya magpapapansin? Hindi naman niya gusto iyong si Keith. Romantically o platonically speaking, hindi talaga niya makita ang sarili na nagpapapansin doon sa isa.

’ Gusto mo

siyang

makitang

magalit

sa ’yo kaya ka

nagpapakademonyo

. Pero

ang

totoo

,

bitchesa

ka lang, Leon. ’

“Tang inang utak ’to,” aniya bago nasisiphayong napahilamos ng mukha. “Kaswerte naman ni Keith? Ako pa ang nagpapapansin sa kanya! Bakit, ganda siya?!”

Katahimikan. Walang ibang naging sagot ang konsensya niya maliban sa nakabibinging katahimikan, at sa unang beses sa tanang buhay niya, natakot siya roon. Minsan, maganda ang ibig sabihin ng katahimikan sa kanya ngunit ngayon, para siyang binuhusan ng malamig na tubig.

“Bobo, babae ang gusto ko!” singhal niya sa sarili bago tumayo mula sa swivel chair niya para hablutin ang salamin.

Natataranta niyang niyugyog iyon. Gago, tang ina!

“’Wag kang lumihis sa daan na ’yon dahil mukhang tatanda tayong single! Ba’t ka gagaya sa mga kaibigan mo?! Ang daming magandang babae sa mundo, sa lalaki ka babagsak? King ina, ilegal ’yan!”

Natigilan si Leon sa pagsigaw sa sarili noong marinig niya ang pagpihit ng doorknob. Bago pa man tuluyang magbukas ang pinto sa opisina niya, dali-dali siyang tumayo ng tuwid at itinago sa likuran ang salamin. Pinipilit na kalimutan ang kahihiyan at nakakaistorbong isipin.

Then, a small head peeked from the door frame and it revealed Remi, his secretary. Noong makitang nananahimik na siya at nakatayo naman ng tuwid, saka ipinasok ng dalaga ang kalahati ng katawan sa opisina niya. Ang kalahati, nasa labas pa rin.

Safety precaution dahil baka nababaliw na si Leon? Wow, that is absurd and too obvious.

“Engineer, okay ka lang ba?” tanong nito, may bahid ng pag-aalala sa mukha. “May problema ba? Ba’t ka sumisigaw?”

“W-wala!” Leon stammered before he sweatdropped. He let out a nervous chuckle and averted his gaze to the window. He is sure as fuck that he looks pale now. “So? Anong meron?”

“I came to check lang,” sagot ni Remi bago may pinasadahan ng tingin sa labas. “Oo nga pala, engineer, mayroon kang bisita.”

Kumunot ang noo niya. “Bisita? O, e ano pang ginagawa mo riyan? Papasukin mo na.”

Baka mamaya, trabaho pala ang kailangan. May bago na namang itatambak sa mga gagawin niya. Iyong loads, hindi talaga nauubos.

Kalmadong bumalik si Leon sa swivel chair niya. Bumuga siya ng marahas hangin at imprentang umupo roon bago niya sinapo ang noo niya. At dahil mas abala siya sa pagpapalipas ng stress, hindi niya napansin ang pagpasok ng ‘bisita’ niya sa opisina.

“You look pale. Natutulog ka pa ba?” nag-aalalang tanong ng isang baritonong boses.

“Ah, yeah-”

Mabilis na tinangay ng hangin ang mga sasabihin sana ni Leon noong mag-angat siya ng tingin at matagpuan niya ang pigura ni Keith. His hand, which he used to rest his chin on slid from the table and he involuntarily fell. Fortunately however, without damage, and that helped him return to his senses.

“Ba’t ka nandito?! ’Di ba sinabihan kitang iti-text nalang kita ’pag available na ’yong big three-ng pinapapili mo sa ’kin?”

Imbes na sagutin siya, lumapit muna si Keith sa lamesa niya. Naiirita niya itong pinanood na kumilos. Mula sa paghakbang hanggang sa paghila nito sa upuang nasa harap ng mesa niya nang sa ganoon, maging kumportable ito sa pag-upo.

“’Di ka man lang nagpaalam kung pupunta ka!” dagdag pa niya.

Keith heaved a sigh of relief. “Kung magpapaalam ako sa ’yo, siguradong ’di mo rin naman ako papayagang pumunta.”

Fair point. Ayaw naman kasi talaga niyang makita ang mukha ni Keith. Nadadagdagan lang iyong mga iisipin niya.

“Talagang hindi. So, what do you need?”

Bago sumagot, inilapag muna ni Keith ang isang plastik na naglalaman ng kape at sandwich sa table niya. Nagtataka man, nagulantang pa rin si Leon noong mapansin na galing iyon sa café ni Gian! Galing pa ito roon?

“That’s for you. Sigurado kasi akong ’di ka pa kumakain.”

Nakangiwing pinagmasdan ni Leon ang ibinibigay nitong pagkain. Nagdadalawang isip kung kukunin ba niya iyon lalo na at natatakam siya sa sandwich. Ilang beses siyang napalunok bago nag-iwas ng tingin mula sa inaalok ni Keith. Tapos, tinapunan niya ang binata ng masamang tingin.

Hindi kaya ng pride niyang kainin ang bigay nito! Para siyang bababa ng ilang steps tapos si Keith, nananatili sa itaas! Bwisit.

As he was just about to refuse the food, his stomach grumbled loudly which made the deafening silence win in dominating their ambiance.

Lalo siyang ngumiwi samantalang napapantastikuhan naman siyang pinagmasdan ni Keith. Amusement danced in his eyes that made Leon gulp a mouthful of air out of embarrassment.

“Fine!” pagsuko niya.

Hindi naman kasi marunong makisama itong tiyan niya. Punyenye. Kahit hintayin man lang sanang umalis si Keith bago mag-alburoto! Kill joy amputa!

“Salamat sa pagkain. Balikan mo na ’yong tanong ko,” dagdag niya.

Nagdadabog na itinabi ni Leon ang mga gamit na nasa harapan. Tapos, maingat niyang dinala ang plastik na dala ni Keith sa kanya.

Nagugutom na siya pero pinipigilan niyang pakawalan iyong amazonong nalulumbay sa kaloob-looban niya. Napahiya na nga siya ng ilang beses, dadagdagan pa ba niya? Ninipis lang ang mukha niya kung may kalokohan pa siyang gagawin.

“No, it’s just that…” Keith trailed off. “Nakapili ka na ba?”

Muntik masamid sa sariling laway si Leon pero pinigilan niya ang sariling gumawa ng kabulastugan.

“Yeah. So?” tanong niya.

Nginitian siya ng binata. “Can I see their information?”

Naniningkit ang mga matang tinitigan ni Leon ang binata. Kumagat pa siya ng malaki mula sa sandwich na noo’y halos kaaalis niya lang sa balot. Nagulat pa siya at natuwa sandali noong mapagtantong iyong paboritong set niya ang in-order nito. Iyong chicken something sandwich!

Kaya lang, kaagad din siyang tinuktok sa ulo ng rationality niya at pinaalalahanan kung ano ba ang totoong isyu nila ni Keith.

“What the fuck? ’Di ba ang usapan, sa Biyernes mo pa naman kukunin ’yong folder nila?! Maaga pa, king ina mo!” mura niya sa binata.

Tumango si Keith. “Yeah. But like, it’s my alibi to see you and now that you’ve chosen three people, it’s not bad to get their information early, right?”

Napakurap-kurap si Leon. Hindi rin maipinta ang mukha niya na pinagmamasdan si Keith. Gusto niya sanang i-point out iyong ‘alibi’ kuno nito pero huwag na lang! Maubos pa roon ang oras niya.

Then, he smirked at him. “Still, it’s too early! Inaayos ko pa! Para wala kang sabit do’n sa pinopormahan mo.”

Napaismid ito. “Kahit naman may sabit ’yong pinili mo, wala namang magiging pakialam sa ’kin ’yon. Pinagtatabuyan nga ako.”

“Pinagtatabuyan ka?” hindi niya makapaniwalang ulit. “Nino? No’ng nagugustuhan mo?”

Hindi katagalan, sumilay ang malawak na ngiti sa mga labi niya. Then, he hummed in amusement.

“Mabuti naman! Baka na-realize na isa kang bwakanang shit. ’Di ka niya deserve. After all, you’re bad news. A walking disaster,” dagdag niya.

Naghalumbaba si Keith at matiim siyang pinanonood habang kumakain. Hindi alintana ni Leon ang tila ba nananaksak nitong pagmamasid. Mas gusto niyang abalahin ang sarili sa paglamon kaysa sa suwayin si Keith sa katakut-takot nitong ginagawa.

“You really think that I’m a disaster? Kaya ba ayaw mo rin sa ’kin?” tanong nito.

Habang ngumunguya, hinila ni Leon ang isa sa compartment ng drawer niya. Tumango rin siya para i-address ang sinabi ni Keith.

“Yeah, you’re bad news. Lots of red flags are surrounding you, you know,” aniya habang kinakalkal ang drawer.

Ibibigay na niya iyong kopya ng file ng mga engineer. Hindi na niya iyon ipapa-photocopy dahil wala namang koneksyon sa kanya ang gusto nitong gawin.

Basted naman na rin pala ito. No need to exert more effort to save this guy’s ass. Ha! Sayang ang kabaitan niya. Pero on the bright side, gumaan ang trabaho niya.

Kumunot ang noo ni Keith. “Red flags? What are those?”

“’Di ka ba nanonood ng anime o tumatambay sa social media? It’s an internet slang about people who has toxic traits, idiot,” napapantastikuhan niyang sabi bago napailing.

Hindi nagtagal, nakita na niya ang hinahanap at maingat iyong hinila mula sa napag-ipitan nitong mga files. Noong magtagumpay, inilapag niya sa lamesa ang folder at saka pinausdos iyon tungo kay Keith.

“’Yan na ’yong hinahanap mo. Sabihin mo kung kailan mo sila kikitain nang masabihan ko sila,” bilin niya.

Kinuha ni Keith ang folder na iniaabot niya. Habang si Leon, nagpatuloy sa pagkain. Then, the deafening silence began to loom from the shadows once again, engulfing their atmosphere mercilessly, leaving them with nothing.

Tanging ang pag-ugong lamang ng aircon at ang mabagal na pagbabaliktad ng bawat pahinang nasa folder na hawak ni Keith ang ingay na naririnig niya.

Nothing out of the extraordinary, but it did not help kill the silence that embraced them. Hindi tuloy napigilan ni Leon ang ngumuya ng malakas, to the point na pasadahan siya ng tingin ni Keith. Pero imbes na pansinin ang kawalan niya ng modo, napaismid lamang ito at hindi man lang inantala ang pagkain niya.

“Seryoso ka nang ’di ka magkokomento?” aniya.

Iniwasan ni Leon na ipahalata ang pagkairita. Mas ayaw niya ang nilalamon ng katahimikan ang atmospera kaysa sa mismong presensya ni Keith. Palibhasa, nabuhay at lumaki siyang may maiingay na mga kaibigan.

Kinakaya lang naman niya iyong katahimikan kung naiwan siyang mag-isa. But that is not the case right now because Keith is sitting in front of him.

Mahinang humimig ang binata. May ngiti sa mga labi at hindi pa rin maialis ang mga mata sa files na pinagtutuunan ngayon ng pansin.

“Ayaw kitang istorbohin sa pagkain. Isa pa, bukod sa may binabasa ako, iniisip ko ’yong sinabi mo sa ’kin kanina.”

Kunot noo niyang tinitigan ang binata bago umirap. Hindi makapaniwalang mapapaisip ito sa sinabi niya kanina. Moreover, may mali ba sa komento niya? Totoo namang parang delubyo ang presensya ni Keith. Hindi kagustu-gusto.

Ano? Posible rin bang nagtampo ba ito sa sinabi niya na iyon ang dahilan kung bakit hindi ito mapansin-pansin ng babaeng nagugustuhan? Aba, problema na niya iyon. Sinabi niya lang ang dapat marinig ni Keith.

“Am I toxic?” kalauna’y tanong ni Keith na siyang nakapagpabalik sa kanya mula sa huwisyo.

Napailing pa noon si Leon para lang alisin sa sistema niya ang pagkagulo. Palibhasa, hindi niya inaasahan ang pagkadismayang nasa boses ng binata.

Then, Leon thought to himself: Is Keith really toxic?

Ilang beses niyang ibinuka ang bibig para sumagot. Pinipilit na humanap ng malulusutan at ng ‘toxic’ nga nitong ugali. Kaya lang, habang inaalala ni Leon ang lahat ng ginawa ni Keith para sa kanya. Mula sa pagrespeto sa private space niya at mga desisyon sa buhay, naititikom niya ang bibig.

Isa lang naman ang toxic kunong ugali ni Keith para sa kanya, pero wala siyang makapang lakas ng loob para sabihin sa binata ang nalalaman. Lalo na, malaki iyong balik sa kanya. Siya pa ang karmahin.

Thankfully, it seemed like Keith was not really asking for any responses. Nag-iwas lang ito ng tingin mula kay Leon at bumuntong hininga tapos mahinang humimig.

“I wonder if being possessive and jealous is toxic,” Keith soon trailed off before he took a glance over Leon who almost jolted from his seat. Napaatras siya lalo noong ngumiti pa ang binata. “Leon, nagkagusto ka na ba kahit kanino?”

Caution . After hearing the other male’s question, Leon’s mind rang with caution. His eyes are now reflecting doubt, and his lips twitched as if he has something to figure out between the lines that Keith threw. But the taller male only chuckled and waved a hand.

“Nagtatanong lang ako. Nagkagusto ka na ba kahit kanino? Iyong tipong sineryoso mo, Leon.”

Naitikom niya ang bibig bago bumuga ng marahas na hangin. Nag-iwas siya ng tingin mula kay Keith, siya ring paglitaw ng isang imahe sa isipan niya, dahilan para mangilabot siya.

“Oo,” mahinang aniya. Oo naman. Hindi naman siya puro laro, e. Malamang kahit minsan, nakaranas siya noong nagustuhan niya iyong tao. Hindi kapani-paniwala pero totoo. “But it’s none of your business. Ba’t mo naitanong? Feeling mo may mapipiga ka sa ’kin? Pakyu.”

Habang minumura niya ang binata, saka niya ibinalik ang mga mata kay Keith. Only to find him staring at him painfully. As if something had struck the other male that it hurt him.

And for the first time in years, he was concerned.

“Ba’t ka nakatitig sa ’kin ng ganyan?”

Nang magtanong siya, roon umayos ng upo si Keith. Hindi nagtagal, umahon din ang binata mula sa kinauupuan at nag-inat. Hawak-hawak pa rin ang folder na pinaglagyan niya ng mga impormasyon ukol sa engineers na nahanap ni Leon.

Nang matapos, doon palang nagsalita si Keith, habang naglalakad patungo sa pinto ng opisina niya. Mukhang aalis na at kahit paano, nakaramdam ng pagkaginhawa si Leon.

“Wala naman. Iniisip ko lang kung may pag-asa ba ’ko o wala. Tagal nang ninety-ten ang possibility pero mukhang mas bumaba na naman. Sige, mauna na ’ko.”

Bago pa man ito makalabas ng opisina niya, nilingon siya ng binata saka iniangat ang folder.

“By the way, I’m taking this.”

Nagtataka man at naguguluhan, umiling si Leon. “Sa ’yo ’yan, dalhin mo na. ’Wag ka na ring mag-abalang magbigay ng photocopy at wala akong paggagamitan niyan. Alis na.”

Mahinang tumawa si Keith, ngunit tumango at saka nagpaalam nang aalis.

With that, Leon was left dumbfounded while still confused. He was not really trying to decipher anything but his mind kept on showing him Keith’s eyes, reminding him of the sudden pain that glinted onto those.

“What is wrong with that guy?” tanong niya sa sarili bago nagbaba ng tingin sa lamesa.

Ngayon lang napagtantong hindi pa niya ubos ang sandwich na dala-dala nito.

Kabanata 6

KABANATA 6

HOW frustrating and unfortunate it is to be unable to identify what you truly wanted to do and achieve. How bitter it is to sit in a corner and feel your shoulders carry a load of bullshit: dissatisfaction. To taste that sour and acidic flavor at the back of your throat then painfully swallowing whatever that is.

+639 35 *** ****

(Keith) :

Hey, Leon? It’s Keith. I texted you to inform you that I already chose an engineer. Thank you. Are you free this weekend? I want to take you out for a drink. This is the kind of thanks I wanted to offer.

Ilang beses nang binasa ni Leon ang mensaheng natanggap mula kay Keith pero habang paulit-ulit niyang binabasa iyon, mas lalong lumalala ang kapaitang nalalasahan at nararamdaman niya.

Gabi na noon at halos kauuwi niya lang sa trabaho. Katatapos niya lang magpahinga, maligo para mai-relax ang sarili, at ang magbihis ng pambahay noong maisip niya na i-check ang cellphone niya. At ang pinakaunang bumungad sa kanya? Walang iba kung hindi itong text ni Keith.

For unknown reasons, Leon cannot find it to himself to be glad upon receiving the message—relieved because finally! His brother wouldn’t nag him about that fucking clinic and because he won’t see Keith anymore. Instead, all of these makes him frustrated.

It could be because of his hatred for Keith, but something at the back of his mind kept on muttering that it is not due to that. It could be because of something else.

In any case, this is not even his ideal initial reaction. Noong magkita sila ni Keith at hingin nito ang final three, iniisip niya na sa wakas, mababawasan ang mga pasanin niya. However, that was not the reaction he ended up having. If anything, he feels that he was given more loads to carry.

’ Bakit

niya

ba ’ko ina-update?

Pakialam

ko ba sa

kanya

? ’Di ko naman siya ni-require na

balitaan

ako!’ Even though that was what is running inside his head, Leon knew deep inside his heart that he really needed to hear this. After all, he was sort of involved.

Hindi na napansin ni Leon na humihigpit ang pagkakahawak niya ng cellphone niya. Kaunti pang pressure at lakas, siguradong masisira niya ang gamit niya. Ngunit mabuti na lang at nakabalik siya sa huwisyo nang mapansing nagwawala na ang volume keys ng cellphone niya. Tapos patay sindi ang screen ng cellphone niya’t nagva-vibrate na, hindi niri-register ang finger print niya.

Moreover, he won’t drink with Keith. Yikes.

Leon tsk-ed. His eyebrows crossed that it almost met while his eyes squinted. He could not help it but to grit his teeth. His blood rushed as he fixated his gaze unto Keith’s message.

Tang ina talaga.

In the end, Leon dismissed Keith’s message. Kung mag-iinom siya, mas gugustuhin niyang gawin mag-isa! King ina ni Keith Gaviola.

**

“Good morning, Engineer Leon!”

Natigilan si Leon sa paglalakad nang marinig ang isang hindi pamilyar na boses. Papasok na sana siya noon sa building nila matapos na i-park ang sasakyan sa parking lot. Nagtataka dahil hindi naman siya madalas na binabati ng mga kasamahan, hindi niya napigilan na lingunin ang nangahas na kapalan ang mukha nila.

Then he discerned a woman, around the same age as him, standing just behind him with a huge and bright smile on her face. Medyo nakaabante ang pang-itaas nitong katawan sa kanya.

She’s pretty and all, he’ll give her that. Nice boobs, by the way. But Leon could only give no shit, man. Wala siya sa mood!

“Good morning?” patanong na bati niya, hindi sigurado kung bakit siya nilapitan at iniisip kung may kailangan ba ito sa kanya.

Lalong lumawak ang ngiti ng dalaga, and that made Leon take a few steps back, far from where that mysterious woman is standing.

“May kailangan ka ba sa ’kin? Mali-late na ’ko kung ’di pa ’ko mag-i-in.” Of course that was a lie. Mayroon pa siyang labing limang minuto bago ang shift niya. Ugali lang niya na nag-i-in ng maaga. Isa pa, paraan din iyon para makalayo sa babaeng ito.

Tumango ang dalaga. “Ah, ’di mo na siguro ako naaalala dahil minsan lang tayo na magkasalubong, engineer.”

Minsan? More like, Leon never really knew this woman. Katrabaho niya ito? Parang invisible lang sa mga mata niya. Or so, he does not really give a chance to learn more about his workmates.

“Isa ako sa mga engineer na pinili mo para sa proyekto ni Dr Gaviola. Ako nga pala si Joana Sanchez,” pagpapakilala nito. Siya namang marahang pagtango-tango ni Leon dahil wala siyang balak alalahanin ang pangalan nito.

Of course, he is into women! But this girl is not really his type!

“So? Anong kailangan mo sa ’kin ngayon?”

Namilog ang mga mata ng dalaga noong mapansin na wala man lang itong mapiga ni kakarampot na emosyon kay Leon.

“Wala naman, gusto ko lang sana na magpasalamat dahil nasama ako sa final three. Um, pinuntahan kami ni Dr Gaviola kahapon. Ako ’yong napili niya na kumuha ng proyekto.”

Kunot noo at nanantya, hindi naiwasan ni Leon na maningkit ang mga mata.

’ Magpasalamat

sa ‘kin?’

It certainly took Leon a few minutes to realize, until something snapped inside his head. Then it dawned to him. This woman standing in front of him is the engineer that Keith chose to take the project.

’ Isn’t she pretty?’

Napasinghap siya nang marinig mula sa likuran ng isipan ang komentong iyon. His gaze also went down, checking her out from head to toe with no ill intention. Hindi siya interesado pero… ganito ba ang tipo ni Keith?

“Akala ko ba may iba siyang gusto?” hindi niya napigilang itanong sa sarili bago nag-iwas ng tingin. Ni hindi niya napansin ang pagkagulat na puminta sa maamong mukha ni Joana. “Tang ina, ’di na yata alam ni Kuya totoong kulay ng isang ’yon.”

Nag-aalala siyang tinignan ng dalaga bago ito tumikhim. “Excuse me, Engineer Leon. May problema ba?”

“Wala,” mabilis niyang sagot bago ibinalik ang mga mata rito.

Ah, the way she flinched when Leon took a quick glance over her direction. His glare that could kill hundreds of people sent shivers under her spine.

He was in a foul mood and this woman just added more fuel onto the fire.

“Wala ka na bang ibang sasabihin?” aniya.

Dala ng takot, hindi na nakapagsalita pa si Joana. Sa halip, marahan nalang itong umiling kung kaya nagpaalam na si Leon na mauuna na. Dire-diretso siyang pumasok sa loob ng building nila, hindi man lang nag-abalang lingunin iyong kumausap sa kanya kanina.

Did he feel remorseful after treating a lady like that? No. After all, she will be acquainted to Keith sooner or later, and Leon would most likely to despise her.

’ Thank you, my ass. Kung

papel

lang

siguro

’yong thank you na ’yon,

nilukot

ko

na’t

tinapon

. Baka i-toss ko rin sa paper shredder, king

inang

‘yan.’

**

FOR THE next few days, Leon hoped that he would not have to deal with that—err, Joana Sanchez again. Since he refused her offer to go together for both lunch and dinner, Leon really thought that at some point, she’ll get exhausted of following him around.

Kaso, akala niya lang pala iyon dahil araw-araw, lagi siyang hina-hunting ng dalaga. Karma ba ito dahil tinanggihan niya si Keith? Ha! Bwisit.

“Engineer Eleazar!”

Kailan ba siya titigilan ni Joana Sanchez?

Hindi lamang ang mga balikat ni Leon ang bumagsak nang marinig ang boses ng dalaga mula sa malayo. Maging ang enerhiya niya, biglang bumaba sa zero.

Ha, magla-lunch lang naman siya. Gusto niya lang din ng mapayapang tanghali. E bakit ganito? May mga asungot at virus pa ring habol ng habol sa kanya?

“Give me a break,” bulong niya sa sarili bago nilingon ang tumawag sa kanya nang marinig na tumigil ang heels na suot nito malapit sa kanya.

Blangko ang mukha, piping nagdadasal si Leon na sana, kahit paano’y maisalba niya ang katahimikan ng lunch break niya.

“Anong kailangan mo?” aniya.

Pinagpapawisan man at medyo hinihingal dahil halos kagagaling lang sa pagtakbo para habulin si Leon, muling ngumiti ang dalaga. At imbes na mahawa sa dala nitong positibong enerhiya, mas lalo lamang na nandidilim ang panongin ni Leon.

Kay sarap nga namang isumpa ni Keith. Nagdala pa ng alagad nito rito.

“Magla-lunch ka na ba?” tanong nito nang makabawi na.

Naningkit ang mga mata niya. Ang sarap diretsahin ng dalaga na ayaw niya itong kasabay pero wala siya sa mood magsalita.

“Engineer, okay lang ba kung sasabay ako sa ’yo?”

Kumunot ang noo niya. “Anong ulterior motive mo?”

Namilog ang mga mata ni Joana Sanchez. Naglapat ang mga labi nito lalo na at mukhang out of character talaga siya. Mabait naman kasi talaga si Leon. Life of the party, ika nga ng mga kasamahan nila sa trabaho. Flirty sa mga babae—kaya siguro ganito ang itsura ng dalaga. Nabigla sa iniaakto niya at kung bakit ang lamig ng pakikitungo niya sa dalaga.

“Wa-wala naman. Gusto ko lang magpasalamat talaga sa ’yo at ilibre ka ng lunch,” nauutal nitong sagot.

“May pera ako. Isa pa, wala sa bokabularyo ko na nagpapalibre.” Lalo na sa mga related kay Keith. Or so, roon sa piniling engineer! Nag-iinit lalo ang ulo ko, e!

Napapantastikuhan siyang tinitigan ni Joana. “Pero Engineer, gusto kong magpasalamat sa opportunity na ibinigay mo sa ’kin.”

Napaismid siya. Oportunidad na ibigay niya? Ha! Kung pupwede nga lang, ipagdadamot ni Leon ang proyektong iyon. Nagkataon lang na si Keith Gaviola ang may-ari kaya siya nawalan ng gana. Bwakang shit na lalaki iyon.

“Ilang beses ba kitang tatanggihan bago mo isuksok sa kokote mong ayaw kitang kasama?” hindi niya napigilang sabihin.

Ayaw niyang kumain kasama ang kung sinu-sino! Mabuti sana kung kabarkada niya si Joana Sanchez at hindi ito related kay Keith Gaviola, baka um-oo kaagad siya. Neknek naman nitong papayag siyang sumama sa mga kauri ng isang iyon.

“Oks na ba?” muling tanong niya.

Hindi na nakapagsalita noon si Joana. Sa halip, mataman lamang siya nitong pinagmasdan. Alam na rin ni Leon kung anong tumatakbo sa isip nito. Halata na sa kung paanong naging blangko ang itsura ng dalaga.

“Ang sama pala talaga ng ugali ni Engineer Eleazar.” Or something of the likes.

Meh. Wala siyang pakialam.

“BWAKANANG shit siya! Ilang beses ko na siyang sinabihan na ’wag akong lalapitan, para pa ring lintang nakadikit sa ’kin!” pagraratrat na naman niya.

Ridge looked at him dead in the eye before the man responded, “still… You could’ve told her that nicely.”

“Wala na! Naubos na pasensya ko! Bwisit naman kasing ’di makaintindi!”

Lunch break pa rin niya noon at nangako siya kay Ridge na lalabas sila para kumain. Lalo na, ito ang pinakamalapit sa pinagtatrabahuan niya ngayon dahil nagkaroon ito ng interview sa malapit.

’Tsaka! Kaya siya nagmamadaling umalis kanina sa kumpanya nila e dahil baka mainip ang isang ito sa paghihintay! Magsumbong pa kay Zamiel!

“You’re being a douche to her though,” Ridge spoke softly, presumably because he was already feeling dizzy and wanted to doze off.

Yet, Leon appreciates his effort for staying awake and listening to his rants.

“I don’t care if I was being a douche. She infuriates me. Pareho sila ni Keith, ’di marunong makinig sa ’kin! King ina nila pareho!” pangangatwiran niya.

Nakangiwing bumuntong hininga si Ridge. “Kahit naman sino siguro, gugustuhing magpasalamat sa tumulong sa kanila makakuha ng malaking oportunidad. You could have talked to this woman nicely. Kung ayaw mo talaga siyang kasama, sana subtle mo na lang in-imply.”

“But she already crossed the line. So, feeling mo ba e may tira pa sa pasensya ko?”

Kung sigurong hindi siya sinundan ng sinundan ni Joana, baka mas maayos niyang nasabi rito na ayaw niya itong makasama sa pagkain! O kahit saan, kahit kailan! E kaso, tulad ng sinabi niya e para itong lintang dikit ng dikit sa kanya. Kulang na lang e sundan pa siya nito hanggang sa bahay niya.

Ilang beses na rin naman niya itong tinanggihan. Joana Sanchez should at least, take the hint. Bakit siya pa rin ang mali na napikon siya?

“Well, anyway… You’re right,” Ridge soon agreed which made him pause.

Nang mapagtanto ni Leon na sinang-ayunan din siya ni Ridge kalaunan, hindi niya napigilang marahas na bumuntong hininga.

“Still, the fact that you should have held your shit together remains. Babae ’yon, Leon. ’Di naman ’yan lalaki na walang pakialam kahit sigawan mo,” anito.

Leon began to grumble. “I don’t care. She wasn’t sparing me a damned minute of peace, so I don’t regret offending her.”

“Masisira ang record mo sa trabaho. Baka bigla ka pang i-report sa HR.”

Fuck . Okay, that’s right. Halos hindi na maipinta ang mukha ni Leon habang patuloy siyang bumubulong ng masama. Kung siya lang, baka isinumpa na rin niya si Keith. Siya talaga puno’t dulo nitong kabwisitan na ito, e!

“I won’t defend her anymore since you’re right, she invaded your personal space,” Ridge reasoned out as he let out a sharp breathe. “But you’re also too worked up. Next time that she’ll approach you, just acknowledge her and leave. It’s better than being flat out rude, Le.”

Hindi nagsalita si Leon. Sa halip, nagbaba siya ng tingin sa mga pagkain nila at medyo padabog na kumain. Hindi nagtagal, mahinang tumawa si Ridge.

“Mag-mature ka ng kaunti Le, kaya siguro ’di ka pa rin nagkaka-girlfriend e dahil may kulo ka,” komento pa ni Ridge.

Tila ba sinampal siya ni Ridge gamit lang ang mga salita. Binuhusan ng malamig na tubig.

With that, Ridge heaved a sigh to conclude his side. “Jesus, try not to pick a fight with your workmates. Para kang si Zamiel. Kaya minsan, ayaw sa inyo ng mga kasama niyo dahil magaling nga kayo, pareho namang masama ugali niyo.”

Ngumuso si Leon at nag-iwas ng tingin sa kaibigan. Kung ba sasabihin niya rito na ang dahilan ng pagiging masungit niya kay Joana Sanchez e si Keith, makikinig ba ito sa kanya? Palagay niya, hindi. Dahil kahit saan mang anggulo niya tignan, inexcusable ang ginagawa niya.

Ridge is somehow right, he was acting like an idiot. Joana Sanchez is still a woman and the worst case scenario Leon could do to her is hurt her feelings by being rude—ah! If only she wasn’t really following him around like a fucking leech, he’d forgive her somehow!

“Ako ba ang magso-sorry?” pagtatanong niya kay Ridge.

Awtomatiko siya nitong inismiran. “Of course not. Why would you do that?”

Ha? Gago ba ito? E kanina, sinisermonan siya na ang sama ng ugali niya. Ngayon, hindi siya ang magso-sorry?

“Iyong babae ang nagsimulang sumunod ng sumunod sa ’yo, kamo? Ba’t ka magso-sorry? Valid din naman na mairita ka sa kanya. Your case was justified, thanks for clarifying it all to me,” Ridge soon spoke in a calm yet dark demeanor as he let a smile curl on his lips. “Siya ang unang mag-sorry sa ’yo, Leon. You have rights to ignore her until she reflects on what she did. ’Pag nagawa niya ’yon, do’n mo pa lang siya i-acknowledge. That’s what I’m trying to say.”

Hindi na alam ni Leon kung ilang beses nagpabalik-balik ang ng tingin niya kay Ridge. Uh. Probably—ten times? Tulad nga ng sinabi niya, hindi niya alam! Pero naguguluhan kasi siya sa iniaasta ng kaibigan.

One moment he’s telling him to be kind. Right now, he’s telling him that his case was justified because it was originally Joana’s fault that he had become rude, anyway!

“Hindi mo man lang ba ako sasabihan na kaya ako walang girlfriend e dahil masama ugali ko?” tanong niya ulit.

Inismiran siya ng binata. “Gwapo ka naman. Most girls don’t really care if you act like a bastard. Hilig ng iba sa mga red flag. Makaka-survive ka.”

“Fuck off?!” hindi niya makapaniwalang singhal kay Ridge.

Ngunit natawa lamang ito. Iyon lang, hindi nagtagal e muling natigilan nang mukhang may maalala. Tumingin sandali si Ridge sa kisame bago ibinalik ang mga mata sa kanya at ipilig ang ulo.

“Anyway, nitong nakaraan may sinabi sa ’kin si Zach,” kwento ni Ridge na ikinangiwi niya. “He told me that even though you’re a huge ass shit, he knows someone who’d stick with you no matter what.”

Eh. Talaga? Walang tono si Leon nang sabihin niya ang mga salitang ito sa isipan. Naniningkit din ang mga mata niyang pinagmasdan si Ridge habang nakangiwi. King ina. Bigla siyang natahimik nang may i-share ito, a.

Bigla-bigla rin, hindi siya interesado sa sinasabi nito. Lalo na at kay Zachariel pa galing ang impormasyon! Anyway, he’s curious. Hindi interesado pero kuryoso. Magkaiba naman iyon.

“Sino raw?” pag-uusisa niya.

Makahulugan siyang nginitian ni Ridge. “Iyon lang, ’di kayo compatible. No— I mean, you two are. Pero sigurado naman kaming ’di mo type ’yon.”

“Kung galing din talaga kay Zach iyang tsismis, one hundred percent! Hindi ko nga talaga tipo.”

“’Di ba? Maaawa lang ako sa kanila kung malaman mo anong pangalan niya.”

“Pero kilala mo?”

“Of course.” Ridge clicked his tongue as he leaned against the back rest of his chair. He did it rather confidently which made the frown on Leon’s face grow. “Walang tsismis na ’di ko alam, Leon. I have ears everywhere.”

Alright, alright! Wala nang masasabi si Leon sa paggaganyan ni Ridge. Kung usapang tsismisan, alam naman niyang ito ang unang-una! Sunod si Zachariel tapos everyone follows along (si Gian pinakahuli). King ina.

Kinuha ni Leon ang baso ng tubig niya at mabilis na uminom. Well, anyway… he trusts Zachariel and Ridge’s judgment when they mentioned that he probably wouldn’t like this woman that Ridge was mentioning. Alam naman ng mga ito ang tipo niya sa babae.

Maganda, matangkad pero hindi magiging singtangkad niya kapag may heels na supt, may boobs, curvy— ah ! It would be nice if she looks good while just wearing white shirt, jeans, and pants! Natural beauty, ganoon. Ha! Iyon ang gusto ni Leon.

“But you two are a matchmade in Heaven,” Ridge soon trailed off.

This comment made him hiss. “I trust you both na ’di ko siya type kahit sabihin mong matchmade in Heaven kami.”

“Unfortunately.” Hindi nagtagal, humalakhak muli ang binata. “Mag-o-order pa ba tayo? Gutom pa ’ko.”

Napaupo ng maayos si Leon nang marinig si Ridge na magsabing gutom pa ito at nang ibalik niya ang mga mata sa lamesa nila ’tsaka napagtantong wala nang pagkain, napahilamos siya ng mukha.

“Aba, himala! Baka sabihin ng jowa mo sa ’kin, pinapataba kita!”

Kabanata 7

KABANATA 7

TULAD ng sinabi sa kanya ni Ridge noong mag-usap sila, hinayaan ni Leon si Joana. Hindi niya ito pinansin dahil tila ba hindi rin ito nagri-reflect sa ginawa nito. Batid din niyang may tsismis nang kumakalap sa kanya na feeling superior siya at sinigawan niya si Joana Sanchez. But alas! If only they knew what’s behind that fucking story. Alam niya saan siya mali pero alam din ba ni Joana kung anong ginawa niya?

He could tolerate her if she didn’t bug him too much.

“Did she approach you?” tanong ni Ridge noong magkatawagan silang dalawa.

Nagtatanong lang ito tungkol sa ipinapaayos nila na bahay pero nauwi rito ang usapan.

Then Ridge hummed. “I forgot to say that it’s quite concerning since she’s a woman. I mean, I know lots of women who seldom reflect on their wrongdoings. I bet she doesn’t even know that she’s already crossing the line since you’re a notorious playboy, anyway.”

“Dahil ba ’ playboy ’ ako, ’di ko deserba ng personal space? Mabuti sana kung type ko siya e,” he deadpanned.

“’Di mo lang naman siya tipo dahil na-acquaint sa kuya-kuyahan mo no’ng high school. Kumusta na pala ’yon?”

“Don’t know, don’t care.” Bakit siya magsasayang ng isang minuto para alamin kung kumusta si Keith?

Anyway, Leon diverted the topic to its original phase later on. He explained that the changes Ridge wanted on his and Zamiel’s house could be done but it would also require extra budget, given that Ridge wanted to renovate a recently done part of the house.

Sabi naman ng isa, ayos lang dahil mayaman naman daw ito. Pwe. Edi sana lahat, modelo! Nakakagala na sa iba’t ibang bansa, po-pose lang o maglalakad na nakasuot ng trending clothes tapos viola! May pera na. Anyway, masaya naman siya sa pagiging Engineer.

Kumikita na siya, nagagawa pa niya gusto niya. He bets that Ridge feels that very same thing, which was why he sacrificed their college diploma to pursue modelling.

“Basta tandaan mo ’yong sinabi ko sa ’yo, Leon. Kapag nag-sorry iyong Engineer ni Keith, ’tsaka mo pa lang pansinin. And, treat her nicely. Wala naman siyang kinalaman sa problema niyo ng Kuya mo,” bilin ni Ridge.

Umikot ang mga mata ni Leon bago siya bumuntong hininga. Daig pa ni Ridge ang nanay niya. Kung wala lang talaga itong punto, hahayaan ni Leon ang sarili na malunod sa pride niya. Kung may kinalaman lang din talaga si Joana sa nangyari sa kanila ni Keith dati, mas magagalit siya rito!

But nah .

Anyway, Joana soon approached him. King ina, nanggigigil si Leon noon pero kinagat niya ang dila nang wala siyang masabi na kahit ano rito. Nang magsabi ito na baka stressed lang siya kaya niya ito napagsabihan, lihim niya itong inismiran. Ah, but the bottom line is that Joana apologized and Leon also did—kahit labag sa loob niya.

“Engineer—” masiglang sabi ni Joana at hindi alam ni Leon kung bakit pero parang alam niya ang sasabihin nito.

Kaya mabilis siyang umiling. “I refuse. Let’s not go back to that line again, Engineer Sanchez. We just reconciled.”

“Pero gusto ko lang naman magpasalamat.”

“I don’t need it. I already felt your sincerity on day one,” he trailed off, mentally punching the air as he lets these words out of his mouth. “Kaya kahit ’di mo na ’ko ayaing lumabas. Isa pa, wala ka bang mas importanteng gagawin? Like getting to know Dr. Gaviola since you’ll be working with him.”

“Ah! I already did that!”

Bago pa simulan ni Joana ang magkwento tungkol sa pagkikita nila ni Keith, sinenyasan niya itong tumahimik dahil may lakad pa siya. King ina. Akala mo naman interesado siyang makarinig ng kahit na anong tungkol kay Gaviola.

Hoy! Sasaksakin na lang niya sarili niya kaysa maging interesado sa isang iyon, ano!

“Uuwi na ’ko. May gagawin pa ’ko sa bahay,” aniya at nagpaalam na lang.

Nginitian siya ni Joana. “Ingat ka, Engineer!”

“Yeah. Ikaw din.”

Siya lang ba o pakiramdam niya, malaki tsansang maaksidente siya dahil binati siya ni Joana? Lord, huwag gano’n! Madalang na lang silang mga straight na gwapo sa mundo, protektahan nawa siya ng mga anghel, demonyo, elemento, o multong nagbabantay sa kanya!

KING INANG ’YAN. Sa sobrang bad trip ni Leon at alam niyang ipon na ipon na ang sama ng loob niya— hindi nga

niya

alam kung

ano

o sino

dahilan

, e.

Naghalo

-halo na! —dumiretso kaagad siya sa kusina para kumuha ng beer na maiinom. Mamaya na siya magluluto ng hapunan! Ala sais pa lang naman at may tira pa siyang ulam mula kaninang umaga. Kung ayaw naman niya iyon, mag-instant noodles na lang siya with a twist.

“Whoo!” he shouted in relief as soon as he drank a few gulps from his canned beer. “King ina, refreshing. ’Di nabawasan sama ng loob ko pero gumaan pakiramdam ko!”

Ang sarap magpakalasing.

Ah. Bigla niyang naalala ang mga kabarkada niya. Kinuha niya ang cellphone mula sa bulsa at sumandal sa lamesa para mag-chat sa mga ito. Gusto niyang ayain sila na mag-bar. Minsan lang naman ang ganito!

Me:

Pwede

ba kayo ngayon?

Inuman

tayo!!!!

Patayin

sa

sindak

si Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

):

what the fuck i literally just got out of my shift

Me:

Wala

kong

pake

pwede

ka ba o hindi

Fridge 🔌

(Ridge):

g

Patayin

sa

sindak

si Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

):

@Ridge Gonzales

WDYM

BY “G”?! I HAVEN’T EVEN RETURNED HOME YET.

Fridge 🔌

(Ridge):

pake

ko

Leon hissed when he saw how the couple argued. Nakakadiri sila pareho dahil every time landian pero oks na rin kapag nag-aaway sila. Bardagulang malupit, e. Akala mo hindi magjowa kung hindi mga wrestler.

BabYyyYYyeH

bÜnSø

,,,

(

Gian

):

PINAYAGAN

AKO NI

LYLE

!!! (◍•ᴗ•◍)✧*。

Pero may curfew ok lang ba yun? Busy

sya

kaya di

makakasama

Me:

Ok lang yan!

Sige

sige

magaling

Gian

.

MAGALING

uyyy

si zacharias na lang

q0

q0

Pøw3R

,,,

R4nq3r

!!

(Zach):

POTANGINA

NYO LATE LANG NG

ILANG

MINUTO

EHHHH

G pero kayo

magpaalam

kay Cassandra ha

labyuol

🖕🏽

Me:

Nanay

mo ba yan?

VIP ka ba?

ge

Moreover as they discussed their agreements and that no one shall talk shit about this impromptu drinking session, they also discussed which bar should they go to.

Abalang-abala noon si Leon na makipag-chat. Hanggang kumain at paglalaklak ng canned beers niya, kausap niya ang mga kaibigan. Moreover, he’s already feeling a bit lightheaded and so, he immediately stopped drinking. Magpapalipas lang siya ng lasing ng ilang minuto tapos mag-aayos na siya.

But to hell with his resolution to rest! Leon didn’t rest!

Pagkatapos na pagkatapos niya kasing maghugas ng pinggan, si Zachariel kaagad ang bumungad sa gate niya! Sinusundo na siya dahil magpapaalam daw kina Cassandra! Hindi man lang tuloy niya napalipas ang pagkalasing kaya kahit noong kaharap niya rin ang girlfriend ng kaibigan, kunot noo siyang pinagmamasdan ng mga ito.

“King ina, Leon. ’Pag ikaw talaga nawalan ng malay mamaya sa bar, iiwanan ka namin!” sermon sa kanya ni Zachariel pero kalaunan, nagkibit balikat ito. “Ukinam. Sabi na nga ba’t noong nag-aya ka, uminom ka na!”

Napahalakhak siya. “E ba’t ’di mo agad ako binawalan?”

“Gago. Tanda-tanda mo na, babawalan ka pa? Ukinam, ’pag ako talaga nasermunan ni Kuya Ke—este, ’pag ikaw talaga!”

Nagtatakang pinagmasdan ni Leon si Zachariel nang mag-iwas ito ng tingin sa kanya nang may babanggitin sanang pangalan. Ipapatuloy niya sana iyong sinasabi nito pero king ina, nag-zip ng lips amputa. Akala mo ikakamatay kung malalaman niya kung sinong magagalit e.

Baka Kuya Leonardo lang naman niya. Yak nito.

Then again, Leon paused when his phone vibrated from his pocket. Mabilis niya iyong kinuha, iniisip na baka importante ang nag-text habang iniignora si Zachariel na magpaalala na ito ang magda-drive. Anyway, when he opened the message, he saw an unregistered number and immediately assumed that it’s from “him”.

+63 935 XXX

XXXX

:

Hey, Leon? Are you free tonight? I’ll be holding a celebration for the clinic with my colleagues. Don’t worry, it’s my treat. You just have to be there. I still have yet to thank you for helping me out, you see.

Awtomatikong sumimangot si Leon at napaismid. Can’t this guy fuck off?

**

KEITH subconsciously bit his lower lip as he slid his phone below his table secretly, frustrated that he hasn’t received any replies from Leon yet.

He already forgot that he was in the middle of a video call with his closest friend who was, unknown to him, staring at him.

Noong marinig ni Keith ang paghagikhik sa laptop niya, saka niya lang naalala na may kausap nga pala siya. Kaagad niyang ibinalik ang mga mata sa screen at natagpuan si Leonardo na hindi na rin napigilan ang mapahagalpak ng tawa sa itsura niya.

“Saya mo naman?” natatawa niyang puna rito. “Anong tinatawanan mo?”

Baka may nakitang nakakatawa sa likuran niya? Lumingon si Keith para tignan ang mga naka-display likuran niya. Kaya lang, walang ibang nandoon liban sa kama, kalendaryo, at vase na naka-display sa tabi ng higaan niya.

Did he see a ghost? But would Leonardo laugh if he saw a ghost?

Muli niyang ibinalik ang tingin sa kapatid ni Leon. Napangiwi siya noong maabutang hinahampas nito ang lamesa at halos nakaubob na sa paghalakhak. Ang panganay nitong anak, nakasilip sa gilid ng camera. Nagtataka rin sa wirdong pagkilos ni Leonardo.

“You’re being weird again. What’s funny?” pag-uusisa niya.

Mabilis na nag-angat ng tingin sa kanya si Leonardo at itinuro siya. “Ikaw.”

“Ako?”

Kumunot ang noo ni Keith at napaisip. Ano ba ang ginagawa niyang nakakaaliw sa bokabularyo ni Leonardo?

“Oo, ’yong pasimple mong pagsilip sa ibaba ng lamesa mo. Ano ba sinisilip mo riyan? Iyong junior mo o—”

Natigilan si Keith at napapantastikuhang napasinghal.

“Gago!” agap niya sa kaibigan. “Ba’t ko naman sisilipin ’yong alaga ko?!”

Doon lalong napahalakhak si Leonardo. Pinunasan pa nito ang pekeng luha na namuo sa gilid ng mata.

“Aba, malay ko sa ’yo?! E kanina ka pa rin tingin ng tingin sa ibaba. Ano bang meron?”

“Wala, wala!” tanggi niya bago bumuga ng marahas na hangin.

Doon niya inilabas ang cellphone mula sa ilalim ng lamesa bago iyon itinabi sa gilid ng laptop. Sinasadya niyang ipakita ang gamit kay Leonardo nang sa ganoon, hindi na ito makapag-isip ng kung anu-ano pa.

“O, cellphone? ’Wag mo sabihing nanonood ka ng porn habang nasa kalagitnaan tayo ng pag-uusap? Masama ’yan!”

Tinapunan niya ng masamang tingin ang kaibigan. “Sira ulo ka, Nards. ’Di ako nanonood ng porn ngayon. May hinihintay akong text.”

Aliw na humimig si Leonardo. “Pero naks, inamin mong nanonood ka nga ng porn. Sino naman pinagnanasaan mo ’pag init na init ka na? Hulaan ko, kapatid ko ’no?”

“Pakyu!” hindi niya napigilang maibulalas nang walang hiya-hiya man lang siya nito na inilalaglag. “Kaya ka siguro ’di nagsisimba e dahil alam mong makasalanan ka?”

“Ako pa ang makasalanan e ikaw nga ’tong patay na patay sa kapatid ko!”

Sa kasamaang palad, hindi nakasagot si Keith sa pangbibintang ni Leonardo. Kaya hinayaan niya ang katahimikang mamutawi pero hindi nagtagal, binasag iyon ng kaibigan.

“So, kaninong text nga hinihintay mo, Gaviola? Sa kapatid ko ba?” pag-iiba ng usapan ni Leonardo.

Keith blew a trill. “Oo, anong problema mo ro’n?”

Hindi nagustuhan ni Keith ang nanunudyong pagngisi ni Leonardo pero ipinagsakibit balikat na lang niya iyon.

“Weh? Lagpas sampung taon, na ’Doy. ’Di ka pa maka-move on samantalang rejected ka naman na?” anito.

“Tang ina mo,” aniya bago tinapunancng masamang tingin ang kaibigan. “’Di pa ’ko rejected. ’Di pa ako umaamin at isa pa, wala pa rin naman siyang maayos na girlfriend. ’Pag meron na, doon pa lang ako titigil.”

Napasandal si Leonardo sa back rest ng kinauupuan niya at pagak na natawa. Napansin din tuloy ni Keith na wala na ang anak nito sa camera. Mukhang bumalik na sa paglalaro.

“Kaya siguro iniiwasan ka ni Le e kasi, ang creepy ng datingan mo,” ani Leonardo.

Kumibot ang isang kilay niya. “Ayoko yata ’yang marinig galing sa ’yo? Pag-usapan natin pa’no mo nakuha ’yang asawa mo.”

Imbes na magkomento, nanatiling tahimik si Leonardo. Lihim tuloy siyang napaismid. One-one ang score. Anyway…

“Nakahanap na ’ko ng ibang engineer para sa klinika, Nards,” pagkukwento niya.

May bahid ng lungkot at pagkadismaya ang boses ni Keith. Sigurado siyang nahuli iyon ni Leonardo dahil halata naman sa itsura niya ang lungkot.

Samantala, napaupo ng tuwid si Leonardo. Bakas naman ang pagkamangha sa boses nito. “Seryoso? ’Di mo na talaga kakausapin ’yong kapatid ko?”

Mapait siyang ngumiti at marahan na umiling. “’Di na. Made-delay lang nang made-delay ’yong klinika ko kung ipagpipilitan ko sa kanya.”

Napaismid si Leonardo. “Ha, ang ibilis mo isinuko, samantalang mukhang ngpapabebe lang si Leon sa ’yo. Kung sinuyo mo ’yon ng maayos at sinabayan ang demigod complex niya, masaya sana buhay mo.”

Bahagyang napahalakhak si Keith. Napaisip tuloy siya, baka nga sobrang taas ng tingin nito sa sarili at butil lang ng buhangin si Keith sa paningin nito?

“Demigod complex huh,” wala sa sariling ulit niya sa pinakapunto ni Leonardo kanina.

Hindi katagalan, bumuntong hininga ulit siya. Sayang, gustung-gusto pa naman niya sanang makitang nagtatrabaho si Leon. Ang dami na rin niyang plano, e. Gusto na sana niyang manligaw nang hindi nito napapansin dahil paniguradong iri-reject lang siya nito. Pauulanan niya sana ng lambing at kung anu-ano pero masyadong sarado si Leon pagdating sa kanya.

Sino ba naman siya para i-bend si Leon? Ayaw niya ring gawin iyon. Baka mas lalo lang magalit ang binata sa kanya. Kaya nga pinipigilan niya ang sarili na lantarang manligaw e dahil tama si Leonardo—mawiwirduhan lang sa kanya si Leon. Lalo lang siyang lalayuan.

If anything, he doesn’t want to see Leon bend. Keith just wants him to see him as a man… as a potential romantical partner. It’s different.

Leon could still be straight and love him, anyway.

“So, sino ’yong napili mo?” tanong ng kaibigan niya na siyang nakapagpabalik sa kanya sa huwisyo.

Ibinalik niya ang mga mata kay Leonardo at napatitig na lamang sa imahe nito. Hindi alam kung paano kakapain ang mga salita na dapat niyang sabihin, hindi naiwasan ni Keith na tapik-tapikin ang lamesa niya gamit ang mga daliri.

“Joana Sanchez ang pangalan. Binasa ko ’yong file na binigay ni Leon at nakita ko namang capable siya sa trabaho,” tugon niya.

Walang bahid ng sigla o saya ang boses ni Keith habang ipinapakilala ang inhinyero na napili. Katunayan, kahit noong ito na lamang ang natatangi niyang pagpipilian, hindi rin siya nagpakita ng kahit na anong emosyon.

He remained casual but not delighted.

Nagpahalumbaba siya. “With that settled, though, I asked Leon if he would ever want to go out with me to drink. Kaso, ilang araw na’t ’di pa rin nagri-reply ’yong kapatid mo. I also texted him tonight since I’m going out with my colleagues but… nothing.”

Namamanghang natawa si Leonardo. “Sa’n mo rin ba kasi nakuha ’yong ideya na baka pumayag siyang makasama ka sa inuman, Keith?”

“Well, your brother likes drinking a lot and I thought that if anything, that would be the best way to express my gratitude to him.”

Even though it may not seem genuine since Keith would really love it if Leon would take the project over. Pero bilang propesyunal at may utang na loob sa binata, gusto niya itong pasalamatan sa kahit na anong paraan.

“But that won’t do,” ani Leonardo bago rin bumuntong hininga. “’Pag nalasing kasi si Leon, makikita mo vulnerable side niya. E taas ng pride no’n ’pag ikaw ang kaharap. Sigurado akong ayaw niya na makita mo siyang mahina. ’Di talaga papayag ’yon.”

Oh. Oh . That actually makes sense.

“E, ano palang dapat kong gawin?”

“Dalhan mo ng pagkain sa opisina niya ulit. ’Di naman ’yon makakatanggi. Isa pa, sigurado ring kakainin no’n ’yong binigay mo. ’Wag mo lang siya makita.”

Napangiti si Keith habang pinakikinggan ang payo ni Leonardo. Naalala niya na minsan na niya itong nakitang kainin ang dinala niyang pagkain. Dala iyon ng gutom, oo, pero iyong malaman na hindi itinatapon ni Leon ang ibinibigay niya, ang saya na niya noon.

Suntok sa buwan sa una pero muntik na niyang ayain ng fiesta ang mga kasama sa trabaho dahil lang sa napaka-trivial na bagay.

He is that smitten.

Meanwhile, while they are in the middle of conversing, Keith’s phone vibrated and he immediately fished out his device to check who the heck texted him. Napahagalpak si Leonardo ng tawa dahil ang dali na lang daw basahin ni Keith. Ang bilis nga naman kasi ng reflexes kapag si Leon ang inaasahan.

“Fuck!” naibulalas niya bago inboluntaryong napatayo sa kinauupuan.

Naaaliw siyang pinanood ng kaibigan. “Ni-reply-an ka ni Leon?”

“Hindi!” kaagad niyang sabi saka umupo ulit saka pinakialamanan ang mousepad ng laptop. “Mauuna na ’ko Nards, oras na pala!”

Humalakhak si Leonardo. “Sige, pre. Ingat!”

**

PREPARING for tonight’s event was not even that hard. It took Keith enough time and he even had some spare to waste.

Alas onse ng gabi ang napag-usapan nilang magkakasama sa trabaho dahil ganoong oras talaga pinakaaktibo ang bar na pupuntahan nila. And while Keith would have preferred to go earlier than their suggested time, most of his workers claimed to desire meeting new people – to date, to bed, he does not care.

Isang buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Keith noong nasa harap na siya ng kotse.

Lihim siyang napangiti at napaisip. Ayos lang sana na magpunta nga ng ganoong oras kung malilibang din siya. For instance, Keith hopes that he would see Leon at the bar that his workers chose. Kung ganoon ang sitwasyon, hindi niya pagsasabihan ang mga kasama.

But then again, Keith should not have wished for something like that to happen.

Because you reap what you sow, and you get what you manifest.

In his case, he manifested Leon’s presence.

Two o’clock in the morning and Keith was just about to leave the bar. Some of his workers already left due to drunkenness, or they have found someone to hook up with. While some stayed because they are enjoying each other’s company, they are still down to drink more.

Amidst the blinding disco lights that danced along with the blasting music, Keith was sure as fuck that he just saw Leon Eleazar on a nearby table, down and possibly out.

Namilog ang mga mata niya habang tinititigan ang binata mula sa malayong distansya. Ilang beses niyang iginala ang mga mata, hinahanap kung mayroon ba itong kasama pero kahit ilang beses siyang lumingon, hindi niya makita ang anino ng mga barkada nito. O ng mga kasama sa trabaho? Hindi kaya babae na naman.

Naikuyom niya ang isang kamao. Kung babae na naman ang kasama nito, ano? Iniwan na naman ba siya?

Hahakbang na sana si Keith palapit sa binata nang maramdaman ang isang presensya mula sa likuran niya. Sumunod, narinig niya ang isang pamilyar na boses.

“Uy, si Dr Gaviola,” anito.

Mabilis pa sa ala singkong napalingon si Keith sa kinaroroonan ng tumawag sa kanya.

It was then when his eyes met a familiar frigid yet mischievous and intimidating gaze. He saw a pair of brown irides with red hues looking upon his stature, and that made Keith gulp.

“Aaron?” naniniguro niyang tanong.

Kumunot ang noo ng binatang kaharap niya. “How dare you mistake me for my idiot brother?”

Huh? Napapantastikuhan niyang pinagmasdan ang binata. Nang igala niya ang mga mata, nakita niya ang kabarkada ni Leon na mukhang ipinaglihi sa sama ng loob na nakatayo sa likuran ng napagkamalan niyang si Aaron.

Kunot noong nakatitig sa kanya ngunit mukhang abala na pinigilan ang pagkawala ng paghalakhak mula sa bibig.

“You’re not Aaron?” he asked.

Naningkit ang mga mata ng kausap. “No. I’m Ridge, his younger brother.”

Doon palang rumehistro ang ideya kay Keith. Nagpataas baba ang tingin niya rito at saka napagtantong mas maliit nga ang postura ng binatang kaharap kaysa kay Aaron. So his little brother, huh.

Anyway… “Kasama niyo ba si Leon? Ba’t niyo iniwan?”

“Iniwan?” Iyong kasama ni Ridge ang kumausap sa kanya. If Keith is not mistaken, it’s that Zachariel-asungot’s younger twin brother. “No, my brother’s literally with Leon right now.”

Namamangha siyang bumaling muli sa kinaroroonan ni Leon, saka niya napansin ang bultura ni Zachariel na nakatayo lang pala sa likod ng kinauupuan nito, may kausap sa telepono at lahat.

Habang napapantastikuhan, napalunok si Keith noong maramdaman na mayroong umakbay sa kanya. Pagtingin niya mula sa gilid ng mga mata niya, natagpuan niya ang madilim na pagngisi ni Zamiel sa kanya.

“By the way, good timing. We need you for something.”

Kumibot ang isang kilay niya. At bago pa siya makaangal, naramdaman niya ang isa pang pag-akbay sa kanya. That came from Aaron’s little brother, Ridge, and the smirk on his face is way more dangerous than that of Zamiel’s.

“To make it simple, Leon needs you.”

Kabanata 8

KABANATA 8

THE moment Keith was in front of Leon and his friends’ table, he was speechless.

Ang akala niya, mag-isa ang binata ngunit nagulat siya noong mapagtantong nasa malapit lang pala ang mga kasama nito. Pare-parehong nag-aalala kung paano iuuwi si Leon.

“Hinahanap na ’ko ni Lyle, sino ba mag-uuwi kay Le?” ani Gian.

Kilala niya ito dahil madalas itong dumalaw sa klinika niya. Madalas kasing masira ng binata ang mga binibiling salamin. Katunayan, isa si Gian sa mga dahilan para mas patibayin ang frames ng mga salamin sa klinika niya.

“We can’t,” kaagad na sagot ni Zamiel. “I’ve been robbed of some sexy time! I refuse to deal with a drunk Leon!”

Humikab si Ridge. “Huh. Pinagsasasabi mo e pag-uwi natin, matutulog na ’ko. Magpalad ka muna, Zamiel.”

“Tang ina mo! I didn’t—fuck! Sarap mong sakalin.”

“King ina alam naming ayaw niyong paistorbo kaya niyo nga kinaladkad si Kuya Keith dito, ’di ba?! Mga malalandi!” sabad ni Zachariel.

Keith’s eyebrow twitched the second Zachariel regarded him as “Kuya”. Bigla niyang gustong masuka.

Mula noon talaga hanggang ngayon, nakikita niya na banta ang existence nito dahil ito ang pinakamalapit na kaibigan ni Leon. Ang pinakamadalas na kasama ng binata sa kalokohan at mga wirdong shenanigan. Kaya kahit na isa pa rin itong nasa kalagitnaan na ng pagse-settle down, hindi mabago-bago ang pananaw niya sa binata.

Napatikhim siya. “Ba’t ako ang mag-uuwi kay Leon? You didn’t even ask him.”

Malakas pa rin ang tugtog sa bar kung kaya pinilit ni Keith na lakasan ang boses niya nang marinig siya ng mga kaibigan ni Leon. Hindi pa naman siya sanay na nagtataas ng boses.

Si Ridge ang sumagot sa kanya, “we needn’t to. Kanina ka pa niya hinahanap.”

“What?”

Itinuro nito ang walang malay na Leon. “Like I said, kanina ka pa hinahanap ni Leon, Kuya Keith.”

Keith’s eyebrow twitched upon the registering the information in his head.

“Alam niyong malaki ang galit niyang kaibigan ninyo sa ’kin, ’di ba?” napapantastikuhan niyang sabi.

In fact, despite worrying for Leon, he would never dare volunteer himself to bring him home. Baka kung magising ito, mas lalo lang maging agresibo. Mabugbog pa siya ng wala sa oras dahil nga lasing ito.

Tumango si Ridge. “Yeah but like… he’s been calling your name since earlier.”

“Tama! ’Tsaka ikaw dahilan ba’t naglasing ’yan ’no,” sabad naman ni Zachariel.

Napaismid siya. “Imposibleng ako.”

Lalo na at kahit kailan, alam ni Keith na hindi sasagi sa isip ni Leon na ma-stress o malasing dahil sa kanya.

Sino ba siya? Nobody lang siya sa malaking mundo ng binata.

“Seryoso nga kami?” saad ni Zachariel tapos hinila pa si Gian palapit sa kanya. “Ayaw mo maniwala, tanungin mo si Gian!”

Keith fixated his gaze at them funny. As if they are in the middle of some prank and are just waiting for him to fall onto their trap.

“Gagamitin niyo pa si Gian.” Dahil sa totoo lang, ito nga ang pinaka-less likely na magsinungaling sa kanilang lahat.

Gian flinched before he started to gesture. “Pe—pero totoo! Nagra-rant si Leon tungkol sa ’yo, Doc Gaviola! ’Tsaka kanina ka pa niya tinatawag talaga.”

“Kung ayaw mo pa maniwala, inaway niya ’yong Engineer na kinuha mo no’ng isang araw. Isa ’yon sa dahilan ba’t ka niya tinatawag,” dagdag ni Ridge.

Napapantastikuhan niyang pinagmasdan ang buong barkada ni Leon. Hinahanap ang bahid ng pagsisinungaling sa mga itsura nito ngunit kahit gaano pa kadilim ang paligid at nakakahilo ang ilaw, tanging sinseridad lang ang nahanap ni Keith sa mga mukha nito.

“But why?”

Iyon ang hudyat na sabay-sabay siyang pinukalan ng wirdong titig ng mga kaibigan ni Leon.

“Kasi Kuya Keith,” panimula ni Zachariel bago ito lumapit sa kanya para sana akbayan siya, pero sinampal niya ang kamay nito. Anyway, wala naman itong pakialam. “Alam mo bang nagpapasuyo lang talaga si Leon sa ’yo na kunin niya ’yong klinika? Magulo ’yang bitch na ’yan pero kung sinuyo mo pa siguro, baka um-oo na. Dapat dinalhan mo kasi ng chicken.”

OH GOD, fuck off. Or fuck Keith.

Ilang beses iniuntog ni Keith ang ulo sa manobela ng sasakyan niya noong matanto kung ano ang ginawa.

Matapos niyang marinig ang paliwanag ng mga kaibigan ni Leon kung bakit ito nagliliwaliw, kaagad niyang binuhat ang binata patungo sa sasakyan niya. Iniwan pa niya mga kabarkada nito, kaya baka nagulat ang mga ito sa ginawa niya.

And now, he is stuck with the him. Nasa harap naman na sila ng bahay nito ngunit natutulog pa rin si Leon sa passenger’s seat. Nakasandal ang ulo sa dashboard ng sasakyan at mahimbing na nagpapahinga.

At bilang nakasandal din ang ulo ni Keith sa manobela, mayroon siya ngayong magandang view ng gwapong mukha ni Leon.

Hindi niya tuloy naiwasan ang mangiti.

Keith Gaviola always knew how beautiful Leon Eleazar is. He had always been head over heels—so whipped that he does not mind the latter to wrap him around his little finger.

Katunayan, ang hirap pigilan ng kagustuhang hawakan ang mukha ni Leon. At bilang tulog din naman ang binata, kinuha na niya iyong tsansa para haplusin ang pisngi nito.

“Sarap ng tulog mo, naisahan tuloy ako ng mga kaibigan mo,” aniya bago bumuntong hininga.

Ni hindi man nga siya sigurado kung nagsasabi ba ng totoo ang barkada ni Leon, e. Baka mamaya, pinasayaw lang talaga siya sa mga palad nila nang sa ganoon, maging madali ang buhay sa kanila.

“Ang tanga ko. Naniwala akong maglalasing ka dahil sa ’kin.” Pagak siyang natawa bago muling iniuntog ang sentido sa manobela. “Kahit na ang totoo, wala ka talagang pakialam sa ’kin. Hangin nga lang yata ako sa mga mata mo.”

Iyon ang matagal niyang ipinagtataka. Hindi sila ganito noon ni Leon. Katunayan, ang lapit nila sa isa’t isa at sobra ang pag-aalaga niya sa binata noong mga bata pa sila. Mas kuya ang tingin nito sa kanya kaysa sa sarili nitong nakatatandang kapatid.

Pero sa isang iglap, nagbago lahat. Nagising na lang siya isang araw na galit sa kanya si Leon. And it hurts.

“Ba’t ba ayaw mo sa ’kin?” he muttered.

“Kasi… bwishit ka.”

Natigilan si Keith nang biglang sumagot si Leon. Napabalikwas siya at napatuwid ng upo noong makitang nakamulat na pala ang mga mata ng binata. Inalis niya rin ang kamay na nakahawak sa pisngi nito, siya namang pagnguso ng isa.

For a moment, his breathing hitched. Ang tagal din noong huli niyang nakuha na ngumuso si Leon.

“Oh, you’re awake. I’m sorry if I’m the one you had to see right now. Pinasa ka sa ’kin ng mga kaibigan mo. Ihahatid lang din sana kita—”

Natigilan si Keith sa pagpapaliwanag noong abutin ni Leon ang kamay niya na kaninang nakahawak sa pisngi niya.

Namilog ang mga mata niya at nahulog na lang ang panga niya, lalo na noong ibalik ni Leon ang kamay niya sa pisngi nito.

He let out a shaky breath as he tried to register how calm and satisfied Leon looked after he did that. Especially when he didn’t even bother to let go of Keith’s hand, and instead; Leon guided him to rub his thumb on his cheek, which he gradually did.

“Excuse me?” hindi niya makapaniwalang tanong noong makabawi na mula sa internal shock.

Leon grunted. “Your hand is big and it feels nice and warm.”

“Yeah, thanks,” Keith said, almost stuttering. “Are you still drunk?”

“I’m not drunk,” Leon replied after he slurred over some words and acted as if he was in the middle of purring— confirming that he is still under the influence of alcohol.

That made Keith feel shivers under his spine or so, something within him was awakened that he felt heat rushing through his veins until it reached ‘that’ part of his body. Of why Leon has to act like he is a cat right now, he does not know!

Moreover, is this not a chance to have a proper conversation? Though, it wouldn’t be really proper but Leon can still respond to him like a normal person. So, he guessed that it is okay.

“Hinatid kita,” malambing na aniya. “Nasa’n ’yong susi ng bahay niyo?”

With half lidded eyes, Leon stared at Keith.

“Ayaw ko umuwi,” sagot nito.

Nginiwian niya ito. “I’m sorry baby, but that can’t be.”

“You called me baby?”

Keith was taken aback when he noticed the tinge of amazement in Leon’s voice. When he tried to observe him, he couldn’t help it but to inhale sharply when he realized that the male’s eyes almost twinkled in astonishment.

This is weird and… had Leon always been like this?!

“Yeah, I called you baby. Sorry if it made you uncomfortable.”

Imbes na sagutin siya, umayos ng upo si Leon. Awtomatikong nahulog ang kamay niya mula sa pisngi nito ngunit mukhang walang problema iyon sa isa kaya hinayaan niya.

Keith could not help it but to also noticed that Leon’s forehead was furrowed and his eyes squinted while he stared at him. As if he was confused over something.

“By the way, who are you?” Leon asked, and he was wobbly that Keith had to act quick before he collapses back to his dashboard.

Then again, he was also taken aback again when he heard his question.

Matapos siya nitong igiya na hawakan siya tapos puriin ang kamay niya at mag-purr sa harap niya, tatanungin siya nito ngayon kung sino siya?

“It’s me… Keith,” he trailed off as he forced himself to taste that bitter flavor at the back of his throat.

Aba’y puta! Mabuti nalang pala, sa kanya ipinadala si Leon dahil kung ibang tao pa ang nakahawak ngayon sa binata at kung mayroon mang nangyari rito, iba pa ang maging silbi ng scalpel sa kanya.

Natigilan siya noong muling sumigla ang mukha ng binata. Na para bang bigla itong biniyayahan ng kendi.

“Kuya Keith,” anito na siyang dahilan para mag-short circuit ang utak niya.

It had been more than ten years since Leon last called him ’ Kuya ’.

Fuck, how he misses Leon. His Leon.

“Why’re you looking at me like that?” he asked, unsure of how should he feel of the drunken change that Leon underwent. But then, after a few moments, he gave up and cupped the other male’s cheek again. “Don’t go calling me Kuya Keith right now. Baka ’di talaga kita pauwiin.”

“Pero ayaw ko nga umuwi.”

Pagak siyang natawa bago binitawan ang pisngi ng binata. Inalis niya ang suot na seatbelt para lumabas at umikot sa sasakyan nang sa ganoon, maalalayan si Leon sa paglabas ng kotse niya.

But then, Leon abruptly held the hem of his shirt which made him surprised.

“Kuya, sa’n ka pupunta? Aalis ka na naman ba?”

There were tinges of pain and guilttripping in his voice as if Keith had left Leon alone before. It confused him for a bit until he realized that this guy is drunk – and that made him internally sigh.

“Iikot ako ng sasakyan,” aniya.

Mas kalmado at mas malambing kaysa sa mga unang attempt niya ng pakikipag-usap dito.

“Tapos kukunin kita nang masuportahan kita sa pagtayo. You’re still wobbly, after all.”

Umangat ang mga kilay ni Leon. “Iuuwi mo pa rin ako kahit ayaw ko?”

“Oo naman, baka kasi kinabukasan, bigla mo akong sapakin.”

Ayaw naman niyang mangyari iyon. Okay na iyong iniinsulto siya ni Leon at tinitignan ng masama. Ibang usapan kapag pisikalan na.

“Ba’t kita sasapakin?” clueless na tanong nito.

“Dahil ayaw mo sa ’kin.”

“But I don’t hate you. I’m just upset.”

Napamaang si Keith sa sinabi nito ngunit nang humikab si Leon, alam niyang dapat na niya itong iuwi.

With that, he went out of his car to pick Leon up.

Namomroblema siya. Ang daming gumugulo sa utak niya, lalo na’t hindi niya mabasa ang isip ni Leon ngayon. He acts like a fifteen year old. Like how he did way, way, back when they were younger.

Ganito palang klase ng lasing si Leon, ano? Also, is it not that drunk people tend to reveal their deepest, darkest, and inner thoughts?

Kanina, iniisip niya na kung bakit siya biglang nilayuan ni Leon. Hindi kaya niya mapipiga ang sagot ngayon?

Napailing siya sa naisip at natawa na lamang. Mas magandang huwag nang umasa.

Moreover, his concern shouldn’t really focus on their past, instead… of how Leon intends to look at him through the window of the passenger’s seat. And apparently, he was sticking his face through the glass that it made Keith plaster an empty visage.

‘What is he doing?’ tanong niya sa sarili bago binuksan ang pinto ng sasakyan sa tabi nito.

It was then when he was greeted by a Leon who was just in the verge of breaking into tears, all the while still wearing a pout on his face. Hence, Keith crouched on the cement, just enough for them to see each other properly.

“Anong itsura ’yan?”

Inabot niya ang pisngi ni Leon at pinalis ang luha sa gilid ng mata nito. Is he also the type to cry when drunk?!

“Iuuwi mo ’ko e sabi ko nga kasi sa ’yo, ayokong umuwi. Gusto ko rito.”

Bumuntong hininga siya. “’Di pwede. Sa’n ka naman matutulog? Diyan lang? Lamigin ka pa.”

“Ayoko sa bahay, ako lang mag-isa.”

“Sasamahan kita. Tara na, nasa’n din ’yong susi ng bahay mo?”

Imbes na sagutin siya, nag-iwas lang ng tingin si Leon. Suminghot pa para ipahayag na hindi talaga nito gusto ang ideya ng pag-uwi.

Ganito ba ang nararanasan ng mga kaibigan niya sa kanya tuwing nalalasing ito?

But then, Leon suddenly spread his arms as if he was waiting for Keith to hug—no, rather, to carry him. Napamaang siya sandali at hindi makapaniwalang pinagmasdan ang binata nang biglang bumara ang laway sa lalamunan niya.

“Anong gagawin ko riyan?”

“Pakarga,” walang anu-ano’y sabi naman ni Leon.

Now he was more surprised. “Are you sure? Baka bigla mo ’kong saksakin patalikod, Leon.”

“Ba’t ko gagawin ’yon? Pakarga ako, Kuya Keith.”

The pout on Leon’s countenance made Keith concede. He immediately posed to carry Leon, however, as he was just about to hold him in his arms, the other male whispered on his ears and said:

“I’m mad at you. Ba’t ibang engineer kinuha mo?”

Namilog ang mga mata niya ngunit bago pa man siya makaatras, ipinulupot na ni Leon ang mga braso sa leeg niya. And though, he was allowed to move a bit just so he could see the expression on the younger male, he was still surprised.

Pait, galit, pagkasiphayo, at kung anu-ano pang negatibong emosyon ang sumasayaw sa mga mata ni Leon noong mga oras na iyon. For a second, Keith was confused and mad afraid that Leon is no more drunk. But of how his face flushed and how he slurred over a few syllables tell him otherwise.

“Leon?” mahinang sambit niya sa ngalan ng binata.

Siya namang pagsinghot ulit nito. “I wanted to take the damn project. Can I take it back?”

There were no proper words that escaped Keith’s lips the moment he attempted to respond. He was just there, mumbling incoherent syllables which made Leon furrow his forehead.

“And what’s more is that you took a woman. Type mo ba kaya mo kinuha? Pwede rin ba kitang suntukin? You’re also like this back then…”

What does he mean? Anyway, now he is getting aggressive. Nababaliw ba si Leon kapag lasing?

“She’s not my type,” that at least, Keith managed to say. “Hell, I’m not even into her. You know who I like.”

’ It’s you… ’ was what he wanted to say, but he couldn’t.

“Sinungaling. Gano’n type mo. Gano’n dinala mo sa bahay dati. It’s unfair,” nagtatampong sabi ni Leon.

Speechless is one word to describe Keith right now, but it does not sit right. More than speechless, he was unable to discern what the fuck is going on. He does not know this Leon.

Who is this person in front of him?

His damned inner self and thoughts, you asshole. The voice at the back of his head, his conscience, said.

“I don’t hate you but I’m upset…” Leon trailed off before he sniffled. “You also reprimanded me for dating too, ’di ko alam kung sa’n ako lulugar. Can’t I enjoy the greatest time of my life?”

It’s not like Leon cannot enjoy his youth. It was just that… Keith was unreasonably possessive back then that he could not even find his faults.

Of course, that was what he was thinking at this moment but he could not even bring himself to tell a drunk Leon. He would not understand, and he might forget.

“I’m sorry,” was all that Keith could say.

Lalong humaba ang pagkakanguso ni Leon bago nito ibinuka ang bibig. “Tatanggapin ko sorry mo ’pag sinuyo mo ’ko ulit na kunin ’yong project.”

Nanatili ang mga mata niya sa gwapong mukha ng binata. Napapaisip, ngunit sa huli pagak na lamang na natawa bago bumuntong hininga.

Ibig sabihin, totoo ba iyong sinasabi ng mga kaibigan ni Leon sa kanya kanina? Na tama rin ang hinala ni Leonardo sa kapatid? Na nagpapalambing lang ang binata sa kanya, nagpapapansin dahil uhaw sa atensyon niya.

Sa totoo lang, ayaw nalang niyang isipin. Lasing si Leon at kahit ito man ang pinakabumabagabag sa binata, wala siyang magawa.

“’Yon din ang gusto kong mangyari pero Le, we already signed a contract.”

“But I want it,” anito.

‘y na .’ Grave sin kay Keith ang biglang magbago ng isip lalo na’t mayroon nang maayos na usapan na nabuo. Napirmahan na niya iyong papel at kahit sunugin niya iyon ng ilang beses, hindi maipasasawalang bisa ang ganoon.

“I can’t spoil you all the time. That’s unfair,” aniya bago bumuntong hininga. “I can’t adjust twenty-four seven, Leon. Kung gusto mo ’yon, dapat sinabi mo agad sa ’kin dahil liligawan at kukumbinsihin kita nang paulit-ulit kung gusto mo.”

Even though Keith had said more than what he originally intended, it seemed as if Leon was at that stage of choosing which to absorb. And out of all things, it had to be…

“Liligawan mo ’ko? You can’t even kiss me,” ani Leon, may bahid ng paghahamon at pagdududa sa pananalita.

Keith almost choked on his own spit. Ilang beses siyang napaubo hanggang sa tuluyang nag-init ang mga pisngi niya. Ngunit imbes na mag-panic, nginisian niya lamang ang binata.

Even so, his cool immediately died down after he saw lust glinting on Leon’s eyes. As if the male wanted him to do something.

But… he can’t. He can’t because…

“Because if I ever did, I’m afraid that I won’t be able to stop myself from doing things to you.”

There is no guarantee that Leon would ever wake up the next day safe and sound. That he would be able to walk or probably escape from Keith because that man whom he have long sealed away might want to own Leon.

He have already mastered the art of self control, and he would not let that side of him wreak havoc because if ever he did… he would always want Leon.

To have him moaning, panting, screaming, and begging for more of Keith’s whole being. As if he would never be able to live without him.

“What things?”

Leon’s question dragged him back to reality, and all that he could do was blink.

“Things,” simpleng aniya bago nagkibit balikat. “You’re already old to understand but since you’re drunk, you’re suddenly back to your fifteen year-old self.”

Ang balak ni Keith, pasimpleng alisin ang seat belt ni Leon at buhatin ito bago kapaan upang hanapin ang susi ng bahay ng binata. And when he was successful, he immediately leaned to prepare himself from carrying Leon.

Only that something else happened.

Keith originally intended to lean towards Leon’s neck. Not to sniff him, but to adjust himself and that he could carry the other male easily.

The thing is, before he could even lean past through the male’s cheek, Leon turned his head to catch Keith’s lips with his own — and that astounded the older male that he froze in place.

Kabanata 9

Warning:

Matured content below. Read in your own discretion.

KABANATA 9

KISSING Leon is one thing, but to feel Leon’s lips moving from his own is another thing and it made Keith shut his eyes to respond – to kiss him back and devour his lips the way nobody had ever done before.

Mabilis na sinapo ni Keith ang likod ng ulo ng binata upang mas ilapit ito sa kanya. Habang ang isa niyang kamay, nakahawak sa beywang nito nang maging ang katawan nito, mas mapalapit sa kanya.

Isa lang naman ang gusto ni Keith noong mga oras na iyon. Ang burahin ang distansyang naghihiwalay sa kanilang dalawa dahil kahit kailan, hindi niya matanggap na mayroong pader na naglalayo sa kanila ni Leon.

Keith bit Leon’s lips, albeit gentle, it still had to be enough to arouse the male and prompt him to open his mouth. And when Leon fell onto his trap, he immediately slid his tongue inside the male’s mouth to wander—devouring him, exchanging salivas with him, and letting Leon give him back whatever he does to him. Heck, Keith does not care anymore.

He was extremely satiated when Leon moaned in his mouth. It had to happen. He had to hear it or he might go insane. All these cute sounds – so sweet and frangible made Keith think that it was all made for him, that Leon would only make these in front of him.

After a few moments of kissing Leon’s lips, he knew that he had to break it. Not because he does not want him anymore, but because Keith felt like he had to leave a few marks to accentuate that Leon is his despite not owning him yet.

Hence, he let his lips travel from Leon’s side lip, cheek, to nipping his earlobes and gently biting it to arouse the other male more, until he arrived to his neck – that sweet and sensitive skin he had to kiss, lick, suck, and bite.

“K-Keith,” Leon stammered before letting out a cute growl.

A smile curled onto his lips when Leon angled his neck, giving Keith more access and territory to mark.

But what truly astounded Keith was that when he took a glance beneath, he instantly noticed what Leon had underneath – a boner.

Putang ina, gusto niyang iuwi si Leon. Gusto niyang may gawin dito pero alam niyang hindi iyon magugustuhan ng isa. Kaya ngayon, magsi-settle siya sa ganito. Piping magdadasal na sana, maalala pa rin ito lahat ni Leon kinabukasan.

Hell, even making out with a drunk man seemed so wrong since it looked like he was trying to take advantage of the situation. Somehow, the thought made him lonely, which made him hold onto Leon’s waist tight. Trying to dig his fingernails to Leon’s skin out of frustration.

But no, he cannot hurt him. He should not.

Pero… magagalit at may magagawa pa ba si Leon sa kanya kinabukasan kung may gagawin siyang masama ngayon?

Come what may, and may God forgive him as he dive through hell just to mark his man.

**

SOFT lips, warm kiss.

Leon could feel the love and gentleness as his lips locked with someone else’s. It felt surreal but at some point, realistic. It was too much that he could feel butterflies in his stomach, and as if his heart was delicately touched by something.

This is wrong. Shit, Leon knew how wrong this is and yet, he could not bring himself to push Keith away.

“Fuck,” he cursed under a sharp breath.

He was no longer drunk. No, he actually had just recovered the moment he realized that he initiated a goddamn kiss between him and Keith. The moment their lips touched and as warmth surged from all around his body, he was fucked up.

He wanted to stop this yet he could not find the appropriate strength. Just why?

Leon squeezed his eyes shut when he felt those very same lips travel from his neck, to his chest, stomach, navel. But it stopped there for a second because of all things Keith had to do, it had to be parting Leon’s legs apart before his lips reached Leon’s inner thighs.

Te—teka, kailan pa natanggal iyong saplot niya sa ibaba?! At isa pa, kailan pa sila napadpad sa backseat?!

Ang dami niyang gustong sabihin kay Keith pero hindi niya mahanap ang mga salita dahil sa ginagawa nito sa kanya!

He was flustered and he wanted to grab Keith’s hair to stop him from kissing him right there but he was surprised when his reflexes are quicker than his.

“Ah!” he moaned as he felt Keith sucked and licked his globs. “Keith!”

This is so unfair!

Mas humigpit ang pagkakahawak ni Leon sa buhok ni Keith noong ipasada nito ang dila sa kahabaan niya. Leon’s breathing hitched and his body jerked. Then, he gasped when Leon took his length in his mouth—which made his member twitch.

“S-sandali lang, Keith—”

Ilang beses sinubukan ni Leon ang pumiglas ngunit mas malakas si Keith sa kanya.

At hindi ba harassment ito?! Pero harassment nga ba kung siya mismo ang puno’t dulo kung bakit siya nauwi sa likod ng kotse ni Keith? Hubo’t hubad na at pinagsiserbisyuhan pa ng binata.

Leon groaned when Keith’s tongue moved to lick his length while he sucked him.

“A-ano ba! ’Di ka makausap ng maayos, Keith!”

His back arched when he felt Keith hummed despite his member still being inside his mouth. The vibration sent too much ecstasy that it drove Leon wild and he was flustered when Keith’s lips etched into a mischievous smirk.

“Don’t smile like that—”

Nang mapansin ni Keith na hindi na siya lasing, kaagad nitong inialis ang bibig mula sa pagkalalaki ni Leon. Napasinghap siya at halos magprotesta, kung hindi lang agad niya napagtanto kung ano ang sitwasyon ngayon.

Kumibot ang isang kilay ni Leon at napanganga nang mas lalong ibuka ni Keith ang mga hita niya. Hinawakan niya kaagad ito para pigilan ngunit natigilan nang dilaan ng binata ang hita niya.

“You’re speaking clearly now, are you sober?”

Leon gritted his teeth. “Don’t ask me that! Anong ginagawa mo?!”

“Ah, yeah. Do you want me to stop now?”

Kumibot ang isang kilay ni Leon sa tanong nito kasabay ng pagngingitngit ng mga ngipin niya. Malamang! Malamang bawal itong tumigil ngayon dahil king ina, magwawala siya kapag hindi tinapos ni Keith itong ginagawa niya ngayon!

Wala na! He’s aroused. As disgusting as it may sound since he’s doing it with Keith—with a man—he’s already at that point of his life where he can’t back out!

The thing is, he couldn’t bring himself to admit shit. Pakshet naman!

Bago pa maisaboses ni Leon ang sagot, muling ibinaon ni Keith ang ulo sa pagitan ng mga hita niya. Kaagad siyang kumilos para pigilan ito pero naibagsak niya ang ulo nang halikan ni Keith ang ulo ng pagkalalaki niya.

“Keith!”

“I’m asking you if you wanted me to stop but you’ve been shaking your head,” Keith replied nonchalantly as he wrapped his fingers around Leon’s shaft before he moved his hand up and down. “And again, since when were you sober?”

The sensation made Leon’s strength and courage quiver. It almost immediately died down and all he could do was to pant and moan.

Putang ina. Ayaw niyang sagutin iyan.

Moreover, Leon was surprised when Keith adjusted to place an arm on the side of Leon’s head. So that he could watch him struggle to answer his question while enjoying the sensation he had been giving him.

When a smirk curved across Keith’s face as if satisfied from the expressions he had been making, Leon felt the urge to wipe that out of his face. Keith looked dangerous, his eyes danced with lust and it made Leon choke in his own spit.

Keith, in Leon’s eyes looked hot. The effect of seeing Keith like this did something else to his body. Instead of gritting his teeth out of frustration, he had to moan Keith’s name, more when Keith rubbed his head rather harshly.

Just as when he is as sensitive as he is!

“You’re actually enjoying this,” puna ng binata sa kanya.

Napahawak si Leon sa mga balikat ni Keith. Hindi niya matukoy kung bakit pero ipinulupot niya ang isang binti sa beywang nito.

“S-so what?” Leon managed to reply before he gasped upon Keith’s touch. “Been… sober- ah- when I realized that I kissed you.”

Keith hummed. “That’s rather a long time now. So you knew you were kissing me?”

Leon squeezed his eyes shut when Keith lowered down his head to kiss his lips. It was not in Leon’s plan to respond too, but he ended up kissing Keith rather hungrily — as if he had been longing for this interaction.

“Leon,” Keith whispered when he broke out from the kiss.

“Yes, yes I fucking know!” pagalit naman niyang sagot bago hinila ang binata para halikan ulit. “But I’ve been wanting to tell you to stop!”

Keith did not protest, instead; kissed him with the same amount of hunger. Then again, they have to break free to breath, since Leon seemed like he was just about to lose it.

“I don’t think so. If you wanted me to stop, you would not have waited for me to undress you. God. Le, I already took you in my mouth and,” Keith trailed off before leaning to his ear to nibble. “You taste sweet.”

Kinilabutan si Leon nang ganoon ang sabihin ni Keith tungkol sa kanya. Gusto niya itong itulak pero hindi umayon sa kanya ang katawan. Sa halip, pilit niyang hinihila si Keith palapit sa kanya. Hinahayaan ang binata na kontrolin siya at asarin.

“It took you too long to react to what I’ve been doing too. Is this a sign that you’re good with it?”

“D-don’t make me laugh- f-fuck, ah- I’m just too horny that doing this with a man doesn’t disgust me anym- ah!”

Natigilan si Leon sandali noong napalakas ang pag-ungol niya. Lalo na noong mapagtantong hindi ganoon ang madalas na ungol na kumakawala sa mga labi niya sa tuwing may kaniig.

It sounded so fragile, weak, and cringey that Leon wanted to bury himself six feet under the ground. After all, of all people who had to hear him moan like that, it had to be Keith!

Pero bago pa man siya makapag-react, pinaulanan lang siya lalo ni Keith ng halik. Leon bit his lower lip, he also gasped when the older male bit his nipple gently before he sucked and licked its crown. And man, was he shivering and arching his back since he craved for more?

Kailan siya naging ganito? Kapag babae ang kaniig niya, wala man siyang pakialam. Ni hindi niya maalala na ganito siya mag-react.

“Ah, I want you,” dinig niyang bulong ni Keith na naging dahilan para mag-init ang katawan niya.

’ Then fuck me, ’ was what he wanted to say but he ended up moaning Keith’s name when the male travelled down to take his member inside his mouth.

“Then again, I can’t,” Keith added.

And why the fuck not?!

“Stop mumbling near my shaft you stupid asshole!”

Humimig si Keith. “Doesn’t it feel good when you hear my voice hear and feel the vibra-”

“Shut up!” agap niya sa binata bago napahawak na lamang sa kung saan. “If you want to fuck me, then fuck me!”

Namilog ang mga mata ni Keith sa sinabi niya. Hindi rin kaagad nakakilos ang binata at bagamat tago ang sasakyan nito’t nakasara ang mga bintana, hindi naiwasan ni Leon ang manlamig dahil walang ginagawa si Keith sa kanya.

Ngayon pa tumigil amputa! Kung kailang desperado na siya!

Namula ang mga pisngi ni Leon noong humalakhak si Keith.

“I… no. I won’t. I can’t.”

Kumibot ang sulok ng labi niya. “Huh? And I pegged you to be the type to fuck anyone out since…”

Hindi naituloy ni Leon ang sinasabi nang magtama ang mga mata nila ni Keith at mukha itong inosente. Mukhang inosente? Gusto niya lalong ipatumba si Keith Gaviola, e.

“… you’re doing great right now,” he subconsciously muttered which made Keith smile.

“Why, thank you.”

Goddamn it, he should have not said that.

“Next time siguro kung papayagan mo pa ’ko,” dagdag nito.

“Neknek mong makakaulit ka pa.”

Muling humalakhak si Keith. “Yeah. By the way, do you want to release?”

Putang ina. “Sasapakin kita ’pag iniwan mo ’ko sa ere.”

“Alright.”

Leon was taken aback when Keith adjusted their position again. The older male had his legs hang on his shoulders before he unbuttoned his own shirt. It made Leon stunned and astonished that all he could do was to internally squeal when he saw Keith’s body.

Alright, did he ever say that Keith was just muscular? He takes it back since this man is rugged! The shirts he wear just creates an illusion that he is of the same body type as Leon! Fuck it!

Moreover, what truly took Leon aback that he almost swallowed his tongue was when Keith unzipped his pants to take his own length out.

Putang ina bakit mas malaki rin iyong sa kanya?

“Keith, tang ina ka,” hindi napigilan ni Leon na murahin si Keith, ngunit natawa lamang ang isa.

When the taller male was content, he leaned towards Leon and it somehow made the smaller male groan in pain since he was not that flexible. Then again, it does not hurt much, he wasn’t just used to being stretched out and all — to being a bottom , to be specific.

“A-anong gagawin mo?” tanong niya.

Instead of replying, Keith claimed his lips again. But the kiss was short lived that Leon had to pull him back again.

“It’s unfair that you’re the only one releasing,” bulong ni Keith noong matapos na si Leon na halikan siya. “I don’t mind if you scratch my back, by the way.”

“Why would I even do that?”

Nagkibit balikat si Keith. “I don’t know. I just feel like you’d scratch my back when I do this.”

Leon gasped when Keith began thrusting and their shafts rubbed. The friction made him shiver, while Keith took the opportunity of his mouth open by claiming his lips and inserting his tongue to Leon’s mouth.

’ Is he serious? He will be thrusting his shaft against mine! And why does it feel good?’

Leaving him no room to protest, he decided to concede and just enjoy the sensation of someone kissing him, marking him, owning him, and satiating himself with the love that this person showers him.

Leon had his half lidded eyes open, and amidst the vague image in front of him, he could still discern strands of black hair that shadowed the person’s face in front of him. That person’s eyes are half lidded, too, and had a sweet smile curved on their lips.

“I love you,” Keith muttered the very moment both of them saw black and white before they released.

He opened his mouth to attempt to respond, but no words came out of his mouth and the image in front of him becomes even more vague and far. Leon had to reach out, but as he stretched his hand, he could not touch them. He could not… tell him his own feelings.

**

PAGKATAPOS ng nangyari sa kanila ni Keith, hindi na sila nag-usap pa. Tatlong linggo na ang lumipas pero ni ho o hi, wala siyang natanggap na kahit ano! Hindi naman sa naputol ang komunikasyon pero sa hindi malamang dahilan ni Leon, ni hindi man lang siya magawang i-contact ng isang iyon?!

Pero ang mas mahalaga, bakit ba umaasa siyang ma-contact ni Keith? Ang clingy niya samantalang wala lang naman sa kanya iyong nangyari. Nadala lang siya dahil magaling si Keith at alam na alam saan siya hahawakan.

Natigilan siya sandali. Sanay na sanay sa gay sex? Iyon ang pinaka umulit sa isipan ni Leon at halos masira niya ang fountain pen na halos kabibili lang nitong nakaraang linggo.

Gusto niyang manapak.

“Gago, amputa,” naiirita niyang bulong, hindi man lang napansin na may kliyente nga pala siya at may pinipirmahan silang kontrata.

“Sorry, Engineer Leon, pero ano po iyon?”

Natigilan si Leon nang marinig ang boses ng kliyente. Napapitlag pa siya bago natatarantang tumawa dahil siya mismo, nabigla na naisaboses niya pala ang iniisip.

“Pasensya na po, ’di po kayo ’yong tinutukoy ko!” paghingi niya ng paumanhin habang ikinakaway ang mga kamay. “Pasensya na talaga. Nadala ko lang sandali rito ’yong personal kong problema. ’Di na mauulit.”

Napahiya pa siya. Kapag bigla siyang i-rate ng mababa at masira iyong imahe niya, isisisi niya talaga kay Keith.

’ Problema mo ‘yon.’

Natigilan siya nang biglang mag-echo sa isip niya ang boses ng binata. Inuulit iyong pinaka huling naging usapan nila noon. Tungkol sa inhinyero at kung paano niya sinabi na baka saluhin niya ang problema kung sakaling pumalya ang klinika nito.

Gusto niya talagang manapak, part two!

Minuto lang naman ang lumipas para tapusin ang kontrata at usapan. Nakuha pa rin naman ni Leon ang proyektong iniaatas sa kanya ng kliyente bagamat sandaling nawala sa huwisyo dala ng problema. Mabuti nalang, mabait iyong kliyente, naintindihan na may mga problema raw talaga na hindi maiiwasang mabitbit sa trabaho.

Pero naisip ni Leon, bakit nga ba kasi niya pinoproblema si Keith? Matagal nang salot at problema iyon sa buhay niya pero madalas, ipinagsasakibit balikat lang niya. Dapat ngayon din, ganoon!

Nang makaalis na ang kliyente, nanghihinang naiubob ni Leon ang ulo sa lamesa.

“Bwisit,” bulong niya sa sarili bago lalong sumimangot. “Bwisit!”

Nasisiphayo siyang mahinang sumigaw sa loob ng opisina habang ginugulo ang sariling buhok. Aayusin nalang niya mamaya.

Going back, why is he so riled up?

Ilang sandaling natigilan si Leon at napaisip. Hanggang sa biglang may ideyang pumasok sa utak niya at tila may bumbilya pang dumisplay sa itaas ng ulo niya. Matapos ang maraming hypothesis, nahanap din niya ang konklusyon sa problemang ito!

“Dahil wala akong girlfriend!” nagmamalaki niyang sigaw bago nag-angat ng ulo mula sa lamesa.

Little did he know, someone had just opened the door to his office and all of his efforts died when he saw a fellow engineer, Joana, coming inside his office… while he is looking all fucked up and damned.

“E-excuse me, engineer Eleazar?”

Natigilan si Leon nang tawagin siya nito. Lalo na nang magtama ang mga mata nila matapos nitong mag-iwas ng tingin dahil sa wirdo niyang itsura. Napawi lahat ng emosyon ni Leon sa mukha ngunit inayos din niya ang buhok para kahit paano’y ma-redeem ang propesyonal niyang imahe.

Namomroblema siya tapos magpapapasok si Remi ng bisita? Dapat talaga kausapin niya iyong sekretarya niya minsan, e.

“Pasok,” simpleng aniya habang inaayos ang sarili, siya namang pagpanhik ni Joana sa loob ng opisina niya.

Don’t get him wrong, he still dislikes this woman. Then again, she is a fellow engineer and Leon cannot ignore her. Even after Ridge told him something important about his relationship with his coworkers.

“May problema ba?”

Ganoon ang naging bungad niya noong oras na umupo si Joana sa isa sa mga upuan sa opisina niya.

“A-ah, wala naman engineer,” pagdadahilan nito bago siya nginitian.

Napahimig naman si Leon sa isipan. Walang problema pero hindi makatingin sa kanya ng maayos noong pumasok sa loob ng opisina niya? At the same time, Leon has the problem. Sino bang hindi mahihiya matapos makita ang senior mo na muntanga?

Hindi sinasadya ni Leon na magbaba ng tingin. Nakasuot ng puting polo shirt at mukhang abala sa labas.

Her breasts are also perfectly emphasized by the shirt she is wearing but Leon could not even bring himself to admire it. Pero si Keith, siguradong pinagpipiyestahan na itong si Joana. Pwe.

Then it dawned to him, nagsimula na nga pala iyong construction ng klinika ni Keith.

“Mabuti pala nandito ka? ’Di ba dapat busy ka sa pag-aasikaso ng eye clinic ni Gaviola?” Aniya.

Tumango si Joana. “Dumaan lang ako ngayon dito sa building pero babalik ako mamaya sa site para asikasuhin iyon.”

“May kailangan ka ba sa ’kin?”

“Um, pinapatanong ni Doc Gaviola kung gusto mo raw ba na bumisita sa site?”

Kumibot ang isang kilay niya nang marinig ang imbitasyon nito. Hindi niya lang din ipinapahalata pero hindi siya natuwa sa ideya.

Bakit naman siya pupunta ro’n? Titignan niya kung maganda? E anong makikita niya ro’n? Hollowblocks lang naman! Paniguradong wala pang natatapos itong si Joana dahil tatlong linggo pa lamang naman ang nakakalipas nang magsimula ang konstruksyon noong klinika ni Keith!

Tanga-tanga.

He wanted to say that out loud but he cannot bring to embarrass himself again. Tama na iyong isang beses kanina dahil fatal damage na iyon. Sa harap ba naman ng kliyente, e.

“Ba’t niya ’ko pinapapunta ro’n?”

“Gusto ka raw niyang makita. Nando’n siya ngayon, e.”

Mahina siyang napamura. Pinangilabutan din siya at nag-cringe noong maramdaman na bigla siyang kinabahan dahil nanlamig ang buong katawan niya!

“Engineer Eleazar?” tawag sa kanya ng dalaga.

Pilit siyang ngumiti rito pero hindi niya maitago ang pagkibot ng gilid ng labi niya.

“Pakisabi sa kanya na wala akong pakialam kung nando’n siya, salamat. Ingat ka rin sa pagpunta ro’n.”

Kabanata 10

KABANATA 10

AFTER rejecting Joana’s invitation to visit the site where the clinic is being made, Keith didn’t contact him again or dared to reach out to him through Joana. And instead of feeling relieved, he only became more irritable.

He snapped at almost everyone at work unintentionally which made him distant for the past few days because it’s already affecting his job. Putang ina talaga, kapag nakita niya si Keith, sasakmalin niya iyon. Bwisit. Bwakanang shit.

Moreover, Leon was in front of Hypermarket’s refrigerator, busy choosing over several brands of canned beers. Maraming varieties ng San Miguel pero meron din namang Heineken at Red Horse. Hindi niya alam kung anong kukunin pero sigurado siyang gusto niyang mag-inom. So, he took three’s of those canned beers.

Kaya lang, habang naglalagay siya ng beer sa push cart niya, mayroon bilang brasong pumulupot sa beywang niya. He was surprised but before he could move to punch this stranger, he felt someone’s lips on his neck, placing a chaste kiss before licking his skin.

Leon stilled and felt those very same lips travel to his ear to lick his earlobe. Pinangilabutan siya at doon pa lang binalikan ng huwisyo at katinuan.

“Tang ina!” singhal niya bago umikot para harangin ang labi at ilayo itong king inang huma-harass sa kanya sa harap ng publiko. “Sino ka bang bwisit ka?!”

Napaatras siya nang matagpuan ng mga mata niya ang kalahati ng mukha ni Keith dahil nakatakip ng kamay niya ang natitirang kalahati. Mischief danced through the man’s eyes and Leon could feel his lips etch a smirk through his palm.

What the fuck is this guy’s problem?! Why is he here?! Kung kailang tatlong linggo at higit na silang hindi nakakapag-usap?!

And wait, why is he acting weird again? He got to shrug that off.

“Putang ina mo,” aniya bago tinulak si Keith palayo sa kanya.

Pero tila ba walang nangyari dahil hindi man lang ito napatapak paatras. Ni hindi man gumalaw ang katawan nang buong lakas niyang itulak! Naguluhan tuloy siya. Nanghina ba siya o talagang malakas si Keith kaysa sa kanya?!

“’Di ka man lang napaatras, are you for real?”

Imbes na sagutin siya, hinawakan ni Keith ang kamay niya para dalhin sa mga labi nito. Ngunit naramdaman kaagad ni Leon ang mga matang kanina pa nakatuon sa kanila kung kaya inagaw niya ang kamay at itinago sa bulsa, dahilan upang mapasimangot ang nakatatanda.

“We haven’t seen each other for three weeks and this is how you treat me? How hostile.”

Kumibot ang isang kilay niya. “Tanga-tanga ka ba? Kung umarte ka, parang may namamagitan sa ’tin, a. One night stand lang ’yon.”

Noong banggitin niya ang one night stand, hininaan niya pa ang boses para hindi marinig ng mangilan-ngilang dumadaan sa gawi nilang dalawa. Nakakahiya pa at baka may magandang babae na dumaan, isipin pang pumapatol siya sa lalaki.

“Yeah, but we did it so I’d hang onto the fact that I have a chance,” anito.

Leon let out a trill. “Anong chance-chance? Bobo ka ba? May gusto ka ba sa ’kin?”

“Oo.”

Namamangha niya itong pinagmasdan. “Fuck off!”

The amusement on Keith’s face made Leon’s cheeks flush pink. In defense, he had to keep a scowl to shoo the other male away. Also, he planned to keep the distance between them far since Leon wants to at least have his personal space.

But Keith would not let him go.

Naiirita niyang hinawakan ang palapulsuhan nitong nasa beywang niya. Pinipilit na alisin iyon. Kaso habang nagpupursigi siyang tanggalin ang pagkakahawak nito sa beywang niya, mas lalong ibinabaon ni Keith ang mga daliri sa balat niya.

“Ano bang kailangan mo’t nandito ka? At ba’t ka ba nandito?!” asik niya rito.

“Tapos na shift ko sa trabaho.”

Napangiwi siya. “And you had to go here? Of all places?”

Gathering all of his strength, Leon pushed Keith away. Fortunately, this time, it worked. Lihim siyang huminga ng maluwang bago ipinagkrus ang mga braso. Habang si Keith, nanatiling nakatayo hindi kalayuan sa kanya. At mukha pang may balak na burahin lahat ng distansya sa pagitan nila.

“Kung ’di ako dadaan dito, walang mailuluto sina Mama mamaya, Leon.”

Napaismid siya. “’Wag ka nang kumain. Magpakagutom ka nalang. O ’di kaya hintayin mo ’ko matapos mag-grocery tapos saka ka mag-grocery nang ’di mo ’ko nilalapitan.”

“Akala ko pa naman, aayain mo ’kong mag-grocery tayo ng sabay.”

May bahid ng pagtatampo sa boses ni Keith pero imbes na pansinin ang binata, sumagitsit siya. Like, what even made Keith think that he would want to go grocery with him? Mas gustuhin nalang niyang masaksak patalikod.

Literally , not figuratively .

“Gaano ba kaluwang ’yang turnilyo mo sa utak para isiping aayain kitang mag-grocery?” napapantastikuhan niyang saad.

Nagkibit balikat si Keith. “Nagbabaka sakali lang naman na na-miss mo rin ako.”

Leon scoffed. Ang kapal talaga ng kalyo sa mukha. Paano ba nito nagagawang sabihin ng dire-diretso iyong mga salitang iyon?

“Alam mo na, tatlong linggo at higit tayong ’di nagkita. I was kind of hoping that you’d ask me where I was and what was I doing.”

Napahawak siya sa sentido para hilutin iyon. Saan ba nahuhugot ni Keith ang lakas ng loob para idaan siya sa ganyan? Kung babae siya, baka bumigay na siya. Pero kahit siguro babae siya at si Keith ang ihaharap sa kanya, mandidiri lang siya.

“There’s nothing to miss about you. And mind you, we’re both males. Sa’n mo nahuhugot ’yang katang inahan na ’yan, Gaviola?”

“Being both males doesn’t really stop me from courting you. Ever heard of gay relationships? Talamak ngayon, baka lang ’di mo alam.”

Alam niya. Hindi naman siya nakatira sa kuweba at tali sa relihiyon saka tradisyon. Gago ba ito? Nakalimutan ba nitong iyong tatlo sa mga kaibigan niya, mayroong karelasyon na kapwa lalaki?

Courting though, Keith must have gone nuts when he was at Canada.

Ang kanya lang, ayaw niyang maging involved sa ganoon dahil babae ang trip niya. Respeto sa sexual preference niya!

“Also, are you sure you don’t miss me? Not even my lips or my… d-ck?” dagdag pa ni Keith, dahilan para halos masamid si Leon sa sariling laway.

Halos napatalon siya mula sa kinatatayuan. Napahawak sa push cart niya ng mahigpit at halos maitulak iyon. Pupwedeng maging dahilan ng pagbagsak niya ang pagkapit sa push cart, mabuti nalang, alam niyang hindi rin siya noon masusuportahan.

Bago pa man niya masinghalan si Keith, mayroong boses na umalingawngaw mula sa gilid nilang dalawa.

“Uy, si Doc Keith! Anong ginagawa mo rito?” bati ng isang babae sa binatang katapat niya.

Sabay silang napalingon ni Keith sa direksyon kung saan nanggaling ang boses. Saka napagtanto ni Leon na iyong tumawag kay Gaviola e iyong nurse na kasama nito noong nakaraang pinuntahan niya si Keith.

His eyes were glued onto the woman. Accepting the fact that she is beautiful. Much preferable than that Joana girl and yet, she is not Keith’s girlfriend? But she might be his fling, who knows.

Nakalimutan na ni Leon na halos kababanggit lang ni Keith ng tungkol sa gay relationships. He was too fixated upon figuring out who this woman is and of what is her relationship with Keith. Kung hindi ito girlfriend, pupwede rin namang siya ang pumorma rito.

Mukha namang sing-edad niya lang. Though, it is not really a problem if she is older than Leon.

“Ah, Nurse Egot. Anong ginagawa mo rito?” pagkausap ni Keith sa dalaga.

Bahagyang kumunot ang noo ni Leon bago tinignan si Keith mula sa gilid ng mga mata niya. Pilit na inaalam kung may iba pa bang namamagitan sa dalawa. Lalo na, panis na iyong doctor-nurse policy na binanggit noon ni Zamiel nang pag-awayan nila ni Ridge ang tungkol sa sekretarya nito.

“Maggo-grocery rin sana ako. Ay. May kasama ka, sino siya?” tanong ng dalaga bago siya pinasadahan ng tingin.

Ibinalik ni Leon ang mga mata rito at bago pa man niya itanggi na magkasama sila ni Keith, sa hindi malamang dahilan, nakahanap na naman ng paraan ang isa para maipulupot ang braso sa beywang niya at hilain siya palapit dito.

“Boyfriend ko,” ani Keith.

Namilog ang mga mata ng dalagang kausap ni Keith habang siya, maagad siyang napangiwi at hindi napigilang suntukin ang likod ng binata. Lumagatok ang parteng natamaan niya at napa-aray naman ang isa pero tinitigan niya lang ito ng masama.

“’Di kami magkaanu-ano,” aniya habang iniignora itong isang ito na mukhang namimilipit pa sa sakit. “King ina, boyfriend mo ba ’to?! Pakitali naman. Kung sa’n-sa’n napapadpad ’yong kamay!”

With that, he threw one last disgusted glare at Keith’s direction before leaving them both. Halos magmadali pa siya dahil baka habulin siya ng binata. He had to turn several times, hoping that he could hide from Keith until he reaches the meat section. He should be fine here.

Habang namimili ng karne si Leon, naalala niyang hindi pala siya nakakuha ng gulay at prutas kanina dala ng sobrang pagmamadali. Maging na rin ng biglaang paglitaw ni Keith sa kung saan.

Ano ba ’yong isang ’yon? Kabute? ’Di naman siya ganitong nakakainis noon, a.

Kaso mula noong may mangyari sa kanilang dalawa, kahit pa na walang ipinasok o ano, mas naging creepy si Keith ngayong nagkita ulit silang dalawa. Not that the other male is bothering him or anything, but he was being frequently touchy.

Frequently , even though this is the first time Keith placed a chaste kiss on his neck since three weeks ago.

Kumunot ang noo niya at bahagyang naniningkit ang mga matang napahawak sa leeg. Wala naman na roon si Keith pero nararamdaman pa rin niya ang labi ng binata sa balat niya. Parang nag-iwan ng kung ano sa kanya.

In the end, he shivered and made a mental note to wipe his neck with alcohol later. Mahirap na, baka may virus pala ang isang iyon!

“Nandito ka lang pala, Leon.”

Napapitlag si Leon nang marinig ang isang pamilyar na baritonong boses. And of course it came from Keith! Who else would it be?!

Matalim ang mga titig na ibinato ni Leon sa binata nang matagpuan itong naglalakad palapit sa kanya. May dala-dala itong kulay itim na basket. May iilan na ring laman iyon tulad ng… beer din, beer. Umiinom nga rin pala si Keith pero iyong mga nakalagay sa basket, parang kapareho ng kanya.

“Putang ina, humabol pa! Wala ka bang ibang gagawin?!” asik niya ulit dito nang makapag-angat siya ng tingin kay Keith.

Ngumisi lamang si Keith bago tumayo sa tabi niya. Siya namang pag-atras ni Leon dahil nai-invade ang personal bubble niya. Wala ba itong sense of privacy?!

“Sabi ko sa ’yo kanina, mamimili rin ako ng uulamin namin mamaya,” anito.

Pagak siyang natawa. “At kailangang karne rin?”

“Oo naman. Sahod ko ngayon kaya balak kong i-spoil sarili ko sa masarap na pagkain.”

To think na sumasahod din si Keith bagamat may-ari ito ng maliit na klinika rito sa SM. Ang hirap paniwalaan. Come to think of it though, magkano kaya ang sahod ng mga nagtatrabaho kay Keith?

“King ina, dapat do’n ka na lang sa nurse mo dumikit! Putang ina naman! ’Di mo ba pinopormahan ’yon? Balikan mo!”

Naguguluhan siyang pinagmasdan ni Keith. “Pinopormahan ko sino? Ikaw lang naman, Leon.”

“King ina mo, ’di ’yan ang dinig ko!” protesta niya.

Kahit na ang totoo niyan, wala naman talaga siyang narinig na pinopormahan nga ni Keith iyong nurse na lumapit sa kanila kanina. Hula niya lang.

“Pinopormahan ko siya? Bago ’yan, a. ’Di ko alam na type ko siya. Did you just decide things for me?” Keith mused.

Napangiwi si Leon. “Ano?! Obvious naman na pinopormahan mo siya. ’Wag mong ikaila! Ta’s lapit ka ng lapit sa ’kin? Gago ka ba?”

“What you’re saying right now feels like deja vu,” ani Keith bago muling natawa. Ngunit sa pagkakataong iyon, mas may buhay at sinsero. “No. ’Di ko pinopormahan si Nurse Egot.”

Imbes na sumagot kaagad, napaismid lamang si Leon. Tapos bumaling siya sa clerk na naka-assign noon sa meat section at saka nagsimulang bumili ng karneng o-order-in. Uunahan na niya si Keith nang sa ganoon, makawala ulit siya at mabalikan iyong mga naiwan kanina.

Well, that was the plan until another clerk appeared out of nowhere to entertain Keith.

Can they not?!

“I noticed that you’re in a foul mood,” ani Keith noong sabay na inihahanda ang mga karneng bibilhin nila. “Iniwan ko si Nurse Egot dahil wala naman akong rason para samahan siya. May nangyari rin bang masama sa ’yo?”

“Maganda mood ko kanina, Keith,” paglilinaw niya bago pinakyuhan ang binata. “Sumama lang timpla ng araw ko no’ng nagpakita ka. Ang refreshing ng tatlong linggo ko, tapos bigla kang bumalik.”

“You’re saying that as if I had some place to go.”

Sumagitsit si Leon noong muling napahalakhak si Keith.

Even though he was frustrated and agitated, Leon had to feign innocence and plaster a smile towards the lady who gave him the meat he needed.

The second he received the meat, Leon immediately placed it down to the push cart before leaving Keith. Though, he knew he could not really escape from him since Keith also received his own share of meat.

“Can you fuck off?” naiirita niyang tanong noong maramdaman niya ang presensya ni Keith mula sa likuran niya.

Ngunit inignora lamang siya ng isa. “Babalik ka sa fruits and vegetables section? Anong naiwan mo?”

“’Yong dignidad ko, tang ina.”

Kidding aside, Leon had to go back to get some vegetables, also some fruits for desserts. Gusto niyang mag-japanese curry mamaya at bilang may magaling na chef siyang barkada, natutunan niya iyong iluto.

“How can you leave something important?”

Hindi niya sinagot si Keith. Hindi niya pinansin at itinuring na lamang na hangin. All is good and all is well na sana pero hindi rin nagtagal dahil sumingit si Keith sa tabi niya nang sa ganoon, sabay silang maglakad. Kinailangan tuloy ni Leon maglakad ng mabilis.

It’s not like Leon really left his dignity out there but Keith was really going for it, pissing him off. It riles him up knowing that the other male’s tone is brooding with sarcasm.

“You’re really cold,” ani Keith noong makahabol sa kanya.

Naisip tuloy ni Leon na dapat yata pala, mas binilisan niya pa iyong paglalakad nang hindi siya mahabol ng isang ito, e. Naiistorbo ang ‘me time’ niya. Ilang beer kaya malalaklak niya mamaya dala ng stress?

“And after we made out,” dagdag pa nito. Halos mangiyak-ngiyak at may bahid ng pagtatampo ang boses. “It’s just sad how you suddenly drew a line after you used me.”

Leon involuntarily halted to look at Keith with an astonished visage plastered on his countenance. Siya namang pagngisi ng isa nang magtama na ang mga mata nila.

“Don’t look at me like that. Sa ’yo mismo ’yon nanggaling.”

He cannot with this man. Ang sakit sa ulo!

“Anong sa ’kin nanggaling? Ang alin?” pag-uusisa niya.

“Na ginamit mo lang ako dahil gusto mong magpapawi ng init,” tugon ni Keith.

Kumibot ang isang kilay niya. Hindi niya alam kung anong sasabihin. Wala siyang makapa na magandang sagot nang matahimik si Keith. Pakiramdam niya, nakasakay siya sa bangka at walang anu-ano lamang na pinatumba ng binata ang sinasakyan niya.

“Kung magreklamo ka, parang ’di ka rin natuwa na nakaisa ka. Tang ina, it is times like this that makes me wonder if you are straight or not.”

“I’m not,” mabilis na sagot ni Keith. “Who even told you that I’m straight? I’m Leonsexual .”

**

SA AWA ng Diyos, nakauwi ng ligtas si Leon noong matapos siyang mag-grocery. Nakakainis pa dahil sinabayan pa talaga siya ni Keith sa pagbabayad. Pinauna siya tapos nasa likod niya ito.

But that was not all. Keith’s piercing gaze almost dug a hole at the back of his head.

Kung para saan at kung bakit?! Hindi niya alam! Pero sa likod ng isipan ni Leon, kinokonsidera niya ang ideyang baka dahil may kumausap sa kanya na dalagang nasa kabilang linya. Sinasabi na nagkakilala na raw sila minsan sa bar na madalas niyang puntahan noon.

Anyway, he was somehow saved when it was Keith’s turn to pay then. Only that the other male held his hand and would not let him go.

Nakakahiya dahil halos mag-eskandalo pa siya pero hindi man lang siya binitawan. Nakuha pa niya itong masapak ng hindi sinasadya pero walang nangyari. Humigpit lang lalo ang hawak sa palapulsuhan niya.

But the most important part is… Keith asked him earlier if he could have dinner at his place, and then a certain conversation took place.

“Tapos ano? Ako naman ang kakainin mo?” naiiritang aniya habang naglalakad sila papunta sa parking lot.

Umangat ang mga kilay ni Keith sa narinig na pag-aakusa. Nag-iwas ito ng tingin sandali bago sumaliw sa kapilyuhan ang mga tsokolateng mata ng binata. Napangisi rin ito at mahinang natawa.

“’Di ko naisip na kainin ka pero kung gusto mo, ba’t hindi? Okay lang ba sa ’yo na sa kusina na mismo? Sa lamesa.”

Sandaling natanga si Leon. Nahulog pa ang panga niya dala ng pagkamangha at natulala sa gwapong mukha ni Keith Gaviola.

Images then went rushing inside his head, providing him some feasible scenarios that might happen if they do it in his kitchen. He felt hot, and that heat immediately travelled throughout his body.

Then again, Leon was woken up by the sudden feeling of disgust.

Bigla siyang pinangilabutan. “Wow, you make it sound like you’re planning to kill me. Fuck off. Get away from me, you murderer.”

Natigilan si Leon mula sa pag-alala ng mga nangyari kanina noong mag-beep ang cellphone niya mula sa bulsa. Halos kalalapag niya lamang noon ng mga pinamili sa lamesa bago kinuha ang gamit.

Moreover, Leon paused the second he realized that he is in front of the table. He was dazed for a bit until his cheeks flushed pink.

And then he was half disgusted and half turned on, for some reason he could never accept.

Tang ina talaga ni Keith Gaviola! Dapat doon, hindi na nagsasalita dahil nai-imagine niya rin!

Going back, he should focus on the message instead! Or so, he should have not! Since there are three messages from the man he wants to see last!

+639359876543

(Keith):

You should’ve hanged out with me tonight. I feel lonely.

Jk. I can’t see you for the next few weeks too. I’ll be busy with things.

Work and the construction of the clinic.

Sent 7:43 pm

Blangko ang mukhang binabasa niya ang mensahe ng binata. Ilang beses. Sinusuyod ang bawat salita, bawat letra. Inaalam kung mayroon bang hidden message roon o kailangan niya sigurong basahin in-between-the-lines dahil baka ginagamit lang siya ng reverse psychology.

Baka bigla, lumitaw na naman si Keith sa opisina niya tulad noong huling bago pa ito makapagdesisyon kung sinong inhinyero ba ang gagawa ng klinika nito.

“Anong pakialam ko?” bulong niya sa sarili bago inilapag ang cellphone sa isang tabi.

Masyado na siyang maraming problema, tapos dadagdag pa ito? Then again, this is so typical of him. Magrereklamo samantalang nitong nakaraan, naiiritang hindi man lang nagparamdam si Keith dahil may nangyari sa kanila.

Kung hindi pa siya nahimasmasan at nauntog para maalalang one night stand lang iyon, baka flinush na niya sarili niya sa inidoro.

Moreover, Leon took another quick glance at his phone before he hissed.

Keith really is like a walking disaster .

Kabanata 11

KABANATA 11

“LALAKI ’yon, Leon.”

Nitong mga nakaraang araw, ganoon ang klase ng pagpapaalala na ginagawa niya sa sarili. Tuwing naliligo siya, sobra-sobrang pagkukuskos pa ang ginagawa niya sa katawan. Binubura ang lahat ng alaala ni Keith dahil ngayon siya nakaramdam ng mas matinding pandidiri.

It certainly took him a long time to gobble up the fact that he had a one night stand with a male. Most importantly, it had to be Keith.

Noong nakaraang tatlong linggo, wala siyang ginawa. Ibinaon niya lang ang sarili sa trabaho at nagkunwaring walang naganap na kababalaghan. Pero noong nagkita ulit sila ni Keith at nakauwi siya, roon palang tila umikot ang sikmura niya.

Now, thinking about it makes his stomach churn again.

“Get a grip of yourself,” bulong niya sa sarili bago napahilot sa sentido. “You’re in the middle of work.”

Nasa Angeles siya ngayon. Sa harap ng imprastakturang ipinapagawa ng alkalde nila. Itong proyekto ang tinutukoy ni Keith nitong nakaraan, iyong wala siyang matatanggap na pagkilala—dahil, meh . Ayaw na lang niyang magsalita.

Nagpalakad-lakad siya sa paligid. Tinitignan iyong mga trabahador sa itaas dahil kagagaling niya lang doon.

Some are taking a break, and Leon would talk to them occasionally. Makikipagbiruan tapos mag-uusap usap tungkol sa kani-kanilang buhay at opinyon ukol sa animal center na ginagawa. Syempre, bagamat trabahador dito, iba-iba ang opinyon nilang lahat.

But man, does Leon admire those who dared spit out their real opinion about this building?

“Baka mamaya, palyahin niyo ’tong building,” biro pa niya na siyang itinanggi ng mga construction worker.

“Engineer naman! Walang gano’n. Kahit naman iba ang opinyon namin tungkol dito, wala kaming balak na pumalya. Buhay ng tao at mga galang hayop ang nakasalalay dito.”

Tumango siya at humalakhak. Hindi na nagsalita pa hanggang sa marinig ang isa sa mga kinakausap na may punahin.

“Engineer, may bisita po yata? Kanina pa nakatayo sa harap ng center e,” anito.

Nag-angat siya ng mga kilay. “Baka ’yong secretary ng alkalde, gano’n? Nasa’n ba?”

“Nando’n lang po sa may gate, e. Nakatingin din sa gawi rito.”

Nakatingin sa gawi nila?

Marahang lumingon si Leon para hanapin kung sino man ang tinutukoy ng mga construction worker. Kung iyong sekretarya pala ng alkalde at nahihiya lamang na pumasok, wala namang problema kung susunduin niya at igigiya para gumala sa buong lugar.

But then, he should have not hoped for that. Iba ang nakita niya nang lumingon siya. Imbes na sekretarya, natagpuan ng mga mata niya ang pigura ni Keith.

Kaagad siyang sumimangot nang magtama ang mga mata nila’t kumaway ito sa kanya.

“Mukhang barkada o kakilala mo, engineer!” sabi ng isa.

Pagak siyang tumawa. As if. “Pagkatapos niyo mag-break bumalik na kayo sa trabaho. Kakausapin ko lang ’yon sandali.”

“Sige, Ser!”

Noong oras na makalapit na siya sa kinaroroonan ni Keith, hindi nakatakas sa mga mata niya ang bitbit ng binata. Kahon ng tsokolate. Kumunot ang noo niya bago tinapunan ng masamang tingin ang binata na nag-angat naman ng sariling mga kilay.

“It’s been a while and you’re greeting me with a scowl. Can’t you be more kind to someone who paid you a visit at work?” puna nito sa kanya.

Mahinang humalakhak ang binata ngunit walang naging reaksyon si Leon. Tumigil lang siya sa harap nito bago nagpameywang.

“Anong kailangan mo sa ’kin?” masungit na aniya.

Ipinilig ni Keith ang ulo para tignan kung sino ba ang mga kausap ni Leon pero hinarangan ni Leon ang paningin ni Keith. Tinatakpan ang direksyon kung nasaan ang mga construction worker.

“Kinakausap pa kita. Sinong tinitignan mo sa likod?” dagdag pa niya. “Puro lalaki ang mga nando’n. ’Wag mo sabihing may nahanap kang type mo?”

Napangisi si Keith sa iniakto niya. “Nasa harap ko ’yong type ko, ano pang hahanapin ko ro’n? I’m just looking.”

Leon threw him an “ are you ridiculous? “-kind of stare but Keith shrugged it off. Nag-iwas ito ng tingin at sa halip, bumaling sa imprastakturang ginagawa sa harapan niya.

“It’s so rare to see you out,” kalauna’y komento nito.

Ipinilig naman niya ang ulo. “I’m often out. Nitong nakaraan lang ako nasa opisina dahil in-endorse ko ’yang klinika mo.”

Hindi na sumagot si Keith. Sa halip, pinagmasdan nito ang animal center na itinatayo. Siguro, namamangha dahil sa kabila ng paminsan-minsang pagbisita niya, maayos pa rin ang pag-usad nito.

“I really wanted you to take the clinic…” Keith soon trailed off which made Leon’s heart skip a beat.

Ngunit mas lalo lang siyang sumimangot. “Then you should’ve tried harder.”

“Oh. So you’re admitting that you wanted it too?”

Siya naman ang hindi sumagot. Sa halip, nag-iwas lang siya ng tingin. King ina, he wouldn’t even realize that he wanted to do the clinic until he blurted out the entire story in front of his friends and alcohol really slapped him hard. Pero gusto naman yata talaga niya, pinipigilan lang siya ng katotohanang si Keith ang may-ari ng klinika.

“Dapat sinabi mo sa ’kin agad na gusto mo rin nang ’di tayo nagtagal ng ganito. Like I said back then, I’d court you,” anito.

Pagak siyang tumawa bago ito pinakyuhan. “Well, damn. The only reason that I don’t want to take it is because—”

“It’s me who owns the clinic,” agap ni Keith sa kanya. “I know. I don’t know why you hate me so much, but I know to a certain extent that you didn’t take it because of me. Still, you are right. I should’ve tried harder.”

“Yeah… yeah?”

What is wrong with this guy? Kasasabi lang ni Leon na gusto niyang kunin talaga ang klinika, parang bigla na lamang nag-iba ang ihip ng hangin.

GUSTONG matawa ni Keith nang naguguluhan siyang tignan ni Leon pero pinigilan na lang niya ang sarili. Sa halip, ibinalik na lamang niya ang tingin sa ginagawang imprastaktura.

He just couldn’t help it. Madalas daw wala si Leon pero halata namang smooth-sailing ang trabaho. It’s just that, Leon still has this grip on the project despite being absent and the idea alone amazes him.

This is probably one of the reasons why he wanted Leon to take his clinic. Not that Joana isn’t competent nor she isn’t capable to do her job. Leon would never choose her if she only often played around. But his man—can he even call him that? Keith suddenly wanted to laugh—is just perfect .

Anyway, Leon always amazed Keith. In every way.

“You seem busy. Sorry for taking some of your time,” kalauna’y aniya.

Nakatayo na lang kasi sila ni Leon dito at hindi na nag-uusap. Isa pa, baka busy nga naman talaga si Leon at naiistorbo niya. Though, Leon didn’t really mention anything about busy. E iyon naman ang madalas nitong gawin.

Tila ba namangha si Leon nang marinig ang sinabi niya. Hindi yata nito inaasahang magpapaalam na siya.

“You’re excusing yourself?” Leon trailed off in disbelief. “That’s new.”

Keith chuckled. “May trabaho ako, Leon. Dumaan lang ako rito dahil sinabi ni Leon na ito ang site ng animal center. It was just luck that I saw you here. And I’m glad that I did.”

“Fuck off.” Leon flipped him off. “King ina mo, dumaan ka pa. Sa’n ka ba talaga pupunta?”

“Curious ka?” panunudyo niya.

Nang muli siyang pakyuhin ni Leon, muli siyang natawa. Iba rin talaga ang pasensya nito pagdating sa kanya.

“Well coincidentally, malapit lang dito ’yong clinic,” aniya at nag-adjust sa pagtayo dahil ngawit na siya. “Gusto mo bang pumunta?”

Naglapat ang mga labi ni Leon kasabay ng bahagyang paniningkit ng mga mata niya.  “Gago ka ba? Ba’t ako magsasayang ng oras?”

Tumango-tango si Keith. “Right. You wouldn’t spare some of your precious time for something trivial, yeah?”

“Oo. Kaya ang lakas ng loob mong ayain ako, a.”

“Because it doesn’t hurt to ask.” Ngumiti siya. “Plus I think you would help Joana.”

Napaismid si Leon at namamanghang napailing. “Ano siya, baby na kailangan i-spoil? Kung incompetent siya, tumabi siya!”

“At ikaw na gagawa ng klinika?”

Leon flipped him off again. “’Course not! Ano ka, siniswerte?”

“Alam ko naman. Then again, Joana’s still new in this field. Paniguradong makakatulong sa kanya na i-guide mo siya.” He trailed off before he took glances at the building and Leon. “Baka naman tipo mo si Joana?”

Pilit lang ang pagkakasabi noon ni Keith at imposibleng hindi iyon napansin ni Leon. Paano ba naman kasi, hindi itinatago ni Keith ang pait at pagalit nitong tono.

Napangiwi ang binata. “Can you not underestimate my preference? Maganda si Joana at malaki ang dibdib pero gago, mas kamukha siya no’ng babaeng dinala mo noon!”

“What?” naguguluhan niyang tanong.

Ilang beses na ibinuka ni Leon ang bibig para magpaliwanag ngunit ni isang salita, walang kumawala mula sa bibig nito. Kaya ang ending, nagkakatitigan lang silang dalawa.

“Sinong babae?” pagtatanong niya ulit.

Napapiksi si Leon ngunit nag-iwas ito ng tingin. “Wala! Kung ’di mo na naaalala, edi matanda ka na. Umalis ka na nga rito. King ina, nagtatrabaho ’yong tao e.”

Doon nagsimula si Leon na muwestrahan siyang umalis ngunit habang ginagawa iyon, tila ba napansin nito ang kahong dala-dala niya at doon naituon ang atensyon nito.

“Binigay ni Joana sa ’kin,” simpleng aniya na nakapagpaismid dito.

With that, Leon left Keith who only stared at him longingly. Nagbaba ang binata ng tingin sa dala-dalang kahon ng tsokolate bago bumuntong hininga.

“Dapat yata ’di ko na ’to kinuha,” bulong niya sa sarili kahit pa na alam naman niyang hindi niya matatanggihan ang dalaga.

Ibinigay ito ni Joana sa kanya sa harap ng maraming tao at magagasgas ang dignidad nito kung bigla niyang tanggihan.

The thing is, he knew exactly why Joana decided to give him chocolates. Hindi dahil Valentine’s. Wala na siya sa Canada para bigyan siya nito ng tsokolate nang dahil sa cliche na selebrasyon. He should have really persuaded Leon instead of taking in a woman— because man, this is problematic.

He also had the feeling that Joana kept on approaching Leon during work ( a fact that he heard from Ridge the last time they met at the bar ), because she was hoping that she would gather information about his likes and dislikes. Only to fall in failure since Leon loathed him.

Anyway, this was the exact reason why he became hesitant to take Joana, and almost nulled the contract they signed to give the project to Leon, who told him that he wanted the clinic when he was drunk. Because he would rather see Leon on-site, working for the clinic he wanted and getting a chance to watch the man he loved for so long in the middle of a job.

But he had to keep his word and his personal feelings shall never intervene.

Isa pa, may nalaman naman siyang maganda ngayon. Bakit hindi na lang niya bisitahin madalas dito si Leon? Alam niyang may iba siyang trabaho pero… ha. Si Leon ang energizer niya at ang grip para humaba ang pasensya niya.

Leon is all the good things in his world— although all he does is neglect and reject Keith. Ironic .

Hindi siya gusto ng binata pero gusto niyang isipin na may rason sa likod ng pagsimangot nito nang marinig na galing kay Joana ang regalo.

Mataman siyang napatitig sa kahon ng tsokolate hanggang sa mag-angat ng tingin upang suyurin ang buong lugar. Hindi nagtagal, natagpuan niya si Leon na kausap ulit ang mga trababador. Inuutusan ang mga ito o hindi naman kaya ay tinatanong.

It would be better if he could stay longer to watch him work, but Keith had to save that chance for later.

Kung suswertehin siya.

Nevertheless, he decided to carve the memory deep within his mind so as to never forget that he once saw Leon at work, doing his job passionately.

**

“HOW’S work?”

Tila ba nabunutan ng tinik si Leon nang ganoon ang marinig na tanong mula sa nakatatandang kapatid. Ang tagal din niyang tiniis na kay Keith iikot ang usapan nila dahil ipinipilit nito ang proyekto sa kanya!

“Ayos lang. Nakakapagod. Pumunta ako sa site ng center kanina sa Angeles, tapos bumisita sa bahay ng isang kliyente. May ipapagawa raw kasi,” kwento niya bago sumandal sa likuran ng kinauupuan.

Maging ang ulo niya, naisandal niya sa itaas ng backrest. Kung kaya naman wala ang atensyon niya sa monitor ng laptop at nakatitig sa kawalan.

Kumunot ang noo ni Leonardo. “Mukhang ang dami mong trabaho nitong nakaraan. Kailan ka pa naging in-demand?”

“Matagal na. Ngayon lang ako napagod.”

“O? Masyado na ba ’kong mahina at ’di ko na napapansing stressed na pala ang kapatid ko?”

“King ina mo, mukha ka ngang walang pakialam e. Ikaw kaya dahilan ba’t ako stressed nitong minsan! No’ng pinipilit mo sa ’kin ’yong klinika ni Keith!”

Namilog ang mga mata ni Leonardo habang nagra-rant si Leon. His words spat no poison, it does not bite, and it only seemed to mean as a joke. Thus, Leonardo laughed it off like he usually does.

“Pero ’di ka naman napilit. Sa huli, inintindi ka na naman no’ng isa. Kumusta pala ’yong engineer na napili niya? Balita ko, maganda,” anito.

Imbes na sumagot, tinatamad na dinala ni Leon ang mga mata sa monitor ng laptop. Kunot ang noo at ineeksamina ang mukha ng nakatatandang kapatid mula sa screen. Ngunit wala namang bago sa itsura nito dahil puro kapilyuhan lang naman ang nakapinta.

“Not my type,” sagot niya kalaunan.

Namangha sandali si Leonardo bago mahina na humalakhak. “Talaga? Himala, a. Madalas ’pag maganda, trip mo kaagad.”

“’Di gano’n kababa standards ko sa babae. Baka si Keith, type niya.”

“Sus, ’yon pa? Iba ang gusto no’n.”

Napaismid siya. Biglang pumasok sa isip ni Leon ang mga alaala nitong nakaraan. Nauna pa talaga iyong matapos nilang gumawa ng kababalaghan sa sasakyan nito. Pinangilabutan siya dala ng memorya.

“I love you Leon,” Keith said.

Kumunot ang noo niya sa naisip. Nagsisimula rin siyang pagpawisan ng malamig kung kaya pinagsaklob niya ang mga kamay bago pinagkuskos.

“Who even told you that I’m straight? I’m Leonsexual.”

That was another line from their recent meeting. That coincidental one where they met at Hypermarket.

Sumikdo ang puso niya at pasimple siyang napatikhim. Bakit balik ng balik ang mga iyon sa utak niya? Mukha namang walang laman.

“Ah, really,” aniya.

Pinagsikapan ni Leon na kapain ang mga salita na iyon mula sa kadulu-duluhan ng isipan niya.

The thought makes him feel disgusted but it was not exactly unpleasant.

Still, he refuses to acknowledge Keith Gaviola. After all, they are both males and he can never imagine himself with his own. He would rather be stuck in a loveless marriage with a woman than fucking with the same sex.

He could never.

“’Nga pala, mabuti nakatawag ka? Wala ka bang gagawin?” pag-iiba niya ng usapan.

Mahinang natawa si Leonardo bago nagpakawala ng malalim na buntong hininga. “Katatapos ko lang magtrabaho. Naka-reserve rin ’tong oras na ’to para sa ’yo. Tinawagan ka na ba nina Papa?”

Marahan siyang umiling. “Nagcha-chat lang sila kung kumusta na ba ’ko. Panay din send ng pictures. Nasa’n ba sila?”

“Nasa Ottawa sila ngayon, sa Ontario. Nagbakasyon. Nag-date.”

Napangiwi siya. Alam niyang sinabi niya na mas gugustuhin niyang makulong sa relasyong walang pag-ibig na kaugnay pero naiinggit siya sa mga magulang. Gusto niya ng ganoon, ng babaeng makakasama hanggang pagtanda at maigagala kahit saan.

“Sana all. Si Liam saka si Ate, kumusta?”

Pinasadahan sandali ni Leonardo ang orasang pambisig bago naglipat ng tingin sa kung saan. Hindi niya alam dahil hindi naman 3d ang camera ng kuya niya.

“Nag-grocery silang dalawa. Sabi ko nga e sasamahan ko sandali kaso ang sabi sa ’kin, kausapin muna kita’t ang tagal daw nating hindi nagkausap.”

Huminga siya palabas. “Ang bait naman ni Ate. Sigurado ka bang deserve mo siya?”

“’Pag ikaw nagkaasawa ng mabait, ganyan din itatanong ko sa ’yo. Deserve mo ba ’yon?”

Sandaling namutawi ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa bago sila sabay na natawa.

“Kung magkakaasawa,” kalauna’y aniya bago naghalumbaba. “Kung ’di, enjoy-in ko nalang pagiging bachelor. Gwapo naman ako.”

“Imposible rin namang ’di ka magkaasawa. Sa itsura mong ’yan? Kung sigurong OA lang talaga mga babae ngayon, marami nang sumubok na pikutin ka.”

“Pero meron naman talaga, ’di ba?”

Natahimik ulit silang dalawa. Biglang naalala ang isang memorya noong junior high school pa lamang siya. Pa-graduate na sana noon nang ang ex-girlfriend niya, akusahan siyang siya ang ama ng dinadala nitong bata.

They were still so young that he was basically grounded when everyone heard the news. Then again, it turns out that the father was Henry, one of their batchmates. Naakusahan lang siya dahil may gusto pa rin sa kanya ang ex-girlfriend niya.

Kung sinong nakaalam? Walang iba kung hindi si Keith. Hindi niya alam kung paano pero ang sabi ng kuya Leonardo niya, pinaglalaban daw ni Keith na hindi naman siya makakabuntis ng kung sinu-sino lang.

Funny that the man believed in him when no one did. Even when he acted very hostile and brusque towards him.

But then again, that was a memory from before. Hindi na dapat nila inaalala.

“Ba’t parang ang depressing ng atmosphere? Sigurado ka bang walang nangyari riyan, Le?”

Natigilan si Leon nang mapansin pala ng kapatid niya na ang baba nga ng enerhiya niya.

“’Di ba dahil pagod ako?” aniya.

Ngunit matapos sabihin iyon, biglang lumabas sa isipan niya ang imahe mula sa site. Noong bumisita si Keith at makita niya ang kahon ng tsokolateng dala-dala nito. Iyong galing daw kay Joana.

Kunot noo tuloy na napapikit si Leon bago kinamot ang likod ng ulo.

’ Magayuma nawa ‘yon ,’ bulong niya sa sarili.

Pero bakit ba iyon ang biglang pumasok sa isipan niya? It was something uncalled for. He did not even think about it earlier until right now.

“Oo nga pala. Magpapahinga ka na ba?”

Leon opened his eyes before stretching an arm in front of his brother. “Nah, I’m good. ’Di pa ’ko inaantok.”

Tumango-tango ang kapatid. “E bukas, anong schedule mo? Aalis ka ba ulit?”

“Oo. Babalik ako sa site sa Angeles, pero baka daanan ko muna iyong bahay nina Ridge at Zamiel dahil tapos na ang construction.”

“Tapos na pala? Bale, malapit na rin pala ang kasal no’ng dalawang ’yon!”

Napangiwi siya at napaisip. Iyon ba ang time stamp ng kuya niya sa kasal noong dalawa?

“Uuwi ba kayo niyan?”

Tumango ito. “Matagal na rin naman no’ng huli kaming nakauwi. E si Zachariel, kailan ikakasal ang isang ’yon?”

“Malay ko rin ba.” Napahalakhak si Leon ngunit may bahid ng inggit. “Baka malapit na rin pero alam ko, ’di pa naman nakakapag-propose ’yon. Nag-iipon pa.”

“Napag-iiwanan ka na, Le. Sigurado ka bang gusto mong magpaka-single?”

“Malamang hindi, pero wala pa kasi akong nakikilala na gusto kong makasama mag-settle down. Hintay ka na lang. ’Pag ako nagkaroon, hahampas ko kaagad sa ’yo ’yong picture.”

Marami-rami silang napag-usapan ni Leonardo mula roon. Nakuha pa nilang mag-asaran lalo na at hindi pa rin nga nakakahanap ng kasintahan si Leon. Ang dami nitong iniasar sa kanya, hanggang sa napunta kay Keith ang usapan.

“Papansin ka rin naman kay Keith, tapos ang defensive mo pa no’ng tinanong ko kung may gusto ka ba sa kanya. Pinatayan mo pa ’ko ng tawag no’n!”

Sumimangot siya. Naaalala pa pala nito iyong insidente na biglang kumilos ang kamay niya para patayin ang video call nilang magkapatid noong kumprontahin siya ni Leonardo tungkol kay Keith.

“Kung umarte ka noon, para kang dagang nahuli na nagnanakaw ng keso!”

Ah, to be compared to a rat though. How Leon wanted to shed a tear.

“Aksidente nga lang ’yon! Ang kulit mo, a.”

“Aksidente. Defensive ka kamo.”

Kalaunan, bumuntong hininga na lamang si Leonardo para sapuin ang noo bago hinilot ang sentido. O sige! Ipilit pa! Kung kaharap niya lang si Leonardo, nagsakalan na sila.

“Balita ko pala, nasimulan na ’yong klinika?” anito.

Imbes na sumagot, tinatamad lamang na humimig si Leon. Wala na nga siyang interes makipag-usap dito nang banggitin na naman nito si Keith, pero hindi pa rin pala sila agad na makaka-move on sa usapan.

Kanina pa siguro bahing ng bahing iyong doktor na iyon.

“Nakita ko siya kanina. Nadaanan daw ako. Malapit daw kasi sa center iyong eye clinic.”

Si Leonardo naman ang humimig bago bumulong. Ngunit masyadong mahina ang boses nito para maintindihan niya kung ano ang sinasabi nito. Hindi rin afford ng microphone na ma-recognize ang bawat salitang biningkas ng kapatid.

He stared at his brother incredulously.

“Anong binubulong-bulong mo riyan, Kuya?”

Sandaling natigilan ang nakatatanda niyang kapatid bago ito napahalakhak.

“Wala lang. Iniisip ko lang kung gaano ka-aggressive ’tong si Keith. ’Kala ko, papadaig nalang e.”

Now he was staring at Leonardo with puzzled eyes. Nasa parehong pahina pa ba sila ng kapatid o lumipat na ito ng tuluyan?

Kabanata 12

KABANATA 12

TULAD ng plinano niya, dinaanan niya muna sina Ridge at Zamiel bago pumunta sa site kung saan ipinapatayo ang center. Kaagad siyang winelcome ni Zamiel, na noon ay naghahanda rin para magtrabaho, dahil noong mga oras na iyon, natutulog pa rin daw si Ridge.

Still, kahit si Ridge ang binalak niyang puntahan, si Zamiel pa rin ang nagsiwalat kung anong balak nilang gawin dahil naka-outside uniform daw siya at baka ma-late sa gagawin. Though, it’s not much of a problem since he wouldn’t really go to his office until later. Kakausapin niya rin kasi ang mayor ng Angeles maya-maya.

“’Di ka pa ba babalik sa trabaho?” pag-uusisa ni Zamiel nang hindi siya gumalaw mula sa kinauupuan.

Madrama siyang napasandal sa likod ng upuan. “Tinatamad pa ’kong pumunta ng trabaho. Baka mamaya may asungot na nag-aabang sa ’kin?”

“Huh.”

Zamiel stared at him intently— no! Nanunukat ang mga mata nitong pinagmasdan siya mula ulo hanggang paa. Kung hindi lang din namamalikmata si Leon, parang nadidisgusto pa ito sa kanya!

Bago pa man siya makapagtanong, naunahan na siya ng binata. “Who did you fuck?”

“Anong who did I fuck?!” napapantastikuhan niyang tanong at tinuro ang sarili. “Sa sobrang busy ko nitong nakaraan, feeling mo ba makakapag-bar pa ’ko?”

“Oo. ’Pag gusto, may paraan ’di ba?” mabilis naman nitong tugon.

“Yo. ’Di naman ako ganyan kadesperado. Grabe ka na!”

And mind him, Leon hasn’t touched anyone since something happened between him and Keith. Deputa, hindi niya pa alam kung bakit wala siyang gana mag-bar pero imbes na kung anu-ano ang isipin niya, nag-settle na lang siya sa ideyang busy siya kaya ’di siya makapag-bar. King ina!

“You’re actually desperate,” Zamiel protested. “’Wag mo ’kong niloloko. So, anong masamang espiritu ang sumanib sa ’yo at ’di ka nagba-bar?”

“Wala nga, bwakanang shit na ’yan. Busy lang ako!”

Zamiel seemed to doubt his words. With the way his eyes squinted before he hissed and Leon couldn’t comprehend this guy’s guts! Iyong totoo, ano bang hindi kapani-paniwala sa mga sinasabi niya? Mukha ba siyang sinungaling?!

Nag-iwas ito ng tingin at may sinilip sa loob ng bahay nito. Nasa tabi naman sila ng bintana kaya kitang-kita ang sala. Hindi nagtagal, umangat ang mga kilay nito nang makita ang fiancé, napabaling din tuloy si Leon sa loob ng bahay.

It was then when Ridge sat on the sofa beside the window. Still looking all so lethargic and sleepy, he regarded Zamiel and Leon with a dry smile.

“Good morning. Anong pinag-uusapan niyo?” bati nito sa kanila.

“’Yong repair na pinapagawa mo. And Leon, we talked about his sex life,” kaagad na tugon ni Zamiel.

Napaismid si Ridge. “I heard. Tinatanggi ni Leon na may naka-sex siya, ’no?”

“Yo! Isa ka pa, e!” sabad niya.

Humalakhak ang binata. “I mean, ba’t magkakaroon ng asungot sa trabaho mo kung wala kang ginalaw? Tignancmo, kahit si Zamiel ’di naniwala sa ’yo. Bobo ’yan pero ’di tanga.”

“Excuse me, fuck you!” asik naman ni Zamiel sa asawa bago umahon mula sa kinauupuan. “Dumito ka na nga umupo! Maghahanda akong agahan mo.”

Humimig si Ridge. “Salad, Zamiel. Gusto ko ng salad.”

“Yeah, yeah.”

With that, Zamiel left to go back inside their house to prepare for Ridge’s breakfast. Nang pumasok ito, si Ridge naman ang lumabas. Nakasuot ito ng puting t-shirt at naka-boxer shorts lang. Humihikab pa ngunit mukhang nakapaghilamos naman na.

Nginiwian ito ni Leon. “Haba ng tulog. Dami mo nang dumi na na-scrub ko mula kay Zamiel.”

Mahinang humalakhak si Ridge bago umupo sa upuang pinapagitnaan nila Leon at ng noo’y bakanteng upuan ni Zamiel.

“Ano’ng sinabi niya?” pag-uusisa nito.

“Wala, nakwento lang na kinonvert mong office mo ’yong isang kwarto. Magtatayo ka ng business?”

Sumandal lang si Ridge sa likod ng upuan bago nagpakawala ng malalim na hininga.

“Ah, ’yon lang. Yeah, ’di pa ngayon though. Wala pa kaming puhunan,” Ridge replied in a sing-song manner. Hindi nagtagal, nagpahalumbaba ito. “By the way, how have you been, Engineer?”

Kumunot ang noo niya. “’Yong tanong mo, parang may hidden meaning, a.”

“Meron, slight. ’Di pa tayo nagkita ulit mula no’ng hinatid ka sa bahay mo ni Dr. Gaviola.”

Naglapat ang mga labi ni Leon bago nag-iwas ng tingin. His eyes spoke louder than his mouth and even though Ridge couldn’t exactly see how Leon made a face, the male seemed to know him enough to have an insight about how he looked like right now.

“May nangyari ba?” dagdag nito.

Leon flinched and made a low ‘urk’ sound. Meanwhile, Ridge seemed to notice.

“It’s not a big deal,” Leon replied in a hushed voice. “We just argued on the way back here.”

Argued? Argued?! Gusto niyang mapahalakhak sa sagot niya. Ukinam na ’yan, sinong niloloko ni Leon? Sarili niya? E gago, may nangyari nga sa kanila ni Keith! Hindi lang iyon, malinaw pa sa isipan niyang nagustuhan niya ang ginawa nito!

Gusto niyang manapak, gago! Gusto niyang sapakin ang sarili niya! Sobra ba siyang kinulang sa aruga kaya muntik na siyang mabaliw sa ginawa ni Keith? Bobo niya, amputa!

“Argued? E lasing na lasing ka no’n at walang malay,” sagot naman ni Ridge.

Napaismid siya. “Nagising din ako agad pagdating namin sa harap ng bahay. ’Tsaka, nawala lasing ko no’ng nakita ko siya kaya nag-away kaming dalawa. Ayoko pa ring ibigay susi ng bahay no’n sa kanya.”

Gago, okay na ba itong fake story niya? Kinakabahan siya at si Ridge ang kaharap niya. Kapag nabulol siya, awtomatiko itong mag-a-assume na may ibang nangyari. King ina, hindi pa naman siya convincing dahil nag-iwas siya ng tingin.

Pero hindi kasi siya makatingin dito kaya kailangan niyang magkunwaring naiirita!

“O? Pa’no ka nakauwi?” aliw nitong tanong.

Muling natigilan si Leon. Sa pagkakataong iyon, napalingon na siya ulit kay Ridge at matiim nilang tinitigan ang isa’t isa. At delikado iyon dahil si Ridge pa? Paniguradong babasahin siya nito. Kung hindi man, magdo-draw ng mga hypotheses para ma-pressure siyang sumagot.

“Hinintay niya pa ’kong kumalma,” aniya habang hinihiling na hindi magtanong si Ridge kung paano.

At mukhang pinaboran siya ng Diyos ngayon dahil hindi na ito nagkomento pa. Putang ina. Kumakabog iyong dibdib niya habang iniisip niya kung anong posibleng itanong ni Ridge at kung paano siya ka-counter.

Natatakot nga siya baka may butas sa alibi niya at doon siya i-hit ni Ridge. Paano kung hindi siya makasagot? Mas gusto pa niyang magpalamon sa lupa kaysa sa aminin na nakabalik siya sa huwisyo matapos halikan si Keith, ngunit nakauwi lamang ng bahay nila noong matapos nila na mag-make out.

“He seems to be fond of you,” kalauna’y sabi pa nito.

Natigilan si Leon sa pag-iisip at muling napatitkg kay Ridge. Nakapikit na noon ang kaibigan at kung magsalita, parang kahit anong segundo mula ngayon, hihilain na naman ng antok.

“Rather, he likes you,” dagdag ni Ridge na nakapagpakunot ng noo niya.

“Anong ibig mong sabihin?” pagtatanong niya.

No, no. Alam ni Leon kung anong tinutukoy ni Ridge. Ayaw lang niyang tanggapin dahil king ina, hindi nakakatuwa.

Pero kung hindi nakakatuwa, bakit pa siya nagtanong? Minsan, naguguluhan din siya sa sarili niya.

It was then when Ridge hummed. “I don’t mean that he likes you platonically. Rather, romantically. He’s so worried when he thought that we left you at the bar. His eyes sparked like Zamiel’s when he’s furious and the issue concerns me, or like Gian who feels disdained when Lyle is caught in a mess.”

Naniningkit ang mga mata niyang napatitig sa kaibigan. Then his lips curved to plaster a tensed smile. Hindi niya maintindihan kung ano ang sinasabi ni Ridge. Para itong nakakulong sa sariling mundo ngayon.

“Sino bang tinutukoy mo, Ridge?”

Mahinang tumawa ang binata. “You know who. We didn’t even leave the conversation about him yet. I also thought it’s weird since he approached us back when we visited his clinic. He was asking about you.”

Imbes na pansinin si Ridge, inilipat ni Leon ang mga mata sa bintana ng bahay nila. Sinisilip kung nasaan na ba si Zamiel at ayaw na niyang makarinig ng kung anu-ano! At oo! Alam niyang si Keith ang tinutukoy ni Ridge dahil tulad ng sinabi nito, hindi naman talaga sila umalis sa linyang iyon.

Shit. Ayaw na niya, baka may masabi siyang hindi maganda kapag pinag-usapan pa rin nila si Keith. Magpaalam na kaya siya?

But to no avail, it seems like Zamiel is still busy preparing his fiancé’s breakfast. Gaano ba ito katagal na maghanda ng salad? O baka naman natatagalan lang siya dahil hindi niya maintindihan si Ridge?

“Ridge,” mahinang tawag niya rito noong oras na isinuko na lamang ang paghahanap kay Zamiel. “You should just get straight to the point.”

Nagmulat ng isang mata si Ridge para pasadahan siya ng mabilis na tingin. Ngunit pumikit din naman ito kaagad at iniwan siyang nag-iisip sandali. Hence, it led Leon to have a puzzled expression plastered on his countenance.

“Me? But I already told you my thoughts. Ba’t kita ispu-spoonfeed, Leon?” nanunudyo nitong sabi.

Kinunutan niya ito ng noo. “No, I mean! King inang ’yan. Ba’t ba ito ang pinag-uusapan natin?”

“I don’t know. I just wanted you to be informed just in case, since you’re an oblivious fool.”

He is not oblivious!— was what he wanted to shout but he kept his mouth shut.

“Kailangan ba talaga nating pag-usapan ang isang ’yon ng ganito?” kalauna’y napapantastikuhan niyang tanong.

Malakas na tumawa si Ridge. “Not really. It’s just that… you two are amusing to watch.”

“King ina, siya pa talaga?! Kami?! ’Wag mo kaming itulad sa inyo, foul ’yon. Maba-bad trip ako sa ’yo.”

“I know. But still, I meant no harm. Kung ayaw mo sa kanya, ba’t ’di mo na lang i-reject?”

Sandali siyang natahimik. Inoobserbahan ang mukha ni Ridge Gonzales bago sumimsim ng kape. Medyo malamig na ang inumin pero mainit pa rin ang hagod ng likido sa lalamunan niya.

Bumuntong hininga si Ridge. “Oh, but did he ever confessed?”

Leon let out a trill while his eyebrow twitched. Hindi niya alam kung paano sasagutin si Ridge. Mabuti nalang, hindi kailangan dahil hindi naman sumagot ang binata. Sinabi lang talaga nito ang insight tungkol kay Keith.

“Ang weird at tinanong ko. ’Di naman niya tinatago,” kalauna’y dagdag pa ni Ridge.

Sakto namang dumating na rin noon si Zamiel kaya ayos lang na huwag nang magsalita pa.

Nang maabutan sila ng binata, mabilis itong sumimangot at nag-angat ng isang kilay. Mukhang napansin na kakaiba ang atmosperang bumabalot sa kanilang dalawa.

“Ano’ng pinag-usapan niyo?” tanong nito.

“Wala,” sabay nilang sagot. Ngunit habang nakasimangot si Leon nang magsabi, pilyo namang nakangisi si Ridge. And that alone made Zamiel think that something is suspicious.

Sana lang, hindi na banggitin pa ni Ridge ang usapan nila kay Zamiel. Ayaw na niya ng isa pang sakit sa ulo.

**

Moreover, Leon was grateful with the free breakfast. Hindi siya nag-agahan noong umaga na dinaanan niya ang dalawa kaya bawi-bawi na rin ang hinanda ni Zamiel kanina. E kung may cereal lang din kasi siya sa bahay, edi sana hindi na siya naging pabigat sa mga iyon!

And yes, Leon Eleazar still likes eating cereals for breakfast at the age of twenty nine!

Anyway, it didn’t take Leon long to arrive at his destination, the site where they are constructing Angeles’ newest animal medical center. Nakapagsabi naman siya sa tumatayong head o lider ng mga trabahador na mahuhuli siya ng kaunti dahil may kakausapin. Kung kaya mas mabuting magsimula na sila ng trabaho habang hinihintay siya.

Ngunit noong nandoon na si Leon, isang hindi magandang balita ang bumungad sa kanya.

Not that something collapsed or there was an occurrence of an accident during his absence but someone was waiting for him in front of the site—tulad ng inaasahan niya! Pinagtitinginan pa ito noong ibang mga construction worker dahil dumaan din ito kahapon. Itinanggi lang niyang kakilala niya pero nandirito naman ngayon.

Never mind, he will just pretend that he did not see Keith Gaviola.

Or not.

“Leon,” tawag nito sa kanya noong akmang lalampas na sana siya sa binata.

Napasimangot siya. Hindi natutuwa na kailangan niyang maistorbo samantalang marami pa siyang kailangang gawin. Putang ina, malapit na e. Makakalagpas na sana siya kaso biglang hindi na naman siya paborito ni Lord. Parang tanga.

“Umagang-umaga, sinisira mo na naman araw ko.” The tone of his voice spewed poison, but Keith did not seem to mind as a smile still etched unto his lips. “Kung wala kang kailangan sa ’kin, umalis ka na.”

“I, at least, wanted to see you before I drop by my clinic.”

Lalong lumukot ang mukha niya. “Why would you do that?”

Hindi niya kailangan ang presensya ng binata rito. Nawawalan lang siya ng gana na magtrabaho. Wala pa man, nauubos na ang enerhiya niya.

“Wala lang. Gusto lang talaga kitang makita,” pagdadahilan nito.

Mangha siyang napaismid. “Ako, tingin mo ba gusto kitang makita?”

Hindi sumagot si Keith, ngunit hindi rin naman ito mukhang nasaktan sa sinabi niya.

It was then when Keith held out a paper bag to him. Naniningkit ang mga matang tinitigan iyon ni Leon. Iniinspeksyon bagamat hindi niya hawak. Nagpabalik-balik pa ang tingin niya sa iniaabot sa kanya ng binata at sa mismong may hawak.

“Anong gagawin ko riyan? Susunugin ko? Mukha ba kaming nagbo-bonfire rito?”

Marahang umiling si Keith. “I bought you doughnuts.”

“Putang ina,” hindi niya napigilan ang pagkawala ng mura sa bibig niya bago niya nahilot ang sentido. “At aanhin ko naman ’yan?”

“Ano bang ginagawa sa doughnuts, ’di ba kinakain?” natatawang tugon ni Keith. “Kung ayaw mo, ayos lang kahit na ipamigay mo sa mga kasama mo. I don’t really mind, Le. Gusto lang kitang bilhan nito.”

Mataman siyang napatitig sa binata bago muling napaismid. Kapag talaga pupunta ang isang ito rito, wala itong ibang dala sa kanya kung hindi sakit ng ulo.

“Ikaw ang magbigay sa mga construction worker dito. Marami akong trabaho at wala akong balak na hawakan ’yang doughnut na binibigay mo. Malay ko ba kung galing pala sa Engineer mo ta’s pinapasa mo lang sa ’kin? Ew, germs!” maarte niyang sabi.

Napamaang si Keith sa sinabi niya. Bahagyang bumuka ang bibig nito ngunit walang lumabas na kahit na anong salita mula roon. Napapantastikuhan lamang na napatitig sa kanya ang binata.

Hindi nagtagal, kumunot ang noo nito.

“Why would I give you something that came from her?” kunot noo nitong tanong sa kanya.

“I don’t know! I don’t care! King ina, pumasok ka na lang nga nang makapamahagi ka ng doughnuts! Bahala ka sa buhay mo!” asik niya rito.

Matapos niyang maghimutok, nagtaka siya nang pumasok nga si Keith sa site. Napapantastikuhan niya itong pinagmasdan lalo na nang lumapit ito sa mangilan-ngilang construction worker na noo’y nakapahinga.

“Bold of you to assume that you can enter here?” Hindi niya ito space. But it somehow serves as his protective barrier from Keith. A safe haven, safe place from the man’s presence. “Sa’n mo nahugot ’yong lakas ng loob mo?”

Naguguluhan siyang nilingon ng binata. “Ikaw ang nagsabi sa ’kin na ipamigay ko ’tong mga doughnut sa mga kasama mo. Ba’t ka ba nagagalit? Ang gulo mo.”

Napangiwi siya. “Modern problems require modern solution. Maghanap ka ng paraan. ’Di ka makakapasok dito. Lubayan mo ’ko.”

That was what Leon said and he made that clear.

Only that the construction workers under him did not know about this boundary that he set and had welcomed Keith Gaviola into his personal space, letting the man spoil them with some blessing like doughnut to “energize” them to work and accomplish more.

Ang ending, nakatayo si Leon sa isang sulok. Tulala at hindi makapaniwala sa kung paanong naging ganito ang sitwasyon. If he was an anime character, he would probably be drawn as white as a paper with a black background behind him. Iyong tipikal na parang biglang nadismaya sa takbo ng mga ganap.

All his efforts ended up in vain. What the fuck are they all doing welcoming a stranger to the site?

“Uy, boss Leon, nandiyan ka pala! Halika rito! Namimigay ng doughnut ’tong kaibigan mo!” pag-aaya noong trabahador na pinakamalapit sa kanya. “Ang sarap ng doughnut, Ser!”

“Ah, talaga… ’di ako mahilig sa doughnut. Sige, enjoy kayo,” pagdadahilan naman niya dahil wala siyang balak na lumapit sa mga ito.

Matapos sumagot, hinanap ng mga mata niya ang pigura ni Keith. Natagpuan niya naman itong nakamasid sa kanya mula sa distansya. Bagamat ini-entertain ang iilang construction worker, hindi naman maalis ang paningin sa kinagagawian niya.

What the fuck is this guy doing? He is basically bribing his workers with doughnuts.

Isa pa, anong klaseng doughnut ba ang dala-dala ng binata at halos magkumpulan silang lahat doon? Gaano rin ba karami at parang hindi sila natatapos na ngumata? Nasa kalagitnaan sila ng trabaho!

Nang matapos na mapag-isip isip, tinapunan niya ng masamang tingin ang binata.

“Get out of here after you’re done there, Gaviola. Your presence isn’t needed here,” he said in a deep and morbid-sounding tone that it might have sent some shivers under his workers spines which made them move back to work.

Hindi naman naiwang mag-isa si Keith dahil may iilan pa ring nanatili para makitikim ng dala nito. Iyon nga lang, tinalikuran siya ni Leon nang sa ganoon ay makabalik na ito sa trabaho.

And yet again, Keith had to stare at Leon from a distance — longing to obliterate the distance between them.

Noong makalayo na siya sa mga ito, pinanood niya ang iilang trabahador na nagpapatuloy pa rin sa trabaho. Animo’y walang mga kaalam-alam na may namimigay ng free chocolates sa labas at mas concerned sa pagtatrabaho ng maayos.

Leon admired his men, and watching them gives him a peace of mind.

Habang pinanonood sila na magsemento at patagin ang pader, biglang pumasok sa kanya ang isang alaala tungkol sa nangyari kanina. Kung bakit nandito si Keith at biglang nagkaroon ng feeding program sa labas.

Leon put his hand near his mouth to ponder about it.

Tang ina, kasalanan niya rin pala na nagkagulo silang lahat doon dahil hinayaan niya si Keith. Tanga-tanga rin pala siya, e.

But man, was Keith Gaviola persistent?!

“Ano bang kailangan no’n?” bulong niya sa sarili bago naniningkit ang mga matang tumitig sa kawalan.

Kabanata 13

KABANATA 13

SOMETIMES Leon would think the universe itself is trying to set him up with Keith. It is an unusual thought, it might also sound hilarious for some, but Leon could not help it but to feel that way. Like, the stars might have aligned to tell him that he has to suck it up and reconcile with the male.

“God fucking damn it.”

It was so weird to hear the exact curse he wanted to spit out from someone else’s mouth. Nang mag-angat siya ng tingin, natagpuan niya ang mga asul na mata ni Zamiel. Nakatuon sa kanya at hindi man lang nag-abalang itago na gusto siya nitong sakalin.

“Are you sure you’re drinking water, you fuck?” tanong nito. Nakasimangot at nakakrus ang mga braso.

Hindi napigilan ni Leon ang mapangiwi. Lalo na’t hindi man lang nag-exert ng effort itong si Zamiel na umaktong propesyonal sa harap niya. Sa halip, ipinilit na umaktong si Zamiel at hindi bilang si Dr. Chastain.

“Is that how you treat your patients?”

That question somehow felt like deja vu. Parang narinig na niya sa kung saan ngunit ipinagsakibit balikat nalang niya. Lalo na, lalong lumukot ang mukha ni Zamiel.

“The answer should be obvious,” sagot nito.

Now Leon looked at Zamiel like a prejudiced puppy. Siyang dahilan para angatan siya ng isang kilay ng binata. Zamiel totally looked as if he is at the upperhand (which, he obviously is) and Leon is some kind of kid he has to look after.

Nakalimutan ba nitong doktor siya?!

“Oy, nagpunta ako rito bilang pasyente?! Treat me nicely! Baka umiyak ako.”

“Yeah, I don’t see you as one. I see you as a freaking careless engineer who forgot to drink his damn water and check on his damned eyesight.”

Ito! Itong ugali na ito iyong mismong dahilan kung bakit napakaiyakin ni Zachariel noong bata pa sila. Napakasungit ba naman kasi ng kakambal. Nagla-lie low lang sa harap ni Ridge dahil mas matindi mang-asar iyong isa. Taob siya.

“Tapos na ’yong pandemic. Ba’t parang 24/7 ka pa rin kung humarap sa gadgets mo?”

Naghalumbaba si Leon. “’Di naman sa 24/7, tuwing umuuwi lang naman ako.”

“Tapos ’di ka pa umiinom ng tubig. Pa’no ka nabuhay ng matagal? Tang ina mo talaga. Balak mo bang mamatay nang single? Pagkatapos mo mag-rant sa harap namin. Kung wala lang ako rito, sinapak na kita.”

Somehow, listening to Zamiel nag reminded him of his mother. He is like an old lady. Nakakapagtakang tumagal si Ridge na hindi pinupuna ang fiancé?

“Puro ka beer. Tanggalan kita ng atay e. Ako naaawa sa katawan mo.”

Pagak siyang natawa. “You sound like you’re just about to kick my ass.”

Lalong tumalim ang pagkakatingin sa kanya ng binata kaya kaagad siyang umakto na zini-zipper ang bibig. Mahirap na, baka matuluyan siya.

Moreover, the reason why Leon is in the hospital, let alone, receiving Zamiel’s advise and nag is because these past few days, he has not been feeling alright.

He thought that it might be because of some liver problems, but Zamiel told him that it was not the case, fortunately. However, he has been advised to drink beer moderately if he does not want to catch UTI.

Leon had been feeling unwell due to vertigo. And though it is mainly caused by some problems with the ear, it might also be because of someone’s eyesight. It is widely known as visual vertigo.

“You should go check an eye doctor instead,” payo ni Zamiel habang mayroong isinusulat sa file na iniabot sa kanya kanina noong nurse. Mukhang tungkol iyon kay Leon dahil pabalik-balik ang mga mata ng binata sa kanya. “Because there is nothing wrong with you.”

Umismid siya’t nagpahalumbaba. “Ayos. May maisa-suggest ka bang eye doctor?”

“Sa clinic ng kaaway mo,” mabilis na sagot ng isa bago ngumisi samantalang siya, awtomatikong napasimangot. “Well, I guess you’ll be dropping by his clinic?”

Pagak siyang natawa bago itinaas ang gitnang daliri para ipakita sa kabarkada. Natawa lang si Zamiel bago napailing, ngunit hindi nabura ang pilyong ngisi na nasa mga labi nito.

“Nakakasukang tumapak sa clinic ng isang ’yon.”

“Unfortunately for you, you gotta suck it up.”

Hindi kaagad na nakasagot si Leon, ngunit napaismid siya kalaunan. That left a weird expression on Zamiel’s face, as if his friend was confused.

“Marami pa namang ibang clinic do’n. May EO naman tapos ’yong isa pang maliit na clinic sa SM,” aniya.

That was what Leon told Zamiel earlier. However for today, he ended up in Keith’s clinic.

Ang sakit sa pride dahil para siyang niyurakan pero rito siya dinala ng mga paa. Labag pa nga sa loob niya ang paglapit sa isa sa mga staff para magtanong kung paano magpa-check up dito. Mukhang napansin din iyon ng nurse na kaharap niya – isa sa mga assistant yata ni Keith. Iyong nurse na madalas nitong kasama.

Mukha itong namangha nang makita siya dahil ilang beses itong napakurap-kurap.

Hindi naman nagulat si Leon o nagtaka sa inasta nito. Of course the maiden should know him. Nagkita na sila sa Hypermarket noong minsan at harap-harapan niyang ipinagtabuyan si Keith. Ipinapasa rito, pero siya pa rin ang hinabol.

Not that these two have some kind of relationship, anyway. But that does not concern Leon.

Moreover, if this Egot woman was surprised to see him here… then how about Keith?

Yeah, it should somehow be amusing or else…

Nakangangang nakamasid sa kanya ang binata nang buksan nito ang pinto ng office nito at siya ang bumungad para sa check up. Pero hindi siya nagsalita. Sa halip, tinatago ang aliw at ngising pilit kumukurba sa mga labi niya. Para i-distract ang sarili, dumiretso si Leon na umupo malapit sa desk ng binata habang napapantastikuhan siyang sinundan ng tingin ni Keith.

All this makes him feel embarrassed but he is still dealing with it. Anyway, it’s amusing. Somehow.

“W-why… what?” Keith stammered hard before gulping a lump in his throat. “Are you here for something urgent?”

Naghalumbaba si Leon sa lamesa nito. “If checking my eyesight is urgent, then yes.”

“What…?”

Imbes na tignan si Keith, iginala ni Leon ang mga mata sa opisina nito. Mayroong machine sa tabi kung nasaan iyong tumitingin ng grado ng mata. Bukod doon, merong chart na madalas niyang nakikita kung saan-saan.

He does not think that Keith still uses it. Maybe it is just for display since technology is way more accurate than that whatever chart it is.

“I’ve been having visual vertigo according to Zamiel,” paliwanag niya – walang emosyon at tinatamad. “And he advised me to see an eye doctor immediately. I would have gone to EO and some other shop but for fuck’s sake, I ended up here.”

Namamangha siyang pinagmasdan ni Keith. Marahil hindi alam kung anong sasabihin? Naihilig nito ang likuran sa pinto. Hindi alam ni Leon kung anong tumatakbo sa isip ng binata, but for some reason, Keith’s eyes sparkled. Siya lang ba o parang excited ang isang ito?

Hindi nagtagal, napatikhim si Keith.

“I thought you said that you would never dare step inside my clinic,” anito.

Leon scoffed. “If that’s you, not approving my presence here, then just tell me straight. Mabuti rin kung ganyan, nang malaman mo kung anong pakiramdam ko t’wing bumibisita ka sa opisina ko.”

Nang marinig ang sagot niya, parang nataranta ang binata.

“No, that’s not what I mean, and I’m pretty sure that we have different reactions for that.”

Keith would never treat Leon’s presence as a nuisance – this, Leon somehow knew and if it’s some sort of privilege, he’d use it.

Noong mukhang nakabawi na mula sa pagkagulat si Keith, lumapit na ito sa kanya. Huli na noong mapansin ni Leon ang ginagawa nito kung kaya wala rin siyang nagawa nang masukol siya ni Keith. Napasinghap siya. Hindi makapaniwalang ang lakas ng loob ni Keith dito. Hanggang sa naalala niyang nasa teritoryo nga pala siya ng kalaban.

Hence, Leon clenched his fists and internally cried.

He shouldn’t have gone here. Ang daming ibang pwedeng mag-check sa mga mata niya bukod kay Keith Gaviola!

Dumikit nalang ang likod ni Leon sa backrest ng kinauupuan noong ihilig ni Keith ang katawan tungo sa kanya. Palapit sa pigura niya, binubura na naman lahat ng distansyang naglalayo sa kanila.

Now, they are just centimeters apart, with him deprived of the upper hand. Leon’s lips trembled despite being pressed tightly. More so when he could feel Keith’s breath fanning on his lips.

“Your presence isn’t a nuisance around here. In fact, it’s something that I’ve been longing for. I want to see you here, Leon.”

Mababa ang boses ni Keith nang sabihin nito ang mga salitang iyon. Animo’y nang-aakit at sinusubukan siyang gamitan ng hipnotismo para bumigay. Aba! Hindi pa nakatulong na hinaplos nito ang pisngi niya.

Leon intended to move away, but his body was not responding to him. Thus, to hide his embarrassment, he gritted his teeth.

“I am here to check my eyes, not to get harassed,” aniya.

Matiim siyang pinagmasdan ng binata. Kumikinang ang mga mata nito ngunit hindi dala ng pagmamayamo kung hindi pagmamahal. And that shook Leon’s heart that it hammered against his chest. It feels tight, but not unpleasant — which was weird and enchanting.

Then, Keith smiled before backing away.

“I know. ’Di ka naman pupunta rito para lang makita ako, ’di ba?” panunudyo nito.

He frowned. “Then do your job properly. Why the fuck are you flirting with a patient?”

Keith’s eyes danced in amusement. “So that is how you see it? That I’m flirting with you?”

“Bakit? ’Di ba gano’n?”

“No, you’re actually right. I’m just surprised that you finally regarded what I’m doing to you as flirting. After all, I’ve been doing this for the past years but you just shrugged my efforts off.”

Napanganga si Leon, kasabay ng pag-init ng mga pisngi niya. Napapiksi siya sa kinauupuan. Napahawak sa lamesa ni Keith at akmang tatayo na sana ngunit nginisian lamang siya ng binata.

His gestures alone made Leon feel defeated.

It is disgustingly frustrating.

“Should we proceed to your check up?” pag-iiba nito ng usapan.

Naniningkit ang mga matang tinitigan ni Leon ang binata bago inirapan.

“Gawin mo ng maayos trabaho mo. Magwo-walk out talaga ako rito,” irita niyang tugon.

Humalakhak si Keith. “No, you can’t. Ni-lock ko ’yong pinto.”

“Tang ina ka!”

Namutla si Leon bago napalingon sa pinto. Natataranta na siya e, maghahanap na rin sana ng paraan para masira iyong pinto— king ina, huli na noong mapagtanto niyang tino-troll lang siya noong isa dahil bigla napahagalpak ito ng tawa. Napahiya pa tuloy siya dahil ang labas, utu-uto siya!

Demonyo amputa!

**

NEVER did Keith ever thought that he would see Leon in his clinic.

Alam niyang ilang beses na niya itong sinabi pero hindi niya magawang mag-move on mula sa ideya. Sa araw na ito, parang mahal na mahal siya ng Diyos, pinaboran at biniyayaan para sa ilang taon niyang pagtitiis.

Bagamat maliit na bagay ang makita ang binata rito sa klinika niya, nagpapasalamat pa rin siya.

“Punyeta, ang awkward,” komento ni Leon.

Mahinang natawa si Keith nang marinig ang sinabi nito. Iginiya niya ito sa teknolohiyang magsusukat ng grado nito sa mata. Kanina pa rin ito sumunod sa utos niya na kumiling sa makina, hinihintay na lamang ang susunod niyang gagawin.

“Are you comfortable?” tanong niya.

Sumagitsit ang binata. “Mukha ba ’kong kumportable?”

“’Di ko alam, kaya nga ’ko nagtatanong.”

Tulad ng dati, brusko pa rin ang trato sa kanya ng binata. Bastos pa rin ang bibig nito at nagsasalita nang hindi man lang pinag-iisipan. Masaktan lang siya. Matapakan lang ang pride niya.

Ngunit kung ganito pa rin si Leon sa paglipas ng sampung taon, parang nakikipaglaro nalang si Keith sa bata. Kinukunsinti ito dahil mahirap nga naman talagang paamuhin si Leon — though, this was never the case when he was still in college.

Leon was… sweet, kind, and gentle. He used to be like a puppy who gets excited when he sees Keith. And he still wonders what made Leon change — no, what did he do to make him change?

While thinking, Keith also began to do his job.

“Nakakakita ka ba ng maayos?” pag-uusisa niya habang ina-adjust ang nakikita nito sa makina.

“Oo,” simpleng sagot ni Leon.

“’Di malabo?”

“Slight.”

Tumaas ang sulok ng mga labi ni Keith sa usapan nilang dalawa. He intended to act as a doctor today but Leon keeps on acting like he is just Keith. Kung kaya ibinaba nalang din niya ang maskara at maamo itong kinakausap.

“May visual vertigo ka nitong nakaraan, ’di ba?”

“Oo, bakit?”

“Kailan nati-trigger?”

“Pwede ko ba munang alisin ’tong mga mata ko rito? Gusto kitang simangutan.”

Despite the urge to burst into a fit of laughter, Keith had to hold himself. Eventually, however, he swallowed the chuckles that had been forming in his throat – he was in the verge of making Leon feel upset.

“No, you can’t. Nagtatanong lang ako, tinitignan ko pa rin grado ng mga mata mo.”

Leon hissed. “Fine. T’wing nagbabasa ako. Minsan, ’pag masyadong magalaw sasakyan ko. Kaya iniiwasan kong mag-drive no’ng nakaraan. O ’di naman kaya ’pag matagal nakatunganga sa laptop.”

Keith’s smile eventually faded. Tinangay ng hangin at dinala sa kawalan. Napaisip din siya lalo na noong mahanap na ang tamang grado ng mga mata ni Leon.

“So I should get you glasses that could prevent triggering your vertigo,” aniya.

“Yeah, do that,” sagot naman ni Leon.

Narinig ni Keith na sabihin din nito na “nang sa ganoon, magkasilbi ka” pero hindi nalang niya pinansin.

Ito iyong mga natutunan niya sa lumipas na mga taon. Ang ignorahin halos ng sinasabi ni Leon dahil walang silbi kung makikipagtalo siya sa binata.

Not that he is spoiling him either, but Leon would soon grow out of that habit. Magsasawa rin. Hindi nga lang siguro ngayon dahil pinipilit pa niyang paamuhin.

Nang matapos na mag-check, may ipinasuot na trial glasses si Keith kay Leon. Iyong naa-adjust din ang grado. Magkalapit ang mga mukha nila ng binata ngunit hindi niya alintana. After all, he’d been so, so, so much closer to Leon before – that thought still never fails to amaze him.

And while he was doing that, he was completely unaware of how Leon tries to hold back from squirming, thus, decided to avert his gaze from Keith’s direction.

“Bwakanang shit, bilisan mo. Ang lapit ng mukha, may pinagmamalaki ka ba?” Ganoon ang naging reaksyon ni Leon nang hindi na matiis ang distansya nila ni Keith. He tried so hard to sound extremely hostile, but he ended up speaking plainly.

Napaismid naman si Keith. “Nahihiya ka ba? Ngayon pa samantalang nakita na kitang hub—”

Bago pa man matapos ni Keith ang sinasabi, dinaklot ni Leon ang bibig niya, pinipigilan siya sa pagsasalita. Iniipit din nito ang mga pisngi ng doktor dala ng pagkainis!

And anything, it actually feels like Keith has the opportunity he would seize to get an opening and do something embarrassing.

“Shut the fuck up. Whatever happened that night stays there. Burn it from your memory,” pasinghal nitong sabi.

Siya namang paghawak ni Keith sa palapulsuhan ng binata. Inaalis ang pagkakahawak nito sa kanya.

Fortunately for him, Leon complied.

“How can I do that when I cherish every second of what happened to us—”

He was cut off short again when Leon tried to hit him. Good thing though, that Keith improved his reflexes and was able to dodge Leon’s abrupt attack. Giving Keith no other choice but to hold both of Leon’s wrists from acting anymore aggressive that may hurt both of them.

“Puputulan kita ng dila!” asik nito sa kanya.

Napahalakhak ulit siya. “Anyway, why don’t you try walking around while wearing that?”

Natigilan si Leon at ngumiwi. “Ha? Itong baduy na salamin na ’to?! Gago, ba’t ko gagawin ’yon?!”

“Para malaman nating dalawa kung okay na ba ’yang grado na ’yan sa ’yo at kung makakalakad at makakakilos ka ba ng maayos.”

The corner of Keith’s lips twitched when he heard Leon made another ‘urk’ sound. But he did not comment. He just watched the younger male snatch his wrists away from him before standing up, complying to the instruction.

“Puntahan mo ’ko ’pag okay ka na,” paalala niya.

“Oo, sige. Pakyu. Nakakabaduy ’tong salamin mo. Panira ng kagwapuhan.”

Imbes na magsalita pa, pinanood niya lang na magdabog si Leon hanggang sa lumabas ito mula sa opisina niya. Siya namang paghalumbaba ni Keith gamit ang dulo ng lamesa niya bilang suporta sa braso niya, bago napailing.

It still amazes him of how Leon acknowledges and holds great pride upon how he looks like.

Not that Keith would ever prove him wrong because the Leon is certainly right. Namamangha lang siya sa taas ng confidence nito sa sariling itsura. Then he’d ironically panic because he still can’t find someone to settle down with.

Well, if Leon would turn his way, he’d make him a deal. But of course, that would only happen in Keith’s dreams.

It is not like Leon would ever give up the idea of marrying a woman. Thinking about it now, he might accidentally run into someone and fall in love— these thoughts are driving Keith insane. His heart automatically sank and he feels his shoulders growing heavy.

Susundan niya sana.

Ngunit hindi na rin pala kailangan.

Natigilan si Keith sa pag-iisip nang bumalik si Leon sa opisina niya. Suot-suot pa rin ang ‘baduy’ na salamin ngunit noo’y nakabusangot at nakanguso.

“Anong nangyari sa ’yo?” tanong niya.

“Ayaw kong magtagal do’n na ganito itsura ko. Ayos lang naman ’yong grado. Kailan ko makukuha ’yong salamin?”

Napamaang si Keith at napakurap-kurap. Wala pa mang isang minuto mula noong lumabas ito at inatasan niyang maglakad-lakad pero nakabalik kaagad? Napangiwi siya.

“Did you really walk around?”

“There’s no need. I’m all good with this.”

“Leon, seriously, heed my instruction for once. Or do you want me to escort you out?”

“Hide all your pens because I might stab you with one. Do you think that I can’t handle myself just fine?!”

“Not really. No. I mean, sort of. After all, you’re a spoiled and a stubborn youngster.”

That was when Leon began to hiss at him, but Keith did not react. Nilapitan niya lang si Leon na halos maidikit ang likod sa pinto bago kinuha ang suot nitong salamin. And he was not planning to tease the young man, but looking him all guarded up and wary of him made him want to tease Leon.

Hence, he leaned close to the male which made the other flinch and shut his eyes close.

Napangisi tuloy siya. Ayaw niya ring masayang ang pagod nito na mag-react ng ganito. So, he brushed his lips against Leon’s before biting his lower lip. Other than that, he did nothing but to stare in awe at Leon who surprisingly slid down and fell onto his knees.

“Anong reaksyon ’yan?”

Pagak na natawa si Leon at bigla namang nakaramdam ng takot si Keith. Sa hindi malamang dahilan, parang biglang ii-impersonate ni Leon si Sadako at gagapang habang naka-bend. Kaya kaagad niyang tinalikuran ang binata bago nilunok ang takot na namumuo sa lalamunan niya.

Ah. But no. Leon isn’t flexible.

“Lumabas ka muna, Le. Asikasuhin lang namin ’to.”

Leon sniffed despite how low he sank. “’Di mo pa asikasuhin, nasa opisina ka naman na!”

“Wala rito ’yong mga gamit ko. Umalis ka muna riyan nang pareho tayong makalabas ng matiwasay.”

“Ack, gusto kitang saksakin patalikod.”

And it is not like Keith is unaware. In fact, he could feel the male’s piercing glare digging a hole at the back of his own head. It looks way too deadly that if glares could kill, he would have been dead already.

“If you won’t comply, then I’d have no other choice.”

Keith made his voice sound strained and suspiciously deep that it made Leon flinch once again before he stared at him in fear. The second Keith smiled, Leon immediately stood up from kneeling.

“A-anong gagawin mo?”

Fuck. How he wanted to pin Leon down to place another chaste kiss on those soft lips. Kung wala lang siya sa trabaho at hindi iniisip na mahuhuli sila ng mga kasama, gagawin niya talaga iyon. Kaso, baka may ibang pasyente pa sa labas.

“Hahalikan ki—”

For the third time on that day, Keith was cut short. But this time, by a flustered Leon who immediately opened his office’s door to run away before he slammed the door shut.

Namilog sandali ang mga mata niya sa pagkagulat ngunit hindi nagtagal, kumalma rin.

Ilang beses siyang napakurap-kurap habang tinititigan ang pinto ng opisina. Hindi para tignan kung bigla ba iyong bibigay, kung hindi para hintayin si Leon kung babalik pa ba. Noong hindi na, roon pa lamang siya natawa.

One of the reasons why Keith likes Leon is because… there is no dull days with him around.

Kabanata 14

KABANATA 14

PAKSHET! Putang inang yawa. Demonyo! Gago, ang bobo niya!

Nasisiphayong ginulo ni Leon ang sariling buhok at ilang beses na mahinang ipinukpok ang ulo sa lamesa niya. Shit. Hindi pa rin siya makapaniwala sa katangahan niya kanina noong nasa teritoryo siya ni Keith Gaviola! King inang iyan, bakit ganoon ang reaksyon ng katawan niya?!

When Keith trapped him in a kabedon and leaned towards him, his first reaction was to press his back against the wall and shut his eyes, anticipating a kiss?! Ha! Putang ina, nababaliw na yata siya. Mukhang hindi pa naman ganoon ang inaasahan ni Keith na reaksyon niya dahil ilang segundo itong natigilan. And yes! It took time before Keith brushed his lips against his!

“Nagdi-deteriorate na ba brain cells ko ‘pag nakaharap sa ‘kin si Keith Gaviola?” nasisiphayo niyang tanong sa sarili.

Of course there was dread evident in his voice. Leon was scared as fuck because he really trembled— no! Something inside him quivered and he’s scared what could it be.

No girls has this effect on him, after all. None of them could make his heart race just by erasing the distance between them. And if there is anything that Leon would typically feel around women who attempted to entice him, it’s nothing but all amusement.

Keith on the other hand, made him nervous. A pleasant anxiety — if there is a thing like this. And if he’d turn off the filter for a quick moment, he was even excited. Weird shit!

“At ba’t naman ako mae-excite na mahalikan ng lalaki?!” singhal niya sa sarili.

Hindi siya makapaniwala! Anong nangyayari sa kanya? O kung wala sa kanya ang problema, anong ginagawa ni Keith sa kanya?! Mayroon ba itong ipinainom na gayuma kaya parang nabitin siya nang hindi siya tuluyang hinalikan ni Keith kanina?

Gago! Bakit siya mabibitin?! Magsuka pa siya sa harap ni Keith, e!

“King ina mo, Keith Gaviola! Madapa ka sana habang nakikipaglandian ka sa nurse mo! Putang ina mo!” panunumpa niya sa binata.

Nang hindi na makayanan ng pagkapahiya, muling iniuntog ni Leon ang noo sa lamesa niya pero sa kamalas-malasan niya, hindi noo niya ang tumama sa konkreto kung hindi ang salamin na in-order niya sa klinika ni Keith.

And of course, since he’s wearing the thing (not because he wanted to but because he’s also preserving his safety and himself from the headache!), the pain was much more excruciating than when he is trying to hit his forehead on the table jokingly.

“Hindi mo talaga ako mahal, Lord!” pagrireklamo niya bago inalis ang salamin at sinapo ang tungki ng ilong. “Bastos. Mabuti na lang ‘di agad nasira ‘yong salamin. Ayoko ngang bumalik sa klinika ng tang inang ‘yon.”

Pero hindi nga ba talaga siya babalik? Ayaw ba talaga niya?

Well for starters… a part of him says that he wanted Keith to press his lips against Leon’s then kiss him eargerly and passionately. Wait, what the— what the hell?!

Leon shivered at the thought before he hissed. He couldn’t help it but to feel more angered by his intruding ideas. King inang iyan! Basta ayaw nga niyang bumalik sa opisina ni Keith! Hindi siya papatalo sa isang iyon, ano!

He won’t let himself fall onto Keith’s tricks!

Anong halik-halik?! Aanhin niya iyong labi ni Keith?! Tapyasan niya pa ng batok ang isang iyon, e. Bad trip!

Habang nakikipaglaban si Leon sa mga ideya tungkol kay Keith, bigla na lang siyang natigilan nang tumunog ang cellphone niya. Mataman muna niya iyong tinignan at pinakiramdaman. Baka kasi galing doon sa asungot na kanina pa umeepal sa isipan niya pero noong mapagtanto na baka kliyente, labag man sa loob niya e kinuha niya ang device.

Then, he saw a text message from the mayor’s representative.

“Oo nga pala,” bulong niya bago nagpahalumbaba at kinalikot ang cellphone nang mqg-back sa homescreen. “Pupunta nga pala ako sa site ngayon.”

Tinatamad na pamo siya dahil naepalan na siya ng check-up sa mata at pang-iinis sa kanya ni Keith.

DESPITE complaining though, Leon still dropped by the site to meet the mayor’s secretary for a quick meeting.

Pakiramdam niya, nagsayang siya ng gas sa pagpunta rito dahil halos sampung minuto lang naman silang nagkausap. Diniscuss lang kasi nito ang tungkol sa improvements na gustong ipa-adjust ng mayor. Nakausap naman na raw nito ang architect at gustong i-submit sa kanya ang bagong budget.

Sa totoo lang, hindi niya inaasahang mas maii-stress siya rito sa animal center na ito kaysa kay Keith. Ano, gusto ba talaga ng mayor ng animal center o hinahabol-habol niya lang ang kiliti ng mga tao? But oh well, it could be the latter. Politicians are usually greedy, after all. Pakitang tao lang naman na nagpapakita ito ng empathy sa mga pagala-galang hayop. Awit.

“Pupwede namang sa text or call na lang i-discuss ‘yong mga adjustment na gusto nilang i-apply. Talagang pinapunta pa ‘ko rito para magsayang ng sampung minuto at gas!” bulong niya habang pinagmamasdan ang mga trabahador na hindi kalayuan sa kanya.

Wala pa naman siyang balak talaga magpunta rito dahil galing siya sa check-up at ilang araw masama ang pakiramdam niya. Hindi rin naman talaga naging maayos ang lagay niya kahit nalaman na niya ang sagot sa visual vertigo niya, ano. Kahit matibay itong salamin na suot niya, hindi naman ito magical na sa isang iglap lang, hindi na masakit ang ulo niya.

Parang hindi talaga nabawasan stress niya, e. Hindi bale, iinom nalang siya mamaya pagkauwi nang sa ganoon, makalimutan niya kung anong nakakapagpabagabag sa kanya.

At para makapamatay siya ng oras, kakausapin na lamang niya ang mga construction worker hanggang sa matapos ang oras ng duty niya sa trabaho.

Kinumusta lang naman niya ang mga naganap na pag-usad sa paggawa ng center. Nothing out of the ordinary. In-inform niya rin ang mga ito na may adjustments na ipinapagawa ang mayor at ginagawa na ng arkitekto ang mga iyon. Syempre, nakatanggap siya ng mga reklamo pero hindi naman siya ang may-ari nitong proyekto. Siya lamang ang inhinyero.

“Yeah. Kung may kailangang gibain sa bagong blueprint, iyon pa rin ang susundan natin. ‘Di bale, pupunta naman ang arkitekto rito para ma-instruct kayo ng maayos,” aniya bago iwinagayway ang isang kamay at pinasadahan ng tingin ang mga natapos na sa building.

Well, to be honest, it’d be a waste if they would destroy some of the finished parts just because of the adjustments. But anyway, it isn’t his money to begin with. Though, the hard work of these men and the time he spent helping in constructing this building won’t be returned.

But that’s life.

“Ah. Basta sa ngayon, ‘yong mga sinabi kong ‘wag niyo munang gagalawin, ‘wag muna. Mahirap na at baka ‘di naman dagdagan ng malaki ang budget natin. Dadaan ako bukas ng umaga para kumustahin kayo. Sasabihan ko rin kayo kung kailan pupunta rito ang arkitekto. Mag-uusap pa kami,” dagdag niya.

Matapos na magbigay ng mga instruction, kaagad na bumalik si Leon sa sariling sasakyan. Sumama kasi ulit ang pakiramdam niya tapos sinabayan pa ng stress. Draining din na siya ang magpapaliwanag sa mga construction worker ngayon tapos siya ang nakatanggap ng reklamo nila.

Ka-close niya ang mga ito pero syempre, kung may problema, siya rin ang unang sasalo dahil siya ang narito ngayon at naiwan na siya ng sekretarya ng mayor.

Ah! Gusto nalang niyang humilata sa kama at matulog hanggang bukas ng umaga.

Nasa harap na noon si Leon ng sasakyan nang maisipang kunin sandali ang cellphone mula sa bulsa. He was all cool and silent. Para siyang main character sa k-drama noong ginagawa iyon. But to his shock, his cellular data was open! At dahil may tira siyang regular load, wala na iyon ngayon! Kinain na ng tang inang TM!

Puta, bigla siyang lalong nahilo.

“Aba’y demonyo!” bulyaw niya bago nasapo ang noo. Bakit? Paanong naiwang bukas ang data ng cellphone niya samantalang buong araw na nasa bulsa niya lang iyon?

Ano iyon, pinindot ang sarili? O baka naman sobrang sikip ng bulsa niya kaya nagloko ang cellphone niya? Bad trip. Nag-malfunction nga siguro dahil hindi naman loose jeans ang suot niya ngayon.

At hindi man lang free data ang nasayang. Talagang iyong iniwan niyang regular load niya ang nagamit– ah, ayaw na niyang isipin. Nakakagalit. Nakakasiphayo.

Binabawi na niya iyong sinabi niya kanina. Bukod sa halik ni Gaviola at sa biglaang adjustments na gagawin sa building, ito na yata ang pinaka nakaka-stress niyang encounter ngayong araw na ito?

“Lord, kung ‘di mo talaga ako mahal, ayos lang. ‘Wag mo namang dinadaan sa ganito. Sayang pera ko,” pagkausap niya sa sarili.

Ngayon talaga dinudukdok ng Diyos na hindi siya ang paborito nitong anak, e. Gusto niyang iuntog ang noo sa bubong ng sasakyan pero iyong natitirang katinuan nalang niya ang pumipigil sa kanya.

Nang medyo mahimasmasan, pinasadahan niya ulit ng tingin ang cellphone at saka napansin na may mga chat na pumasok habang hindi niya hawak ang gamit.

Tinignan niya iyon sandali sa kabila ng pagkainis. Nasa messenger din naman iyon kaya hindi niya kailangang buksan ulit ang data para lang ma-view ang mga kanina pang pumasok na chat.

To his surprise (part two!) , Leon was baffled to see new chat messages from his own mother! Sa kabila ng pangatlo iyon sa buong thread, iyon pa rin ang pinakauna niyang pinindot kahit mukhang urgent ang ibang messages.

Vilma Eleazar:

LEONKUMUSTAKA

Me:

ojdweqwa

llpada jwoejw

You sent a sticker.

You sent a sticker.

eundoskskswowo psspapwo ajanqnJajalajJJANANAB

BAHAJWJWJWJ

You sent a sticker.

You sent a gif.

JWNALALA

Kumunot ang noo niya nang mabasa ang reply niya na naroon. Hindi niya alam kung matatawa siya o maiiyak dala ng keyboard smash. At na-send pa iyon! Napakatanga naman ng Samsung!

Ano itong mga ito?! Siya mismo, walang maintindihan! Ang bopols pa ng gif na na-send sa nanay niya. Mabuti na lang talaga at hindi bastos iyong napindot kung hindi, baka biglang lumipad pabalik ng Pinas ang ina noya para singhalan siya.

Vilma Eleazar:

ANO?

KUMUSTATRABAHOMO

BUSYKAPABA

Isang buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Leon habang binabasa ang mga mensahe ng ina. Iniisip niya rin kung meron pa ba siyang regular load. One hundred pesos pero baka zero na ngayon. Hindi pa naman niya alam anong oras nagloko ang cellphone niya. Ano bang malay niya kung anong oras na-open iyong cellular data niya?

Lesson learned, huwag ilalagay sa masikip na bulsa ang cellphone.

Iyak. Pighati.

Magpa-load muna yata ulit siya kahit kaunti nalang e gagapang na siya sa hirap? O uuwi muna bago mag-reply sa ina? Basta, ang bottom line ng iniisip ni Leon ngayon, hindi na siya mag-iiwan ng regular load!

Moreover, a little sacrifice would not hurt.

Ibinulsa ni Leon ang cellphone at saka magsisimula na sanang maglakad upang humanap ng tindahang mapag-lo-loadan. Ngunit bago pa man siya makalayo mula sa sariling sasakyan, nabigla siya noong tumigil sa harap niya ang isang pamilyar na kotse.

Pamilyar lang pero hindi siya sigurado kung sino ang may-ari. Basta hindi sina Ridge ang may-ari niyan. Imposibleng si Gian din dahil hindi naman iyon pupunta rito sa site. Si Zachariel, pwede pa dahil ang gala noon. Hindi maipirme ng isang iyon ang puwitan sa iisang pwesto, e.

Curious as to whom the owner is, Leon unconsciously waited in front of his own car— which he immediately regretted when it was revealed that Keith was the owner of the aforementioned vehicle.

Halos masuka-suka pa noon si Leon dahil ito ang kahuli-hulihan niyang gustong makita ulit. Ni hindi man lang yata nakuntentong nakapag-usap naman sila kanina. Tinanggihan na rin niya ang pag-aaya nitong kumain sila ng totobits!

Though thinking about how Keith described chicken skin and vinegar did make Leon’s mouth watery.

Ilang beses na luminga si Keith. Mukhang hinahanap siya. Samantala, bago pa man makapagtago si Leon, nakita na siya ng binata. Nag-angat din ito ng mga kilay bago napangiti.

With that, he raised his middle finger to Keith to curse his existence. Madapa sana! Madapa sana, ngayon na!

Ano bang ginagawa nito rito? Tapos na ba ang trabaho nito?

Leon’s jaw tensed as he watched Keith walk towards him. Hindi siya nagsalita. Ni hindi siya nagsayang ng oras para sigawan ang binata sapagkat darating din naman ang oras na nasa harap na niya ito. Kaya kahit na nabibwisit siya, mapagpasensya siyang naghintay. Once Keith was almost near him, he let out a deep and quick breath.

“‘Di ba nagkalinawan na tayong dalawa na ayaw kitang makita rito sa site?” naiirita niyang tanong. Ipinagkrus niya ang mga braso bago inangatan ng isang kilay ang binata. “King ina, tinakbuhan na kita’t lahat-lahat, nakasunod ka pa sa ‘kin dito?”

‘But at least, you’d be able to get a kiss this time,’ his mind soon whispers which he immediately ignores and forgets. King ina, hindi niya kailangang halika  ulit itong si Keith Gaviola!

Nang tumigil sa harap niya ang binata, saka ito nagpamulsa.

“But in my defense, I didn’t know that you really came here. Akala ko uuwi ka na dahil masama ang pakiramdam mo?” anito.

Leon blew a trill. “That’s the plan. Tinawagan lang ako ng secretary ng mayor kaya ako napasugod dito kahit masama pakiramdam ko.”

“Oh.” Natigilan si Keith at nag-aalala siyang pinagmasdan. “How are you feeling now? ‘Di ka pa ba uuwi?”

“Magpapa-load pa ‘ko.”

Dahil nagloko itong king inang cellphone niya, naubos tuloy iyong load niya! Iri-reserve pa naman niya iyon kung sakaling may emergency at kailangan niyang tawagan ang mga magulang na nasa ibang bansa.

“Bakit pa? ‘Di ka na lang sa Gcash magpa-load?” dagdag pa ni Keith.

Leon scoffed. “Walang laman Gcash ko.”

But he’ll do that. Maglalagay siya ng pera sa Gcash niya nang sa ganoon, doon na lang siya magpa-load. Hassle na pupunta pa siya ng tindahan para lang magkaroon ng silbi itong sim card niya, e.

Anyway, this doesn’t answer his question as to why Keith is here. Then again, he hasn’t really asked it yet, did he?

“Anong ginagawa mo rito?” masungit ngunit walang gana niyang tanong sa binata.

Keith’s eyebrows raised. “Ah. I just wanted to check the building in your behalf. Akala ko kasi magpapahinga ka na sa inyo.”

“Fuck off. Palinga-linga ka kanina. Sinong hinahanap mo rito?” May nakita ba itong tipo nito? Pero puro lalaki ang nasa loob! Then again, Keith almost fucked him so… he’s probably into men?

No, he said that he’s Leonsexual. Wait, why is he remembering that bullshit?

“Iyong head ng mga construction worker mo? Magtatanong sana ako kung alam ba nilang masama pakiramdam mo. Anyway, I guess there’s no need since you’re here.”

Iyon lang ba talaga ang gusto ni Keith dito? Bakit hindi siya kumbinsido?

Naii-stress na pinagmasdan niya ang binata. Nang hindi nakuntento, napahilamos siya ng mukha bago nagsimulang umiling-iling. Hindi niya maitataboy ngayon si Keith. May dala-dala siyang kotse. Kahit na ipaharurot niya itong sasakyan niya, hindi siya kaagad na makakawala sa binata dahil panirang career sa race ang traffic dito sa Pinas.

Samantala, habang kinakausap ni Leon ang sarili sa isipan, nagtataka naman siyang pinagmasdan ni Keith. Mukhang nagpipigil ito ng tawa habang pinapanood ang pag-iiba ng ekspresyon ng mukha ni Leon. Nang mapansin niya iyon, tinapunan niya ulit ng masamang tingin si Keith.

“Anong tinatawa-tawa mo diyan?” nanghahamon niyang tanong bago ipinagkrus ang mga braso.

Keith only allowed himself to chuckle then. “No, it’s just because it’s amusing how it’s written all over your face that you wanted to run away from me.”

Shit. Is he that obvious?

“If you’re not feeling well, you can go. Though, I’d follow you to ensure that you’d get back home safely. But I won’t bother you, I promise,” Keith carefully says.

Naniningkit lamang ang mga matang pinagmasdan niya ang binata at bagamat mukhang sinsero naman si Keith, hindi maiwasan ni Leon ang bumuntong hininga.

“But if you’d also like, can we eat totobits first? Alam kong ‘di maganda ang pakiramdam mo pero merong nagtitinda ng lugaw at sabaw do’n. Baka gusto mo,” dagdag pa ng binata.

No, he wanted him to fuck off. But would he? Of course not.

In the end, Leon made a decision. Muli niyang pinagmasdan si Keith. Ang kamay niya, nakahawak na noon sa baba niya. He pondered for a few more seconds before heaving a deep sigh. Lalo na noong umangat ang mga kilay ni Keith na para bang hinihintay ang magiging desisyon niya.

“Sa’n ba ‘yang totobits na ‘yan?” Nang sa ganoon, patahimikin nito ang buhay niya. Mamaya na lang din siya magpapa-load. “‘Di naman ako makakawala sa ‘yo, mas mabuting samahan na lang kita. King inang ‘yan.”

Napamura siya ulit nang malawak na ngumiti si Keith. Naimbyerna pa siya noong takpan ng binata ang kalahati ng mukha. Hindi man lang itinatagong nagpipigil na lamang ito ng tawa.

“So you were really considering the idea of running away from me,” Keith mused.

He scoffed. “Because who wouldn’t? Your audacity creeps me out, just so you know!”

Naaaliw na humagikhik ang binata. Siya namang lalong paglukot ng mukha ni Leon pero wala na siyang maisip na ibang masasabi rito. Totoo rin naman ang sinabi niyang madalas, nakakakilabot na ang katapangan ni Keith. Hindi nga niya maalala kung kailan pa ito naging ganito kadesperado.

“‘Di ko naman kasi maintindihan ba’t imbes na tumigil, mas lalo ka lang humahabol sa ‘kin,” nasisiphayo pa niyang sabi bago naglakad tungo kay Keith. Nang magkaharapan na sila, hindi lamang ito ang napasinghap kung hindi maging siya.

This close distance really tickles something within him but he’s not ignorant not to know that this is a trap. So for the nth time, he’ll shrug it off.

Nasagot pa lamang siya ni Keith nang makabawi ito, “kapag ba hinayaan kitang lumakad paalis, palayo sa ‘kin, may mangyayari ba sa ‘ting dalawa?”

“Kahit naman lumapit ka ng lumapit sa ‘kin, anong mangyayari sa ‘ting dalawa? I won’t bend just because you wanted me to.”

Keith stared at him intently before he sighed. “No, you’re getting it all wrong, Leon.”

Inangat nito ang mga kamay na tila ba parang pinapakalma siya at hinihikayat na makinig muna bago tuluyang sumabog sa pagkainis o mag-assume ng kung anu-ano.

“Bending you and courting you are different. I respect your sexuality. I know you’re straight. And just to be clear, loving me won’t make you gay,” mahinahon nitong paliwanag.

“It’s the same.”

Napailing si Keith. “Trust me, it’s not. Mukha lang gano’n dahil ang tagal ko nang nagtitiis na nilalayuan mo ‘ko. Kung dati, hahayaan lang kita, ‘di ko na alam ngayon. Ayaw ko namang makita ka sa simbahan na may hinihintay na iba habang ako, wala man lang ginawa kung ‘di manood sa isang gilid. I… I can’t just let time pass without trying.”

Leon wanted to say something along the words: you have to understand my preference, I am straight and I wanted to get married to a woman. However, his mouth did not open to speak those words. Of all things that it had to do at this moment, it had to be kept shut.

“I’m not bending you nor I am forcinng you to love me. But I want you to know how much I admire and love you,” dagdag pa nito.

Nanatili ang mga mata niya sa binata. Nag-aabang kung mayroon ba siyang hindi kaaya-ayang mararamdaman habang pinapakinggan ang pag-amin ni Keith sa kanya pero wala siyang mapigang kahit na ano. Ngunit hindi ibig sabihin noon e nakakaramdam din siya ng pagkadisgusto.

His heart may have leaped, too, but he does not know the reason why and he would rather not figure out what is beneath that reaction.

“Plus, with the way how things escalated between us two months ago and earlier, since you allowed me to brush my lips against yours, I can’t help it but to think that I somehow stand a chance.” Keith exhaled sharply and stared at him intently. “Hindi ko alam kung alam mo ba kung anong ginagawa mo sa ‘kin, Leon. But you’re giving me false hopes. You’re the evil one here .”

A/N: Please note that despite using real places, people and things that are directly involved with the characters in all of my stories are fictional! For example, the government in this story.

Kabanata 15

KABANATA 15

“PLUS, WITH the way how things escalated between us two months ago and earlier, since you allowed me to brush my lips against yours, I can’t help it but to think that I somehow stand a chance.” Keith exhaled sharply and stared at him intently. “Hindi ko alam kung alam mo ba kung anong ginagawa mo sa ‘kin, Leon. But you’re giving me false hopes. You’re the evil one here.”

Even though it has been days, Leon couldn’t still comprehend why Keith said that he’s giving him false hopes, whereas he believes that he made it sure that he didn’t want to involve himself with Keith. Sa kasamaang palad, hindi siya nakasagot dito noong araw na iyon. Pinilit naman ni Leon na may sabihin. Kaya lang, natameme na lang talaga siya.

After all, while he hated Keith’s presence, the conflict lies in whenever the male is around him. Ayaw niya rito pero hindi niya maipagtabuyan. Iyong tipong dadanak na ang dugo para lang layuan siya ng binata pero wala siyang lakas ng loob na saksakin ito?

Leon hasn’t noticed it but despite pushing Keith away, he also keeps their distance close. He never used force to reject him. What he does is spew poisonless words. Mukhang si Leon lang nga ang nag-iisip na may lason ang lumalabas sa bibig niya.

Going back, ang nakakainis e maraming nakarinig ng sinabi nito. Saktong sabihin ni Keith ang mga salitang iyon, mayroong dumaan na magkasintahan sa gilid nilang dalawa. Hindi iyon alam ni Leon dahil nasa likuran niya ang dalawa. Kaya laking gulat niya nang magkomento ang mga ito na ang gwapo raw nila pero pareho namang bakla.

He is not even gay! The impression they left astonished him in a negative way.

“Are you feeling better?”

Napahigop ng malalim na hininga si Leon nang marinig ang boses ni Keith. Nasa bungad siya noon ng site dahil mayroong kinausap kanina. Ngayon, nakalimutan niyang pumasok sa loob nang hindi siya makita ni Gaviola kung sakaling dumaan ito rito.

Pero huli na ang lahat.

Ilang araw silang hindi nagkita ni Keith dahil sinasadya niyang madalas silang magkasalisihan. Ayun lang, nahuli siya ngayong araw na ito. Bad trip.

Tinapunan niya ng masamang tingin ang binata. “Nandito ka na naman?”

“In my defense, you’re here outside the site so… I assumed that you were waiting for someone,” Keith responded.

“Sino namang hihintayin ko?” Marahas siyang bumuntong hininga bago sinapo ang mukha at hinilot ang sentido. “May kailangan ka ba sa ‘kin?”

“None. I just wanted to see you for a bit.”

Here he goes again. Lihim na iniikot ni Leon ang mga mata.

Sa tinagal-tagal na kailangan niyang tiisin ang presensya nitong si Keith Gaviola, isa sa mga napagtanto niya tuwing kausap ang binata e isa itong smooth-talker. No wonder na maraming nagkakagusto rito. Aside from being a ‘gentleman’, he really talks sweet to Leon. Madalas siyang marindi dahil mas gugustuhin niyang marinig ang ganito mula sa babae pero hindi naman niya mabusalan ng bibig itong si Keith.

Hindi sa hindi niya kaya. Wala lang siyang packaging tape na hawak nang sa ganoon, matahimik ng tuluyan si Keith.

“Well, now you’ve seen me. Pwede ka na bang umalis?” naiirita niyang tanong.

Ipinagkrus ni Leon ang mga braso at matalim na pinagmasdan si Keith. He even began to tap his feet against the ground while waiting for the man to leave their site. Tatlong minuto na naman siguro ang lumipas, sapat na fan service na ito para sa isang iyan.

It was then when Keith smiled. “May gagawin ka pa ba, Leon?”

“Oo. Marami. Now fuck off,” he deadpanned.

Muntik nang atakihin ng konsensya si Leon noong makitang bumagsak ang mga balikat ni Keith, kaya nag-iwas siya ng tingin bago pa man tuluyang mang-inis ang boses sa isip niya.

“I was wondering if we could hang out together since you don’t seem busy,” mahinang anito.

Leon hissed. “What made you think like that? ‘Di tulad mo, wala ako gaanong free time. Kaya pwede bang lumayas ka na?”

“Well then, gusto mo ba ng barbeque?”

“What?”

Namamangha niyang nilingon si Keith. King ina, bigla siyang natameme na naman nang magtanong ito kung gusto niya ba ng miryenda! Pasimple tuloy siyang napatingin sa orasang pambisig. Hindi pa naman siya gutom pero bigla siyang na-tempt kumain nang magtanong si Keith kung gusto ba niyang kumain.

And no, it’s not because he wanted to receive free food from Keith. Rather, it’s because the food tastes delicious when it’s free. Kahit kay Keith pa galing ang pagkain.

“Ayoko ng barbeque,” mahina niyang sagot. Sa huli, dinaig pa rin siya ng pride niya at kinukumbinsing ayaw niyang tumanggap ng kahit ano mula sa binata.

But Keith seems to be degenerate. O siya lang? King ina, ang linaw-linaw ng sinabi niya na ayaw niya ng barbeque pero tumawa lamang ito? Iyong matalim tuloy na pagkakatitig niya kanina sa binata, mas lalong tumalim! At kung nakakapatay lang itong mga mata niya, baka matagal nang bumulagta si Keith sa semento.

“Bakit ka tumatawa?” naiirita niyang tanong.

King ina. Nilayasan ba ito ng katinuan? Niluwangan ba ng turnilyo sa ulo? Bakit parang tangang tumatawa ngayon?

Napailing-iling si Keith. “Sige, aalis na ‘ko. Babalik na lang ako mamaya. Kung ayaw mo ng barbeque, siguro naman gusto mo ng isaw?”

“What the fu—!”

Bago pa man masinghalan ni Leon si Keith, tinalikuran na siya ng binata at dali-dali itong bumalik sa kotse nito. Ewan lang ni Leon kung bakit pero sa inakto nito, parang ayaw lang talaga nitong makinig sa kanya na magkakakatak. Mabuti! Dahil kung nanatili si Keith dito, sisiguruhin niyang mabibingi ang binata!

“Kung aalis ka, umalis ka! ‘Wag kang babalik!” sigaw niya kay Keith na noon e papasok pa lamang sa kotse nito.

Natigilan ang binata at binato siya ng tingin, dahilan para mapaatras si Leon. Pero king ina, feeling ba nito, titigil siya sa pagsigaw?! Neknek ni Keith!

“Sabi nang ‘di ko gusto ng barbeque, edi ayaw ko rin ng isaw! ‘Wag kang bumalik dito, king ina mo!” sigaw niya ulit kay Keith.

Pero sa pagkakataong iyon, muli lamang tumawa ang binata at nag-‘okay’ sign sa kanya— and it’s not alright! Lalo na at alam niyang babalik talaga ang putang inang lalaking iyon para dalhan siya ng isaw!

Putang ina! Kapag bumalika ng isang iyon dito, siya mismo ang magdo-donate ng braincell sa kanya! Bad trip iyan.

ALAM NAMAN ni Leon na hindi siya paborito ni Lord pero talagang paulit-ulit iyong isasampal sa kanya, ano?

Halos isang oras din ang lumipas mula nang umalis si Keith. Hindi niya alam kung bakit inabot ito ng isang oras at wala siyang pakialam! Pero ang sabi lang kasi nito kanina, bibili lang ito ng barbeque. E ngayon, bakit inabot ng matagal?

And in his defense, he’s certainly not waiting for this guy to return and give him the barbeques! For all he cares! Nakakapagtaka lang na inabot ito ng isang oras samantalang labing limang minuto lang naman ang pagbili ng pagkain! Ano bang binili nito? Iyong barbeque o iyong nagtitinda?

“Aanhin ko ‘yan?” nagmamatigas niyang tanong kay Keith habang inaabot nito ang plastik ng isaw sa kanya.

Nagkibit balikat ang binata. “Gamitin mong pang-ritual para tumibay ‘tong kino-construct mong building?”

“What the fu—” Naputol ang pagmumura ni Leon at marahas na lamang siyang bumuntong hininga. Napailing-iling din siya bago siya pagak at pilit na tumawa. “Pakiramdam mo na ba niyan e joker ka? Hanep, a.”

Muling tumawa si Keith. “Anyway, I bought these for you. May betamax din diyan, naalala kong gusto mo ‘yon e.”

King ina, bigla siyang naglaway nang malamang paborito niya iyong laman ng plastik. Isaw? Betamax? Putang ina talaga ni Keith, ginagamitan siya ng ipinagbabawal na teknik. Bakit ba kasi sila naging close dati? Edi alam tuloy nito kung ano ang mga gustung-gusto niyang kinakain!

Ang dating tuloy, natatalo siya e.

Aayawan pa sana ulit ni Leon ang ibinibigay ni Keith nang biglang kumalam ang sikmura niya. Gago, ang ingay. Hindi niya alam kung mas maingay ba iyong pala ng construction worker na naghahalo ng semento o iyong tiyan niya. Pero pakiramdam niya, iyong kanya dahil napaismid bigla si Keith.

Padabog niya tuloy na inagaw iyong mga binili nito!

Edi wow. One point kay Keith pero babawi siya sa susunod. Bakit naman siya magpapatalo? Neknek nito.

“Wala bang gayuma ‘to?” paniniguro niya.

Napaismid ulit si Keith. “Why would I resort to some cheap love potions to get your heart, Leon? I don’t need it.”

“Kahit naman gumamit ka ng gano’n, hindi naman ako tatablan. King ina nito, magkagusto na ‘ko sa hipon, ‘wag lang sa ‘yo!”

“I wouldn’t want to say that.” Keith let out a bland chuckle. “Baka bigla mong kainin sinasabi mo.”

“Ha? Na magkakagusto ako sa ‘yo? Imposible.”

“No, not that. About falling in love with a shrimp. I don’t want to see you lose your mind and marry an aquatic creature—”

Hindi na natuloy pa ang sinasabi ni Keith nang sipain ni Leon ang tuhod ng binata. Syempre, awtomatikong napaaray si Keith kasabay ng pagyuko nito para palipasin ang sakit ng pamimisikal niya!

Tang ina naman kasi, ano? Kung anu-anong nalalaman nitong si Keith. Gago!

“Tumahimik ka diyan, sasaksakin kita ng barbeque stick!” banta niya rito.

Pero mangiyak-ngiyak lang na tumawa si Keith. “You don’t really like me, do you?”

“Obviously! Bobo ka ba?!”

Natahimik ang buong kapaligiran nang matapos silang magtalo ni Keith. Well not really, since he can still hear the construction proceeding as planned. Iyon lang, ang katahimikan e sa kanila lamang ni Keith. Hindi na rin kasi nag-react ang binata nang magsimula niyang kainin ang binili nito.

‘Tsaka, abala pa naman yata si Keith na palipasin iyong masakit nitong tuhod gawa ng paninipa niya.

But then again, he can’t help it but to wonder. Makokonsensya ba siya? Magso-sorry ba siya? Meh. Deserve ni Keith ang masipa sa tuhod dahil kung anu-ano ang pinagsasasabi nito.

“Masarap?” pagtatanong ni Keith nang makabawi na ito.

Pinasadahan niya lamang ng tingin ang binata bago nilunok ang kinakain. “Lasang matino. Nagdadalawang isip pa rin ako kung wala ka bang nilagay dito dahil isang oras ka ring nawala.”

“Oh. That’s because I wasn’t the only one buying those,” Keith soon responded before he smiled cunningly at Leon. Natigilan tuloy siya sa pagkain. “Ba’t mo naman naisip na lalagyan ko nga ng gayuma ‘yan? Like I told you earlier, I don’t need it. Katawan ko lang naman ang kailangan mo para bumi— aray! Nakakadalawa ka na!”

Tang ina, hindi talaga mananahimik e. Nagkamali si Leon ng aim pero sa hita na niya nasipa si Keith. Hindi naman kaso dahil nasaktan pa rin ito. Sapat nang reaksyon iyan para magtigil-tigil ito.

“I’m just teasing you. It’s not like I could get you even if I use my body,” Keith whines like a little kid.

Inismiran niya lamang ito. “Mabuti naman alam mo.”

But is that right, though? A reoccurring thought disturbed Leon after that conversation. And now he’s bothered.

NOONG pagkauwi ni Leon mula sa trabaho, ang pinakauna niyang inasikaso e ang ina niya. Mula nang mag-text ito noong kailan, palagi na lang siyang kinukumusta. Siya ang natatakot dahil wala siyang alam tungkol sa kalagayan ng mga ito. Baka mamaya, may sakit pala ang tatay niya o hindi kaya ang nanay niya.

Sa sobrang panic niya, tinawagan niya si Leonardo habang nasa gitna ito ng trabaho. Nilinaw din naman sa kanya ng nakatatandang kapatid na walang masamaang nangyari sa mga magulang nila. Wala ring sakit. Parehong malusog. Baka na-miss lang daw talaga ang bunso nila dahil siya lang ang natira rito sa Pilipinas.

But to be honest, he doesn’t mind. Masyado siyang attached dito sa bansang ito kahit bullshit madalas. Siguro kaya niya nasisikmura e dahil nandito ang mga kababata niya.

Me:

Mama,

nasabi

ko na

ba

sayo

na

bumili

ako ng

salamin

nung

minsan

?

May visual vertigo pala ako

tapos

nahilo

ako

bigla

noong

isang

araw

. Pero

nagpacheck

up na ko

tsaka

bumili

ng

salamin

kaya di na ko

nagkakavisual

vertigo.

Vilma Eleazar:

NAPANOKA

KUMUSTATRABAHOMO

BATKABUMILINGSALAMIN

Me:

Visual vertigo nga, mama.

Nagkaroon

lang ng

problema

sa mata.

Ayos

na ko.

Bumili

ako ng

salamin

.

Vilma Eleazar:

OK.

SANKABUMILISALAMIN

NANDYANNABAKUYAKEITHMO

MAGKASAMABAKAYO

Me:

Nandito

sa

Pinas

?

Oo

. ’Di kami

magkasama

.

Sa tuwing magkausap din sila ng nanay niya, palagi nitong pinapatunayan na si Keith ang paborito nitong anak. Nagtataka nga si Leon bakit hindi na lang nito diretsong kontakin ang binata. Ibibigay niya pa ang numero— ah. Pwe, hindi niya sinave.

Matamang pinakatitigan ni Leon ang chat thread nila ng ina nang matapos silang mag-usap. Nagsi-send na lang kto ng litrato kasama ang ama niya noong huling date ng mga ito at hindi na siya nag-reply. Ilang beses niyang nakita na lilitaw at lulubog iyong tatlong tuldok sa site ng ina niya kung kaya ibinaba na muna niya ang cellphone sa tabi at tinakpan ang kalahati ng mukha para mag-isip isip.

She’s probably just sending him more messages. He should log out now.

Sa kalagitnaan ng katahimikan, bigla na namang pumasok sa isipan niya ang imahe ni Keith. Kasabay noon ang pagsimangot niya. Ayaw niyang alalahanin kung anong pinag-usapan nila kanina tungkol sa gayuma at sa katawan nito. Tang ina, nalason na siya ng pinagsasasabi ni Keith.

Kailangan niya ng scapegoat.

Hindi pag-inom dahil nitong nakaraan, na-trauma siya. E mahimasmasan ba naman siya habang kahalikan si Keith, sino bang hindi magkakaroon ng mild trauma? King ina, tipong mawawala kalasingan niya pagkatapos niya halikan si Keith? At ano bang nasa isip niya noong lasing siya?!

Touch-deprived ba siya?! E bakit si Keith pa?!

But he cannot lie about one fact back then.

Despite being an unknown experience to him, the pleasure Keith was able to send him was far greater than that pleasure women gives him.

‘ What should I do now ?’ tanong niya sa sarili. Kailangan niyang ma-distract bago tuluyang mag-init ang katawan niya habang inaalala iyong ginawa nila ni Keith sa kotse nito. Baka mabaliw pa siya. Drink beer? ‘ Should I go? May

natira

pa

ba

’kong beer sa ref?’

Tinatamad mang tumayo mula sa kama, kinaladkad pa rin ni Leon ang sarili para bumangon. Umupo siya sandali sa gilid ng higaan bago napahilamos ng mukha. There is that tingling sensation slowly haunting him. It’s making him shiver, but he couldn’t find the disgust on it. Ngunit hindi rin naman niya masabing gusto niya ang nararamdaman. It’s just there, causing him to feel this burning discomfort.

Anyway, Leon took five cans of beer. Balak niyang hindi malasing ngayon dahil may pasok pa siya bukas kaya okay na itong lima. Malakas naman ang tolerance niya.

Well, he thought.

He fucking thought.

Three cans of beer and he was already wobbly. He couldn’t even discern which is the way to his room. The heat he felt when he had a short glimpse of his one night stand with Keith began to spread throughout his body - until it reached his member, causing it to harden.

Pagak siyang natawa. Bagamat lasing e kahit paano’y nasa katinuan pa. Nahihilo lang at halos maduling but that does not mean that he cannot think straight anymore. His drunk self, at this point, convinces him that he is still thinking straight.

But he was only clowning himself. No, he is the whole circus at this point.

Pagkarating niya ng sariling kwarto, kaagad dumapo ang paningin niya sa cellphone niya. His eyes squinted as he observed the device. Until his inner demon began to take control.

He grabbed his phone from his mini table and began to rummage in it. Nakarating siya sa twitter. Nagpunta sa private list niya hanggang sa makita niya ang mahabang listahan ng p–n accounts na madalas niyang pagpanooran ng r-18 content.

Well, he is here already, why not have fun all by himself? Kung hindi pa siya makuntento. Bahala na, baka contact-in niya ang isa sa mga ex niya nang makapagpalipas ng init.

After having those train of thoughts, he began to watch. Only to land upon a certain video with two males doing the deed. Leon was supposed to scroll down and ignore that one content too. That was what he was supposed to do if he was still thinking straight. But he is not, so he stopped by that video and watched the whole content. He grabbed his tissues and placed it beside him before positioning himself at the head board.

Leon scoffed when he saw the ’ top ’ fucking his ’ bottom ’ from behind. The fact that the camera was only focused on their private parts made him feel hotter, and he had the audacity and freedom to imagine faces. And out of all people that he could think, it had to be Keith.

‘ Because we already did it once, ’ his drunk self attempted to validate his thoughts, persuading him that he cannot be wrong. ‘ But he hasn’t penetrated me before. He only rubbed his member against mine.’

For a reason or two, Leon’s mouth opened as he watched the ‘top’ go rougher, quicker, and harder. His mouth began to water from the sight, and he supposed that it was not only his mouth but his shaft might be wet from precum at this moment, as well.

He was already hard, and he was already in need of a companion. With those thoughts, all summed up by his vivid memory of Keith from that night made his hands work its way to unbutton his jeans. Leon felt relieved when his member sprang. Feeling the air gently touch his member also teased him. It tickled him that his shaft flinched.

He continued to watch the video, wishing that the ‘bottom’ could be him instead. He was curious of how would it feel for someone to fill his hole. Curious of the pleasure that it would bring him. And what is more if it is Keith? He might already release if his ‘top’ could be Keith. After all, it is an undeniable fact that he is great at bed.

“The reason why I wanted to see him after that night,” he unconsciously muttered before he put lotion on his left hand. The moment that he was done coating his whole hand with lotion, he moved his fingers to tease his member. Tracing a finger to its width before he held his own firmly, placing his thumb at the head to rub it. “Fuck. Feels great.”

He was just holding it and yet, he is already too sensitive for such small interaction. Leon let out a quick breath to prepare himself for the best. These are both men doing the deed and yet he is so turned on. It must be because he is drunk, but even earlier, before he could get a hold of alcohol, he was almsot horny thinking about Keith.

When he heard strings of moans coming from his own phone, he was more eager to move his hand - which he immediately did. The friction made him moan by himself. As if he was trying to call for someone to help him out.

“Keith,” out of all names, he just had to mention Keith’s.

For some odd reason, he began to imagine Keith’s face while he did himself. He gasped and grunted, thinking that the hand holding him was not his but the older male’s hand. The mere thought made his forehead knit that he let out another string of moans.

“Ah-!” It was not supposed to feel this good, but it does.

Nakadagdag pa iyong video na pinapanood niya. Napapikit siya dala ng content na pinapanood. The images from how the ‘top’ penetrated his receiver made Leon shiver that he did not notice that his phase became quicker. He held his own tighter, especially when Keith’s image flashed when he was giving him a blow job.

‘ Must call Keith ,’ it was a late thought, but he really paid attention to that. But he could not let go of the video he was watching nor his manhood. He was still in the middle of ecstacy. He was driving himself to his own description of Heaven. ‘ Will call Keith later.’

Nang ibalik niya ang mga mata sa cellphone, the men looked like they are just about to reach their orgasm, and Leon wanted to match their speed and to arrive at his own utopia as quick as possible so that he could call Keith; hence, he quicked his rhythm until he was in the verge of orgasm.

“Hngg-!”

Right after he made a strained moan, Leon came. His seed splattered to the back of his hand and some to the hem of his own shirt. Kasabay ng paglalabas niya ay ang pagkatapos din ng video. Habol hininga niyang ibinaba ang cellphone at isinandal ang ulo sa head rest ng kama. Nakapikit at dinadamdam pa rin ang kakuntentuhang nararamdaman. Hindi pa rin niya binibitawan ang pagkalalaki. Nanatili ang kamay niya roon at mabagal na iginagalaw ang kamay. Dahan-dahan at maingat dahil halos kalalabas lamang niya, sensitibo pa siya.

Leon took a short rest for a few moments. Medyo nahimasmasan siya kahit mula sa pagkalasing. Ngunit naroon pa rin ang matinding kagustuhan na makita si Keith. Na maramdaman ang init ng katawan nito sa kanya. Nakakahiyang aminin, pero kailangan niya ng lalaki ngayon dala na rin marahil ng kuryosidad.

Nang makuntento na sa pagpapahinga, kaagad niyang hinanap ang messaging application sa cellphone. Walang anu-ano’y hinanap din ang pangalan ni Keith. Kinapalan ang mukha at saka nagtipa ng mensahe sa binata.

Me:

Keith

You free? I need you here.

The gate and the

door’s

open.

C’here

asap.

Nang mag-send ang mensahe ay bumuga siya ng marahas na hininga. Nagsimula na rin niyang iligpit ang sarili, pinunasan ang sariling kalat at itinapon ang ebidensya sa pinaka malapit na basurahan. However, though, Leon did not fix himself entirely. Noong tumayo siya para pumunta sa trash can, nahulog ang pantalon niya at naiwang nakalabas ang kahabaan niya. Kung kaya sa huli ay hinubad na niya ang suot.

Nang makuntento, bumalik siya sa kama at dumapa. Ibinaon niya ang mukha sa unan at mapagpasensyang naghintay kay Keith. Or so, of course not. His curiosity is still at its peak. He is still in heat due to alcohol’s influence and his raw lust towards Keith.

Hindi nagtagal, tumunog ang cellphone niya kaya dali-dali niyang kinuha iyon. Napangisi siya nang makita ang sagot ng binata. Something within him was relived again, and he felt hotter when something naughty struck his mind like a thunderbolt.

+639359876543

(Keith):

What happened? I’m omw.

Hindi niya ni-reply-an ang binata. Sa halip, inabot lang ulit ang lotion at saka muling ipinosisyon ang sarili sa pwestong tingin niya ay magugustuhan ni Keith. He was confident because he knew exactly what is he doing. Only that his target audience right now is a male.

Bahala na si batman.

Kabanata 16

WARNING: This chapter may or may not contain explicit content. Please read in your own discretion.

KABANATA 16

THE moment Keith received Leon’s message, he was in the middle of cooking for dinner and his grip to the knife loosened that it almost fell onto the floor, probably stabbing the side of his feet. But he seemed not to care. After all, the urgency on Leon’s message caught him off guard that his mind could only revolve around the idea.

“Shit,” mahinang mura niya.

Hindi niya iniwan na balisa si Leon. Maayos ang binata at inaway siya hanggang sa mawala ito sa paningin niya. Wala siyang maalala na nalungkot ang binata. Kung sakali man, imposibleng sa kanya ito unang hihingi ng tulong - unless something terrible happened, of course.

What if someone trespassed in the Eleazar residence and got a hold of Leon?

The thought of something bad happening to Leon made his blood rush, face drain in color, his heart began to beat erratically from fear, and cold sweat to embrace him. Keith knew that he had to postpone preparing dinner to attend to Leon.

At iyon ang ginawa niya.

Mabilis pa sa ala singko niyang pinatay ang stove at gas. Hinubad ang suot na apron at itinapon sa kung saan bago nagmamadaling nagpunta sa garahe nang sa ganoon, makuha ang sasakyan. Despite the rush, however, he made sure to lock his home. Mamaya pa uuwi ang mga magulang niya at may mga susi naman ang mga ito sa bahay nila.

Fear embraced his whole being. If something bad happens to Leon, he would be killing the perpetrator and then himself for failing to protect his man.

However, it felt like a bit of his efforts went into vain the moment he saw Leon on his bed; touching himself, panting, moaning, and calling his name. The mere view of the younger male made his fear subside, and heat replaced it. Keith swallowed a mouthful of saliva as his lips parted and watched Leon do himself while standing on his place in conflict.

“What are you doing?” habol hiningang tanong niya sa binata.

Hindi niya alam kung mumurahin niya ba ito o mapapahilamos siya ng mukha! He made sure to race his way here because he’s worried that Leon could be in danger. Tinakbo niya ang papasok ng bahay nito at muntik pa siyang madulas sa hagdan tapos ito ang makikita niya?

But of course, he’s relieved to know that nothing happened to Leon. It’s just that… he also didn’t expect to see Leon like this. A sexy mess.

“Why are you doing that?” dagdag pa niya.

Sa ilang taon na sinisinghalan at inaaway siya nito, imposibleng hindi alam ni Keith na mas gugustuhin ni Leon ang mamatay kaysa makita niya itong nag-e-ejaculate! Ano ba ang sumapi sa binata para gustuhing makita niya itong hinahawakan ang sarili?

Is he drunk? Again?

Leon let out a strained moan which made Keith feel shivers under his spine. Then, his eyes wandered from Leon’s behind until he caught a glimpse of his hand holding his own manhood, moving his hand up and down as fast as he could.

Keith tried to avert his gaze somewhere else. However, his eyes would always try to find Leon’s figure. And when he does, he would always end up choking on his own saliva with how Leon squirms while touching himself. His throat felt dry, especially when Leon began to call his name again as if longing for his touch.

“This isn’t what I came here for,” bulong niya sa sarili bago napalunok.

Napahawak siya sa kwelyo ng suot na polo shirt. Inalis ang dalawang pagkakabutones ng suot na damit bago kinaladkad ang katawan patungo sa direksyon ni Leon.

“Keith–”

Leon’s voice sounds hoarse, husky, and sexy; Keith would only lie if he would say that that did not allure him. Ah, how he wanted to give in, but he ended up standing just in front of Leon - watching the younger male do himself. Him, standing tall and proud in front of Leon costed him his restraint, while it turned on Leon that he began to shift his position to let Keith have a good view of him.

Keith scoffed before he face palmed. Hindi nagtagal, sumampa na rin siya sa kama ng binata at saka lumapit dito. He placed himself on top of Leon just because he wanted to kiss his forehead but something else happened.

It was not that long until their faces are just centimeters apart and before Keith could react, Leon held his nape and pulled him for a kiss, which he immediately returned.

For a moment, he was seduced. In fact, he just held Leon’s left thigh and placed his leg on his waist. However, he tasted something which made his forehead furrow.

‘Alcohol?’ tanong niya sa sarili bago hinawakan ang magkabilang balikat ni Leon para ihiwalay ang sarili niya mula sa binata. It was hard, especially when Leon moaned in his mouth but he managed.

Sabi na nga ba. Ano pa ba ang ibang rason para hayaan ni Leon na makita niya itong ganito kung hindi dahil sa epekto ng alak?

“You’re drunk,” he pointed out as a matter of fact before he gulped a mouthful of air when lust kept on glimmering on Leon’s eyes. “Again. How much did you drink?”

Probably more than five, he guessed.

“I—! Ah! Don’t know,” hinihingal na sagot ni Leon dahil hindi pa rin nito binibitawan ang sarili.

Aside from that, Leon kept on moving to get some friction from Keith, umiiwas lang siya rito dahil ayaw niyang ulitin ang ginawa noong minsan. He just won’t do a drunk Leon again!

Kinagat ni Leon ang pang-ibabang labi dala ng pagkasiphayo. “Hey, Keith… I texted you because I needed help. Please touch me.”

Mataman niyang pinagmasdan ang gwapong mukha ni Leon bago huminga ng malalim. Then he exhaled sharply before he shook his head.

“No. I don’t want to take advantage of you again.” He’s done it once and he couldn’t bring himself to do it again.

Man, if he’d ever do Leon, he’d have him sane! Iyong alam nito kung ano ang ginagawa ni Keith.

Leon then whined. Like a little kid. “But I haven’t released yet.”

“Not my problem.”

“Keith!”

Napangiwi si Keith nang marinig ang sinabi ng binata. Iginala niya ang mga mata sa kama ni Leon bago napaismid. What the male said was a blatant lie.

“You suck at lying. Ilang beses ka na bang nilabasan?” tanong niya.

Leon already came several times and he could see his seed around the bed. Just how much alcohol did he really drink to turn him into… like this?

Nagtangkang lumayo si Keith mula kay Leon pero hindi siya nito hinayaan ng binata dahil ipinulupot nito ang libreng kamay sa batok niya habang ang mga binti naman e nasa beywang niya.

Keith exhaled sharply. “Leon, stop this. I came here because I was worried of you. I didn’t come here to have sex with you, baby.”

“But that’s exactly why I called you. I want you to fuck me, Keith.”

God knows how many times Keith had to pull himself together. Of how he refused to fall onto Leon’s drunk trap and have his way to him. It was hell, until Leon bit his lip and released his manhood for a bit to pull his shirt up, enticing Keith to at least lick his nipples.

“Leon,” mas mariing tawag niya ngayon sa binata.

He would be lying if he would say that he does not want to fall for this and let Leon throw a fit the second he regains sanity.

“Keith… please? I want you.”

Naniningkit ang mga matang hinawakan niya ang hita ni Leon at sinubukan iyong alisin sa beywang niya ngunit mas idiniin lamang ng binata ang pagkakapulupot ng mga iyon sa kanya. Bumuntong hininga siya bago yumuko para sandaling halikan si Leon. It was a quick chaste kiss which made the younger male chase after his lips the second he broke free to admire that thin string of saliva that followed them when they parted.

“Touch yourself. I’ll be watching,” he commanded.

Namilog ang mga mata ni Leon sa sinabi niya. Dala ng gulat nito, naalis ni Keith ang mga binti nito sa beywang niya, maging ang braso nitong nakapulupot sa batok niya. Nang makawala, umupo si Keith sa harap ni Leon nang nakakrus ang sariling mga binti at nakatakip ng unan ang pagkalalaki niya. Naghalumbaba siya bago pinasadahan ng hawak ang hita ni Leon.

“What are you waiting for? Touch yourself,” dagdag niya. May bahid ng pangingibabaw. Marahil dumagundong din ang boses niya sapagkat malalim ang tonong ginamit niya. Sandaling nanginig ang buong katawan ni Leon, maging ang mga labi nito nang marinig ang utos niya.

But probably. Just probably, Leon liked that because he followed his command shortly after. The male reached for his member, gripped on it tight and began to move his own hand on his length. Strings of moans coming from Leon’s lips began to fill the whole room and Keith swallowed for numerous times to take control over the lust he is feeling.

Leon continued to do what he was doing. Now obviously flustered since he has Keith watching him. And that intensity, heat, and dominance made him release in just a matter of seconds. He exhaled sharply and groaned when he felt his seed cover his hand once more.

He cannot even get disgusted with Keith’s gaze fixated upon him. More so when he felt his own warmth on his skin.

Hindi nagtagal, hinakawan ni Keith ang palapulsuhan niya. Nagtataka naman niyang pinagmasdan ang binata na dinala ang kamay niya sa mga labi nito.

And to his surprise, Keith licked his cum!

“Wha-!”

Napatayo siya mula sa pagkakahiga para pigilan sana si Keith sa ginagawa, ngunit hinuli siya ng binata sa bisig at hinila palapit dito. Leon let out an ‘oomph!’-sound and he was really freaking out but Keith cleaned his hand for him that it made his knees feel weak. Nang matapos ito, hinalikan siya ng binata sa noo.

“Just what were you doing to yourself earlier?” tanong ng binata bago siya niyakap ng mahigpit. “Of all things that I’d see you doing, it just had to be your drunk self, asking for me again. It’s not fair.”

Leon’s cheeks flushed a darker shade of pink. “I’m horny.”

“Yeah, that’s obvious. You weren’t supposed to call me if you’re horny, though. I rushed here thinking that something might have happened to you, Leon. I was worried.”

“Then who should I call?”

Hindi nakasagot si Keith. Sa halip, mataman lamang niyang pinagmasdan sa mata si Leon na nag-iwas din agad ng tingin mula sa kanya at saka ngumuso. Hindi niya alam kung maiinis siya o maaaliw, but he settled for the first one. Walang karapatan si Leon na magpa-cute pagkatapos ng lahat ng ginawa.

“No one,” Keith replied almost breathlessly.

“That’s not fair. Kasasabi ko lang sa ’yo na naiinitan ako,” parang batang pagdadahilan ni Leon bago ipinagdikit ang mga binti nang maramdaman ang lamig sa pagitan ng mga hita.

Napansin ni Keith na hindi siya mapalagay. Kung kaya naman kinuha nito ang kumot niya at saka iyon ibinalot sa ibaba ni Leon. The younger male scoffed before he took a quick glance over Keith who exhaled sharply once again. Ipinilig ni Leon ang ulo bago napaisip. Ang tindi ng pagpipigil ng binata kaninang abala siya sa pagpapasaya sa sarili.

“Was I hot, though?” tanong niya. “You don’t seem to get turned on after I put on a live show.”

And for the nth time that day, Keith scoffed. “Don’t talk, you’re drunk.”

“Nagtatanong ako ng maayos, Keith. Was I hot?”

Nakasimangot na inilipat niya ang mga mata kay Leon. Hinahanap ang mga salitang dapat na makakapagpatahimik sa binata. Ngunit sa kasamaang palad, walang ni isang salita ang dumaan sa isipan niya para lang kumalma ito at hindi na siya kulitin.

It was then when his mind wandered. Reminding him of how sexy Leon was when he was self-gratifying himself. Nasamid siya sa sariling laway. Tila nalunok niya rin ang sariling dila habang nasasamid kung kaya idinaan nalang niya sa pagpeke ng ubo ang lahat. Dahil hindi siya sumasagot, lalong lumukot ang mukha ni Leon.

“Gaviola,” tawag nito sa kanya.

Ibinalik niya ang mga mata sa binata bago muling bumuntong hininga. Of course. Of course he was turned on, but he would never let Leon know. Lasing pa ito. Baka mamaya, tuluyan nang may mangyari sa kanila kung sasagot pa siya. Kung kaya naman niyakap niya nalang ng mahipit ang binata at muling hinalikan ang noo nito.

“Leon, ’wag mo nang uulitin ’to,” aniya.

Kumunot ang noo ng binata. “Ba’t naman? ’Di mo ba talaga nagustuhan?”

Hindi ulit siya sumagot. Nang walang narinig si Leon na kahit na ano mula sa kanya, lalo lamang ngumuso ang binata. Ngunit sa pagkakataong iyon, may mga butil na rin ng luha na namumuo sa gilid ng mga mata nito na siyang mabilis na pinalis ni Keith.

He panicked, of course. But he cannot show him that he is freaking out.

“You’re drunk. What made you stimulate yourself in front of me, anyway?”

“I told you, I was horny,” Leon’s voice sounded so small that Keith had to secretly bite his lower lip. “And I was curious.”

Then Leon pointed at the pillow that’s been covering his manhood. Fuck.

**

“DEPUTA, yawa.”

Panibagong araw at bagong ka-bullshit-an na naman ang aasikasuhin ni Leon. Habang sumisilip si haring araw mula sa bintana niya at masayang humuhuni ang mga ibon sa labas ng bahay niya, nakasimangot naman siyang nakatihaya sa sariling kama at nakikipag-staring contest sa butiki sa kisame.

“Gago, tang ina. Ang tanga-tanga,” dagdag pa niya.

Naniningkit ang mga matang pinagmasdan niya iyong butiki na maglakad patungo sa pader. Wala naman siyang pakialam na sinundan iyon ng tingin. Sandaling naaliw noong kinain nito iyong lamok na nagpahinga sandali sa kwarto niya.

Ayos, bawas risk ng dengue - pero hindi ito ang problema ni Leon ngayon!

“Sasaniban nalang ng kademonyohan ng alak, talagang magla-live show pa sa harap ni Keith!”

Napabalikwas si Leon mula sa kama at saka inihagis ang unan sa kabilang dulo ng kwarto. Namumula ang mga pisngi niyang pinanood na mag-landing sa malamig na konkreto ang walang kamuwang-muwang na unan. Tapos, habol hininga siyang napahilamos ng mukha hanggang sa mauwing ginulo ang sariling buhok.

“Tang ina talaga, Leon! Hanggang kailan mo balak ipahiya sarili mo sa harap ng isang ’yon?! Nakakainis!”

Malinaw pa sa isipan niya ang kalokohang ginawa kahapon. Mula sa paglalasing, panonood ng gay porn, paghawak sa sarili, at pagtawag kay Keith para humingi ng tulong tungkol sa bagay na iyon. Lasing siya, pero hindi ibig sabihin noon e buburahin ng utak niya iyong mga kalokohang ginawa niya. Walang format format. Walang awa-awa sa pagkakataong ito.

“Ba’t ba kasi may gay porn sa twitter ko?!” singhal niya sa sarili bago pinasadahan ng tingin ang cellphone na noon ay nananahimik sa lamesang nasa tabi lamang ng kama niya. “May finollow ba ’kong account na gano’n ang theme?”

O baka naman nag-random post lang iyong culprit kaya ganoon ang unang unang bumungad sa lists niya? Hindi niya alam! Mamaaya, ichi-check niya iyon! Ia-unfollow niya tapos block! Tang ina talaga.

Natahimik siya sandali hanggang sa biglang nayakap ang sarili.

Kahapon, nai-imagine pa niyang ginagalaw siya ni Keith. Him, dominating Leon. He was even imagining that man’s length inside him! Wondering what would it feel to have such manhood inside his ass. Also, how great would it feel if Keith filled his hole with his seed! Gago, magkaka-HIV pa yata siya dala ng sariling kalokohan at kuryosidad! Moreover, why was he even curious about gay sex?!

“I am so ashamed,” kalauna’y bulong niya bago ibinaon ang mukha sa mga palad.

Nanatili siyang ganoon ng ilang sandali hanggang sa mahimasmasan.

Okay, calm down . All he needs to do today is to focus on himself and his work loads. Kailangan niya ring alalahanin na marami siyang naiwang trabaho. Tang ina. Ang haba ng araw kahapon, ang hirap ibaon sa isipan. Ang masaklap, highlight iyong mga kalokohan niya dahil hindi na niya maalala kung nakapaghapunan pa ba siya kagabi dala ng pagkabigla nang umalis na si Keith.

Okay. He collected himself and after a while, Leon felt like he could function well for the day so he went on with his day like usual.

Well, that is until he came across Gian and Lyle.

Though, the happiness only lasted for a few moments after he veered his head to their direction and caught the two stealing a kiss from each other’s lips.

Natigilan lang ang dalawa nang mapaharap sa direksyon niya. Parehong gulat hanggang sa matunaw sa hiya si Gian dahil napaupo ito sa kalsada. Habang si Lyle, nakangiwi naman siya na pinagmamasdan. All these seemingly normal reaction, while Leon had a surprised expression on his face before he accidentally dropped his keys to the ground.

“Talagang sa kalsada kayo maglalandian? ’Di ko na alam kung sina Zamiel ba ang pinaka malala o closet lang kayo,” he commented almost breathlessly out of shock.

Si Lyle ang unang rumesponde sa kanya. “Tinanghali ka yata ngayon, Leon? Mag-aalas nuebe na,” anito.

Nahihiya pa itong tumawa habang si Gian naman, ipinagsiksikan na talaga ang katawan sa likod ng asawa. Hindi niya alam kung anong mararamdaman. Lalo na at ang laking tao pa naman nitong barkada niya. Ang tanda na nila pero softie pa rin, pero iyon nga rin siguro talaga ang nagustuhan ni Lyle sa kaibigan.

Moreover, that is not his concern.

Madrama siyang bumuntong hininga. “Oo, may nangyari lang kahapon kaya late akong gumising ngayon. ’Nga pala, mabuti nandito kayong dalawa?”

“Bibisitahin sana namin si Mama ngayon. Matagal-tagal na rin kasi kaming ’di nakakapamasyal dahil sa trabaho.”

Humimig siya bago yumuko para abutin ang mga nahulog na susi. Ngunit hindi niya pinalampas ang oportunidad para pasadahan ng tingin si Gian na napapiksi mula sa kinapupwestuhan nang magtama ang mga mata nila. Sisilip nalang, papahalata pa!

“Hoy Gi, kung umasta ka parang ’di ko alam kung ga’no ka kalandi, a!” puna niya sa kaibigan na mukhang kaunti nalang ay maghuhukay na ng sariling libingan. Natawa naman si Lyle nang mag-‘eek’ ang asawa. “Akala mo naman wala ako no’ng mga panahong nagtanong ka kay kuya Aaron kung pa’no mo ba lalandiin si Lyle!”

“H-hoy, foul game ’yan! Walang lantaran ng nakaraan dito!” Napatayo si Gian at lakas loob na tinapunan siya ng masamang tingin. “Porket wala akong makalkal na baho mo liban sa pambababae, e!”

Leon tsk-ed. “Malamang! I am god, I am perfect! Walang tapon-tapon sa ’kin liban sa pambababae.”

“Tapon pa rin ’yon,” sabad naman ni Lyle, dahilan para mapanguso siya. “’Di ka pa ba niyan hahanapin sa trabaho, Le?”

“Ewan ko. Bahala sila.”

Tumigil siya sandali sa pananalita hanggang sa may maalala. Kaya lang, napangiwi siya nang maalala na hindi magandang magtanong sa dalawang ito. Lalo na at si Keith ang itatanong niya, e direkta nilang kakilala ang binata dahil ito ang eye doctor ni Gian. Imbitado pa nga ang binata noong kasal nila kaya ang bilis niyang nagtago e.

“May itatanong pala sana ako sa inyo kaso nakalimutan ko dahil ang landi niyong dalawa.”

Gian faked a gasp. “Ba’t parang kasalanan namin na wala ka pa ring bebe?!”

“King ina mo matapos mong umarteng nahihiya, gaganyan-ganyan ka? Suntukan na lang, o!” paghahamon niya.

Natahimik silang dalawa ni Gian habang si Lyle naman e nagpabalik-balik ang tingin sa kanilang dalawa. Marahil iniisip na ang wirdo nilang dalawa o kung ganito ba talaga ang relasyon nilang magkakabarkada.

“Ah. Nabalitaan pala naming pumunta ka sa clinic ni Doc Gaviola nitong nakaraan? Nabanggit lang no’ng nurse niya,” kwento ni Lyle.

Muli na naman siyang napanganga, at tila ba nag-freeze ang mukha niya. His cheeks flushed pink out of embarrassment. Sure, he was not expecting these two to drop by Keith’s clinic And right now, Leon became a living meme. Malas lang dahil naudlot ang pagiging internet star niya. Palibhasa, walang kumuha ng meme face niya.

And while time froze upon Leon, Gian straightened up. Then, he and his husband stared at each other with confusion written all over their faces. Unsure of what exactly to think about.

Hindi nagtagal, pagak na natawa ang binata habang nagmamadaling tumungo sa kotse niya.

“Taena talaga no’n!” Ayaw pa naman niyang marinig ang pangalan nito ngayon dala ng kahapon. “O sige, mauuna na ’ko. May susuguein muna ako!”

“Huh? Sino?” tanong ni Gian.

Umikot siya sa sasakyan niya para magtungo sa driver’s seat. Nang mahawakan ang pinto at bubuksan na sana, saka naman siya natigilan at mabilis na nagbalik ng tingin sa mag-asawa na siyang ikinagulat ni Gian. Katunayan, napahawak pa ang isa sa dibdib dahil mukhang mangangain ng tao si Leon.

“Bail me out of jail,” ganoon ang huling sinabi niya bago iniwan ang dalawa.

Kabanata 17

KABANATA 17

HINDI lingid sa kaalaman niya na late siya. Lalo na’t ilang beses siyang tinext ni Remi na mayroong mga kliyenteng naghihintay sa kanya kahit na nagsabi naman siyang mali-late siya ngayong araw na ito. Pakiramdam niya, nababagot na ang mga kliyente kakahintay sa kanya. Alas nuebe ang usapan pero magna-nine thirty pa lang siya nakarating ng trabaho.

“Da’t talaga, ‘di na ‘ko nag-drama e,” naiirita niyang bulong sa sarili habang nagmamadaling dino-double check kung may naiwan ba siya sa loob. Nang masigurong kumpleto rekados ang mga gamit niya at wala namang naiwan, saka siya humarurot ng takbo sa elevator.

Good thing that the woman who just arrived the same time around him were only a few seconds early.

He huffed and caught his breath while they went inside the elevator. Hindi lingid sa kaalaman niya ang pagtitig ng kasama dahil hindi naman iyon itinatago ng dalaga. Hindi nagtagal, nakabawi na siya ng hininga, at noong pupunasan sana ang noo gamit ang palapulsuhan, natigilan siya at nabigla nang may mag-abot ng panyo sa kanya.

“Mukhang late kang dumating ngayon Engineer,” said by a sweet voice beside him.

Nang mag-angat siya ng tingin sa may-ari ng panyo, natagpuan ng mga mata niya si Elisa. For a quick second, he was astonished and he hesitated to take the handkerchief, knowing both of their reputations. Baka kapag may makakita sa kanila, sabihan pa siyang relationship wrecker.

He may be a douche but he never tried third-partying. He would never.

“Ah, kunin mo na. ‘Wag kang mahiya, tagatak ka ng pawis, ‘di pwedeng ganyan ka haharap sa mga kliyente mo mamaya.”

Nagpabalik-balik ang mga mata niya sa tela at tumango. “Salamat.”

“Nandito ka ba dahil sa meeting?”

“Meeting?” Nag-angat siya ng mga kilay. “May bagong endorsed ba na proyekto?”

Tumango-tango ang dalaga ngunit mukhang nagulat din. “Akala ko alam mo. You’re usually the first one to know things about this, after all.”

Namumula ang mga pisngi niyang nag-iwas ng tingin. Sinimulan na rin niyang punasan ang pawis sa noo at leeg bago nagpakawala ng malalim na buntong hininga. Nang matapos, mataman niyang pinagmasdan ang panyo saka tinignan si Elisa.

“Pasensya ka na. Lalabhan ko na muna bago ko ibalik, nakakahiya naman kung basang-basa ng pawis ko ‘tong panyo mo.”

Mahinang tumawa ang dalaga. Halos maningkit ang mapupungay nitong mga mata kung kaya hindi naiwasan ni Leon na mapatitig dito.

“Ayos lang.”

Leon nearly choked in his own spit when he had witnessed how truly adorable Elisa was. Gustung-gusto niya talaga ito. Kaso lang, taken na! Kung bakit ba naman kasi nagpakamabagal siya sa babaeng tipo talaga niya.

Moreover, his thoughts were cut short when the elevator’s door opened. Akala niya, roon ang opisina niya ngunit nang mag-angat ng tingin, nasa third floor palang sila ng building. Fourth floor ang kanya. Then again, this is Elisa’s floor.

“I’ll see you later, Enginner. Ingat sa trabaho!” pagpapaalam ng dalaga bago siya kinawayan at tinalikuran.

Tanging tipid na pagkaway at ngiti lamang ang naiganti ni Leon dito. Sobra ang pagpipigil niya na tanungin itong lumabas. Kung hindi lang niya naalala na may boyfriend na ito, sisige pa siya!

Bumagsak ang mga balikat ni Leon bago siya napasandal sa pader ng elevator. Sandali lang iyon dahil hindi nagtagal, nakarating din siya sa floor niya.

Nang magbaba siya ng tingin habang naglalakad tungo sa opisina, natigilan siya nang may mapansin — na sa kanya pa ang panyo ni Elisa.

That alone made him smile, and he thought that he would have a great day today knowing that Elisa was the second person he met.

“Fuck, I got it bad,” Leon muttered to himself as he neared towards his office and saw the line of visitors waiting for him, “I should stop admiring a taken woman.”

Yeah, he should.

**

“‘LA, oy! Anong ginagawa mo rito?! Wala ka namang reservation, a. ‘Di ka rin naman VIP!”

Napanguso si Leon habang pinapakinggan ang pagkagulat ni Zachariel nang lumitaw siya sa pinakamamahal nitong restaurant. Halos takpan niya ang tenga ngunit pinigilan niya na magpadala sa tukso! Baka humaba pa lalo ang drama nitong si Zachariel.

“Naks, pre, para kang nag-recite ng rap ni Tita, a. Updated version ba ‘yan ng ‘ba’t ngayon ka umuwi? ‘Di ka pa tumira sa bahay ng kaklase mo?’ na lumang rap natin?” biro niya.

Natigilan sandali si Zachariel at mukhang napaisip. Kaunti nalang e sasabihan na niya itong huwag siyang ipahiya kaso hindi talaga ma-gets nitong isang ito ang sinabi niya.

“Taena mo!” singhal niya sa binata bago pabirong itinulak ang dibdib nito. “‘di nalang makisakay. Anong ganap? Wala bang libreng lamesa?”

Nagpameywang ang kaibigan bago napahalakhak. “Malas mo, reserved lahat ng slot ngayon! Ba’t kasi ‘di ka tumawag ng maaga? Diyan ka muna sa first floor!”

“Daya naman. Dapat matik may reserved table kami rito, e.”

“Neknek mo naman. Magkabarkada tayo pero bawal special treatment sa business, boy!”

Isang malalim na buntong hininga ang kumawala mula sa mga labi ni Leon. Nang muwestrahan siya ni Zachariel na sumunod sa kanya, kaagad niya itong binuntutan. Syempre, iginala rin niya ang mga mata sa kapaligiran. Dahil lumalaki ang business ng kaibigan, mas dumarami rin ang customer nito.

Sa susunod, pati itong mga upuan sa first floor, baka hindi na niya matiyempuhan!

“Ah, oo nga pala!”

Natigilan sila sa paglalakad nang lingunin siya ng binata matapos nitong palagatikin ang mga daliri.

“May naalala ako bigla, Le!”

Kumunot ang noo niya. “Ano ‘yan? May ipapakilala ka bang chics?”

“Punyeta kung meron lang sana, nagpaka-god of love na ‘ko para magkajowa ka na.” Nakangiwing inabot ni Zachariel ang likuran ng ulo bago bumuntong hininga. “‘Di babae, lamesa, lamesa sa second floor iyong sasabihin ko sa ‘yo.”

“Merong libre?”

“Wala.” Nagkibit balikat ang binata. “Pero baka may naka-solo. Patignan ko sandali ro’n kay Jeffrey, diyan ka lang.”

Nang iwan siya ni Zachariel, napakamot ng ulo si Leon. Naiwan ba naman siya sa gitna ng restaurant nito. Napapalibutan ng kung sinu-sinong customer na paminsan-minsan, pinapasadahan siya ng tingin. Ang awkward!

He is typically indifferent to women checking him out, whispering behind his back about how handsome he is. However, it still made him feel uncomfortable.

“Le! Le!”

Halos mapasuntok sa hangin si Leon nang sa wakas, balikan siya ni Zachariel. Kung kumilos at mag-speed walking patungo sa kanya, akala mo normal na chef lang din sa restaurant e. Kung hindi lang ito kilala ng mga security guard, nabatukan na ito.

Kaya lang, kinailangan na si Leon pa rin ang lumapit talaga dahil mayroong tumawag kay Zachariel.

Talk about the timing. Napangiwi tuloy siya at saka niya kinaladkad at binuhat ang sarili tungo sa kinagagawian ni Zachariel.

Apparently, it turns out that the person who is talking with his friend praises him.

Natigilan siya sandali nang may mapansin. Man, isn’t it that that woman is a beauty? Tang ina. Dapat yata nag-chef din siya tulad ni Zachariel imbes na engineer, e! Balita niya, plus points sa babae ang marunong na magluto!

With a bright smile on her face, the maiden tilted her head before saying, “the food here are delicious! I’m surprised that this isn’t a five-star restaurant!”

“Naks, salamat! I have no plans on building a five-star restaurant yet but I’ll make sure to consider the idea. Malay niyo naman,” masayang sagot naman ng kaibigan bago kinindatan ang customer. “Anyway, I’m really grateful for the feedback! Enjoy your stay. Sana dumalas din kayo rito!”

Leon cringed when he saw the lady giggle in delight. Marahil sa kilig na rin dahil kahit mas malakas ang appeal ni Zamiel, iba pa rin kalaban ang raw na gwapo lang tulad ni Zachariel. Lalo tuloy humaba ang mukha ni Leon.

When he was near his childhood friend, he secretly jabbed his side which made the other male strain an ‘oomf’ reaction. It took Zachariel all his might to maintain plastering a smile in front of his customer before excusing himself to face Leon.

“Sana all,” halos blangko na niyang sabi bago hinawakan ang magkabilang balikat ng binata. “P’re, may girlfriend ka na.“

Zachariel stared at him wide eyed. “Oo nga! Ano bang problema mo’t nananakit ka pa? ‘Wag kitang ipag-share ng upuan doon sa nagpa-reserve, e! Sama-sama ng ugali. Ang sakit no’n!”

Palihim na hinimas ng binata ang parte ng tagiliran na dinunggol niya. Nang hindi pa rin lumipas ang sakit, napangiwi na si Zachariel.

“Pre, ‘pag ito nabugbog, bubugbugin din kita. Sadista! Ba’t ba kayo dumidikit kay Zamiel? ‘Di ko kayo pinalaking ganyan!” madrama at mangiyak-ngiyak nitong sabi na siyang nakapagpakatal lamang kay Leon. “‘Di nalang kasi humanap ng jowa nang ‘di na naiinggit sa ‘kin!“

“Oy, ‘di ‘yon. Ang tinutukoy ko e ang flirt mo pa rin. ‘Di ka pa ba napupuna ni Cass? Baka i-break ka no’n.”

“Pakyu, ni “di nga naisip ni Cass na nanglalandi pa ‘ko no’ng naging kami e. ‘Di rin naman fan service ginawa ko. Padunggol nga sa tagiliran mo! Kasakit!”

Ang drama. Nagpameywang tuloy siya habang pinapanood ang kaibigan na itago ang sakit sa harap ng mga customer.

Well, him over reacting only lasted for a few seconds. Natigilan ito sandali nang mukhang may maalala. Mabilis siyang nilingon ni Zachariel nang maka-get over. Nakasimangot at mahaba ang pagkakanguso.

“Tatlo ‘yong solo table pero ilalagay kita ro’n sa maganda ang view. Tang ina mo ka. Pasalamat ka mabait ako.”

Napangisi siya. “Bait, a. Na-realize mo bang nang-flirt ka nang ‘di sadya?”

Muling kumunot ang noo ni Zachariel. Palibhasa, hindi maintindihan kung ano ba ang tinutukoy ng kaibigan. Sa huli, napahawak ito sa likod ng ulo saka bumuga ng marahas na hangin.

“‘Di naman talaga ako nang-flirt. Tara na, baka magbago pa isip ko e. Ilagay kita ro’n sa solo table ng customer namin na madaldal para ma-drain ka agad!”

“Maganda ba?”

Zachariel’s nose scrunched before he gestured Leon to follow him. Sabay silang naglakad tungo sa ikalawang palapag ng restaurant nito nang humimig ang kaibigan.

“Puro ka hanap maganda kaya nilalayuan ka ng maganda e. Try mo kayang gwapo naman hanapin? Mas magnet ka ng gano’n.”

“Magnet ng alin?”

“Magnet ng gwapo.”

Pagak siyang natawa at saka pabirong tinulak ang kaibigan noong nasa hagdan na sila. Muntik tuloy na matisod ang chef ng lahat! Kung hindi lang nakakapit ang kaibigan sa barandilya ng hagdan, game over na!

“Tang ina mo,” sabay nilang mura sa isa’t isa habang naniningkit ang kani-kanilang mga mata.

Hindi nagtagal, naihatid naman siya ni Zachariel sa pwestong sinasabi nito. Napasipol siya nang makumpirmang totoo na maganda nga ang pwesto na nakareserba.

Dahil natural na maganda ang view ng restaurant kung saan vintage ang aesthetic na napili ni Zachariel.

Magandang tignan ang paminsan-minsa’y pulang ladrilyo na pinaresan ng fenced board bilang pader. Ngunit hindi roon natatapos ang interior design dahil marami ring vintage frames ang naka-display sa pader. Madalas, napupuri niya ang kaibigan dahil ang classy ng vibes na hatid ng restaurant nito.

Kahit ang mga bintana at kurtina? Siniguro nito na tama lamang ang sukat at kulay nang sa ganoon, hindi maging out of place.

Nakahinga ng maluwang si Leon bago niya inokupa ang isang upuan. Si Zachariel, sandaling nakiupo sa tapat niya at saka naghalumbaba. Bilang nasa pisngi rin ang palad ng binata, muling nabigyan ng diin kung gaano kalambot ang mga pisngi ng mga Chastain. Naitatago lamang dala ng empunto nilang mga panga.

“Tinitingin-tingin mo? ‘Di kita isusumbong sa girlfriend mo!” pagpupumilit niya.

Ngumisi naman si Zachariel. “Kanina mo pa pinaglalaban ‘yan, erp. Laos na. Sabi nang ‘di nga ko lumalandi e.”

“Kinindatan mo ‘yon, pre. Ilang taon palang ‘yon, a.”

“‘Ba malay ko! Wala rin akong pakialam. ‘Di ko nga malaman anong mali sa kindat. Sundutin nawa ni bebe my labs so sweet ‘tong mata ko kung panlalandi ‘yon.”

Hindi siya makapaniwalang napatitig kay Zachariel bago umismid na animo’y nangungutya. Leon shook his head and stretched his legs beneath the table before he crossed them.

Totoo naman. Wala naman talagang ginawang masama si Zachariel. Ano bang tawag niya roon sa kindat? Parang porma lang ng pagpapakita ng pagpapasalamat e. Ganoon ang vibes pero gusto niya itong mapikon. Iyon lang, hindi effective.

“May tsaa ka ba’t nandito ka?” kalauna’y tanong ni Zachariel na nakapagpabalik sa kanya sa realidad.

Nag-angat siya ng isang kilay. “Tsaa? Ayos, par, talagang noypi na noypi tayo, a.“

“Oo naman! Mas malakas dugong pinoy ko! Ano, wala bang tsaa?”

Napaisip sandali si Leon. Tsaa, ulit niya sa isipan saka napasimangot. Marami siyang baon pero kailangan niyang i-filter at baka kung ano pang masabi niya. Halos pa naman ng baon niya, tungkol kay Keith.

E alangan namang sabihin niyang nag-live show siya sa harap ng taong iyon? Ha, the thought frightens him. Nayakap nga niya ang sarili, e.

It was then when an idea struck his mind.

“‘Nga pala, kanina nakasalubong ko iyong mag-asawa.”

“Mag-asawa?” Nlnaguguluhang tanong naman ni Zachariel. “Ah! Si Gian saka si Lyle! Dumaan ka sa café ni Gi?”

“Hindi, hindi. Nag-day off yata at umuwi sa street natin. Binibisita si Tita.”

“O?! Seryoso?! Tang ina, ba’t ngayon ka lang nagsabi?! Tinext mo na ba sina Ridge at Zamiel?”

Napaismid siya. “Balak niyo sumugod doon sa bahay nila? ‘Ba, ayos ‘yan! Bigyan natin sila ng family time.”

“Family time, family time. Pamilya rin naman tayo ni Gi pero hindi tayo inuuwian! Nakaka-stress!”

Hindi niya maiwasang matawa habang nagra-rant si Zachariel. Halos hampas-hampasin pa nito ang lamesa ng restaurant kung hindi lang niya nabanggit na may mga customer pa siya. Ano nalang sasabihin nila kung makita ang wirdong inaasta niya? Na nababaliw si Zachariel? Naku, matik bankrupt.

“Galing mo manakot ’no?” anito noong sa wakas ay kumalma na. “Baliw agad, pwede namang masama lang muna loob.”

Nagtuloy-tuloy ang kulitan nila hanggang sa makaramdam siya ng gutom. Doon na tumawag si Zachariel ng waiter na mag-a-assist sa orders niya habang ang binata naman, babalik na sa trabaho.

“Aalis ka na nga? ‘Di ka muna kumain?”

“Ays, ‘di kita pwede isabay. Pupunta si Cassy niyan dito, kakain kami— ‘di pala, wait, baka kami pala magkainan.”

Nawala lahat ng emosyon sa mukha ni Leon nang marinig ang baduy at panis na banat ni Zachariel. Sandaling binalot ng katahimikan ang kapaligiran hanggang sa sabay nilang i-thumbs up ang isa’t isa.

“Good luck. ‘Wag kakalimutan ang proteksyon. ‘Di pa kami handa maging ninong,” paalala niya rito.

Tumango naman si Zachariel. “‘Wag kang mag-alala, wala kaming balak mauna ni Cassy.”

With that, Zachariel left him with one of his crews. Kaso noong abala na si Leon na mamili ng kakainin, biglang bumalik si Zachariel sa itaas ng hagdan at saka sumigaw ng.

“Le! Good luck nga pala sa ‘yo! Sorry na rin in advance, p’re!”

Saka ito kumaripas ng takbo pababa ng hagdan. Napalingon pa sa gawi nila ang iilang customers. Nagtataka sa biglaang pagsigaw ni Zachariel. Naghagikhikan pa nga ang iba dahil nabigla raw sila. Ngunit hindi iyon ang concern ni Leon. Nagtataka kamo siya sa dahilan para bigla siyang sabihan ng good luck ni Zachariel.

Bakit? Magandang babae ba ang naka-reserve sa table na ito?

Kung ganoon ang kaso, baka magpasalamat pa siya kay Zachariel! Utang na loob niya ang kalalabasan ng love life niya sa binata!

Nangingisi niyang binalingan ang waiter at masiglang ibinigay ang order niya rito. Nang matapos, imprentang umupo si Leon sa pwesto at saka humarap sa bintana. Naghalumbaba siya at mapagpasensyang naghintay.

NAMAMANGHANG napatitig si Keith sa pina-reserve niyang table nang matagpuan niyang naroon din si Leon. He wanted to ask if he really got the table he reserved, albeit he was informed that he would be sharing it with someone —which he certainly did not mind unless the person he’s going to share it with is annoying— but to see Leon out there, looking at the window like some main character from a romance novel?

He is either cursed or blessed!

So that was why Zachariel, that cheeky bastard, told his crew to call him if Keith arrives! This is also the reason why that man whom he sees as a threat told him that he would be having an advanced appetizer but it would not come in a form of an edible food.

“It’d look ravishing though. Wild lang, sinuntok ako sa tagiliran e.”

Zachariel’s last words echoed in his mind, and this was stated because Leon will be his appetizer!

Imbes na istorbohin si Leon sa pagtingin sa bintana, naisip ni Keith na pasimpleng umupo sa isa sa mga upuan nang hindi nito napapansin. After all, he would really love to savour this ethereal —almost inhuman— beauty stare into nothingness.

Dapat yata, unti-unti na rin niyang ibahin ang tingin kay Zachariel. Ayaw niya rito pero kung umakto, parang tulay nila ni Leon. Wingman, puta.

Zachariel - 1, Keith - 0.

Ngunit hindi tumagal ang katahimikang iyon.

Keith noticed that Leon seemed to be smelling something familiar and he assumed that it must be his cologne. A smile curled on his lips when he saw how Leon’s forehead creased and not too long after, he tilted his head to follow the familiar scent.

Only to see Keith sitting in front of him.

Nanlalaki ang mga mata nito at nadulas sa pisngi ang palad. Nagmukha itong kengkoy at pilit pinigilan ni Keith na matawa rito. Hindi pwede, baka hindi sila magtagal ng limang minuto sa iisang lamesa. Baka umalis.

“What the fuck are you doing here?” hindi nito makapaniwalang tanong bago halos mapatayo at iduro ang binata. “Ba’t ka nandito sa table ko?!“

“Table mo?” naaaliw na tanong ni Keith bago tumawag ng isa sa mga waiter para sa menu. Kaagad siyang nilapitan ng waiter at inabot ang kailangan niya.

Samantala, natigilan si Leon nang mukhang may maalala. Of course, he’s sitting in Keith’s reserved table. Nagulat lang din si Keith na naririto ang binata pero wala siyang balak paalisin ito. But if Leon does switch tables, he won’t stop him. Iyon lang, makakalipat ba ito? Baka hindi rin nito magustuhan ang ibang makaka-share ng lamesa.

Then it seems like Leon was hit by something, a realization that struck the male hard and Keith’s just here… witnessing all of it.

“Tang ina ni Zach! Kaya pala nagso-sorry sa ‘kin kanina!” nanggagalaiti nitong sigaw pero sapat lang para hindi makaistorbo ng ibang customer.

Napatawa si Keith nang sa wakas e mapagtanto nitong mukhang na-set up silang dalawa. Nang ibalik niya ang mga mata kay Leon na parang batang nagta-tantrum, napangisi siya dahil halatang gustung-gusto nitonv i-salvage ang kaibigan.

Keith even assumed that anytime from now on, Leon would rise from his seat and kill his friend. It’d be a shame not to share a table with him for a bit longer but… at least Keith was able to see him after that shameful thing Leon’s done in front of him.

Natigilan siya nang mapansing parang hindi na humihinga si Leon sa galit, kaya natatawa niya itong pinuna.

“Leon breathe, I won’t kill you. ‘Di ko rin naman babanggitin kung anong ginawa mo kahapon,” kalmadong aniya.

But his attempt to calm Leon down isn’t really calming him down, though. And Keith’s one hundred percent aware of it.

Nang tapunan siya ng masamang tingin ni Leon, ginamit niya ang menu para takpan ang kalahati ng mukha niya. Masama na kung makikita nito kung gaano kalawak ang ngisi niya.

“Tumahimik ka riyan, Gaviola! Mainit ulo ko!” asik nito.

Nagkibit balikat siya. “Okay. Sorry, babe.”

Huminga ng malalim si Keith nang mapasinghap si Leon dahil sa itinawag niya rito. Hindi siya pwedeng tumawa.

“Bwakanang shit! Tatandaan ko ‘tong araw na ‘to! Sinira ni fucking Zachariel Chastain ang tiwala ko!” pagda-drama ng binata.

Lihim siyang umismid. Ang cute. Parang bata talagang nagta-tantrums si Leon kapag naba-bad trip. It’s really fitting for him to be called ‘baby’ most of the time just because he acts like one. Ha. Iyon lang, sasapakin siya ni Leon kung tatawagin niya ito sa endearment na iyon.

Anyway, he likes what is happening.

Ibinalik niya ang atensyon kay Leon at naabutan itong isinusumpa na ang kaibigan pero sila lamang ni Keith ang nakakarinig ng sinasabi nito.

“Tang ina mo, Zach. Tatawagin ko lahat ng Diyos para ma-cockblock kang tang ina mo. Punyeta!”

Kabanata 18

KABANATA 18

KUNG pwede lang sana niyang iwan dito si Keith at mag-request ng ibang lamesa, ginawa na niya. Pwede naman, pero hindi sa kanya ang restaurant at hindi naman niya alam kung saan siya susunod na mailalagay. Paano kung mas malala pa sa maging ka-share ng table si Keith? King ina, mas gusto niyang lunukin at tiisin ang presensya nito ngayon.

Ngayon lang din nagsi-sink in kay Leon na hindi rin mapagkakatiwalaan paminsan-minsan si Zachariel.

Bakit ganito? Dahil ba sinuntok niya ang tagiliran ng kaibigan? Punyeta, e tingin niya nagchi-cheat siya. Pero baka friendly lang talaga si Zachariel, posible naman iyon. Nag-aalala lang talaga siya sa relasyon nito at ni Cassandra.

“It’s unusual for you to say nothing… ‘Di ka lilipat ng table?” namamanghang tanong ni Keith. “This is your friend’s restaurant and I think you have a bit of privilege around here.”

Naiirita niyang tinapunan ng masamang tingin ang binata.“Kung gusto mo akong paalisin, sabihin mo nang diretso nang makausap ko si Zach!”

“No, it’s not that…” Keith covered his lips with his fingers and slowly looked away. “I’m just surprised that you’re okay that I’m here.”

Hindi! Hindi siya okay! Mukha lang! Sa totoo lang, gustung-gusto na ngang umalis ni Leon. Ayaw lang talaga niyang mapunta sa mas malalang sitwasyon! Isa pa, sino ba ang gustong makita iyong lalaking nakita at nasaksihan kung paano niya hawakan ang sarili?!

It’d be better if he called one of his exes or something but no! His drunk self really said, “let’s go call Keith because he already made out with me once so it won’t hurt if he fucks me now!” Like what the fuck is wrong with him?!

“You’re stupidly considerate today too,” puna niya kahit nanggagalaiti na siya.

Napaismid si Keith. “I don’t want to offend you, especially when I saw something yesterday. I rather keep quiet and retreat today.”

Leon let out an exasperated exhale. Tang ina, wala sa boses ni Keith ang pangungutya pero nainsulto siya sa sinabi nito! Kaya lang, malaki ang kasalanan niya dahil siya mismo ang nagdala sa sarili niya sa ganoong klaseng sitwasyon!

Sino ba ang nasa tama nilang pag-iisip na mag-live show nga ulit?! Hindi siya, kasi wala naman siya sa tamang pag-iisip noon!

Ipinagkrus niya ang mga braso at nag-iwas ng tingin. Mahina siyang sumagitsit ngunit napangiti nang mapansing mayroong mga babaeng kanina pa rin lumilingon sa gawi niya.

Dapat, kakaway siya pero mataman siyang minamanmanan ni Keith. Ang awkward.

“Putang ina, ‘di pa tapos gumanti sa ‘kin ‘yon si Zach kaya siguradong ilalagay lang ako no’n sa mas malalang pwesto,” pasimple niyang asik sa binata kahit nakangiti roon sa mga dalagang kanina pa nakaw-sulyap sa kanila.

Mahinang tumawa si Keith. “Oh? I didn’t know that something else could be worst than me. Akala ko ba, ako na pinakamalala?”

“Shut the fuck up. I don’t want to lose my temper here.” Sinulyapan niya ng nanunukat na tingin si Keith. “Kita mo ba ‘yong mga chics do’n? Sinusubukan kong umisa!”

“Are they important?”

Napaayos ng upo si Leon at handa na sanang singhalan ang binata dahil oo! Importante ang impression na maiiwan niya sa mga dalagang malapit sa kanila! Baka mamaya, oras na para magkajowa siya. Syempre, hindi niya hahayaang makiepal si Keith.

“Just stop thinking about it. Ako nang bahala kay Zach mamaya. Sa ngayon, ‘di ba mas maganda kung mananahimik ka na lang?” gigil niyang saad.

Sa totoo lang, masarap i-cockblock si Zachariel ngayon pero next time nalang. Masamang sumugod sa rakrakan na walang maayos na plano — isang bagay na natutunan niya mula sa sampung taong panonood sa wantusawang landian nina Ridge at Zamiel.

“You’re not mad even if we share the same table?” Keith asked.

Sumagitsit siya. “‘Ngina, mabuti sana kung aking upuan ‘to e paaalisin talaga kita. Kaso nakikiupo lang ako. Brusko ako pero ‘di ako bastos. Ikaw ang nauna sa ‘kin dito, e.”

Pero gusto niyang itanong kung bakit sa lahat ng restaurant, dito pa talaga kay Zachariel napiling mag-lunch ni Keith. Akala niya ba, ang lunch ng mga doktor e rice-in-a-box sa SM?

“Sumahod ka ba?” pag-uusisa niya.

Natigilan ang binata. “No. Why’d you ask?”

“Dahil ang weird na dito ka kumakain. Ayaw mo kay Zach, ‘di ba?”

“Ah, that…”

Nag-iwas ng tingin ang binata at palagay ni Leon, dumako ang paningin nito sa mga dalagang kanina pa sila pinagtitinginan. Tapos, sumimangot ito. Weird shit! Bakit nito tinatapunan ng masamang tingin iyong magagandang dilag sa malapit?!

“Change of scenery kaya nandito ako. Isa pa, nakakasawa sa SM. Paulit-ulit kinakain ko,” kalauna’y tugon nito.

Inismiran niya ang binata. “Kung makapagsalita ka, parang nagala mo na buong SM. E taun-taon yata, laging may bago ro’n.”

“Not really. Ilang taon nang nakapwesto ang clinic ko sa SM. Alam ko na na parang likod lang ng kamay ko ang lasa ng mga pagkain do’n.”

“Yeah, but like… you dislike Zach. Ba’t nilulon mo pride mo ngayon?”

Humimig ito.“While it’s true that I don’t like your friend’s gut, I also can’t deny that he cooks well. Since then, I’ve been dropping by occasionally.”

Shit. Hindi niya alam kung anong sasabihin niya rito. Malay ba niyang kaya pala ni Keith ibaba ang pride kahit ayaw niya kay Zachariel para lang sa pagkain? Wait— is it possible that the way to Keith’s heart is by cooking?

Wait. Why is he even curious?!

KEITH covered the lower part of his face as he looked at a conflicted Leon. And while it amused him, he couldn’t help it but to mutter to himself.

“Huh. I didn’t expect Zach would be saving himself through this. But to think that he’d set me up with Leon…”

He feels conflicted too. He likes being with Leon but if it constrains the younger male, then he’s also alright with letting him go, keeping him at a safe distance because if Leon’s too far… he might lose it.

Dahil wala na silang masabi sa isa’t isa matapos magtalo, nagkaroon ng awkward na katahimikan. Saktong dumating ang mga order ni Leon kaya biglang nakaramdam ng urgency si Keith, lalo na’t sigurado siyang kapag natapos kumain ang binata e iiwanan siya nito.

Then… he also noticed that Leon ordered a lot.

“Ba’t ang dami mong in-order?” Because Leon doesn’t eat this much.

Nang hindi sumagot si Leon, hinanap niya ang mga mata ng binata ngunit natagpuan niya itong namumulang nakatitig din sa mga in-order.

“Don’t tell me that you ordered these because you’re expecting to eat with a woman?” he asked.

Nakita niya ang pagkatigil ng binata pero hindi lingid sa kaalaman ni Keith ang taas ng pride ni Leon. So, when the younger male scoffed, Keith knew that he just came up with a ‘perfect’ alibi.

“Pinagsasasabi mo?” Leon stared at him mockingly. “Akin ‘to lahat, Gaviola. Nag-ii-stress eating ako!”

Even though that doesn’t seem to be the case? Madalas, namamangha si Keith sa lakas ng loob ni Leon na magsinungaling kahit obvious naman ito.

Kumunot ang noo ni Keith at pinasadahan ng tingin ang pang-ibabaw na katawan ni Leon. Maganda ang pagkakahulma ng laman sa braso, balikat, at dibdib ni Leon. Halatang madalas itong tumambay sa gym para magpakisig.

Tapos sisirain nito para lang sa stress eating?

“Eat now, exercise later!” biglang sabi ni Leon na nakapagpatigil sa kanya.

Nang tignan ni Keith ang binata, napansin niyang kanina pa pala siya tinatapunan ng masamang tingin nito.

“You’ve been staring at my food weirdly! Ha! Sorry ka, kung gusto mo ng ganito, mag-order ka ng sarili mo!” Leon added.

Keith hums in amusement. “Nakapag-order na ‘ko, though. Hinihintay ko na lang, ‘di ba?”

“But you look like you’re already hungry. Mabuti nga sa ‘yo!”

Really. It’s useless to argue with Leon, huh. Imbes na sagutin pa ang binata, nginitian na lamang niya ito. Mas magandang tapusin na ang pagtatalo rito at hayaan si Leon na kumain ng mapayapa. Isa pa, tingin ni Keith e sensitibo pa rin ito sa nangyari kahapon.

It must have been a shock… because it was for Keith, as well.

Hindi sa ayaw niyang makita si Leon sa ganoong estado ngunit hindi rin niya gusto ang naramdaman. Isang malaking sampal iyon na mali ang ginagawa niya kay Leon. Hindi dapat ganoon – tinawagan at naalala lang siya noong naiinitan ito?

Lihim na bumuntong hininga si Keith.

He wants to start a genuine relationship with Leon. No matter how difficult it is to tame the male.

Pero… Ilang beses na niya itong sinabi pero wala pa ring usad. He refuses to take the dark path, that would be his last resort if the alphabet of his plans does not work.

Lust only instills infatuation.

IT’S WEIRD. Keith isn’t commenting or gawking over how he eats his lunch. It’s not as if he’s doing anything bad right now, though. Ni hindi niya kayang kumain ng patapon at walang asal. But Keith usually dotes on him every single time he does something.

‘ Is this guy okay? Meh, better not to ask.’ At least though, today, there’s peace and Keith will be tolerable.

Moreover, he said that he will be shutting his filthy mouth after what he saw yesterday. The thought made Leon’s forehead furrow, his eyes squinted, and he let out a quick sigh. Disgusting , and he is pertaining to himself.

“Babalik ka ba sa site mo mamaya?” biglang tanong ni Keith.

And here he thought that he would have a moment of peace.

“It’s none of your business,” simpleng sagot niya bago humigop ng sabay. “King ina, pero alam kong pupunta ka pa rin do’n. You’re that persistent.”

Napangiti si Keith na siyang ikinairita niya.

“Ano ba kasing gusto mo sa ‘kin?” dagdag niya.

Bumuntong hininga ito. “Ilang beses mo na ‘tong tinanong sa ‘kin at ilang beses ko na rin yatang sinagot.”

“Wala akong pakialam nitong nakaraan kaya ‘di ko tinatandaan anong sagot mo.”

“Yeah. That’s so you.”

Umayos si Keith ng upo nang mahagip ng mga mata nito ang sariling order. Nairita pa nga si Leon nang ngitian nito ang waiter. Tapos, maingat nitong inilagay sa lamesa ang sariling mga order.

Meanwhile, Leon let out a trill and stared intently at Keith. “I don’t get why you’re so annoying. Alam mo namang babae ang gusto ko.”

“I’m not forcing you,” Keith responded.

“No, you are.”

Nag-angat ng mga kilay si Keith at wala na ang atensyon sa waiter na inilalapag ang mga gagamitin niyang kubyertos. Sandali lamang na napukaw nito ang atensyon ng binata nang bahagyang yumuko. Kung kaya naman nagpasalamat si Keith dito.

After that, his eyes immediately found Leon’s.

“I’m not aware. I’m sorry.”

Keith only flashed him an apologetic smile, telling him that he didn’t mean to, but Leon only heaved a deep sigh.

Silence filled them. No one dared to continue their conversation. Una sa lahat, iniiwasan nila ito pareho pero bakit nauwi na naman sa ito ang usapan? May hindi pa ba siya nasasabi kaya nababalik sa kahapon ang topic nila?

Or better yet, none of them should speak or start another conversation because something leads them to this.

**

ISANG malalim na buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Leon habang pinanonood niya ang mga daliring tinatapik-tapik ang gilid ng lamesa. Hindi niya maiwasang humanga sa tugmang ritmo ng bawat daliri. Nagtataka kung bakit tila walang kahirap-hirap siyang ginagawa iyon.

This is just his random thoughts, though. Leon was not one to space out, but he is, right now.

“Pa’no mo kakausapin ‘yong bunso mo? Nakatulala na naman,” dinig niyang sabi ng tatay niya.

“Hayaan mo na, ‘Pa. Mukhang pagod sa trabaho, e.”

Dala ng labis na pagbubuhos ng atensyon sa sariling kamay, maging sa ritmong nilalahad ng mga daliri, nabura na sa isipan niya ang ginagawa.

Kausap niya ang mga magulang sa video call. Ngunit noong iwan siya ng mga ito dahil may ginawa sandali — naghugas ng plato ang ina niya samantalang ang ama naman niya, uminom naman ng gamot — nawala na ang atensyon niya sa tawag.

“Kung ‘di trabaho, siguradong babae na naman, Rick.”

Lingin sa kaalaman niya ang kunot noong pagsilip sa kanya ng tatay niya. “Ano, nakipag-break na naman girlfriend niya? E ang daming iba riyan! Sa gwapo niyang ‘yan, wala siyang mahanap?”

“Nagpaalam na rin si Keith, ‘di ba?”

“Ha! ‘Yong batang ‘yon?”

Leon, on the other hand, was too busy spacing out that he couldn’t hear his parents properly. But he could recognize vague voices from the background.

Kumunot ang noo niya hanggang sa dalhin siya ng mga mata sa skrin ng laptop. Nang makita ang mukha ng mga magulang na nag-aalala pala siyang pinapanood, awtomatiko siyang napatuwid ng upo.

Ah. Bumalik na pala ang mga ito.

“Sorry, ‘kala ko pinatay niyo na po ‘yong tawag,” aniya.

Naniningkit ang mga mata siyang pinagmasdan ng tatay niya. “Ba’t namin papatayin e ngayon ka lang namin nakausap ulit? Kuya mo palagi kausap mo. ‘Di mo man lang kami maisipang tawagan!”

“Nag-aalala lang Papa mo,” sabad naman ng ina niya. “Kanina ka pa wala sa sarili mo. May problema ba? Girlfriend na naman?”

Napailing siya. It’s much way worse than a girlfriend because he has no thoughts earlier. His head was empty! No, not actually.

It’s full of that fucking eye doctor.

“Aba e, kumain ka na ba? Kaya ka siguro natutulala e dahil kulang ka sa pagkain!” saad naman ng tatay niya.

“Kumain na ‘ko, Papa.”

“Sus. Sinasabi ko na nga ba, Vilma. Babae na naman problema ng anak mo! Minana nga ang kagwapuhan ko pero wala namang maipakilalang maayos na mapapangasawa! Nakasuot na ng salamin pero malabo pa rin ang mata!”

King ina. Kumibot-kibot ang isa niyang kilay. Bakit siya iniinsulto ng tatay niya ngayon? May ginawa ba siyang masama?!

Leon pursed his lips before he swallowed a mouthful of air. “Wala lang po ito.”

Alangan naman kasing sabihin niya na si Keith ang puno’t dulo ng mga problema niya? Iyong prodigal son ng mga magulang niya! Mahal na mahal at halos hindi na pauwiin noong bata pa siya.

Ewan ba niya. Gusto niya rin namang tumira nalang sa kanila si Keith pero mula noon— basta, ayaw na niya na nakikita ang mukha nito.

Anyway, it seems as if none of his parents are convinced. Lalo na ang ama niyang nasa mukha na ang mensahe: ‘ Wala kang maitatago sa ‘min at alam na alam namin lahat ng kalokohan mo sa buhay mula noong maliit ka pa.’

“Wala lang nga po!” pagpupumilit niya at madramang bumuntong hininga pero tila ba hindi pa rin niya mauuto ang mga ito. “Trabaho lang ‘to. E ang dami kong natatanggap na proyekto kaso packed na ang schedule ko. Pero nanghihinayang ako sa pera!”

“Pagpapayaman na lang ba aasikasuhin mo?” matalim na tanong ng ama niya. “Aba e, ang tanda-tanda mo na pero wala pa rin kaming apo sa ‘yo, anak! Samantalang ang Kuya Nardo mo, magkakaroon na yata ng bunso!”

“Magkaiba kami!”

“Anong magkaiba?” Naii-stress na umiling ang ama niya. “Pareho lang namin kayong pinalaki, Leon! Nako, baka mamamatay na lang kami ng nanay mo ta’s wala pa rin kaming chikiting na kinukumusta diyan sa Pinas!”

“Chikiting pa rin naman ako?” saad niya at nagpa-cute pero kung anong halakhak ng nanay niya e ganoon naman ang pandidiri ng tatay niya.

Ang bastos!

Hindi nagtagal, sumabad ang ina niya. “Nakakausap mo pa ba Kuya Keith mo diyan, Leon? ‘Di mo kami ipakumusta sa batang ‘yon. May asawa na ba siya?”

Pakshet. Bakit kay Keith napadpad ang usapan?

“Eh. ‘Wag niyo nang kausapin ‘yon. Nakaka-bad trip,” Leon grumbled and cursed under his breathe. “Tigas ng ulo no’n, e.”

“Aba e kung umasta ka parang ‘di mo gustung-gusto ‘yong batang ‘yan dati. May asawa na ba ‘yon?”

Leon squeezed his eyes shut. Dati pa iyon! Mangmang na bata lang siya noong gustung-gusto niyang nagdididikit kay Keith, ano!

“Wala siyang asawa,” labag sa loob na tugon niya.

Napaismid ang tatay niya. “Mukhang pinaninindigan talaga ‘yong dating ipinaalam, Vilma.”

“Responsable talaga si Keith. Kaya gustung-gusto ko ‘yong batang ‘yon e. Sayang lang wala tayong anak na babae,” sagot naman ng nanay niya.

Yawa! Akala niya hanggang prodigal son lang papel ni Keith sa pamilya nila, sumagad na pala! Gusto pang maging son-in-law! Mabuti na lang talaga at wala silang kapatid na babae dahil kung meron, sasaksakin niya muna si Keith bago maging parte ng pamilya nila.

“Mabuti na lang talaga at wala!” malakas ang boses na sagot niya.

Napahalakhak naman ang nanay niya. “Nandiyan ka naman, bunso.”

Ha? Anong siya?

Nagtanong si Leon kung anong tinutukoy ng mga ito pero iniba lamang nila ang usapan at sa halip, paulit-ulit na nagtanong kung kailan mag-aasawa si Keith.

Asawa? Paano iyon magkakaasawa kung paulit-ulit sinasabi na siya ang gusto? E babae nga ang gusto niya! Pero kung katawan lang naman…

Natigilan siya.

Kung katawan lang naman, baka pwede? Wala naman siyang girlfriend at sa sobrang busy niya sa trabaho, wala siyang oras para pumunta sa bar at humanap ng temporary na magpapainit ng kama niya. And they have done it before, so what else is there to ask? Keith is good. He just does not like his position — receiver , since he is most likely to fall under that.

Ikakama nalang siya ng lalaki, matutulad pa siya kina Lyle at Ridge? But for some reason, heat surged all over his body as if he was looking forward to it. His heart began to beat erratically as if communicating to him, but he decided to ignore those feelings. Walang mabuting dulot ang isipang iyon.

Bottom line, though. Is he considering of sleeping with Keith? Well, he can’t say that he abhorred the feeling of his touch. So, probably.

Teka, lumayo na pala siya mula sa orihinal na pinag-uusapan. Napatikhim si Leon noong napagtanto niyang sobrang tagal na pala niyang napapaisip. Baka mamaya, galit na ang mga magulang kakahintay ng sagot niya.

“Ang kukulit, Mama! Papa! Wala ngang asawa—”

Naputol ang sinasabi niya at tinangay na lamang ng hangin nang mapatingin sa skrin. At imbes na mukha ng mga magulang niya ang bungad sa kanya, iyong “ The video has ended. Rate your experience! ” ni Facebook ang bumungad sa kanya!

His eyebrow twitched and his jaw almost dropped.

“Putang ina, ‘di man lang sila nagpaalam na papatayan ako ng tawag.” Shit, the abandonment issues are slowly creeping in.

Shrugging the predicament off, Leon rested the back of his neck against the apex of the back rest of his char. Hindi man lang siya nag-abala na alisin ang pop-up window pagkatapos ng video call. Moreover, he stared at the ceiling with his eyes void of any emotion.

Though, that only lasted for a millisecond.

Muli niyang naalala ang iniisip kanina tungkol kay Keith. He was wondering why did he have to have such hilarious idea? Also, to think that he was turned on just by assuming? Ayos. Ang laswa ng mga naiisip niya. Normal pa ba siya?

Sarap sana magtanong sa mga kaibigan niya pero ayaw niyang ipaglantaran ang mga iniisip.

He’ll figure it out. Somehow. Someday.

Dumako ang mga mata ni Leon sa cellphone at kumunot ang noo niya.

After ‘ that ’ incident, curiosity still loomed in parts that he wasn’t conscious. Ilang araw na ang lumipas pero bagamat hindi siya binibisita ng mga alaala o nakakakita ng kahila-hilakbot na mga imahe sa panaginip pero paminsan-minsan, sisipa ang kuryosidad.

Blowing a loud breath, he fished his phone and decided to visit Zachariel’s place. Wala naman din siyang pasok bukas kaya kahit na magpakalunod sila sa alak o laro, basta ma-distract siya kaysa sa iniisip na maikama ni Keith!

Kabanata 19

KABANATA 19

THE curiosity is killing him, probably because right at this moment, he plays the role of a cat.

Heat from lust could be a dangerous weapon against him who loves to intoxicate himself with it. It would never die down until he was done pleasing himself, until he was satiated – until he could feel that serenity once again, without longing to touch something.

It’s just so ironic though, that of all people that he wants on his bed right now is no other than Keith Gaviola. That one doctor he claimed to hate! It is frustrating, but this is his undeniable reality.

“Kung ba’t ba naman kasi—” Mayroong

nangyari

sa ‘

min

noon?! pagtutuloy niya sa isipan nang hindi na niya kayaning isaboses ang tungkol sa malagim-lagim nilang nakaraan.

Nakakairita! Lalo na at nitong minsan na mag-live show siya, imbes na patulan siya e pinanood lang siya ni Keith! Though, he admits that it was hot, he just couldn’t help it but to comply when he was asked to continue. And he came just from Keith, watching him. Ah! Ewan ba niya!

His drunk self may have acted rashly but he’s now sober and Leon is more than convinced that Keith could have fell for that kind of temptation!

So, why did it not work?!

Scrolling down through his private lists, Leon searched for that one account who posted the video he watched when he was drunk. Malabo na ang mga alaala niya noon kung kaya hindi niya maalala ang eksaktong username, pero hindi pa naman huli ang lahat upang hanapin, e. Hindi niya iyon in-unfollow kahit na ilang beses niyang sinabi sa sarili na ganoon ang gagawin.

It must have been his looming curiosity who told him not to unfollow nor block that account.

Napangisi si Leon nang mahanap ang video at ang account. Inisip niya kung paano ipa-prioritize iyon pero baka gumawa nalang siya ng panibagong list para sa account na iyon. Moreover, the caption of the video is pretty hot – it just urges him to satiate himself even more!

Leon licked his lips but he paused and thought: Wo

w, this is really some ravishing video but how do you even seduce a man?

“Ridge knows,” Leon muttered to himself as he held his chin with his fingers. “Should I observe him? Isn’t Zamiel difficult to tempt? If I watch Ridge, I could apply his tricks to Keith.”

Probably. But Leon believes that out of all his friends, the most stubborn is Zamiel. Naiisip niya na kahit akit na akit na ito, magmamatigas ito. But does Ridge seem to struggle in seducing Zamiel? No. In fact, just a small teasing from Ridge would make that man made of ice and grudge fluster.

So, he decided to observe Ridge.

SHIT. HE may have made a mistake.

Pinagpapawisang nakikipagtitigan si Leon kay Zamiel. Kahit hindi nanunukat ang kanya at pilit siyang nakangiti, nakasimangot naman ang kaibigan niya’t parang gusto siyang sakalin o murder-in dito mismo sa balkonahe nila. King ina. Nakalimutan niyang kahit matigas puso nitong si Zamiel, ayaw nitong naiistorbo ang quality time nila ni Ridge.

Lalo na… tatlong araw na niyang hindi pinapatahimik ang dalawa.

“This is your third day dropping by,” nakasimangot at nananantyang tanong ni Zamiel. “What do you even need and why can’t you just tell us then fuck off?”

Gago! Paano siya magsasabi? Alangan namang flat out niyang isiwalat na kaya siya nandito e para matuto paano mang-akit ng lalaki? Mas gusto niyang sagasaan ng sixteen wheeler truck kaysa ilantad agenda niya, ano!

Nginitian niya ang kaibigan. “‘Ba, parang masamang bumisita, a. Na-miss ko lang naman kayo!”

“Don’t blurt out bullshit on me. ‘Di mo kami bibisitahin dahil ‘di ba, ayaw mong naglalandian kami ni Ridge?”

Pakshet!

“Ano ka ba.” Kabadong tumawa si Leon. “Masama bang ma-miss ko kayo ni Ridge?”

Naniningkit ang mga mata siyang inismiran ni Zamiel. “Tang ina mo. Anong ulterior motive mo?”

Leon sweatdropped but his smile didn’t falter. Nag-iwas lang siya ng tingin sa binata at pinasadahan ng sulyap ang kusina kung nasaan si Ridge. Nagboluntaryo kasi itong maghahanda raw ng miryenda nila. Nakakagulat dahil mukhang hindi taong kusina si Ridge pero sabi ni Zamiel, binabakuran daw ng isa ang lugar na iyon kapag nasa mood ito.

Today is one of those days.

“Instead of accusing me that I have ulterior motives… nagluluto ba talaga si Ridge?” pag-iiba niya ng usapan.

Mukhang effective naman ang pag-iwas niya sa tanong nito dahil kumibot ang isang kilay ni Zamiel nang sisimsim sana ito ng kape. Siya namang pagngiwi ni Leon.

“Sinabihan mo ‘ko no’ng minsan tungkol sa UTI pero kung uminom ka ng kape, parang ‘di ka magkaka-acid,” puna niya sa binata. “Dugo pa ba dumadaloy sa ugat mo o kape?”

“Fuck off. Both,” sagot naman ni Zamiel bago tumikhim at binalikan ang una niyang tanong. “Ridge’s cooking… is fine .”

“What do you mean fine? Fine na makapatay?”

“No, you piece of shit. His cooking’s edible. It’s just that…”

Napahimig siya nang hindi matuloy ni Zamiel ang sinasabi pero isinandal niya sa likuran ng kinauupuan habang naghihintay ng sagot. Gusto niya sanang maghalumbaba kaso wala naman siyang mapaghahalumbabaan. Itong kinauupuan niya kasi e monoblock lang. Itinapon na ng dalawa ang mga luma nilang upuan, papalitan daw ng mas maganda. Malayo rin ang lamesa.

“Ano? Masarap ba o may halong banta sa buhay?” aniya.

Zamiel ‘ urk

-ed

’ before heaving a deep sigh. Hindi nagtagal, nagsimula itong bumulong. Pagalit at mukhang isinusumpa ang fiancé sa pagitan ng bawat lintanyang lumalabas mula sa bibig nito.

“Walang lason.” Zamiel blows out a trill. “Ridge cooks so well that I feel defeated. He’s supposed to be just a baby but he knows how to hold a knife? We’ve been together for long but I didn’t know this. But I’m terrified whenever he holds one.”

What is that supposed to mean?

Napahawak siya sa dibdib. “Gago, ba’t ‘di naman ako makapaniwala sa sinabi mo? Baka mamaya, nananaksak si Ridge.”

“Tang ina mo. Magtatanong ka ta’s ‘pag sinagot ka ng maayos, ‘di ka maniniwala? Sinayang mo pa laway ko, ulol.”

“But you sound doubtful.”

“He just doesn’t look great with knives since you know how he typically is!”

Yeah. Ridge is menacing. Hindi naman siguro nito sadya na maging ganoon ang awra minsan pero… kapag galit ito o hindi kaya e seryoso, parang laging may banta sa buhay nila. Pero ang pinakabanta e nasa tenga nito. Ang tsismoso ng king inang iyon parang kahit pinakamadilim nilang sikreto, alam nito!

Natahimik silang dalawa noong mayroong kumalampag mula sa kusina. Awtomatikong napatayo si Zamiel at kaagad na sumugod doon. Nag-aalalang pinuntahan ang fiancé. Habang si Leon, naiwang nag-iisip.

“Smitten.” Leon almost scoffed at the thought. At one point, he wanted to mock Zamiel but he’s also scared it would be that man who’d stab him with a knife. “Huh. Iba talaga ‘pag in love. Ridge really had that scary man wrapped around his pinky finger, huh.”

Leon pursed his lips. If he could have Keith wrapped around his own little finger, would he be like this to him? Paniguradong hindi siya nito tatanggihan kahit na anong mangyari. Wala itong gagawin kung hindi sumunod lang.

Then, a sudden thought spiked something inside him but he could not pinpoint what.

Hindi nagtagal, bumalik si Zamiel mula sa kusina na naiiling-iling at sapo-sapo ang noo. Naguguluhan namang pinagmasdan ni Leon ang kaibigan. Medyo natatawa sa stress na nakapinta sa mukha nito.

Nang makita siya nito, awtomatiko itong sumimangot na naman. “You’re still here?”

“No one asked me to leave,” he nonchalantly replied.

“Is that so? Now leave.”

King ina nitong si Zamiel! “Foul ‘yon!”

“But seriously, why are you still here?” Zamiel asked begrudgingly.

“Wala kasi akong pasok.” Natahimik si Leon hanggang sa may naalala siya. “Ikaw? ‘Di ba madalas nasa ospital ka?”

“Day off. But if I receive an emergency call, I might go back there.”

Napahimig siya. “Nangyayari ba ‘yan kahit ‘pag nagsi-sex kayo ni Ridge? Pa’no ‘yon? Iniiwan mo ba si Ridge?”

This is a harmless thought, but Leon’s curious. After all, it’s difficult to fight against the urge commenced by a man’s libido.

Napangisi siya nang tapunan siya ng masamang tingin ni Zamiel. Mukhang ilang beses na nitong naranasan ang ganoong mga senaryo, a. Bakas sa mukha nito ang pagkairita.

“Obvious ba? A life is passed unto my hands, it’s not like I could ignore it,” anito.

Fair point. “Curious din ako. ‘Di ba pagkatapos ng surgery at successful, si Lord ang pinasasalamatan at ‘di kayo? Anong ginagawa mo ‘pag gano’n?”

“Wala,” simpleng sagot nito at sumandal sa upuan. “I say you’re welcome because I’m god.”

Walang nasabi si Leon hanggang sa dumating nalang si Ridge na dala-dala ang mga mimiryendahin nila. Dahil bigla at namamangha, bahagyang tumayo si Leon mula sa kinauupuan para makita ang resulta ng luto ni Ridge.

Surprisingly, it turned out fine.

Presentable ang miryendang inihanda ni Ridge sa kanilang dalawa ni Zamiel. Malayong-malayo sa orihinal na nakikini-kinita niya mula sa isipan. Ang nai-imagine niya kasi, iyong mga pagkaing pang-horror film ang dating. Iyong may ine-emit pang dark aura. May tentacle pa ng pugita o butiki bilang display o plating.

Kabadong natawa si Leon. Hindi pala dapat niya kaagad na hinusgahan. Nakakakaba naman kasi itong si Zamiel kung mamroblema.

“Huh. You look pale. Parang ibang pagkain inaasahan mo sa ‘kin, a?” ismid na puna ni Ridge bago inokupa ang upuang nasa tabi ng fiancé.

Napamaang siya sandali. “I— what? No!”

Kasalanan ni Zamiel ito. Bahala na, isusumbong niya na lang ang binata.

“Ito kasing fiancé mo, kabado bente kanina! ‘Di ka raw bagay humawak ng kutsilyo. Akala ko tuloy, pang-horror film iyong ihahain mo sa ‘min,” paliwanag niya.

Napangiwi ito. “Oh. So Zamiel still thinks that I’m incapable of cooking?”

Paanong iyon ang naging translation ng sinabi niya? Teka, iyon ba talaga ang ini-imply ni Zamiel?!

“I never said that you’re incapabale of cooking. Ang sabi ko kay Leon, nabibwisit ako dahil mas magaling kang magluto sa ‘kin,” nakabusangot na sabad nito.

Humalakhak si Ridge. “‘Di ba naghahanda akong mag-househusband?”

Nagpabalik-balik ang mga mata ni Leon sa magkasintahan. Parehong inoobserbahan ang pagkilos nila, pananalita, at reaksyon sa galaw ng isa’t isa.

Sa kasamaang palad, wala siyang matutunan sa ganito kasimpleng mga interaksyon. Lihim siyang bumuntong hininga. Iniisip na sa tanang buhay niya, ito ang pinakaunang beses na gusto niyang makitang maglandian ang mga kaibigan sa harapan niya.

After all, he was never comfortable.

But he’s determined to bear it until he learns a thing or two from Ridge Gonzales.

Five minutes. Ten minutes. Fifteen minutes.

Dumating na sa oras na kung anu-ano nalang ang pinagkukwentuhan nila pero wala pa rin siyang maobserbahan sa mag-fiancé. Naiinip siya. Ipagpabukas kaya niya? Kaso naisip niyang kung madalas siyang tatambay dito, mapapansin ni Ridge na may ulterior motive siya.

At mas malala kung si Ridge ang makakapansin.

Leon let out an exasperated sigh when the couple began to whisper to each other. Hindi na niya pinakinggan ang dalawa dahil nagpakalunod siya sa naiisip.

But then again, he might have heard something which made his forehead crease. Mahina lang naman ang boses ng dalawa pero marahil sa sobrang focus ni Leon, naririnig niya ang maliliit na detalyeng kaya niyang pakinggan.

“The fuck, Ridge? Can’t you wait until later?” Zamiel muttered in agitation. “Nandiyan pa si Leon.”

Ridge mischievously hummed. “Anong ginagawa ko sa ‘yo?”

Feigning innocence? Leon almost bobbed his head if not for the fact that he’s pretending not to hear anything. Shit. Can he do fhat?

“You’re caressing my inner thigh and tracing your index finger on the thing, you fucker!” Zamiel responds.

Ridge only chuckles at that. “I don’t know. Natu-turn on ka? I meant nothing but if you’re this sensitive, is it because someone else is here? Pervert.”

And then dirty talk? Leon almost gasped because fuck, isn’t this brilliant?!

Naramdaman niya ang pagpasada ng tingin ni Zamiel sa kanya ngunit nagkunwari siyang nakatanaw sa malayo at iba ang iniisip. Ewan niya kung halata bang naririnig niya ang mga ito.

Nang hindi niya kayanin ang intensidad ng pagtitig nito dahil para siyang binubutasan sa ulo ni Zamiel, tinignan niya ang kaibigan mula sa gilid ng mga mata.

“Bakit? Parang pinapaalis mo na ‘ko, Miel! Kakatambay ko palang!” aniya.

Kinunutan siya nito ng noo. “You’ve been here for almost an hour now, idiot.”

“Pinapaalis mo talaga ako?” Pekeng napasinghap si Leon dahilan para humagikhik si Ridge. “Bakit? Kung tinawagan ka sa trabaho, pwede namang dito lang ako para may kausap si Ridge!”

“Fuck, no!”

“O, ba’t mo nga ako pinapaalis?!”

Leon could swear that the frustration painted on Zamiel’s face was hilarious. Mismong si Ridge, pinipigilan na lamang ang humagalpak ng tawa. He’s still feigning innocence. Tipong hindi niya narinig ang kahit na ano sa pinag-usapan ng dalawa kahit na ang totoo, alam niya kung bakit siya pinapatalsik ni Zamiel.

Of course, he’s turned on of how the way Ridge touched him. Mukhang kahit naman yata sino, talagang makikiliti sa ginawa ni Ridge. Those were simple gestures though, nothing out of the ordinary. But Leon thought that it may also work on Keith if he’d play his cards like how Ridge did.

“He’s horny.” Si Ridge ang sumagot para kay Zamiel at pareho silang napalingon nito sa binata. “What? You two act like I confessed a crime.”

Because what Ridge did is somehow a crime! At siguradong gusto na ngayon magpalamon sa hiya ni Zamiel! Point taken, he would never want someone to blurt out that he is horny too, after all!

“Kaya ka pinapaalis para magkaanak na kami,” dagdag pa ni Ridge at kinindatan siya.

Iyon ang dahilan kung bakit lalong tumalim ang titig sa kanya ni Zamiel. Nahuli kasi nito ang ginawa ng fiancé. Minsan, iniisip tuloy ni Leon kung may balak ba si Ridge na gawing serial killer itong fiancé niya e.

“You can’t get pregnant. You’re both men,” punto niya.

“Doesn’t hurt to hope.” Nagkibit balikat ito. “Malay mo bida pala kami ni Zamiel sa omegaverse.”

“The fuck is an omegabullshit?” namamanghang tanong ni Zamiel sa fiancé. “You’re banned from reading too much yaoi.”

“Don’t look at me like that.” Ridge smirked and swirled his index finger before ‘booping’ Zamiel. “Nito ngang kamakailan, may binalita sa KMJS na lalaking nagmi-mens dahil mayroon pala siyang matres. He could get pregnant.”

“At ‘di ka nagmi-mens. Now stop spouting nonsense, Gonzales. That’s creepy.”

Tumango-tango siya para sang-ayunan si Zamiel. Habang si Ridge, inismiran lamang sila.

“Weaklings.”

IN THE END, Leon was kicked out of Ridge and Zamiel’s house. Not that it matters. Though, he wanted to stay a bit longer to observe more of Ridge’s actions, but this cannot really be avoided. Zamiel seems to want Ridge as soon as possible, after all.

‘ Huh.

Ganoon

ba

talaga

dahil

malakas

ang

appeal?

’ he wondered.

Leon internally snorted and crossed his arms while he walked down their street. Sayang. Mukhang sa huli, manonood na lamang siya ng iba’t ibang palabas. Ano nga ang tawag sa ganitong genre?

‘ Yaoi

,

hindi

ba

?

Pero

may boys’ love

rin

.

Ano

ba

ang

pinagkaiba

?

’

Dahil malalim ang iniisip, hindi niya napansin ang paglampas ng kotse sa tabi niya maging ang mga matang napatingin sa kanya.

Instead, Leon raised his head to snap his fingers. “Baka naman iisa lang?”

Because Leon is more than certain that the term yaoi is japanese. So boys’ love must be its translation. After all, he had been hearing this one since he was in high school. Mula sa mga kaklase niyang mahilig magbasa ng ganitong genre.

Tumigil siya sa paglalakad para sapuin ang mukha. Tapos, bumuntong hininga siya.

But at least the thought pulled him back the reality. Nang mag-angat siya ng tingin, napansin niya ang kotseng nakaparke sa harap ng bahay niya. Kumunot ang noo niya hanggang sa napaisip siya.

Mayroon ba siyang inaasahang bisita ngayon?

Moreover, the car is familiar. Hindi niya lang ma-pinpoint kung kanino pero mukhang bisita sa katabing bahay, baka sa harap lang ulit ng bahay nila nag-park. Sa susunod, kakausapin niya talaga iyong mga iyon. Hindi parking lot ang bahay nila!

Kaya lagi siyang pinagkakamalang mayroong bisita palagi e.

“Ang luwang-luwang ng daan tapos sa ‘min paparke? Gago,” Leon grumbled.

Hintayin niyang lumabas iyong kapitbahay nila nang makausap niya. Sa ngayon, tatambay na muna siya sa maliit na hardin ng sarili nilang bahay.

Blowing out a trill, Leon walked to his house. But as soon as he got in front of the gate, he heard the car’s door open. Pasimple tuloy niyang sinilip kung sino ang may-ari para makumpirmang sa kabila ang bisita.

Only to have his jaw drop that it almost fell onto the floor. Namilog ang mga mata niya at halos dumikit ang gilid ng katawan niya sa malamig na bakal.

“Yawa!” napapantastikuhan niyang bulong-sigaw habang pinagkamasdan si Keith Gaviola na lumabas mula sa kotse nito at may kunin pa sa loob.

Ano ito?! Opportunity o katang inahan?!

“Did I subconsciously summoned you here?” he asked when Keith finally raised his head to meet his gaze.

Naglapat ang mga labi ni Keith. Naguguluhan siya nitong pinagmasdan bago ipinilig ang ulo. Ilang beses nitong ibinuka ang bibig ngunit tila ba hindi alam kung ano ang sasabihin. Kung kaya naman nalunod sila sa katahimikan hanggang makasagot ito.

“I believe not,” naguguluhang sagot ni Keith.

Lumalim ang pagkakakunot ng noo ni Leon. “E ano palang ginagawa mo rito?”

“Oh.” Bumaba ang mga mata ni Keith sa hawak. Dahil nasa tapat pa rin ito ng kotse, hindi makita ni Leon kung ano iyon. “I came to give you something from a package I received from your brother. Pinapasuyo niya sa ‘yo.”

“A package?”

Wala siyang alam na may darating na package mula sa kapatid niya. And of all people, kay Keith ipinangalan? Ang unfair na siya ang kapatid pero iyong best friend ang naka-receive?

“It’s work-related, don’t worry. May isiniksik lang talaga si Nards para sa ‘yo,” paliwanag ni Keith.

Kinunutan niya ito ng noo. “Pa’nong work-related?”

“It’s… just some documents that I needed. Sa kanya ko ipinasuyo dahil kilala naman niya kung kanino ko iyon kukunin.”

Leon is sure as fuck that he heard Keith mutter something like “ at least it was easier on my line” but he could only care less.

Hindi nagtagal, lumapit sa kanya ang binata at iniabot sa kanyang mahabang kahon. Weird shit. He didn’t even take it from Keith. Instead, he stared at it suspiciously.

Well, this is the box that came from his brother. Iyon ang palagay niya. Then what about that one red rose on top of the box and that other small box Keith was carrying?

Hindi niya alam kung ngingiti siya o mababaduyan — pero bakit naman siya mapapangiti ng ganyan? Ha! What is he? A woman who likes to receive small gifts from someone?!

“Anong laman niyan?” tanong niya.

Umangat ang mga kilay ni Keith. “I don’t know. I didn’t open it because it’s for you.”

“Hindi ‘yong binigay ni Kuya. Iyang ka-cheesy-han mo ang tinutukoy ko.”

Keith was, obviously, taken aback. Tila ba naestatwa ito sandali sa kinatatayuan hanggang sa mapatikhim nang mayroong bumara sa lalamunan.

“Napansin mo pala na akin ‘yong isa. Should’ve expected since… it’s a bit flashy, isn’t it?” Keith stammered.

Ngumiwi siya. “Idiot. I knew because my brother would never give me a red rose. The fuck is that?”

“Just me wanting to remind you that I’m in love with you,” diri-diretsong sagot ni Keith.

Si Leon naman ang natigilan at naestatwa sa kinatatayuan. Nahigit ang hininga niya bago niya tinapunan ng masamang tingin ang binata.

“Bullshit.” Bumuntong hininga siya pero sa loob-loob niya, naghuhumerantado ang puso niya. Shit. Keith caught him off-guard! “Dalhin mo sa loob ‘yang mga ‘yan. Baka babasagin pa ‘yong binigay ni Kuya.”

“Huh? Wait—”

Hindi na nagkaroon ng oras si Keith para magprotesta nang buksan ni Leon ang gate ng bahay nila. Nauna siya sa loob bago niya niluwangan ang pagkakabukas ng gate.

It was hard to maintain a straight face during that time too, but he somehow managed.

“Pasok,” utos niya.

Namilog ang mga mata ng binata. “You’re… letting me in and not kicking me out?”

“I’m kicking you out after you bring those boxes in.”

Sa sinabi niya, mas lalong nagulantang si Keith. Hindi man lang nito itinago ang pagkagulat dahil malakas ang pagkakasinghap ng binata.

“You’re not throwing my gift?” napapantastikuhan nitong tanong.

Leon sighed exasperatedly. “I’m not in the mood to deal with you. Come in or what?”

Left with no other choice, Keith obliged. Kaagad niyang tinalikuran ang binata nang pumasok na ito nang sa ganoon e maisara niya ang gate at makahinga siya ng maayos.

The fuck. Kagagaling niya lang kina Ridge. Wala pa siyang alam na gagawin ngayon para pakalmahin ang kuryosidad niya tapos itinapon ni Keith ang sarili sa bahay niya? Ah, deputa. Mukhang mag-i-improvise siya o hindi kaya, magri-research ng patago.

Well, that, or he will delay his plan until next time.

**

A/N: Clarifications about boys’ love and yaoi . The information I’ll also provide is based from what I know, okay?

Yaoi

are mostly fan fictions about anime ships, and the content is mostly explicit. R-18, ba. PNP (p*** without plot), gano’n. Yaoi is created to satisfy the fans of a certain franchise who ships two male characters.

Meanwhile,

boys’ love

tackles a different set of characters, they are typically original contents with own made characters, and they’re mostly fluff or angst. Ito, talagang wide ang range of genre unlike yaoi.

If ever na may mali sa explanation ko, feel free to correct me po! It would help people if you add more information about boys’ love and yaoi, too! Thank you!

Kabanata 20

KABANATA 20

WHAT Leon got from the package were two bottles of Redstone wines. Kunot noo niya iyong pinagmasdan. Inobserbahan at inikot ikot pa sa kamay habang itinatanong sa sarili kung anong sumapi sa kuya niya para padalhan siya ng ganitong klase ng alak.

After all, his brother isn’t someone to buy him these… expensive wineries. Nasaniban ba iyon ng multo? Kasi ang akala ni Leon, mga souvenir mula sa Canada ang ipinadala sa kanya tulad ng nakasanayan. O hindi kaya condiments na magagamit niya sa kusina. Kaya nga rito niya pinadiretso si Keith.

“Seriously?” namamangha niyang tanong sa sarili.

Dahil abala siya sa pag-oobserba, hindi niya na binigyang pansin ang anino ni Keith na lumitaw mula sa likuran niya. Though, he did take a quick glance over to his side, but it was not enough to actually see Keith’s figure. Basta, nasa likuran niya ang binata.

“Nice. Akala ko pa naman tatandang madamot ‘yong Kuya mo. To think that he’d give you those wines.”

Yeah… that’s what he is thinking too.

Hindi naman talaga masyadong mahal ang redstone kung ikukumpara sa ibang alak pero hindi naman si Leonardo ang tipo ng tao na pagkakagastusan siya ng ganito. Kahit magkapatid pa sila.

Also… hindi ba masyadong malapit si Keith? King ina, ang bango niya. Nadi-distract si Leon. Kailangan pa niyang ipikit ang mga mata at huminga ng malalim para ikalma ang sarili! Shampoo ba iyon o iyan talaga amoy ni Keith?

Kalaunan, inilapag niya sa lamesa ang bote ng alak. “Hm, baka si Ate ang namili at ‘di siya. But why wine, though? These costs twenty-five bucks. Imposibleng gumastos ‘yon ng malaki para sa ‘kin.”

Hindi naman si Aaron ang kuya niya, ano. E iyon, bibilhan pa ng eroplano si Ridge kung hihingin lang nito.

“‘Di mo ba alam na na-promote iyong Kuya Nards mo sa trabaho?” tanong ni Keith.

Napaismid siya. “Really. Kaya siguro magarbo regalo.”

“I heard that he’s calling you, though.”

Of course, he did! E bukod sa kanya, si Keith ang madalas tawagan nitong Kuya Leonardo niya! Bwakanang shit, iniisip niya minsan kung siya ba talaga ang kapatid e.

“‘Di mo sinasagot?” dagdag tanong ni Keith.

Pasimple siyang ngumuso at sumandal sa lamesa. “Well, it’s not like I wanted to ignore him. I was busy.”

“Doing what?”

Kumibot ang isang kilay niya at tinapunan ng masamang tingin ang binata. Pakshet, ang lapit pa rin niya. Anyway, tumikhim siya’t inasikaso muna ang pangalawang bote ng Redstone wine.

Anong sasabihin niya kay Keith? Na nagri-research siya tungkol sa gay sex dahil gusto niyang maka-hit ito? King ina, patayin na lang siya kapag gano’n! Ekis.

“Trabaho,” simpleng sagot niya. “Tapos pahinga. Pwe, ayokong naiistorbo sa resting hours ko.”

Napahimig si Keith. Mabuti na lang at hindi na nito naisip pa na magtanong. Sa halip, pinanood na lamang siya nito na iligpit ang mga bote ng alak na natanggap niya sa kuya niyang kuripot. Pero isa lang ang itinago niya. Ang isa, nasa lamesa pa rin.

After all, if he’d want Keith to do something to him, he has to be drunk so that he’d have the bravery to seduce and spread his legs for him. His guards has to be at its lowest so that Keith would give in.

“You’re not keeping the other?” nagtatakang pag-uusisa ni Keith nang mapansin ang ginawa niya. “I thought you’ll be resting?”

Nanatiling nakahawak si Leon sa pinto ng cabinet. Shit. Kinakabahan siya. Sinandal niya ang noo roon at huminga ng malalim bago hinarap si Keith. Iyon lang, hindi niya na nai-compose ang sarili at aksidenteng nahayaang makita ni Keith ang pamumula ng mga pisngi niya dala ng hiya.

“Are you free tonight?” he asked.

Gusto niya sanang mapahagalpak ng tawa nang makita niyang halos mahulog ang panga ni Keith sa sahig. Pero mas lalo lang siyang nahiya! Kaya inirapan niya ito at nagsimula siyang kumilos sa kusina.

But as soon as Keith regained composure, he cleared his throat and asked, “inaaya mo ba ‘kong uminom?”

“Kung ayaw mo, bukas ang pinto. Pwede ka nang umalis,” tugon niya.

Leon and Keith stared at each other for a good moment until Keith occupied a seat from the table. “No, no. I’m sorry, I’m staying here.”

‘Of course you would.’ Lihim na napaismid si Leon dahil sigurado siyang hindi palalagpasin ni Keith na hindi siya makasama kung may oportunidad naman.

Sumandal siya sa may island counter at nagpameywang para titigan ang pigura ni Keith. Wala pa man. Hindi pa niya nasisimulan iyong plano niya tapos parang nae-excite na siya? Gago. Normal ba ‘to?! Hindi naman siya ganito sa babae dahil napi-predict na niya kung ano ang susunod na mangyayari.

It must be because he’s seducing Keith and though he likes him, based on his previous ‘live show’, Keith didn’t give in to him. That must be why he’s looking forward to get railed.

“Why are you staring at me?” Keith asked which pulled him back from his reverie.

Napaismid siya. “Nothing.”

He’s just reminiscing that one time when he felt small beneath Keith. Gusto niya ulit maranasan – as weird as it may sound! Tang ina, hindi pa siya umiinom pero kung umasta siya, parang may tama na siya!

“Are you planning to poison me?” Keith asked again.

Naniningkit ang mga matang pinagmasdan niya ang binata. “You’re not even worth my freedom.”

Tila ba nakahinga ng maluwag si Keith nang marinig ang sagot niya. Mahina itong tumawa bago tinakpan ang bibig para itago ang pagkaaliw. Hindi naman kailangan iyon. Alam naman ni Leon na aliw ito sa kanya, pero bahala ito sa kung saan siya masaya.

Inabala nalang niya ang sarili sa pag-iisip kung ano ba ang kakainin nila ngayon. Puro breakfast menus ang naiisip niya. Hindi naman sila mag-aagahan.

“Sa’n ka pala galing kanina?” basag ni Keith sa namumutawing katahimikan.

Pinasadahan niya ito ng tingin. “Ba’t mo gustong malaman?”

“Nothing… really. Never mind, don’t answer it.”

Mataman niyang pinagmasdan si Keith. Gago. Kuryoso tapos kapag sasagutin naman niya, biglang aatras? E sa bagay, binato niya rin pabalik ng tanong e.

Marahas siyang bumuntong hininga para palabasin na labag sa loob niya ang pagsagot. Though in reality, he doesn’t care.

“Kina Zamiel at Ridge. Nagmiryenda ako ro’n,” aniya.

Tinalikuran niya si Keith at nagsimula nang maghanda ng kakainin nila. Bahala na. Malalasing din naman siya sa huli.

“Hindi kay Zachariel?” namamangha nitong tanong.

Kumunot ang noo niya. “Ba’t do’n?”

“Nothing. I just thought…” Keith trailed off and sighed in relief. “Tumigil ka rin sa gitna ng daan kanina. Are you okay?”

Nilingon niya si Keith. Naguguluhan niya itong tinitigan habang inosente namang nagtatanong ang isa. Kalaunan, ibinalik niya ang mga mata sa ginagawa.

Hindi niya maalala ang sinabi nito. Nag-angat si Leon ng tingin sa kisame at napaisip hanggang sa mag-click sa kanya iyong tungkol sa pagpapakama kay Keith— all because he wanted to get railed and not rail someone.

180° rotation gago.

“None of your business.” This was the reply he settled for before he took the turn to ask. “So, what did you ask my brother to get for you?”

“Documents,” mabilis pa sa ala singkong sagot ni Keith. “Kopya lang ng mga achievement ko no’ng nasa Canada pa ‘ko.”

Para saan? Nilingon niya si Keith at nang makita nito ang itsura niya, ngumiti ito at naghalumbaba.

“Idi-display ko sa clinic ko. Na-realize kong ang konti ng credentials kong naka-display, e.”

Leon internally smirked because of what’s happening. Who would have thought that they could have a normal conversation after many years? He’s used to dissing Keith.

“Also, it’s because I want to impress you,” dagdag ni Keith na nakapagpatigil sa kanya.

Namamangha niya itong nilingon. “What do you mean?”

“Your office is full of your achievements so far, and I thought that I’d look like an incompetent partner if I won’t do the same so…”

“What partner?!” Hindi naman silang dalawa!

Napasinghap siya nang ngisian siya ng binata. “In the future… if you allow it.”

Putang ina. Hindi niya alam kung anong magiging reaksyon sa sinabi nito! Hindi pa nakatulong na hindi nabubura ang ngisi sa mga labi ni Keith! Sa huli tuloy, adrenaline o hindi niya alam— pinakyuhan na lang niya ang binata at bumalik siya sa ginagawa.

Ha. Kailangan niya yatang magdasal para makapagluto siya ng hapunan nang walang problema.

“Pakialam ko sa certificates mo,” Leon grumbled but it’s enough for Keith to hear. “Pakialam ko sa mga achievements mo?”

“Wala. But I see you as the type to likes people who’s at the same level as you. And I’m here proving you that I am,” tugon ni Keith.

“Ha? Hatdog?”

King ina, iyong ngiti ni Keith naging ngisi! And should he also point out how he looked hot with that smirk? Though Leon didn’t like that Keith’s getting full of himself but… fuck. Fuck him.

Leon wasn’t really the type to compliment someone else’s smirk, especially when they are a man, but his is just… chef’s kiss? Demonyo siya!

“Bobo. Anong same level? Gusto ko ng maganda, sexy, at magaling sa kama!” asik niya.

Pero sa likod ng isip niya, parang si Keith ang dinescribe niya. Yak!

“Oo nga pala, tortang talong ang ulam.” Hindi naman sa nagpaparamdam siya pero ganoon na nga. “Kung ayaw mo iluluto ko, lumayas ka na.”

Ipinilig ng binata ang ulo. “Now, why would I complain? I like you too much to reject what you cook.”

“Fuck off! Paaalisin talaga kita!” Of course, this is a lie! Hindi ito pwedeng umalis ngayon!

Leon hissed when a smile etched on Keith’s lips. Iyong tipong kayang makipagtagisan ng liwanag sa araw, o hindi kaya makalaglag underwear kung ituring ng mga babae. Pupwede ring nakakapanghina ng tuhod dahil doon nagfo-fall si Leon. Humawak pa nga siya sa gilid ng island counter nang masuportahan ang sariling bigat.

“But seriously, I’m fine with anything you cook. Pero ba’t ‘di ka pa maglaga ng talong? Matagal ‘yon,” anito.

Pinamulahan siya ng mga pisngi. Nakalimutan niya kung ano ba dapat ang uunahin dahil na-distract siya kay Keith. King inang ‘yan.

“I like chopping first,” tugon niya.

Marahang tumango si Keith bago umahon mula sa kinauupuan. ”Gusto mo bang tulungan na kita? I still know my way around your kitchen. Mukhang wala ka namang binago.”

“Kasi ‘di ako interior designer at tamad ako mag-hire ng isa,” he deadpanned before he shrugged. “Ikaw na maglaga ng talong tutal ikaw naman nakaalala.”

Leon needn’t to tell what Keith should do twice. Aba, diri-diretso ba naman ang binata sa refrigerator niya at pinatunayang alam na alam pa rin kung saan nakalagay ang mga gamit dito. Nahanap nga kaagad nito ang mga gulay!

Tang ina. Hindi niya gets bakit siya masaya. Pakyu

, Keith

Gaviola

.

“Puro beer nasa ref mo. Dahan-dahanin mo naman, baka magka-liver failure ka,” paalala nito nang maisara ang refrigerator. Susunod na pumunta si Keith sa kung saan niya nilalagay ang mga pan, kaldero, at kung anu-ano pang gamit sa kusina.

Leon cleared his throat. “Moderate akong uminom. Ni ‘di pa nga nangangalahati pinagbibibili ko no’ng minsan.”

Instead of responding, Keith just looked at him with a dubious expression ngunit inirapan lamang ni Leon ang binata at bumalik na sa ginagawa.

“Kumuha ka na rin ng itlog!” utos niya rito.

Natigilan si Keith bago pa man makarating sa island counter. Bumalik ito kaagad sa refrigerator at muling kinalikot ang kagamitan.

“Ilan kailangan mo?” tanong nito sa kanya.

Nagkibit balikat siya. “Ilang talong ba kaya mong kainin?”

Humimig si Keith at tumingin sa kanya. And for some reason, Leon did not like the way Keith stared at him. May kung anong tensyon na hindi niya maipaliwanag. At bago pa man niya ma-pinpoint kung ano iyon, sumagot na si Keith.

“Isa lang,” makahulugang sagot nito.

That was when Leon felt shivers run down his spine and he figured out what’s the reason behind Keith’s mischievous and alluring gaze.

Napalunok siya. Tang ina, sabi ni Keith magla-lie low siya sa pang-aasar tapos ganito?! Hinahamon ba siya?! Ha! Itutulak talaga ni Leon ang plano ngayong araw na ‘to. Bahala siya sa buhay niya!

“Good, because I’ll throttle you if you take two,” he sternly replied which made Keith pause.

It’s hard to keep calm, but Leon managed. Kung siguro nasa normal na okasyon siya kung saan iyong mga barkada niya ang kasama niya, ilalabas niya iyong baho niya. But he has to strain himself until later.

To test the waters , he thought to himself.

**

KEITH certainly can’t believe that he would eat dinner with Leon without forcing himself to the other male. It shows since Leon could see the shock plastered on the his face. He internally smirked and thought that Keith looked absurd, but he wasn’t someone to judge.

Kung siya rin ang nasa posisyon ni Keith, baka nagulat din siyang bigla siyang inaya noong taong ayaw siyang kasabay kumain.

Kung wala lang talaga siyang plano ngayon, e.

“Nagluto ka pa ng omelette,” ani Keith habang pinagmamasdan ang egg roll na ginawa ni Leon.

Inismiran niya ito. “Egg roll ‘yan.”

“Omelette,” pagpupumilit nito.

“I rolled it so it’s an egg roll!” Umikot ang mga mata ni Leon bago bumuntong hininga. “Mas madaling magluto ng omelette kaysa egg roll. You saw me struggle!”

“I enjoyed watching you—”

“—Suffer? Fuck you.”

Humalakhak si Keith ngunit nang matapos ito, namutawi ang katahimikan. Ang pagkalantong na lang ng mga kubyertos ang ingay na naririnig nila.

“Wala ka bang trabaho bukas?” tanong niya dahil hindi man lang nagdalawang isip na manatili rito si Keith.

Samantalang… may balak siya mamayang kaunti.

Mahinang humimig ang binata. Hindi kaagad sumagot dahil abala sa pagnguya ng pagkain sa bibig. Nang malunok ang kinakain, at saka pa lang siya nito sinagot.

“Half day lang ako bukas. Dadaanan ko ‘yong klinika ko sa Angeles. Ikaw, wala ka bang pasok? Balita ko malapit nang matapos ‘yong animal center?” tanong nito pabalik.

Tanging pagtango lamang ang naging sagot niya, siyang dahilan upang kumunot ang noo ni Keith.

“So I won’t see you anymore there, huh,” malungkot na anito.

Napasagitsit siya. “Sa loob ng Clark, malapit sa CDC. Do’n susunod kong trabaho. Makikita mo naman ‘yon agad dahil maraming safety barriers na nakapaligid. Kung naligaw ka, tanga ka.”

Puta. Hindi niya gets kung bakit niya sinabi kay Keith kung saan siya susunod magtatrabaho. Nabobobo siya. Tang ina, dahil siguro gusto niyang magpakama kaya naisip niyang kailangan nilang mapalapit sa isa’t isa?

Sa ngayon, si Keith na ang bahala kung gusto ba siya nitong puntahan o hindi.

“Are you sick?” biglang tanong ni Keith.

Tumigil sandali sa pagkain si Leon para simangutan ang binata nang matagpuan niya itong kunot ang noo at bakas ang pagkagulo sa mga mata.

Pero napaismid lang siya. “Weird, isn’t it? Baka malapit na ‘kong mamatay.”

“No—” Tumigil sa pagsasalita si Keith pero alam ni Leon na muntik siya nitong murahin dahil sa biro niya. “I mean, you won’t tell me where you’d work next. What happened?”

“I’m just giving you an opportunity to piss me off more. Think of this as having a change of hearts. Why not consider yourself lucky?”

“Are you planning something?”

Tang ina, he blew it off.

Anyway, he covered it with a grimace. “Gago ka ba? Ano namang paplanuhin ko sa ‘yo? Mag-hire ng papayay sa ‘yo dahil tahimik sa loob ng Clark?”

Nang hindi sumagot si Keith, hindi niya naiwasang ma-bad trip. He dislikes him but never thought of killing him just because he— never mind.

“I told you that you’re not worth my freedom. Ba’t kita ipapapatay?”

Bumuntong hininga ang binata. “I know that you won’t go to such an extent but… you dislike me so much to not disclose your next location.”

All the emotions in Leon’s face drained, but he didn’t pale.

Gusto lang kitang ikama, ’yon lang ’yon.

Pinaplano

ko pa though , ganito ang gusto niyang isagot pero siguradong babarahin siya ni Keith kung sakaling diretsuhin niya ito.

He would most likely to act heroically. Blurting out some cheesy words like:

“What I want is your heart, not your body.”

Well, surprise! It’s the opposite for him! He wants Keith’s body, not his heart!

Their set up is funny.

While Leon wants Keith’s body, Keith is aiming for his heart. This is not good shit. Matira manalo. Kung sinong mas marupok sa kanilang dalawa, talo. At sigurado si Leon na hindi siya iyon!

“Can you handle alcohol well?” pag-iiba niya ng usapan.

This random question might have taken Keith aback or it might have given him a gist of his plan tonight.

Hindi nagtagal, umismid ito. “I knew that you’re planning something tonight… since it’s unusual for you to ask me over.”

Imbes na sagutin ito, nginitian niya lamang si Keith. Alam naman niyang nagdududa ito kanina pa pero nirirespeto siya nito kaya hindi ito nagsalita.

“Alam mo naman pala, ba’t ‘di ka umalis?” aliw niyang tanong bago ginalaw ang isang binti para pasadahan ang kay Keith.

Napasimangot siya ng ilayo nito ang katawan sa kanya.

“Because I want to spend time with you,” tugon nito.

Leon gritted his teeth when Keith stared at him with those sad eyes. Fuck Keith for acting ‘ genuinely in love ’ with him, he doesn’t give a fuck. He wanted something else.

Something intimate than what he’s offering but at the same time, there’s no strings attached.

“Pareho lang tayong may ulterior motive. Ba’t ka ganyan umakto?” naiirita niyang tanong.

Mahinang humalakhak si Keith. “Magkaiba tayo, Leon.”

Well, he can’t deny that. Magkaiba nga silang dalawa ng dahilan kung bakit sila nasa iisang hapagkainan ngayon. Napaisip siya kung anong susunod na gagawin ng binata habang kagat-kagat niya ang dulo ng sariling dila.

Tang ina! Parang hindi pa niya maikakama si Keith ngayon dahil tinanggihan na siya, a!

“You’re really evil,” kalauna’y pagsuko ni Keith. Bakas ang kalungkutan sa boses nito. “Siguro iniisip mo talagang wala naman akong pag-asa sa ‘yo kaya ba’t ‘di ko na lang punan ‘yang kuryosidad mo?”

Muntik na masamid si Leon sa sariling laway kung hindi lang siya mabilis na naalalayan ni Keith at naabutan ng tubig.

Paano nito alam na kuryoso pa rin siya?

“Am I that obvious?” he asked.

Keith nodded. “You already went far and touched yourself in front of me, so I know that you’re curious.”

“You’re making it sound like I’m an animal in heat.”

“No. I just don’t know how to phrase it out. Trust me.”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa. Paminsan-minsan, inuubo pa  si Leon kung kaya nilagok niya ng tuluyan ang iniinom. Habang si Keith, umikot sa lamesa para malapitan siya.

Sandaling nagtaka si Leon noong nasa harap na niya ang binata. Hindi alam kung ano ba ang sasabihin o magiging reaksyon, nanatili siyang nakasimangot hanggang sa yumukyok si Keith sa harapan niya.

Right now, the older male seemed smaller than him and he looked a lot lonelier when he raised his head to meet Leon’s gaze.

“What?” he asked.

Halos maningkit lamang ang mga mata ni Keith bago nito ikinulong sa mga bisig ang beywang niya. Natigilan si Leon. Hindi nagtagal, napasinghap siya’t mukhang nakalimutan kung paano huminga.

“Please don’t do this.” Keith’s voice probably cracked for a second. “I don’t want to hold you like that, Leon. Is there another way to get to your heart aside from sleeping with you?”

Keith looked pitiful. Napasinghap ulit si Leon nang maisip niya iyon bago siya marahas na napailing.

Kalaunan, muli niya itong inismiran. “How bold of you to think that you’d ever get to it?”

Leon Eleazar is made to be with a woman. His desire to be with Keith however, stems only from lust. That’s all.

Kabanata 21

KABANATA 21

FUCK, Leon still can’t believe that he failed miserably. He thought that it was all going well and smooth but he had his mouth running without sparing a second to think!

“Aren’t you supposed to go home now?” asik niya kay Keith nang manatili ito para tulungan siyang mag-urong ng mga pinggan. “And not help me do the dishes?”

Nginitian lamang siya ng binata. “I feel guilty for rejecting you.”

“If you feel guilty, then sleep with me.”

Pagak na tumawa ang binata. Hindi siya nito sinagot. Sa halip, inabala lamang nito ang sarili sa pagpupunas ng mga pinggan at basong tapos na niyang banlawan. Lihim tuloy na napaismid si Leon sa paraang nangungutya.

Look at this man acting considerate. Napaisip tuloy si Leon kung anong gagawin niya.

‘Seduce him. He’s still here. You still have the chance to have him.’ Ganoon ang sabi sa kanya ng isipan pero habang nagnanakaw sulyap siya kay Keith, nahihirapan siya mag-isip kung paano ito tatsansingan. ‘Do I just have to hug him from behind and improvise or what?’

He still has no clue how to seduce men but he has a lot of ideas of how to seduce women. E, kung i-apply kaya niya ang mga iyon kay Keith?

“Bibigay ka kaya?” wala sa sariling sabi niya.

Nang mapagtanto ang ginawa, pareho silang natigilan ni Keith. Nagkatinginan silang dalawa at para bang tinatanong kung anong ka-bullshit-an ang sinabi niya.

Hindi nagtagal, nag-iwas ng tingin ang binata sa kanya. It took Keith a few moments before turning his head back to him and smile.

“Are you picking a fight?” tanong nito na dahilan para kunutan siya ng noo.

Naguguluhan niya itong pinagmasdan. “Mukha ba ‘kong nakikipag-away?”

“Wala akong sinabing suntukan, Leon. Ang sinasabi ko, parang gusto mong makipagsukatan kung sinong mas malakas sa ‘ting dalawa.”

“Pisikal ba?” Tinignan niya mula ulo hanggang paa si Keith at base pa lamang sa pigura nito, alam niyang mas malakas si Keith. “Baka sapakin mo lang ako ng isang beses, knock-out na ‘ko.”

Hindi naman siya payat o mahina. But figure-wise, Keith is bigger than him. Well, it’s just a bit! Mas may muscle ang binata kaysa sa kanya, e! Ewan, dala ba ito ng mas matanda sa kanya si Keith?

“Pero kung manalo ako sa suntukan, maikakama ba kita ‘pag ako nanalo?” dagdag niya.

Napangiwi si Keith. Bumuntong hininga ito bago binitiwan ang huling basong pinupunasan at humakbang palapit sa kanya. Natural lamang na mapaatras si Leon ngunit bago pa man siya makalayo kay Keith, hinapit ng binata ang beywang niya.

Natigilan si Leon. And if his body’s reaction is normal, then should he consider pausing to gaze at Keith’s hand on his waist while feeling his blood rushing and heart beating erratically normal?

“I’m not trying to pick that fight,” Keith responded. His breathe was fanning over to Leon’s ears and he can’t help it but to doubt what he said.

Ayaw daw siyang ikama pero ang lapit sa kanya?! And he is seducing Leon!

Kumibot ang isang labi niya bago niya ibinalik ang mga mata rito. “Ano palang klase ng laban ‘yang tinutukoy mo?”

“Pride,” Keith nonchalantly replied before he shrugged. “Since you’re trying to sleep with me, I guessed that you want to pick a fight with me. Comparing the love I have for you against the lust that you’re harboring towards me.”

Namilog ang mga mata ni Leon kasabay ng pag-iisang linya ang mga labi niya. Keith isn’t wrong. In fact, this was what he was thinking just a while ago.

“But do you really want this?” dagdag pa ni Keith.

Napangisi siya. “Of course.”

Because obviously, Leon has a huge advantage. After all, it’s impossible that Keith wouldn’t want him if he tries his best to tempt him. And taking advantage of those romantic feelings he has for Leon? He should want him.

Dahil magkalapit na lang din naman ang distansya nila, hinawakan ni Leon ang batok ni Keith. At habang tila nawawala lahat ng emosyon sa mukha ng binata, alam ni Leon na ibinabaon lamang nito ang totoong nararamdaman.

That was why he initiated the declaration of this war. He leaned towards Keith, erasing anymore distance between them until they could feel each other’s breath fanning over to their lips. Muling nginisian ni Leon ang binata bago marahang ipinikit ang mga mata at hinalikan ang binata.

But that was just that for that night.

Kung wala lamang sanang tumawag kay Keith nang simulan niya itong halikan, baka sinubukan pa ni Leon na palalimin ang lahat!

**

“One week,” nanggagalaiting sabi ni Zamiel habang nakapikit ito at nakakuyom ang mga kamay. “You’ve been going here for one week! What the fuck do you want?!”

Kahit bad trip na bad trip si Zamiel sa kanya, tumawa lamang siya at nag-peace sign. “Bored ako! Nandiyan ba si Ridge?”

“Paalis na.”

“Sa’n punta?” takang tanong niya kasabay ng pagpilig niya ng ulo.

Ipinagkrus ni Zamiel ang mga braso. “Photoshoot. He has work today, motherfucker. Now go away.”

Pinasadahan ng tingin ni Leon ang kalangitan. It’s almost six o’clock in the evening and the sky is dimming. Pero aalis pa rin si Ridge para sa trabaho?

“Pagabi na, a?” nagtataka niyang tanong.

Sumagitsit si Zamiel. “Flight niya mamayang alas diyes ng gabi. Ihahatid ko kaya umalis ka na.”

“Gano’n?” King ina. Mukhang hindi siya makakabisita ng ilang araw, a. “Kailan uuwi?”

“Why the fuck—” Napahilamos ng mukha si Zamiel. “You know what? I don’t care anymore! ‘Wag mo sabihing gusto mo ring sumama sa paghatid?!”

“Nope!” masigla niyang sagot.

Mataman siyang pinagmasdan ni Zamiel noong malawak niya itong nginitian. Kalaunan, umismid ito at tila ba nadidisgusto sa presensya niya. Ano na namang problema ng isang ito?!

“Nag-away ba kayo ni Zach?” pag-uusisa nito.

Leon pursed his lips. “Kami? Yawa, ba’t kami mag-aaway?”

“Because you’d rather visit him than us. But you’re here.”

“Kung nag-away kami, baka parang tangang inabangan ako no’n sa kanto. Bubugbugin ako no’n.” Pinasadahan niya ng tingin ang loob ng bahay nina Zamiel. Kanina pa sila rito lang sa may gate. Ayaw talaga siyang papasukin? “Ayaw mo ‘kong paupuin sa garden niyo?”

“No. Fuck off.”

Ang sama talaga ng ugali. Hindi naman siya makalaban kasi bitchesa itong si Zamiel. Baka hindi sila matapos magdebate.

“‘Di ka pa ba uuwi? Aalis si Ridge at ‘di ko alam kung anong kailangan mo sa ‘min pero wala kang mapapala ngayon,” anito.

Leon’s eyes widened at the assumption. Bale, alam pala nitong may ulterior motive siya. King ina. Biglang ang lakas ng kabog ng dibdib niya lalo na at naalala niyang malakas pakiramdam ni Ridge. Baka mamaya alam na nito kung bakit siya tambay ng tambay sa kanila!

“Wala naman akong kailangan sa inyo! Masama na ba talagang tumambay dito? Ako kaya gumawa ng bahay niyo!” dipensa niya.

Pero pinakyuhan lamang siya ni Zamiel. “Don’t care. Just retreat for the day. I need my quality time with Ridge before he leaves for work.”

Nawala lahat ng emosyon sa mukha ni Leon at kalaunan, napakamot na lamang siya ng ulo. Wala talagang pag-asa kasi aalis si Ridge. Bad trip. But that’s okay, abangan na lang niya kung kailan babalik ang isang iyon.

“Sige na, baka umiyak ka pa ‘pag ‘di mo napigilan si Ridge sa pag-alis e,” aniya.

Napasinghap si Zamiel sa narinig. Namamangha siya nitong pinagmasdan kaya napangisi siya. Ano, ha! Akala ba nito, hindi niya alam na magda-drama ito?! Neknek naman ni Zamiel! Mas malapit siya kay Zachariel pero sa ilang taong pinagsamahan nilang lima, imposibleng hindi pagda-drama ang “quality time” na tinutukoy nito!

Then again, his amusement turned into horror when Zamiel stared at him incredulously. What?! It’s just that he can’t fathom the face that Zamiel is creating.

“Are you planning to pick a fight with me?” anito na siyang ikinatawa niya, pero nauwi lang sa pagkasamid ang reaksyon niya nang may ipunto si Zamiel. “Just tell me, because we saw Doc Gaviola come out of your house last night.”

Putang ina!

Siya naman ang namakyu rito. “May hinatid lang ‘yon at ayokong hawakan dahil baka mapasa germs niya sa ‘kin!”

“Mukha ba ‘kong may sinabing iba? Ba’t ang defensive mo?” nakangising tugon ng kaibigan.

Mataman silang nagkatitigan ni Zamiel. Dumating naang ang mahinang pag-ihip ng hangin kung saan sumaliw ang mga buhok nila, wala pa rin siyang makapang rebuttal sa sinabi nito.

“Don’t tell me that you’re falling head over heels for him again?” dagdag pa nito.

Pinangilabutan siya. “I was never head over heels for that guy.”

“Lokohin mo lelang mo. You cried once when Zach mentioned Doc Gaviola’s name. Back when we were at Senior High.”

“I didn’t. My ex broke up with me the same day, remember? The one I liked most. ‘Yon ang iniyakan ko.”

Nanunukat nilang pinagmasdan ni Zamiel ang isa’t isa. Tang ina, kung pupwede lang silang magsuntukan na at magbardagulan sa gitna ng daan tulad nang ginagawa nila noong mga bata pa sila, baka ginawa na nilang dalawa ngayon!

Pakshet naman kasi, nakita pa! Sa susunod, hindi niya pagdadalahin ng kotse si Keith kung balak ulit bumisita sa bahay niya! Tang ina, baka mamaya marami nang tsismis si Ridge.

“Really…” It was obvious that Zamiel doesn’t believe him, hence he gulped.

Inirapan niya ito. “May ipinadalang package si Kuya kay Keith tapos may regalo rin para sa ‘kin. Totoo ‘yong sinabi kong pinadala ko sa kanya sa loob ‘yon para ‘di mapasa sa ‘kin germs niya. Yak!”

Moreover, because of Zamiel, Leon remembered that Keith gave him a cologne. Jovan Musk pa iyon, mukhang sinadyang bilhin bago pumunta sa pamamahay niya, e.

Does he like the gift? Well, yeah. Jovan Musk ang madalas na gamit niyang pabango mula noong high school siya. Though originally, he got it from Keith.

“Speaking of, Redstone wine ang binigay sa ‘kin ni Kuya. Aayain ko nga pala dapat kayong uminom pero dahil aalis naman si Ridge, ‘di bale na,” aniya pa.

Zamiel scoffed. “Why not ask Zach or Gian? Those two would make time for you.”

“Gago! Mabuti sana kung madaling hiramin ‘yong dalawang ‘yon sa girlfriend at asawa nila. Yawa. E kayo ni Ridge, kabarkada ko naman kayo. Matik na ‘yon! Dapat may time kayo para sa ‘kin!”

“Ano ka, bata?”

UNFORTUNATELY for him, he was unable to squeeze any idea from the couple. Next week pa rin ang uwi ni Ridge kaya wala talagang pag-asa. Sa mga ganitong klase ng panahon, paniguradong gugugulin lang ni Zamiel ang oras sa pananatili sa trabaho. O hindi kaya, sa pagri-research ng medisina.

These two are very busy people. Napapaisip tuloy siya kung paano nilang na-manage na magtagal ng higit sampung taon sa kabila ng kontradiksyon sa mga schedule nila.

“Uuwi ka na ba?”

Huwebes noon ng hapon at tapos na ang pagsu-supervise niya sa mga kasamahan ukol sa nalalapit na pagtatapos ng center. Natigilan si Leon sa pagbubukas ng pinto ng sasakyan niya nang marinig ang baritonong boses ni Keith mula sa gilid niya.

Nang lingunin niya ito, may dala itong maliit na bouquet ng pulang rosas at kahon na mukhang naglalaman ng pagkain. Mukhang dessert dahil maganda ang packaging. Bukod sa kahong dala nito, may dala itong plastik na hindi niya matukoy kung anong laman.

Napangiwi si Leon habang pinanonood itong maglakad palapit pa sa kanya. Noong nasa harap na niya si Keith, nagpameywang siya at nagpabalik-balik ang mga mata sa dala nito at sa mismong may dala.

‘ Mukha

ba

’kong

babae

na

maii

-sway

sa

ganitong

klase

ng gesture?

’ tanong niya sa sarili bago marahas na nagpakawala ng buntong hininga. ‘ I’m being treated as a princess.

’

Pero hindi magawa ni Leon ang magalit.

“Oo, pauwi na ‘ko. Sa’n ka galing?” Late ka. Gusto pa sana niyang idagdag ‘yan dahil nitong mga nakaraang araw, dumarating si Keith dalawang oras bago siya mag-out. Ngayon, pauwi na siya nang magpakita ito.

Nagi-guilty na nag-iwas ng tingin ang binata. “Medyo nagkaproblema lang sa konstruksyon ng klinika.”

“Sa klinika mo ba mismo o sa engineer mo?”

Hindi sumagot si Keith. Sa halip, mahina itong tumawa kung kaya inisip na lamang ni Leon na baka nga roon sa Joana Sanchez ang problema. Inirapan niya ang binata bago siya huminga ng malalim.

Sabi kasing iatras tapos sa kanya na lang ulit. Yawa.

“May gagawin ka pa ba?” pag-iiba ni Keith ng usapancpero sinimangutan niya lamang ito. “It’s nothing big, Leon. I’m good.”

“I wasn’t asking,” he deadpanned.

Bakit naman siya mag-aalala para kay Keith? Pakyu siya.

Anyway, mamaya na niya iisipin kung paanong aakitin si Keith. Dahil kung anong problema nito sa klinika na ipinapatayo, problema rin niya. Siya kaya ang orihinal na inhinyero noon. Tinanggihan lang niya.

Demonyo rin siya, e. Ngayon siya nagsisisi dahil kung kinuha niya sana iyon, edi sana mas mabilis niyang makukuha si Keith. Peste.

“Para kanino ‘yan?” tanong niya kay Keith.

Umangat ang mga kilay nito. “Itong bouquet ba at mga tsokolate? Para sa ‘yo.”

“No, I’m talking about that plastic.” Itinuro ni Leon ang isa pang hawak ni Keith.

“Ah.” Muling natahimik si Keith. Naglapat ang mga labi nito at nag-isang linya. “Gusto mo bang kainin natin sa likuran ng SM?”

“Pupunta pa tayo ro’n?” Inismiran niya si Keith at muling pinakyuhan. “May parke riyan sa malapit. ‘Tsaka ano ba ‘yan, bigay ng engineer mo? Gago, ‘di ko kakainin ‘yan kung galing kay Joana Sanchez.”

Tang ina ang init ng dugo niya sa isang iyon. Labas na na ito ang napiling Engineer ni Keith para sa klinika nito. Ewan niya. Bad vibes ang babaeng iyon.

“You’re my engineer, though?” Keith responded.

Napahigop nang malalim na hininga si Leon nang pumick-up line ang deputa. King ina, kung kailan wala talaga siya sa hulog

“Ako bumili ng nasa plastik. And this is your favorite, ‘yong Chippy na green,” mabilis na dagdag ni Keith matapos nitong tawanan ang naging reaksyon niya. “I figured that you weren’t eating your favorite snack anymore so I bought it.”

Leon need not to be told twice. Dali-dali niyang inagaw ang plastik kay Keith, siyang dahilan upang tumawa ang binata. Lalo na noong silipin kaagad niya ang nilalaman ng plastik at ngumisi ng malapad na animo’y nanalo siya sa lotto!

Putang ina. Nakakasiphayo na alam pa rin ni Keith kung anong paborito niyang chichirya pero sige, bahala na. Forgiven.

“So can we eat together now?” tanong ulit ni Keith.

Bago siya tumango, tinapunan niya muna ng masamang tingin ang binata at parang pusang sumagitsit.

“Wala akong balak i-share sa ‘yo ‘tong Chippy kahit na ikaw bumili,” tugon niya.

Mahinang tumawa si Keith. “Don’t worry, Joana gave me something to eat.”

“Itapon mo,” mabilis niyang sabi na nakapagpatigil dito. “I changed my mind. Hati tayo sa Chippy, ipamigay mo sa iba ‘yang binigay ni Joana. ‘Di ko alam alin diyan dahil sinabi mong akin ‘yong mga tsokolate pero itapon mo ‘yong bigay ni Joana.”

Naaaliw siyang pinagmasdan ng binata. “Itatapon ko ba o ipapamigay ko?”

“Both.” Fuck off, huwag na itong magtanong. Sumunod na lang.

And at that moment, Keith doesn’t know how to respond to what Leon said. Natahimik na lamang ito at napailing. Hindi nagtagal, minuwestrahan siya ng binata.

“Okay, mamaya ibibigay ko sa mga construction worker mo. Lead the way to the park?” Minuwestrahan siya ni Keith na mauna kaya nag-angat siya ng isang kilay.

Pinasadahan niya ng tingin ang katabing street sa tabi ng gas station na malapit sa kanila bago siya bumuntong hininga. Tumango siya at nagpamulsa. Bitbit ang plastik ng Chippy, nauna siyang maglakad.

“Wala tayong inumin,” he pointed out. “Bumili tayo. I say beer.”

Napailing si Keith. “Alright, I guess water then.”

“Ang sabi ko, beer!”

“No, Leon. Magda-drive ka pa pauwi.”

“Gago, batas ka ba?”

“For now, I guess?”

Once they got in to the park, Leon immediately settled somewhere where he can comfortably watch children and teens play street basketball. Noong makuntento siya sa kinauupuan niya, muli niyang kinalkal ang dala-dalang plastic bag ni Keith. The one which he gave him and that contained two extra large bags of chippies.

Habang abala siya at nasasabik nang kumain, tahimik naman siyang pinanood ni Keith. Mabagal ang paglakad nito patungo sa kanya at nakangiting pinagmamasdan si Leon na halos kuminang pa ang mga mata nang makakain ng ilang pirasong chichirya.

Leon missed the taste of his favorite snack. It has been a while since he ate Chippy.

Sa sobrang tagal, hindi maalala ni Leon kung kailan ba siya nakakain nito. Mas inaalala niya kasi ang beer na bibilhin tuwing bagong sahod siya, e. Mukhang magtatabi siya ng budget para sa snacks niya sa susunod na sahod. Hindi muna siya bibili ng alak dahil marami pa siya noon sa bahay.

Habang abala siyang lumamon, napansin niya ang pananatili ni Keith sa pagtayo. Nakangiti ang binata. Iyong tipong cliché na ngiti ng mga lalaking bida sa mga romance novels. Hindi tuloy maiwasan ni Leon ang sumimangot.

Lalo na’t mukhang kaunti nalang, huhugutin nito ang cellphone mula sa bulsa para kuhanan siya ng maraming litrato. Iyong tipong mapupuno nalang maging ang SD card nito ng mga imahe niya.

“Enjoying the view?” panunudyo niya sa binata.

Wala sa sariling tumango si Keith. “Very.”

Napanganga si Leon nang marinig ang tugon ni Keith. He was too taken aback that the food he just put in his mouth fell to his pants before it rolled and dropped to the ground.

Instead of responding right away, Keith’s eyes almost squinted as he flashed Leon a bright smile. As if he was content in watching him devour his gift for him. Chills ran down Leon’s spine before he clicked his tongue.

“May sanib ka ba?” Pakshet, ang lakas ng kabog ng dibdib niya. Parang kakawala ang puso niya sa ribcage niya.

Humalakhak si Keith. “Ano namang sasanib sa ‘kin? I just wanted to savour the view. You looked ethereal just now.”

“The fuck are you saying cringey stuff? Kumakain lang ako ng Chippy.” Though in actuality, Leon’s devouring every bits of snack his fingers would get.

Wala ngang ka-poise-poise ang pagkain niya. Bulag ba itong si Keith?

“You’re creeping me out.” Tinapik niya ang pwesto sa tabi niya. “Kung gutom ka, magbibigay naman ako sa ‘yo kaysa kainin mo ‘yang bigay ni Joana sa ‘yo.”

Natatawa man, sumunod pa rin si Keith sa pinapagawa niya rito. Umupo ito sa tabi niya at kahit halos kumiskis lang ang mangas ng mga suot nilang t-shirt, ibang friction ang naramdaman ni Leon. Tang ina, nag-init bigla mukha niya.

Parang nagsisisi siyang magkatabi sila ni Keith ngayon.

“Ano palang binigay sa ‘yo ni Joana?” tanong niya habang pinanonood si Keith na dumakot ng Chippy.

Papaluin niya pa sana ang kamay nito pero naalala niyang siya nga pala ang nag-ayang kumain dito. Gago.

“I don’t know. Cake, probably?” Keith responded.

Inismiran niya ito. “Awit. Ang gilas naman pala niyang manliligaw mo.”

Pinangilabutan si Keith sa sinabi niya dahil napangiwi ito. Napangisi tuloy siya dahil minsan lang ito ganito.

“She wasn’t courting me. She didn’t even confess yet,” Keith reasoned out.

Leon mockingly smiled at the man. “Still, she’s subtly expressing her feelings towards you. Ano bang pinakain mo sa isang ‘yon at nagkagano’n?”

“Believe me when I say that we don’t talk much at all. Basta bigla isang araw, may binigay na sa ‘kin.”

“Really. That’s troublesome. I-reject mo. Ayoko nang may kaagaw habang pinopormahan kita.” Nang maikama, syempre. Wala namang balak si Leon kay Keith bukod sa pampainit ng kama.

Anyway, Keith seemed amused by his remark. “I would if she’d confess. Pero kung ikaw ang nagbigay sa ‘kin ng cake, kahit wala kang sabihin e baka kinaladkad na kita sa simbahan para magpakasal.”

“Ang lakas ng amats mong mag-assume na payag akong magpakasal sa ‘yo.”

“Malay mo lang naman magbago isip mo.”

Right. Dapat hindi na nga pala siya sumagot. Imbes tuloy na patulan pa si Keith, muling inabala ni Leon ang sarili sa pagkain ng chichirya. Habang si Keith, tahimik na pinanonood ang street basketball na nagaganap sa court at paminsan-minsa’y iinom ng tubig.

Sandaling natigilan si Leon sa pagkain nang mayroong mapansin.

It’s been what…? A few moments since he took some from his snacks. Wala ba itong balak kumain?

With that, Leon took a mouthful of chippies before he called Keith’s attention.

Nang lumingon ito sa kanya, kaagad niyang isinubo kay Keith ang chichirya. Wala namang nagawa ang isa kung hindi ibuka ang bibig at kainin ang ibinigay niya.

That made Leon smirk. Parang kahit pakainin niya ito ng lason, ibubuka pa rin ni Keith ang bunganga e. But he doesn’t plan on feeding Keith poison.

Anyway, he’s amused. Keith looks like a baffled hamster.

“You look stupid,” komento niya bago tuluyang napahalakhak. “I like how you look like right now.”

Kabanata 22

KABANATA 22

“YOU LOOK stupid but that’s alright, I like that in a man.”

Masama ba kung ganyan na-interpret ni Keith ang sinabi ni Leon? Habang dahan-dahan niya na nginunguya ang isinubo nitong chichirya sa kanya, tila ba pinalibutan ng mga bulaklak at puso ang background ng binatang kaharap. Masama ba kung iibahin ni Keith ang ibig sabihin ni Leon?

He feels flattered, and he knew he shouldn’t. Damn.

“Next month pa matatapos talaga ‘yong center. Alam mo pa naman ‘yong sinabi kong lugar sa loob ng Clark, ‘di ba? King ina, ‘wag kang maliligaw.”

Napamaang si Keith nang ibahin ni Leon ang usapan. Ilang beses siyang napakurap-kurap hanggang sa malunok niya ang kinakain. Doon pa lamang siya nakapag-focus sa pag-alala ng sinabi ni Leon sa kanya.

Three nights ago, Leon told him the place of his next project. Hindi iyong eksaktong address, pero sinabi nito kung saan niya iyon mahahanap. He said that it was near CDC, so Keith assumed that it might be along the line of houses beside the field.

“Are you seriously letting me go there?” he asked, dumbfoundedly.

Nagkibit balikat ang binata. “Mukha ba ‘kong joker? Pero ikaw magdesisyon kung pupunta ka. Gusto kita pero wala akong balak mag-adjust para sa ‘yo.”

Napanganga si Keith nang hindi linawin ni Leon ang sinasabi. Of course he assumed that Leon likes him too, though the male made it clear beforr that he is more interested in having him on his bed. Naaaning na si Keith pero wala man lang pakialam ang binata. Mukhang gusto pa nga nito ang nangyayari sa kanya.

Nang pasadahan siya ng tingin ni Leon, agad na binura ni Keith ang pagkagulat sa mukha. Sa halip, nginitian niya si Leon na para bang walang talab ang panlilinlang niya. Kahit na ang totoo e hindi niya na makontrol ang pagkabog ng puso sa dibdib.

Leon frowned and clicked his tongue. “‘Di ka man lang talaga nagulat sa mga sinabi ko?! I’ve been trying hard to make you flustered!”

“It’s because we already discussed our dynamics back then, right?” Lihim na bumuntong hininga si Keith, kasabay ng pag-igting ng panga niya. ”But you instilled a nice thought, it wouldn’t to think that you’re really into me, too.“

Disgust was painted on Leon’s face but Keith paid him no mind. Mas lumawak lamang ang pagkakangiti niya. He is also still trying to suppress how his jaw tenses.

“Kanina ka pa kain ng kain. ‘Di ka ba nauuhaw?” pag-iiba niya ng usapan.

Inirapan siya ni Leon. “Kaya ko ‘tong ubusin nang ‘di umiinom ng tubig.”

“Pero kung pakiramdam mo, masasamid ka na, sabihin mo lang sa ‘kin.” Baka ayaw uminom ni Leon e dahil mineral water talaga ang binili niya?

“Huh. Masasamid lang ako kung…”

Hindi tinuloy ni Leon ang sinasabi na siyang nakapagpaangat ng isang kilay ni Keith. Ngunit nang bumaba ang mga mata ng binata, mahina lamang na natawa si Keith. Pagak dahil hindi niya nagustuhan ang tumatakbo sa isipan nito.

It feels weird to be harassed by the person you like. But somehow, it’s tolerable since Leon’s still interested in him in some way.

**

AN HOUR. They stayed at that park beside the court for an hour and none of them really spoke to each other. Habang abala si Keith sa panonood ng street basketball ng mga bata, si Leon naman e nag-i-improvise ng plano sa isip habang nilalantakan ang kinakain niyang chippy.

Naubos nalang nga ang kinakain pero hindi pa rin siya nakapag-isip ng gagawin.

“Uwi na tayo?” tanong ni Keith noong tumayo si Leon nang walang pasabi. Pero kukunin lang talaga niya ang mineral water nang sa ganoon, makainom.

Hindi niya sinagot si Keith at sa halip, nagpatuloy sa ginagawa. But when Leon drank, he winced when he gulped a mouthful of water. Palibhasa maraming chichiryang nakabara sa lalamunan niya. Natural, masakit ang unang paglagok ng tubig.

“I told you to drink water earlier,” nag-aalalang sabi ni Keith nang makita ang pagngiwi niya.

Tanging pagsagitsit lamang ang naging sagot ni Leon. Sinundan iyon ng marahas niyang pag-iling bago ipinagpatuloy ang pag-inom hanggang sa mawala na ang pagkauhaw.

“Uwi na tayo. Wala naman tayong gagawin dito liban sa tunambay, ‘di ba?” aniya.

Ipinilig ni Keith ang ulo at nanunudyo siyang sinagot, “I mean, we can talk about our feelings?”

“Gago.” Pinakyuhan niya ito. “Tara na, bagot na ‘ko.”

“Aayain mo ba ‘kong kumain ulit sa inyo?”

Umahon si Keith mula sa kinauupuan para pagpagin ang puwitan. Nanatili namang nakatitig si Leon sa binata. Hindi niya alam kung anong gagawin niyang mukha ngayon. Sisimangot ba siya, ngingiwi, o tatawanan itong si Keith?

Then Leon replied, “only if you do me.”

“Kidding,” bawi ni Keith sa sinabi bago nagpameywang at tumawa. “I told you, I don’t want to touch you.”

“But you already did before.” Inismiran niya si Keith at ipinaalala ang nangyari sa kanila sa kotse nito. “And I’m giving you consent, Keith. Bwakanang shit ka.”

“Well now, I’d only touch you if we get married.”

‘

Bakit

ba ang

delusyunal

ng

isang

‘to?’ Namamangha niyang pinagmasdan ang binata at wala na siyang nasabi pa. ‘All I wanted is to get railed!’

“For your information,” panimula niya bago tinalikuran si Keith para maglakad pabalik sa harap ng construction site. “I only wanted you to rail me. And since you’re not touching me, it’s frustrating me! ‘Pag ako napikon, sa iba ako papahawak! But then again, you’re the one I want! Jesus, what’s so hard in fucking me?”

Nilingon ni Leon si Keith at nang makita ang ‘smug’ nitong pagkakangiti, napasagitsit siya.

“I see. Then I guess no one will be touching you until I give in to you… or vice-versa .”

Naniningkit ang mga mata niyang pinagmasdan ang binata. “Dude, I am into you.”

“For the body. I know,” Keith knowingly responded.

“Tang ina mo naman! Nakakairita ka! Ba’t ba kasi ikaw pa, pwede namang iba!”

Nasisiphayong ginulo ni Leon ang buhok. Gusto niya sana sumigaw kaso dahil nasa pampubliko silang lugar, hangga’t maaari e hinihinaan nilang pareho ang boses nila. Lalo na’t pribado ang usapan nila.

Kaso sa kalagitnaan ng pagta-tantrum niya, natigilan siya nang hindi mapansing binura na pala ni Keith ang distansyang naglalayo sa kanila at maramdaman niya ang paghinga nito sa tenga niya.

“Sinong iba?” seryoso nitong tanong.

Nang hanapin niya ang mukha nito, awtomatikong nanlaki ang mga mata niya nang makitang seryoso ito at galit. Shit. Bwakanang shit. Bakit parang mas lumakas ang charisma ni Keith ngayong galit ito? Pero papatinag ba siya?

Leon took several deep breathes to calm himself before he smirked at him. “Hindi ko alam. Pero gwapo naman ako, kahit sinong gusto ko—”

“No,” matigas na sabi ni Keith na siyang nakapagpatigil sa kanya.

Inismiran niya ito. Hindi dapat niya pino-provoke si Keith pero baka ito kasi ang susi! Natatakot siya sa itsura nito at nanliliit siya pero king ina, abnormal yata siya at gusto niyang ang dominant tignan ng binata.

“Gago ka ba? Kung sakaling magsawa ako kakasuyo sa ‘yo, sa iba na lang ako. ‘Di ka kawalan!” aniya.

Napahimig si Keith. “You can bring me to bed anytime you want, Leon. I just don’t want to because I’m in love with you and I respect you.”

Leon pursed his lips and his heart skipped a beat. King ina, hindi pa rin gumana! But why? Akala niya pa naman kakabahan ito kung sakaling maisipan niyang iba ang akitin! Subukan kaya niya, though?

“If you ever approach another man and invite them over to fuck you, I’m afraid of what I can possibly do, Leon. So no, please try not to send me to jail.”

What?!

“Then just sleep with me! I don’t care if you love me or respect me—” Naputol ang sasabihin ni Leon nang takpan ni Keith ang bibig niya gamit ang hintuturo nito.

Bumuntong hininga si Keith. “No can do, baby.”

Keith Gaviola is really living up to be a walking disaster.

**

NAIIRITANG napaubob si Leon sa lamesa at ginulo ang sariling buhok. Naiirita pa rin siya kay Keith. Ilang beses na niya itong inakit, wala pa rin! But then again, Keith gives in whenever Leon would kiss him every now and then. Kapag lang sinusubukan niyang pailalimin ang lahat, itinutulak siya ni Keith.

Yawa.

“Awit. Babae ba ‘yan?” biglang tanong ni Zachariel na humila sa kanya pabalik sa huwisyo.

Leon let out an ’ urk ’. Hindi niya sinagot ang kaibigan dahil wala siyang gana.

Akala pa naman niya, malalamangan niya si Keith dahil given na mayroon itong gusto sa kanya. He thought wrong!

“Leon…” Gian trailed off which made him raise his head a bit. “A—anong problema mo? Okay ka lang ba? Sa… sa ano ba, trabaho?”

Bumuntong hininga siya. “‘Di trabaho. Bakit?”

“A—ah. Ano kasi. Ang tagal na mula no’ng nagganyan ka, Le. Huli ka kasing nagganito no’ng… um, may nakuha si Doc Gaviola na engineer,” sagot nito at mabilis na ipinagkrus ang mga daliri. Tila ba umaasang hindi siya sasabog.

Gago, wala siyang gana. ‘Tsaka bakit niya aawayin si Gian? Si Zachariel, kahit magsuntukan pa sila e.

Also, he noticed that Gian’s speech defect worsened. Dahil ba kabado ito o dahil hindi effective iyong therapy na kinukuha nito? He stutters a lot tonight.

Leon let out an exasperated sigh. “Muntanga ako no’n. Anyway, the problem isn’t Keith.”

“Wala kaming sinabing si Kuya Keith,” nanunudyong sabad ni Zachariel pero kinurot niya ang hita nito kaya napapitlag ito at halos mahulog sa kinauupuan. “Aray! Yawa naman, Leon!”

One week, isn’t it? It’s been a week since Keith told him that he won’t let anyone else touch Leon but at the same time, Keith refuses to touch him. Ano, papatayin ba siya nito nang hindi nagagalaw? Gago, a.

Anyway, he’s frustrated. So he asked Zachariel and Gian over. Kasama dapat si Ridge at Zamiel pero nag-out of town ang dalawa pagkauwing-pagkauwi ni Ridge galing ibang bansa. Mga wala talagang time sa kanya, e.

“Na-basted ka ba?” pag-uusisa ni Zachariel nang mapawi ang sakit sa hita nito.

Umiling siya. “Na-realize ko lang na ang daming ganap sa buhay ko ta’s walang umaayon sa ‘kin.”

“Da—dahil ba wala ka pa ring girlfriend?” Gian stammered.

Seriously, is this happening because he’s drunk? He’s concerned for Gian. Anyway, he should shrug it off. Baka ma-conscious ang bunso.

“‘Di girlfriend. But I’m thinking about getting laid.”

Pekeng tumikhim si Gian. “Um… ba’t ‘di ka na lang ulit mag-bar? ‘Di— ‘di ba, marami kang madadawit do’n?”

“Wala sa mga club ‘yong gusto kong anuhin ako..”

“Ano, ano, ano? Anuhin ka? ‘Di anuhin mo?” paglilinaw ni Zachariel.

Tang ina, nadulas.

“Anuhin ko,” pagtatama niya.

After fooling around, they talked about Leon’s problem. Noong una, nahirapan pa si Leon sa point of view at mga gagamiting terminolohiya dahil wala siyang balak na malaman ng mga ito na si Keith pala ang tinutukoy niya. But then it turns out that being careful was unnecessary.

Awtomatikong nag-assume ang mga kaibigan niya na babae ang tinutukoy niya. Ni hindi man lang sumagi sa mga isipan nito na lalaki ang tinutukoy niya.

“Tanga-tanga!” bulyaw sa kanya ni Zachariel na nakapagpamaangnsa kanya. “P’re, ito a? Jackpot na pala dahil may gusto sa ‘yo tapos gusto mo lang ikama? Ano ka, gwapings? Utut mo!”

Bakit ang agresibo? Lasing ba ito?

Samantala, nang pasadahan niya ng tingin ang noo’y nananahimik na si Gian, napasinghap ito at tila ba pinuno ang mga pisngi ng hangin. He looked like he was pouting and Leon’s lips only twitched at the view.

Ano kayang kalokohan ang humamog dito?

“Ang unfair nga sa side ng babae, Leon!” pagsang-ayon nito kay Zachariel. “‘Tsaka ‘di ba, gusto mo nga ng girlfriend? E ba’t gagamitin mo lang siya?”

“Dahil ‘di ko siya type?” he deadpanned.

Totoo naman. Bakit siya magsi-settle down kasama ang kapwa niya lalaki?

“Pero benta ka na ro’n. Bobo ka ba?” nasisiphayong komento ni Zachariel. “King ina, masasaktan ‘yong pambato ko pero ba’t ‘di mo bigyan ng chance ‘yan?”

“Sinong pambato mo?” May nabanggit dati si Ridge pero hindi pinangalanan. Hindi niya rin pinansin kasi sabi ni Zachariel rito, siguradong hindi niya raw tipo.

Pinakyuhan siya ng kaibigan. “Ungas! Walang pag-asa sa ‘yo ‘yon. Kung meron lang, nai-package ko na’t binigay sa ‘yo.”

“Baka meron. Ikaw lang nag-assume, e.” Pero tiwala siya kay Zachariel. Kapag pakiramdam nito e hindi niya magugustuhan, siguradong wala ngang pag-asa.

Kabadong tumawa si Zachariel bago pinaypayan ang sarili. Sa hindi niya malamang dahilan, biglang binalot ng mga butil ng pawis ang noo ng binata.

“Wala p’re, maniwala ka sa ‘kin. ‘Di mo talaga type ‘yong pambato ko,” kabado nitong sagot at tinapik ang balikat ni Gian. “Gi, ibahin mo nga usapan. Sa ‘yo ko na pinapasa ang baton.”

Bahagyang napapitlag si Gian mula sa kinauupuan. Nagsimula itong mataranta habang nagpapabalik-balik ang mga mata sa kanilang dalawa.

“Ako na lang mag-iiba ng usapan,” aniya.

Naalala niya bigla na kasal na nga pala si Gian at ang research niya. Dahil wala siyang mapipiga kay Ridge at Zamiel, dito muna siya aasa. Imposible namang wala pang experience si Gian, ano! Sa tinagal-tagal nila ni Lyle, e.

“Gi, may tanong ako sa ‘yo.” Itinuro niya ang kaibigan.

Napalunok naman ito. “Ha—harmless… ba ‘yan?”

Tumango si Leon bago iwinagayway ang isang kamay.

“Mukha ba ‘kong nambu-bullshit?” tanong niya.

Tumikhim si Zachariel. “Gusto mo ba ng honest na sagot, Leon?”

“Pakyu, bitch ka.”

Inirapan niya si Zachariel at binalingan si Gian na mukhang napako na mula sa kinauupuan. Napangiwi si Leon nang makita ang kaawa-awang sitwasyon nito. Baka bigla itong magsumbong sa asawa na inaalipin ito nina Zachariel kahit hindi naman.

“Loosen up, Gian. Tanong makatao ‘to,” aniya.

Ipinilig nito ang ulo. “Se—seryoso ba?”

“Oo naman. Mga taong kasal lang makakasagot nito.”

“Aba! Tang ina mo, suntukan?!” biglang pag-aaya ni Zachariel tapos nang pabiro siya nitong suntukin sa balikat, hinawakan niya ang mukha nito at itinulak ito.

Gago, ang gulo-gulo. Pero sa bagay, sadyang nagparinig siya.

Magkasundo sila madalas ni Zachariel sa kalokohan pero minsan, hindi niya masabayan ang taas ng enerhiya ng binata. Mukhang araw-araw na naka-unli sa kalokohan. Kaya siguro tumatandang stressed si Zamiel sa nakatatandang kakambal.

“King ina mo Zachariel, tahimik!” Hinuli niya ang braso ni Zachariel at pabiro rin itong sinuntok. “Itatanong ko lang naman pa’no sini-set ni Gian ‘yong mood bago sila gumawa ng milagro ni Lyle!”

“Gago, amputa! Sa dami ng babaeng naikama mo, ganyan itatanong mo?! Yawa!” asik ni Zachariel.

Napasagitsit siya. “Tahimik! Gian ka?”

“A—a—anong k—klaseng tanong ‘yan?!” sabad naman ni Gian.

Mabuti sumagot. Kanina pa nag-aalala si Leon dahil bigla itong natahimik, e. Akala niya, sumama na kay San Pedro. Mukhang si Zachariel, nag-alala rin.

“It is what it is. Curious lang ako,” he reasoned out.

Zachariel eyed him suspiciously. “For someone na mas maraming experience, weird ng tanong mo, a?”

Can this guy shut up for a bit? Malamang nagtatanong si Leon dahil lalaki na ang inaakit niya! Hindi na gagana ang ginagawa niya sa mga babae. Lalo na, ang higpit ng restrain ni Keith sa sarili.

“Talagang si Gian pa tinanong mo! Pure soul ‘yan, p’re!” dagdag pa nito at itinuro si Gian.

Namamangha niyang itinulak ang mga kamay ng kaibigan. “Ukinam ka, anong pure soul?! Ang tagal nang kasal niyan si Gian. Walang pakundangang inunahan sina Ridge tapos sasabihin mo sa ‘kin, pure soul?! Gago dumaan na sa honeymoon ‘yan!”

That was when Zachariel was strutted with realization. Hindi na baby ang bunso ng barkada nila. Walang awa nga pala nitong inunahan sina Ridge at Zamiel na magpakasal.

Samantala, habang pinakikinggan ang pinag-uusapan nila, hindi napigilan ni Gian na takpan ang mukha gamit ang dalawang kamay. Halos daigin na nito ang kulay ng kamatis sa sobrang pula ng mga pisngi, ang init ng stove sa tuwing nakabukas sa sobrang init din ng balat.

“La—lasing na kayo!” sabad ni Gian sa kanila.

Leon stared at him seriously. “Mataas alcohol tolerance ko. Sagot!”

“Pero Leon, lalaki asawa ko! Anong maitutulong ko sa ‘yo?”

Exactly! Lalaki asawa ni Gian kaya malaki maitutulong nito sa kanya! Kaso hindi naman niya maisaboses ang naiisip dahil ayaw niyang malaman ng mga ito ang mga plano niya! Isipin pang bumigay siya, e!

**

FORTUNATELY, Leon gathered information from Gian. Nakakamangha dahil hindi niya inaasahang mapipiga nila ito ni Zachariel. Now, Leon’s only obstacle is the execution. Wala siyang problema sa paghahanap ng oportunidad, e! But to think that he would lower his pride just so he could get laid?

Madalas, pati siya nabibilib nalang din sa kung gaano siya kadesperado.

Nakakrus ang mga brasong sumandal si Leon sa gilid ng sasakyan. Hinihintay ang pagdating ni Keith dahil imposibleng hindi ito pupunta ngayon. Unless he’s really busy? Pero madalas, magti-text naman ang binata kung sakaling hindi siya madadaanan.

But does he really text him, though?

With that thought, Leon immediately fished his phone from his pocket. Hinanap niya ang thread nila ni Keith sa inbox niya at nag-cringe nang mapansing ang one-sided ng usapan nila. Si Keith madalas ang nagti-text sa kanya pero dahil brusko siya, madalas iniignora niya ang binata. The only time that he texted Keith was when he did a live show— okay , enough reminiscing.

“Who are you texting?”

Napapitlag si Leon nang marinig ang pamilyar na baritonong boses ni Keith. Halos mabitawan niya ang cellphone at isang pruweba ang pagtalon-talon ng kagamitan mula sa mga kamay niya. Muntik pa iyong mahulog! Mabuti nalang, mabilis na kumilos si Keith at ito ang nakasalo sa gamit niya.

Nakahinga siya nang maluwang nang mapagtantong safe and sound na bumalik sa mga kamay niya ang cellphone niya.

“Pwede ka bang lumitaw na parang normal na tao? ‘Di ‘yong bigla ka nalang susulpot sa kung saan!” asik niya sa binata.

Ipinagkrus ni Keith ang mga braso. “I scared you?”

Amusement danced on Keith’s eyes but Leon averted his gaze from the male. Nagpakawala siya ng malalim na hininga at dumako ang mga mata niya sa entrance at exit ng imprastakturang pinagkakaabalahan niya. Most of the construction workers are already on their way home. Sa tuwing lalabas ang mga ito at mapapansin siya, may iilang babati habang ang ilan, yuyukuan lamang siya.

“Hindi mo ba ‘ko ulit pupunahin kung ba’t ngayon lang ako dumating? I normally come by two to three hours before your out,” pag-uusisa ni Keith.

“Wala na ‘kong pakialam,” he deadpanned.

Pinasadahan niya ng tingin si Keith mula sa gilid ng mga mata niya. Then, he noticed that Keith was wearing a gray turtleneck topped with a black vest.

Napangiwi si Leon. He would admit that Keith looks hot and ravishing… pero hindi ba ito naiinitan? Nasa Pilipinas sila at wala sa ibang bansa.

“Ako naiinitan sa suot mo,” nakangiwing aniya.

Napahalakhak ang binata. “Nasa clinic lang ako kanina at malamig kaya ganito suot ko.”

“Pwes nasa labas ka na ngayon. Tino-torture mo lang sarili mo. Wala ka sa Pinas, nasa impyerno ka!”

“Ah. Kaya pala nandito ka rin.”

Sandali lang. Nasapo ni Leon ang noo at saka humigop nang malalim na hininga. Napahagikhik si Keith dahil sa reaksyon niya pero siya, na-stress. Hindi niya inaasahang magba-back fire iyong sinabi niya sa kanya, a. Mahapdi rin palang mapaso?

“Anyway, pwede ka ba ngayon?” pag-iiba niya ng usapan.

Keith had this “ a

re you seriously doing this again?” expression plastered on his countenance but Leon just stared at him with eyes filled with determination. In the end, Keith conceded.

“Fine,” simpleng sagot ni Keith na nakapagpatalon sa kanya sa tuwa. “You’re testing me, are you?”

Nginisian niya ang binata. “Obviously. I’ll try if my antics would work this time.”

Kabanata 23

KABANATA 23

IN THE END, Keith and Leon went to an unfamiliar restaurant in Angeles. Sabi ni Leon, masarap daw ang pagkain doon at mura lang kaya ito ang pinilit nitong kainan nila kanina. Kotse niya ang ginamit nila dahil hassle lang daw kung maghihiwalay pa sila sa byahe. Ang dami raw nitong plano sa kanya tapos sa ibang sasakyan ito sasakay? Isa pa, sayang daw sa gas. Which… is really reasonable so he let Leon sit on the passenger’s seat.

Was it worth it? Yes. Did he get distracted? Of course! Since Leon’s hand won’t stay in one place and he kept on kissing Keith whenever he has the chance. Did they almost get into an accident? Almost, and Keith ended up reprimanding a guilty Leon who just pouted.

“Anong nginingisi-ngisi mo?” biglang tanong ni Leon noong makapirme na sila sa pwesto nilang dalawa sa restaurant.

Hindi niya alam kung hindi lang ba talaga hilig ng mga tao magpunta rito o ano, but at six o’clock in the evening, it sure is weird that there isn’t a lot of people. Lalo na sa parte ng restaurant kung saan sila nakapwesto. Sila lang talaga ni Leon ang nandito, walang iba.

Anyway, he just smirked because Leon, who can’t really stay still in one place transferred to sit beside him. His smile was probably too mischievous too, that Leon flinched and frowned at him.

Mukha itong kinabahan imbes na matuwa dahil inaabangan ni Keith ang mga susunod niyang gagawin. Parang bigla pa itong nagdalawang isip sa ginagawa.

“Why, are you nervous? You’re usually bolder than this. Is it because you’re not drunk?” Mischief was evident in his voice and it made Leon pause.

Then, the young man hissed. “Shut up.”

Keith shut his eyes close when Leon leaned towards him and claimed his lips. Akala niya, hanggang doon lang iyon. Hindi na ito mag-a-attempt na palalimin ang paghalik nito sa kanya ngunit nagkamali siya. Leon tried to deepen the kiss and even bit Keith’s lower lip so that he would open his mouth and Leon could slide his tongue inside.

‘This is more likely,’ Keith thought before he slightly opened an eye to check on Leon who busied himself on alluring him.

Hindi nagtagal, hinawakan ni Leon ang magkabila niyang pisngi. But one of his hands didn’t last long there since it immediately travelled to hold Keith’s neck before tracing his fingers down to his chest. Nagpakawala ng marahas na buntong hininga si Keith sa ginagawa ni Leon bago hinapit ang beywang ng binata.

He isn’t exactly turned on yet, but he enjoys this kind of interaction.

Moreover, while Leon is busy kindling up the fire within him, Keith had to check around the place to see if someone came to pass by. He sneakily checked their surroundings while he responded to Leon’s touches and kisses, he even sucked Leon’s tongue and traced his own inside his mouth.

Nang gawin niya iyon, hindi niya inaasahan na mapaungol si Leon. Mahina at malalim. Hindi kalakasan pero sapat para marinig dahil sa namutawing katahimikan.

At mukhang hindi lamang siya ang nagulat sa reaksyon nito kung hindi maging si Leon. Natataranta pa itong humiwalay sa kanya habang hinahabol ang hininga.

Then, Leon scowled. “I’m supposed to tempt you, not the other way around!”

Ilang beses na napakurap si Keith. Nang mapagtanto ang ipinuputok ng butsi ni Leon, napahalakhak siya at inilapit ulit ang mukha niya rito para angkinin ang mga labi nito.

“Tang ina ulit,” bulong nito.

Even though their lips were already connected, Keith still smiled which made Leon feel flustered when he felt the movement he did.

“Magtawag na muna tayo ng waiter, Le. Baka makita pa tayo rito nang ‘di nag-o-order. I don’t want to get caught red-handed,” he said.

Leon frowned. “I don’t mind getting caught.”

“Does it mean that it turns you on when you’re aware that people could see us making out?”

He had never thought that Leon could be into something like this— making out in public .

Nakasimangot siyang pinagmasdan ni Leon. Mukhang napaisip pero kalaunan, sumagitsit ulit at nagdabog dahil yumakap pa ito sa leeg niya. Doon nito ibinaon ang mukha at doon siya hinalikan, umaasang kahit paano e matutuloy ang ginagawa nila kanina. Kinuha pa nga nito ang kamay niya para ilagay sa pagkalalaki nito.

“Leon, if someone else sees you with your pants unzipped, I might break this someone else’s neck,” he threatened.

Leon scoffed on his neck. “Ba’t tunog nagmamalaki? Balak mo bang maging serial killer?”

“Nagsasabi lang ako. Also, are you really okay with this? If someone we know sees you like this, they might think that you’re into men.”

“Do I look like I’m in the mood to care? Kung sina Ridge ang makakakita sa ‘tin, doon lang ako kakabahan!”

Ayos lang kung iba pero kung mga kaibigan niya hindi? Nagsisimula nang mag-alala si Keith para sa binata. Leon probably likes him too much to even care about anything else. And while it flatters him, it also disappoints him to know that Leon only meant ‘physical attraction’ when he wanted something more than that.

“Kung babae ka siguro,” he trailed off and planted a kiss on Leon’s forehead. “Baka matagal na kitang napikot.”

“Pwes mabuti na lang at ‘di ako babae. Kapal ng mukha mong isipin na gusto kong magkaanak sa ‘yo,” mabilis nitong sagot.

Napahalakhak siya. “Yeah. That’d trouble me too since you hate me so much, right?”

“I like you,” Leon responded. “Just not the way you wanted me to.”

This is why he regretted touching Leon that night. Lust instills infatuation but as for Leon, he’s aware of the effects it made to him when they made out once.

This is the second time that he wanted to turn back and change the past.

**

BWAKANANG SHIT. Putang ina. Pangalawang beses na pero pumalya pa rin siya. Susubukan pa sana ulit ni Leon umisa kung hindi nagtawag ng waiter itong si Keith! Parang sinasadya para pakalmahin siya o hindi naman kaya e testingin ang pasensya niya.

“I just wanted to get laid but you’re too good at avoiding me,” Leon grumbled as he ate his food.

Keith chuckled. “Is that a compliment?”

Nanlilisik ang mga mata niyang pinagmamasdan ang binata. “Sa’n banda kita pinuri?! Bwisit ka, Gaviola. Mamaya sa parking lot, ‘di ka pwedeng umalis na ‘di ako nakaka-score!”

Amusement danced on Keith’s eyes. Dahil magkatabi pa rin sila, hinapit ng binata ang beywang niya. He expected that Keith would do something else and he was glad that he did. Paano ba naman kasi, hinalikan siya nito sa gilid ng mga labi niya.

It wasn’t exactly what he wanted but it will suffice.

“Marunong ka ba talagang manghalik?” May bahid ng pangsususpetya ang boses ni Leon kasabay ng panunudyo. Nagbabaka sakaling mapikon si Keith at patunayang marunong nga itong humalik.

Ngunit blangko lamang ang mukha siyang pinagmasdan ng binata.

Noong mapangisi ito, alam ni Leon na nag-backfire ang sinabi niya.

“Umungol ka nga kanina,” anito.

‘

Bwakanang

shit!’ Matik ang pamumula ng mga pisngi ni Leon nang sapuin niya ang mukha para takpan ang pagkapahiya. Hindi pa nakatulong na inismiran siya ng binata kaya siniko niya ang beywang nito! Kaso muli lang siyang tinawanan.

Ilang beses siyang napailing at dahil sa paggalaw ng ulo, hindi na niya napansin pa ang paghilig sa balikat ni Keith. Sinilip niya ang itsura ng binata ngunit nanatili lamang itong nakangisi at kaswal na kumain.

“Ako dapat ang magtanong e. Nanghahamon ka ba talaga o gusto mo lang na pinupuna kita?” panunudyo nito.

He hissed. “Nanghahamon ako! Marunong ka lang sumagot.”

Tang ina. Hindi matanggap ng pride niya na hindi gumagana lahat ng pinanggagagawa niya kay Keith.

If anything, siya ang na-turn on! And to think that all Keith had to do was respond to his kiss? Ang unfair, gago! Hindi patas ang laban!

Leon pursed his lips. Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang kamay nito na nanatili sa beywang niya, ‘tsaka siya nakaisip ng kademonyohan.

‘

Aabot

kaya?’ tanong niya sa sarili bago inilipat ang mga mata sa balikat ng binata, ngunit nauwi ang paningin niya sa dibdibcnito. ‘

Malaking

tao naman si Keith. Baka

umabot

.’

Malaking tao rin naman si Leon, mas toned lang si Keith. This man’s taller than him by five to six centimeters. That’s it. That’s all!

“Leon, bago ka gumawa ng susunod na kalokohan, kumain ka muna,” anito na para bang nababasa ang isip niya.

Nag-angat siya ng ulo at natagpuang nakatitig din pala sa kanya si Keith. Then, he opened his mouth. Animo’y nagpapasubo ng pagkain na nakapagpagulat kay Keith.

“What?” manghang tanong nito.

Sumimangot siya’t itinuro ang bibig. “Busy ako mag-isip ng oplan dito kaya subuan mo na lang ako. Mag-adjust ka.”

“Is that really your priority right now?” Namamangha siyang pinagmasdan ni Keith bago ito napailing. “Leon, kumain ka muna.”

“Shut up. I’m too frustrated and horny to even save this for later!”

Amusement danced on Keith’s eyes when Leon pouted. He probably sees him as a huge baby since he also began to fidget as if threatening Keith that he’d never stop bothering him until he gets what he wants.

Sa madaling salita, spoiled brat siya. Anyway, he’s just taking advantage of his privilege. Keith used to spoil him a lot when he was younger. A lot.

Kalaunan, bumuntong hininga ito at sumuko sa kanya. But when Kith almost took his hand off his waist, Leon had to hold it tight so that it’d stay there.

Dahil sa ginawa niya, kunot noo siyang pinagmasdan ni Keith.

“Leon,” Keith called him in a warning tone. “I need my hand. Pa’no tayo kakain kung isang kamay lang gamit ko?”

Tinapunan niya ito ng masamang tingin. “Mag-isip ka. Akin ‘tong kamay mo!”

“You’re just making things difficult for us.”

Keith made a face but his reaction only made Leon grin. Kuntento na siya sa reaksyon nito. Hindi naman niya balak pahirapan talaga si Keith pero gusto niyang ituon ang atensyon nito sa balak niyang gawin. He doesn’t even care about eating anymore.

Not too long after, Keith admitted defeat.

“Fine, do whatever you want. Isipin ko lang kung pa’no tayo kakain habang abala ka sa balak mo.”

Leon hummed in satisfaction. “‘Yan, ganyan! I could even kiss you right now since you chose not to complain.”

“Sure, why not?”

Leon doesn’t know what to make a face when Keith angled his head as if he was waiting for him to kiss him. Mandidiri ba siya, itutulak ba niya si Keith, o sasakyan niya ang kalokohan ng isang ito? Mukhang natutuwa dahil bigla siyang lumapit sa binata, e.

He’s also taking advantage of the situation!

Leon grumbled, but he leaned forward to place a chaste kiss on Keith’s cheek which immediately made the other grin widely.

“Pwede mo nang gawin gusto mo,” pamimigay nito ng permiso.

Leon had his nose scrunched before he turned his head back to check on Keith’s hand on his waist. Pinag-iisipan niya kung paano ang gagawin niya dahil ayaw man niyang aminin, his bulge slightly passed after Keith distracted him.

“Foul ka maglaro. You should take responsibility,” aniya.

Keith hummed. “I don’t know, Leon. ‘Nga pala, can I borrow my hand? I need to cut this chicken so that I can feed you.”

Leon cursed under his breath but he still complied to Keith’s request since he asked nicely.

Hindi nagtagal, umakto na ang binata na susubuan siya kung kaya ibinuka niya kaagad ang bibig upang kumain. He was in the middle of chewing when he caught Keith’s left hand to put it back to where it belongs - his waist. Napabuntong hininga naman ang isa ngunit hinayaan naman siya.

‘I want to kiss his neck,’ Leon thought while staring at  Keith’s side view.

Well anyway, he was given permission to do whatever he wanted to so that’s what he did. Naramdaman niya ang pagtigil ni Keith pati ang pagsinghap nito kaya mas lalo niyang gustong asarin ang binata.

He wasn’t even done yet but he finally found himself in heat again thanks to Keith’s scent. Hence, he brought his hand to his bulge and urged Keith to at least massage his hardened member. However, Keith was just too stubborn. He didn’t move and Leon had to guide him which made Keith turn his head to him and kiss his temple.

Then, Keith scoffed. “Time’s up, baby. May darating.”

“What?” Kaagad na humiwalay si Leon sa binata ngunit hindi siya umalis mula sa kinauupuan. Sa halip, hinihintay niya iyong darating na sinasabi ni Keith. “Ungas ka ba? Wala naman, e!”

“You were too busy trying to get me touch you so it’s natural that you didn’t hear them talking a while ago.”

Napapantastikuhan niyang pinagmasdan ang binata. Nang ibalik niya ang tingin sa pathway, nagulantang si Leon nang iluwa ng pader si Elisa at Jay! Awtomatiko siyang napabalik sa kinauupuan niya kanina!

“I told you, you can’t do it.” Keith hummed.

Pinakyuhan niya ito. “Shut up. I know them. Just hope that they won’t turn this way, okay?!”

“Tayo lang ang tao rito. Malamang makikita nila tayo.”

Naiiritang ginulo ni Leon ang buhok. “Kahit pa! Tumahimik ka na lang at makisamang mag-manifest.”

Bwakanang shit. Sa lahat ng taong makakasalamuha rito, talagang sila pa. Ayaw pa naman ni Leon nakikita ang boyfriend ni Elisa dahil ilang beses siya noong inaangasan. Akala mo naman e natitinag talaga siya.

“Workmates?” pag-uusisa ni Keith. “O kaaway?”

The question made Leon heave a deep sigh. Ang susunod niyang ginawa e pumikit upang pakalmahin ang sarili.

“Workmates. Mukha ba ‘kong naghahanap palagi ng away?” he retorted.

Keith hummed. As if he was implying that if it was Leon, it would be more likely for him to always start an argument and wage a war. No, he wouldn’t! Ni hindi nga niya pinapansin si Jay tuwing nagmamalaki ito sa harap niya. Sa liit ng taong iyon? Pakyu siya.

“Nandiyan pa ba sila?” pagtatanong niya.

Muling umiling si Keith. “Not at the moment, pero baka rito rin sila banda umupo.”

“Fuck.” Naiirita siyang bukod sa hindi niya matutuloy ang naudlot niyang plano kay Keith, sina Elisa pa ang pumutol sa happy moment sana niya. “Ba’t dito pa?!”

“Probably because it isn’t crowded here.”

“Bwakanang shit. Punyeta, mukhang sa parking lot ko nga itutuloy ginagawa ko.”

Imbes na pansinin siya, mahina lamang na tumawa si Keith. “Kaysa mag-alala ka diyan, kumain ka muna.”

“Isa ka pa. Gusto mo naman ginagawa ko, ba’t ‘di ka pa rin bumibigay?”

“Physical intimacy isn’t enough for me, Leon. Baka ikaw pa dalhin ko sa ‘kin.”

Nginisian niya ito. “Try me.”

Napailing si Keith. It was then when the man reached for his head to pat him. Awtomatiko ang pagnguso ni Leon sa ginawa nito ngunit hindi na siya nagreklamo. Miraculously, he finds comfort and reaffirmation from what Keith did.

“You waged this war, play it nicely. ‘Di lang katawan mo ang gusto ko, Leon.”

Leon scoffed. “Ang tigas din ng ulo mo. Bahala ka nga! Basta sa parking lot!”

TRUE TO his words, Keith granted Leon’s plan. Not that he really asked for permission or anything, but he feels joyous that he skipped while they were on their way to the parking lot, and Keith was left watching him with amusement glinting through his eyes.

Moreover, bumalik nga sina Elisa at iyong boyfriend nitong si Jacob sa malapit sa kanila kanina. Sinubukan pa siyang kumustahin ng dalaga ngunit hindi niya ito pinansin at hinila rin ito kaagad ng boyfriend nito. But this is a story from the past. There is no need to talk about it— but man, was he irritated that he couldn’t even kiss Keith earlier. All he could do then was to secretly rub his leg against Keith’s!

Noong nasa tapat na siya ng kotse nito, nilingon niya si Keith na medyo malayo pa rin sa kanya. ‘Tsaka siya napabusangot.

“Dalian mo! Ang bagal. Pagong ka ba?” tanong niya.

Bumuntong hininga si Keith. “Mabilis ka lang maglakad. Excited ka?”

“Oo,” mabilis niyang sagot at itinuro ang backseat sa kotse ni Keith. “Let’s do it here like before.”

Tumigil si Keith sa paglalakad at hindi makapaniwalang napatitig sa kanya.

“What? We already did it in your car once,” pagpapaalaala niya.

Marahang tumango ang binata. “I know. It’s just that it’s surprising that you picked that spot again.”

“Gago ka ba? Masikip kung sa driver’s seat. ‘Di naman tayo maliit.”

Dahil malayo pa ang binata, hindi niya narinig ang binulong nito. But in the end, Keith complied. Hinayaan nito si Leon na utus-utusan ito.

“You’re way too aggressive,” puna ni Keith noong hilain niya ito para pumatong sa kanya nang makapasok na sila sa sasakyan nito.

Nginisian niya ang binata. “What? ‘Wag mo sabihin sa ‘kin na naduduwag ka?”

“No. It’s just that, I haven’t even locked the door yet. Can I have some space to move?”

Oh. Pinasadahan ng tingin ni Leon ang pinto ng kotse at nang makitang nakabukas nga iyon, minura niya si Keith. Gagsti, hindi man lang hinawakan nang maayos iyong pinto nang sa ganoon, noong hilain niya ito palapit sa kanya e maisasara rin iyon!

Ngayon kung may nakakita sa kanila ni Keith, na sana wala dahil medyo bakante rin ang parking lot at nasa ilalim ng building, rest in peace sa mga mata nila!

“Keith!” he whined when it took the man longer to lock all of his car’s doors.

Keith immediately went back to him to kiss his lips but it didn’t even last a few seconds. “Still busy. Can you wait? Ikaw lang naman ang gagawa ng kababalaghan dito since you’ll be testing me out, right?”

“Fuck! For once, can’t you give in? Kahit make-out lang. It’s not like you don’t have a boner!”

Leon trudged his knee to feel Keith’s bulge but when he realized that it felt huge, his face paled before he slowly backed away. Bwakanang shit, alam niyang malaki si Keith pero hindi siya handa sa naramdaman niya. But seriously, he wants that inside of him.

“I do have one but I’d rather not make a move on you. Remember that we’re in a contest?” Keith reasoned out.

Mahina siyang napamura. “This is unfair.”

“I can’t just spoil you all the time.”

Yes, he could. He just refuses to do so. Imagine if Keith just gave in to him? He’d even think about attending masses if it happened!

Anyway, Keith’s also right. Since this is a contest, then he should do his best to tempt him so that he won’t escape from his grasp.

With that thought in mind, Leon didn’t waste time once Keith was done with his business. He immediately asked Keith to sit properly before he straddled on his lap, which made Keith surprised. Still, the man acted accordingly and placed both of his hands on Leon’s waist. He even tapped his fingers there which made Leon flinch and involuntarily giggle since he’s ticklish.

Noong nahimasmasan siya, doon lang niya napalo ang kamay nito.

“Tang ina mo!” asik niya kay Keith noong makabawi. “‘Wag mo ‘kong kilitiin!”

“Sorry. It’s just that your waist feels perfect in my hands,” pag-amin naman ni Keith.

Natahimik si Leon nang marinig ang sinabi niya. Bagamat madilim sa kinaroroonan nila, hindi maitago ng binata ang pamumula ng mga pisngi. Malinaw siguro iyong nakita ni Keith dahil natawa ito.

“Come here, I’ll kiss you,” anito.

Leon blew out a trill. “Kung hahalikan mo ‘ko, dapat galawin mo na rin ako. Putang ina mo naman, e.”

Sa kabila ng pagrereklamo, lumapit pa rin si Leon sa binatw.

Sandali silang nagkatitigan. Habang pinagmamasdan siya ni Keith, parang nagdalawang isip siya sa gagawin. But when he saw the man smile apologetically, he snorted and claimed his lips to kiss him hard. Keith naturally responded and somehow, they really ended up making out in his car. Again. For the second time.

But still, it was french kissing since Keith refused to do anything to him. Goddamn it.

Kabanata 24

KABANATA 24

LEON REALLY doesn’t get it. Ba’t mas masarap gawin ‘pag si Keith kasama niya? The fact that it was just a one-sided making out since Keith didn’t really do anything but to kiss him back when he claims his lips and hold his waist as if his hands belonged there, it’s still weird. Tang ina, nababaliw ba siya? One-sided pero para siyang tangang nawala sa sarili pag-uwi sa bahay?

Also, it happened several days ago already! Can’t he just move on?

‘No. How can you move on when someone’s greater than you in sex?’ he reasoned out. Napatango-tango siya sa naisip, sang-ayon sa sarili. He’s had sex with women but even though they’re great, it’s not as good as how Keith does it to him. ‘Am I into men?’

Namutawi ang nakabibinging katahimikan nang naitanong niya iyon sa sarili. Ngunit bago pa man siya makumbinsi na baka lalaki ang tipo niya, para siyang pinagbagsakan ng malaking hollowblock galing langit at napatalon siya mula sa kinahihigaan!

Gago! Bakit naman siya magiging tulad ng mga kaibigan niya, ano?! King ina, magaling lang si Keith kaya nadala siya!

‘Ba’t

ba

kasi gano’n?! Don’t tell me that he had sex with anyone just so he could get that great?!’ he infuriatingly asked himself again. Pero tang ina, parang gusto niya lang saksakin si Keith kapag naiisip niyang iba’t ibang tao ang nakasama nito bago siya.

At the same time, that’s reasonable. Keith was away for like… what? Ten years? He tried calculating but Keith just really returned after ten years. Umalis ito noong eighteen siya at bumalik noong twenty-eight siya. Ngunit paalis-alis din dahil mayroon daw kinukumpleto para maging ganap na doktor. Eh. He knew because Keith kept on pushing himself to him and told him things that he isn’t totally interested in.

Anyway, Keith settled here when March began. And that was like… what, almost seven months ago? October na, e.

Wait, isn’t it that Keith was dating someone before he left the Philippines? Sa pagkakaalala ni Leon, ilang beses nitong inanunsyo na gusto nitong pakasalan si Keith dahil dito nito nakikita ang sarili sixty years from now daw. Bobo siya. But then, Leon also heard that they broke up two to three years right after they went to Canada.

He isn’t sure why.

But there’s this vague memory of his brother mentioning something like… it’s because Keith can’t stand her anymore. Like, there’s a problem with the woman’s personality? Well, he guessed so.

Another wait. What are these useless thoughts? Hindi maalala ni Leon paano siya napadpad dito! Ang alam niya, iniisip niya kung bakit ang sarap makipag-make out kay Keith! Bakit inaalala na niya iyong ex nitong… mukhang butiki?

“Manghang-mangha pa ‘ko dati na ang ganda ng taste ni Keith sa babae. Ngayon bwakanang shit, pareho sila ni Joana na mukhang butiki.” Syempre, labas siya dahil gwapo siya at alam niya ‘yon. ‘Tsaka ‘di naman siya babae. Yawa.

Natigilan si Leon nang marinig ang cellphone niyang mag-ring. Awtomatiko siyang napatingin sa orasan at nakitang alas otso pa lang ng umaga. Day off niya rin ngayon. Sinong magti-text sa kanya?

Ah. Kilala na niya.

Bagamat tamad na tamad, umikot si Leon sa kama para kunin ang cellphone na iniwan niyang naka-charge magdamag. Binunot niya muna sa charger iyon bago niya tinignan ang mensahe ni Keith. Baka mamaya, mag-aaya na pala ng sex ang binata at bumigay na sa kanya.

Hindi siya hihindi.

+639123456789 (Keith):

Good morning. Do

you think you can accommodate a drunk man?

Kumunot ang noo niya. Huh? Ang aga-aga tapos babatiin siya ng wirdong tanong imbes na tanungin kung bumangon na ba siya’t nakapag-agahan? Si Keith ba talaga ang nag-text sa kanya?

Me:

Nasan

ka? Are you drunk?

And is this really you, fucking

Gaviola

?

+639123456789 (Keith):

Yes it’s me. I’m asking since I don’t want go home wasted later.

Is it okay if you take me in if I get drunk by any chance?

Me:

Wdym where do you plan on going

+639123456789 (Keith):

Mag-

iinuman

kami ng

mga

kasama

ko sa

trabaho

.

Gusto mo bang

sumama

?

Me:

Ew no. pero bat ka

iinom

?

May

maganda

bang

nangyaro

?

nangyari

+639123456789 (Keith) :

Nothing. Birthday ng

kasama

ko sa

trabaho

.

Matamang pinagmasdan ni Leon ang mensahe ni Keith at nang hindi na niya natiis, tinawagan niya ang deputa. Ang bilis-bilis pa niya dahil biglang sumama pakiramdam niya at maaga siyang naba-bad trip. Mabuti na lang, mabilis ding sumagot si Keith.

“Good mor—” Hindi na natapos pa ang pagbati ni Keith sa kanya nang agapan niya ito.

“King ina mo, sinong kasama sa trabaho at birthday lang tapos maglalasing ka? Pakyu ka?” Sa bilis siguro ng boses niya habang nagsasalita, baka natalo na niya mga rap ni Zamiel kay Ridge.

Napanguso siya nang humalakhak si Keith. Kahit malayo rin sa kanya ang binata, parang nag-vibrate ang tawa nito sa tenga niya. Hindi pa nakatulong na mukhang kagigising lang nito dahil husky pa ang boses. Tang ina nitong si Keith, a. Babaliwin na lang siya, effortless pa.

“Lalaki,” simple nitong sabi. “Kaya ‘wag kang anxious, Leon.”

Napaismid siya. “Pota. Maa-anxious talaga ako! Lalaki ako, Keith! Gago ka ba? Baka mamaya ‘di pa ‘ko nakaka-score, may nauna na!”

“Leon, maaga pa bad trip ka na naman.”

“E king ina kasi, ba’t biglaan? Tapos binungaran mo ‘ko na maglalasing ka. Baka bago ka pa makarating dito, may iba ka nang naano e!”

“Gusto kita, Leon.”

What… the fuck? Napasinghap siya’t natigilan nang magpaalala na naman si Keith na may gusto ito sa kanya. Parang biglang nagkakalawang utak niya kasi wala siyang mai-retort!

Humikab si Keith. “There’s really no need to get anxious. I like you. I won’t sleep with anyone else but you. I won’t like anyone else just as I like you.”

Hindi siguro namalayan ni Leon pero humigpit ang hawak niya sa kumot niya. Imbes na matuwa siya sa reassurance na binibigay ni Keith sa kanya, mas lalo lang siyang nagagalit.

Hindi niya alam gaano katagal siyang walang nasabi pero katawan niya ang kusang kumilos at hindi siya .

“Exactly,” wala sa sarili niyang bulong. “That’s exactly why I can’t trust you.”

Natigilan si Keith nang marinig ang sagot ni Leon. Unti-unting namutawi ang katahimikan at iyong mahinang brr ng static na lang ang naririnig niya. Ang akala ni Leon, pinatay na ni Keith ang tawag dahil iikot sana siya ulit sa kama niya pero biglang nagsalita si Keith.

“I’m sorry,” Keith apologized.

Kinunutan siya ng noo. “Putang ina, bahala ka. Kung gusto mo maglasing, edi go. Basta pagdating mo rito sa labas ka. Ba’t kita papapasukin? Yawa. Bahala ka sa buhay mo!”

Dahil sa pagkairita niya, pinatayan niya ng tawag si Keith. Tang ina, pagdating nito mamaya tapos lasing? Aawayin niya ito. Lintik lang talaga walang ganti.

Gago. Dapat inaakit niya dahil malalasing. Walang defenses si Keith kapag ganito pero naba-bad trip siya.

ANG PUTANG INA, naglasing nga. Tang inang ‘yan parang gusto niyang sumabog. Gusto niyang mag-hulk tapos sapakin itong mga naghatid kay Keith. Gusto niyang makipag-away.

Hinatid talaga rito na lasing. Puta, hindi ba dapat inuuwi ang isang iyan? Sinong nagsabi na sa kanya idiretso? Baka saksakin niya lang si Keith habang natutulog, e. Bad trip pa naman siya kaninang umaga rito. Teka, kanina? Kahapon ng umaga. Madaling araw na nga pala hinatid ang demonyo rito.

Ala una na noon nang umaga pero dahil hindi makatulog si Leon gawa ng pinag-usapan nila ni Keith, nagliwaliw siya. Naalala niyang matagal na siyang hindi nakakapaglaro ng online games kaya iyon ang inasikaso niya. Kalaro pa nga niya si Gian dahil nasaktuhang online ito pero noong may nang-istorbo sa labas, nagpaalam siya sa kaibigan. Hindi naman problema dahil tinapos muna nila ang isang round.

Baka trenta minuto na rin nandito itong si Keith at ang mga naghatid dito.

Mabuti nga. Dapat nag-isang round pa sila ni Gian para malaman ng mga itong istorbo sila. Bwakanang shit.

Noong pagbuksan niya ng gate ang mga ito, pinakita niya talagang hindi siya masaya. Nakasimangot siya’t nakakrus ang mga brasong nakasandal sa gate. Hindi pa nakatulong na ang pinakaunang bumungad sa kanya e iyong nurse na madalas kasama ni Keith kaya mas lalo siyang napabusangot.

Tang inang ‘yan. Sa dinami-rami ng maghahatid, ito ang kasama? E siya nga ang pinakaayaw ni Leon kasama ni Keith ngayon. Syempre, nangunguna si Joana. Pero pakshit na ‘yan. Ang ganda nitong nurse ni Keith pero dahil may kailangan siya sa binata, nagiging pangit na rin sa mata itong nurse.

Normal ba ‘to?

“Alam niyo ba kung anong oras na?” pagalit ngunit mahina niyang pag-uusisa sa mga ito.

Nagkatinginan ang nurse maging ang kasama nitong akay-akay si Keith. Parehong hindi makasagot dahil kung titignan nga naman, hindi rito nakatira ang binata pero rito dinala. Isa pa, tulad nga ng tinanong ni Leon, anong oras na?! He’s totally not in the wrong here just because he asked them what time it is. Paano kung mas may importante pala siyang gagawin? Edi naistorbo pa siya!

But then again, after a moment of silence, the male nurse took a step forward and apologized in behalf of this drunk Keith Gaviola.

“Pasensya na sa istorbo. Pinagpipilitan kasi ni Doc na rito raw namin siya ihatid. Ayaw niya raw sa kanila,” paliwanag nito.

Alam ni Leon na ayaw nito sa kanila. For a reason or two, he assumed that it’s because it’d be troublesome for his mother to take care of him. Then again, Leon was just no one. But he’s passing him the burden of carrying a load of taking care a drunk person! Hindi alam ni Leon kung para saan at bakit ganito si Keith.

Naiintindihan niyang dahil malaki tiwala nito sa kanya but what if Keith also thought that he’d give Leon the chance to molest him while he’s out? King ina, kahit na gago siya, hinding-hindi niya hahawakan si Keith dahil nga lasing ito!

Ah, fuck. Bigla niyang naintindihan ang binata noong mas ginusto nitong panoorin siyang mag-live show kaysa sa hawakan siya.

Nang marinig ang baritonong boses ng naghatid kay Keith, doon pa lamang nahimasmasan si Leon. He let out a confused groan as his gaze settled upon the man who seemed to be assisting Keith to stand up straight. Noong makuntento, inilipat niya ang mga mata sa lasing na lasing na si Keith.ting Keith to stand up straight. Noong makuntento, inilipat niya ang mga mata sa lasing na lasing na si Keith.

“Sino ka?” brusko niyang tanong bago minata mula ulo hanggang paa ang binata. “At ba’t niyo naman hinatid dito? Lasing ‘yan ta’s nagpauto kayo? Ni ‘di nga nakatira ‘yan dito.”

Mahina at nahihiyang tumawa itong kaharap niya. Tipong nakokonsensya na rito nga dinala ang boss nila. Maiksi kasi ang tawa nito tapos pahina pa ng pahina. Basta, iyong tawang mukhang may ginawang kasalanan.

“Si Doc kasi mismo nagsabi sa ‘min na rito namin siya dalhin imbes na sa kanila.” Kasasabi lang ito kanina noong lalaking nurse, inulit naman noong babae. “Sorry po talaga, Sir. Sabi kasi ni Doc, kilala mo raw siya at nangako kang ikaw na raw mag-aalaga sa kanya kaya rito namin siya dinala.”

What the fuck?

Natanggal ang pagkakakrus ng mga braso ni Leon at napapantastikuhan niyang pinagmasdan si Keith. Wala siyang maalala na may sinabi siyang ganoon! Nag-away nga lang sila ni Keith kaninang umaga dahil na-bad trip siya nang malaman kung saan ito pupunta at bakit ito iinom!

Hibang ba itong si Keith?!

His jaw almost dropped as he rested his shoulder at the side of their gate. Tapos, itinuro niya ang sarili na para bang nanghihingi ng ikalawang pag-oo na talagang dinapuan ng katang inahan si Keith.

“Kailan ko sinabi sa kanya ‘yon?!” Napahilamos ng mukha si Leon hanggang sa dalhin niya ang kamay sa buhok para guluhin iyon. “King ina, lost in translation?!”

Sabi niya, bahala ito kung pupunta ito rito pero sa labas ito matutulog! Anong aalagaan?!

Nag-aalangang tumango iyong nurse ni Keith na babae. “Oo, sabi niya rito raw dahil nangako rin daw siya sa ‘yo, Sir.”

Anong pinangako nito sa kanya?! Na magiging sakit ito ng ulo? Naba-bad trip siya!

Bwakanang shit. Kung hindi lang talaga lasing at walang malay si Keith, baka tinalon na niya ito ‘tsaka binugbog sa harap ng mga nurse nito. Gusto niyang saktan si Keith! Tang ina, iinom tapos kapag nalanta, sa kanya ang uwi?!

“Peste ka, Gaviola. Bwakanang shit ka,” paulit-ulit niyang mura sa binata habang tinatapunan ito ng matatalim na titig. “King ina! Ang sarap sakmalin ng boss niyo!”

“Sa banyo ko ‘yan patutulugin,” banta niya.

Iniisip niya kasing baka maglasing pa ang binata at bilang tamad siyang maglinis o mag-alaga, baka sampalin niya ito. ‘Tsaka beneficial kung sa banyo ito matutulog. Sa t’wing susuka ito, edi matik nasa harap na nito ang toilet. Easy.

“Leon…” biglang bulong ni Keith na humila sa kanya pabalik sa huwisyo.

Aba’t! Naniningkit ang mga matang itinuro niya ang walang malay na si Keith. Hindi siya makapagsalita kahit ang dami niyang gustong sabihin dahil madaling araw na at ayaw niyang mang-istorbo ng mga kapitbahay. Sa malapit lang pamo nakatira sina Ridge, baka dumating pa sa kanila ang balita.

Anyway, Leon’s jaw tensed and he gritted his teeth after he heard Keith slurred over his words while he mentioned his name. It sounded as if the male was hopeless and in need of Leon’s presence.

“Sir, sorry talaga sa istorbo. Gusto talaga ni Doc Gaviola na rito raw siya dalhin e,” halos magmakaawa iyong nurse ni Keith pero ewan ni Leon, pakiramdam niya e façade iyon.

Inilipat niya ang mga mata rito at mataman itong pinagmasdan. Lihim siyang napaismid dahil may kung ano sa iniaasta ng dalaga na para bang kung isang beses pa siyang tatanggi, dadalhin nito si Keith sa kanila. And who the fuck knows what would happen to his object of ‘physical attraction’ if she gets a hold of him? Tang ina, napapasabak siya ng wala sa oras.

“Mukha ba ‘kong bingi? Ilang beses niyo nang nabanggit ‘yan.” Hindi rin naman siya bangag para hindi rumehistro ang sinasabi ng mga ito! “Ipasok niyo. Sumuka na ba ‘yan? Kung hindi, idiretso niyo sa banyo. Ayoko ng hassle.”

Napapikit si Leon habang nakangiwi noong nilalawakan niya ang pagkakabukas ng gate para makapasok ang mga ito. Naba-bad trip talaga siya. Bigla pang rumehistro sa isip niyang may pasok nga pala siya bukas at wala sana siyang balak lumiban. Kaso mukhang ganoon ang mangyayari dahil kay Keith.

Hindi bale, pupwede pa naman siyang gumamit ng emergency leave. Magkukunwari na lang siyang siya ang may problema.

“Iiwan ko talaga ‘yan do’n,” sadya niyang bulong, sapat para marinig ng mga kasama ni Keith, bago niya tinalikuran ang mga ito para igiya sila sa loob ng bahay niya.

Gustong matawa ni Leon dahil kahit hindi niya tignan ang mga ito, alam niyang bakas ang pagkagulat sa mukha ng mga kasama ni Keith. Tipong kapag siya ang nagsabi na sa banyo ito matutulog, talagang sa banyo lang.

Ulul, iyong malasing si Keith, isang bagay na e. Ang magkasakit pa kaya ito at lamigin dahil sa banyo lang niya pinatulog? Wala siyang balak mag-alaga ng may lagnat! Sobra-sobra na iyong lasing jto!

“P’re, ‘wag mo namang patulugin sa banyo si Doc,” sabi noong nurse ni Keith na lalaki.

Nilingon niya ito at inismiran. “Batas kayo? Dadalhin niyo ‘yan dito nang ‘di ko alam tapos magdi-demand kayo? Sino bang mag-aalaga, ako o kayo?”

“Baka po kasi lamigin si Doc,” nag-aalalang sabi pa noong nurse na babae. “Jerico, dapat yata sa ‘min na lang si Doc, e.”

As if naman! King ina, kapag nalaman niyang nandoon sa bahay nito ang binata, baka sugurin pa niya. Pero hindi niya rin masisi ang mga ito na ayaw nilang ibigay si Keith sa kanya. He’s brusque.

Hindi alam ni Leon kung mao-offend ba siya sa mga komentong natatanggap o matatawa dahil parang ang sama ng ugali niya sa impresyong mayroon sila sa kanya. Ipinagsakibit balikat lamang niya ang reaksyon ng mga ito at lihim na napangisi. Bahala sila.

“Sir, if ayaw niyo pong kunin si Doc—” Hindi na natuloy pa ang sasabihin sana ng nurse ni Keith nang pangunahan niya ito.

“Shut the fuck up. He wasn’t even looking for you,” aniya tapos tinalikuran ulit asng mga ito.

Ang savage niya sa parteng iyon. Lihim siyang natawa lalo na nang makapasok sila sa pamamahay niya’t makita niya ang pag-aalangan sa mukha noong nurse na babae. Sa pagkakaalala niya, napagkamalan niyang girlfriend ito ni Keith noong minsan. Eh. Mukhang wala namang pakialam ang binata rito.

“Sa sofa,” simple niyang sabi at tumayo sa tabi ng sofa kung saan ilalapag si Keith bago nagpeke ng hikab.

Nag-aalangang lumingon sa kanya ang nagbubuhat kay Keith, dahilan upang angatan niya ito ng isang kilay.

“Ano? Manggigising kayo tapos parang gusto niyong sa kwarto ko pa patulugin ‘yan? Sino ba ‘yang boss niyo? Presidente?”

Well, hindi naman siya tulog in the first place. But it’s just fun to lash out on these people, especially the female nurse, since she’s gotten to his nerves. ‘Tsaka bakit ba ganito umakto itong mga kasama ni Keith? Akala naman nila, mu-murder-in niya iyang isang iyan samantalang ilang beses na niyang nabanggit na hindi ito worth it na kapalit ng kalayaan niya.

Marahang umiling iyong lalaki at maingat na inilapag si Keith sa sofa. “Nag-aalala lang kami Sir, baka sa’n mo ilagay si Doc e. Importante kasi siya lalo na para sa paglago ng medisina rito sa Pampanga.”

Hindi pa rin presidente.

Napaismid si Leon. Tinakpan niya ang bibig dahil ang hilarious ng sagot nito. Wala siyang pakialam kung importante ang binata para sa paglago kuno ng medisina sa Pampanga. Tang ina, hindi iyan VIP kay Leon.

Sa kabila ng pagpipigil niya ng aliw, hindi lingid sa kaalaman ni Leon ang pagkunot ng noo ng mga naghatid kay Keith. Tipong gusto pa nilang makitulog sa kanya dahil iiwan nila rito iyong boss nila.

“May kailangan pa ba kayo? Kung wala na, pwede na kayong umalis,” aniya pa.

Gago, si Keith lang ang kailangan at tolerable sa kanya rito. Isa pa, hindi niya hahayaang may mga estranghero sa bahay niya. Oo, kilala sila ni Keith pero hindi niya kilala ang mga ito. Pakyu sila.

As silence embraced the four corners of his living room, Leon waited until these guys surrendered. Ang tagal dahil umabot yata ng sampung minutong nagpapabalik-balik ang mga mata nito sa kanya at kay Keith, hanggang sa biglang umungol iyong tulog at tinawag ang pangalan niya. But he didn’t come forward, instead; he told these guys to leave Keith to him.

“Anong oras niyo balak umalis? Tatawag ba ‘ko ng pulis? ‘Di ko naman kayo kilala,” dagdag niya.

Nag-aalangang tumingin iyong nurse na babae kay Keith. “Ah, si Sir po kasi.”

“‘Wag kang feelingera na hahayaan kitang manatili rito. Sino ka ba? Kung kilala ka ni Keith pwes ako, ‘di kita kilala. Naihatid niyo na rin siya rito. Ano pang kailangan niyo?”

They probably felt that if they won’t leave yet, he’d be bursting in anger. Fortunately, those two left. Ilang beses pa siyang pinaalalahanan. Akala mo, mga magulang ni Keith. Dinaig pa iyong nanay nito.

Noong wala na sila, roon pa lamang nakahinga ng maluwang si Leon. Binalikan niya si Keith na naiwan sa sala. Noong makita niya ang pigura ng binata na mahimbing na natutulog sa sofa, muli siyang bumuntong hininga.

Lumapit siya rito at umupo sa gilid ng sofa. Mabuti nalang tama lamang ang espasyo para makasingit pa siya. His gaze lingered on Keith’s peaceful sleeping face, then his eyes squinted.

Nagpakalasing nga ang deputa. Amoy na amoy niya ang alak kahit malayo siya rito.

Leon hissed when he found his hand moving all by itself. He combed Keith’s hair and he tucked some strands behind his ear. Contented, he slowly leaned down to place a chaste kiss on the side of Keith’s lips and he buried his face to the side of the Keith’s.

Dahil nandito na lang din, inilapat na ni Leon ang sariling bigat sa katawan ni Keith ngunit kalahati lamang ng kanya ang nasa dibdib nito.

“Pakyu. Okay sana kung ikaw lang dumating. Ba’t ka nagsama ng iba? Muntik ka pang iuwi no’ng babae,” naiirita niyang bulong dito at kinagat ang pisngi nito pero hindi nagtagal, umatras siya. His nose also scrunched when he caught a sniff of alcohol from Keith. “You stink.”

Sa kabila ng pagrereklamo, nanatili sa pwesto si Leon. Until he felt Keith’s hand hold his waist as if telling him to raise his body a bit because he can’t breathe.

Leon complied, but then Keith mumbled.

“I love you, Leon.”

Kabanata 25

KABANATA 25

“KUYA Keith? Pupunta ka ba sa bahay ngayon?”

Huh? Nakatulalang pinagmamasdan ni Keith si Leon na noon e hinihintay ang sagot niya. Nakalagay ang mga braso nito sa likod ng ulo, hawak lang din nito ang bag pack imbes na isuot sa mga balikat. Nang mapagtantong may dala itong bag pack, naguluhan siya lalo.

Wait, doesn’t Leon look young? And is he wearing his Senior High School uniform? What’s… up?

“Kuya Keith!” muling tawag sa kanya ng binata.

Napamaang siya nang muli siya nitong tawaging ‘Kuya’. What’s happening? Nagbaba siya ng tingin sa sarili para tignan kung anong nangyayari at nang makita niyang suot niya ang uniporme niya noong kolehiyo pa siya, hindi niya naiwasang mapangiwi.

Is he dreaming? He’s probably lucid dreaming, isn’t he?

“Bad trip naman. Ba’t ‘di ka sumasagot?” dagdag pa ni Leon.

Nag-angat siya ng tingin sa binata at pinasadahan ng tingin ang buong kapaligiran. Then it registered to him that they’re standing outside a familiar building, in front of Leon’s school. The thing is, their background looks vague. Si Leon lang ang malinaw.

“Yeah…” he trailed off and nodded slowly. “I’ll go. May gusto ka bang gawin?”

When this young Leon heard his response, he grinned widely and almost punched the air. “Laro lang tayo ng PS4, Kuya! O kung gusto mo, dota? Gamitin mo na lang PC ni Kuya Nards. May laptop naman ‘yon.”

“Baka gamitin niya.”

“Papahiramin ka naman no’n basta ikaw! Sa ‘kin lang naman madamot si Kuya, e. ‘Di ko alam kung ikaw kapatid o ako.”

Noong magsimulang maglakad si Leon, tahimik niya itong sinundan. Nakikinig siya sa kwento nito pero sa hindi niya malamang dahilan, hindi niya marinig ang sinasabi ng binata. Kaya kapag lilingunin siya nito, ngingitian lang niya.

No, ‘cause seriously. He can hear this Leon speak but he can’t understand a word he’s saying. He’s speaking their language but something about this dream makes the every word he spouts vague. If anything, Keith just really wishes that he hasn’t said something important because even though this is a dream, he doesn’t want to deal with a bratty Leon.

Right. Leon’s always been bratty. Kaya naiirita si Leonardo rito noong mga bata pa sila dahil spoiled daw. May history yata na hindi na pwedeng umisang anak si Tita dahil may problema sa matres o sa ovaries pero nabuntis pa rin ito sa pangalawang anak. That’s why he always got what he wanted and he’s always been doted off.

“—boyfriend! Mataas pa naman pride nilang dalawa kaya ‘di ko alam kung magwo-work out,” kwento ni Leon na nakapagpabalik sa kanya sa huwisyo.

This conversation is familiar.

Keith tilted his head. “Are we talking about your friends, Le? ‘Yong kakambal ni Zachariel at ‘yong kapatid ni Aaron.”

“Yeah.” Leon nodded before blowing out a trill. “Kasi nga sinet up sila ni Zach! I’m not against it since they’ve literally been stuck together since we’re kids. Naba-bad trip lang ako.”

Yeah. They definitely had this conversation from the past. Nagkwento si Leon tungkol sa mga kaibigan nito na na-set up para maglaro ng ‘gay chicken’-game raw. And as far as Keith remembers, he had an inkling that Leon was implying something after they had this as a topic.

“Ba’t ka naba-bad trip?” tanong niya.

Leon scoffed and averted his gaze from him. “Ewan ko. ‘Di ko alam.”

“There’s nothing wrong about two men dating.”

“I know!” Leon whined and ruffled his hair out of frustration. “May something lang! ‘Di ko ma-pinpoint tang ina. Bahala na! ‘Wag mo na ‘kong pansinin, Kuya. Ah. Nandito na pala tayo!”

Tumigil silang dalawa ni Leon maglakad nang makarating na raw sila sa harap ng bahay nito. Nang mag-angat si Keith, napangiwi siya dahil nakailang lakad pa lang sila ni Leon mula sa eskwelahan nito pero nag-shift na pala ang lugar sa harap ng bahay nito.

“Tara!” masiglang sabi nito at binuksan ang gate.

Naunang pumasok sa kanya si Leon at niluwangan pa nito ang pagkakabukas ng gate para sa kanya, pero noong si Keith na sana ang papasok, natigilan siya nang tila ba may magbago.

It seems like the moment Leon entered their house as a Senior High School student, it was the end of a sweet reminiscent dream.

His heart pounded against his chest when everything turned black. Napasinghap siya, ilang beses na lumingon sa buong kapaligiran hanggang sa matagpuan niya ang pigura ni Leon na nakatalikod sa kanya’t naglalakad palayo. Ah. It seems like his dream turned into a nightmare.

He always had this one. And he always chased after this Leon. But this time, he didn’t call for him and frantically ran after the male. Instead, he followed him silently until he entered this bright place— doon pa lang nagmamadaling sumunod si Keith dahil hindi niya maalala na nangyari ito ni minsan sa mga bangungot niya.

But then again, he regretted what he’s done.

NAPABALIKWAS si Keith sa pagkakahiga nang rumehistro sa kanya ang nasa panaginip. Kaso, pagtayong-pagtayo niya, nauntog ang baba niya sa noo ng kung ninuman, and it was only a matter of time that he figures out that it’s Leon since the young man groaned and punched his shoulder involuntarily.

What a vengeful person.

“Aray! Napapa’no ka ba?!” reklamo pa nito.

Nawindang siya nang mapagtantong kasama niya pala ang binata. He’s in his house and he’s in the living room with Leon. Balot pa siya ng kumot pero dahil gumalaw siya, nahulog iyon.

He even forgot that his chin still stings and just stared at Leon who’s throwing a quick tantrum. Nonetheless, he’s speechless. Marami siyang gustong itanong pero hindi niya alam kung saan siya magsisimula. Sa beer na naroon sa lamesa o magtatanong muna siya kung bakit siya nandito sa bahay nito?

Hindi pa nakatulong na biglang kumirot ang ulo niya. He groaned which made Leon abruptly stand from his seat. Natigilan siya noong lingunin siya nito. Kunot noo at nakasimangot ngunit may bahid naman ng pag-aalala sa mukha.

“Diyan ka lang. Bibili ako ng lugaw. May gamot na diyan sa lamesa,” anito.

Marahan siyang tumango at humiga ulit. Pakiramdam niya e mabibiyak ang ulo niya. Ano bang kalokohan ang pumasok sa isip niya kagabi? Naglasing pala talaga siya samantalang nang pagsabihan siya ni Leon, sabi niya e hindi na siya tutuloy sa paglalasing.

“Sorry, Le. Nagpadala ba ‘ko rito?” pag-uusisa niya.

Napaismid ang binata. “Oo, inistorbo ako ng mga naghatid sa ‘yo.”

Nakagat ni Keith ang pang-ibabang labi, ngunit bago pa siya makahingi ng paumanhin, inirapan siya ni Leon at inilapag nito ang kinakaing chichirya sa lamesa.

“Maghanap ka na lang ng anime na papanoorin,“ utos nito at inihagis ang remote control sa kanya. Mabuti na lang, nasalo iyon ni Keith. “Wala akong mahanap na season three ng Saitama. Ikaw na maghanap habang bumibili ako ng makakain mo.”

“Walang season three,” aniya.

Nagkibit balikat ang binata. “Edi maghanap ka ng ghibli. Kung wala rin, maghanap ka ng maganda. Kahit ano. Ikaw na bahala.”

With that, Leon left him to buy the things he needed. Tinanong pa siya nito kung may gusto pa ba siyang ipabili bukod sa lugaw ngunit paano pa ba makakahiling si Keith kung pakiramdam niya, sobra na ang biyayang natanggap niya.

He got drunk and had Leon take care of him again . Also, he got to wear Leon’s clothes. Medyo masikip lang pero ayos na rin. Naisip niya na malala pa sa imposible itong nangyari pero hindi niya magawang punahin. This won’t happen often and Keith would rather savour every second that Leon’s scent would be this near him.

Then, he remembered what Leon told him to do. Naghanap siya ng anime na mapanonood nito. Medyo mahirap dahil hindi naman siya gaanong mahilig sa anime. Though, he watched a few mainstream series like: My Hero Academia, Demon Slayer, Bleach, Naruto, and One Piece . But he never really delved deeper.

Nag-settle na lamang si Keith sa mga anime na mukhang interesante. Iyong mga nadala ng cover at summary.

Kakegurui . He doesn’t know but it feels like this is Leon’s type of anime. And what, it’s even about gambling!

NOONG makauwi si Leon, nanlalait ang paghimig na ginawa nito habang pinagmamasdan ang summary at cover ng anime na napili niya. Abala ito sa paglipat ng lugaw sa bowl na kinuha mula sa kusina, kung kaya pabalik-balik ang mga mata nito sa telebisyon at sa kakainin ni Keith.

“Napanood mo na ba ‘to?” pag-uusisa ni Leon.

Umiling siya. “It just felt like you’d like it.”

“Pa’no mo nasabi?”

Nagkibit balikat lamang si Keith noong seryoso siyang pagmasdan ni Leon. Hindi na rin sumagot ang isa at sa halip, iniabot sa kanya ang lugaw. Noong kunin niya iyon, iba naman ang inasikaso ng binata. Kumuha ito ng Ibuprofen sa medicine kit at pumunta sa kusina para ipangkuha siya ng maiinom.

When Leon came back, Keith was in the middle of blowing his food so as to get the temperature his tongue and mouth can take.

“Gusto mo bang subuan kita?” tanong nito bago nagpameywang. “Ako nahihirapan habang tinititigan kita.”

“I can handle it. Pinahirapan na kita mula kagabi. This is the least I can do to help myself,” tugon niya.

Namamanghang napanganga si Leon. “Mabuti alam mong nahirapan talaga ako sa ‘yo? Ang sarap mong sakmalin. Binangungot ka pa yata.”

Ah. So Leon knew. Was that why he was resting on his chest? Baka ginigising pala siya.

Muling hinipan ni Keith ang lugaw na nasa kutsara bago inisubo. He heaved a sigh of relief when he realized that he got the correct temperature. A smile even etched on his lips as his background seemed to change into that of an anime who was in the middle of experiencing the bliss of eating good food.

“Pwede bang sa susunod, ‘wag kang maglasing? King ina, ako lagi nag-aalaga sa ‘yo ‘pag wala ka na sa huwisyo,” ani Leon bago umupo sa sahig at kinuha ulit ang bowl na naglalaman ng chichirya nito. “Nasa dryer ko nga pala ‘yong mga damit mo. Ngayon ko lang inasikaso dahil kagigising ko lang din no’ng inuntog mo ‘ko.”

“Sorry and thank you.” Hindi na iyon kailangang gawin ni Leon pero ang malamang nagkusa ito? Gustong sumabog ng puso ni Keith sa saya. “Nagsuka ba ‘ko sa damit ko?”

“Fortunately, no. Kung nagsuka ka man, edi sa banyo ka na sana nagising.”

That’s savage. Hindi na sumagot si Keith. Sa halip, nagpatuloy siya sa pagkain. Ilang segundo lamang ang lumipas, pinatay ni Leon ang ilaw sa sala at tanging ang telebisyon lamang ang nagsisilbi nilang liwanag.

Napangiwi siya. Kung hindi niya lang alam na gusto lang ni Leon na manood ng anime at tipong parang nasa sinehan, may iba siyang iisipin sa sitwasyon, e. Siya yata ang may problema dahil ganoon ang naiisip niya samantalang hindi naman puro karumihan ang nasa isip ni Leon. Iyon lang ang madalas nitong binabanggit.

Then, the anime began. Pinasadahan niya ng mabilis na tingin si Leon. Nakatuon ito sa telebisyon at tahimik na nanonood habang kumakain ng tsitsirya.

“Kumain ka na ba ng kanin? Nakapag-snacks ka kaagad. May beer ka pang naka-display sa lamesa,” puna niya rito.

Tango lamang ang tanging sagot sa kanya ni Leon. Bumuntong hininga si Keith pero hinayaan niya na. Siya rin, tahimik na lang na nanood kasama ng binata.

“Kung gusto mo pang kumain ng kanin, nagluto ako ng sinigang. Nando’n sa kusina. Painitin mo na lang,” anito.

Keith was too stunned to speak but he hummed as a response. Leon’s being considerate of him. Never in his wild dreams did he ever see this coming!

Gusto niyang sabihin na end of the world na yata bukas pero ayaw niyang sirain ang mood ni Leon.

“Nag-absent ka yata dahil sa ‘kin?” pag-iiba niya ng usapan.

Humimig ang binata. “Pakyu. Makakapasok ba ‘ko kung mag-aalaga ako ng lasing? Nag-file ako ng sick leave. Bukas ako papasok.”

Napanganga si Keith. Ilang beses siyang napakurap-kurap bago tumikhim para ayusin ang mga salitang nais sabihin.

“Pupwede mo naman akong iwanan ng note. Ako nang bahala sa sarili ko no’n,” pagdadahilan niya.

Leon scoffed. “Shut up. Tinatamad din naman akong pumasok ngayon kaya ayos lang. Also, I’m good at my job. There’s no way that they’ll pick on me because I filed an immediate leave. It’s not like I’ll resign.”

Natahimik ito sandali bago nag-angat ng tingin sa kanya. Sa pagkakataong iyon, si Leon naman ang nagtanong.

“E ikaw? Hahabol ka ba sa trabaho?” anito.

Kinamot ni Keith ang pisngi. “No. Makirot pa ulo ko. Okay lang din ba kung mamayang hapon pa ‘ko uuwi? Kung makakaabala ako, aalis na ‘ko mamaya-maya.”

“You can stay,” Leon responded in a small voice. “O kahit bukas ka pa umuwi, ayos lang. Basta rito ka lang sa sala matutulog. Wala akong guest room na ipapakita sa ‘yo.”

Namilog ang mga mata ni Keith. He pursed his lips because he didn’t expect that Leon would say those words. Magpapa-fiesta ba siya? Pupwede naman siyang magpahanda ng malaking selebrasyon sa bahay o hindi kaya eat out sa mga katrabaho niya.

“Maybe I would,” he gradually replies which makes Leon let out a ‘hmph’ sound.

He hasn’t told Leonardo about what was going on between him and Leon. Never did he even say that they are both competing — one is only after some physical contact, while the other is after the former’s love. This is a complicated relationship but Keith can settle with this for a while.

Natigilan si Keith sa pag-iisip nang marinig ang cellphone niyang mag-ring. Nang hanapin niya iyon, natagpuan niya ang gamit na nakalapag sa glass table hindi kalayuan kay Leon. With that, he slid from the sofa and sat beside the young man. Tapos kinuha niya ang cellphone kapalit ng bowl ng lugaw na inilapag niya roon.

Nang tignan niya kung sino ang tumatawag, napaismid siya nang umusog si Leon para makisilip. Hanggang sa makita nila ang pangalan ng nurse niya. At bilang hindi naman siya nagpaalam na hindi papasok ngayon, sinagot niya ang tawag nito.

But at the corner of his eyes, he saw Leon purse his lips.

“Hello, Nurse Egot?” bati niya sa dalaga.

Narinig niya ang paghinga ng maluwang nito mula sa kabilang linya. “Doc! Kumusta na? Maayos na ba ang pakiramdam mo?”

“Yeah. I’m feeling better.”

Sumandal sa balikat niya si Leon at bilang inuntog nito ang sentido sa dulo ng balikat niya, napaismid siya. May bahid ng pagdadabog ang ginawa, a. Kung ayaw nitong may kausap siya, paano naman siya t’wing ito ang may kausap na iba? Lalo na kung babae?

Kaso hindi niya masisi ang mga ito. Gwapo naman talaga si Leon.

“Ba’t ka tumawag?” kalauna’y tanong niya rito.

“Ah! Itatanong ko lang sana Doc kung papasok ka po ba ngayon? ‘Tsaka kung… inalagaan ka ba ng maayos noong kaibigan mo.” Habang tumatagal, mas humihina ang boses ni Nurse Egot, dahilan para kumunot ang noo niya.

Hinawakan ni Keith ang kamay ni Leon kaso, pilit naman nitong binabawi iyon. Imbes na makipahtalo, pinagsaklob ni Keith ang mga kamay nila nang hindi ito makawala. Pabulong na ring nagrireklamo si Leon pero mahina lang siyang humalakhak.

Natigilan silang dalawa nang biglaang may dumaing at umungol sa telebisyon galing sa pinanonood nila ni Leon. Nagkatinginan silang dalawa sandali bago pinahinaan ni Leon iyong pinanonood nila.

“Mapagkamalan ka pang nanonood ng hentai kasama ako,” anito sa mahinang boses bago umismid.

Imbes na sagutin si Leon, binalikan niya lamang ang kausap na mukhang natigilan din.

“Sorry. Anyway, ‘di ako makakapasok ngayon. Meron akong hangover. Baka bukas ko na kayo kitain. Also, I’m being taken care of. Kakakain ko lang din ng lugaw dahil kagigising ko lang,” tugon niya kay Nurse Egot.

Tahimik noon ang kabilang linya habang si Keith, inaalisa ang kung anumang nasa likod ng katahimikang iyon. Imposibleng hindi narinig ni Egot iyong nakapagpatigil sa kanila ni Leon.

“Pasensya na Doc, mukhang busy ka,” kalauna’y paghingi nito ng paumanhin.

Mukhang narinig nga. Hindi bale, si Leon naman ang kasama niya.

Napatikhim siya. “Not really. Leon was just watching an anime from Netflix called… Kakegurui .”

Keith let out a sharp breath when he heard the low hum that escaped from Nurse Egot’s lips.

“Kayo muna bahala riyan sa klinika dahil ‘di naman ako makakapasok. Kung may emergency, paki-refer na muna kay Jerico. Paki-send din sa ‘kin ‘yong mga appointment kong involuntary na na-move. Tanungin niyo sila kung pwede i-move bukas o kung kailan available ang pasyente.”

Humimig ulit si Nurse Egot. “Noted po, Doc. Uminom ka na ba ng gamot? Dapat sa ‘min kita iuuwi kaso pinapasok ka na rin ng kaibigan mo.”

Hindi niya alam kung anong sumanib sa kanya pero mahina siyang napamura. There’s something about what Nurse Egot said which sent shivers under his spine. Mabuti na lang at kinuha siya ni Leon mula sa mga ito.

Though, at the same time, he doesn’t trust Leon. Baka may ginawa ito kagabi na muntik makapagpadala sa kanya sa bahay ng dalaga e.

“Iinom ako ng gamot pagkatapos kong kumain dito. Salamat sa pag-aalala. Kayo rin ba naghatid sa ‘kin dito?” pag-uusisa niya.

“Oo, Doc,” sagot naman nito.

Humimig siya. “Maraming salamat. Pasensya rin sa abala kagabi. It must’ve been hard to deal with me.”

“Naku, Doc! Ayos lang. May itatanong lang din pala kami sana ni Jerico kung ayos lang.”

Kumunot ang noo niya dahil saktong ganoon ang sinabi ni Egot, nilakasan din ni Leon ang pagnguya ng kinakain. Parang sinasadya na magpapansin kaya binitawan niya ang kamay nito para hapitin ang beywang ng binata.

At mula sa gilid ng mga mata niya, nakita niya ang pagsilay ng pilyong ngisi mula sa mga labi nito.

“Anong itatanong niyo?” pag-uusisa niya.

Sandaling nanaig ang katahimikan sa kabilang linya bago tumikhim ang dalaga upang isawalat ang katanungang kagabi pa bumabagabag sa kanya.

“Hindi ka naman sa banyo pinatulog ng kaibigan mo, ‘di ba? Mukha kasi siyang asar na asar no’ng hinatid ka namin sa kanya. Parang totoohanin niyang sa banyo ka raw matutulog,” anito.

Keith had to bite his lower lip to suppress his laughter upon hearing the maiden’s concern. Tang ina, mukhang noong nalasing siya, mayroong ginawang kalokohan si Leon, a.

Hindi niya tuloy naiwasang lingunin ang binata at kalbitin ang beywang nito, dahilan upang mapapiksi ang isa palapit sa kanya at lingunin.

“Did you enjoy making fun of my workers last night?” he asked.

Noong una, umakto pa si Leon na hindi nito alam ang tinutukoy niya pero nang rumehistro rito ang sinasabi niya, ngumisi ito at bigla siyang hinalikan— na siyang ikinagulat niya!

“Yes, very,” pilyong tugon ng binata.

Kabanata 26

KABANATA 26

“WHAT DID you do to them last night?”

Tapos nang tumawag si Nurse Egot noon kay Keith at bilang kuryoso siya kung paanong pinag-trip-an ni Leon ang mga ito, nagtatanong siya ngayon. Hindi lang nga siya agad pinapansin ni Leon dahil mukhang focused ito na maglipat ng papanoorin. Ayaw tapusin iyong anime dahil hindi naman nanonood si Keith.

“Leon,” he whispered Leon’s name in his ear and made sure that it’d make the young man shiver.

And it seems like it was a success before Leon jumped from his seat and moved away from him while he covered his ear. Although it was dark, Keith could also see how Leon’s cheek flushed and he’s embarrassed. Now, he’s kind of proud of what he did.

“‘Di mo ‘ko kailangang biglain! Ba’t gano’n tono ng boses mo?!” natataranta nitong tanong.

Keith smiled at him. “Kanina mo pa ‘ko ‘di pinapansin. I felt sad.”

“Bwakanang shit ka. Naghahanap nga ako ng papanoorin nang ‘di lang ako ‘yong nag-eenjoy! Can you just… call me normally next time?!” Napahilamos ng mukha ang binata at pinanood niya lamang itong masiphayo. “Now I’m horny. You’re not even taking responsibility!”

Naiirita siyang pinukulan ng masamang tingin nito. But Keith, who’s already a veteran at dealing with Leon ever since he’s a teenager until now that he’s a grown adult, only chuckled. Hindi masakit ang mga tinging ibinabato nito sa kanya magmula noong kahit paano e magbago na naman ang dynamics nila.

Seriously. No one can really predict this man, huh?

“Going back, anong sinabi mo sa mga katrabaho ko?” he asked again.

His voice wasn’t reprimanding, rather; curious. Inasahan ni Keith na baka mag-inarte’t umaktong brusko si Leon sa harap ng mga ito. It’s just that, Keith wanted to know how far did Leon go to the point that his nurse and co-doctor seemed to worry for him a lot. Also, they said that they won’t be bringing Keith to Leon anymore.

Jokes on them.

Leon’s lips pursed before he averted his gaze away from Keith. Napadpad ang mga mata nito sa kisame pero agad din namang bumalik sa kanya ang atensyon nito nang malaman kung paano siya sasagutin.

“Nah. It’s just the usual. Kung pa’no ako umakto sa harap mo. Nagsumbong sila, ‘di ba? Huh. People can’t really take shit.” Leon rolled his eyes heavenwards.

Keith blew a trill. “It’s because not everyone knows how to deal with you.”

“But you do.”

“Because we’ve known each other since you’re a cute little highschooler—” Hindi na natuloy ang sinasabi niya nang ambangan siya nang sapak ni Leon pero natatawa lang siyang umiwas. “What? I’m speaking facts. You used to be so mischievous and pure.”

“Shut up!”

Leon used to be so clingy of him. Looking back, Leon looked forward whenever he’s visiting after school and would sometimes purposely wait outside their house just so they could get in together. Mas hinihintay siya nito kaysa sa sarili nitong kuya. Biased din ito pagdating sa kanya. Dumating pa sa puntong sumasama ito sa kanya kapag may school projects sila ng kuya nito. He used to be that cute, but Keith really only developed feelings for him when Leon turned eighteen because something changed about him back then.

And to be honest, it scared him.

“Ayoko nang manood ng anime. Gusto mo bang random na lang?” nakangusong sabi ni Leon at umusog ulit palapit sa kanya. Sumandal ito sa balikat niya kaya nag-relax din siya. “Horror?”

Tumango siya. “Yeah, sure. May alam ka bang maganda, Leon?”

“Ewan. Bahala na. Mag-random picker kaya tayo? Bigay ka ngang number.”

Napangisi siya. Eight din ang binigay niyang numero kaya nagsimulang magbilang si Leon. Habang ginagawa ito ng binata, hinapit niya ang beywang nito para hilain ito palapit sa kanya.

Thinking back, Leon used to be so tame. He missed how casual he was around Keith to the point that he kept on daydreaming how it’d be if Leon were to be his boyfriend. Ah. But he’s still like that until now, and this change in Leon didn’t really do anything to his feelings.

If anything, Leon’s change—though negative for him—only proved that he loves Leon more than he thought he did.

“Leon, can I say something?” he asked as he planted a kiss on his temple.

Humimig ang binata. “Ano ‘yon?”

“I love you. I really do.” To the point that Keith stopped seeing himself with another person. It may sound mushy but… this is how hard he fell for Leon.

Naramdaman ni Keith ang pagtigil ng binata pero natuwa siya nang wala itong sinabi. Walang harsh remarks o ni isang insulto, at mas gusto ito ni Keith dahil sa t’wing ibinababa siya ni Leon kapag sinasabi niyang mahal niya ito, hindi siya nagsasalita pero nasasaktan siya.

“Keith,” Leon trailed off which dragged him back to reality.

Gumalaw ang ulo ni Leon at dahil hindi niya napansing nakasandal ang baba niya sa tuktok ng ulo nito, kailangan niyang umayos para hayaan ang binata sa ginagawa. Nag-angat ito ng tingin sa kanya, but there was something that he noticed from the way how Leon looked at him. Hindi niya lang alam kung ano.

“Okay lang ba sa ‘yo kung maggo-grocery tayo?” dagdag nito.

Ah. That’d be great, actually.

“Bukas ka pa naman uuwi kasi gaya-gaya kang absent ngayon.” Umirap si Leon at umayos nang upo. “Ano kwyang lulutuin ko ngayon? Anong gusto mong kainin, Keith?”

Napangisi siya. “Ang bait mo ngayon. Is it really alright if I decide what we eat?”

“Did I stutter?” Leon shot back before he arched a brow. “Ano nga? Ubusin na natin ngayon ‘yong sinigang para iba kainin natin mamaya. Niluto ko lang naman ‘yon para sa ‘yo kasi may hangover ka. ‘Tsaka kaunti lang ‘yon.”

Yeah. It’s time like these that Keith doesn’t regret moving on. Leon’s seldom act of kindness would always make his heart flutter because it isn’t half-assed and it’s genuine. Because Keith could feel that even though Leon needed him for something, he’d still look after him without even battering an eye for the possibility of using the ‘help’ as an advantage against him.

It’s different from people who’d give him something and expect something back in return.

Leon may appear rude and brusque but he cares. Keith knows that he does beneath that mask since after all these years, he’s still that ‘Keith’ he grew up with.

“Cart ba gusto mong gamitin o ‘yong basket na may pusher?” pag-uusisa ni Keith.

“Iyong basket na may pusher,” mabilis na sagot ni Leon.

Ala singko na ng hapon noong maisipan ni Leon at Keith na mag-Jenra. Sinubukan niyang tumanggi para lang asarin ito pero nauwi lang sa pisikalan kaya bumangon na siya. Pagtatadyakin ba naman siya ni Leon.

They also walked their way here. Malapit lang naman. Mga bente minutong paglalakad pero hindi naramdaman ni Keith ang bilis ng oras dahil pinagmamasdan lamang niya si Leon at nakikinig dito sa tuwing mayroon itong ikukwento.

Moreover, he complied to what Leon said. He took two green baskets from the entrance before he pulled a mini cart from the side. He was busy with those until Leon mumbled.

“Bwakanang shit, mabuti ‘di tayo nakita nina Zach kanina. Wala akong gana makipag-asaran do’n ngayon,” mahinang anito.

Minuwestrahan siya ni Leon na sumunod dito. Habang naglalakad sila tungo sa section ng karne, sinilip niya ang gilid ng mukha ng binata.

“Ba’t ayaw mong makita tayo ng kaibigan mo? Ilang bses na tayong nakita no’n,” aniya.

Not to mention that Zachariel once set him up to sit with Leon when he reserved a table from his restaurant. Magmula noong araw na iyon, nagkaroon ng ligtas points ang kaibigan ni Leon sa kanya.

“‘Pag nakita tayo no’n, siguradong ‘di patatahimikin ni Zach kaluluwa ko. Ayokong mag-explain,” paliwanag ni Leon.

Mahina siyang tumawa. “Magtatanong lang pala. Edi ang sabihin mo, nalasing ako at sa inyo ako hinatid. Naawa ka sa ‘kin kaya hinayaan mo ‘kong matulog sa inyo. Ngayon, inaalipin mo ‘ko. Just like the usual things you’d tell them.”

He doesn’t even mind if Leon does that to save face. Actually, Keith understands because if he’s in Leon’s place, maybe he’d say those things too.

Meanwhile, Leon grimaced and stared at him as if he had lost it. Kung tutuusin, hindi maganda ang relasyon nila sa mata ng mga barkada nito. Sa totoo lang, kahit hindi pa sa mga kabarkada lamang ni Leon, e. Kahit sa mata ng nakatatanda nitong kapatid at ng mga kasama niya sa trabaho.

“Why the fuck are you downing yourself?” Leon asked, his left eyebrow was twitching. “We don’t have a good relationship but I won’t go as far as that.”

“What do you mean that?” Keith asked back, because he’s sure that Leon would indeed do what he said if they weren’t bounded by something right now.

Then Leon mumbled, “na inaalipin kita. Pakyu ka ba? Yes, I don’t like you but at the same time, you’ve become more tolerable. More pleasing in the eyes.”

Matamang pinagmasdan ni Keith si Leon. Hindi niya sadya pero mukhang nanunukat niyang pinagmamasdan ang binata. Kung hindi lang siguro siya nahimasmasan dahil ibinalik nito ang intensidad ng pagkakatitig niya rito? Ha. Ewan na lang ni Keith.

“Wow. You’re making me think that we’re a lot whole better now,” he finally responded.

But Leon only scoffed. “Don’t think of anything else but you still infuriate me. What makes you tolerable is the fact that you’re appealing. Way much better than I am.”

The smile on his face faltered. Hindi niya alam kung matutuwa siya o masasaktan pero hindi na pinansin ni Keith ang sinabi nito. He pursed his lips and moved it slightly to the right.

“Dahil bukas pa ‘ko uuwi, may gusto ka bang gawin, Leon?” pag-iiba niya ng usapan.

Nagtatakang lumingon sa kanya ang binata hanggang sa bumaba ang tingin nito sa kawalan at mapaisip. “Fuck me, I guess?”

“Maliban doon,” he responded before hand gesturing that they’re setting that thing aside. “Anything that you want to do aside from getting laid?”

“Ano namang gugustuhin kong gawin kasama ka liban sa mapunta ka sa kwarto ko?”

Nagkatitigan silang dalawa ni Leon, ngunit si Keith ang unang nag-iwas ng tingin para lumunok. Nah. He won’t just reply. Ayaw din naman niyang gawin ang ini-imply ni Leon. If something happens between them, then he will be astray from his original plan.

“Pagkatapos nating gawin, magpahinga ka,” ani Leon bago nagpakawala ng malalim na hininga. “May hangover ka pa. ‘Tsaka wala ka namang balak gawin na maganda sa ‘kin e.”

“Yeah,” he agreed.

It was then when Leon clicked his tongue. “Unless of course, I seduce you and you give in. May pag-asa ba ‘ko ngayon?”

Hindi sumagot si Keith ngunit nakita niya ang kuryosidad na biglaang puminta sa mukha ng binata. Hawak nito ang baba habang napapaisip. Tapos biglang mag-aangat ng tingin sa kanya na para bang tinatantya siya.

Kailangan ba talaga nitong mapaisip? Samantalang kahit walang gawin si Leon, naaakit na siya. Nitong nakaraan nga, muntik-muntikan pa sila kung hindi lang siya biglang nahila ng huwisyo niya.

“Never mind. Kahit ‘di mo ‘ko sagutin, susubukan ko pa rin mamaya dahil sa ‘min ka rin naman matutulog. Brace yourself,” nagmamalaking sabi ni Leon bago ipinagkrus ang mga braso at pinagmukhang tigasin ang sarili. “‘Pag ‘di tumalab ngayon, edi shing. Pakyu talaga ‘yang pagtitimpi mo.”

“Kailan ba kasi tumalab?” bulong niya, sapat lang para si Leon lang din ang makarinig.

Leon became confused when he heard him mutter. He even tilted his head and prompted to ask what he was mumbling about but he immediately cut him off.

“Ano ngang ulam natin ngayon? Alam kong sinabi kong ako mamimili pero wala akong maisip. So please do the honor of deciding for me,” Keith said.

Kunot noo at nagsususpetya siyang pinagmasdan ng binata, ngunit bumaba sandali ang tingin nito para magkibit balikat.

Nagpameywang si Leon. “Kung gano’n, bistek ang ulam natin ngayon!”

“Then let’s be quick. Medyo matagal iluto ‘yon,” tugon niya.

Leon  still wore a puzzled look on his face based on how he’s acting but in the end, conceded and followed him.

NAKANGISING umupo si Leon sa tabi ni Keith nang magsimula silang maghapunan. Samantala, pinasadahan siya ng mabilis na tingin ng binata habang abala itong inaayos ang mga kakainin nila. Iniabot nga sa kanya ang ulam kahit halos wala pa siyang nakukuhang kanin.

He probably looks weird, enough for Keith to stare at him in confusion and in dread. But Leon didn’t really mind. In fact, he enjoys how Keith looked right now.

“Sana nakikita mo sarili mo ngayon. You look like a kid looking forward to do something,” puna ni Keith sa kanya at mahinang tumawa.

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang binata. “Huh. Anong ibig mong sabihin? Bakit? Ano bang itsura ko ngayon?”

“Like a little kid,” Keith trailed off before smiling at him. “You look like someone who’s about to do something naughty.”

Imbes na sagutin kaagad ang binata, nanatili ang mga mata ni Leon dito. Pinagmasdan niya ang gwapo nitong mukha hanggang sa hindi napigilan ang ngumisi lalo. And Keith seems to be taken aback. Sabi na nga ba’t wary ito sa kanya ngayong gabi.

“But that’s what I’ll be doing,” pagpupunto niya at itinuro si Keith. “I want to do naughty things to you, Keith.”

The male snorted. “Kakain tayo ng hapunan, Leon. Save your plans later. Ang bastos kung may gagawin ka ta’s nasa hapagkainan tayo.”

“Sorry. Can’t do,” Leon replied as a matter of fact. He even closed his eyes and pursed his lips slightly before he tugged the corner of it to curl up a smile. “Malay mo ikaw pala ‘yong dessert na gusto ko, ‘di ba? Wala kang magagawa ‘pag gano’n.”

Naglapat ang mga labi ni Keith. Mukhang pinipigilan nito ang matawa ngunit sinundot ni Leon ang beywang ng binata nang sa ganoon, marinig ang paghalakhak nito sa sinabi niya. Pero pumiksi lamang ang binata at huminga nang malalim, much to Leon’s disappointment.

“Gago. Ang bastos talaga ng ugali. Tawa na lang, pinagdamot pa.” Inirapan niya si Keith.

Mahina naman itong humimig. “Kumain ka na muna. Mamaya na ‘yang mga kalokohan mo, Leon. ‘Di ka pa ba gutom?”

“Gutom!” Malamang, namasyal pa sila sandali ni Keith habang hinihintay nilang mag-sit iyong bistek sa marinate. “Pero pwede naman akong mag-multitask.”

“Calm down, will you? Just eat.”

Nagsasabi lang siya!

Anyway, he still complied. Tahimik silang kumain ni Keith noong una. Tanging pagkalansing lamang ng mga kubyertos sa pinggang pinagkakainan nila ang naririnig nila. But the silence was too much for him, it was almost deafening that he wanted to do something to at least hear a sound to break this quietude.

Tinignan niya si Keith mula sa gilid ng mga mata. Tahimik na kumakain ang binata ngunit mukhang nakikiramdam din. Inihahanda ang sarili sa mga kalokohang posible niyang gawin.

Hindi niya tuloy naiwasang asarin ito.

“Wow Keith, you’re tense.” His voice came out alluring and that certainly wasn’t what he was expecting. He cleared his throat to cover up. “I mean, your guards are up. Kumakain lang naman tayo.”

Right after he said that, he leaned close towards Keith’s body, his hand slid down to hold Keith’s thigh. It stayed there for a bit until Keith’s gaze found his eyes.

Ah. Wait. He wasn’t expecting something.

Napaatras si Leon nang makita ang intensidad ng pagkakatitig ng binata sa kanya. But later on, a mischievous smile curled on his lips when he noticed that it was a lustful gaze. Kaya niyang makipagtagisan dito ng titig. Though, the consequences might be too much since his knees already feel weak despite sitting.

King ina ni Keith! Bakit ganito ito?!

Yet, his hand still remained on Keith’s thigh, and in just a matter of seconds, he began to massage him; tracing his finger against the cloth that prevents him from feeling Keith’s skin before he would draw circles.

Then Keith let out a sharp breath. “We’re in the middle of eating dinner, Leon. I told you to save this for later.”

For some reason, Keith’s voice sounded dangerously low. Hindi na nga yata alam ni Leon kung ano itong pinapasok niya. Did Keith ever respond to him like this? Ever? He cannot remember Keith spoke to him like this—as if he was just trying to maintain his composure or he’ll lose it all.

But lose what… exactly? Because Leon would give him anything.

“I told you, no can do,” he managed to response despite feeling the shivers that ran down his spine. “Wala naman akong ibang gagawin bukod sa ganito, Keith.”

“I doubt you.” Keith’s eyes rolled heavenwards before he let go of his utensils. “Fine, pero sandali lang. Go under the table.”

Napasinghap si Leon at muntik mapatayo mula sa kinauupuan. “What?”

Did Keith just…? Did he just…?!

Namilog ang mga mata ni Leon at tila ba biglang nawala ang mga kalokohan sa isipan niya. He blinked for several times until he gulped a mouthful of air. Napapantastikuhan pa rin siya ngunit nang umayos ng upo si Keith — kung saan inusog nito ang kinauupuan nang sa ganoon, magkaroon siya ng sapat na magagalawan sa ilalim, ipinaghiwalay nito ang mga hita at minuwestrahan siya kung tutuloy pa ba siya sa kagaguhan niya — roon pa lamang rumehistro kay Leon ang mga nangyayari.

Does Keith want him to take his length? Inside his mouth? Also, is it really happening tonight?

What the fuck, he wasn’t mentally prepared! At the back of his head, he’s regretting this— but seriously, what’s gotten into Keith to allow Leon to taste him? He didn’t even budge when Leon told him that he wanted Keith in his mouth while they were making out in his car last time!

And of course he wants this, but can he even take someone else’s manhood in his mouth?

Leon hesitated for a moment, but when he saw the smile that curved across Keith’s lips, as if indicating that Leon cannot really do this and that he won; he clutched upon the remaining dignity he has to slide from his seat and go beneath the table, which took the taller male aback.

Huwag siya ang hinahamon nito. Bwakanang shit siya.

Kabanata 27

WARNING:

This chapter contains explicit content. Kindly read on your own discretion!

**

KABANATA 27

LEON forced a smile on his face once he was already kneeling in front of Keith. Fuck. In his point of view, Keith became much larger than he already is. He feels small but he couldn’t find anything unpleasant about it. If anything, he likes this sudden size difference.

He could feel his heart beating erratically out of nervousness and excitement, but he had to choke all that and bury it down. Then, Leon reached for Keith’s nape, and when he couldn’t hold him, Keith adjusted and leaned enough for him to reach.

Then, he pulled Keith for a kiss. Agad na inabot ng binata ang beywang niya at hinila siya ng kaunti nang sa ganoon, palalimin ang halik. Kaso, nauntog si Leon. Kaya natawa si Keith nang umatras siya. But when he’s done whining, they kissed again.

This time, Leon parted his lips which made it easier for Keith to insert his tongue inside his mouth. Needless to say, Keith didn’t need to exert too much effort to arouse him. All he has to do is respond and Leon would fall right into his trap, bewitched.

Who knows how long their kiss lasted? Basta noong maramdaman ni Leon na para na siyang nauubusan ng hininga, dahan-dahan niyang itinulak si Keith. It was a good thing that Keith could pick up easily, too, since he immediately broke the kiss to let Leon breathe.

While he was in the middle of catching his breath, Keith leaned against the back rest of his seat. Leon’s lips thinned when he realized what he was doing. Keith was looking down on him, but he couldn’t find ot infuriating, rather, arousing. Damn, his pants feel tight!

Hindi pa nakatulong nang isinabit ni Keith ang braso sa back rest habang pinagmamasdan siya.

“Look down,” utos nito sa kanya.

His husky and low voice sent shivers under his spine and he was taken aback.

“Leon,” tawag sa kanya ni Keith.

Leon flinched but when he regained composure, he finally complied, and that was when he saw the bulge on Keith’s sweatpants — it made him speechless . Albeit his reaction, however, his hand moved on its own and he pulled the hem to reveal what was underneath the cloth.

His body was moving on its own and it’s bold enough to salivate even just by seeing Keith’s bulge.

He was taken aback when Keith’s erect manhood sprang right after it was released from its containment. It even accidentally slapped the tip of Leon’s nose which made him bite his lips. Hard that it almost bled if not for Keith who reached his chin to avert his gaze on him.

Despite that, Leon’s gaze remained on Keith’s member. When it twitched, Leon could only curse under his breath.

Ah, putang ina . Ang sikip na rin ng suot niyang pants pero wala siyang masabi. Hindi niya mahanap ang mga tamang salita para ipaliwanag ang mga kaganapan ngayon.

Bagamat ilang beses na niyang nakita ang pagkalalaki ni Keith, at kahit hindi lingid sa kaalaman niyang malaki ang pagkakaiba ng mga sukat nila, hindi niya mapigilan ang matakot.

He was scared but his mouth stifled a moan just by the view of it, though. That’s also when he realized that his mouth was watery — what. What the fuck?! Has he always craved for Keith’s dick like this before?!

“I know it’s fascinating since this is the first time you saw it lights on. But think you can take it?” Keith asked with a low voice, which made Leon gulp another mouthful of his saliva.

Fuck, by the amount of saliva he swallowed, it feels as though he really was drooling.

Marahang tumango si Leon. “I guess. I guess so.”

“Alright. Suck it when you’re ready.”

Hindi masasabi ni Leon na marunong siya pero siya naman mismo, ilang beses na naranasan ang ganito. Siya nga lang iyong nakaupo, syempre. Dahil lalaki rin siya, alam niya kung saan ang pinakasensitibong parte ng ganito.

Ah, hindi lang talaga maiwasan ni Leon na mag-alala kung kaya ba niya ito hanggang sa lalamunan niya?

Instead of just asking questions inside his head, Leon wrapped his fingers around Keith’s member. Imagine having this size inside his mouth, it feels weirdly exciting. It took Leon some time, but right after he took one last breath, he brought his lips on the tip of Keith’s manhood.

He was just supposed to lick it, but upon seeing how his mouth opened, Keith immediately took a handful of his hair and shoved his member inside Leon’s mouth.

What the fuck! Leon was already choking, gagging, and he struggled but Keith was not budging. Tears began to form on the side of his eyes but when he looked at Keith, the male only licked his lower lip.

“Leon, watch your teeth. It’s scraping me,” Keith said in a raspy voice which made him pause from struggling for a while.

He knows! Goddamn it, he knows and he was trying to open his mouth so that he would not scrape Keith’s shaft! But he was choking on his length, he wants to gag!

Leon let out a strained and muffled groan when Keith began to thrust. Napahawak na lamang siya sa magkabilang hita ng binata upang suportahan ang sarili. Still, it hurts — it does not feel weird to have Keith’s length inside him anymore but his throat hurts! In fact, Leon was already in the verge of tears!

“Don’t gag,” Keith added and raised his hand to stifle a groan. “And strain a moan… fuck.”

That was undeniably rewarding, and that alone made Leon forget the pain in his throat. He ended up following Keith’s pace either, and when the male would push his shaft inside him further, the tears on the corner of Leon’s eyes began to roll down his cheeks.

Goddamn it, pick a struggle. It feels satiating and this arouses him more but it also hurts.

After a few more thrust, Keith released his seed inside his mouth. But Leon was unable to feel nor taste it since he was too occupied by the feeling of having Keith’s manhood inside his mouth. And since he did not notice that Keith was done for, it made Leon confused when the male pulled his member from his mouth while he caught his breath.

“Keith,” namamaos niyang tawag sa binata.

Mahinang humimig si Keith bago ibinaba ang tingin upang makita siya. But when Keith lowered his gaze to see him, he paused right after he saw Leon bathing in his own sweat and tears, while some saliva and his orgasm covered the corners of Leon’s mouth.

Nakagat ng binata ang pang-ibabang labi bago inabot ang pisngi ni Leon para linisan ang gilid ng labi nito.

“You okay? Sorry if I manhandled you,” nag-aalalang anito.

Namula ang mga pisngi ni Leon ngunit kumunot din ang noo. Ayaw ipahalatang natuwa talaga siya kahit mangiyak-ngiyak na siya.

“It’s okay. I enjoyed it anyway. Though, it hurts. I think I’ll get a sore throat anytime later.”

Of course he would. Leon knows and feels that he would get a sore throat. Right after Keith attempted to push his whole length inside his mouth? Not to mention, this is his first time! He wanted to curse but at the same time, he was bothered by this thing he feels at the back of his throat.

Magaspang na ewan, para siyang kumain ng saging.

Napahawak siya sa lalamunan ngunit bago pa man niya maitanong kung ano iyong nalalasahan niya, nabigla siya nang hilain siya ni Keith at isinandal sa island counter.

He was basically facing the concrete while supporting his weight with his hands placed on the plain. Instead of feeling excited, he was extremely embarrassed especially when he felt Keith’s front on his behind.

Nakagat niya ang pang-ibabang labi lalo na noong iarko ng binata ang likuran niya at ayusin ang posisyon niya sa kung saan ito kumportable. Ibinuka niya ang bibig upang magtanong kung hanggang saan ba sila ngayon, ngunit bago pa man niya mabigyang boses ang mga salitang nais sabihin, hinalikan ni Keith ang leeg niya, dahilan upang mahumira ang atensyon niya.

Leon tilted his head to provide Keith more access to his skin. He even flinched when he felt the male’s hand on the hem of his shirt, before it went inside to caress his stomach and trailed until it was already on his chest. A strained moan escaped from Leon’s lips when Keith began to massage his breast, his forehead furrowed when he felt the male’s hard erection from his behind — he was all over, he was basically almost a mess right now.

“Ah—!”

Leon’s moan was cut short when Keith pushed two fingers inside his mouth. Leon responded by sucking those slim digits, and groaned in pain when the male bit his neck hard.

“Ke—Keith!”

Leon’s whole body twitched after Keith pinched and rubbed his nipple. Who the fuck ever knew that he was this sensitive?! He would never even find out if not for Keith doing him.

And this must be the reason why he badly wanted to be touched, owned, and used by this man until both of them cannot go on anymore.

Leon let out a moan again, one that he once thought he could never produce, and arched his back. His breathing was beginning to become ragged and he cannot control his drooling no more. It was not even helping that Keith keeps on pushing digits on his mouth, as if thrusting them which only made his knees feel weaker.

He would have collapsed if he was not holding on the counter for support!

His breathing hitched when he felt Keith’s hand let his nipple go and travelled all the way to the hem of his own sweat pants. Before he could react, his body jolted when he felt a surge of cold air touching his skin and his own erection sprang.

Leon cursed under his breathe while Keith kissed his jaw, licked and bit his earlobes, before he proceeded to suck on his skin; but that was not all. The taller male also wrapped his hand on Leon’s manhood which made him flinch and twitch, only that his movement only put him in a much more difficult situation when Keith’s shaft slid between his thighs.

“Ah—” Leon shivered when he felt Keith’s manhood poking his globs. Nang lingunin niya ang binata, ibinaon lamang nito ang ulo sa leeg niya. Dapat may sabihin ito, lalo na ngayong hindi siya makapagsalita dahil nasa bibig niya ang mga daliri nito.

Tang ina, rito talaga? Hindi alam ni Leon kung ano ang mararamdaman. Kinagat niya ang pang-ibabang labi bago siniko si Keith na magpatuloy sa ginagawa. Hinalikan naman nito ang balikat niya bago tumungo.

He gasped when Keith began to thrust in between his legs. More so, when Keith began to stroke his shaft.

The kitchen was silent, and all Leon could hear was his whimpers, Keith’s grunts beside his ear, and the sounds that their bodies made. The way they clashed and he shivered on Keith’s touches, the way Keith would groan whenever Leon would arch his back.

They were already panting and he was near his climax when Keith paused from what he was doing. He was surprised and confused until the male scooped him in his arms and brought him to the living room.

“Why here?” he asked while squirming because the sight of Keith on top of him made him feel small. “My room’s just upstairs, Keith.”

“Yeah, but I don’t think my patience can make it,” he responded which made Leon bite his lower lip. “Open your mouth and suck my fingers for a bit.”

“Na naman?”

Despite the complaint, Leon still opened his mouth when Keith traced his lips with his fingers. He licked it at first before sucking them, and while he was at it, he let out a whine.

Nagkibit balikat ang binata. “I would’ve inserted this inside your hole earlier but I couldn’t since you might feel uncomfortable.”

Leon accidentally bit Keith’s lips upon hearing what the male intended to do. Punyeta, pupwede naman siyang isandal na lamang sa island counter! Hindi siya magrereklamo! Meanwhile, Keith groaned after he felt Leon’s teeth grazing his fingers. It hurt a bit but he did not complain, instead; he lowered down to lick Leon’s nipple, while his other hand grabbed the younger male’s thigh to move it to his side.

They were like that for a few moments until Keith pulled his fingers away from Leon’s mouth. He almost threw a tantrum, after all, he began to like feeling Keith’s fingers inside his mouth.

“Keith,” he whined. “Keith!”

Leon sucked in a breathe when Keith came to claim his lips, but after the male sucked his tongue, he separated himself from Leon; with a thin string of saliva following them, before he leaned down on Leon’s ear and hushed him.

That made him instantly shut up, but it only lasted for a few seconds after he felt Keith’s finger on his entrance. Before he could say anything, Keith inserted a digit inside his hole, it was done slowly and gently, but pain immediately braced his entire being.

Napahawak siya sa magkabilang balikat ng binata, binalak itong itulak ngunit hinalikan lamang siya ulit ni Keith. Then, he began to coax Leon.

“It’s okay,” he began before he kissed the side of his eye which glinted in fear. “Just tell me if you don’t feel like doing it.“

Ilang beses na ibinuka ni Leon ang bibig para sana sagutin si Keith. Ngunit sa huli, tanging pagtango lamang ang nagawa niya. Thus, Keith pushed his finger further inside his entrance. He squirmed, feeling all uncomfortable but at the same time, he feels pleasure.

“How does it feel?”

“Painful,” he replied with his nose scrunching. “But it feels oddly great.”

Mahinang humimig ang binata. “Adjust, then tell me if you’re ready when I thrust this inside.”

“No, go on.” Naghiwalay ang mga labi ni Leon bago niya hinila si Keith para halikan. “Okay lang. Please go on.”

Despite feeling dubious, Keith complied to Leon’s desire. He slowly thrusted his digit inside him. Leon brought a hand on his lips to cover his mouth from screeching in pain, but Keith knew how to distract him; he licked the crown of one of Leon’s nipples which made him jolt.

“Ah, fuck!” Mas humigpit ang pagkakahawak niya sa balikat ni Keith. Halos bumaon pa ang mga kuko niya sa balat nito na siyang dahilan para kumunot din ang noo ng binata.

Moreover, he was too distracted that he did not feel Keith inserting another digit inside him. And he was in the middle of moaning Keith’s name when the latter poked something from inside him which made him scream.

Nanlalabo ang mga mata niyang tinignan si Keith at matapos magpakawala ng mabilis na paghinga, nagsalita siya.

“Gawin mo ulit ‘yon,” nanghihina niyang sabi.

Hindi naman kailangang pagsabihan si Keith ng dalawang beses. Mukhang alam din nito kung ano ang kinalbit kanina dahil pinasadahan lamang siya nito ng tingin bago nginisian.

Leon’s lips thinned after Keith also licked his breast. He was supposed to react until Keith poked what he was pertaining to again, and that made him feel tingly that his manhood was already releasing some of his orgasm. Goddamn it.

This is not enough, Leon knew. In fact he cursed under his breath before he pulled Keith’s hair to stop him from sucking his nipple.

“Stop, stop, ah—! Keith!” It was a struggle really, to push and persuade the older to stop for a bit.

Nagtatakang tumigil ang isa at saka siya pinagmasdan. Nagtatanong ang mga mata at hindi natutuwa sa pagpigil niya rito. Though, Keith actually seems to have an idea why he stopped him for a bit.

“I want you,” ani Leon na siyang nakapagpangisi lamang kay Keith. “I know we’re already in the middle of doing it, don’t smile! Alam mo kung anong tinutukoy ko!”

“Of course,” Keith replied before he leaned back to position himself. He poked Leon’s prostate one last time which made the him pinch his shoulder.

“Tang ina, seryoso ako!”

“Seryoso rin ako,” sagot naman ni Keith.

He was supposed to complain more until Keith abruptly pulled his digits from his hole. His breathing hitched and he was already feeling abandoned when the older male manhandled him to bend over.

Leon, in that moment, was speechless. All he could do was to hold onto the cushions tightly and prepare himself from what is about to come. And when he felt the tip of Keith’s member poking his entrance, he bit his lower lip before he veered his head to still see what Keith was about to do.

Until it happened. Keith deliberately inserted his length inside Leon’s hole which made him squeeze his eyes shut. His grip against the cushions were tighter, too! The pain that came along with Keith’s action made Leon shiver, it was too much! He wanted to knock this man dead!

But then he was able to calm when he felt Keith’s weight on his back. More so, when Keith groped his breasts and kissed his back as if reassuring him that this is all fine.

“It hurts,” he still complained.

Keith only hummed. “I’m sorry, I’ll be really gentle.”

He should, since this is his first time. Tang ina, kung hindi lang ito ang unang beses, kahit gamitin siya ni Keith hanggang sa mahimatay siya, ayos lang e.

They stayed silent for a while until Leon felt like he was ready to feel Keith move inside him. He nudged the male to move, and Keith shot him a worried look.

“Sigurado ka na? I can still pull out.”

“Papatayin kita ‘pag bigla mong inalis ‘yan. You already shoved your shaft inside my mouth, Keith!”

Nandiyan na, pre! Huwag naman itong saniban ng kabaitan ngayon! Mukhang nakumbinsi niya rin naman ang binata dahil sinunod din siya nito kalaunan.

And man, he is telling everyone this: the first few thrusts felt like he was being fucked by Satan himself. It felt like someone brought him to hell to suffer for a bit! But as soon as he was accustomed to something moving inside his hole, the pain was overly rewarding when the pleasure soon followed.

Keith’s motions were slow at first, until Leon let out a frustrated groan and he, himself, cannot take this pace any longer.

This man soon became rough. His thrusts were hard and deep that Leon could feel Keith’s globs on his skin. Yet, he cannot help it but to drool as tears began to stream down his cheeks. All they could hear was their bodies clapping, and this went louder and faster when they are just about to reach their orgasms.

After a few more thrusts, both of them came together with Leon letting out a muffled scream and Keith filling his hole with his seed.

Kabanata 28

KABANATA 28

NATURAL lamang kay Leon ang hindi pumasok ng karagdagang dalawang araw matapos ng ginawa nila ni Keith. After all, they did it three times that night and his hips, waist, even his butt hurts a lot that he cannot move much! Pati ang pag-upo, kinahihirapan pa niya, e.

Was Keith rough? Yes.

Was Leon mad about it? No, he got what he wanted.

Isa pa, ayos lang din naman na mag-absent at mag-call in sick. Ayun nga lang, walang mag-aalaga sa kanya. Kung hindi lamang siguro nagpumilit si Keith na puntahan siya, talagang para siyang naabandonang tuta kung sakali.

But somehow, it feels as though Keith tricked him into getting a spare key of his house. Anytime na itong makakabisita sa kanya ngayon. Kahit kailan, pupwede siya nitong istorbohin!

“Ayos na ba pakiramdam mo, Engineer?”

Nakatambay noon si Leon sa harap ng desk ni Remi, ang sekretarya niya. Nakikipagkwentuhan lang naman siya. Nagtatanong din kung may meeting ba siyang hindi nadaluhan o appointment na kailangang daluhan ngayong araw na ito nang magtanong din ito tungkol sa kalagayan niya.

Kumunot ang noo niya. “Oo naman. Ba’t mo naitanong?”

Hindi naman siya ulit papasok ngayon kung masama pa ang pakiramdam niya’t hindi pa rin siya maayos na makakilos.

Tila ba hindi naniniwala sa kanya ang sekretarya kaya mataman siya nitong pinagmamasdan at inaalisa ang buong pagkatao niya. Ngunit kalaunan, marahang umiling ang dalaga.

Ano ba, may sasabihin ba ito?

“Medyo namumutla ka pa rin kasi, Engineer. Ayaw mo bang dumaan muna sa clinic? Marami ka pa namang appointment ngayon. Baka mabinat ka,” anito.

Nang imuwestra ni Remi ang daan tungo sa klinika ng building, sinundan lamang ng tingin niya ang dalaga. Pinagmasdan sandali ang pasilyo bago ibinalik ang mga mata sa sekretarya.

“Nah. I’m good.” Uupo lang naman siya at mamayang happn pa malimit na kikilos. “Uuwi ako ng maaga kung bigla akong mabinat. Kaso bano na ‘ko sa bahay kaya nga pumasok na ‘ko ngayon.”

Another reason, just like what Remi said; unfortunately for him, his schedule was packed. Ilang araw na siyang absent kaya nausog nang nausog ang mga appointment niya. Hindi na rin niya naobserbahan ng maayos iyong site ng center sa Angeles. Kaya mamayang hapon pa matatapos lahat ng kailangan niyang daluhan.

Sa ayaw at sa gusto niya. Nahihilo man siya sa katamaran o hindi.

“Alas nuebe magsisimula ‘yong una kong apppointment, ano?” he asked.

Tumango si Remi. “Kukuha ka ba muna ulit ng kape, Engineer?”

Nagkibit balikat siya at naglakad tungo sa opisina para kunin ang mug sa loob. Mabilis lang naman siya. Nang makuha ang gamit na pakay, lumabas siya kaagad mula sa opisina para pumunta sa tabi ng pantry.

Oo, kailangan niya ng kape para makapagtrabaho siya ng maayos. Para siyang kinakalawang kapag hindi siya nakakapagkape, e.

Malapit na siya sa coffee maker nang mayroong tumapik sa braso niya. Nang lumingon siya, natagpuan niya si Elisa na nakangiti sa kanya.

Leon’s lips pursed and his forehead furrowed.

“Good morning,” bati sa kanya ng dalaga nang hindi siya kaagad na kumibo. “Ilang araw kang absent, ha? Okay na ba pakiramdam mo, Engineer?”

Bakit ito nandito? Bagamat nagtataka, marahang tumango si Leon para sagutin ang katanungan nito. Pasimple siyang tumingin sa paligid para tignan kung narito ba ang boyfriend ni Elisa. Baka mamaya, nasa tabi-tabi lang. Makatanggap pa siya bigla ng death threat dahil wary sa kanya ang Jay na ‘yon.

Para namang aagawin niya si Elisa. Babaero siya pero hindi siya third party.

“Oo, salamat sa pagtatanong,” sagot niya noong masuyod na ang kapaligiran at walang nakitang bahid ng presensya ni Jay, ang boyfriend ni Elisa. “Pupuntahan mo ba boyfriend mo? Mukhang nasa cafeteria, a.”

Wala, e. Hindi niya makita kahit saan. E tuwing bago magsimula ang shift nito, tambay ang isang iyon sa cafeteria.

Ilang beses na napakurap-kurap ang dalaga sa kanya nang itanong niya ang tungkol sa boyfriend nito bago mahinang tumawa. Malamang, talagang magugulat at magtataka ito dahil hindi naman madalas itinatanong ni Leon ang kasintahan ng dalaga.

“Wala pa si Jay, e. Mayroon yatang pinuntahan sandali kaya mali-late. Ikaw? Pupunta ka ba sa pantry?” tanong ni Elisa.

Umiling siya. “Kukuha lang ako ng kape. Kumain na ‘ko sa bahay ng agahan, e.”

Maaga kasi siyang pinuntahan ni Keith at ipinagluto pa nga ng agahan. Hindi niya tuloy nasagot iyong tawag ng Kuya Leonardo niya kanina dahil baka mahuli silang dalawa na magkasama. Ayaw niyang gumawa ngayon ng kahit na anong eskandalo?

Umangat ang mga kilay ni Elisa bago nito inilagay ang mga kamay sa likuran. Mahina itong humimig at naglapat ang mga labi ng dalaga habang ginagawa iyon.

“Ah. Sana all, nakakain na,” anito pa.

Huh? Is it just him or…?

Tinaasan ni Leon ng isang kilay ang dalaga. Hinintay niya itong magsimulang maglakad tungo sa pantry pero nang hindi ito kumilos, nagpakawala siya ng malalim na buntong hininga.

Was she implying something?

“Kung pupunta ka, sabay na tayo?” pag-aaya niya.

Alanganing tumawa ang dalaga. “Hindi na. Panoorin na lang kitang kumuha ng kape, Engineer.”

Hindi alam ni Leon kung ngingiwi ba siya o ano. But he bit his tongue so that he would only have a neutral expression plastered on his face. Tumango siya at minuwestrahan ang dalaga na sabay na silang maglakad.

Marami pa silang pinag-usapan noon, ngunit hindi niya maiwasang mabagabag. Hindi niya alam kung saan, basta mayroong hindi magandang ganap, e. Hindi niya lang mailagay ang daliri niya roon para magkaalaman na.

There’s something wrong about Elisa.

**

“FUCK. I’m tired,” reklamo ni Leon bago ibinagsak ang katawan sa kama.

Pagkauwing-pagkauwi, pinili niya kaagad ang buhay sunfish. Walang makapagrereklamo dahil marami siyang ginawa sa trabaho. Nagsipag siya ngayon. Pambawi sa dalawang araw niyang absent! Lalo na’t ayaw naman niyang mapagalitan ng boss niya.

Now, it is seven o’clock in the evening and he just got home. Hindi pa siya nakapamalengke dahil tinamad, pero may ingredients pa naman sa refrigerator niya. Kung tatamarin naman siya ngayon, baka sugurin na lamang niya si Zachariel sa kanila para magpabuhat.

Or so, but he knew he can’t. Lalo na noong biglang bumukas ang pinto ng kwarto niya’t iluwa noon ang pigura ni Keith. Leon grumbled when he saw the male standing in front of his room, but he also felt relieved when Keith didn’t move from his spot.

“Kauuwi mo lang ba?” tanong nito at nang mapansing buhay sunfish na siya, tinaasan siya nito ng isang kilay. “Ang aga mo namang matutulog?”

Hindi pa siya matutulog! Kakain muna siya, syempre. Tinatamad lang siyang tumayo.

Nag-peace sign siya rito. “Mabuti dumating ka ulit. Iniisip ko pa lang pumunta kina Zach e.”

“Ba’t ka naman pupunta sa bahay ng isang ‘yon?” anito.

“Makikikain ako.”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa at hinayaan ang katahimikang mamutawi, pero nang hindi na matiis ni Leon, iniba niya ang usapan.

“Mabuti nandito ka ulit? ‘Di ka ba hahanapin sa inyo, Keith? Halos dito ka na umuuwi,” aniya.

Tipid na umiling si Keith. “Nah. Alam naman nilang busy ako manligaw dito. Going back, matutulog ka na ba?”

Leon only groaned and slurred over his words. “No. Gusto kong maghapunan. Tinatamad lang akong tumayo at magluto. Sabi ko nga sa ‘yo, dapat pupuntahan ko si Zach. Pero nandito ka naman na.”

Kahit na malayo siya, nakita niya ang paglukot ng mukha ni Keith nang marinig ang balak. Nito lamang sila naging malapit ulit sa isa’t isa pero alam niyang hindi gusto ni Keith si Zachariel. Nalaman niya lang iyon nang tumawag ang kaibigan noong hindi siya pumasok at nagsabing bibisita.

Keith scoffed several times while listening to their conversation, and that was when he figured his dislike towards Zachariel. He does not exactly have a bad blood against his friend, but he feels uncomfortable around him. He was also supposed to tease him, but he thought that if he does, Zachariel might accidentally figure out what he is up to nowadays.

Hindi babae, kung hindi lalaki ang inaasikaso niya.

“Mabuti na lang pala, dumating ako. I came because I wanted to have dinner with you,” ani Keith at sumandal sa pintuan bago ipagkrus ang mga braso. “Anong gusto mong kainin? Nag-grocery ako.”

Leon scoffed. “Nakapag-grocery ka na ta’s tatanungin mo pa ‘ko kung anong gusto kong kainin? ‘Di ba pre-decided na?”

“I just thought of having Japanese curry with you, pero kung ‘di mo gusto, magluluto ako ng iba.”

Namutawi ang katahimikan matapos isiwalat ni Keith kung ano ang gusto nitong kainin nila. Ilang sandali ring tanging ang paghuni lamang ng mga ciccada ang naririnig niya hanggang sa halos kuminang ang mga mata niya at kaagad siyang bumangon mula sa kama.

“Let’s have it,” he replied as he walked towards Keith despite feeling exhausted.

Habang palapit siya, naningkit ang mga mata niya nang may pumasok na ideya sa isipan niya. And he decided to go along with it. Nang nasa harap na siya ni Keith, niyakap niya ang binata at hinalikan sandali sa labi. Nang matapos, nangingisi niyang pinagmasdan ang binata, dahilan para mapaatras si Keith at maestatwa mula sa kinatatayuan.

“‘Pag ba talaga nilalambing ka, bigla kang naninigas na ganyan?” tanong niya bago ipinilig ang ulo.

Napakurap-kurap si Keith ngunit kalaunan, hinawakan ang beywang niya, hanggang sa tuluyan na rin siyang mayakap ng binata.

“Don’t act like this,” Keith responded. His voice was raspy as if Leon had done something rude. Then again, he kissed the side of Keith’s lips. “You’re making me love you more, Le. I’m beginning to have false hopes.”

Napasinghap si Leon nang ang puso niya, lumukso sa narinig mula kay Keith. Awtomatiko siyang napahiwalay sa binata, ngunit pumalya nang humigpit ang pagkakayakap sa kanya ni Keith. Napayuko na lamang siya para itago ang mukha nang maramdaman ang pag-init ng mga pisngi.

Punyeta, bakit ganito iyong reaksyon niya?

Naniningkit ang mga matang ibinaon ni Leon ang mukha sa dibdib ng binata. Sinadya niya ang yumuko dahil kung tutuusin, wala naman silang gaanong height difference ni Keith.

“Gago, amputa. Tara na nga sa kusina!” pagalit niyang sabi at huminga nang malalim para ipunin ang lakas ng loob na harapin si Keith.

Nang mag-angat siya ng tingin, awtomatikong bumilis ang pagtibok ng puso ni Leon nang matagpuang nanatili pala sa kanya ang mga mata ni Keith. Tahimik siyang inoobserbahan at tila ba minimemorya ang lahat ng ginagawa niya.

“The fuck are you looking at?” he asked.

“You. I’m trying to remember every memory that I’ll have with you.” Ipinilig nito ang ulo at mahinang humalakhak. “Baka kasi pagkatapos nito, ‘di ko na ulit maranasan o makita, e. Baka sa susunod, ‘di mo na ‘ko hayaang makita ka.”

Matapos nitong sabihin iyon, binitawan na siya ni Keith at tinalikuran.

“Magpahinga ka muna riyan, Leon. Iluluto ko lang ‘yong hapunan nating dalawa. Pagod ka ‘di ba? Let me serve you,” dagdag pa nito.

Noong wala na ang binata sa paningin niya, roon pa lamang nailabas ni Leon ang reaksyon. Bigla siyang napaupo sa sahig. Nagtataka at naguguluhan ngunit sa parehong oras na iyon, may kung anong pumiga sa dibdib niya.

Napalunok siya at napatitig sa kawalan. Nagsisimula rin siyang makaramdam na para bang may kung anong nakabara sa lalamunan niya.

‘ What the fuck.

Gago

bakit

ganito

reaksyon

ko? ’

At that moment, he was reminded of an old memory he had with Keith when their relationship was just about to shatter. It was as if his old self was standing behind him but it could not say anything.

Huh, weird.

**

“Did you cry?”

May bahid ng pagkamangha sa bawat salitang kumawala sa mga labi ni Keith para magtanong ngunit hindi sumagot si Leon. Nagpatuloy lamang siya sa pag-okupa ng isa sa mga upuan at tumuloy sa pagtitig sa kawalan.

No, he didn’t cry. Why would he waste tears for Keith if not during their intimate moments?

Pinagpawisan lang iyong mga mata niya kakatitig sa kawalan kanina habang hindi kumukurap. Hindi niya alam kung bakit niya tinorture ang sarili sa ganoon. Mukha tuloy siyang tanga ngayon.

“Leon,” tawag ulit sa kanya ni Keith bago ito naglakad palapit sa kanya.

Keith crouched to make himself look smaller. He had his eyes fixated on Leon’s side angle, attempting to find his gaze. But he failed since Leon looked away.

“‘Di ako umiyak. Tumulala lang ako sa kawalan tapos nakalimutan kong kumurap,” pag-amin niya.

Nakangiwi siyang pinagmasdan ni Keith, ngunit hindi niya iyon alam dahil sa kabilang dulo na ng kusina nakatuon ang atensyon ni Leon.

“Ba’t mo naman gagawin ‘yon?” Obviously, Keith isn’t convinced.

Nagkibit balikat siya. “I don’t know. I probably felt like testing myself for how long can my eyes last without blinking too much.”

“Anong resulta?” Hinilot ni Keith ang tungki ng ilong nito. “Ga’no katagal ka bang nakatulala’t namula na ‘yang mga mata mo? ‘Kala ko pa naman, may nangyari sa trabaho mo na ‘di ko alam dahil bigla ka ring naglambing sa ‘kin.”

“One minute was torture already.” Leon heaved a dramatical sigh and took a quick glance over Keith whose eyebrows knitted. “Dito ka ba matutulog?”

“Kung gusto mo. Bakit?”

Nagkibit balikat siya. “I suddenly felt like the need to cuddle.”

Napanganga ang kausap niya noong marinig ang gusto niyang gawin. Samantalang si Leon, iniisip kung tamang desisyon ba na sinabi niya kay Keith ang gusto niyang gawin. Tapos naisip niya, walang kwenta rin naman kung itatago niya sa binata e, kaya ipinagsakibit balikat niya na lamang.

And yes, yes. Leon is not in the mood to do naughty stuff tonight. Right after he first saw Keith this evening, all he wanted to do was to snuggle with him. And of course, he has to be the small spoon.

“You up for it or not?” he added.

Keith seemed to be really in a loss of words that all he could do was to stare at Leon. Ilang sandali itong ganito hanggang sa palagatikin niya ang mga daliri sa harap ng binata. And that seemed to snap Keith back to reality.

“I would love to,” the male replied breathlessly.

Tipid na ngumiti si Leon. “May dala ka bang damit ngayon o wala?”

“Wala akong dala. Pupwede pa naman akong mamili sa Nice Look mamaya. Maaga pa,” anito bago umahon mula sa kinauupuan para halikan siya. “Tapusin ko lang niluluto ko.“

“May mga damit pa naman si Kuya riyan. Hiramin mo na lang muna, magka-size naman kayong dalawa.”

“Yeah, sure.”

After their conversation, Keith proceeded to cook and Leon stayed to watch him move around the kitchen. Hindi niya naiwasang maghalumbaba noong mapagtantong ang gwapo ni Keith habang abala ito sa kusina. It was probably his broad shoulders and v-shaped torso, that was why he looks like some sculpture brought to life.

No wonder why that nurse and Joana Sanchez was fawning over this man, it was all because he looked this handsome. Idagdag pa na mabait naman talaga si Keith, mapagkumbaba at mapagpasensya. Despite how he pushed this man away back then, Keith remained by his side, only that he took a reasonable distance to avoid infuriating him.

“Keith, kung sakali bang ‘di kita patulan, magpapakasal ka ba sa babae?”

It was a random question, but when Keith turned his head to look at him as if he had asked something absurd and obvious, Leon let out a hiss. He felt a tug on his chest, that weird feeling was there again and sometimes, it feels frustrating rather than painful.

‘ Just what exactly is it? ’

“It was a rhetorical question, but the way you react seemed like that was your plan. You’re really up to a loveless marriage?”

“It can’t be helped.” Loneliness filled Keith’s voice as soon as he replied. “Kahit mahal na mahal kita, kung ’di naman ako ‘yong end game mo, gusto ko pa ring magkapamilya. Masakit lang na hindi sa ‘yo, Leon.”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa hanggang sa bumuntong hininga ulit siya.

“Kahit naman maging tayo, wala akong ibibigay na anak sa ‘yo. Tingin mo sa ‘kin, may matres?”

“‘Di naman gano’n ang iniisip ko.” Sumandal si Keith hindi kalayuan sa pinaglulutuan niya. “Kahit mag-ampon lang tayong dalawa, ayos na sa ‘kin ‘yon. Kung gusto mong magpa-surrogate, ayos lang din sa ‘kin, Le.”

“E paano kung maging tayo pero ayaw ko ng anak? Anong gagawin mo?”

“Pero okay lang ba sa ‘yong mag-alaga ng aso o pusa?”

Marahan siyang tumango, saka naman ngumisi si Keith na tila ba sapat na iyon. Naguluhan siya dahil hindi niya naintindihan ang binata. Kung bakit tila ba nabuo ang araw nito.

“‘Di naman limitado lang sa pagkakaroon ng anak ang pamilya, Leon. Pupwede pa rin tayong magkaroon no’n kahit mag-alaga lang tayo ng aso, pusa, o kung anumang gusto mong alagaan.”

Napaayos ng upo si Leon nang marinig ang sagot ni Keith. Bagamat wala siyang makapang salita mula sa isipan upang gamitin bilang sagot, mukhang alam naman ni Keith kung ano ang gusto niyang sabihin.

This man is too good to be true and Leon doubts that he deserves him. He is an asshole. This man in front of him, on the other hand, felt like some angel who descended from heaven.

Gago, natural ba sa tao na ganito kabait? Mabait din naman si Gian pero para sa kanya, ibang level itong si Keith. Paano nila nagagawang magmukhang mga anghe na parang walang kasalanan sa mundo?

Naputol lamang ang pag-iisip ni Leon noong marinig niya ang pag-click ng stove. Ilang beses siyang napakurap-kurap hanggang sa mapagtantong luto na ang ulam nila ni Leon.

“Ihanda na natin ‘yong hapagkainan,” ani Keith bago naglakad tungo sa cupboard, ngunit mabilis na umahon si Leon mula sa kinauupuan at tinakbo ang distansya noon saka hinarangan ang binata.

“Ako na, ako na,” Leon said before he blew some strands of his hair that got on his forehead. “Asikasuhin mo ‘yong ulam. Ako na bahala sa iba. Wala pa ‘kong ginagawa.”

Keith blinked in confusion. “Ayos lang. Pagod ka na sa trabaho, hindi ba?”

“You’re exhausted too but you weren’t complaining, though. Why can’t I be like that?”

On that time, it was Keith’s turn to be speechless. Meanwhile, Leon took that as an opportunity and he swiftly moved to take enough plates, utensils, and glasses for them. Inabutan niya si Keith ng bowl na paglalagyan nila ng ulam dahil natulala na ito ng tuluyan. Nang mahimasmasan, binalikan nito ang pagkain nila nang sa ganoon, mapalamig agad.

Their dinner was tranquil. None of them really spoke but what braced them was nothing but comfortable silence. It was fun, at some point. It was as if they both knew that they needed some peace after a lot of conversations.

**

Leon always knew how Keith feels warm around him, but this is the first time that that fact actually registered on him. When the male caged him in his arms and pulled him close, when Keith made him feel as though he was protected and no one could ever harm him. Most importantly, when Keith kissed his him before he bid him good night and Leon realized how nice it was to feel those smooth lips against his.

He feels smaller whenever he is around this man, he safe and sound. It feels magical, almost surreal, but Leon knew that this warmth is real and just within his touch.

‘ Huh .’ A soft breath escaped his lips. He must really be exhausted to feel as if he rode a roller coaster with Keith as the one who maneuvers. He must be really tired that all he can think of right now is all the fluffy things he could do with this man who embraced and coaxed him to sleep.

Something must have gotten inside him that he actually savours this moment with Keith. Something he cannot put a finger on.

Whichever it is, it does not feel bad at all.

“Matulog ka na,” biglang sabi ni Keith sa kalagitnaan ng katahimikan.

Kumunot ang noo ni Leon nang pumutok ang comfort bubble niya dahil sa boses ng binata. Inangat niya rin ang ulo para makita ang mukha nito ngunit nakapikit lamang si Keith at tinatapik ang likuran niya para kumbinsihin siyang matulog na.

“Matutulog na sana ako kaso epal ka,” reklamo niya.

Napaismid ang binata. “Ang likot mo. Dapat ba mas mahigpit pa ‘yong yakap ko sa ‘yo?”

“Pwede. Sige, gawin mo nang makatulog na nga ako ng tuluyan. But try not to choke me, you motherfucker.”

Keith hummed in satisfaction before he complied to Leon’s demands.

Punyeta. Leon was already feeling the moment. He was feeling all warm and fuzzy that this gesture and interaction alone lulls him to sleep. Kaso epal si Keith. Nakakainis pero napapangisi rin siya. Mabuti nalang hindi makikita ni Keith dahil small spoon siya at madilim na.

“Don’t try to ruin my moments ever again, Gaviola. I’ll kick you.”

Kabanata 29

KABANATA 29

IT SOUNDS weird but… Leon slept at ease. No one could even explain how happy and light he felt when he woke up. Parang nawala bigla lahat ng problema niya sa buhay. Also, he should point out that it felt great to wake up beside Keith… for unidentified reasons that he doesn’t want to figure out.

Nang mapansing hindi pa rin gumigising ang binata, tinapik-tapik ni Leon ang pisngi ni Keith.

That made his eyebrow knit and a groan escaped from his lips. Humigpit ang pagkakayakap nito sa kanya, halos ibaon pa nito ang mukha sa leeg ni Leon.

“Gago, gumising ka na. Ala siyete na, boi. May pasok pa tayong dalawa,” aniya.

Sa pagkakataong iyon, kinurot na niya ang pisngi nito. Hindi naman masakit. Sapat lang para bulabugin ang nahihimlay nitong kaluluwa at mukhang ayaw nang lumisan sa pananaginip.

“Mamaya pang alas diyes pasok ko,” Keith replied in a low and husky voice which made Leon shiver.

Napalunok siya. Bumagsak ang katawan niya sa kama at ipinulupot ang mga braso at binti sa katawan ni Keith. Nang gawin niya iyon, lalong sumimangot ang binata. Hinawakan nito ang beywang niya para subukan siyang itulak ngunit pumalya dahil nanghihina pa.

“Leon,” Keith slurred over his words that sounded too cute and sexy in Leon’s ears. “I’m choking. I can’t breathe.”

Leon snorted. “Bibitawan kita ‘pag nagdesisyon ka nang gumising. Punyeta, pansinin mo ‘ko.”

“Maaga pa. Uhaw ka na naman ba sa atensyon?”

‘No. Not really.’ — ang gusto niyang sabihin pero imbes na isaboses ang sagot, idinikit na lang ni Leon ang katawan sa binata. Tipong maski hangin, hindi na kayang sumingit sa pagitan nilang dalawa.

And due to his persistence, Keith decided to wake up at last. Hinalikan nito ang noo niya bago humikab at umayos ng higa. Dahil nakatihaya na ito, nag-angat ng tingin si Leon sa binata at natagpuan itong pinupunasan ang gilid ng mga mata.

“Morning glory?” tanong niya.

Keith hummed. “Meron ka rin. Mukhang ang sarap ng tulog mo, a?”

Masarap talaga kung si Keith ang katabi. Hindi niya maipaliwanag pero noon namang puro babae ang katabi niya, naii-stress siya. Dahil siguro ang hilig nilang isandal ang mga ulo nila sa braso niya? Kung gigising siyang ngawit na ngawit ang braso at hindi na halos maigalaw, sino ang hindi maii-stress?

Fuck, Leon almost asked why he feels comfortable snuggling with Keith. He almost questioned his sexuality for a second there! Good thing that he realized the sole reason why it feels so stressful to sleep with women.

Natigilan si Leon noong bumangon si Keith. Bumagsak ang braso at binti niya na kanina’y nakadagan sa katawan nito, ngunit hindi nakuha ni Leon ang magreklamo nang harapin siya ni Keith at bumungad sa kanya ang bed hair nito.

Hindi niya alam kung maku-cute-an siya o lalaitin niya si Keith pero bakit naman siya maku-cute-an diyan e straight nga siya?! Gago!

“Anong oras ka papasok?” tanong nito ngunit nang mapansin ang matiim niyang pahkakatitig sa bed hair nito, kaagad hinawakan ni Keith ang buhok. Nag-flat out. Ayun, tumawa siya nang malakas.

When Keith pouted, Leon paused from laughing. “Hindi ko naman naramdaman na malikot ka matulog kagabi, ba’t ang gulo ng buhok mo?”

“I don’t know.”

Because if Keith moved a lot last night, Leon would know. Kahit masarap ang tulog niya sa bisig ng binata, light sleeper pa rin siya. But Keith wasn’t moving last night and he was lulled to sleep by listening to this man’s breathing and heartbeat.

Moreover, Leon can’t help it but to stare at Keith who grumbled and complained about his bed hair. His gaze was fixated upon him and all he could do was smile.

“Ngayon lang kita nakitang gumising na mukhang tanga. Mukha ka palang kengkoy ‘pag bagong gising?” aniya.

Nakasimangot siyang nilingon ni Keith.

“Gwapo pa rin naman ako, a,“ anito habang ibinubunsod ang kumpyansa sa sarili. “Ano, Leon? Gwapo pa rin ako, ’di ba?“

Napapiksi siya mula sa pagkakahiga noong kalbitin ni Keith ang beywang niya. Alam na alam at memoryado kung saan malakas ang kiliti niya. Tang ina! Itong mga lumang detalye na nalaman ni Keith noon kay Leon noong magkasundo pa sila, nagba-backfire! Nagmumulto!

“Tang ina mo, a!”

Sinubukan niyang huliin ang mga kamay ng binata ngunit masyadong mabilis ang pagkilos ni Keith. Nang tignan niya ito nang masama at makitang nakangiti itong tang inang kaharap niya, hindi niya napigilan na mapangiti rin.

Pikon siya pero… puta.

“Lakas pa rin ng kiliti mo. ‘Kala ko wala na dahil tumanda ka na,” ani Keith

Napapantastikuhan niya itong pinagmasdan bago dinipensahan ang sarili nang umamba ulit ito na kikilitiin siya.

He gasped. “Anong tumanda?! Bata pa ‘ko. Ikaw ang matanda!”

“I’m just thirty-four, Le.” Keith snorted.

“Well, news flash! I’m only twenty-nine!”

Ilang sandali pa silang nagkulitan. Wala na nga sa isip ni Leon na posible siyang ma-late sa trabaho at offense iyon kung sakali. Kung hindi pa tumunog ang cellphone niya at biglang tumawag si Zachariel, hindi niya maiisip ang oras.

But goddamn it, this is problematic!

Namutawi ang katahimikan habang pareho silang natigilan ni Keith na pinagmamasdan ang cellphone niya. Naka-display doon ang pangalan ng kaibigan niya at nagdadalawang isip siyang sagutin ang tawag nito.

“Maliligo na ‘ko. Sa banyo ko na ‘to sasagutin,“ aniya.

Keith scoffed, displeased that he would entertain Zachariel while he showered. “Seriously?”

“Mama mo seriously. ‘Di ko naman bubuksan ‘yong camera! Diyan ka muna. Mali-late na rin ako, e.”

Umahon na mula sa pagkakahiga si Leon at sinagot ang tawag ni Zachariel. Ngunit bago pa man siya makapag-hello, hinila siya ni Keith at bumagsak ang katawan niya sa binata.

“Hello? Hoy, Leon!” bati ni Zachariel.

Dahil naka-loud speaker ang tawag, pareho nilang naririnig ang boses ng kabarkada niya. Ngunit wala roon ang atensyon ni Leon kung hindi kay Keith. Nakasimangot niya itong pinagmamasdan. Ang mga mata, nagtatanong kung anong problema nito.

Samantala, inilayo ni Keith ang cellphone mula sa kanilang dalawa at bumulong:

“Anong gusto mong kainin?”

Kumibot ang isang kilay ni Leon. “Ikaw na bahala. Ikaw marunong magluto rito, e.”

Tumango si Keith kung kaya tinapik niya ang braso nito nang mabitawan na siya.

“Hello, Zach?” bati niya sa kaibigan.

Bumuntong hininga si Zachariel. “Ang tagal mo naman sumagot! Kagigising mo lang ba?!”

“Oo. Anong meron?”

“Lamig naman. Itatanong ko lang naman kung meron ka bang bisita ngayon. Dalawa ‘yong kotse sa garahe mo. Sinong chics ‘yan?”

Nasa loob na noon ng banyo si Leon nang mabanggit ni Zachariel ang mga kotseng naka-park sa garahe niya. Sandali siyang natigilan, hindi niya alam kung anong sasabihin niya. Awit. Baka mamaya, mapansin nitong si Keith ang may-ari ng kotse.

“Nasa’n ka?” That was what he settled to ask. Tinago niya rin ang pagkataranta. “Nasa harap ka ba ng bahay ko ngayon?!”

“Kakaalis ko lang! Baka maistorbo ko kayo ng chics mo, e. Kailan pa ‘yan? Wala ka na namang binanggit!”

“Hindi mo na kailangang malaman.” Dahil punyeta, hindi chics itong kasama niya. Barako rin, gago. “Ano bang sumapi sa ‘yo at naisipan mong dumalaw dito?x

“Aba. Parang ‘di ka nagsabi na pwedeng bumisita kahit kailan namin trip! Wala ka ring paramdam kaya nag-alala kami. Nakabingwit ka na pala ng jowa!”

Leon rolled his eyes. “Kung meron man, magsasabi ako kaagad!”

“Pakyu. Ganyan din sinabi mo dati pero ‘di naman totoo! Mabibigla na lang kami na may kasama ka nang babae!”

Hindi sumagot si Leon. Sa halip, bumuga siya nang marahas na hangin at piping natataranta. Hindi kasi ito ang oras para kumalma. Kung si Ridge o Zamiel pa siguro ang nakakita, lalo na kung si Gian pa ang nakapansin!

“O, ano pala ‘yan? One night stand na naman? ‘Tsaka nasa’n ka? Ba’t nag-e-echo boses mo?”

Para i-distract si Zachariel, ipinarinig pa niya sa mikropono ng cellphone ang pagtatanggal niya ng damit. Tang ina nito.

“Nasa banyo ka ba?! Tang ina mo, maliligo ka?! Tapos pinaparinig mo  sa ‘kin?!” natatarantang tanong ni Zachariel pero hindi naman pinapatay ‘yong tawag. “Gago, mortal sin ‘to! Iparinig mo ‘to sa mga gustong jumowa sa ‘yo!”

E iyong gustong jumowa sa kanya, nasa kusina at naghahanda ng agahan. Anong gustong gawin ni Zachariel? Bitbitin iyon dito sa banyo?

Sandaling natigilan si Leon sa ideya. In fact, that does not sound bad? Bathroom sex is nice.

“Patayin ko na ‘tong tawag, Zach! Nagkaideya ako sa sinabi mo, e. Ciao!”

“Hoy, gago! ‘Di kita binibigyan ng idea!”

Bago pa matapos ni Zachariel ang sinasabi, dali-daling pinatay ni Leon ang tawag at tumakbo palabas sa banyo. Una niyang chinarge ang cellphone ngunit nang matapos, bumaba siya para pumunta sa kusina kung saan natagpuan niya si Keith na mukhang magluluto pa lamang ng fried rice.

“Keith!” tawag niya rito.

Naguguluhan siyang tinignan ng binata. Nagtaka ito lalo nang lumabas siyang naka-boxers lang.

“May gagamba ba sa banyo mo’t natakot ka?” anito.

Napapantastikuhan niyang pinagmasdan ang binata. “Mukha ba ‘kong takot sa gagamba?”

Malalaki ang mga hakbang na lumapit si Leon kay Keith. Napaatras pa ang binata nang makita ang intensidad ng pagtitig niya rito ngunit hindi mukhang takot si Keith at nagtataka lang sa ikinikilos niya.

Ibinuka nito ang bibig upang magtanong, pero bago pa man kumawala sa mga labi niya ang nais malaman, hinawakan ni Leon ang palapulsuhan nito at walang sabi-sabing hinila ang binata para sumunod sa kanya.

“Leon, magluluto ako,” ani Keith habang tamad na tamad na nagpapahila sa kanya.

Sumagitsit siya. “Well, I’m suddenly kind of horny.”

“What did Zach say?”

“Bathroom sex.”

Kung naririnig siya ni Zachariel ngayon, nagreklamo na iyon na hindi nga ito nagsabi na mag-bathroom sex sila ni Keith.

**

KUNG halos bumagsak siya kahapon dala ng katamaran at kawalan ng gana sa pagtatrabaho, ngayon naman e malawak ang ngising pumasok si Leon.

Bagamat kailangan magsuot ng may kwelyo para takpan ang mga iniwang marka ni Keith sa leeg niya at kahit masakit ang likuran, hindi iyon hadlang para hindi siya makakilos. Kailangan nga lang niyang magdahan-dahan.

“Engineer Eleazar?”

Natigilan si Leon mula sa pagche-check ng attendance niya nang marinig niya ang boses ni Joana. Sumimangot siya pero ayaw niyang mabaon bigla ang optimism niya dahil dito.

“Ikaw pala.” His voice came out dry. In the end, Leon still has no interest on talking with her. “May kailangan ka ba sa ‘kin?”

Habang nagtatanong, patuloy lamang sa pagpirma si Leon ng attendance. Noong matapos, nagpamulsa siya. Ilang minuto na ang lumipas at nang pasadahan ni Leon ng tingin ang orasan sa pader, lihim siyang napamura nang makitang malapit nang magsimula ang shift niya.

Tinalikuran niya si Joana at balak na sana itong iwan nang pigilan siya nito.

“S-sandali lang, Engineer!” pigil nito sa kanya.

Nagtataka niya itong nilingon. “Kung may sasabihin ka, bilisan mo. Mali-late na ‘ko.”

“May itatanong lang sana ako tungkol kay Doc.”

Tumuwid sa pagkakatayo si Leon. Nailipat niya ang mga mata sa kabilang banda ng pasilyo at tumitig sa mga halamang naka-display bago ibinalik ang mga mata sa dalaga.

“Magpapatulong ka na naman ba? ‘Di ba sinabi ko na sa ‘yong wala akong maitutulong? ‘Di naman kami malapit sa isa’t isa ni Gaviola,” aniya.

Tumungo si Joana matapos pumirma sa attendance nila at mag-check. Pinagsaklob nito ang mga kamay at pinaglaruan nito ang mga daliri.

“Gusto ko lang malaman kung anong relasyon mo sa kanya,” mahinang anito.

Naningkit ang mga mata ni Leon. “Kaaway.”

“Seryoso ba ‘yan? Kasama kasi nila akong lumabas noong minsan para uminom. No’ng nalasing si Doc Keith, pangalan mo‘yong madalas niyang banggitin. Gusto niya raw na ihatid siya sa bahay mo kaya nagtataka ako.”

Awtomatikong natakpan ni Leon ang bibig bago mahinang napamura. Hindi naman dapat nagsisimula ng uproar ang ganoong reaksyon ni Keith lalo na’t pareho silang lalaki, pero bakit nag-aalala itong si Joana?

Nang maramdaman niya ang pananatili ng mga mata nito sa kanya, inangatan niya ito ng isang kilay.

“So? Lumapit ka sa ‘kin para magtanong ng trivial na bagay? Tang ina, ‘kala ko pa naman seryoso. Nasayang oras ko.”

“It doesn’t mean nothing.” Ipinilig nito ang ulo para iwasan ang mga mata niya. “Hindi ka ba nagtataka? Ang attached ni Doc sa ‘yo. T’wing inaaya ko rin siyang lumabas, palagi niya ‘kong tinatanggihan.”

“Your problem, not mine. Ba’t parang kasalanan kong ayaw kang kasama ni Keith?”

For some reason, Leon could not help it but to scoff.

“And of course he’d reject your invitations. Mas gusto ni Keith na siya ang naghahabol. ‘Di ganyan.”

Tinalikuran niya si Joana para pumunta na sa opisina niya. At hindi lingid sa kaalaman ni Leon na hindi siya kaagad pakakawalan ng dalaga. Naririnig niya ang bawat pagtapik ng suot nitong heels sa tiles ng pasilyo. Maging ang bilis nito at pagmamadaling habulin siya, damang-dama at dinig na rinig niya.

“Then what should I do to make him chase me? Ikaw ang mas nakakakilala kay Doc Gaviola, Engineer. Isa pa, ayoko ring matalo sa Nurse niya!” anito.

Well, surprise! Walang mananalo sa kanila! Siya iyong hinahabol, e! Tang ina ng mga ‘to!

Tumigil sa paglalakad si Leon. Naiinis siya sa katapangang ipinakita ni Joana. Hindi lang iyon, ang bawat salitang ginamit nito para ipahayag ang interes kay Keith? Ang agang nasisira ng araw niya.

Akala pa naman niya, masaya ang buhay dahil may ginawa sila ni Keith sa banyo niya’t na-cross out na niya ang bathroom sex sa bucket list niya.

Blangko ang mukha niyang nilingon si Joana. Napaatras naman si Joana dala ng takot sa intensidad ng pagkakatitig niya rito.

He feels disgusted.

“Are you stupid? You don’t force someone to chase you. It’s their free will.” Also, Keith is Leon’s right now. Hindi siya papayag na merong ibang umaangkin sa isang iyon ngayon. “Kung gusto mo, maghanap ka ng iba mong pagkakainteresan. Wala kang pag-asa kay Keith.”

Muli na sana niyang tatalikuran si Joana, ngunit sandali siyang natigilan nang mayroong maisip na idagdag sa sasabihin.

“Also, there was never a competition between you and whoever that nurse is. After all, the prize that you’re competing for belongs to someone else.”

It was him for the moment. For the moment , and that sounded like their relationship was temporary. But was it not really like that in the first place? What they have right now is physical. Nothing else.

Lihim na naikuyom ni Leon ang mga kamay na nasa loob ng bulsa bago iniwan si Joana na wala nang iba pang masabi sa kanya.

Goddamn it. Kung anong kinasaya ng araw niya kanina, ganoon naman ang ikinasira ngayon.

**

“Mabuti naisipan mong magpakita! Punyeta, may okasyon ba?! Na-miss kita, a!”

Hindi alam ni Leon ang magiging reaksyon nang tinakbo ni Zachariel ang distansyang naghihiwalay sa kanilang dalawa. Tapos, bigla itong nag-jogging paikot sa kanya at nahihilo siya sa tuwing madadaan ito sa harapan niya.

Napasapo tuloy siya ng mukha.

“Tigilan mo nga ‘yan, Zach. Masama araw ko, e. Pasasakitin mo pa ulo ko dahil ang likot mo.”

Tumigil si Zachariel sa harap niya at saka siya nagtatakang tinitigan. Tumahimik din ito ngunit nang matapos na siyang obserbahan, nagsalita ulit.

“Oo nga ‘no? Medyo maputla ka ngayon. Akala ko ba, good mood ka dahil naranasan mo ulit na makipagchukchakan sa banyo?”

“Supposedly.” Nakakatuwa pa naman na maramdaman iyong bawat paghaplos ni Keith sa katawan niya kanina. “Kaso nasira araw ko no’ng dumating ‘yong engineer ni Gaviola at kung anu-ano ang tinanong sa ‘kin.”

Aliw na ngumisi ang kaibigan bago ito nagpameywang. “Arat sa second floor! Mabuti nalang may bakanteng table roon. Mag-tsismisan nalang tayo. Interesado ako marinig ‘yang ganap mo, e.”

Napaismid lamang si Leon ngunit sumunod din sa kaibigan nang iginiya nitong pumunta na sila sa table na tinutukoy. Tahimik sila noon, wala rin gaanong ine-entertain na customer si Zachariel dahil nagpapaalam ito na mayroong aasikasuhin — kahit tsismis lang naman ang nais nito sa kanya! Balak makihigop ng tsaa!

“Pa’no ka naistorbo?” bungad na tanong ni Zachariel nang papreho silang makapirmi sa mga pwesto.

Naghalumbaba kaagad si Leon. Lunch na niya ngayon at muli siyang bumisita sa restaurant ni Zachariel. Gusto niyang malayo sa mga istorbo sa buhay niya kahit na si Joana lang naman ang naroon para pestehin siya.

“Tang ina, alam mo naman sigurong admirer ni Gaviola ‘yong engineer niya, ‘no? Mukhang tinamaan noon mismong nakita siya, e.”

Napahagikhik si Zachariel. “O, ba’t ka nagtutunog nagseselos? Ang possessive mo e graduate ka na sa pagiging admirer ni Kuya Keith, ‘di ba?”

Aba’t! Kailan siya naging admirer ni Keith?!

“Pakyu.” Itinaas niya ang gitnang daliri, dahilan para mapahagalpak ng tawa si Zachariel. “Edi ayun, maganda ang umaga ko kanina. Sarap ng ginawa namin ni—”

Natigilan si Leon nang halos banggitin niya ang pangalan ni Keith sa harap ni Zachariel. Samantala, naghihintay naman ang isa na ilabas niya kung sino ba iyong inuwi niya kagabi.

But Leon only cleared his throat.

“Anyway, the morning exercise went really great,” he continued.

“Luh, puta. ‘Di binanggit ‘yong pangalan. Sino ba ‘yan? Mag pasikret sikret ka na, parang seryoso ka na at tinatago mo kung sino e.”

Namula ang mga tenga ni Leon at hindi niya sadyang yumuko dala ng pagkapahiya. Tang ina, siya? Seryoso kay Keith? Bwakanang shit, imposible. Ano siya? Si Joana?!

“What the fuck are you saying?” Leon’s voice came out strained and forced, which only made his friend snicker. “‘Wag kang tumawa. Sasapakin kita.”

“Natutuwa lang naman ako sa ‘yo! Mukhang this time, makakapag-settle down ka na sa wakas e.”

No. Not at all. Ganoon ang gustong sabihin ni Leon pero nalulunod na si Zachariel sa mga delusyon nito, hinayaan na niya ang kabarkada. Siya lamang ang mapapagod kung iisipin pa niya ang pagpapaliwanag.

“Pa’no sinira ng engineer ni Kuya Keith ‘yong mood mo?” tanong ni Zachariel.

Leon cringed when he heard Zachariel regard Keith with ‘kuya’. Alam ba nitong ayaw sa kanya ni Keith? O sinasadya nito ang pagtawag sa binata na kuya upang inisin ito. Zachariel is sometimes spiteful, to be honest.

“Nagtatanong siya tungkol kay Keith. E, malinaw ko namang sinabi sa kanya noon na wala siyang aasahan sa ‘kin dahil hindi kami magkasundo.”

Kinagat ni Leon ang dulo ng dila dala ng mga kasinungalingang sinabi niya. Hindi pa rin sila magkasundo pero hindi na siya naiinis sa binata. Katunayan, ngayon nagsi-sink in na mas natutuwa siyang nasa malapit ito.

Hindi sumagot si Zachariel. Sa halip, ngumuso ito.

“Kung sa bagay, kung ako rin naman siguro ikaw, masisira araw ko kung ang bungad sa trabaho e tungkol sa taong kinaayawan ko.”

Ipinagkrus nito ang mga braso bago inilahad ang isang kamay para maglapag ng panibagong pang punto.

“Pero ba’t naman kasi ikaw ang guguluhin? Alam mo Le, sigurado naman akong ‘di ka lalapitan no’n nang walang dahilan. Lalo na, maraming may kilala kay Keith.”

“Kasi nga, akala niya close kami.”

Then, another idea popped in Leon’s mind. Naalala niya ang sinabi ni Joana na ayaw nitong magpahuli sa nurse na katrabaho ni Keith. He snapped his fingers and for Zachariel, that only looked like he remembered something genius.

“‘Tsaka pakiramdam ko, walang mapagtatanungan ang isang ‘yon sa mga katrabaho ni Keith. Kakumpitensya raw ni Joana Sanchez iyong isang nurse e,” he added.

Kilala niya rin iyong nurse dahil ilang beses na niyang nakita. Iyong bwakanang shit na gustong iuwi si Keith.

Zachariel snorted and muttered something. Hindi nga lang narinig ni Leon dahil maingay sa kinaroroonan nila. If anything, Leon only discerned the word “into you”.

Does Zachariel want to listen to Ariana Grande?

“That explains a lot.” Ganoon ang sinabi ng binata noong matapos nitong bumulong. “Baka nga bigla siyang sabotahin kung doon siya magtatanong sa mga kasama ni Keith. I’m pretty sure that they’re all rooting for the nurse.”

“And what the fuck do I do with them?”

Marahas siyang bumuntong hininga at naglipat ng tingin sa bintana. Tumingin siya sa ibaba kung nasaan ang mini parking lot ng restaurant ni Zachariel, then he saw Keith’s car. Napaupo siya nang tuwid at hinanap ang pigura ng binata.

Noon namang nakita niya, mahina siyang napamura dahil kasama nito si Joana.

“Gago, akala ko ba tinatanggihan siya kung inaaya niya?!” bulong niya.

Nagtatakang sumunod ng tingin sa kanya ni Zachariel, ngunit bago pa man ito makasilip sa ibaba, tinakpan na niya ang mga mata ng kaibigan. Aksidente pa nga niyang nakalbit ang mata nito!

“Punyeta, Leon! Sino ba ‘yang itinatago mo’t kailangan mong mangalmot ng mata?!”

Gulat na napalingon si Leon. “What? Nakalmot kita? Oh shit, sorry. ‘Di ba ‘ko papatayin ni Cass?”

Tang ina, naba-bad trip siya e. Kahit nasa likod na niya ang konsensya dahil sa aksidenteng nagawa kay Zachariel, hindi maiwasan ni Leon ang mairita nang makitang magkasama si Keith at Joana.

Pakyu talaga ng Joana-ng ‘to. Sinungaling! Saka tang ina ni Keith, bakit sumama amputa?! Talagang sinusubok ang pasensya niya, a!

Kabanata 30

KABANATA 30

‘THIS MOTHERFUCKING traitor.’ Gustong isaboses ni Leon ang mga salitang iyon nang makatungtong na sa second floor sina Keith at Joana. Dahil sa bungad lang nakaupo sina Leon at Zachariel, hindi na siya nabigla nang matigilan at mapaatras si Keith nang matagpuan siya nito na masama ang pagkakatitig dito.

Napalunok ang binata’t napahawak sa likod ng ulo. At mukhang napansin iyon ni Joana kaya nagtataka nitong sinundan ng tingin ang pinagmamasdan ni Keith. Nang makita siya ng dalaga na pinagmamasdan sila, nag-iwas ito ng tingin sa kanya.

King inang ‘to. Magpapaawa sa harap niya tapos biglang lilitaw dito na kasama si Keith.

“Anong tinititigan mo?” takang tanong ni Zachariel.

Napapitlag siya nang marinig ang boses nito. Pakshit! Nakalimutan na ni Leon ang kabarkada! Nabigla pa siya noong lumingon ito at kahit balak niya itong pigilan, huli na ang lahat dahil natagpuan nito si Keith na may kasamang iba!

At ang gago, kinawayan pa si Keith!

“Uy, Kuya Keith!” tawag ni Zachariel sa binata na noon e mabilis sumimangot nang mapagtantong sila naman ang magkasama.

“Tang ina naman, Zach!” Nasisiphayo siyang napahilamos ng mukha. “Siyang-siya ka ba ‘pag nakakakuha ka ng atensyon?”

KSP, gago.

Imbes na pansinin siya, iniba ni Zachariel ang usapan. “Uy, may kasamang chics si Doc. Sino ‘yon?”

“‘Yong pambwisit na sumira ng araw ko,” he grumbled.

Makahulugang tumango-tango ang isa. “Ah. Siya ‘yan. Naks, may ilalaban. Malas niya lang na lalaki rin ang trip ni Kuya Keith.”

Natigilan si Leon at nag-angat ng tingin kay Zachariel na noon e tinatawag pa rin ang atensyon ni Keith. Nakatulala niyang pinagmamasdan ang kaibigan bago kumibot ang isanh kilay niya.

Alam ni Zachariel? Bwakanang shit. Edi alam din nito na may gusto sa kanya si Keith?

Moreover, since Zachariel asked for it and it seemed like Keith was really interested to get close to them, the man took huge strides to narrow the distance between all of them. Meanwhile, the maiden who accompanied Keith frantically followed him.

“Ba’t kayo magkasama?” pagtatanong nito.

Leon immediately scoffed. Ni hindi man lang “hi” o “hello” ang bati ni Keith sa kanila ni Zachariel! Kung umasta, akala mo bawal talaga silang magkasama ni Zachariel! Magkababata sila, hello?!

‘Tsaka siya nga dapat ang brusko dahil kasama nito si Joana! King ina, gusto niyang makipagbardagulan kay Keith Gaviola. Nanggigigil siya.

“Magkasama kayo?”

Hindi man lang ’ hi ’ o ’ hello ’ ang bati ni Keith sa kanilang dalawa. Talagang ganoon na para bang may karapatan itong magsungit samantalang may kasama naman itong babae ngayon! Gago! Gusto niyang pakyuhin si Keith kung hindi lang siya gagawa ng eskandalo, e.

Inirapan niya ang binata nang hanapin siya ng mga mata nito. Tumuwid din siya ng pagkakaupo at ipinagkrus ang mga braso’t binti.

Samantala, napansin ni Zachariel ang pagsusungit niya kaya ito na ang kumuha ng oportunidad para sagutin ang tanong ni Keith.

“Napag-usapan namin ni Le. Sabi ko puntahan niya ‘ko ‘pag maayos na pakiramdam niya. Ilang araw na kasi siyang ‘di nagpaparamdam sa ‘min! Ni ‘di man nga kami inaaya sa bar nitong nakaraan, ‘di tulad noong dati!” madramang pagsusumbong ni Zachariel.

Akala mo naman, may magagawa si Keith. E ito nga ang dahilan bakit nang-ghost sa barkada nila si Leon.

“Talaga,” Keith replied dryly.

Leon felt Keith’s piercing glare as if he was trying to bore a hole on the side of his head, but he only remained silent. His eyes never even left the window.

Pinipigilan niya ang sarili. Baka mag-eskandalo siya, e. Nabibwisit pa naman siya kay Keith.

“E ikaw, Kuya Keith? Mukhang may date ka, a? Meron na ba kayong reservation?” pag-uusisa ni Zachariel.

Nakakatuwa ang bahid ng pang-aasar sa boses ni Zachariel. Para niyang niluluto si Keith at hindi maiwasan ni Leon ang mapangisi. Mabuti nga rito. Tang ina ng bawi nila sa kagandahan ng araw niya e.

“I just happened to receive an invitation today.” Mabilis na pinasadahan ni Keith ng tingin ang kasama. “It was my engineer who reserved a table for lunch.”

“Hello,” Joana greeted them slightly.

And from the reflection that Leon has been seeing through the window, her cheeks are tinted pink since she seemed flustered in front of him and Leon.

King ina, nanggigigil siya sa mukha nito. Kunwari pa itong aasta-astang ganyan. Tinapik-tapik niya ang mga daliri sa lamesa.

“Ah! Ikaw ‘yong engineer!” Zachariel snapped his fingers and took a glance over Leon. “Sige, Kuya Keith! Eat well sa inyo. Kinumusts ko lang kayo kasi ngayon ko lang ulit nakita si Kuya Keith na nagsama ng babae.”

Don’t mention it. Huwag ding titingin sa kanya si Zachariel dahil uunahin niya ito.

Keith scoffed. “What do you mean?”

“I don’t mean nothing,” Zachariel nonchalantly replied with a peace sign before he turned to him. “‘Nga pala, Le! Busy si Cassy ngayon, nag-out of town. Sabay na tayong mag-lunch!”

Napangisi si Leon nang marinig ang balita. Bigla rin siyang nakaisip ng kalokohan para inisin si Keith lalo.

“Ayoko nang kumain dito. Nananakit mata ko. Do’n tayo sa opisina mo, Zach!” suhestiyon niya.

Nginisian siya pabalik ni Zachariel. “Gago. Oks, sige! Wala kang gagalawin do’n, si Cassy madalas mag-ayos ng opisina ko, e.”

“Ano namang gagalawin ko ro’n?”

Sabay silang tumayo ni Zachariel mula sa kinauupuan at mukhang natanga si Keith nang marinig na sa opisina sila nito kakain. When Leon accidentally turned to his direction, he found Keith staring at him with horror on his face. Ngunit nagkibit balikat lang siya rito.

Bwakanang shit itong si Keith.

Na-bad trip si Leon noong saktong lulusot siya para umalis sa table nila ni Zachariel, sakto namang hinarangan siya ng binata.

“Nakaharang ka sa daan,” he said as if it wasn’t obvious. “Shoo.”

Mataman siyang pinagmasdan nito. “Mag-usap tayo.”

Kinilabutan si Leon sa sinabi nito at sa lalim ng boses ni Keith. Damang-dama niya ang pagtayo ng bawat balahibo niya kaya pasimple niyang kinuskos ang mga braso.

Sa totoo lang, bigla siyang nahirapan mainis kay Keith. Nangatog ang mga binti niya nang makita ang intensidad nang pagkakatitig nito sa kanya. Nanghihina siya.

“Putang ina mo. Anong mag-usap? Umalis ka riyan! Lagi ka na lang bang papapel sa buhay ko?” naiirita niyang sagot.

Keith’s lips thinned. But after a few moments, he opened his mouth as if he wanted to say something. However, before he could really utter a word, pumagitna sa kanila si Zachariel at pinaghiwalay sila bago pa raw sila magsuntukan.

Fuck, yes!

Noong kinakaladkad na siya ng kaibigan paalis, nilingon niya si Keith at nginisian.

Putang ina, magpapakita pang may kasamang babae, a?

**

DESPITE HIS bad mood, everything went by smoothly. Maayos ang naging takbo ng iilang meetings na dinaluhan niya. Maging ang pakikipagkita niya sa mayor dahil patapos na ang center na ipinapagawa nito. He was also able to supervise the polishing quietly, without Keith who disturbed him that afternoon.

Moreover, he planned on locking his gate a while ago to maximize the serenity he feels. He does not want to interact with Keith right now nor he wants to converse with him. Leon was exhausted and he needed a break.

Only that Keith does not know what personal space is and the tranquility he thought he acquired was a faux, and Keith actually went to his house earlier.

Nagsimula iyon nang makita niya ang kotse ni Keith na nakaparada sa garahe niya. Nagtuloy pa noong nagmamadali siyang pumasok ng bahay niya at naabutan si Keith na naghahanda ng makakain nilang dalawa.

“Anong ginagawa mo rito?!” napapantastikuhan niyang sigaw.

Akala pa naman niya, hindi siya iistorbohin ni Keith at nagsi-self reflect ito sa ginawa!

Nanatili siyang nakatayo sa pintuan ng kusina. Napapantastikuhang tinititigan ang likuran ni Keith hanggang sa lingunin siya nito at matagpuan itong nakasimangot.

Now, he wants to throw a fit.

“Dumiretso ako rito dahil baka pagsarhan mo ‘ko ng gate,” simpleng anito.

Ano siya? Marunong mag-telepathy?

The side of Leon’s lip twitched. “Umalis ka nga rito! Gago, gusto kong magpalamig ng ulo!”

“No. Sabi ko sa ‘yo kanina, mag-uusap tayo ngayon,” matigas nitong sagot.

Wala siyang pakialam!

Napahilot ng sentido si Leon habang si Keith, ipinagpatuloy ang ginagawa. At this moment, he was speechless. He wanted to plot something to get rid of Keith. Pero natapos na lamang magluto ang binata at inilang hakbang na nito ang distansya nila, saka siya nito ikinulong sa mga bisig.

Wala man lang siyang nagawa.

“Tang ina.” Hindi nakakilos kaagad si Leon kanina kung kaya kahit subukan niyang itulak si Keith, hindi siya makakagalaw. “Ano bang gusto mo?!”

“Ikaw,” mahina nitong sagot. “Ba’t magkasama kayo ng asungot mong kaibigan?”

Kumibot ang isa niyang kilay. “King ina mo, a? Tinanong ba kita kung ba’t kayo magkasama ng peste mong engineer?!”

“But you told me earlier that you won’t see your friend.”

Namamanghang napasinghap si Leon. “Tang ina. Ang lakas ng amats mong magreklamo samantalang nakipag-date ka sa engineer mo!”

“We didn’t go out on a date. What are you saying?”

Sa ngayon, gustong mapahilamos ng mukha ni Leon. Hindi nga lamang niya magawa dahil mahirap abutin ang mukha niya ngayon. Maraming salamat kay Keith na naisipan siyang yakapin ng mahigpit hanggang sa puntong hindi na siya makakilos. Awit sa kanya.

“Date pa rin ‘yon kasi magkasama kayong nag-lunch, bobo ka ba?!” Umikot ang mga mata niya. “Sabi pa ng magaling mong engineer, tinatanggihan mo siya ‘pag inaaya ka niya! E ba’t magkasama kayo kanina? Ano ‘yon, change of hearts? Pakyu!”

Amusement danced on Keith’s eyes and it made Leon more agitated. Pilit siyang pumipiglas sa hawak nito pero hindi talaga siya binibitawan!

Keith chuckled. “Joana asked me out for lunch because we were supposed to discuss the adjustments for the clinic. Kasama namin ‘yong architect kanina. ‘Di mo lang naabutan dahil umalis kayo ni Chastain.”

“Fuck off,” he deadpanned. “Mamatay ka man?”

Neknek nitong maniniwala siya sa dahilan nito! Mukha ba siyang utu-uto?!

“Oo, kahit ngayon pa. ‘Di naman ako sumasama nang basta-basta kay Joana ‘pag walang valid na dahilan, Leon. Kung ‘di tungkol sa klinika ko, ‘di ko naman siya pinapansin. Now, stop pouting,” Keith explained.

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang binata mula sa gilid ng mga mata niya ngunit tanging ang tenga at leeg lamang ni Keith ang nakita niya. Maging ang pawis na namumuo sa balat nito.

Inangat ni Keith ang ulo para hanapin ang mga mata niya. Napalunok si Leon nang magtama ang mga paningin nila kaya umiwas siya. Sinubukan niya ring i-maintain ang simangot nang magmukhang hindi siya kumbinsido.

“Nagseselos ka ba?” biglang tanong ni Keith na siyang nakapagpatigil sa kanya. Para siyang naestatwa at biglang bumilis ang tibok ng puso niya! Pare, para siyang nahuli sa kasalanang wala namang parusa!

Leon immediately scoffed and snorted once he regained his composure.

“Anong pinagsasasabi mo? Ako? Magseselos? Kanino? Sa engineer mo? Habang tumatagal, lalong kumakapal ang mukha mo, a?” sarkastiko niyang sabi.

Matamang pagtitig ang itinapon ni Keith sa kanya. Halos masamid naman si Leon sa sariling laway.

“Bad trip lang ako sa kanya. Tang ina, ang aga-aga kanina tapos iniistorbo ako. Samantang maganda dapat ang araw ko. Ta’s dinagdagan mo pa dahil sumama ka sa bwisit na ‘yon,” dagdag niya.

Keith’s lips curled into a smile. “But you sound jealous to me, Leon. Ano bang ginawa niya?”

Napasagitsit siya. Sabi nang hindi nga siya nagseselos! King ina. Pinalaki bang delusyunal si Keith?

Napapantastikuhan niyang ipinukol ang mga mata sa binaya. Hindi siya makapaniwala sa kapal ng mukha nito. Tang ina niya.

“I’m not jealous,” pag-uulit niya nang malinawan itong si Keith ngunit aliw lamang itong humimig. “Apparently, your admirer followed me everywhere earlier and asked things about you.”

Ikinuwento ni Leon ang naging konprontasyon sa pagitan nila ni Joana kanina. Para siyang batang nagsusumbong pero wala siyang pakialam.

Samantala, dumilim ang mukha ni Keith. Akala ni Leon, guni-guni lamang iyon dahil hindi naman niya madalas makita na ganito ang itsura ng binata. Ngunit saka niya natanto na seryoso iyon at hindi siya namalikmata nang sumagitsit pa si Keith.

“Tinanong niya kung magkaanu-ano ba tayo dahil nang nag-inuman kayo, ako raw ang hinahanap mo,” tuloy niya sa maliit na boses nang mapansing mas dumilim ang mukha ni Keith. “Why the fuck are you infuriated?! I should be the one who feels that way!”

“Hindi ba ‘ko pwedeng mainis kasama ka?” tanong nito.

Nabura ang inis at pagkasiphayong kanina’y nakapinta sa mukha ng binata saka napalitan ng kainosentehan.

“Ginulo ka niya, kaya mainit din ang ulo ko. Ba’t ka niya kailangang kumprontahin nang gano’n? Ano ba sa kanya kung ikaw ang hinanap ko at hindi siya?” dagdag nito.

Leon’s eyebrow twitched. “Well, of course, she’s probably jealous and wary of me!”

“Why would she? Who is she anyway? She’s just out there to build my clinic. Nothing else.”

Hindi alam ni Leon ang sasabihin. Pakiramdam niya, nalunok niya ang dila nang marinig ang pagra-rant at pagsasabi ni Keith ng nararamdaman tungkol sa mga humahanga rito. Hindi siya makapaniwala sa iniaasta ni Keith.

“How about your nurse?” Leon asked out of nowhere. It was not really something he should ask, but for some reason, he felt like he should. “Iyong kasama sa naghatid sa ‘yo no’ng nakaraan at parang ayaw kang iwan sa ‘kin?”

“Who? Are you talking about Ashley?” Keith asked back and he seemed rather clueless. “Ashley Egot. Iyong tumawag sa ‘kin kinabukasan matapos mo ‘kong alagaan.”

“Yeah, her.” He nodded his head. “Magkakumpitensya raw sila ni Joana.”

“So? Inistorbo ka rin banni Egot?”

Hindi nakasagot kaagad si Leon. “Hindi. Gusto ko lang na magtanong. Ipagtatanggol mo ba?”

“Why should I?” Nagkibit balikat si Keith at hinalikan ang mga labi niya kaya natigilam siya. “Kakausapin ko si Joana na tigilan ka. Wala siyang mapapala sa ‘kin dahil ikaw ang gusto ko. I’ll also make it clear to Nurse Egot if she begins to make a move on me.”

‘

Punyeta

.’ Muntik matumba si Leon noong lumabas sa bibig ni Keith ang tungkol sa nararamdaman nito. Mabuti nalang, mabilis siyang nasalo ng binata at napahawak din siya sa pintuan para suportahan ang sariling bigat.

“Are you okay?” nag-aalalang tanong nito. “Masama ba pakiramdam mo? May nakain ka bang ‘di maganda?”

“Wala, gutom lang ako,” pagdadahilan niya kasabay nang pagbuntong hininga. “Luto na ba ‘yong ulam? Pwede na ba tayong kumain?”

For a second there, Leon really acted like he’s jealous.

**

AFTER TALKING things thoroughly, Leon and Keith’s misunderstanding were cleared. To be honest, it was just after a few days when he realized that the reason behind his agitation and infuriation was lame. Also, weird.

Joana was one thing but when he heard her speak of her feelings towards Keith bravely, Leon was angered.

Hindi maganda ang ganito. Mukhang mayroong bumibisita sa kanya at ayaw niyang papasukin o i-entertain dahil alam niyang masamang balita ang dala noon!

Despite his suspicions for his own feelings, Leon still met with Keith. And their relationship continued as it is. Sleeping together - sexually and wholesomely

• eating together, and meeting in secret.

Meeting in secret was just a recent thing. Noong hindi siya natuwa na lumabas si Keith kasama si Joana, inaya siya ng binata na mag-date noong ka-weekend. Walang balak si Leon na paunlakan ang paanyaya nito pero dahil bored siya, sumama na siya.

Did they do something explicit? Of course. In Keith’s car, and the lube’s on him that time since his order finally arrived. Hindi na kailangan ni Keith na mag-improvise. Bwakanang shit siya.

“Ang lalim na naman ng iniisip mo.”

Natigilan si Leon nang marinig ang boses ni Ridge. Hindi nagtagal, natagpuan niya ang binatang umupo sa tapat niya. Kaagad itong naghalumbaba at mayroong bahid ng interes na kumikinang sa mga mata nito. Lahat iyon, sa kanya nakatuon.

Weekend . Dahil matagal na silang hindi nagkikita ng mga kabarkada, inaya niya ang mga ito na mag-inuman. Good thing though, they all agreed. Kahit si Lyle na madalas e abala sa trabaho lalo na’t lumalaki ang nasimulan nitong brand, sumama sa kanila. Even Keegan whom he just met during Gian and Lyle’s wedding, and whom he instantly became friends with, told him that he’d go.

Ngunit ngayon, naiwan si Leon sa table nila habang ang mga kasama niya, nag-solo yata. Si Ridge lang ang bumalik. Marahil, dala ng tama ng alak o hindi naman kaya e kapaguran.

“Wala kang kasamang babae ngayon? That’s a first. Are you sick?” kalauna’y komento ni Ridge bago inilibot ang mga mata sa malapit. Kinukumpirma yata kung wala ba talaga siyang nabingwit na babae. “Wala ka bang natipuhan o gusto mong ilakad kita? Or… dahil totoo ang tsismis ni Zach na may ibinabahay ka na?”

Leon almost choked in his own spit. Tang ina, hindi niya alam na kumalat na pala sa loob ng barkada nila ang balita. Sabi na, hindi mapagkakatiwalaan ang bibig ni Zachariel!

“Wala lang talaga ako sa mood,” pagdadahilan niya.

Umangat ang mga kilay ni Ridge. Namangha dala ng ideyang hindi naman madalas mawalan ng gana si Leon kapag inuman, lalo na kung pambababae ang usapan.

“Na-basted ka ba habang wala kami?” anito.

Sumimangot siya. “Sa gwapo kong ‘to? Maba-baster ako? Ulul, Ridge. Ang kapal ng mukha nila.”

“‘Yan, ganyan.” Ridge seemed relieved when he acted so boastful. “You’re finally acting like yourself again. Kanina, nakatulala ka lang e.”

Nakatulala? Hindi alam ni Leon ang sinasabi ni Ridge kung kaya nagpatuloy siya sa paglalagay ng alak sa baso niya bago iyon mabilis na nilaklak. Noong maramdaman ang pagtama ng likido sa ulo niya, hindi napigilan ni Leon ang ngumiwi.

“I was just thinking about…” Leon trailed off before his nose scrunched because of the bitter aftertaste of the liquor he drank. “… things . Nitong nakaraan, mukhang may bumibisita sa ‘kin, e.”

“Admirer?” Ridge asked in an amused tone.

“Hindi, pakiramdam ko si Satanas.” Blangko ang mukha niya nang sabihin niya iyon ngunit humalakhak lamang ang kabarkada. “Seryoso ako, pero mukhang kagaguhan lang naman. Lilipas din.”

Ridge hummed knowingly. “Baka naman konsensya mo dahil ayaw mong ipaalam sa ‘min na may tinatanan ka na?”

“Gago.”

The male chuckled. “Kidding aside, baka naman tinamaan ka na’t ayaw mo lang aminkn sa sarili mo?”

“Tinamaan ng alak,” mabilis niyang tugon kasabay ng pagak na pagtawa. “Medyo nahihilo na nga ako, e.”

Humagikhik si Ridge sa naging sagot niya. Hindi niya alam pero parang nahuli siya nang hindi niya alam. Pero wala naman talagang malaki at seryosong bumibisita sa kanya. Binabagabag lang siya ng isipan dahil paulit-ulit nitong nire-replay ang mga kalokohan niya noong bata pa siya.

“Alam mong wala na kaming tiwala sa ‘yo sa ganyan, ‘di ba?” pilyong saad ni Ridge. “Sa tsismks ni Zach na muna ako kakapot ngayon. Parang may tinatago ka nga talaga sa ‘min, e. Maganda ba.”

“Pakyu.” Gwapo kamo. Mas gwapo pa sa kanya at hanggang ngayon, nakakasiphayong isipin iyon. “Wala nga ‘kong binabahay. One night stand lang iyong nakita ni Zachariel.”

Ridge chuckled again. “Sabi mo, e. Pero alalahanin mong alanganin ka sa ‘kin.”

Naniningkit ang mga mata niyang tinitigan si Ridge ngunit pinunan niya lamang ulit ang baso ng alak para lagukin. Mukhang hindi niya muna papupuntahin si Keith sa bahay niya nang may dalang kotse, a. Baka mahuli pa siya bigla ng barkada at ayaw niyang mangyari iyon!

Gago, siya? Si Leon Eleazar na kilala sa pambababae niya, biglang pumatol sa kapwa niya lalaki? Ang mas malala, roon pa sa ilang beses niyang ipinahayag na kinaaayawan niya? Nagbibiro ang mundo kung ganoon!

Tang ina, oo nga. Inaasar lang siya ngayon.

Kabanata 31

WARNING:

This chapter contains some explicit content. Kindly read in your own discretion!

2022 me:

Ano

na

namang

nilagay

ko

rito

?

Update: Screaming, throwing up, cringing.

Anong

sinulat

ko

rito

omg????

**

KABANATA 31

UNFORTUNATELY for Leon, he had not seen Keith during the weekends. Nagkaroon ng pampamilyang lakad si Keith. Nagbakasyon silang mag-anak sa Baguio ng ilang araw at ngayong Martes pa lamang niya ulit makikita ang binata. Bagamat nakatulong iyon para mabawasan ang pagsususpetya ng mga kaibigan niya sa kanya, hindi niya maiwasang isipin ang isang iyon habang wala ito.

Nababaliw na siya, tang ina niya. Gusto niya makita ngayon si Keith pero alam naman ngayong nakabalik na ito mula sa family outing nila, ito naman ang magkukusang lumapit sa kanya.

No, no . Wait, he was not sure about that either. Hindi pumunta si Keith sa bahay niya kaninang umaga. Wala rin itong paramdam at kahit isang text, hindi man lang nito nagawa. Naiintindihan niya iyong tatlong araw dahil oras iyon ni Keith sa pamilya niya, pero iyong ngayon? Naiirita siya.

And why is he so clingy? Fuck . Anyway, because he has not seen even a single strand of Keith’s hair, he decided to drop by his clinic at SM. Which of course, caused some of that man’s employees to be surprised.

Not only the employees of course, but Keith himself. Sabi na nga ba niya at hindi nito pinuntahan ang site ng klinika ngayon. Or maybe, he purposely came back here to attend to something.

Anyway, why is everyone so surprised? He wasn’t even throwing a fit yet.

“What are you doing here?” napapantastikuhang tanong ni Keith.

Halos mahulog nito ang buhat na kahon. Hindi niya alam kung ano laman noon pero nakabawi si naman Keith noong dire-diretso siyang pumasok sa klinika nito at sumandal sa isang tabi.

Hindi lingid sa kaalaman ni Leon ang bigat ng atmospera, ang tindi ng tensyon. Sa kabila noon, malapit nang magngiting aso si Keith.

“Bakit? Busy ka ba?” pagtatanong niya.

Iginala niya ang mga mata tapos nagtama ang paningin niya sa mga katrabaho ni Keith na naghatid dito noong minsang malasing ito. Hindi masama tingin nila sa kanya ngunit bakas ang pagtataka sa kung anong hangin ang umihip para mapadpad siya rito.

“No.” Keith smiled. “Pupuntahan nga dapat sana kita pagkatapos kong itabi ang mga ‘to.”

This guy has several days to visit him before tapos ngayon lang siya nito pupuntahan?

Leon scoffed. “‘Kala ko wala ka nang balak magpakita sa ‘kin.”

“Why would you even think like that?” His forehead furrowed. “Is it because I didn’t text you? I was supposed to. Nawalan lang ako ng load.”

Namamangha niyang tinitigan ang binata. Nagkibit balikat siya at umarteng maraming paraan para ma-contact siya, pero text lang talaga ang naisip ni Keith? Hindi rinvnaman siya madalas magpa-load. Isa pa, mas convenient na mag-chat na lamang ito.

“Were you worried?” Keith added which made him still.

Amusement danced on those beautiful eyes and Leon huffed in response.

“Ba’t naman ako mag-aalala sa ‘yo? Matanda ka na. Kaya mo na ‘yang sarili mo.”

Malawak ang ngiting kumurba sa mga labi ni Keith. Minuwestrahan siya nitong sumunod sa opisina nito dahil mukhang doon nito balak dalhin ang kahong buhat-buhat. Naituon ni Leon ang mga mata sa bitbit nito pero hindi siya nagtanong. Sa halip, sumunod siya kay Keith.

Of course, those scrutinizing gazes didn’t subside. But Leon focused on Keith’s presence in front of him, and just seeing this man walk while he followed from behind made him appreciate Keith’s back again.

Noong nasa tapat na sila ng pinto ng opisina nito, saka tumigil si Keith sa paglalakad. Pinasadahan siya nito sandali ng tingin bago inilipat ang mga mata sa mga kasama nitong nag-aalala ang mga tinging itinatapon sa kanilang dalawa.

“Ako na magsasara ng klinika,” ani Keith na siyang ikinagulat niya. Closing hours na nga pala nila. “Iwan niyo na lang na naka-close sign ‘yong labas kung aalis na kayo. May pag-uusapan pa kami ni Leon.”

Papasok na sana sila sa opisina nito nang lumapit sa kanila iyong nurse ni Keith. If Leon remembers, her name is Ashley Egot.

“Doc, birthday nga pala ni Mama ngayon. ‘Di ka ba pupunta?” tanong nito.

Keith took a glance at him before he replied, “subukan ko. I can’t assure you that I can attend but tell your mom that I greet her a happy birthday.”

“If matatapos kayo nang maaga Doc,” the nurse trailed off as she took a quick glance at Leon, “matutuwa kami ni Mama if pupunta ka sa bahay.”

Naningkit ang mga mata ni Leon dahil hindi siya natuwa sa pagpasada nito ng tingin sa kanya na tila ba istorbo siya. Na para bang ipinapahiwatig nito na dapat hindi na siya dumating at isa siyang malaking obstacle, at hindi lamang si Leon ang nakapansin noon.

Bumuntong hininga si Keith at tumango. “Like I told you, I’ll try. But okay.”

With that, Keith opened the door to his office and gestured Leon to follow him.

Noong nasa loob na sila ng opisina nito, saka pa lamang napangisi si Leon noong maabutan niya ang pagbagsak ang mga balikat ng dalaga. Mukhang maghahanap pa ito ng oras para makasama si Keith. Mabuti naman at ngayon, hindi pinaunlakan ni Keith dahil harap-harapan niya itong babatukan kung sakali.

Masama pa rin loob niya noong kay Joana.

“Le, can you lock the door?”

Kaagad na nahigit si Leon mula sa malalim na pag-iisip nang marinig ang boses ni Keith. Nang tignan niya ito, natagpuan niya ang binata na bitbit pa rin ang kahon at mukhang naghahanap ng mapaglalagyan noon.

Moreover, he followed Keith’s instruction and locked the door. Hindi niya alam kung para saan, wala naman silang pag-uusapan na seryoso bukod sa magtatanong siya kung bakit wala itong paramdam ng ilang araw.

He wasn’t sad. He was just curious that he hasn’t heard anything from Keith these days.

“How do you lock this shit?” he asked, dahil kahit na anong pihit niya sa lock e hindi niya malaman kung sarado na ba ang pinto. “I can’t seem to lock it.”

“It’s easy, though?” Keith nonchalantly replied.

Napasagitsit siya at marahas na lumingon sa direksyon ng binata. “Really, then lock it—”

Leon’s words were only blown by the wind when Keith abruptly pinned him on the wall. He sucked in a breath, while the other male held his hand to help him lock the door.

”This is how you lock a door, Le. In case you have forgotten,“ Keith spoke quietly as he guided his hand to rotate the lock and secure their privacy. “There. Wala bang ganitong lock sa opisina mo, Leon?”

Unfortunately for Keith, Leon was still at a loss for words, hence; when he saw him looking like he was bewildered, all Keith could do was to chuckle. Out of amusement, he also placed his hand on Leon’s waist which made him flinch.

“So, did you miss me?”

The mischief on Keith’s voice finally brought Leon back from his reverie. Napaismid siya. Tinakpan niya ang bibig para umarteng nasusuka bago hinawakan ang dibdib ng binata para bahagya itong itulak. Ngunit sa huli, siya ang napaatras at likod niya ang dumikit sa pinto.

“Ba’t naman kita mami-miss? Nagtatanong lang ako kung ba’t hindi ka nagpaparamdam!” tugon niya.

“Exactly, you missed me,” Keith replied which only made his eyebrow twitch.

Leon scoffed. “Bingi ka ba? ‘Wag mo ngang i-boost ‘yang kumpyansa mo sa sarili.”

Habang pinapairal niya ang kaartehan niya, binitiwan ni Keith ang beywang niya para hawakan ang kamay niya at dalhin sa mga labi nito upang halikan. Awtomatiko siyang napatikhim, hindi malaman kung anong sasabihin.

“Punyeta, ‘wag mo ‘kong nilalandi,” pigil niya rito.

Mahinang humimig si Keith ngunit nanatili pa rin ang kamay niya sa mga labi nito.

“Baka kasi galit ka,” anito.

“Hindi ako galit,” paglilinaw niya bago binawi ang kamay mula sa binata. “Ano bang ginawa mo sa Baguio?”

“Nagbakasyon.”

Mahinang humalakhak si Keith at matiim siyang pinagmasdan. Halos isiksik naman ni Leon ang sarili sa pinto lalo na nang ilapit ni Keith ang mukha sa kanya.

Sa bawat sentimetrong nabubura sa pagitan nila, siyang dahan-dahang pagpikit niya para hayaan ang binatang sakupin ang mga labi niya.

Maybe it was because he hadn’t seen Keith for a few days, but it felt like time stopped when his lips met his. Leon’s heart pounded in his chest and the kiss oddly feels sweet, while he felt his knees grow weaker.

All he could focus on right now is the kiss that bounded him and Keith. His whole body tingled, the feeling of his body leaning on him as his arm wrapped around him felt warm. This has never happened before. Hell, he could never even pay attention to him. He never paid attention to how Keith felt addicting as time passes by.

He huffed when Keith inserted his other hand inside his shirt to cup his breast and his body shook when the older male pinched his nipple before he pressed and rubbed it.

Leon whimpered with Keith’s mouth against his, hence; Keith’s other hand travelled from his waist to his nape to deepen their kiss. Keith also placed his knee in between Leon’s legs to further stimulate him and to feel his growing bulge against him.

He came here only to ask Keith, but this is uncalled for.

Noong pakiramdam ni Leon, mawawalan na siya ng hininga dala ng paghalik ni Keith, ipinilit niya ang paghiwalay sa binata na pinaunlakan naman nito. He caught his breath, then again; Keith only took that as an opportunity for something else.

“Hands up,” the male whispered on his ear before he nibbled Leon’s earlobe. “I have to take your shirt off.”

Habol hininga namang sumagot si Leon, “nasa labas pa ‘yong mga kasama mo, Keith.”

“Aalis din sila maya-maya. Plus, all you have to do is to keep quiet and comply. Hanggang alas otso y media lang tayo rito pwede, Leon. Hangga’t maaari, dapat mabilis tayong dalawa.”

With those points raised, Leon complied to Keith’s request. He raised both of his hands while the other moved to take his shirt off. Napaisip pa si Leon kung pinagpawisan ba siya sa trabaho bagamat sa opisina lang naman siya kanina. Fuck, if ever Keith points out that he tastes like sweat, he would bury himself six feet under the ground.

Nonetheless, these thoughts were pushed aside when Keith kissed him before he travelled to the side, brushing his lips to his skin until he was at Leon’s neck. Kinilabutan si Leon noong umimid ang dila nito sa balat niya at walang anu-ano’y kinagat siya ng mariin!

“Hoy, putang in—”

He fumbled on his words until Keith covered his mouth to avoid giving any of his co-workers the right to suspect what they are both doing inside his office.

“I told you not to be loud,” Keith’s voice came out authoritative which made Leon speechless. “You want to maintain that ‘ straight ’ image of yours, right?”

Kumunot ang noo niya. “Ba’t parang naninita ka?”

“No,” Keith cooed before he licked the bite mark he left. This action made Leon flinch since it stung. It was as if Keith not only left a mark, he also left a wound. “I’m just saying that you’re trying to avoid any conflict involving us.”

Hindi siya nagsalita. Sa halip, mataman lamang na pinagmasdan ang batok ni Keith habang bumababa ang halik nito sa dibdib niya. As soon as the tip of Keith’s tongue touched the crown of Leon’s bosom, he automatically arched his back to push his sensitive part inside Keith’s mouth, which the former immediately sucked as if it was some sort of reward for abiding to Keith’s course of actions.

His own hands soon found its way underneath Keith’s shirt, and when he dug his nails against the male’s back, Keith let out a growl. And for some reason, he abruptly felt his belt unbuckled, jeans unbuttoned, and his fly unzipped with his half-hardened member that sprang.

“Tang ina mo, Keith,” bulong niya sa binata habang naniningkit ang mga mata nitong inabot naman ngayon ang buhok ni Keith upang hilain, but the latter only groaned from his bosom which sent chills under his spine, and prompted him to bite his lower lip. “Keith, I— ah.”

He let out a loud breath when he felt heat rush and embrace his manhood. He felt it hardening more, until Keith wrapped his hand around his shaft while his thumb rubbed around the tip of his member. He shut his eyes closed, bit his lower lip, and let out a whimper; his fingernails also scraped Keith’s back.

But that ecstasy was shortlived when Keith pushed his jeans down and the coldness finally registered to him. He could not help it but to yank Keith’s hair, only to be scooped with his legs spread wide open and placed to wrap around Keith’s waist.

Despite the frigid environment, however, it was not enough to kill the heat that braced him. If anything, it only added more fuel onto the fire.

“We’re literally beside the door,” Leon pointed out as his eyes rolled heavenwards. “And can you increase the temperature here? I’m naked and it’s cold.”

Keith chuckled while listening to him ramble. “I will, just grip on me tightly, we don’t want you to fall while I’m bringing you to my table, do we?”

Biting his lower lip and squinting his eyes at Keith, Leon wrapped his legs around Keith properly. It was then when Keith brought him to his table and laid him there. A hand immediately gripped on Leon’s left thigh and placed his leg on Keith’s shoulder while the taller was busy opening a drawer from his table.

Before Leon could ask what he was rummaging, Keith massaged his inner thighs which made him shut up and tilt his head on the side. Keith was obviously trying to distract him while also playing with his gonads. A controlled moan absconded from Leon’s lips with his fists clenched, his back arched a bit and his mouth remained open.

Dahil abala si Keith, tinakpan niya ang bibig gamit ang braso nang sa ganoon e mas makontrol pa ang ingay na kumakawala sa mga labi niya.

“Keith, ano bang ginagawa mo?”

“Opening the lube I bought last weekend,” Keith replied, his eyes never left something from his side.

Sinundan ng tingin ni Leon ang kinakalkal nito at nang makita ang bote ng lube, pilit niya iyong inabot at inagaw mula sa binata. Namangha sandali si Keith at natigilan sa ginagawa habang siya, padabog na binuksan iyong lube sa harapan nito.

Pinapahirapan niya sarili niya samantalang pupwede namang bitiwan si Leon sandali! Hindi naman siya mabo-bored kung tatlong segundo lamang siyang hindi mahahawakan!

“Tang ina mo ulit,” mura niya kay Keith at saka iniabot ulit dito ang lube. Umayos siya ng higa at ginawang kumportable ang sarili. “Pupwede mo namang buksan ng maayos. Ba’t ka ba nag-ii-struggle?”

Nagkibit balikat si Keith noong sa wakas, makabawi mula sa pamamanghang naramdaman.

“Fair point. I’ll try not to do that again.”

Yeah, he better, Leon thought before making a ‘ hmph

’ sound.

Of course, he has to set proper distance since he has no time to press his behind on Keith’s bulge that he can see from his place because it seems like Keith will insert digits inside him anytime soon.

Umupo sandali ng maayos si Leon mula sa lamesa ni Keith habang binabalot pa nito ang mga daliri sa lubricant. Pinasadahan siya ng tingin ni Keith at bago pa siya mautusan nito na bumalik ulit sa pagkakapahiga, ipinulupot niya ang mga braso sa leeg ng binata at inatake ito ng halik.

He is cold, thus, he needed warmth. But he cannot wear his clothes yet since they are busy doing something inside his office — which he certainly did not expect because he only came here to pester Keith. He came seeking for bronze, but he found gold, he guessed.

After a short exchange, Leon laid back down and spread his legs wider, much to Keith’s satisfaction.

“Must you do that?” Keith asked in an amused tone.

Leon only snorted as response before he covered his mouth in as soon as he felt Keith’s fingers poking and rubbing his hole. Keith took a quick glance over him and when he saw the fear painted on Leon’s countenance, he wrapped his fingers on Leon’s manhood and began to stroke it, then spat on the tip of his shaft, smeared it using his thumb to relax him.

It was at that moment that grains of sweat began to form on Leon’s forehead.

“Mhmph—” Impit ang ungol ni Leon.

Leon made muffled noises — he groaned, and moaned — which is why Keith waited for him to adjust despite not fully having his digit pressed within his hole.

“Does it still hurt?”

Leon hummed as he urged him to continue. If not, then they might get stuck in this place and spend the night here. Also, it still feels like hell, but it is kind of satiating to feel something inside him. Also, with his hand still stroking and massaging his shaft.

A strained growl, that was the noise that Leon made when Keith began to thrust his finger inside him. He is still somehow distracted since Keith was giving him a handjob, but the pain really stings him somewhere. Also, for some reason, it felt as if he was roaming around his insides since Keith felt like he was searching for something.

That was his thought until Keith inserted another digit inside him, then another, his pace began to increase and it felt more obvious that Keith was really searching for something — then he found it, and Leon could not force nor strain the gasp he made when Keith poked his prostrate, as well as the twitching of his member.

“Yes, yes,” Leon chanted as his back arched in attempt to push Keith’s fingers inside him. Keith moved in accordance with Leon to rub his sweet spot. “Ah, that’s— that’s it.”

His mouth hanged open as huffs, gasps, and silent moans absconded from his mouth. Occasionally, some noises were made but it was not much of a big deal since Keith was letting him do them.

“You probably like it so much to have that poked,” Keith commented.

Leon hummed and nodded in agreement. His fists clenched as he squirmed. It was that tingly feeling that urges him to desire Keith more than anything, but was it really just this? No, there was something else but Leon was not ready to entertain that idea.

Keith’s fingers remained inside him until Keith felt like he was ready for him. He sucked in a breath when the older male pulled his fingers from his hole. He wanted to complain again since he really feels abandoned and empty whenever he does that, but when he saw Keith unzipping his own pants, his forehead immediately creased.

“Keith, mag-condom ka. Tang ina mo, ang hirap alisin ng iyo no’ng una natin ‘tong ginawa.”

Tumigil sandali si Keith sa ginagawa bago siya nito inismiran. “I know, baby, I also bought me a pack.”

“Good, because I bought materials for you either but you chose saliva and to release inside me last time.”

“You liked it.”

Of course he did! Mag-aaway pa sana silang dalawa ngunit pinanood lamang niya si Keith habang isinusuot nito ang protection sa pagkalalaki nito. Noong matapos, ipinosisyon nito ang sarili sa kanya. He pressed his hard member on Leon’s hole and just feeling that made him feel chills running down his spine.

Moreover, Keith also leaned down to claim his lips for a bit and just as he was about to push his manhood inside Leon’s hole, a voice resounded from the other side of the door which made them pause.

“Doc, uuwi na kami ni Jerico! Hanggang anong oras ka rito?” Iyong nurse nito ang narinig nilang dalawa na magsalita mula sa kabilang banda ng pinto. At dahil nakahiga si Leon, inangat niya ang ulo nang sa ganoon, makipagtitigan sa pinto.

Meanwhile, Keith doesn’t really seem happy with the interruption. In fact, he grazed his teeth on Leon’s neck when he buried his head there which made Leon let out a small mewl.

“Fuck,” Keith then whispered on his ear, clearly agitated. Leon brought his gaze back to meet Keith’s, he was supposed to say something but Keith did not let him. “Im gonna reply to her after I’m inside you wholly.”

“Ha? Gago ka ba— ah!”

Tinangay na lamang ng hangin ang sinasabi ni Leon nang gawin nga ni Keith ang tinutukoy. Maingat at marahan ngunit mabilis para kay Leon. Gusto niyang sapakin si Keith ngunit imbes na ganoon ang gawin niya, nayakap niya lamang ang binata ng mahigpit.

“Pakyu ka talaga, alam mo ba ‘yon?” Ngayon naman, mas mahina ang boses niya.

Mukhang naalarma naman ang naroon sa labas at naghihintay ng sagot ni Keith dahil dinagdagan nito ang tanong at mukhang nag-aalala pa para sa sitwasyong nagaganap dito.

“Doc? Okay lang po ba kayo?”

Mahina lamang na tumawa ang binata. Noong medyo kumalma na, tinignan nito ang pinto at kinausap ang nurse na tumatawag dito.

“Yes, we’re okay. Mamaya pa rin ‘ko rito. Importante ‘yong pinag-uusapan namin. Ingat kayo,” ani Keith. Sapat ang boses para marinig ng dalaga.

After answering, Keith immediately showered him with kisses, apologizing that he had to penetrate him quick since they do not have a lot of time in their hands. Napapikit ang isang mata ni Leon nang halikan siya ni Keith sa sentido noong ipilig niya ang ulo patagilid. They were also having a good time until the voice spoke again.

“Doc, paalala ko lang na pupunta ka sa birthday ni mama, ha.”

“Oo,” Keith replied dryly to finally shoo her.

Meanwhile, Leon huffed in Keith’s stead, and in a low tone, he said; “you already told her that you probably won’t attend yet she keeps on pestering you about it.”

“It’s okay.” Keith kissed the side of his lips. We both know that I won’t come, anyway. Now, can you wrap your legs around my waist?”

“Yeah, can do.”

As soon as he wrapped his legs around Keith, they stared at each other for a good while before their lips locked once again. The older male also began to thrust, making sure that he would poke and rub Leon’s spot as much as possible, while also attempting to suppress any loud noises as their body clapped and they became one.

Both of them lasted for a while, but when the clock hit quarter to nine, a few more thrusts was done until they reached their orgasm — and Leon would never get exhausted of repeating this: despite this hot scenario being uncalled for, it was a memory Leon kept.

Kabanata 32

KABANATA 32

“AKO LANG BA nakapansin o nitong nakaraan, parang mas lalong gumwapo si Engineer Eleazar?”

Natigilan si Leon sa pagkain ng samgyupsal noong marinig ang komento ng isa sa mga kasama niya sa trabaho. Nang mag-angat siya ng tingin, natagpuan niya ang halos sa mga ito na pinagmamasdan siya. Kinukumpirma kung totoo ba ang sinasabi noong kasama nilang nagsabing gumagwapo siya nitong nakaraan.

Their reactions made him feel awkward but in the end, he chuckled.

“Mabuti nalinawan kayo? Gwapo talaga ako,” aniya at inismiran ang mga ito bago nagpatuloy sa pagkain.

Humalakhak si Rowan. “Ayun, mahangin ka pa rin pala hanggang ngayon. ’Kala namin, nagbago ka na dahil nananahimik ka e. Kailangan ka lang palang puriin.”

“Bale ’di totoo na gumwapo ako lalo?”

“Hindi, seryoso ’yon! Anong sikreto mo? Mukhang may girlfriend ka na kaya ganyan.”

Leon hissed while his eyes danced in amusement as he took a glance over his coworkers. Napailing siya at iwinagayway ang isang kamay.

“Wala akong girlfriend! Gumagwapo lang talaga ako dahil para akong alak. Mas sumasarap habang tumatagal!” pagmamalaki niya.

Nagtawanan ang mga kasama niya. Sunud-sunod pang pang-aasar ang natanggap ni Leon ngunit pinabulaanan niya ang mga iyon.

Nitong nakaraan, napag-usapan nila ng iilan sa mga kasama sa trabaho na lumabas para makapag-destress. Una nilang naisip na mag-inuman, pero para saan iyon kung walang masarap na pulutan? Kaya nang may mag-aya ng samgyupsal, oo kaagad ang sagot ni Leon.

Iilan sa mga kasama niya ngayong araw, si Elisa.

Napansin lang ni Leon pero nitong nakaraan, parang mas madalas itong sumama sa mga outing bagamat hindi kasama ang boyfriend nitong si Jay. May narinig si Leon na umiikot na tsismis, though. Hindi lang niya pinapansin dahil masyado siyang abala kay Keith.

“Hindi na naman sumama si Jay,” puna ni Katelyn, isa sa mga katrabaho nila. “Elisa, may nangyari ba sa inyo ng boyfriend mo? Ayaw ka no’n madalas pasamahin sa ganito, e.”

Pagak na tumawa si Elisa. “Masama raw pakiramdam ni Jay kaya ’di siya sumama ngayon.”

Dahil wala siyang interes sa usapan, inabala ni Leon ang sarili na mamili ng susunod na side dish na gusto niyang lantakan. Masarap iyong sweet potatoes pero ubos na’t hindi pa napapa-refill, kaya sa lumpiang shanghai siya nakikipag-agawan.

Natigilan lang siya sa pakikipaglaban kay Rowan ng chopsticks nang marinig ang paghagikhik ni Katelyn.

“Kanina ka pa nagnanakaw nang tingin kay Leon, ha! Eli, ’wag mong ubusin! Kawasa ’yong ibang nagkakagusto sa kanya!” ani Katelyn.

Naguguluhang kumunot ang noo niya nang tudyuhin siya ng mga kasama. Lalo na noong ang mga nakaupo malapit sa kanya, sikuhin ang tagiliran niya.

“Napa’no kayo?” medyo irita niyang tanong.

Pabiro siyang kinindatan ni Rowan kaya umakto siyang nasusuka. Kung sanang si Keith ang kumindat sa kanya, baka natiis pa niya.

“Ikaw, p’re!” anito. “Baka inaagaw mo na pala si Elisa kay Jay, ha?”

“What the fuck?” Lalong lumukot ang mukha ni Leon. “Ba’t naman ako manghihimasok sa relasyon nila? Gago ba kayo?”

Ni wala na nga siyang pakialam kay Elisa. Hindi niya alam kung kailan nagsimula pero nawala ang amor niya rito.

Magpapatuloy na sanang kumain si Leon nang biglang sumigaw si Warren. “Alam mo na ba ’yong tsismis, tho?! Pasensya na Eli, pero pwede ba nating i-fill si Leon? Masyado na kasing maaga umuwi. Kaya iniisip naming may girlfriend na e.”

Leon hissed.

Samantala, nagulat naman ang dalaga. “Ha? Ayos lang naman pero walang kinalaman si Leon sa nangyayari sa ’min ni Jay.”

Ah, mayroon pala talagang ganap. Bumuga nang marahas na hangin si Leon ngunit wala siyang makapang interes sa nangyayari. Hindi tulad noon na inaabangan niya si Elisa at kung kailan ba sila magbi-break ng boyfriend nito.

Saan ba nagsimula ang ganito? Hindi maalala ni Leon pero mukhang noong pumasok si Keith sa buhay niya at pinaunlakan ulit niya, nawalan na siya ng interes sa ibang tao at bagay. Mas mabuti at maganda rin ang buhay niya ngayon. Mas chill at hindi niya napapansin ang bigat ng trabaho.

“Wala ka na yatang pakialam, Leon? Samantalang dati, ’di mo itinatago na may gusto ka kay Elisa! Abangers ka pa nga noon!” pabirong sabi ni Warren.

Tipid niya itong nginitian. “Dati pa ’yon. Nirirespeto ko relasyon nina Elisa at Jay.”

’Tsaka mas busy siyang mag-alala kung nasa bahay ba niya ngayon si Keith at kung nagluto ba ito. Kakain pa ba siya pagkauwi niya? Nagpaalam naman siya ro’n.

Natahimik ang buong kapaligiran nang sabihin niya ang opinyon. Ang iilan sa mga ito, nagpalitan pa nang tingin hanggang sa mayroong magsabi na:

“Pakiramdam ko talaga, may bago ka na. Ayaw mo lang sabihin sa ’min. Mukhang masaya ka na, o. Walang bakas ng stress sa mukha!”

Hindi niya pinansin ang pang-aakusang natanggap. Wala nga siyang bago, kasasabi niya lang kanina, e. At isa pa, kung mayroon man, siya pa mismo ang magkakalat noon!

Imposibleng magtago siya ng ganoong bagay lalo na at gustung-gusto na niyang magkaroon ng sarili niyang love life! As if Keith wasn’t his love life , the back of his mind said; but he only shrugged it off and decided to consign the thought beneath the gravel existing only inside his head.

Little did Leon know, Elisa’s gaze never left him. She silently observed Leon’s reactions, watching if he would ever get curious to what was happening about her if only their coworkers pulled the right strings. Then again, she was only assuming that Leon would still throw the same interest he used to have for her.

Right now, it feels as though Leon was more distant, and he acts in love - as if he really has someone but he was just hiding her from the crowd. Is he really one to keep his relationships a secret?

She was curious and she was hoping that someone would bring the topic right back up again. However, Leon was great at eluding conversations. Hence, they cannot really figure out what was happening in Leon’s life right now.

“KEITH, DOES your coworkers know that you’re gay?”

This… was a silly question, to be honest. Hindi malaman ni Leon kung bakit siya kuryoso pero hindi dahil base sa iniaakto ng mga kasama ni Keith, mukhang walang may alam kung ano ba talaga ito.

Gabi na noon at tulad ng nakasanayan, sa bahay niya dumiretso si Keith. Sinunod nito ang sinabi niyang huwag magdadala ng kotse kung sakaling pupunta sa bahay niya dahil malaki ang tsansang mahuhuli sila. But every condition comes with a price, kailangan niyang ihatid si Keith sa parking lot kung saan nito iniiwan ang kotse kung aalis na ito.

Wala namang kaso sa kapalit na hiningi ng binata, kaya pumayag na siya.

Right now, they are in the living room, lying on the couch beside each other and Leon was using Keith’s chest as his pillow. Nanonood sila ng Netflix ngunit hindi magawa ni Leon na ituon ang atensyon sa palabas. Nadi-distract siya sa pabango ni Keith.

Jovan Musk really suits him best.

“I’m not gay, I’m Leonsexual ,” Ipinilig ni Keith ang ulo para harapin siya’t halikan sa noo. “Anyway, wala akong sinabi dahil wala ring nagtatanong. They probably just assumed that I’m into women.”

Walang nasabi si Leon kung kaya naman nagsimula na siyang gumuhit ng bilog sa dibdib ng binata. Napaisip siya sandali at naghintay din sa kanya si Keith, ngunit noong magtagal ang pag-iisip niya, ibinalik ng binata ang mga mata sa telebisyon.

“But weren’t you into girls when you were in college? Lagi kong naririnig kay Kuya na iba-iba ka ng dini-date. You were the casanova type,” tanong niya.

Keith hummed in disagreement. “Yeah, but that was before I realized that I like you. Lumala noong natakot ako dahil nagkakagusto na pala ako sa ’yo.”

“Huh? Kailan ka ba nagkagusto sa ’kin?”

“Noong Senior High ka.”

Bahagyang napabangon si Leon mula sa pagkakahiga upang tignan ang mukha ni Keith. Balak na tignan kung seryoso ba ang sinabi nito o baka may halong biro.

“Bale sa dami ng naging girlfriend mo noong Senior high ako wala kang sineryoso sa mga ’yon? Tapos lumala lang kamo no’ng natakot kang may gusto ka sa ’kin?” napapantastikuhan niyang tanong.

Tumango-tango ito. “Sino bang ’di matatakot kung bigla mong mari-realize na nagkakagusto ka sa kapatid ng kaibigan mo? Lalaki pa.”

Well, yeah. He supposed that it’s understandable. He would freak out too if that was the case.

Mataman siyang pinagmasdan ni Keith. May bahid ng pagsususpetya sa mga mata nito. Pinag-iisipan kung totoo ba ang sinabi niyang handa na talaga siya sa ganitong usapan hanggang sa makita ang paninindigan sa mga mata ni Leon.

In the end, he sighed in defeat.

“You were just so young back then, I couldn’t have possibly held you like how I wanted,” Keith began. His eyes glinted in sadness and that made Leon gulp a mouthful of air. “And I’m bewildered with these feelings I’m harboring for you. It was… strange .”

“Dahil ba ’di mo tanggap na magiging ganyan ka?” pag-uusisa niya.

“No. It’s because I’ve never felt this kind of love with anyone else before but you. You make my day, Leon. You complete me.” Then Keith smiled sadly. “’Tsaka kaya ako takot e dahil istrikto noon. Ayokong maging tumupulan ng pang-aasar, na mainsulto at masira ang imaheng meron ako no’ng nag-aaral ako. I was childish. I threw and shut my feelings down because it didn’t sit right. I was stubborn. But the consequence for that was… I lost you.”

Imbes na magsalita, bumuga nang marahas na hangin si Leon. Nanatili ang mga mata ng binata sa kanya. Nakalimutan nang malapit na sa climax iyong pinanonood nilang dalawa.

“Isa pa, kapatid ka ng best friend ko. Can you imagine how disgusted both of you may be if I confessed my feelings for you? ’Di lang ikaw ang mawawala sa ’kin kung nagpadalos-dalos ako. Pati ’yong pinakamatalik kong kaibigan,” dagdag nito.

He nodded. “Pero alam ba ni Kuya ngayon?”

Noong tumango si Keith, napasagitsit siya. Ito na nga ba ang sinasabi niya.

“Nalaman ni Nards no’ng grumaduate kami sa med school,” tugon nito.

Sandaling tumigil si Keith dahil mayroong inaalala bago natawa. Nagtataka niya itong pinagmasdan kaya itinuloy nito ang kwento.

“Sa dorm namin niya ’yon nalaman. Nagtataka siya kung ba’t daw ’yong cellphone ko, punung-puno ng mga nakaw na litrato mo noong nasa Pilipinas pa kami. Inasar niya ’ko dahil parang gusto raw kita,” kwento nito.

Leon huffed. “Anong sjnabi mo sa kanya?”

“Na gusto naman talaga kita, na ’di kita gustong maging kapatid kung ’di gusto kong ako ’yong gugustuhin mong makasama hanggang pagtanda.”

Leon’s heart pounded against his chest once he heard those words. Awtomatiko niyang naitikom ang bibig at nabura ang kunot na medyo pumuporma sa noo niya. His lips thinned and his cheeks grew hot. Nag-iwas siya nang tingin kay Keith para itago ang wirdo niyang reaksyon.

It wasn’t supposed to be like this but his body reacts on its own and it ignores his mind.

“E ako, Leon? Pwede bang ako naman ang magtanong sa ’yo?” Keith said.

Sandaling ibinaon ni Leon ang ulo sa gilid ng mukha ni Keith bago siya humigop ng malalim na hininga para pakalmahin ang sarili. Noong ayos na ang pakiramdam, tumango siya.

“Ba’t ka umiiyak no’ng araw na unang beses mo ’ko tinulak palayo?” anito.

He flinched when he heard the question. Nawala ang kaninang nararamdaman niya. Ang pamumula ng mga pisngi niya, napalitan ng pamumutla at ang mabilis na pagtibok ng puso niya; hindi na dahil sa mga paruparong kumikiliti sa kanya kung hindi dahil sa pagkataranta.

Marahan siyang nag-angat ng ulo para hanapin ang mga mata ni Keith. Bagamat madilim, hindi iyon naging hadlang upang makita ni Leon kung paano kumislap sa mga mata ng binata ang sakit. Bakas ang pagkagulat sa mukha niya at ang mga labing naitikom niya kanina, bahagyang naghiwalay.

Both of them stayed silent for a while and the only thing that keeps their atmosphere from silence was the noises coming from the television.

It also took Leon a while, but as soon as he mustered the courage to speak, he finally said the words that had been wanting to escape from his lips.

“I can’t remember. Sorry.”

“YOU’RE IN love.”

Natigilan si Leon noong marinig ang komento ni Lyle. Nag-angat siya ng isang kilay sa kaibigan bago niya ito inismiran.

“In love? Hilo ka na naman ba, Ly?” natatawa niyang tugon.

Nginitian siya nito. “Hindi, a. It’s just that, we noticed that you’re livelier nowadays. Like you’re finally enjoying life.”

“I’m really enjoying life even before, though?”

“I know pero ’di tulad dati na madalas kang ma-stress kasi wala kang girlfriend? Who are you in love with, anyway?”

“No one.”

Wala pa rin naman siyang girlfriend ngayon. Sadyang mas busy lang siya ngayon kay Keith.

Mataman siyang pinagmasdan ni Lyle. “Then you must be in love with yourself or with the person you spend most of your time with.”

Kay Keith?

Napahalakhak siya. Imposible. Hindi niya trip ng lalaki. Kahit pa na parang nari-relax siya sa tuwing nasa tabi niya iyon, o naa-appreciate niya kung gaano ito kagwapo, kung paano siya nito alagaan, at syempre; kung paano siya nito pasiyahin sa kama.

“Ako lang mag-isa nitong nakaraan,” ang tanging sagot niya.

Sa pagkakataong ito, inimbita siya ni Lyle na pumunta sa kumpanya nito. Ang sabi sa kanya ni Gian, gusto raw nitong mag-experiment at gumamit ng ibang inspirasyon sa paggawa ng damit. At dahil magkakaiba silang lahat ng “aesthetic”, nais daw nitong siya naman ang gawing inspo.

Syempre, nagulat siya. Wala siyang alam sa mga ganito. Tinanong niya si Gian kung ayos lang ba dahil ito ang pinaka-inspirasyon ng asawa, ngunit ang sabi naman ng isa; hindi matututo si Lyle kung panay si Gian lang ang titignan. Gusto nitong mag-explore ang asawa at sa kanya maswerteng natapat ang roleta.

Roleta, punyeta.

“Ano palang gagawin natin dito?”

Bagamat itinanong niya iyon nang magkaroon siya ng ideya sa ginagawa ni Lyle, hindi naalis ang mga mata ng binata sa kanya. Tila ba inoobserbahan siya at mukhang natutuwa para sa kanya. Nang lingunin niya ito, hindi niya naiwasang ngiwian si Lyle.

“Lyle, I didn’t clear my schedule today for you to stare at me. Baka maabutan kang ganyan ni Gian, pisikalin ako no’n.” Baka suntukin siya or something.

Doon pa lamang mukhang nagising sa katotohanan ang binata. Napakurap-kurap ito’t mahinang tumawa para takpan ang pagkapahiya.

“Sorry. Ang carefree mo kasi talaga panoorin. ’Di ko naiwasang matuwa,” pagdadahilan nito.

Why does everyone think that he is in love, anyway? E siya mismo, alam sa sarili niya na hindi.

Sinundan niya nang tingin ang kaibigan noong lumakad ito tungo sa lamesa nito, umupo sa swivel chair at tila ba mayroong hinanap na dokumento. Dahil organisado ang lamesa ni Lyle, mabilis nitong natagpuan ang hinahanap.

That made Leon’s nose scrunch. Dapat yata, linisin na rin niya iyong lamesa niya sa opisina niya dahil halos magmukha nang gubat ng papel doon.

“May mga sketches na ’ko, Leon, tignan mo muna kung gusto mo. Kung gusto mong dagdagan o ipa-adjust, sabihin mo lang sa ’kin,” ani Lyle at iniabot sa kanya ang isang clipboard.

Kaagad iyong kinuha ni Leon bago siya sumandal sa back rest ng kinauupuan at napasipol nang makita ang unang disenyo. Maganda iyong mga detalye. Malinaw ang mga linya kung kaya natutuwa si Leon na eksaminahin. Mukhang pinag-isipan at iginuhit talaga ni Lyle ang mga damit na siya ang nasa isip nito.

Ngunit habang pinagmamasdan niya ang mga iyon, hindi niya maalala na maisip si Keith.

Mula sa gilid ng mga mata niya, pinasadahan niya ng mabilis na tingin si Lyle. Natagpuan niya itong mataman siyang pinagmamasdan habang nakangisi’t nakahalumbaba.

“May problema ba?” nag-aalalang tanong ni Lyle nang mapansing nakatitig siya rito. Tumuwid ito mula sa pagkakaupo. “May ’di ka nagustuhan?”

“It’s not that. Napatitig lang din ako sa ’yo.” Dahil kanina pa siya nito pinapanood.

Ipinilig ni Lyle ang ulo. “Oh. Then take your time looking at the clothes. And no pressure, kung may demands ka, susundin natin.”

“Iniisip ko kung nagtanghalian ka na,” pagdadahilan niya naman. “Medyo nagugutom na ’ko, e.”

“Ah!” Lyle’s mouth hanged open for a bit and snapped his fingers. “Hindi pa pero sinabi ko na kay Gian na pumunta rito ng lunch para sabay-sabay na tayong kumain.”

Naks. Si Gian pala ang provider ng pagkain ngayon. Sana alam nito kung anong gusto niyang kainin.

Nagkwentuhan sila ni Lyle hanggang sa mabitbit siya ng mga mata niya sa sketchbook na iniharap nito sa kanya. Mas nakapag-focus na siya matapos nilang mag-usap tungkol sa pagkain, kung kaya marami na ring nasabi si Leon tungkol sa design ni Lyle.

Mga ideya lang naman para mas mai-reflect siya ng mga damit na idinisenyo nito, hindi mismong detalye kung ano ang ilalagay doon.

“Para sa’n ba ’to?” tanong niya.

Tumikhim si Lyle. “Sa event sa Las Vegas. Inaya ako ng dati kong boss na sumali dahil lumalaki na ang Primivere at dahil Vegas iyon, ikaw ang una naming naisip ni Gian. You really suit the vibes there.”

“Ako talaga?” Kunot noo at namamangha niyang pinagmasdan ang binata. “Ba’t ’di si Zach?”

“Circus ’yon.”

Okay, he’s now convinced that Zachariel doesn’t suit the Vegas theme.

Tumawa si Lyle. “Kidding aside, kung nightlife kasi ang pag-uusapan, alam naming lahat na ikaw ang malakas do’n. You know how to bring yourself during those events. So we’re looking forward to use you as an inspiration.”

Fair point. Siya na lang ang pinakaaktibo sa ganoon dahil simula noong magkaroon ng second chance si Zachariel kay Cassandra, hindi na ito pinayagan noong isa na sumama kay Leon dahil baka magkaroon pa ng aberya. Not that it was a problem, he respects Cassandra’s decision and she actually made a very clear point.

Kahit naman mukhang takas mental si Zachariel, gwapo iyon at maganda ang personalidad. Mabuti nga, hindi maloko at faithful kay Cassandra.

“Pero nitong nakaraan, mukhang ’di ka na pumupunta sa mga club at bar?” dagdag ni Lyle.

His lips slightly parted and his gaze was fixated on him until he mustered the energy to avert his gaze onto something else.

Nitong nakaraan, si Keith ang madalas niyang kasama. Dahil hindi sila sa bar nagkikita at sa halip, sa bahay niya, hindi kailangan ni Leon na lumabas-labas. Nabawasan din ang pagkonsumo niya ng beer nitong nakaraan dahil sa binata.

Muling kumunot ang noo niya.

When did this start? Itong pagbabagong buhay niya dahil kay Keith. Parang nitong nakaraan, mas nagiging good boy siya. Naiiba pa ang lifestyle niya dahil kung noon, mas aktibo siya sa gabi; ngayon, itinutulog na niya ang mga oras na iyon dahil madalas manatili si Keith sa tabi niya.

His cheeks flared when an idea came to his head. Keith was affecting his life and he brought drastic changes that Leon surprisingly adhered to.

Natakpan niya ang bibig para itago ang pagsinghap ngunit hindi nakatakas sa mga mata ni Lyle ang pagmo-monologue niya sa isipan dahil mahina itong natawa. Napukaw noon ang atensyon niya ngunit lalo lamang namangha si Leon nang mukhang aliw na aliw si Lyle sa kanya.

“’Ba, ang saya mo.”

Lyle continued to chuckle but he managed to reply, “because you look like that. Para kang biglang sinampal ng realidad, Leon. Tipong para kang nakidlatan o hindi kaya, pinagbagsakan ng langit at lupa.”

Well because his realizations are surprising but none of them are really that serious.

“I’m not in love,” aniya ngunit mas lalo lamang tumawa si Lyle. “He wasn’t even my type!”

Natigilan si Lyle at namamanghang tumitig sa kanya na para bang may sinabi siyang mali.

“ He ?“

Ah, puta. Nagkamali pa siya ng pronoun. Tumikhim si Leon bago binasa ang pang-ibabang labi upang ipunin ang natitirang kakapalan ng mukha.

“ She ,“ pagtatama niya.

“Oh, she ,” Lyle replied and chukled again. “You used the wrong pronoun.”

“Bakit? Nakakabulol naman talaga minsan ’pag mabilis kang magsalita!”

Instead of replying, Lyle only proceeded to chuckle. This lasted until his husband, Gian, finally arrived and was instantly confused since Lyle would not stop laughing his ass out.

“What did you do?” May bahid ng pang-aakusa ang boses ni Gian. Tang ina rin nito, e. Akala mo naman, trip niya si Lyle.

Leon snorted. “Nagkamali ako ng pronouns.”

Lalong lumakas ang tawa ni Lyle dahil naalala nito ang sinabi niya. Leon used she because he knew he cannot afford to reveal what was happening between him and Keith. Kung magkamali siya ng pronouns, hindi niya alam kung ano ang gagawin at idadahilan niya sa mga ito.

Kabanata 33

KABANATA 33

KEITH had never seen Leon so distressed until recently although, he seemed happy and contented around him. Sometimes, fear would glint on those beautiful gray eyes that Keith couldn’t help it but to stare and figure out what was worrying his baby.

Isa sa mga araw na iyon ay ngayon. Halos magpalunod si Leon sa paglalaro ng Mario Cart, hindi siya papansinin kung hindi niya kauusapin. Kung hindi naman siya magpaparamdam, ipipilit nitong tumabi sa kanya.

In the end, Keith decided to sit behind Leon and snake his arms around his waist while he rested his chin on Leon’s shoulder and peppered his neck with butterfly kisses.

“‘Wag kang magulo Keith, matatalo na ‘ko rito,” ani Leon na medyo gigilid-gilid pa na parang sinasabayan iyong karakter niya sa nilalaro. “Punyemas na pagong!”

“Wala naman akong magawa bukod sa lambingin ka. Ayaw mo yata akong kalaro.”

Sinadya ni Keith na bahiran ng pagtatampo ang boses niya bagamat wala talagang laman ang pang-aakusa niya. Gusto lang niyang asarin ang binata ngunit nang iabot nito sa kanya ang isa pang joystick, nabigla siya at mahinang natawa.

“Basta ‘wag kang aalis diyan sa likuran ko. Babatukan talaga kita,” banta ni Leon.

Humimig si Keith at hinalikan ang pisngi ni Leon. Nitong nakaraan at napapalapit sila sa isa’t isa, malayang-malaya niyang naipapahayag ang pagmamahal para kay Leon sa dalawang paraan: through service and words . Lalo na at hindi tulad noon na nagagalit si Leon, mananahimik lang ito at magtatago dala ng pagkapahiya.

He likes this serenity with Leon, but he is also worried.

“Is there something bothering you?” tanong niya nang isandal ni Leon ang katawan sa kanya. “Nitong nakaraan, para kang napa-paranoid.”

“Trabaho lang,” Leon replied dryly. “Magulo lang mga kasama ko sa trabaho no’ng minsan.”

“Why?”

“They were accusing me that I’m involved in someone else’s break up. Ni wala na nga ‘kong pakialam do’n sa babae. I used to admire her back then, but now? Meh.”

Natahimik si Keith nang marinig ang kwento ni Leon. Something inside his stomach churned and he felt numb. Para siyang masusuka na ewan dahil may kung ano sa lalamunan niya na parang nagbabadya na lumabas.

“Alam naman nilang ‘di ko rin kinakausap kaya naeewan akong pumasok nitong nakaraan,” mapait at naiirita nitong sabi.

Keith hummed. “Baka naman may gusto na rin sa ‘yo kaya sinasama ka sa gulo?”

“And that’s on disrespecting me. Maloko ako Keith, pero ‘di ko naman gustong maging homewrecker o maging third party.” Leon snapped his fingers. “Plus I’m too busy being with you. Why would I spare a single glance on their problem?”

Ah, puta. Kasalanan ba kung matutuwa siya’t kikiligin? Dahil ganoon ang nararamdaman niya habang pinapakinggan si Leon na ilatag ang mga dahilan kung bakit imposibleng sangkot siya sa isyung kumakalat sa trabaho nila.

Sa kanya ang atensyon ni Leon ngayon, sa kanya lang ito nakatingin. Napapansin ito ni Keith pero ayaw niyang paasahin ang sarili dahil baka nag-aangat lang siya ng sariling bangko. Pero ngayong naririnig niya ang mga salitang ito kay Leon, naiisip niyang mayroon siyang pag-asa.

Hindi na malabo at hindi na rin imposible.

“Yeah. I believe you,” Keith replied as soon as he planted a chaste kiss on Leon’s cheek. “You’re spoiled but you won’t go that extreme.”

Leon let out a ‘hmp’-sound. “Hindi ako pinalaking bobo!”

Instead of responding verbally, Keith only embraced Leon and squeezed their faces together. Nairita ang isa ngunit hindi nagpadaig si Keith. Kahit na itinulak siya ng binata… Sa huli, ito rin ang sumuko dahil hindi ito makakawala mula sa kanya. But he was just proud that Leon is somehow changing, and to think that the reason behind was him?

Ha. Magagalit ba si Leonardo kung kidnap-in niya itong kapatid niya at dalhin sa simbahan nang matali na rin siya?

“Keith, you smell old!” pang-aasar ni Leon.

Tumawa siya. “That hurts. I’m just thirty-four. Still young and handsome.”

“Ganyan mag-deny ‘yong mga matatanda na. Personal space kasi, king ina!”

Despite their bantering, both of them paused for a moment to take their time and stare at each other’s eyes. Nakikita niya na hindi gaanong kumportable si Leon sa ginagawa nila dahil sa okasyonal nitong paglunok. Tanging pride na lamang ang humihila rito para titigan siya pabalik. That was when Keith leaned to brush his lips against Leon’s, and it was the latter who claimed his lips wholly.

At times like this, Keith always hoped that Leon is almost at the same page as him. This sweet and serene moments he always swore to carve deep in his memories.

It was after a while when Keith broke the kiss and had Leon following him for another one. Natawa lang siya at noong mapahiya ang isa, inirapan siya nito. He still acts like a brat but he adores him.

“Gusto mo bang lumabas?” pag-aaya niya.

Leon pursed his lips. “Ayoko. Baka makita tayo ng mga kaibigan ko.”

“Edi lumayo tayo. Mabilis lang naman ang byahe’t hindi problema ang gas.” They can basically go anywhere they want.

Silence filled the whole room and all Keith could hear was some background noises from outside; Leon’s neighbor who kept on shouting what were the results of their local sweepstakes, and some engines from motorcycles.

Despite the noises outside, Keith heard Leon’s voice clearly.

“May nakita akong cafe sa Tarlac. Pinuntahan nina Gian no’ng minsan kaya gusto ko rin sanang bisitahin. Ayos lang ba kung do’n tayo?” parang batang tanong ni Leon habang halos kumislap ang mga mata nito.

Tumango siya. “Kung alam mo kung saan banda, ba’t hindi?”

“Alam ko ‘yong address!” Masiglang tumango-tango si Leon. “Kung maligaw tayo, magtanong-tanong na lang tayo sa mga taga-ro’n.”

“That’s so… typical of you.” Then, he chuckled. “But okay, let’s go there if you want to.”

That was all that he said and Leon immediately stood up and turned his game off. Nagtataka niya itong sinundan ng tingin hanggang sa muling umupo si Leon para kunin ang kamay niya at hilain siya.

“Samahan mo muna pala akong maligo,” anito.

Napapantastikuhan niya itong pinagmasdan. “Seriously, then how would you walk if we take a bath together?”

“Wala akong sinabing gagawa tayo ng milagro ro’n.” Leon stared at him incredulously. “‘Di ka ba marunong maligo nang matiwasay kahit may kasabay?”

“I don’t know. Well, it’s you so…”

Nginisian si Leon. Nakita niya ang pamumula ng mga pisngi nito, pati ang ilang beses nitong pagbuga ng marahas na hangin at pagsimangot ngunit wala siyang naging kibo. Hinintay niya lamang ang sasabihin ng binata.

“Fine! Pero quickie lang, Keith!” pagsuko nito.

Bibigay din pala.

THIS IS their first date. Halos isang oras at kalahati din ang byahe nilang dalawa papunta sa Tarlac. Hinanap pa nila iyong cafe na sinasabi ni Leon at dahil mga dayo sila. Ilang beses silang nagtanong hanggang sa mahanap na lamang din nila ang cafe na sinabi ng binata sa kanya.

Despite the exhaustion he felt from searching for this place, it was instantly wiped out with Leon’s energy and excitement.

Hindi naman siya iyong tipo ng mga bata na first time palang makapunta sa mall. Si Leon, bagamat nananatili na blangko ang mukha at chill lamang sa mga kaganapan, kumikislap ang mga mata nito sa tuwa. Lalo na, maganda nga naman ang tema ng cafe.

Retro vintage, samantalang iyong kay Gian, ang dating naman e artsy. Anyway, this kind of theme is undeniably brilliant. Ang maximalist tignan ng kapaligiran pero hindi masakit sa mata.

This seems to have been going well, either. Based on the amount of people around. Isa pa, maganda ang view sa labas dahil garden ang naroon. While Leon still gawked around the place, Keith snaked his arm around his waist. Wala namang kaso kay Leon. Walang nakakakilala sa kanila rito at hindi rin naman sila tagarito.

“May nakita akong upuan. Mukhang magandang spot dahil sa tabi ng bintana at nakikita ‘yong garden,” aniya.

Nilingon siya ni Leon bago ito tumango. “‘Okay lang din ba kung doon tayo sa pinakasulok? I don’t really want to attract attention.”

“Yeah, I don’t mind.” Nagkibit balikat siya’t iginiya ang binata tungo sa nais nitong upuan. “‘Pag may nakaupo ro’n, sa’n mo gustong lumipat?”

“Basta roon tayo sa ‘di gaanong matao.”

Tanging pagtango lamang ang naging sagot ni Keith sa binata. Once they settled in Leon’s desired seat, they immediately discussed what they should get. Medyo natagalan mamili si Leon dahil gusto nitong subukan iyong mga tarts. Kahit pa na hindi ito gaanong mahilig sa matatamis, mayroon itong fascination para sa tarts.

“Which one, though?” he asked. “Iyong may mga berries na toppings?”

Tumango-tango ang binata. “Kiwi ba ‘yong kulay green na nakahalo ro’n?”

“I guess. Do you like kiwis?”

Noong muling tumango si Leon, ngumisi siya. Hindi niya alam na gusto nito ang kiwi dahil noong una siyang magdala sa kanila noon, nakangiwi si Leon. He judged the fruit based on how it looked like.

“I didn’t know,” he trailed off before smiling. “Sige, order-in natin.”

“Oh. Also, get me those Nutella Mousse.” Gumala pa ang mga mata nito sa menu-ng nakapaskil sa itaas ng counter at dinagdagan ang order. “And that parfait. Get us a chocolate and strawberry parfait, Keith.”

The side of Keith’s lip twitched. Ang akala niya, mas gugustuhin ni Leon ang tsaa ngayon but it seems like he was craving for something else. Matapos sabihin ni Leon ang mga nais nitong kainin nilang dalawa, tumayo na siya para maglatag ng order doon sa counter.

Someone told them that it would not take long, so Keith decided to wait there in front of the counter for a bit. Nang pasadahan niya ng tingin si Leon, abala itong nagse-cellphone at mukhang nag-ii-scroll lamang ng mga mapapanood na video sa facebook.

Five minutes later, all the tarts and drinks they asked were given to him but the parfait had to wait. Nevertheless, Keith paid for the food they ordered.

“Ihahatid na lang po namin sa table niyo,” sabi noong nag-a-assist sa counter. “Iyong parfait po.”

Tumango siya. “Okay. Salamat.”

Kinuha niya ang tray na naglalaman ng iilan sa mga order nila bago niya binalikan si Leon. Abala pa rin noon ang isa sa pagtitingin sa cellphone hanggang sa mapansin ang presensya niya. Mukhang nahagip ng mga mata nito ang papalapit niyang pigura kaya ibinaba nito ang cellphone ng kaunti, ngunit hindi iyon binitawan.

“Ang bilis mo naman nakuha?” anito bago iginala ang mga mata sa paligid. ‘Tsaka nito napansin na wala sa mga dala niya ang parfait na in-order nito kung kaya awtomatiko ang pagsimangot ni Leon. “Nasa’n ‘yong parfait?”

“Ihahabol na lang. Mukhang ginagawa pa e,” sagot niya.

“Gano’n.” Leon nodded his head in understanding. Sa pagkakataong iyon, itinabi na talaga nito ang cellphone nito. “And I want to eat that with you already.”

“Which one?”

“The parfait.”

Sandaling tumawa si Keith bago inilalagay sa lamesa nila ang mga order. Kahit si Leon, tumulong sa kanya nang mapabilis ang mga gawain.

“Really? I thought that you wouldn’t want to share, though,” he said.

Kumunot ang noo nito. “Masyadong marami laman no’n at ‘di naman ako malakas kumain ng matamis.”

“But you ordered a lot of tarts, Leon.” Sinong niloloko nito?

“Those tarts are of a different matter! Curious ako kung anong lasa ng mga ‘yan.”

Noong matapos nilang ilapag ang mga pagkain nila, ibinalik ni Keith ang tray sa lalagyan nito. Noong matapos, mabilis nitong binalikan si Leon na hindi maialis ang mga mata sa kanya.

“By the way, Keith. Remember the girl that I was ranting to you about earlier?” tanong ni Leon nang sa wakas, makapirma na siya sa kinauupuan niya.

Natigilan si Keith sa pag-ayos ng mga kakainin nila at kunot noo niyang itinuon ang paningin kay Leon. Hindi ito nakatingin sa kanya. Natagpuan lamang niya ang binata na nagsisimula na sa pagkain.

He raised a brow. “Anong nangyari sa kanya?”

“Nakita ko lang sa Facebook pero ‘yong ex niya, nag-post na break na raw sila.” Nagkibit balikat si Leon at sumubo ng pagkain. But it wasn’t enough to stop him from further telling Keith what was happening. “The post was kind of cringe. I don’t know why people would post something like that on social media.”

“Well, it’s a form of coping mechanism.” Nag-iwas sandali si Keith ng tingin kay Leon. “But what was the content of the post?”

“Meh.” Ginamit ni Leon na panuro ang kutsara sa kanya bago ito umarteng nandidiri. “Na ang tagal niya raw na mahal si Elisa, inalagaan niya’t binigay niya raw lahat pero sa huli, iba raw pala ang gusto.”

Ngumiti lamang si Keith sa idinagdag ni Leon ngunit sa likod ng mga ngiting iyon, may kung anong lumulukob sa dibdib niya. Masama ang pakiramdam niya sa balitang inihatid nito, at bagamat sinabi ni Leon na hindi siya interesado; mayroon pa ring bumabagabag sa kanya.

Masama ba kung iisipin niyang sa kanya si Leon pero wala siyang karapatang hawakan ito? Dahil iyon ang pakiramdam niya ngayon.

“‘Di ba, ikaw ‘yong pinagbubuntulan ng mga kasama mo sa trabaho no’ng nakaraang araw? Kung ba’t nagkakagulo ‘yong relasyon nila.“

Leon scoffed. “But believe me when I say that I haven’t spoke to her since the last time I felt like shit because of your goddamn length. Pagkatapos no’n, mas madalas na ‘kong nasa labas dahil patapos na ‘yong animal center sa susunod na dalawang linggo.”

Hindi na sumagot si Keith. Inabala niya ang sarili sa pagkain ngunit noong nagpaalam si Leon na magbabanyo sandali, roon pa lamang niya nailabas ang ekspresyon na kanina pa niya ipinipilit na itago.

His smiling face quickly dissipated and was replaced by something empty — blank . Hindi naiwasan ni Keith na takpan ang bibig para tumingin sa bintana at tanawin ang harding nasa labas. He also felt his heart squeezing, he was bothered, he could no longer enjoy this date, despite it, being their first time.

If anything, Keith thinks that Leon was really involved in the issue he mentioned. Kahit pa na hindi direkta. Kahit hindi niya madalas na makausap o makasama iyong babae na tinutukoy nito, Leon has this charm that even though he was away, he still could mesmerize someone during his absence.

His presence alone was charming.

He knows because… it’s Leon and Keith watched him grow. He was one of those people who got unexpectedly addicted of Leon.

“Ba’t pakiramdam ko, nalalabi na lang ang oras nating dalawa, Le?” bulong niya sa sarili bago nasapo ang mukha’t napayuko.

Sa pagkakataong iyon, ang tart na in-order ni Leon para sa kanya na lamang ang tinignan niya. A smile filled with pain etched on his lips and he does not know what to expect.

Mukhang kailangan niyang mag-double time nang masigurong kanya lamang si Leon. Ayaw niyang ipilit pero natatakot siyang baka isang araw, mawala ito sa kanya. Parang bula, parang tulad noong kolehiyo pa lamang siya.

“HEY LEON, can I stay over?”

For some reason, Keith’s voice came out weak and raspy. Awtomatikong natigilan si Leon nang marinig ang boses ng binata at napalingon siya sa gawi nito. Dahil sabay silang naglalakad, malalaki ang mga hakbang na ginawa niya nang sa ganoon, mapunta sa harapan ng binata.

He doesn’t know why he was worried nor why was he concerned, but he immediately cupped Keith’s cheeks once he has gotten in front of the male. So that he could make sure that Keith isn’t feeling unwell. He brought those eyes that glinted in sadness to meet his gaze, that was when Leon took his time observing him.

Gabi na silang umuwi noon ngunit naisip ni Leon na maglakad-lakad muna sila sa buong street nila. Sabi niya, iwasan nila ang bahay noong kambal, at kung posible; iyong mga Gonzales pati mga Abellardo na rin.

Madilim na noon ang paligid at hindi naman mayaman ang subdivision nila para lagyan ng ilaw ang bawat posteng nasa daan. Sapat lang nga ang nasa paligid para makita nila ang daraanan e. Ganoon katipid ang tinitirahan ni Leon na subdivision.

“Anong nangyari sa ‘yo?” nag-aalala niyang tanong at ilang beses na pilit ipinilig ang ulo ni Keith. “You’ve been down since we were at the cafe, Keith. You weren’t even like this when you asked me out, fucked me, and when we arrived at the cafe.”

“Yeah, I wasn’t.” Mahinang tumawa si Keith at hinapit ang beywang niya para hilain siya palapit dito. “Meron lang among iniisip kaya ako ganito. So, is it okay if I stay with you?”

“Yes. Anong iniisip mo?”

Keith blinked in surprise. “It’s nothing special. Just work. I realized that it’s stressful to be a doctor. Ang dami kong gagawin ngayong linggo kaya kailangan ko rin ng serotonin boost.”

Leon stared at Keith incredulously, as if he was scrutinizing him, and he was attempting to read between the lines.

“Fine,” kalauna’y pagsuko ni Keith. “Nag-aalala ako dahil sa isyung sinabi mo sa ‘kin kanina.”

Naguguluhan niya itong pinagmasdan. “Anong isyu? Iyong tungkol sa mga katrabaho ko? Sabi mo naniniwala ka sa ‘kin na wala akong kinalaman doon?”

“I know, I still do.”

“Then what?”

He was not seeing anyone since he and Keith began this ridiculous relationship. Dapat nga, ayos lang na mayroon siyang iba dahil bukod sa mga katawan nila, wala namang ibang nagbubuklod sa kanya. But he cannot bring himself to entertain anyone else since they started this.

Heck, Leon cannot even see himself spending time with a woman anymore. But does he still want them? He isn’t sure either.

He was at that danger point already and he needed some scapegoat to avoid feeling this way for Keith. But he can’t help it but to come back to him, and find himself admiring this man because he felt at home around him.

“It’s just worrying me that you don’t seem to know how charming you are,” Keith explained.

Ngumiwi siya. “You’re exaggerating things, Keith.”

“No, Le. I’m just—” Tumigil sa pananalita si Keith para humigop ng malalim na hininga. Nang mukhang rumehistro rin dito ang hindi matukoy na damdamin sa mga mata ni Leon, nag-iwas na lamang ito ng tingin. “Can I stay over?”

“Of course,” Leon replied and hummed. “Do you want to be the small spoon tonight?”

Mahinang tumawa si Keith. “Kung ayos lang sa ‘yo. I really want to get this worries out of my chest and you’re the only remedy, Leon.”

Binitawan na niya si Keith at saka niya inalis ang mga kamay nito sa beywang niya para talikuran ang binata. He began to walk again, but it was slow paced as if he was also trying to savour these moments with Keith.

“Yeah, sure,” was all that he could say. “Umuwi na nga tayo nang makapagpahinga na rin.”

Leon was at the danger zone and little by little, his grasp upon the remaining threads of his sanity — no, sexuality — was becoming loose. He knew he needed a scapegoat, but he cannot leave Keith Gaviola alone anymore.

He cannot deny the warmth he feels around Keith, the peace he brings whenever he comes to Leon. The admiration he gives Leon always made his knees feel weak, but it was mesmerizing and he wanted those. Whenever they would sleep beside each other and he uses his chest as his pillow, the slow rhythm of Keith’s heart always lulled him to sleep.

Slowly, Keith has been evolving from being the shit he wanted to push away, to the home he wanted to come back to. He is almost at that point… where he cannot deny how Keith affected him and made him feel safe.

Not when the ghost of his past stands in front of him with a smile on his face.

Kabanata 34

KABANATA 34

DALAWANG linggo mula noong magambala si Keith ng isyung sinabi niya, mas madalas na itong natutulog sa kanila. Damit pa rin ng nakatatanda niyang kapatid ang isinusuot nito ngunit magdadala ito ng sariling underwear, na siya namang hindi niya pinigilan.

Mas naging clingy si Keith sa kanya. Hindi, kahit naman siya e mas madalas na gustong makita si Keith mula noong gabing makita niya itong malungkot. Parang hindi tanggap ng kaluluwa niyang nakikita na ganoon ang itsura ng binatang madalas na nang-aasar at naghahabol sa kanya.

“Ser, tuloy po ba kayo mamaya sa celebration?” pag-uusisa ng isa sa mga trabahante niya noong oras na magkaroon ito ng oportunidad na makausap siya.

Patungo sana noon si Leon sa ikalawang palapag ng building ngunit nang lapitan siya ng trabahante, tumigil siya sandali sa pag-akyat sa hagdan. Pinagmasdan niya ito sandali bago nginitian.

“Oo naman. Sabi ko sa inyo, ako ang taya sa lechon, ’di ba?”

Lumawak ang ngiti ng trabahante at ilang beses na tumango. Mukhang tahimik pa itong nag-celebrate dahil magiging masaya ang selebrasyong magaganap mamaya.

“Nagdagdag din ng pondo si Mayor para sa inuman. Posible ring dumaan siya sandali pero tignan nalang natin. Madalas, abala sa trabaho ’yon,” dagdag niya.

Tumango-tango ang trabahante. “Oo nga Boss, e! Maraming ginagawa nitong nakaraan si Mayor dahil gusto raw niyang mag-imprub pa ’tong Angeles!”

“Kung titignan din kasi, masyadong malaki ’tong siyudad na ’to kaya kailangang mas mapabuti ang lagay ng lugar.” Nagkibit balikat si Leon bago nag-angat ng tingin para silipin ang mga anino sa itaas. “Oo nga pala, alam mo ba ’yong klinikang ipinapatayo malapit dito, Lester?”

“Po?” Umangat ang mga kilay nito. “’Yon po bang klinika na ipinapatayo no’ng kaibigan niyong madalas pumunta rito?”

“Oo, ’yon. Sabi niya sa ’kin, malapit lang daw ’yon dito.”

“Oo Ser! Alam ko, malapit iyon sa Holy Angel, e. Doon ipinapatayo. Alam ko dahil nadadaanan ko t’wing uuwi ako galing trabaho. Bakit mo pala naitanong?”

Mahinang humimig si Leon. “Wala, susunduin ko lang ’yong doktor do’n. Isama natin mamaya. Madalas din naman kayong bigyan ng pagkain ng isang ’yon, ’di ba?”

“Oo! Ay naku, ser. Napakabait na tao no’ng kaibigan niyo.”

Kaya nga yata mahal na mahal ni Lord at pinagpapala palagi, e. Moreover, Leon did not reply to how Lester praised Keith. Nanatili lamang ang mga mata niya rito habang ang mga daliring nasa beywang niya ay ilang beses na tinapik-tapik ang balat niya.

“Pupuntahan ko siya mamaya. Sabihin niyo sa ’kin kung anong address ng mapag-iinuman natin, a. Nang sa gano’n, makahabol kaming dalawa.”

Tumango-tango ang trabahante. “Ako na bahala, Ser! Ipapa-text kita agad sa misis ko dahil siya ang may load!”

“Salamat!”

Matapos nilang mag-usap ng trabahante, tumuloy si Leon sa ikalawang palapag ng center. Dahil wala pang mga gamit at walang gaanong tao rito bukod sa kanila, malinis tignan ang buong paligid.

Ngayon, nasaan naman kaya iyong arkitektong kasama niya sa trabaho? Paniguradong abala ang isang iyon sa paghanga dahil nalampasan niya ang orihinal na mga ekspektasyon nito sa kanya. Magaling siyang engineer at isa siya sa pride noong building nila kung kaya naman siya ang kinuhang gagawa nitong lugar na ito.

It didn’t take him long. He immediately found who was he looking for and he found him gawking all over the place as if his blueprint had never felt so real before. It was a weird reaction to throw him but he did not complain. Nang malapitan na niya ito, kinausap niya ang arkitekto at saka nila pinag-usapan kung ang ginawa ba niya e satisfactory lamang o hindi naman kaya ay sobra-sobra pa sa inaasahan nito.

Natuwa siya nang kumpirmahin nito ang hinala na masaya nga ito sa kung paano niya binigyang buhay ang blueprint lamang noon. Inaya na rin niya ang arkitekto na sumama sa inuman ngunit noong magpaalam ito na hindi pupwede dahil may pamilyang dapat daluhan, naipilig lamang ni Leon ang ulo.

“Ang laki ng naitulong ng surrogate mother sa ’ming mag-asawa. Kung akala mo na para ’yong mga ’yong nasa teleserye kung sa’n ayaw ibigay ng ina ang mga batang nasa sinapupunan nila, ’di ganoon ang sitwasyon,” kwento ng arkitekto sa kanya.

Lalaki ito at kamakailan lamang, nabalitaan ni Leon na nagpakasal ito sa kapwa lalaki. Nang mabanggit ng binata ang tungkol sa pamilya, roon niya naipilig ang ulo dala ng labis na pagtataka. Naitanong niya kung nag-ampon ba sila, ngunit pinabulaanan iyon ng arkitekto sapagkat naghanap daw sila ng surrogate mother.

“’Di ba malaki ang gastos sa gano’n?” tanong niya bago nagpamulsa.

Tumango ang arkitekto. “Malaki ang gastos pero worth it ang resulta. Ngayon, mayroon na kaming anak. Ka-cute ng batang ’yon! Kamukhang-kamukha ng asawa ko!”

Oh, so the kid was a product of his husband’s seed. Lihim na napatango si Leon sa mga impormasyong nakalap. Hindi niya maiwasan na itago rin iyong mga importanteng punto sa isipan. Nakakapagtaka man, ipinagsakibit balikat na lamang ni Leon kung bakit niya iyon ginagawa.

Aside from that, habang pinagmamasdan niya ang arkitekto at nakikita ang pagkislap ng mga mata nito dala ng tuwa at saya; hindi rin napigil ni Leon na mapangiti.

Magulat ang lahat kung naisip ni Leon na baka may tsansang maging ganyan sila ni Keith dahil naisip niya talaga iyon. Inilalagay niya ang sarili sa sitwasyon ng arkitektong kausap kahit na napakaimposible dahil ang kumplikado ng relasyon nilang dalawa.

At sino ang pasimuno? Syempre, siya.

“Nakakatuwa ka ring kausap, Engineer.”

Natigilan si Leon sa pag-iisip nang marinig ang komento ng arkitekto ukol sa kanya. Umangat ang mga kilay niya, walang ideya sa kung anumang tumatakbo sa isipan nito. That was when the architect nudged his side.

“Alam mo ba na kung ibang lalaki ang kausap ko, iba-bad mouth lang nila ako dahil nagpakasal ako sa kapwa ko lalaki?” anito.

Umawang ang mga labi ni Leon. Ilang segundo rin siyang napaisip hanggang sa wakas e nahanap na rin ang mga salitang nais sabihin.

“’Di naman sa ano, pero ’yong mga kaibigan ko rin kasi e nagkagusto rin sa kapwa nila mga lalaki. Sabihin nalang nating kinalakhan ko nalang ding respetuhin sila,” aniya.

Tumango-tango ang binatang kausap at doon naman natawa si Leon.

“E, ikaw ba Engineer? Ano bang gusto mo?”

“Ako?” Natulala si Leon at naituro ang sarili. May ngiti sa mga labi namang tumango ang kausap niya kung kaya napaismid din siya. “Ah, babae— babae … ang gusto ko.”

Kunot noong nag-iwas ng tingin si Leon nang sagutin ang katanungan. Hindi niya maintindihan kung bakit mayroong bumara sa lalamunan niya nang sinasabi niya kung ano ang preference niya. Para bang may kung ano sa likod ng isip niya na pinabubulaanan kung ano ba talaga ang tipo niya.

“Alam mo Engineer, malakas ang radar ko.”

Tila ba naestatwa si Leon mula sa kinatatayuan niya nang ganoon ang sabihin ng kausap. Namamangha niya itong pinagmasdan. Tinitigan niya ng matagal hanggang sa matawa na lamang ito dahil sa itsura at reaksyon niya.

Lingid sa kaalaman ni Leon ang pamumutla ng buong mukha niya. Para siyang dagang nahuli na nagnanakaw ng keso mula sa ref. Parang asong mayroong ginawang kasalanan at pilit na pinagtatakpan, pero hindi niya nga alam at tanging ang kausap lamang niya ang nakakakita ng mga reaksyong hindi niya mapapansin sa sarili.

“Mahirap mag-out of the closet. Pero take your time, Engineer.”

Out of the closet? Sino? Siya? Wala naman siyang ibang ilalabas bukod sa katotohanan na babae ang gusto niyang makasama hanggang sa kahuli-hulihan niyang hininga!

“Naaamoy kita,” dagdag nito bago humimig bago siya tinalikuran. “Amoy Jovan Musk ka.”

“Puta—”

Hindi niya alam kung anong magiging reaksyon nang sabihin nito ang pabango niya. Napahilamos pa siya ng mukha.

GUSTONG matawa ni Leon nang rumehistro ang pamumutla ni Joana sa kanya. Mukhang nagulat nang makita siya sa harap ng site nila na naghihintay para kay Keith. Namangha at hindi malaman ang sasabihin nang puntahan siya dahil sa trabahante nitong nagsabi na mayroong bumisita ngayon sa site nila.

Ilang beses itong napalunok bago nag-iwas ng tingin, ngunit nang huminga ng malalim para ipunin ang lakas ng loob sa bawat sulok ng katawan, alam na noon ni Leon na handa na itong sumabak sa giyera na wala naman siyang balak patulan.

“Engineer Eleazar,” malamyos na tawag nito sa kanya. “Mabuti pala nandito ka? Gabi na. Pauwi na rin kami.”

“Alam ko.”

Ganoon lamang ang sinabi niya bago tumingin palampas sa dalaga para tignan ang kaloob-looban ng site. Alam niya, dapat papunta na si Keith dito ngayon dahil bukod sa tinext niya ang binata, nagpasabi rin siya sa trabahanteng nakita niya na tawagin ang binata.

“Anong… ginagawa mo rito, engineer? Busy pa si Doc Gaviola. Marami pa siyang ginagawa sa loob.”

Kumunot ang noo niya at naningkit din ang mga mata niyang napatitig sa dalaga. Iyon ba ang gustong malaman ni Leon? Syempre, hindi, pero bakit ganoon ang mga narinig niya samantalang wala naman siyang narinig mula sa binata na marami itong kailangang gawin sa site ng klinika.

“Talaga? Anong ginagawa?”

“Nakikipag-usap pa siya sa arkitekto para pag-usapan ’yong mga adjustments sa measurements ng klinika niya,” sagot ng dalaga.

Ipinilig lamang ni Leon ang ulo bago sumandal sa gilid ng sasakyan. Tumango lang din siya at saka ipinagkrus ang mga braso. Hindi na rin siya nakatingin sa dalaga ngunit dama niya ang nanunuot na pagtitig nito sa kanya. Itinatanong kung anong ginagawa niya rito at kung hindi pa ba siya aalis.

Syempre, hindi pa. Walang makakapagsabi kay Leon ng dapat niyang gawin bukod kay Keith. Isa pa, iyong isa ang ipinunta niya rito. Kaya kung hindi pwedeng suduin si Keith at abala pa ito sa trabaho, ito dapat ang magsabi sa kanya ng harap-harapan. Hindi iyong sa mensahera lamang na mukhang hindi naman binigyan ng instruksyon.

“’Di ka pa ba aalis, Engineer? ’Di ba sayang ang oras mo kung hihintayin mo si doc?”

Napaismid si Leon nang marinig na nga ang mga salitang kanina pa niya hinihintay na lumabas mula sa bibig ni Joana. Napailing-iling siya. Mayroon siyang gustong sabihin ngunit dapat niyang i-filter ang mga salita na nais gamitin. Kahit naman ganito itong kaharap niya, babae pa rin ito.

“Sinabi ba ni Keith na umalis na ’ko?” aliw niyang tanong.

Kumunot ang noo ng dalaga. “’Kala ko ba, ayaw mo sa kanya? E ba’t mo siya hinihintay ngayon? You always made it clear that you’re only wasting time if you hang out with him.”

“True,” pagsang-ayon niya bago napahawak sa gilid ng mga labi at saka pinaglandas ang mga daliri hanggang sa mapadpad na sa baba niya. “Pero may selebrasyon kami ngayon dahil huling araw na ng paggawa namin sa site. Madalas pumunta si Keith sa ’min kung kaya naman imbitado siya. Baka hanapin ng mga trabahante ko.”

Joana’s lips thinned. “Pero ’di naman siya importante, ’di ba?”

“Hindi, pero ayaw kong matadtad mamaya ng ‘nasa’n si Doc?’ kaya ako nandito. Ano bang pumapasok diyan sa isip mo at ba’t parang takot na takot ka sa ’kin?”

Kahit naman na may rason si Joana upang matakot sa kanya, hindi niya maintindihan kung bakit napaka-wary nito sa kanya at nakukuha pang ipagdamot si Keith. Naalala niya rin tuloy iyong nurse na madalas kasama ng binata sa trabaho. Isa pa iyon na ipinipilit na ipagdamot si Keith sa kanya samantalang wala namang nagmamay-ari sa binata.

He scoffed inwardly when he saw an image of her inside his mind.

“Doc likes you…” Joana trailed off in a soft voice that Leon was unable to follow.

Namamanghang napatitig si Leon sa dalaga at napangiwi. “What’d you say?”

“He’s into you. Romantically!” Sa pagkakataong ito, mas mariin na ang pagkakasabi noon ni Joana. Katunayan, naikuyom pa nito ang mga kamao at tila ba labag sa loob nito ang sinabi. “’Di ko maintindihan kung bakit ikaw pa! Lalaki siya.”

“Wow, that’s something homophobic to say.”

“Homophobic kung homophobic pero wala ka namang magandang maidudulot kay Doc.”

Doon natahimik si Leon. Naniningkit din ang mga mata niyang napatitig kay Joana ngunit sa huli, napaismid na lamang siya at naaliw sa sinasabi nito. Totoo naman. Wala siyang magandang maidudulot sa binata dahil bulok nga naman talaga ang ugali niya. Hindi iyon lingid sa kaalaman niya.

Napabuntong hininga na lamang si Leon. He also rolled his eyes heavenwards. At habang nasa ganito silang sitwasyon, doon pa lang lumitaw mula sa kung saan si Keith.

His lips pursed once he saw the man trying to walk as quick as he could. It amused him, that his lips curved into a small smile.

Namangha sandali si Joana nang makita ang itsura niya. That also prompted her to turn around, and she was even more surprised when she found out that it was Keith who made Leon smile.

Noong nasa harap na nila ang binata, hindi man lang napansin ni Keith ang presensya ni Joana sa tapat ni Leon. Sa halip, dire-diretso itong lumapit sa kanya para batiin siya.

“Hey,” anito.

Leon faked a frown. “Tang ina mo, kanina pa ’ko naghihintay dito. Sabi ko sa ’yo, mayroon tayong pupuntahan.”

“Yeah. Yeah, I know. Pa’no naman ako makakapaghanda kung last minute kang nag-text? I was talking to Architect Guazon.”

“Narinig ko nga. Sinabi ni Joana,” aniya at saka iminuwestra sa binata ang gawi kung nasaan ang dalaga.

Napangisi siya nang kumunot ang noo ni Keith at sundan ng tingin ang itinuturo niya. Nabigla ang binata nang makumpirmang naroon nga si Joana. Hindi nito malaman ang sasabihin at nagpabalik-balik ang mga mata sa kanya at dito bago napagdesisyunang tanguan na lamang ang inhinyero.

“Nandito ka pala, Engineer. Salamat sa pagsama kay Leon sandali,” anito.

Leon only scoffed at how he thanked her. Ulul, kung alam lamang nito kung paano siyang naatake ni Joana dahil galit na galit ito sa kanya. So they know that Keith is in love with him. How did they know, though? Sabi ni Keith, mukhang walang nakaintindi ni isa sa kanila noong sabihin niya ang sexual preference niya.

Ah. Come to think of it. Is this also why that Ashley Egot, Keith’s nurse, was wary of him to the point that she was trying to do anything to persuade Keith to attend her mother’s birthday party? Possible. But that was only recent since he was only known for having a brusque behavior around Keith.

“Aalis na ba tayo?”

Leon was pulled from his reverie when Keith asked him the question. Hinanap ng mga mata niya ang mukha ng binata at nang makitang hinihintay nito ang sagot niya, pinasadahan niya sandali ng tingin si Joana na sa ibaba na noon nakatingin at kagat ang pang-ibabang labi. Even though Leon is rude, he still knows how to draw a line, so he patted Keith’s shoulder before he went around his car and said:

“Magpaalam ka muna sa engineer mo, katukin mo nalang ’yong pinto ng kotse ko kung oks na,” aniya.

Hinabol siya ng tingin ni Keith. “Do we share the same car?”

“Nah, why would we? May kotse ka naman at mukhang may gas ka pa naman. Gagabihin din tayo ngayon, kaya tumigil ka sa kalokohan mo.”

“What do you mean? But okay.”

Noong nasa loob na siya ng sasakyan niya, hindi niya na alam kung ano ba ang posible na pinag-usapan ni Joana at Keith sa labas. Mahihina lamang ang boses ng mga ito at mukhang nagpipigil pa ang dalaga. Hindi nga maintindihan ni Leon kung bakit kung umasta ito, parang girlfriend na ni Keith samantalang siyang naikakama niya, binibigyan naman kahit paano ng espasyo ang binata.

But of course, that was somehow a lie! Bigla nalang niyang naalala ang pinagsasasabi niya noong nilapitan siya ni Joana kanina at nitong nakaraan na nauwi pa sa maliit na pagtatalo. Punyenye, nahahawa siya sa virus ng mga ito.

Habang abala siya sa pag-iisip, napapitlag si Leon noong biglang bumukas ang pinto ng kotse niya at pumasok si Keith para umupo sa passenger’s seat. Namamangha niyang ipinukol ang mga mata sa binata. Hindi makapaniwala sa kalokohan nito, ngunit hinanap lamang ng mga mata ni Keith ang kanya. Seryoso ang mukha na pinagmasdan siya at saka bumuntong hininga.

“You weren’t listening to me when I keep on knocking on your window,” panimula ni Keith, may bahid ng pag-aalala sa boses.

Napakurap-kurap na lamang si Leon at saka ipinilig ang ulo para tignan ang ganap sa labas. Nang makitang wala na roon si Joana, ibinalik niya ang mga mata sa binata.

“Nakapagpaalam ka na?”

“Ba’t naman ako magpapaalam? ’Di ko naman siya girlfriend.”

Leon snorted. “She seemed upset that I fetched you here. Also, she knows that you’re into me. Kung nakita mo lang ’yong galit niya habang sinasabi niyang wala akong magandang dulot sa ’yo.”

Lumambot ang mukha ni Keith habang tahimik itong nakikinig sa sinasabi niya. Mukhang gusto nga nitong pabulaanan ang pang-aakusa ngunit wala nalang ding masabi.

He snorted at that, both of them knew what was up. Both of them knew that despite Leon changed, his mistakes from the past cannot be simply erased from the memories of those who had seen how hostile he was.

“Nga pala, ’di ka pa ba aalis?” tanong niya.

Isinandal ni Keith ang ulo sa backrest ng passenger’s seat bago mahinang humimig. Tila ba biglang nanghina at nalungkot dala ng mga narinig.

“Sa’n naman ako pupunta?” tanong nito pabalik.

Leon heaved a sigh. “Baka sa sarili mong kotse. I told you, we can’t share the same vehicle tonight.”

“Okay, but can I stay over your place again?”

Leon was supposed to answer ‘yes’ until an idea popped inside his head and it presented itself in front of him. If anything, it seemed as if it was doing the chicken dance to get his attention.

“Mas malapit ang sa ’yo, ’di ba? What about I stay in your place this time?” he suggested and that took Keith aback. Namilog ang mga mata nito at napatuwid mula sa pagkakaupo. “Ano? Nagtatanong ako ng maayos. Tinatamad akong umuwi mag-isa dahil siguradong maglalasing ako ngayon.”

Keith gasped in disbelief. “Do you mind sharing a room?”

“No. Mas gusto ko nga kung sa iisang kwarto lang tayo matutulog. Kaya umalis ka na nang makapunta na tayo roon sa celebration, nangako pa ’ko ng lechon sa mga trabahante ko.”

With that said, Keith immediately went out of his car and ran towards his own vehicle. Noong narinig niya na nagsimula na ang makina ng kotse ni Keith, napahalakhak lamang siya at sinimulan na rin ang kanya.

Kabanata 35

KABANATA 35

THE PARTY went fine and just as expected, Leon drank a lot. Still, he’s sober and could drive well until they arrived in Keith’s house.

Natatawa nga siya dahil noong papunta sila rito, hindi siya hinayaan ni Keith na mahuling mag-drive dahil baka raw maaksidente siya. Siya ang pinapauna, nasa likod naman ito para siguruhing maayos ang lagay niya at hindi masasangkot sa kahit anong aksidente.

Did he complain? Of course. He had never been to Keith’s house before and doesn’t know the directions but Keith made sure to call him to instruct where he should go next.

It was thoughtful and Leon learned how to appreciate Keith more. Hanggang sa nakarating sila sa tapat ng bahay niya at naipasok na nila ang mga sasakyan sa garahe nito, hindi siya nito pinabayaan. It was sweet and Leon can understand why a lot of women were captivated by Keith’s presence.

Hindi tulad niya na puro kagaguhan lamang ang alam.

NOONG makapasok na sila sa bahay nito, nagulat ang ina ng binata nang makitang may kasama ang anak. Kahit ang ama ni Keith na kabababa lamang noon mula sa kwarto upang makita ang ganap sa sala, nabigla nang makitang may inuwi na kaibigan ang nag-iisang anak.

“Hala. Pasensya ka na, hijo! ‘Hindi na kami naglinis dahil ‘di naman nagsabi itong si Keith na mag-uuwi pala siya ng kaibigan,” paumahin ng ina ni Keith na siyang bigla niyang ikinahiya.

Hindi naman nila kailangang maglinis. Siya rin naman, dahil abala sa trabaho, hindi nakakapaglinis ng bahay. Si Keith nga ang madalas mag-usig sa kanya na magkaroon sila ng general cleaning t’wing Linggo, e.

Tumikhim siya. “Ayos lang po. Biglaan lang din naman po kaming nagkayayaan ni Keith.”

“Nakainom siya,” sabad ni Keith ‘tsaka mabilis na hinapit ang beywang niya. Napasinghap siya’t namamangha itong nilingon. “Ayokong pauwiin dahil baka biglang maaksidente. Malayo pa kasi uuwian nitong si Leon, Ma.”

“Galing kayo sa inuman?” pag-uusisa naman ng ama ni Keith.

Surprisingly, unlike his father who’d shout for no reason, Keith’s father seemed gentle. Hindi tuloy niya makuha sa sarili ang matakot.

Tumango siya. “Celebration po kasi tapos na ‘yong center na ginagawa namin sa Angeles. Naisip po ng mga trabahante ko na ayain si Keith dahil naging malapit din po sa kanya ‘yong mga ‘yon.”

Sandali pang nagtanong ang mga ito. Ang madalas pang mga itinanong e kung ayos lang ba ang pakiramdam niya at kung hindi ba siya nasusuka. Noong masiguro niya na wala siyang nararamdamang ganoon, tinanong naman siya ng mga magulang ni Keith kung ayos lang ba na sa kwarto ng binata matulog.

Lihim siyang ngumisi. Iyon nga ang plano.

“Opo! Ayos lang po,” aniya. Wala naman siyang balak na magreklamo dahil dinala niya rin ang sarili sa bahay ng binata.

Habang kausap niya ang ina ni Keith, napansin niya ang matamang pagtitig ng ama ng binata sa kanya. Nang balingan niya ito, natagpuan niya ang ginoo na biglang pinalagatik ang mga daliri habang tumatango habang marahang tumatango-tango.

“Mayroon kang kahawig. Naaalala ko sa ‘yo ‘yong kaibigan ni Keith na nasa ibang bansa pa,” anito na nakapagpaangat ng mga kilay niya.

Ibinuka niya ang bibig para magsalita, ngunit dumating si Keith na may dalang baso ng tubig para kay Leon at ito ang sumagot para sa kanya.

“Kapatid ni Leonardo ‘to,” tugon ni Keith ‘tsaka yumukod nang makuha ni Leon ang tubig. “Siya ‘yong sinasabi ko sa inyo, Ma, Pa.”

Nakatuon lamang ang mga mata ni Leon noon kay Keith na tumayo ng tuwid. Sa pagkakataong iyon, hindi napansin ni Leon ang pagkamangha at pagkagulat nakapinta sa mukha ng ama’t ina ni Keith.

Ngunit ito lamang si Leon, iniisip kung anong tinutukoy ng binata.

“Gusto mo bang kumain muna bago kayo magpahingang dalawa, Leon?” tanong ng ina ni Keith sa kanya.

Sa pagkakataong iyon, mas malambing ang boses nito. Nahihiyang hinarap niya ang ginang at marahang umiling.

“Okay na po, Tita. Maraming salamat po, marami na rin po kasi akong nakain kanina,” nahihiya niyang sabi.

Samantala, tinawag naman ng ama si Keith para raw mag-usap silang dalawa. Nagtataka siya pero baka importante pala ang pag-uusapan kaya hinayaan na lang niyang mawala sa paningin niya ang mga ito.

Noong mga oras na iyon, ang ina lamang ni Keith ang kausap niya. Medyo nawawala na ang pagkalasing niya pero masama pa rin ang pakiramdam niya. Napawi lamang noong dalhin siya ng ina ni Keith sa kusina para timplahan ng gatas.

“Bigla ko po tuloy naalala Mama ko,” natatawa niyang sabi habang hinihipan ang mainit na likido na nasa basong hawak niya. “Noon pong nandito pa sila, madalas din akong timplahan ni Mama ng gatas ‘pag uuwi ako na lasing, e.”

“Talaga ba?” Malambing ang ngiting itinapon sa kanya ng ginang. “Nasa’n na ‘yong Mama mo?”

“Nasa Canada rin po. Ako lang talaga naiwan dito sa Pinas dahil ‘di ko damang mag-ibang bansa.”

“Gano’n ba?” Mahinang tumawa ang ina ni Keith at tinakpan ang bibig. “Naalala ko tuloy ‘yong anak ko no’ng nasa ibang bansa. Panay ang sabing uuwi agad ‘pag naka-graduate dahil gustong magtrabaho rito at may babalikan din daw.”

Umangat ang mga kilay ni Leon sa sinabi ng ginang. Sa mga oras na iyon, nasa labi na niya ang bunganga ng basong hawak at bahagya na siyang sumisimsim ng tinimpla nitong gatas.

“Babalikan?” nagtataka niyang tanong.

Masiglang tumango-tango ang ginang. “Kapatid daw ni Leonardo ang babalikan, e. Nagtataka nga kami kung ba’t ikaw, hijo. Naisip namin na baka dahil kapatid na ang turing sa ‘yo at baalk din palang magpaiwan ng Kuya mo sa Canada.”

Gusto sanang magtanong ni Leon ng ‘tapos?’ noong tumigil na magsalita ang ginang dahil kuryoso siya. Ngunit wala ni isang salita ang lumabas sa bibig niya kung kaya naman mapagpasensya siyang naghintay ng idudugtong nito sa kwento.

“Tapos nitong nakaraan, umamin sa ‘min na may gusto pala sa ‘yo,” natatawa nitong sabi. “Nagulat ‘yong tatay niya dahil nag-iisang anak lang naman namin si Keith.”

“Ah.” Marahang ibinaba ni Leon ang hawak na baso’t tumitig sa kawalan. “Natural lang naman po na magalit kayo… Sigurado po ‘kong marami kayong inaasahan kay Keith bago siya nagsabi sa inyo.”

“Umaasa kami ng apo’t pamilya pero ang sabi ni Keith, ayos lang naman dahil marami naman daw paraan para magkapamilya kayo?”

Namula ang mga pisngi ni Leon dahil sa wakas! Napansin niya ang tono ng ginang. Parang ipinapahiwatig nito na may namamagitan na sa kanila ni Keith samantalang nasa punto pa lamang siya na mahigpit ang kapit niya sa natitirang kakapalan ng mukha.

Hindi nagtagal, napatikhim siya. “Nabalitaan ko nga po na pupwede palang maghanap ng surrogate mother… Kung sakali po na parehong lalaki ang magpapakasal.”

“Surrogate mother?”

Ilang beses na tumango si Leon. “Narinig ko lang ‘yon sa architect na kasama ko. Pareho rin po kasi siya ng sitwasyon. Naghanap po sila ng magdadala ng anak nila ng asawa niya.”

“Pareho silang lalaki?”

“Opo, ‘yong architect po’t asawa niya, pareho silang lalaki.”

“Balak niyo bang magpa-surrogate ni Keith?”

Doon tuluyang natahimik si Leon. Lumakas ang pagkabog ng puso niya sa dibdib dala ng matinding kaba at hiya. Hindi niya malaman kung paano sasagutin ang ginang. Kung saan kakapa ng mga salitang pupwede niyang gamitin.

Wala pa sila sa ganoong stage ni Keith! Nagpauwi lang siya rito dahil gusto niyang maiba naman ang atmospera nilang dalawa, pero wala silang ganoong relasyon ng binata!

“Ah, eh…”

Nag-iwas nang tingin si Leon at kabadong tumawa. Namumuo na ang butil ng pawis sa noo niya dala ng kahirapan magsalita.

“Kung gusto po ni Keith, pupwede naman. Taliwas naman po kasi sa mga teleserye ang paghahanap ng surrogate mother. Walang agawan ng asawa o demandahang mangyayari.”

Keith’s mother seemed to be satisfied by his reply that all she did was to smile at him now that he assured of giving them a grandchild. Nakakahiya nga lang, syempre! Gusto na ngang ibaon ni Leon ang sarili sa pagkapahiya, e!

Good thing though, that after their conversation about children, Keith finally went back with his father.

“Are you tired,” Keith coaxed him before sitting beside Leon. “Kung gusto mo nang matulog, pupwede na tayong pumunta sa kwarto.”

“Ah, yeah. Can I use the bathroom, though? Nanlalagkit ako sa pawis ko,” aniya

Tumango naman si Keith at iginiya siyang tumayo na. He had to look back on his parents first before he nodded at them. Noong rumehistro sa kanya na para bang ang saya ng mga ito na makita silang dalawa na magkasama? Hindi alam ni Leon ang gagawin. Nataranta siya pero na-distract din naman nang hilain na siya ni Keith.

“Anong pinag-usapan ninyo ni Mama?” tanong ng binata noong nasa kwarto na siya nito.

Imbes na sumagot kaagad, napasipol si Leon habang iginagala ang mga mata sa kabuuan ng kwarto ng binata. Ang linis tignan. Kung ikukumpara rin sa kwarto niya, mas panlalaki ang datingan ng kwarto ni Keith dala ng kulay abong pintura at itim na mga kurtina.

Bahagya niyang naalala ang kwarto ni Ridge dahil ganito rin ang tema ngunit iba iyong dating ng kay Keith.

“Leon.”

Napapitlag siya noong yakapin siya ni Keith mula sa likuran at halikan nito ang leeg niya. Noong makabawi, tinakpan niya ang mukha nito para bigyan sila ng mas maayos na distansya mula sa isa’t isa.

“Ano ba ‘yon? Medyo may tama ako kaya mabilis akong ma-turn on ngayon pero ‘wag mo naman akong akitin at nasa kabilang kwarto lang ang mga magulang mo.”

Keith blinked like an innocent child, and that looked even cuter because Leon covered his mouth. Those eyes looked bigger and the way his eyes sparkled made Leon flustered.

“Ano?” tanong niya ulit bago inalis ang kamay mula sa bibig ng binata nang mabigyan ito ng oportunidad na magsalita.

Inatake na muna siya ni Keith ng halik bago ito yumukod. Dala ng pagtataka, pinagmasdan niya lamang ang binata ngunit mahina siyang napasigaw noong bigla siyang buhatin nito! Mahigpit ang pagkakakapit niya sa balikat at leeg ng binata. Mabuti nalang, maingat siyang inilapag sa kama.

“Tinatanong ko lang kung anong pinag-usapan ninyo ni mama no’ng nag-uusap kami ni papa,” ulit ni Keith sa katanungan kanina bago muling umupo sa sahig para magmukhang maliit.

Napangiti si Leon sa ginawa nito at hindi napigilang hilain ang buhok ng binata. Ngunit nang sa wakas e rumehistro na sa isipan niya ang tanong nito, biglang nawala ang ngiti sa mga labi niya at napahilamos na lamang siya ng mukha.

“Your mom was oddly scary,” he finally replied.

Nag-angat ng isang kilay si Keith. “Pinagbantaan ka ba niya? Alam kasi nila papa na mahal kita at ikaw ang inuwian ko rito—”

Tinangay na lamang ng hangin ang mga sasabihin ni Keith nang muling takpan ni Leon ang bibig niya. Sa pagkakataon na iyon, hindi dahil turned on siya kung hindi dahil nakaramdam siya ng matinding hiya sa sinabi nito.

“No, no. It wasn’t like that,” he replied in almost a hushed voice. “Sinabi niya lang sa ‘kin na gusto niya ng apo, Keith. ‘Di ko alam kung anong sasabihin ko dahil wala naman taylng relasyon—”

“Gusto mo ba?” mabilis na agap sa kanya ng binata.

Kunot noo niyang pinagmasdan si Keith. “Anong gusto ko ba?”

“Gusto mo ba na magkaroon tayo ng relasyon para ‘di ka na maging ‘di kumportable ‘pag nandito sina Mama?”

Para bang nahulog ang panga ni Leon noong ayain siya ni Keith na pumasok sa relasyon. Hindi niya malaman kung ano ang sasabihin. Basta, nalunok niya ang dila at ilang beses siyang napahigop ng malalim na hininga.

“No,” he managed to reply after a while, though a hinge of disappointed also tainted the only word that absconded from his mouth.

Kaagad na nag-iwas ng tingin si Leon bago pa man niya makita ang pagbagsak ng mga balikat ni Keith. Ayaw niyang makita iyon dahil baka bigla siyang tumalon sa kung saan at hindi naman pala niya kayang panindigan.

Pangkama lang si Keith, hindi ba? Paalala niya sa sarili, ngunit ang kabilang banda ng utak niya, isinisigaw na mas malalim na sa pisikal na aspeto lamang ang pagtingin na meron si Leon para sa binata.

“Anyway… As I was saying, your mom asked me about having a kid.”

Ilang beses siyang tumikhim para lang mabaon ang pagkadismaya na nasa mukha ni Keith.

“Saktong nakausap ko arkitek na katrabaho ko. He was also gay and he got married last year. This year, they had a daughter from surrogacy.”

Tanging paghimig lamang ang sagot ni Keith. “Surrogacy, huh. So, the kid’s still somehow biologically theirs.”

“Yeah. Their child carry their genes.” Bumuntong hininga si Leon. “Gano’n na lang ang sinabi ko sa ina mo para ‘di ako gaanong mausisa.”

“Yeah, that works.”

Hindi itinatago ni Keith ang panghihina sa sagot niya, ngunit hinawakan lamang ni Leon ang magkabilang pisngi ng binata at pinilit niyang ngumiti ng malapad para kahit paano e maibsan ang nararamdaman nitong lungkot.

“Maligo na tayo,” pag-aaya niya.

Napaismid si Keith. “You just rejected me, you know ”

“And? It isn’t like we’re already on the same page.”

“Pero may pag-asa ba ‘ko sa ‘yo, Leon?”

Naitikom niya ang bibig sa sagot ni Keith. Kumibot ang isang kilay niya at mabilis niyang natakpan ang kalahati ng mukha upang itago ang pamumula ng mga pisngi. Pwede ba siyang magsinungaling? Hindi.

“Siguro,” was all that he could say before he tried to tilt his head as if he was doing a 360° rotation. “Don’t ask me. I don’t know.”

“Can I take that as a yes?” Keith asked.

Leon flinched and in a low voice, he replied, “Ikaw ang bahala. Ang kulit mo.”

**

Maybe, just maybe, the people who pointed out that he might be in love are correct. He must have hit his head somewhere or might have had attained a loose screw, but at this point, if Leon is not in love with Keith; then what does he exactly feel about him?

He also admitted that he was in a dangerous situation already. Keith was becoming addictive that he cannot go on without seeing the male nor feeling him beside him. His grasp upon the remains of his sexuality kept on loosening that he is about to plunge somewhere around an ocean of strange emotions.

Maybe, he is into Keith already.

You need a scapegoat . Something inside his head whispered this line and it took Leon aback and speechless. The idea was tempting, but he does not really know how to find someone else nor of how he would react if he sees Keith breaking. Just thinking about it breaks his heart already.

But you don’t want to fall , the voice added. Yes, Leon does not want to plunge. He desires to remain gripping onto those thin threads of his sexuality. He is straight and if anything, he wants to settle down with a woman.

Keith was just… an outlet .

“Engineer?”

Natigilan si Leon noong marinig ang malambing na boses ni Elisa mula sa likuran niya. Mabilis siyang napalingon sa dalaga, hindi napansin na kanina pa pala ito nakasunod sa kanya ngayong papunta sana siya sa pantry.

“Engineer,” tawag niya pabalik kay Elisa. “Nandito ka pala. May kailangan ka ba?”

Umiling ito. “Wala naman. Mukhang sa pantry ulit ang diretso mo ngayon, ha?”

“Ah. Yeah. Just for today. Tinatamad akong bumyahe ngayon at kumain sa labas. Magastos sa gas.”

Kunot noo niya lamang na pinagmasdan ang dalaga nang humagikhik ito. Hindi maintindihan kung bakit tila ba may mali sa paglapit nito sa kanya, lihim lamang siyang bumuga ng marahas na hangin.

“Ayos lang ba sa ‘yo kung sabay tayong kakain?” tanong ng dalaga.

Nagkibit balikat si Leon. “Walang kaso sa ‘kin pero ayaw kong masangkot sa isyu ninyo ng ex-boyfriend mo. Lagi na lang akong nasasabit, e.”

Nitong nakaraang linggo lang, sa pagkakaalala niya. Ang tagal na rin at wala naman siyang aktwal na balita sa mga ito dahil abala siya sa pagtatrabaho. Also, Keith. He is also busy entertaining Keith Gaviola.

Bahagyang tumungo ang dalaga bago pinagsaklob ang mga palad para paglaruan ang mga daliri.

“Ah. Don’t worry about that. Pero pupwede pa rin ba nating pag-usapan ‘yon nang tayo lang dalawa, Leon?” pag-uusisa nito.

Lalong lumalim ang pagkakakunot ng noo niya. Halos kasasabi niya lang na ayaw niyang madamay pero hinihila siya sa gulo? Ano bang kasalanan niya para maging ganito ang takbo ng payapa dapat niyang buhay? Marami na siyang tsismis at noong nag-lie low ang mga iyon, salamat sa sarili niyang panay ang dikit kay Keith, mas natuwa siya sa katahimikan at kapayapaang natamo niya.

“Para saan? Kailangan din bang ngayon talaga?” tanong niya pabalik.

Tipid na ngumiti si Elisa. “Hindi naman. Kahit kailan mo gusto, Leon. May gusto lang talaga akong sabihin sa ‘yo.”

“Okay, then let’s save that conversation.”Sa totoo lang, wala siya sa mood na makinig sa sasabihin nito. Not that Elisa’s image was ruined, he was not just really on the right mood. “I’m fine with having lunch together as long as there won’t be any gossips following me around.”

Masayang humimig si Elisa. “Wala na ‘yan! Namatay naman na ‘yong gulo sa pagitan namin ni Jay. Napag-usapan na rin namin ang tungkol doon.”

“Ah, talaga?” Leon replied dryly and they proceeded to the pantry. Pinagbuksan niya rin ng pinto si Elisa.

Noong nakapasok na sila roon, awtomatikong sa kanila lumipat ang mga mata ng iilang kasama sa trabaho. Lihim na nagpakawala ng marahas na buntong hininga si Leon. Malamang. Sinabi niya na wala sanang tsismis na hahabol sa kanila pero tang ina dahil sigurado namang mai-issue na naman siya.

Why is he with Elisa after all? She just went on a break up with her ex boyfriend, Jay.

Nevertheless, Leon decided to ignore the piercing glares he received from the crowd. Blangko lamang ang mukha niyang dumiretso sa counter para bumili ng makakain, habang si Elisa naman, sumunod sa kanya na bumili rin.

Their lunch went fine, to be honest. Nag-usap lamang sila ng dalaga at senswal naman ang mga napag-usapan nila. Biruan paminsan-minsan, pero walang bahid ng kahit na anong hindi maganda. He did not feel as though Elisa was trying to make an advance on him, and he must remind people that he usually knows how women react when they are interested in him.

But people are naturally judgmental. They only believe what they see and convince themselves that what he and Elisa has going on is something illegal. It was not though, what was wrong with talking about their new projects?

Then again, it was just Leon.

Because the very next day when he went inside Clark to check the site he was supposed to start working on, the person who paid him a visit was not Keith. Rather, it was Elisa.

Kabanata 36

KABANATA 36

LEON probably fucked his life up. He kept on meeting with Elisa since she visited him at work, he secretly went out with her when Keith’s not available. Despite he told her that he did not want to involve himself with any sorts of issue, his mind kept on persuading him that the gossip he would have from hanging out with Elisa is better than if someone saw him with Keith.

He did not want to be seen with a male. He does not want someone to point out that he might be gay if he enjoys Keith’s company more than anyone else. His pride does not allow him to let people know what he has going on with Keith.

He does not want to concede despite admitting that he was at the verge of falling into an endless pit of romance. He must find a way to climb back. He has to hold back and forget this.

Keith was supposed to be an outlet.

“Leon? Leon?”

Natigilan si Leon mula sa pag-iisip nang marinig niya ang boses ni Elisa. Ilang beses siyang kumurap at nang makita ang dalagang kumakaway din pala sa harapan niya, awtomatikong sumilay ang tipid na ngiti mula sa mga labi ni Leon.

“Mukhang ang lalim ng iniisip mo. Naii-stress ka ba sa trabaho?”

Leon’s lips thinned and blinked twice. “No, not at all. Isyu lang sa bahay ’tong iniisip ko. Nakalimutan ko na magsabi sa kapitbahay namin na bibili ako ng gasul, e. Wala na ’kong pinaglulutuan.”

“Talaga?” Napangiti ang dalaga. Halos maningkit pa ang mga mata nito sa tuwa at aliw. “Ang cute mo no’ng nakatulala ka.”

Dapat, tatawa nang totoo si Leon at mahihiya sa mga ganitong klase ng sitwasyon. Lalo na’t noon, gustung-gusto niya ang dalaga. Totoong ilang beses siyang natawag na ‘abangers’ nito, e. Pero sa ngayon, hindi mahanap ni Leon ang dating tuwa sa tuwing makikita ang dalaga.

Isa sa mga katunayan ang pagak na pagtawa niya nang puriin siya nito. Bahid ang kawalan niya ng interes at ang kaba. Hindi siya kumportable.

“Okay ka lang ba?”

Mahinang humimig si Leon. “Pasensya na, pagod na ako sa trabaho. Anong oras tayo uuwi?”

“Gusto mo na bang magpahinga?” Ngumuso ang dalaga at bakas ang pagkadismaya sa mukha nito. “Sige, sige. Sa bagay may trabaho rin tayo bukas, e.”

Bago pa man kumpirmahin ng dalaga na uuwi na sila, mabilis na tumayo si Leon mula sa kinauupuan at tinignan ang orasang pambisig. Kunot ang noo niya, nakakaramdam na ng sense of urgency. Hangga’t maaari, gusto na niyang makauwi kaagad.

“Nagmamadali ka ba, Leon? Mayroon bang naghihintay sa ’yo sa bahay?” natatawang anito.

“Wala. Gusto ko lang makapagpahinga nang maaga,” pagdadahilan niya na para bang dini-dismiss lang ang dalaga. Ngunit iyon naman kasi talaga ang ginagawa niya. “Tara na ba? May sariling sasakyan ka naman, ’di ba?”

Marahang tumango ang dalaga. Kunot ang noo nito at tila ba inaanalisa ang reaksyon niya. Kung sa bagay, hindi naman madalas magmadali si Leon pero ngayon, gustung-gusto na niyang umuwi. Pero kaya lang naman niya tinitiis ang presensya ng matagal ni Elisa noon e dahil wala si Keith sa Pampanga.

Abala si Keith sa trabaho. Mayroon pa ngang dinaluhang convention ba iyon o meeting sa Manila nitong nakaraan. Pero kababalik lang nito ngayon. Kaya ang hinala ni Leon, baka nauna na ito sa bahay niya dahil kung dadaanan pa siya rito sa Clark, ibang usapan na iyon.

“You’re acting weird today,” puna ni Elisa sa kanya.

Pinasadahan niya ng tingin ang dalaga ngunit hindi niya ito kaagad sinagot. Sa halip, kinuha niya iyong cellphone niya mula sa bulsa niya para tignan kung nag-text na ba sa kanya si Keith.

Noong makitang tinadtad siya nito ng text, tanging pagngisi lamang ang ginawa niya bago muling ibinulsa ang cellphone. Hindi pa niya nasasagot ang tanong ni Elisa ngayon kaya ipinilig niya ang ulo at binura ang aliw na nakapinta sa mukha niya, lalo na at si Keith ang dahilan noon. Minuwestrahan niya ang dalaga na maglakad na noong tumayo na ito ngunit inirapan siya nito.

King inang ’yan. Ang arte talaga ng mga babae.

“Huh? What’s weird with me today?” he asked before he darted his gaze at her.

She flashed him a sarcastic smile. Nahuli iyon ni Leon pero hindi niya pinansin. “You look like you’re looking forward to seeing someone at home. May alaga ka bang aso sa bahay?”

Leon stifled his laughter upon hearing Elisa’s question. Aso si Keith? Damn, he can already imagine if Keith really had dog ears and a tail. He can see his tail wagging at him while greeting him with a huge smile plastered on his face, and eyes that twinkled, delightful that he had already come home.

“Yeah,” he replied before biting his lower lip to suppress his laughter. “I recently got myself a dog and I don’t want him to wait for me too long since I have to feed him.”

Elisa’s face brightened and she clasped her hands. Her eyes twinkled in excitement and her mouth formed into an ‘o’.

“Can I meet him?! Anong breed niya?” pagtatanong nito.

Nginiwian niya ito. Tang ina, roon pa yata siya babagsak. Anong breed ni Keith? Leon went silent for a few moments as he thought of various dog breeds.

“A… labrador retriever,” he trailed off before he cleared his throat. “Yeah. He’s a labrador retriever.”

“Can I see a picture?”

Elisa threw him puppy dog eyes. She was cute and no one can argue about it but unlike before, she couldn’t affect him. He wondered why for a moment, until he remembered that he was at a danger zone and he was still struggling to find a way out.

“Next time,” was all that he could say.

PAKIRAMDAM ni Leon, sinadyang patagalin ni Elisa na mag-usap pa silang dalawa. Punyeta, ala siyete dapat nasa bahay na siya pero mag-a-alas nuebe na. Natunaw na lahat ng kinain niya! Ang maganda doon, hindi siya hinanap ni Keith dahil mukhang alam nitong nagtatrabaho siya.

And mind everyone, Leon has never rushed the way back home like the way he did tonight. Halos paharurutin niya ang kotse noong pauwi na siya. Kung wala lang speed limit at kung gusto niya lang na maaksidente, baka nasa ospital na siya ngayon. Kung hindi sa ER, hindi niya alam kung anong tawag doon sa pinaglalagyan ng patay sa may ospital.

Wala naman kasi siyang balak mamatay kaya bakit niya aalamin?

“Keith!” sigaw niya pagkabukas na pagkabukas niya ng pinto ng bahay niya.

Natagpuan niya ang binata na nakahilata sa sofa na madalas nilang pinaghihigaan, mukhang mayroon itong nilalaro dahil naririnig niya iyong mahinang background music. Ngunit nang mabulabog, agad itong bumangon at itinabi ang device.

“Le,” Keith called him in a calm and sweet voice and that alone touched his heart. “Lumabas na naman ba kayo ng mga kasama mo kaya ka ginabi?”

Imbes na sagutin ang binata, dire-diretso siyang nag-alis ng sapatos at malalaki ang mga hakbang na tinawid ang distansya sa pagitan nilang dalawa. Noong malapit na siya sa binata, ibinagsak niya ang katawan dito.

“’Di ako kumain ng marami,” pagsisinungaling niya noong ang ulo niya e nasa dibdib na ni Keith. “Tinamad akong kumain ng marami. Nagluto ka ba?”

Mahinang humimig si Keith ngunit nang marinig ang pagtawa nito, napangiti na lamang din siya. Tang inang mga epekto ito, parang mahal na mahal niya si Keith sa iniaakto niya e. Samantalang orihinal naman siyang ganito noon sa binata. Nakakarindi siya.

“Ah, iiwan ko nalang sana na pambukas mo ’yong mga sobra dahil naparami yata ang luto ko,” anito.

Kanina, mukhang malungkot ito na kumain na si Leon pero dahil sa white lie niya, ngumiti si Keith. That’s fair. That’s more than enough

Nag-angat siya ng tingin. “Uuwi ka ba ngayon? ’Di ka ba rito matutulog?”

“Dapat, pero nagdala nalang ako ng extra-ng damit para makatabi mo ’ko. Miss mo ba ’ko?”

“Oo,” simple niyang sabi bago umismid.

Muli niyang ibinaon ang mukha sa dibdib nito at pasimpleng sininghot ang binata. His nose instantly scrunched when he realized that Keith still smells like he just took a bath. Kaya sumagitsit siya at niyakap ng mahigpit ang binata.

He does not know what face Keith made when he replied to him sincerely, but he felt him flinch and he could hear his heart beat erratically against his chest.

… and why does it feel calming?

“Tara sa kusina,” mahinang sabi nito at nag-settle na lamang sa paglalaro ng buhok niya.

Leon hummed in satisfaction. “The fuck, I’m too tired to walk.”

“Is that my fault?”

Keith chuckled heartily and that urged Leon to smile wider. Sometimes, he knows that the thing he has for Keith is lethal, then again; he cannot just stop himself from craving more of this man. It is frustrating to nudge himself and say, “hey, you’re in a dangerous position. You got to let go, man,” but in the end, he throws himself at Keith like the dumb ass he is.

In the end, both of them went to the kitchen and Keith served his dinner while Leon stayed on the table and waited. He felt like he was like being Ridge - ha, he lets Keith move around as he live as some sort of a kid.

Pero sa totoo lang ganito naman talaga noon.

Ilang beses niya ba itong sasabihin? Na ganito ang relasyon nila noon ni Keith bago pa siya nakapagtanim ng galit para rito.

“’Di ka ba magtatanong kung sinong mga kasama ko?” pag-uusisa niya habang kumakain.

Nasa harap niya lamang noon si Keith at mayroon pa ring inaasikaso noon sa cellphone. Itinutuloy ang nilalaro nito kanina. Nang marinig ang tanong niya, umangat ang mga kilay nito bagamat nanatili ang mga mata sa cellphone. Bumuka ang bibig ng binata ngunit hindi naman ito sumagot.

Para bang nagtatanong kung ano iyong sinabi niya dahil hindi siya nito naintindihan.

“Sabi ko, ’di ka ba magtatanong kung sinong mga kasama kong lumabas,” ulit niya.

Umiling si Keith. “’Di mo naman ako boyfriend para mag-usisa, ’di ba?”

Natahimik siya. Nag-iwas siya ng tingin mula sa binata at ngumuso. Keith is actually right. Bakit ba siya nagtanong kung interesado itong malaman kung kasama niya ba si Elisa?

Pero kahit pa, gusto pa rin niyang magtanong si Keith.

“Pero ’di ibig sabihin no’n, ’di ako kuryoso. Nirerespeto ko lang ’yong pribado mong buhay dahil wala akong karapatan sa ’yo,” dagdag nito.

Muling dumako ang mga mata niya sa binata. Hindi niya na makita ang kalungkutan sa mga mata nito dahil napapatungan iyon ng aliw sa nilalaro nito. Kahit ang mga ngiti sa labi ni Keith, hindi niya masabi kung dala ba ng pagkadismaya o aliw.

Ibinuka ni Leon ang bibig para magsalita, ngunit nang mapagtantong wala naman siyang ibang masasabi bukod sa si Elisa lang naman ang kasama niya - and God knows how wary Keith is over the woman

• napagdesisyunan niyang huwag nang magsalita ukol doon.

Hindi na niya sinabi kung sino ba ang kasama niya na kumain dahil baka makita na naman niyang kumislap sa mga mata ni Keith ang lungkot tulad noong gabing tinanong siya nito kung gusto ba niyang makipagrelasyon sa kanya.

“Do you want to go out on a vacation?” he blurted out.

Surprise washed over Keith’s face. It was painted and written on his countenance. Confusion glinted in his brown eyes and his mouth parted for a bit. They just stared at each other for a whole damned minute until Keith let out a ‘huh?’.

In the end, Leon cleared his throat to explain that it was just an idea that popped inside his head.

“You don’t need to make a big deal out of it.”

Keith frowned. “That wasn’t serious?”

Halos mabulunan si Leon noong ganoon ang itanong sa kanya ni Keith. No, more like, he managed to spit quite an amount of food from his mouth before his brain did something to urge him cover.

“No, no, no,” he chanted while he shook his head. “I meant the invitation despite being a random idea. ’Di ko lang iniisip na magiging interesado ka dahil abala tayo pareho nitong nakaraan.”

“Yeah, do you have an off?” Keith worriedly asked.

“I can file a vacation leave,” aniya bago nagkibit balikat. Kumunot ang noo ng binata. Tipo bang parang sinasabi na nitong mga nakaraan, madalas din naman siyang hindi pumapasok. “Tardiness ’yon. Wala pa naman akong natatanggap na warning, pero ’di pa nababawasan ’yong paid leave ko.”

“Yeah, exactly. ’Di ka ba hihigpitan ng company mo dahil madalas kang absent?”

Napasagitsit si Leon. May punto, pero kailangan lang naman niyang mag-perform ng maayos sa trabaho ng ilang linggo para ibigay iyong ilusyong hindi siya pala-absent at eligible siya na mag-file ng leave. Hindi ba ganoon naman iyon - ah, no, he is really a bad employee and no one shoul take after him.

“I just need to work my ass off for a month or two,” he muttered before he pursed his lips. “So that I could give an illusion that I’m working hard. At ’di lang ako ang problema rito, Gaviola. Ikaw, kailan ka ba matatapos diyan sa mga trip mo?”

“It just so happened that my schedule is jam-packed recently because of the building of my clinic.”

Inilapag ng binata ang cellphone sa tabi. Noong mga oras na iyon, mukhang inabandona na nito kung anuman ang nilalaro dahil nakapatay na ang screen nang pasadahan niya iyon ng mabilis na tingin.

“It won’t last too long. In fact, I’m almost done with the whole round of trips.”

Nagpatuloy siya sa pagkain. “Talaga, kailan ka pala matatapos? Nang mai-set natin ’yong sinabi ko.”

“Three months, I think. I found time to hold a few meetings and uh…” Keith trailed off and snapped his fingers as if he was trying to remember the appropriate word to use. “Press conferences because I’ll launch the firs eye clinic that caters surgeries.”

Nang makita ni Keith ang pagngiwi niya, hindi nito napigilan ang pigil na matawa. Napaka-cute naman kasi ni Leon sa mga mata ng binata. Kahit na anong gawin nito, mukhang magkaka-background pa ng mga puso’t paru-paro sa paligid ni Leon.

“Gano’n kaimportante ’yang kontribusyon mo? Totoo pala ’yong ka-OA-an ng nurse mo, ano. Kung ituring ka, VIP na e,” he asked in disgust.

Mahinang tumawa ang binata. “You’re just imagining things. Maliit na bagay lang naman ’tong ginagawa ko. Ah, and I’m also trying to work with the largest eye clinic from Manila.”

“At kumusta ’yon?”

“We’ll see.” Nagkibit balikat si Keith. “Okay lang sa ’yo na after three months pa lang tayo makakapagbakasyon?”

Kaagad tumango si Leon. “Magpapabango muna ako sa boss ko para ’pag tapos ka na sa mga gala mo, libreng-libre na ’ko magbakasyon.”

Tanging pagngiti lamang ang naging sagot sa kanya ni Keith kung kaya naman nagpatuloy na ring kumain ng hapunan si Leon. Sa gitna ng katahimikan, muli siyang inusisa ng binata. Sa pagkakataong iyon, hindi na tungkol sa trabaho. Sa halip, tungkol sa gusto niya na puntahan.

“Sa’n mo gustong pumunta?” anito.

Sandali niyang tinignan ang binata. “Gusto kong subukan mag-hike pero wala naman akong kasama. Gusto mo ba?”

“Ah, great. I hike every now and then. Whenever I’m stressed from work.”

Nag-inat ang binata at humikab. Sumandal ito sa likuran ng kinauupuan. Sakto namang natapos nang kumain si Leon at magpupunta na sana ito sa lababo upang maghugas nang subukan ni Keith na agawin ang pinagkainan niya. Mabuti nalang, alam na niya ang mga galawan nito kaya nailayo niya kaagad ang mga kagamitan.

“Pagod ka sa trabaho, nagkalakad ka ’di ba?” ani Keith.

Leon only huffed. Hindi naman importante iyong lakad at hindi rin naman siya pagod. Si Elisa lang naman ang kasama niya at hindi iyong lahat ng katrabaho niya. Mayroon pa siyang enerhiya.

“Ako na,” pilit niya bago inirapan ang binata at saka dumiretso tungo sa lababo. “Naligo ka na ba?”

“’Di pa.” May bahid ng pagkamangha ang boses ng binata noong sumagot. “Gusto mo bang sabay na tayo?”

But why does he smell like he’s fresh in the bath? Niloloko ba siya ni Keith?

“Diyan tayo magkakatalo, Gaviola. Anong oras na, may pasok pa ’ko bukas,” sagot niya.

Keith almost. Almost rolled his eyes. “It’s literally Saturday tomorrow.”

Leon’s head instantly turned to see Keith. “Wait, what? Seriously?”

Natatawang tumango-tango ang binata at lumapit sa kanya na bitbit ang cellphone. Dahil nasa harap siya ng lababo, yumakap sa kanya ang binata mula sa likuran niya at saka ipinakita ang display sa skrin ng cellphone. Leon almost face palmed, if not for the dishwashing soap on his hands.

“Ngina, sige. G sa banyo.”

Humalakhak si Keith at bilang ilang araw niya itong hindi nakita, that hearty chuckle sounded pleasing. He felt more ecstastic, when Keith peppered his neck with butterfly kisses. Feels soft and ticklish.

“MAGFA-FILE ka ng leave?” namamanghang tanong ng bisor ni Leon nang kunin nito ang slip mula sa kanya. “Alam mo bang paubos na ’yong pang-leave mo ngayong taon? Wala na kaming maiko-convert sa ’yo.”

Nanatiling tahimik si Leon bago inabot ang likod ng ulo para bahagyang hilain ang sariling buhok. Nag-iwas siya ng tingin mula sa bisor niya upang makipagtitigan sa kawalan. Hinahanap ang mga salitang nais niyang sabihin para ma-approve ang leave niya, at nang malaman nitong wala namang kaso sa kanya na walang ma-convert na pera mula sa hindi niya nagamit na mga leave.

“Okay lang ’yon, Ma’am. Importante kasi ’tong lakad na ’to,” pagdadahilan niya. Please, he’s desperate to have this getaway with Keith since they haven’t done this before.

Nagtataka siyang pinagmasdan ng bisor niya. “Pupunta ka ba ng Canada?”

“Hindi po, magha-hiking lang sandali kasama ’yong kaibigan ko.”

Kaibigan , his ass. Habang hindi niya malunok ang sinabing dahilan, mukhang ganoon din ang bisor niya dahil nananantya siya nitong pinagmasdan. Mula ulo hanggang paa, hinahanap kung saan niya nahugot ang lakas ng loob upang itago ang relasyon nila ni Keith.

Naniningkit siyang pinagmasdan nito. “Si Elisa ba ang kasama mo? ’Di pa naman nagfa-file ng leave ’yon.”

Namangha sandali si Leon bago mahinang natawa. Napailing siya kalaunan nang sa wakas, rumehistro na sa isipan niya na si Elisa ang iniisip nitong kasama niya.

Months had passed and Leon still continued to hang out with Elisa-however, seldom-since he would always be looking forward to getting home whenever Keith was back from his trips.

“’Di po. Iba ’yong kasama ko,” natatawa niyang sagot.

“Oh?” Tila ba namangha rin ito bago itinabi ang noo’y napirmahan na niyang permit. “’Kala ko kayo na ni Elisa dahil ang daming tsismis na ikaw ang pinalit kay Jay.”

Pagak siyang tumawa. “Walang kami, Ma’am. Imposible. Nataon lang na pinupuntahan niya ako sa trabaho, e nakakahiyang tumanggi.”

“Talaga? Akala namin, may namamagitan na talaga sa inyo. ’Di mo ba ’ko binubudol?”

“Hindi!” tanggi niya, at sa likuran ng isipan niya, hinihiling na lamang niyang makawala na mula sa opisinang ito dahil marami pa siyang aasikasuhin. Kulang na kulang ang oras at ayaw niyang mag-overtime. “Wala talagang kami ni Elisa.”

“Pero crush mo pa ba?”

Noong mga oras na iyon, hindi na nakasagot si Leon. Imbes na kiligin siya at umaktong nahuli, namutla siya at nilukob ng pangamba ang dibdib niya-hindi dahil interesado pa siya sa dalaga, kung hindi dahil biglang lumabas sa isip niya ang imahe ni Keith at para bang tinawag noon ang pangalan niya.

“Hindi na po,” mahinang aniya.

Tang ina. Wala na siyang nararamdaman para kay Elisa, aminado siya roon. Kasalanan iyon ni Keith dahil punyeta, agaw na agaw ang atensyon niya at hindi niya na makuhang tumingin sa iba!

Of course, Leon’s supervisor still seemed dubious of his response, but she gladly let him go. Not that Leon minded. After all, every thing that he could think of on that day was about his approved leave. He even texted Keith about it, hoping that he was not disturbing him.

Kabanata 37

KABANATA 37

HINDI ALAM ni Leon kung bakit kaharap niya si Jay. Kalalabas niya lang sa office ng bisor niya tapos ito ang bumungad sa kanya. Awtomatiko siyang napasimangot. Masama ang pakiramdam niya sa kung bakit sila magkaharap ngayon ng binata.

“Totoo bang nakikipagkita ka kay Elisa?” Madilim ang mukha nito nang magtanong pero may kung ano sa boses nito na hindi galit. May ibang emosyong nakabaon sa tono ng pananalita ni Jay.

Ipinilig niya ang ulo. “Hindi. ‘Di ako ang nakikipagkita sa kanya. Siya mismo ang pumupunta sa ‘kin. Alangan namang itaboy ko?”

“Mas mabuting ngayon pa lang, itigil mo na ang pakikipagkita sa kanya, Leon. Kung gusto mong tumagal dito.”

Ha? Pinagbabantaan ba siya nito?

Napaismid siya. “Bakit? Sisirain mo ba image ko rito sa opisina nang makipagbalikan sa ‘yo si Elisa? ‘Wag kang mag-alala, ‘di naman ako interesado sa ex-girlfriend mo.”

Imbes na sagutin siya, minata siya ni Jay mula ulo hanggang paa. Hindi alam ni Leon kung mapipikon ba siya pero handa siya kung sakaling bigla siya nitong ambain ng suntok. But to his surprise, nothing came. Talagang pinagmasdan lang siya ni Jay bago ito bumuntong hininga.

“Ba’t ko gagawin ‘yon? Ang akin Leon, hangga’t maaga pa e itigil mo na ang pakikipag-usap kay Elisa. Ipapahamak mo lang sarili mo,” anito.

Leon scoffed. “Trust me, I’m not putting myself in danger. Ano ba naman ang pwedeng gawin sa ‘kin ni Elisa?”

“Ayun nga, e. Iniisip mong walang kayang gawin sa ‘yo ang babaeng ‘yon. But trust me, she almost ruined my life and made me look like I’m in the wrong, Leon. Kung ako sa ‘yo, save yourself.”

“What do you mean?”

“She could ki—” Bago pa man matapos ni Jay ang sasabihin, natigilan silang dalawa nang marinig nila ang malakas na pagtawa ni Elisa sa malapit kasama ang iilan pa nilang katrabaho, hudyat na papunta ito sa direksyon nila.

Pareho silang napatingin sa direksyon na pinanggalingan ng ingay pero si Jay ang naunang makabawi. Ibinalik nito ang mga mata sa kanya at tumikhim.

“She’s crazy, Leon. Don’t think that I didn’t warn you,” huling banta sa kanya ni Jay bago siya nito iniwanan.

Habang naglalakad palayo ang isa, mataman niyang pinagmasdan ang binata. He’s still in awe that that guy approached him. Samantalang alam ng buong kumpanya nila na mainit ang dugo nila ni Jay sa isa’t isa. Pero ito ngayon ang binata, binabantaan siyang lumayo kay Elisa?

Well, that is his plan! But… he’s scared that if he ever pushes Elisa away, a truth that he couldn’t accelt would unveil in front of him. Si Elisa ang scapegoat ni Leon para hindi mahimasmasan sa delusyong meron siya.

But… what was that warning all about? Just how could a petite, beautiful, innocent, gentle, and kind woman… be crazy?

Leon should’ve heed Jay’s warning since he regretted the consequences aren’t great when he realized what kind of danger lurked around him.

DALAWANG linggo ang lumipas mula nang mag-file ng leave si Leon sa trabaho dahil magbabakasyon sila ni Keith. Nabigla siya nang umusbong ang tsismis na nagsasabing baka may balak silang mag-date ni Elisa.

Hindi siya kumportable sa tsismis. Lalo na sa mga tinging itinatapon sa kanya ng dalaga. Nakuha nitong sungitan siya at irapan. Lalo na noong kumpirmahin niyang hindi naman ito ang kasama ni Leon sa bakasyon dahil “matalik na kaibigan” ang kasama niyang mag-hiking.

Kalaunan na lang noong malaman niyang matapos siya mag-file ng leave, nag-file rin pala si Elisa.

“Leon, totoo bang aalis kayo ni Elisa?”

Lumukot ang mukha ni Leon nang maramdaman ang pag-akbay ni Rowan sa kanya. He let out a loud breath, but his reaction was ignored. King ina. Hinila pa siya lalo palapit ng binata.

“Galit na galit si Jay kanina. Hindi nagsasalita noong kasabay naming mag-lunch. Mukhang iniisip na ‘pag talaga Leon Eleazar, mabilis sa chics. Dream come true pa sa ‘yo dahil ang tagal mo ring inaabangan si Elisa,” dagdag nito.

Tamad na tamad na inalis ni Leon ang braso ni Rowan mula sa balikat niya. ‘Tsaka niya tinapik ang balikat ng katrabaho.

Blangko ang mukha niyang sumagot, “hindi nga si Elisa ang kasama ko na magbakasyon. Ang titigas ng ulo niyo.”

“Ulol!” Pabiro siyang tinulak ni Rowan. “Ang daming tsismis na si Elisa ang ilalabas mo dahil nag-leave rin siya!”

“Ba’t ko naman isasama si Elisa sa bakasyon ko?” King ina. Hindi pwedeng may ibang tao sa getaway nila ni Keith. Mabibwisit siya.

Inilaan niya iyong oras na iyon para kay Keith at ito rin ang nagplano ng bakasyon nilang dalawa. Manununtok siya ng kung sinumang maisip na magandang ideya ang maki-thirdwheel sa kanilang dalawa! Babae man o lalaki.

“Ibang babae ba kasama mo sa bakasyon? Naks! Chicboy,” ani Rowan.

Sumagitsit siya. “Lalaki ang kasama ko sa bakasyon! Tigilan niyo nga ako! ‘Di tulad ninyo, wala akong free time.”

“Ulol! Naubos mo nga vacation leave mo dahil diyan sa lakad mo!”

But it’s worth it because he did it for Keith and not for somebody else! King ina. Wala bang repellant para sa mga tsismoso’t tsismosa?

ALAS OTSO na nang gabi noong makapaghanda si Leon pumunta kina Keith. Ganoong oras pa lang kasi siya libre. Iyon lang, pagsakay na pagsakay niya ng jeep, binungaran kaagad siya ng tawag ni Zachariel. Nabulabog pa nila ang ibang pasahero bagamat sa pinakagilid na siya nakaupo.

“Hoy! Nakita kita kanina! Sa’n ka pupunta?!” sunud-sunod nitong sabi.

He blew out a trill. “Daig mo pa nanay ko kung mag-imbestiga, a.”

“Nanay mo na ‘ko ngayon. Aba’y gabing-gabi na, gumagala ka pa?! May dala-dala ka pang bag. Kanino ka makikipagtanan?!”

“Sira ulo! Anong tanan?!”

Hindi sinasadya ni Leon na maisigaw ang reaksyon sa pambibintang ni Zachariel. Mabilis niyang tinakpan ang bibig para iligtas ang natitira niyang dignidad.

“Pero sa’n nga punta mo? Ngayon ba alis niyo ng secret jowa mo?” dagdag ni Zachariel nang hindi siya kumibo.

Leon hissed. “Jowa? Tanga. Kasama ko lang sa trabaho ‘tong kasama ko sa hiking.”

Patong-patong na iyong mga kasinungalingan niya para itago iyong namamagitan sa kanila ni Keith. Baka isang araw, maging si Pinocchio na siya pero iba ang humahaba.

“Sino?! Iyon bang crush mo sa trabaho?!” Bakas ang sigasig sa boses ni Zachariel. However, Leon only grunted.

“Hindi. Si Keit—” What he was saying was cut off when he realized that he was just about to blurt out Keith’s name. “Basta! Mga kasama ko sa trabaho!”

“Na Keith din ang pangalan?”

Leon grunted. “No! Fuck off.”

Dahil nasa pampublikong sasakyan, pinagpilitan ni Leon na hinaan ang boses niya nang hindi sila makaistorbo ni Zachariel sa pagbabangayan. Aliw nga dahil hanggang sa nakarating siya sa harap ni Keith, nagbabangayan pa rin sila.

“Sino ‘yan?” bulong ng binata nang makuha nito ang isang bag mula kay Leon. “Iyong asungot mong kaibigan?”

Mahina siyang tumawa. Narinig niyang mag-react din si Zachariel.

“Nandiyan ka na ba sa pupuntahan mo?” pang-eepal nito.

Umikot ang mga mata niya. “Aliw, parang nabingi ka no’ng nagpara ako, a?”

The walk towards Keith’s home was silent, and only Leon’s voice resounded, along with Zachariel’s from the other end, around the streets as well as how Keith sometimes dragged his slippers on the cement.

“Hindi pa kayo tapos mag-usap?” May bahid ng pagtatampo sa boses ni Keith. Leon shot his head on his direction and smiled. “Le, kanina pa kayo nag-uusap.”

Before he replied, he muted his phone’s microphone. He was also unable to catch what Zachariel was saying since he had his focus intended only for Keith that very moment.

“Magpapaalam na ‘ko?“ he asked.

Keith pursed his lips a bit but it did not last for too long. After all, he felt embarrassed by the way he acted. Nag-iwas ito ng tingin, tipong kahit ang side profile, hindi na makita ni Leon.

Bumuntong hininga ito. “Ikaw bahala. Minsan lang kayo mag-usap.”

“Ang contradicting mo naman,” aniya’t ibinalik ang mga mata sa cellphone.

Dumikit siya kay Keith at ipinulupot ang braso sa braso ng binata. Noong balingan siya ng nito, saka siya nag-unmute ng mikropono.

“Zach, next time na lang ulit,” paalam niya.

“Oo nga pala, may kasama ka. Gesi, p’re! Ingat sa outing! Next time, kami naman ayain mo!” anito.

“Pakyu, ‘wag na kayo.”

“Saket. Rejected. Awts. Pain. Pighati—”

Bago pa mapahaba ulit ang usapan nila ni Zachariel, pinatayan na niya ito ng tawag. Gago, iri-recite pa synonyms ng pain, e.

Binalingan ni Leon si Keith na nakatingin noon sa daan. He hummed, as if he was in deep thought, and that snatched Keith’s attention.

“You seem excited,” Keith pointed out. “Bukod sa mag-hike, may iba ka pa bang gustong gawin? We’re staying there for a few days.”

Tumango siya. “Mabilis lang ba hiking?”

“Yeah. It normally just takes half a day or less. Depending on our pace, really.”

Marahang tumango si Leon at ibinalik ang mga mata sa dinaraanan nila, nagkukunwari na naiintindihan ang ibig sabihin ni Keith. Bagamat mayroon siyang ideya sa tinutukoy nito, naninibago siya sapagkat hindi niya eksaktong makita sa isipan ang sinasabi ng binata.

“Le,” tawag sa kanya ni Keith.”

Nilingon niya ito at kinunutan ng noo. Ibinuka niya ang bibig para sana magtanong nang burahin ni Keith ang distansyang naghihiwalay sa kanila at saka siya hinalikan. Of course, it was no surprise that Leon was stunned but what really had him feel weak–that he immediately grabbed on Keith’s arm before the other male, pulled him close was the fact that Keith had an eye open to also see his reaction.

It was an embarrassing moment, hindi napigilan ni Leon na itulak si Keith dahil bukod sa ang awkward, naduling pa siya sa titigan nilang dalawa.

“Naduling ako. Gago ka,” aniya at hinawakan ang tungki ng ilong para masahiin. “Kailangang tumitig?!”

Umismid si Keith. “Sino ba nagsabi sa ‘yong tumitig pabalik?”

Pabirong tinulak ni Leon si Keith na siyang dahilan upang matawa ang isa. Hindi naman nakuhang magdabog ni Leon dahil totoo naman, tumitig siya pabalik kay Keith. Kumapit pa nga dahil nanghina siya.

Matapos magkulitan sa daan, hindi napansin ni Leon ang layo ng nilakad nila at nabigla na lang nang nasa tapat na siya ng bahay nina Keith.

“Hey,” tawag sa kanya nito at bahagya siyang hinila.

Doon lamang nakabalik sa huwisyo si Leon at nang matagpuan ng mga mata ang pigura ng binata. Namula ang mga pisngi niya nang maabutan itong tila ba manghang-mangha sa kanya.

“You’re spacing out. Pagod ka na ba?” nag-aalala nitong tanong.

Marahan siyang umiling. “Nabigla lang ako na nasa harap na pala tayo ng bahay niyo.”

“Time sure flies when you’re happy. You won’t even notice the distance we walked.”

“Malapit lang naman bahay niyo sa kanto.”

Keith chuckled. “We obviously took several turns. Tapos malapit sa kanto? Tara na. Baka kanina pa naghihintay sina Mama’t Papa.”

And just like what Keith said, his parents really were waiting for the both of them to arrive. Sobrang tuwa ng ina nito nang muli siyang makita. Halos magalit pa kay Keith dahil nanatili sila sandali sa may sala para mag-usap kung ano ang gusto niyang gawin. It turns out that his mother wanted them to eat altogether.

“Gabi na po. Dapat ‘di niyo na kami hinintay,” aniya. “Naabala ko pa po kayo.”

“Naabala?” natatawang sabi naman ng ama ni Keith. “Hijo, kami ang may gustong hintayin kayo. Si Hazel, ‘di mapakali no’ng mabanggit ni Keith na pupunta ka pala rito’t may lakad kayo kinabulasan.”

Keith groaned. “Tuwang-tuwa naman kayo kay Leon.”

Pinasadahan niya ng mabilis na tingin ang binata at hindi naiwasan na hawakan ang magkabilang pisngi nito gamit ang isang kamay para pinisil, dahilan upang inboluntaryong ngumuso si Keith. Seeing him that way made Leon snicker, but no one really stopped him from doing that, even though he forgot that the Gaviolas are almost arguing what should they do next now that Leon is here.

“Dalhin niyo muna sa itaas ang mga gamit! Tapos bumaba kayo para makakain na tayo.” Ganoon ang naging desisyon ng ina ni Keith at dahil ito ang gobyerno, walang nakapalag. “Pero Leon, gusto mo bang maligo muna?

Doon pa lamang nakabalik sa huwisyo mula sa pagkaaliw sa pisngi ni Keith si Leon. Napatayo siya ng tuwid at saka umiling.

“Hindi na po.” Kahit hindi niya alam kung ano talaga ang pag-uusapan. Mga antilo lang naman ang mayroon siya dahil narinig pa rin naman niya ang keywords. “Kumain po muna tayo. Oras na rin po’t hindi pa po ako kumakain.”

“Ayan! Sabi ko sa inyo, kain muna tayo,” sabi ng ina ni Keith ‘tsaka pumalakpak. “O siya, maghihintay kami sa kusina. Ilagay niyo na ang mga gamit sa itaas at bumaba kayo kaagad.”

“Pa’no Ma kung ayokong pababain si Leon?” paghahamon ni Keith.

Nang marinig ang sinabi ni Keith, namula ang mga pisngi ni Leon. He stared incredulously at him while Keith only smiled at him mischievously. Nasiko niya tuloy ito para pumalag sa kalokohang naisip nito.

Napasinghap ang ina nito. “Ganyan mo ba gusto maging klase ng asawa, Keith?! ‘Di mo man lang pakakainin si Leon?!”

“No! That’s not what I— forget it,” pagsuko nito.

It was a hilarious sight. Tinakpan ni Leon ang bibig nang sa ganoon, mapigilan ang sarili mula sa paghalakhak. Paano ba naman, bukod sa kanya e napakaander nitong katabi niya sa ina.

Ibababa lang daw iyong mga gamit niya pero noong sila na lamang ang magkasama, nakayakap na kaagad ito sa likuran niya matapos ihagis iyong bag niya sa kama nito—na siyang ikinainis niya.

“Ang sarap mo namang ibalibag! Tama ba ‘yon? Pa’no kung may dala pala akong babasagin?!” singhal niya.

Keith seemed to flinch upon his point and looked at him from the side. “Did you bring one? Why did you bring something fragile, though?”

“It’s a what if! Tang ina. Masyado kang wild, e.”

Mas lalong humigpit ang yakap ni Keith sa kanya. Naitulak pa nga siya at muntik siyang sumubsob kung hindi lang siya nakaapak sa gilid ng kama ng binata. Ibinaba niya ang bag doon ‘tsaka inabot ang pisngi nito para kurutin.

Nang hindi na mapigilan sa kakulitan si Keith, sinubukan ni Leon na umikot mula sa pagkakakulong sa mga bisig nito nang sa ganoon, magkaharap na silang dalawa.

He was here gritting his teeth, but Keith only had a grin etched on those lips of his.

“Anong nginingisi-ngisi mo?”

Because to be honest, even Leon cannot help it but to smile, too.

“What? You’re smiling too,” Keith replied before he chuckled.

Of course he is. Nakakahawa ang ngiti ni Keith kahit na noon, hindi naman ganito. Or is this really something new? Paano kung bago pa siya magalit kay Keith, ultimong magtama lamang ang mga mata nila, matik na siyang ngumingiti?

The fuck, he realized that he sounded like he was in love—whipped, even.

Nagkulitan sila hanggang sa marinig nila ang tawag ng tatay ni Keith mula sa kusina. Both of them paused for a quick second and proceeded to laugh, with Keith ending their soft moments by placing a chaste kiss on the side of his lips.

Then, they finally went down, holding each other’s hands with their fingers intertwined. Mabuti nalang inihahanda pa noon ang mga pinggang pagkakainan nila. Nang makita sila ng mga magulang ni Keith, awtomatikong sumilay ang ngiti sa mga labi ng mga ito.

The dinner went fine, all of them just talked about life. Of course, the best part was of how Keith’s mother revealed how his son was whipped over Leonardo’s little brother—who turned out to be him.

And unlike before, he can’t find the disgust anymore, instead; he feels amused and delighted to know how everything began.

“Masaya ka bang napahiya ako?” May bahid ng pagtatampo sa boses ni Keith noong mga oras na nagliligpit sila ng hapagkainan.

Sila na ang nagboluntaryo bilang matatanda na ang mga magulang ng binata at nahihiya si Leon sa kanila. Kung tutuusin, mas gusto niya kung ngayon pa lamang e magpapahinga na ang mga ito. Nag-enjoy siya na kausap sila pero ayaw niya silang pagurin masyado.

“Oo,” natatawa niyang sabi bago iniabot kay Keith ang pinggang babanlawan nito. “ng bata ko pa pala no’n, ano.”

Mahinang humimig ang binata. “It’s love at first sight. Kidding. I only developed these feelings after you turned eighteen… which is weird.”

“Yeah. Don’t be ridiculous.” Natawa si Leon at saka mahinang siniko ang binata. “Naniniwala ka sa love at first sight? Ang cheesy mo.”

“Sabi no’ng pinaglalaban ang love at first sight noong bata pa.”

“It was in the past! Now, it’s just a myth. Atraksyon lang ang una mong mararamdaman sa unang pagkikita, Keith.”

“I don’t want to call it attraction, though.” Nagkibit balikat ang binata at umusog palapit sa kanya nang sa ganoon, magdikit sila. “Alam mo ba kung ano lang ang cringey sa ‘kin ‘yon?”

“Aside from being cringey, it’s creepy. Nag-advance ka ba sa ‘kin dati?”

Napahagalpak ng tawa si Leon noong lingunin siya ni Keith at tignan ng masama. Tipo bang doon pa lang, sinasabi nang kahit kailan e hindi sumagi sa isipan nito na may gawing masama kay Leon. Hindi siya kaagad natigilan sa kakatawa, nahampas niya na ang braso ni Keith bago siya sumandal dito para huminga ng malalim.

“I didn’t!” dipensa nito. Nasakto pang noong pakalma na sana siya kaya muli lang siyang humagalpak ng tawa. “Kahit eighteen ka na, pakiramdam ko himas rehas pa rin ‘yon!”

“But I’m legal!” he pointed out.

It was an amusing conversation, honestly. Leon just can’t stop himself from teasing Keith. Masyado itong defensive. Kahit siya, alam kung paanong iginuhit nito ang linya sa pagitan nila noon.

“It’s weird. Parang nasagot ‘yong mga tanong ko no’ng Senior High ako,” aniya.

Umangat ang mga kilay ni Keith habang abala itong pinupunasan ang mga hugasang natapos na nilang gawin pareho.

“Anong tanong?” pag-uusisa nito.

Nagkinit balikat siya. “Kung ba’t ang init ng ulo mo ‘pag may jowa ako. At the same time, it’s still unacceptable that some of them broke up with me because of you. Kung umakto ka, para akong dalaga na dapat shini-shield sa pagjojowa.”

Sandaling tumigil si Keith sa ginagawa para balingan siya. Nakangiwi ito at bahagyang naniningkit ang mga mata. Tila ba hindi rin malaman kung anong sasabihin nang maalala ang mga kapirasong kalokohan na binanggit ni Leon.

“That’s… the most cringey thing I’ve ever done in my whole life.” Bumuntong hininga si Keith. “Ngayon ko lang din napagtantong kaya inis na inis ka sa ‘kin e dahil ang possessive ko.”

“Not at all. Galit na ‘ko sa ‘yo bago mo pa sinimulan ‘yan. I don’t even know why you started doing that right after I told you how I felt about you.”

Naguluhan si Leon noong lumiwanag ang mukha ni Keith at natigilan. Kumunot ang noo niya bago siya sumandal sa tuyong parte ng lababo at saka iniabot ang panibagong pupunasan ni Keith sa kanya.

“How… you felt about me?” manghang-mangha nitong ulit. “Did you ever tell me how you felt about me?”

Tumango siya. “Yeah, I can clearly remember how I told you that I hated you.”

Keith’s lips thinned and his jaw dropped. It seemed as if he had lost the words to tell Leon, as if he was really anticipating for something really nice from him, only to shatter his hopes. Pero wala naman itong mairereklamo talaga dahil seryoso si Leon sa sinabi niya. Another, they are talking about the past. Leon cannot remember expressing his admiration towards Keith when he was younger, he just showed his fascination but that was the line.

“Right. I completely forgot that memory,” bulong ni Keith at ibinalik ang mga mata sa pinupunasan. “In fact, I already deleted that from my memory.”

Napaismid si Leon ngunit wala nang nasabi. After all, this is no wonder. It was probably a hateful memory for someone who admired him for so long. Understandable.

Kabanata 38

KABANATA 38

IT WAS finally the day that both of them waited! Pakiramdam ni Leon, ang tagal lumipas ng oras. Sabik na siyamg umalis at magbakasyon kasama si Keith.

It’s weird because… he never felt this excited before whenever he’d go out with people. This feeling made him ask queries to himself. But once Keith went out of the bathroom, looking all fresh with that turquoise shirt and gray pants, Leon almost jumped from his bed.

“Keith, bilisan mo!” mahinang sigaw niya sa binata nang hindi naman makaistorbo. Madaling araw pa naman. “Kanina pa ’ko nakaayos. Matagal din byahe! Ang kupad mo naman.”

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ni Keith. At that time, Leon was unconsciously bouncing on his bed that the he couldn’t help it but to watch Leon in amusement. Nangisi ito bago mahinang humalakhak.

“Nagpahinga ako dahil mahabang araw ’to. E ikaw, Leon? Natulog ka ba?”

Leon frowned. “Ikaw din naman ang magda-drive ’pag inaantok na ’ko. Sisiguruhin ko lang na ’di mo ako ki-kidnap-in.”

Keith seemed to almost wheeze. Nitong nakaraan, pansin talaga ni Leon na sa tuwing ganyan ang magiging reaksyon ni Keith sa kanya, hindi niya maiwasang madala e. Sa tuwing mangingiti ito pati iyong kurba ng labi niya, sinusundan ang kay Keith. Para siyang kontrolado ng binata— Este, iyong mga ekspresyon lang naman talaga sa mukha niya.

“Can it be called kidnapping if you voluntarily came with me?” Keith mused.

Nangilabot si Leon sa kapilyuhan sa boses ni Keith. Sa isang iglap, bigla niyang naisip ang nasabi. Naningkit ang mga mata niya at nagsususpetyang tinitigan si Keith na dumiretso sa paghahanda at pag-aayos ng sarili.

“Tagal pa ba ’yan?” naiinip niyang pag-uusisa, natawa naman si Keith noong matanto ang pagkabagot sa boses niya. “Isang oras ka na sa banyo tapos magpapagwapo ka pa. Gwapo ka naman na.”

That is not a lie. Matagal na nga siyang nagseselos dito dahil si Keith lang ang tinatanggap niyang mas gwapo sa kanya. Anyway, if he keeps on fixing himself… well.

Hindi takot si Leon na ma-overshine. Takot kamo siyang biglang hilain ng iba si Keith! Siya ang ka-date!

“Sabi ko kasi sa ’yo, sabay na tayong maligo. Ayaw mo naman,” Keith pointed out.

Leon hmp-ed. “Gago! Kung sabay nga tayong naligo, pakiramdam ko ala sais na tayo makakaalis.”

“’Di ka sure. Mabait ako ngayon.”

Leon stared at Keith incredulously. Maniwala siya sa akto nito? Baka mamaya, mahawakan lang siya nang kaunti o hindi kaya magdikit lang sila kahit aksidente, sinisigaw na naman niya pangalan nito e.

“Tang ina mo.” Ganoon lamang ang tanging nasabi ni Leon. “Trip mo ba talagang magkukunwari tayong pareho na wala kang kalokohan sa katawan?”

Nagkibit balikat ito. “Wala akong sinabing wala. Ang sabi ko lang, gusto ko ng wholesome moments kasama ka sa banyo.”

“Wholesome mo iyong tipong bigla mo ’kong babayuhin sa likod, ’no?”

His rebuttal made Keith burst into a fit of laughter. Of course, he should laugh from how Leon delivered his line. And of course, Keith has no choice but to chuckle if he still values his life! After all, and he had mentioned this a lot of times before, he knew Keith more than the he knows himself!

Gago. Magkukunwaring good boy pero wala pa silang ilang minuto sa loob ng banyo e lalabas siyang masakit ang pwitan at balakang niya. Sana aware si Keith sa size niya, ano? At sana, alam niyang hindi naman mani ang pinasok niya kaya huwag siyang g lang ng g.

“Are you done yet?” Sa pagkakataong ito, mas bagot ang boses niya at lalo lamang na natawa si Keith. “Ang tagal naman, Keith. Nag-deodorant ka lang naman diyan, a.”

“Nagwa-wax din akong buhok,” anito.

Leon blew out a trill before he slumped on Keith’s bed. Medyo basa pa ang buhok niya at hindi siya kumportableng nararamdaman niya ang lamig sa anit niya pero inignora niya iyon. Gusto niyang magreklamo.

“Dami mong ganap. Inaantok na ’ko, Keith,” aniya.

“You’re such a brat,” Keith commented and heaved a deep, deep sigh. Parang daig na ang Pacific ocean at sukung-suko na kay Leon. “I’ll be done in a minute. Sandali nalang.”

“Minute o hour?”

“I don’t do make up so I doubt it’d take me an hour to fix my hair.”

Obviously. Bakit nga naman sila magmi-make up, ano? Hindi naman kailangan pero kung gusto iyon ni Keith, ayos lang din. He respects his preference. Hindi, joke lang. Baka bigla siyang buhatin na parang sako ni Keith kung marinig man itong mga iniisip niya.

Habang hinihintay si Keith na makuntento na sa ayos ng buhok nito, pinasadahan ni Leon ng mabilis na tingin ang mga bag na dadalhin nila. Mas kaunti iyong dala ni Keith kung ikukumpara sa kanya dahil dalawang bag iyon, pero malaking bag nga naman kasi ang bitbit ng binata.

’ Saan niya nabibili iyong mga ganyan? Gusto ko rin para sa susunod na lalabas kami, ’di na

aabot

sa

dalawang

bag

iyong

bitbitin

ko, ’ aniya sa isipan.

Apparently, Leon didn’t notice how he spaced out. So, it took him a while to notice that Keith was already done with his morning routines. He didn’t even notice how Keith slowly moved towards him, tiptoeing so that Leon would sink deeper to his reverie. And when he was near him, Keith jumped and pushed him on bed, placing himself in between Leon’s legs.

Leon let out an ’ oomf ’ sound and before he could reprimand him, Keith already claimed his lips. The worst part was he couldn’t  really push him away if he just started thrusting above him. It was frustrating and at the same time, it entices Leon as friction really added collaborated with the heat that rushed around his body.

“Keith, tang ina mo, alam mo ’yon?!” asik niya.

It took him a good while before he blurted out those words, it also took him a lot since he moaned in Keith’s mouth before he had the opportunity to free himself from the kiss.

When all is well and calm, Keith buried his face on Leon’s neck and began to snicker. Tang ina, para ngang may lumabas na angry vein sa sentido ni Leon habang buong lakas niyang itinutulak ang isa. Why does it feel like he is weaker whenever he is around this man? Hindi makatarungan!

“Ass. You’re such an ass.” He hissed.

Keith placed a chaste kiss on his neck before he pushed himself up to see Leon’s reaction. He still have that mischievous smile etched on his lips but on that very moment he rose, it was far genuine than the last grin he saw from Keith.

“’Di mo nagustuhan na hinalikan kita?” pagtatanong nito.

“Kagusto-gusto ba ’yon?” tanong niya pabalik at saka hinampas ang dibdib nito. “Umalis ka nga! Imbes na bumabyahe na tayo, nilalandi mo pa ’ko e.”

“’Di mo nga nagustuhan?” gulat nitong dagdag dahil ipinilit lamang ni Leon na tumayo mula sa pagkakahiga. “Le, baka magtampo ako niyan.”

“Madaling araw palang, tapos nag-iinarte ka na. Baka magising sina Tita.”

Keith let out a silent chuckle. “Ang sarap naman pakinggan na tita na tawag mo sa mama ko. Pero try mo rin kaya na tawagin siyang mama .”

“Neknek mo, ano mo ’ko, jowa?”

“Sana.” Nagkibit balikat si Keith at saka pumirme sa pag-upo sa gilid ng kama niya. “Kaso ni-reject mo ako nitong nakaraan, e. Ayaw mo ba talaga sa ’kin?”

Imbes na tatayo na sana si Leon, natahimik pa siya noong oras na magtanong si Keith kung ayaw niya ba rito. Natulala siya sandali at napanganga. Nang balingan niya ang binata, saka naman inabot lang nito ang pisngi niya para bahagyang pisilin.

“There’s no need to get serious. I just asked if you don’t like me, baby,” dagdag nito.

Nang sa wakas, rumehistro na at may nahuli na siyang mga salita sa isipan, kaagad na ibinuka ni Leon ang bibig para sagutin ang tanong nito.

“It’s not like I don’t like you. ’Wag kang mag-iisip ng gano’n. I’ve long changed my mind about you,” pairap niyang sagot bago ipinagkrus ang mga braso.

Nadama niya ang pamumula ng mga pisngi dala ng hiya at hindi malamang pagkabagabag sa dibdib. Ngunit isinantabi niya lang iyon nang isandal ni Keith ang sentido sa tungki ng balikat niya.

“How do you feel about me then?” Keith asked again.

That was the exact moment when Leon let out a small gasp and his whole body seemed to pause for a brief moment. His heart began to beat erratically against his chest. It felt like it was about to jump and offer itself to Keith, but Leon would surely catch that damned organ and throw it out the window first before Keith gets his hand over that damned thing.

“I… don’t know,” Leon trailed off, but as soon as he realized that that answer is vague and it may give Keith a different idea, he paused and took a breath.

Even he thought that there was some kind of chance — a redemption arc only for Keith Gaviola.

Nang dahil sa sinabi niya, muli niyang binalingan si Keith na mataman lamang siyang pinagmamasdan. Inaalisa ang sinabi niya kung may laman ba o pawang kalokohan lamang. O hindi naman siguro sa kalokohan, pero iyong hindi siya talkshit at nagpapaasa lang? Sigurado si Leon na noong nasabi niya iyon, walang ibang intensyon bukod sa mukhang mayroon na nga siyang nararamdaman para kay Keith.

Na meron naman talaga. Nandoon, ayaw niya lang pansinin dahil walang sapat na pruweba. Sino ba naman kasi ang mundo para bigla siyang pagparamdamin ng ganito? Baka mamaya, natuwa lang siyang naikakama siya ni Keith.

“Hoy, ’di porket ’di ko sinabing ’di ko alam e may ibang laman na ’yong sinabi ko. Gusto ko lang talagang malaman mo na tolerable ka na ’di tulad noon,” pagdadahilan niya.

Napakurap-kurap si Keith. Mahina itong tumawa bago inabot ang isang kamay niya, na siya namang hinayaan ni Leon na hawakan nito. Hindi nagtagal, ipinagsaklob ng binata ang mga daliri nila.

“I told you before,” Keith trailed off before he brought Leon’s hand on his lips to place a kiss at the back of it. “Sa ’ting dalawa, ikaw talaga ’tong malakas magpaasa. Baka isang araw, iwan mo nalang ako bigla.”

Napangiwi si Leon. Pati ang paniningkit ng mga mata niya, nakita nito ngunit wala naman siyang masabi.

“But it’s not like… there’s something else between us,” he responded in a small voice.

That was the plan, wasn’t it? Ang akala niya ba, malinaw niya iyong sinabi kay Keith? Katawan lang naman ang gusto niya rito. Kaya nga siya ilang beses na ipinagtulakan nito noon dahil wala na siyang ibang hangad kung hindi ang maikama nito, hindi ba? Bumigay lang din ito sa gusto niya.

Naitikom niya ang bibig para pigilan ang sarili mula sa pagsasabi ng kahit anong hindi kaaya-aya. Ayaw niyang sirain ang bakasyon nila ni Keith gayong hindi pa nagsisimula ang unang araw.

“Since there’s nothing between us… Is there a chance that you’ll leave me for someone else?” tanong ulit ni Keith.

Napasinghap siya. It was but…

Is it still Leon’s plan? Na iwan si Keith kung sakaling magkaroon siya ng iba. After he asked that question to himself, he stared at Keith as if he was something he treasures. Parang hindi niya kaya, lalo na’t tila ba may kung anong humihila sa puso ni Leon, para siyang sinasakal.

Ha, this is stupid. Especially if the next thing that Leon realizes is that he is not really addicted on how Keith does him, instead; he had long fallen for him. Hard , at that.

“Alis na tayo?” pag-anyaya sa kanya ng binata na siyang humila sa kanya pabalik sa huwisyo.

Ilang beses na napakurap si Leon at sinilip ang labas mula sa bintana ni Keith na nakatakip naman ng kurtina. He hoped that there was some gap from the curtain that he could peek on but Keith only pulled him slightly to bring him back from his reverie. Bahagya siyang ngumuso nang bumaling kay Keith dahil hindi niya makita ang labas.

“Le, madilim pa. Alas kwatro palang ng umaga. Tara na, lumarga na tayo,” anito.

Oh, so that was why he can’t see a damned thing outside. Akala niya, sa sobrang bagal kumilos ni Keith, inabot na talaga sila ng liwanag. With that said, he rose from sitting on Keith’s bed and walked towards the male to wrap his arms around his waist. Hinalikan siya ulit ni Keith sa noo samantalang siya, napapikit naman.

Small moments, but they feel like something to be treasured for the rest of his life.

“’Di na ba tayo nagpapaalam kina Tita?” tanong niya noong mga oras na halos kaladkarin na siya ni Keith tungo sa mga gamit nila.

Ayaw niya kasing bumitaw sa binata. Para siyang naabnormal. Nagpoprotesta siya. Hindi niya matanggap at gusto niyang nakakapit lang siya kay Keith hanggang sa makalabas sila ng bahay nito at makarating na sa harap ng kotse.

“There’s no need. Alam naman nilang maaga tayong aalis,” anito.

Leon pursed his lips. “’Di ba sila magagalit sa ’tin kung ’di natin sasabihin oras ng alis natin?”

“Mas magagalit sila kung gigisingin natin sila ng maaga para lang magpaalam.”

“Really?” Because his parents surely wouldn’t mind if they wake them up early in the morning just to say goodbye. “Gano’n sila kasungit?”

Right after Keith heard his response, the male just stared at him dead in the eye and said, “I was just kidding. But they know what time will we be leaving, so there’s no really need to wake them up.”

“Kahit pa sandali lang?”

Natigilan si Leon matapos iyong itanong. Para siyang na-attach na sa mga magulang ni Keith. Dala pa nga yata na dahil hindi niya nakasama ng matagal iyong kanya.

Palibhasa, iniwan sila ng mga ito nang maaga para magtrabaho sa abroad. Not that Leon really has something to say against it. Kung hindi dahil sa kanila, paniguradong hindi rin siya makakapagtapos sa pag-aaral. Inalagaan din naman siya ng maayos ni Leonardo. So they are all cool.

It was just that it was lonely growing up without your parents. Ni mga kamag-anak nila, hindi sila inalagaan ng Kuya Leonardo niya dahil maraming isyu. They didn’t want to take care of more baggage and his parents believed that they will only use him and his older brother to get some money from them.

“Why did you stop?” Keith asked when he noticed how Leon fell into a long silence.

Hindi napansin ni Leon na nakatitig na siya noon sa ibaba. Maging ang pagkawala ng iilang bag mula study table ni Keith, iyong isang kanya at iyong kay Keith, hindi niya na napansin. Noong mabalik siya sa huwisyo, naabutan niya si Keith na iniaabot ang nag-iisang bag sa kanya. Ngunit noong mga oras na iyon, may bahid ng pag-aalala sa mukha ng binata.

“Gusto mo ba talagang magpaalam?” nag-aalalang anito.

If it were to be possible that an exclamation point will appear above Leon’s head as if he was an anime character, and also to indicate his surprise, it would have already appeared. But because he is human, his surprise was only shown through his facial expression.

“Hindi na,” bawi niya mula sa kaninang pangungulit. “Okay lang naman. Nakalimutan kong may edad na rin mga magulang mo. Mag-text nalang tayo sa kanila?”

Hindi niya nagustuhan ang matamang pagtitig sa kanya ni Keith nang magsuhestiyon siya. Para bang binabasa siya nito. Hanggang sa bigla nalang siya hilain palabas sa kwarto ng binata kahit hindi pa man niya naisusukbit ang bag sa balikat niya. Mukhang babalikan na lang nilang dalawa.

“Sa’n tayo pupunta?” tanong niya noong sa wakas ay makalabas na sila mula sa kwarto nito.

Hindi na kinailangan ni Keith na sumagot dahil ilang segundo lang ang lumipas, nasa harap na sila ng kwarto ng mga magulang nito. He was surprised at first and he was supposed to stop Keith from calling his parents to wake up until he knocked on their door. Segundo lang ang lumipas nang marinig niya ang pagsagot ng ama ni Keith mula sa kabilang banda ng pinto.

“Pa, aalis na kami ni Leon. Pakisabi nalang kay Mssama,” paalam ni Keith.

“Ah, o talaga? Siya, ingat kayong dalawa!” dinig naman niyang sabi ng ama nito. Bahid pa rin ang antok sa boses nito dahil nabulol pa ng ilang beses. “Mag-iingat kayo sa pagda-drive.”

“Sige, Pa. Ingat din kayo rito.”

With that said and Leon’s issue finally settled, Keith smiled at him with eyes that almost squinted.

Samantalang si Leon, hindi malaman kung anong mararamdaman sa kalokohan nito. Ilang beses pa ngang kumibot ang isang kilay niya habang kinakaladkad siya ni Keith pabalik sa kwarto nito para ipakuha ang naiwan niyang bag.

Of course, he complied and took that one bag since it felt like he put the crucial things he needed in here. And when he was beside Keith at last, he nudged the older male’s side and reprimanded him silently for the trouble he caused.

Malamang pa sa alamang, nagulat ang isa dahil si Leon ang nagpumilit na magpaalam pero binawi rin kasi niya iyon. Last minute pa nga, e. Hampasin niya yata itong si Keith.

Anyway, they settled that before they drove. Tulad ng napag-usapan, si Leon nga ang unang nag-drive ng sasakyan hanggang sa hindi na nito malaman kung saan pupunta. No, in the first place, he never really knew where to go. Mukhang dapat yata, noong sinabi ni Keith na mag-bus nalang sila e sinunod niya ang binata nang hindi hassle.

“Bangag-bangag ka na yata,” puna ni Keith sa kanya bago nito itinuro ang lugar kung saan sila pupwedeng mag-parking sandali. “Mag-park ka muna sa kabila. Magpalit na tayo nang sa gano’n, makapagpahinga ka.”

Halos ipagdamot ni Leon ang manobela rito. Ipinilit pa nga sandali na baka kung saan siya nito dalhin ngunit tinawanan lang siya ni Keith.

“Gusto ko pa nga mag-drive! Ito naman, KJ ka ’no? ’Di pa naman ako inaantok!” anito.

“Doubt,” Keith replied as he snickered. Paano ba naman kasi e nakita na nito kung gaano kapula ang mga mata ni Leon. Ipinipilit na lang nitong gumising. Pagod na itong ma-excite. “Akin na ’yan, mag-park ka na sandali, ayaw kong maaksidente tayo pareho rito sa daan.”

Leon hissed. “’Di ka sport, ’no?”

“Oo, ’di ako pinagkukumpintensyahan e,” pilyong anito.

“Tang ina ka, dala-dalawa nga babae mo.”

Hindi siya kaagad na sinagot ni Keith ngunit kinumbinsi siya nitong mag-park sandali. Noong mahimasmasan na siya at naisuko na ang manobela kay Keith na kumpleto ang tulog dahil hindi nagpadaig sa kalikutan ni Leon kagabi, saka nito in-entertain ang puna niyang dapat e matagal nang tinangay ng hangin.

“Pero ’di naman sila ’yong gusto ko, Le. Alam nating pareho na ikaw lang ang hinahanap ko.”

Dahil medyo wala na nga sa sarili at hindi na malaman ni Leon kung gaano ba kalayo ang nai-drive niya, kunot noo siyang bumaling sa binata. Nagtatanong ang mga mata at hindi malaman kung ano ang sasabihin dahil walang naintindihan.

“Ano kamo?” aniy.

Mahinang tumawa si Keith. “Wala, sinabi ko lang na mahal na mahal kita.”

“Ah.”

Despite being drowsy, his heart still reacted to that confession. He even almost blurted out “mahal din kita” if not for his remaining conscious self, slapping his mouth for good, but which also made Keith furrow his forehead and stare at him in confusion.

Kabanata 39

KABANATA 39

WHEN Keith told him before that it may take half a day before they could get to Mountain Province, he was not trying to fool innocent Leon. Napamura nalang siya noong ma-curious siya sa layo ng lalakbayin nila at mag-search siya sa google. Akala niya, three-hour drive lang ang ganap, pero mali pala siya! It will take them almost eight hours!

Paniguradong sasakit ang puwitan niya nito! Namomroblema na kaagad siya at hindi na niya mahanap ang idlip na kanina’y panay pa ang kalbit sa kanya noong nagda-drive siya. Gising na gising ang diwa niya at naglilikot na siya sa kinauupuan, samantalang ang kasama niya, kalmado lang at ilang beses lang siyang papasadahan ng mabilis na tingin.

Alright, he gets it. Keith probably does not care if it takes them half a day since he had been there once. But Leon feels jiffy thinking about just sitting on the same spot for the next few hours.

“Is something wrong?” Sa wakas! Naisip din ni Keith na magtanong dahil hindi na talaga mapakali si Leon sa kinauupuan kahit magdadalawang oras pa lang sila sa byahe. “Are you hungry, Le?”

“No, no, I’m not,” he replied. “Keith, ga’no kalayo ang pupuntahan natin?”

“Malayo,” simpleng sagot ng binata at mabilis na itinuro ang sumisikat na noong araw.

Mag-a-ala siyete na ng umaga pero ang pakiramdam ni Leon, hindi pa sila nakakaalis talaga ng Pampanga. Pero siya lang naman ang nag-iisip ng ganoon. Hindi lang niya alam kung nasaan na ba sila’t naubos na ang extra load niya para mag-search.

Bobo siya, e. Nakalimutan na naman niyang mag-register. War flashbacks na naman.

“Sabihin mo kung gusto mo nang kumain, maghahanap ako ng pwede nating makainan,” ani Keith.

Namamangha niyang itinuro ang paligid. “Sa gitna ng kawalan?”

Medyo madrama niyang sabi bago sumandal sa back rest ng kinauupuan. Leon also adjusted it so that he could lie down, at doon niya naramdaman ang pagkaantok. Mukhang napag-isipan nang balikan siya.

“Anong gitna ng kawalan?” natatawang balik ni Keith. “Nasa kabihasnan pa tayo, Leon. ’Wag kang OA. May madadaanan na tayong mga makakainan maya-maya, Le. Bumili na tayo ng marami no’n nang hindi ka magutom hanggang mamaya.”

“Gisingin mo ’ko,” utos niya ’tsaka gumilid ng higa para makita pa rin na nagda-drive si Keith.

For some reason, watching the older male like this lulls him to sleep. Ngayon lang naman. Keith seems too comforting to watch. He looks relaxed and the mere sight urges Leon to heave a yawn—which he really did.

Pinasadahan siya ng mabilis na tingin ni Keith at noong maramdaman niya ang kamay nitong tinapik-tapik ang ulo niya, kinukumbinsi rin siyang matulog, doon na nanlabo ang mga mata ni Leon. Kaunting tulak nalang talaga, malilito na siya kung ano ang panaginip sa hindi.

“Anong oras mo gustong gumising?” tanong ni Keith.

“Lunch.” Despite blurting out a one word reply, Leon still slurred over it as he was really about to fall asleep. “Good night.”

“Good night. I love you, Le.”

**

JUST LIKE what he said, Keith woke him up at exactly lunch time. Nagulat siya dahil hindi ang pagtapik-tapik ni Keith ang gumising sa kanya. O hindi kaya e iyong malalamyos na paghalik ng binata sa pisngi niya ang gumising sa kanya kung hindi alarm clock! Iyong nakatabi pa sa gilid ng tenga niya kaya matik ang pagbangon niya!

The second he realized that Keith was tripping on him, he immediately frowned and looked around to see the M man. Only to realize that Keith was talking to someone outside the car while snickering—probably because he felt how Leon jumped from his seat. But that did not stop Leon from reaching his cheek and pulling it to pinch it, interrupting his conversation with a stranger.

“Alsho, pwease add two—two,” Keith trailed off.

Tinitiis nito ang pagkurot ni Leon sa pisngi nito, sinusubukang huwag muna siyang pansinin hanggang sa magsawa siya kakakurot sa kanya. But from Leon’s perspective of Keith’s side view, it does seem like he’s already hurt. Mabuti nalang, nagsawa agad si Leon nang mapansing hindi na makapagsalita si Keith. Nagdesisyon siyang silipin na lang ang binata at alamin kung sino ba ang kausap nito.

Nakabusangot siyang sumilip at nang mapagtantong iyong nag-aasikaso sa drive thru ng McDo ang kausap nito, agad siyang pumirme pabalik sa kinauupuan at umupo na parang boss.

“Two coffees,” pagtutuloy ni Keith sa kaninang sinasabi habang hinihimas ang pisngi nang mawala iyong kirot doon. “That’s it, I guess.”

“Okay po. Bale… apat na McFillet, puro regular lang po. Dalawang McNuggets, burgers, at dalawang kape. Iyon pong drinks niyo, coke po ba or sprite?”

“Sprite pareho!” si Leon ang sumagot para kay Keith, medyo nasa huwisyo na siya noon at hindi makakapayag na coke ang iinumin nilang dalawa.

Nang marinig ang pagsabad niya, hinanap siya ng mga mata ni Keith. Nang makita siya nitong para siyang batang nagdadabog, mahina itong natawa at binalikan ng tingin ang nag-aasikaso sa order nila.

“Gusto mo rin ba ng fries, Le?”

“Bff fries,” mabilis niyang sabi bago humikab at napag-isipang mag-inat nang magising ang diwa. “’Yong drinks ’wag mo na padagdagan. Ipa-convert mo nalang lahat na large para matik.”

“Alright,” that was all that Keith said before he glanced back at the cashier. “You heard him. Bff fries, pakidagdagan nalang din ’yong ketchup, medyo matakaw ’tong kasama ko.”

“Keith, ask them if they’d be so kind to give us extra gravy, too,” dagdag niya, dahilan para balingan siya ulit nito at tignan ng masama.

“Wala tayo sa KFC,” simpleng sabi ni Keith ngunit nang sumimangot siya at magpaawa, bumuntong hininga si Keith at sumuko sa kanya. “Pahingi rin ng extra gravy. Salamat.”

Nang ma-settle na sa wakas ang mga order nila, tahimik silang naghintay ni Keith sa kotse hanggang sa maiabot na lahat ng iyon. Pero dahil marami at medyo matao pa, naunang naibigay sa kanila iyong fries at kape.

“Sa’n mo gustong kumain?” tanong ni Keith sa kanya habang iniaabot sa kanya ang kape niya.

Inangatan niya ng isang kilay si Keith bago kinuha ang kape niya sa binata. Noong matantong mainit pa, inilagay niya muna iyon sa cup holder sa pagitan ng mga kinauupuan nilang dalawa. Saka niya lang napansin na nandoon din ang kape ni Keith.

Baka magkapalit sila ng kape pero ayos lang iyan. Mukhang iisang flavor lang din naman ang in-order nito e.

“May makakainan ba rito?” tanong ni Leon. “Mas maganda yata kung sa McDo na rin tayo kumain. Dapat sa loob na tayo nag-order.”

Umiling ito. “No, I don’t want to. Ayaw mo bang kumain habang nagro-roadtrip?”

Nawala lahat ng emosyon sa mukha niya at napangiwi siya. “Bangag ka ba, Keith? Tinanong mo lang ako kung may gusto ba ’kong lugar na kainan.”

Malamang, sasabihin niya ang thoughts niya.

Nang ipunto niya iyon, natahimik si Keith at nag-angat ng tingin sa kanya. He had his lips pursed and his eyes glinted as if he had just realized that Leon was right. Mahina tuloy itong natawa sa sariling kalokohan.

“Right. I shouldn’t have mentioned the road trip. May alam akong parke rito, pwede naman magdala ng pagkain. Ayaw mo ba mag-date ro’n?” anito.

Ayan, mas maayos na reply iyan. Kung hindi aayusin ni Keith mga desisyon niya sa buhay, matatakot si Leon para sa kanila dahil ito ang nagda-drive. Naku, papalitan niya kaagad si Keith at siya ulit ang hahawak ng manobela kung sakali. Susundan nalang niya iyong mga instruksyon ni google maps tapos bahala na si Lord pagkatapos noon.

“Saan ’yong park?” tanong ni Leon habang pinapanood si Keith na kunin iyong iba pa nilang order.

Kinuha niya iyong iba at tinulungan ang binata na ilagay iyon sa likod. Iyong secured nang hindi magulo o matumba ang mga inumin, at hindi mababoy ang mga pagkain. Mahirap na, baka mamaya pagbukas nila, natapon na iyong sandamakmak na gravy na ni-request ni Leon. Iyon pa naman ang susi para mapasaya siya ngayong araw na ito.

“Sige, sa’n ’yon banda?” inosente niyang tanong.

Keith chuckled. “Malapit lang. Sa bungad lang ng kalsada ’yon, e. Maghanap nalang tayo ng mapagpa-parking-an.”

Noong makuha na nila lahat ng in-order nila e nag-drive na paalis si Keith sa drive thru ng McDo. Hinahanap nila iyong park na sinabi ng binata, and it did not really take them that long. Tulad ng sinabi ni Keith, nasa bungad lang naman iyong parke at malaki rin kung kaya mapapansin kaagad. And though, it was nothing special, it was enough to get some fresh air. Kanina pa sila naka-stuck sa loob ng sasakyan, e.

Nang makalabas na sa sasakyan, ilang beses na nag-inat si Leon habang si Keith, inasikaso naman ang mga pagkain nila. Kinukuha nito ang pananghalian nilang dalawa. Nagsabi pa nga siyang ubusin na nila lahat nang sa ganoon, mainit pa nilang makakain. Kung magtitira kasi sila ng pangmamaya, wala naman silang microwave sa daan.

Unless pilosopohin siya ni Keith na mainit din naman sa loob ng sasakyan niya, tatampalin niya talaga ito. May radio waves na iyong pagkain nila dahil sigurado namang galing sa araw iyong iinit sa kanila.

Natigilan si Leon nang maramdaman niya ang braso ni Keith sa beywang niya. Nang lingunin niya ito, nakatingin lamang sa mga bitbitin ang binata bago nagsalita.

“I left the aircon on,” ani Keith at saka nag-angat ng tingin para makita siya.

Tipid siyang nginitian nito nang sumimangot siya. Palibhasa, magsasabi sanang sayang sa gas nang may ituro si Keith. Sinundan niya ng tingin ang gawing sinasabi nito hanggang sa matantong may malapit palang gas station sa parke na kinaroroonan nila.

“Nandiyan lang sa tabi ’yong gas station, ’wag ka nang magalit sa ’kin. Ayaw ko namang bumalik tayo ng sasakyan na pinagpapawisan ka kaagad.”

Despite that, Leon still hissed. “Kahit pa. Ang gastos mo, Gaviola. Pupwede naman nating buksan nalang ’yong mga bintana mamaya.”

“Hm, but it’s really okay. Ikaw naman ’yong pinagkakagastusan ko, Eleazar.”

He flinched when Keith regarded him with his surname. Hindi siya sanay. Nanibago siya kahit pa na wala namang laman iyon. Ha, his audacity to feel offended, though! E siya nga, madalas tawagin si Keith sa apilyido nito, pero siya parang iiyak pa e. Asar talo, ganoon?

“You don’t like it?” Keith asked, mischief was hinted in his voice which only made Leon avert his gaze. “Papalitan naman natin ’yon.”

“Ha?”

Ilang segundo pa lamang noong iwasan niya ng tingin si Keith pero matik na hinanap ng mga mata niya ang binatang noo’y nakangisi na sa kanya. He did not really get what Keith was pertaining to. Ano ang papalitan? Hanggang sa mapagtanto niya na ang apilyido niya ang tinutukoy nito.

His cheeks flared upon realizing what Keith meant. Napaatras siya bago nairapan si Keith. It was really difficult to cope up with the situation but after a few more breaths, Leon gathered the guts to take huge steps away from Keith, leaving the older male chuckling behind him.

“Ayaw mo pa rin? Sige, ako nalang gawin mong Eleazar,” dagdag pa ni Keith.

Ayaw niyang lingunin si Keith! Pero dahil kung anu-ano ang pinagsasasabi nito, bagamat hiyang-hiya siya e binalingan pa rin niya ang binata para lang mapakyuhan!

“Puro ka kalokohan! Ikaw naman nga ang matulog pagbalik natin sa sasakyan!” asik niya.

Mas lumawak ang pagkakangisi nito. “’Di naman ako inaantok. Sinasabi ko lang sa ’yo kung anong plano ko sa hinaharap.”

“Tang ina ka, tang ina mo!”

**

AFTER THEIR LUNCH, Leon volunteered to drive for the both of them. Gusto pang umalma ni Keith pero mas mahal niya ang buhay niya kaysa sa makinig sa kalokohan ng binata. He was really that close to thinking that Keith must have chugged something while Leon was asleep, but he did not really smell like alcohol so it was probably just him, feeling sleepy or something.

“Matulog ka nga!” singhal niya sa binata na ipinagpipilitan din ang pagda-drive.

Ilang beses na silang nagtalo sa loob lang ng tatlong minuto. Napakakulit naman kasi ni Keith. Ang tigas ng ulo, nakaka-tempt na siyang hampasin nang makatulog at sa wakas e bumagsak na pero ayaw naman ni Leon. Hindi siya marunong ng ganoon, e.

“No, you don’t know where we should go,” Keith replied before he attempted to come inside quickly, only to be stopped in the middle because Leon was stronger than he is at this moment.

Ngayon lang siya malakas kasi malapit nang makatulog si Keith. Kung sa bagay, alas kwatro ng umaga sila lumarga. Kahit ala sais na itong nagsimulang mag-drive, hindi maitatangging hindi naman ito nakatulog. Biruin mo rin iyon hanggang ala una ng hapon, ito ang nagda-drive. Ngayon palang ito magpapahinga.

“Marunong ako magbasa ng google maps!” dipensa niya’t itinulak si Keith para pumwesto sa tapat ng driver’s seat nang wala na itong maipalag.

Keith’s eyes widened upon hearing his statement. After a few seconds, Keith had his eyes glinting in doubt as he stared at Leon. Muli tuloy na nakaramdam ng pagkapahiya si Leon kaya padabog siyang pumasok sa loob ng sasakyan.

“Medyo alanganin lang dahil walang maaasahan sa google maps pero marunong ako magbasa, Keith. Nagna-navigate naman ako niyan paminsan-minsan!” dagdag niya.

Nanatili sa labas ang isa habang si Leon, sinisimulan na ang makina ng sasakyan nito. Dahil naiwang bukas ang aircon, nangilabot siya nang umakyat ang lamig sa likuran niya. Awit. Hanggang saan nalang kaya ang kaya ng gas ni Keith? Magpa-gas muna yata sila dahil hanggang mamaya bukas ang aircon, panigurado.

Natigilan si Leon sa pag-iisip nang may kumatok sa bintana. Kumunot ang noo niya nang makita si Keith na nasa labas pa rin at naka-bend ang katawan para makita siya.

“Anong ginagawa mo riyan? Bukas naman ’yong pinto sa passenger’s seat!” aniya nang hindi binubuksan ang bintana ng sasakyan. Basta, umasa lang siyang sana e narinig at naintindihan siya ni Keith. “Hoy, pumasok ka na nga rito!”

Imbes na sagutin siya, ilang beses lang na nag-sign language sa kanya ang binata. Umikot tuloy ang mga mata ni Leon at iminuwestra na bukas naman ang pinto ng sasakyan, pumasok na ito kung gusto niyang mag-usap sila ng masinsinan. Ito ang dahilan kung bakit wala na siyang tiwala kay Keith sa pagda-drive, e.

Sasapakin niya si Keith kapag hindi pa ito pumasok.

Or maybe not, since Keith finally walked around the vehicle to settle on the passenger’s seat. Medyo nakabusangot pa ito pero wala itonv choice. Walang balak si Leon na isuko ang pagda-drive sa kanya dahil halata namang pagod na ito.

“Malayo pa ba niyan tayo?” tanong niya nang makapirme na ang isa sa upuan nito. “Ilang oras pa niyan ang ida-drive ko.”

Hindi sumagot si Keith kaya nakasimangot niyang pinasadahan ng tingin ang isa. Nang mapansin nitong nakatingin pala siya sa binata, ngumuso ito na parang bata.

“I was asking you for a kiss a while ago,” mahina nitong sabi ngunit sapat lang para maintindihan naman niya.

Naningkit ang mga mata ni Leon at saka siya napangiwi. “Then you could’ve just done it here.”

“I want to do it while I was outside.”

“Pabebe mo naman, Keith. Kailan ka pa naging demanding?”

“Ngayon lang. Mukhang totoo sinasabi mo na inaantok na ’ko, e. Ayos lang ba talaga na ikaw ang mag-drive sandali?”

Leon could not help it but to shot Keith a ‘duh’-expression. Nang rumehistro rito ang itsura niya, mahina itong tumawa at saka nag-settle na lamang sa pagturo sa mga labi.

Of course, he was still asking for a kiss. Like hell that he would go to sleep until Leon gives him one. And so to shut this man up, Leon scooted towards Keith to claim the his lips. It was just a quick kiss, it was nothing that could harm them.

Basta noong mag-hum na si Keith habang magkalapat ang mga labi nila, alam niyang kuntento na ito at mananahimik na nang makapagpahinga sandali.

“Good night,” ani Keith bago in-adjust ang kinauupuan para makapagpahinga.

Leon stared at Keith for a while as the he found his comfortable spot. Sandali siyang napatitig dito at napangiti na lang nang ilang segundo lang ang lumipas, agad ngang nakatulog ang binata. He was not snoring or anything, but the moment his breath slowed down, Leon knew that he was already fast asleep.

“Good night,” bagamat huli na, gusto pa rin ni Leon na batiin si Keith.

He combed a few strands of hair that got onto Keith’s forehead and tucked them behind his ear (but of course, Keith has short hair so his attempts failed miserably, hence; Leon just hissed and left those strays alone) before he placed a chaste kiss on the side of Keith’s lips. Ito ang unang beses niyang gawin iyon pero siya lang naman ito, e. Inatake lang ng sweet bone niya ngayon dahil tulog naman si Keith, wala itong maipang-aasar sa kanya.

**

TANG INA NI KEITH, kaya pala ayaw niyang magpatulog e dahil kanina pa pala sila nasa Mountain Province at naghahanap nalang talaga ng matutuluyan. Gago, amputa. Fifteen minutes lang din itong natulog dahil narinig iyong pagrereklamo ni Leon sa google maps. Naliligaw daw sila at hindi niya malaman kung nasaan na sila. Nang rumehistro ang ganap dito, ang unang ibinungad sa kanya e wantusawang pagtawa.

Ang sarap sakalin, patayin, ilibing sa may sementeryo tapos tataniman niya ng mga endangered na specie ng halaman nang ilegal na hukayin iyong paglilibingan niya kay Keith Gaviola. Bwisit amputa, pahiyang pahiya siya, tapos kanina pa niya inaaway si Keith pero inaasar lang siya dahil nga raw wala na rin ito sa sarili kanina at hindi na nakapagsabi.

Iyong heroic deed niya, minsan lang niya iyon gawin pero mukhang hindi na niya uulitin. Nakakapakyu si Gaviola. Galit na galit tuloy si Leon hanggang sa makapirme na sila sa hotel room nila.

“Tang ina mo, hindi ka na makakaulit sa ’kin,” Leon begrudgingly said which only made Keith burst into another round of laughter. “Hindi pa manahimik. Saksakin kita ng tinidor e.”

Nakakapunyeta panoorin si Gaviola lalo na kung halos umikot na ito sa sahig kakatawa sa sariling kalokohan at fails nila ngayong araw. Nyeta, kasisimula palang ng araw nila pero damang-dama ni Leon na hindi matatapos itong bakasyon nila na hindi sila uuwing hindi nag-aasaran.

“Minsan lang ako magpakabait!” dabog niya na nakapagpatawa sa binata.

Lumapit si Keith sa kanya at saka siya niyakap pero hindi niya kaagad pinansin si Keith kahit ilang beses na siya nitong hinalikan sa balikat.

“Sorry na, kaya nga ayaw kitang pag-drive-in dahil malapit na tayo,” anito.

He hissed. “You could’ve just told me then.”

“I forgot. Mabilis na akong ma-distract dahil wala na ’ko sa sarili kanina. Bati na tayo, please?”

Tang ina talaga nito. Hindi niya na alam kung titiisin niya pa ba o bibigay na siya dahil ang cute ni Keith noong tignan niya ito at magpaawa ito sa kanya. Halos mag-puppy eyes at nanggigigil si Leon sa kanya.

“Mukha kang alien. ’Wag ka ngang mag-itsurang ganyan. Martian ka ba?”

With that said, Keith only bursted into another fit of laughter instead of getting offended because of Leon’s remark. Ah, basta sa ngayon, never again siyang magpapakabait kay Keith sa pagda-drive. Baka mamaya, nasa harap na sila ng bahay niya pero magiging tanga pa siya dahil hindi nito masabi kung nasaan sila.

Kabanata 40

KABANATA 40

SINCE THIS is their first day in Mountain Province, Leon convinced Keith to take a quick rest before they go out to take a stroll. Naaliw ang binata sa suhestiyon niya sapagkat hindi niya akalaing si Leon pa ang magpapasimuno ng paggala, pero ang argumento niya, nandito sila para magbakasyon. Alangan namang ubusin nila ang oras kakakulong lang sa hotel room nila, ano? Sayang ang pera’t ipinunta nila rito kung ni pictures man lang, wala sila ni Keith.

“I’ll be giving you an hour,” supladong sabi ni Leon habang tinatapik-tapik ang pwesto sa tabi niya Mag-a-alas tres na kasi ng hapon at ayaw niyang gabi na silang lalabas. “Dali! Matulog ka na!”

Natatawang umiling si Keith. “Ang demading mo naman. Ito na, Boss.”

Pinigilan ni Leon na magbihis si Keith dahil masasayang lang ang susunod na limang minuto lalo na kung magbibihis ulit ng pang-alis mamaya ang binata. Hindi naman natuyuan ng pawis itong si Keith, ang lakas kaya ng aircon sa sasakyan nito mula kanina. Sayang lang oras.

Pinanood niya ang pagbagsak ni Keith sa kama nilang dalawa. Oo, ewan ba niya rito sa kasama niya at iyong kwartong may isang kama lang ang nai-book. Though, it is not really a problem in Leon’s case since he would rather lay in bed beside Keith than have them sleep on different beds. Ganoon din naman, magmimilagro’t magmimilagro sila kung sapian sila ng kademonyohan, e.

Nang kumportable nang nakahiga si Keith, saka umupo si Leon para kunin ang cellphone niya sa bulsa nang may mapagkaabalahan habang natutulog si Keith. Umusog siya sa may head rest nang sumandal. Noong mapansin ni Keith ang pwesto niya, kaagad nitong ipinulupot ang braso sa beywang niya. Bale, nakahiga si Keith at nakaupo siya pero nakayakap ito sa kanya.

“Matulog ka na,” mariing ulit niya nang sumiksik pa ito palapit sa kanya. “Uututan kita. Tignan mo.”

Mahinang natawa ang binata. “’Wag naman gano’n. Pa’no ako matutulog kung malupit ka sa ’kin?”

“E, ayaw mo kasing matulog.”

“Pero tinatawag ka ba talaga ng kalikasan, Le? Magbanyo ka na. Pagbalik mo, knockout na ’ko no’n pero balitaan mo ’ko anong kulay pagkagising ko.”

Kahit pa na biro lang iyong sinabi ni Keith, daig pa niya iyong pusang nangilabot kung paano tumayo ang mga balahibo sa katawan niya. Ang tang ina rin ni Keith, ano? Hindi mo makausap ng maayos kapag inaantok. Puro kalokohan na lang ang na-ge-generate ng utak niya.

“Pakyu. ’Di ako natatae. Pakyu ka, Keith. Isa na lang talaga, ika-karate chop na kita nang makatulog ka na,” asik niya

“I’ll be sleeping already before you karate chop me.” Keith yawned after he said that. “Sa’n mo gustong pumunta mamaya?”

Mula sa gilid ng mga mata niya, pinasadahan niya nang mabilis na tingin si Keith na noon e nakapikit na. Ilang segundo nalang niyan, tulog na ito. Mukhang pinipigilan nalang ang sarili dahil nagtatanong pa kung saan ba niya gustong gumala mamaya.

Bakit ba ayaw pa nitong matulog samantalang pinagpapahinga nga siya ni Leon? Hindi naman siya matik na mawawala kapag pumikit ito dahil bukod sa walang ibang mapupuntahan si Leon dito, si Keith ang dahilan kung bakit niya gustung-gustong magbakasyon. Bakit siya aalis para iwan iyong dahilan ng pagsasakripisyo niya sa natitira niyang leave sa trabaho?

“I don’t know. Malalaman nalang natin ’yon mamaya ’pag nasa labas na tayo,” he responded in a small voice.

Matapos niyang sumagot, hindi na nakasagot pa pabalik si Keith. Tanging mahihinang paghilik na lang ang naririnig niya. Sa katunayan, medyo nakakatawang pakinggan si Keith na humihilik. Mukhang may maiaasar siya niyan mamaya. At the same time, it is understandable. Ito ba naman ang nag-drive mula kanina hanggang ngayon, e.

With Keith finally conceding to his sleep, Leon decided to connect to the hotel’s wi-fi. Hindi siya umaasang magiging mabilis ang connection pero nabigla siya dahil iyon nga ang kaso. Maybe because just like what he had said, they are on the mountains.

Nasa kalagitnaan siya noon ng pag-ii-scroll sa Facebook nang mag-ping ang messenger niya. Sunud-sunod, hindi na natapos. Iyong ibang mensahe, galing lang naman sa trabaho nila at hindi siya involved doon dala ng nasa leave nga siya. Ang iba, pangungulit naman ni Zachariel. Ang lakas manghingi ng updates kung nasaan siya, kaya galit na galit si Keith dito e. At iyong isa—damn, it made him feel uncomfortable the second he read the name of the sender—ang mensaheng tinutukoy niya ngayon e galing kay Elisa.

Elisa Mercado:

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Elisa unsent a message

Leon nasaan ka?

He was not supposed to read the message but it just so happened that he wanted to know what she said since he received a lot of messages from her. Ngunit noong makita niya na puro unsent ang mga iyon, hindi malaman ni Leon ang mararamdaman. He felt his stomach churn out of disgust and something else that he cannot put a finger on. Basta, hindi maganda iyong nararamdaman niya sa mensahe ni Elisa.

It was as though secrets were spilled but he was forbidden to see them.

Pero ang totoong katanungan dito, re-reply-an ba niya? Magsasayang ba siya ng ilang segundo para sagutin ang tanong ni Elisa? E, paano kung bigla itong sumunod sa Mountain Province at makita silang magkasama ni Keith?

No, Leon really has no problen if Elisa sees Keith. He is actually feeling more worried about the fact that Keith would see Elisa and would tell him what he was doing while he was away to settle things about business and work. He should not be worrying about it, but he feels as if it would be the end of the world if Keith would grimace at him and feel disappointed.

Sa huli, napagdesisyunan na lang na i-mark as unread ni Leon ang mensahe ni Elisa. Hindi niya papansinin at re-reply-an ang dalaga hanggang sa makabalik siya sa Pampanga. Pero hindi rin nagtagal ang ganoong klase ng resolution niya dahil nahuli siya ni Elisa na naka-online.

Bwakanang shit, dapat nag-offline kaagad siya e.

Ilang beses siyang mahinang napamura at nang marinig niya ang pag-ungol ni Keith sa pagtulog, awtomatiko niyang nailapat ang mga labi. Oo, medyo irita siya pero ayaw niyang istorbohin si Keith sa pagtulog. Ngayon palang ito talagang nakapagpahinga matapos ang ilang oras na byahe. Naghanap pa ito ng matutuluyan nilang dalawa kaya deserve nitong umidlip sandali.

O hindi kaya kahit hanggang mamaya nang gabi, they can save the stroll for before they go back to Pampanga. Marami pa rin naman silang mga moment niyan kahit hindi sila umalis ngayong hapon, e.

Elisa Mercado:

Leon?

Me:

Hey, what’s up?

Tatlong salita lang naman ang ni-reply niya pero ilang beses niya iyong prinoof read. Baka kasi mabasa bigla ni Keith ang usapan nila. Tang ina niya talaga, bakit din ba siya nag-aalala e wala naman siyang ginagawang masama kay Elisa? They are just going out for lunch! Hindi rin niya sinabihan ang dalaga na puntahan siya sa trabaho, ano!

‘But you’re entertaining her ,’ angal ng isipan niya. Mahina tuloy siyang napamura. ’ See, you’re already whipped towards Keith that these things bother you already .’

With those thoughts appearing inside his head, he could not help it but to raise his middle finger on thin air. Bahala na kung multo, maligno, demonyo, o kung sinumang nasa paligid ang napakyuhan pala niya. Basta isang malaking ‘fuck you’ sagad sa isip niyang kahit kailan e napakakontrabida. Ang epal.

Napabalik lang si Leon sa huwisyo nang muling mag-ping ang cellphone niya. Halos mabitawan niya ang cellphone noon! Muntik bumagsak sa braso ni Keith. Mabuti nalang, nasalo niya! Kung hindi, matik na magigising ang isa samantalang ang sarap pa naman ng tulog nito.

“Fuck me for being careless,” he muttered as he heaved a sigh and caught his chest to calm himself from the panic. “Punyeta magagalit ako sa sarili ko kung nagising ’tong si Keith.”

He isn’t supposed to especially if what almost happened was only an accident but… his conscience wouldn’t let him rest. Leon knew that Keith deserved this nap.

’ See, whipped! ’ his mind screamed and Leon can only punch the air and act as if he had lost it!

Mabalik, noon namang mahimasmasan siya sa lahat ng kalokohan sa buhay, binalikan niya ang cellphone at in-open iyon para basahin ang reply sa kanya ni Elisa. Halos mag-cross pa siya ng mga daliri dahil hinihiling niyang hindi ito ang dahilan kung bakit nag-ping ang cellphone niya. Ayaw niyang makipag-usap dito.

Not when Jay’s warning flashed inside his head just now! King ina, ’di niya gets ang lalaking iyon pero dahil pareho silang lalaki, kahit ayaw niya sa isang iyon e hindi niya maiwasang hindi makinig dito.

Elisa Mercado:

Naka off ka nga pala ngayon hinahanap kita kanina sa office mo

Nandyan na ba kayo ng barkada mo sa pupuntahan nyo?

Leon’s lips thinned as he read the message over and over again. Soon after, he snorted. This is not her business but she had the guts to ask him. Then again, can’t she be worried for him? Can’t she ask about his vacation? Tutal, magkaibigan naman silang dalawa. Madalas nga siyang pinupuntahan at sinasamahang kumain.

Meh, but is it really just that? It is not his business, too, so he would let this thing slide.

Me:

Kararating lang. Ba’t mo naitanong?

Elisa:

Wala lang kala ko nasa byahe ka pa. Pahinga ka muna Leon

Balik na ko sa work~ madami pa gagawin tsaka may meeting pa sana andito ka

Me:

Salamat

She’s weird as fuck! Nagtatakang pinagmasdan ni Leon ang screen ng cellphone niya dahil sa pagkakaalala niya, naka-off din si Elisa ngayon. Kaya nga ilang beses siyang napagkamalang si Elisa ang ilalabas dahil nang mag-file siya ng leave, nag-file rin ito sa parehong araw. Anong meeting ang pinagsasasabi nito?

’Tsaka kung pumasok man ito bagamat leave nito para dumalo sa meeting, hindi niya problema iyon. Anong sana nandoon siya sa meeting? Pwe, mabuti at wala dahil ayaw ni Leon makinig sa wantusawang proposal na hindi rin naman niya magugustuhan. Tapos kapag binatikos niya, magagalit pa ang mga ito sa kanya. Iisiping nagmamagaling siya samantalang sinabi niya lang naman iyong mga natutunan sa ilang taong pag-aaral bilang inhinyero at mga kaalamang natutunan nalang din niya sa gitna ng pagtatrabaho.

Masyadong butthurt ang hurado. Hindi siya pwedeng makulong sa parehong kwarto na kasama sila. Walang mga dulot.

Leon hummed for a bit and stared into nothingness.

Bwakanang shit. Unang araw pa lang ng bakasyon nila ni Keith pero hindi na siya mapakali dahil nag-message sa kanya si Elisa.

MATAPOS ANG isa’t kalahating oras, ’tsaka pa lang nagising si Keith mula sa pagkakaidlip. He first searched for his phone at natatawa pa nga si Leon dahil panay ang kapa nito sa kung saan-saan. He would be lying if he said that Keith did not accidentally touch his thigh and squeezed it. Tang ina, parang sadya tuloy nito ang ginawa.

Binatukan niya tuloy ng mahina kaya natawa ito.

“Ang sakit naman,” reklamo ni Keith bago napahawak sa parte ng ulo nitong tinamaan niya.

Leon grimaced at him. “Anong masakit? Gising ka na pala, nangmamanyak ka pa.”

“Hinahanap ko cellphone ko. If you were so kind, can you give it to me?”

Wala naman sa kanya iyong cellphone! E kung hinampas niya kaya ito ng dos por dos? Pero hindi siya ganoon kalupit—or like, hindi sa hindi siya malupit, sadyang wala lang talagang dos por dos dito sa hotel. Bakit nga naman sila maglalagay ng ganoon, hindi ba? E hindi naman for safety measures ang dos por dos.

Nang hindi gumalaw si Leon ( hindi niya kasi alam saan inilapag ng tang inang ito iyong cellphone, sa kanya pa hinanap ), mataman silang nagkatitigan ni Keith. Nanatili silang ganoon hanggang sa bigla nalang matawa ang binata, kumunot tuloy ang noo niya at napapantastikuhan niya itong tinapunan ng masamang mga tingin.

“Mukha bang alam ko kung nasaan?” aniya.

“It’s on the side table,” sa wakas, sinabi na rin ni Keith kung ano ang lokasyon ng gamit nito. “Are you sure you’ll be alright while we’re strolling? We should have cuddled instead.”

Umikot ang mga mata ni Leon at inabot na ang cellphone ni Keith na nasa side table nga. Hindi niya napansin na naglagay ng gamit ang binata roon pero bahala na. Ang mahalaga, alam niyang nandoon ang cellphone na ipinaabot nito.

“Hindi naman ako bangag,” dipensa ni Leon.

Iaabot na sana niya kay Keith ang cellphone nito ngunit nang mapagtantong wala pala itong password, matik na itinaas ni Leon ang gamit para hindi maabot ni Keith nang subukan nito na agawin iyon sa kanya.

“Uy, walang password,” mahina niyang sabi pero sabik at may bahid ng pagkamangha.

Mahinang natawa si Keith at naramdaman niya na inangat nito ang damit niya bago kinagat ang tagiliran niya. Napapiksi siya pero dala ng hindi naman masakit ang ginawa nito, go pa rin si Leon sa pangangalkal.

And of course, he opened his messenger first. Bumungad nga lang sa kanya ang sandamakmak na mga mensahe, pero hindi lang sa mga iyon ang atensyon niya. Paano ba naman kasi e nag-uunahan ang thread ni Joana at noong nurse ni Keith. Bumusangot siya nang makita ang glimpses ng mga mensahe ng mga ito. Puro kumusta at kung nasaan na si Keith.

“Nire-reply-an mo ba sina Joana?” tanong niya bago pinindot ang thread ng kay Joana.

Keith hummed and he rose from the bed, sitting beside Leon while hugging him from the side.

“No, I don’t really reply to them. Unless the conversation’s work related,” anito.

Really now. Ganyang-ganyan palagi ang sagot ni Keith sa tuwing nagtatanong siya ng tungkol sa dalawang iyon. Animo’y robot na na-program para mabilis na palipasin ang ‘selos’ na nararamdaman niya. Kaso, bakit nga naman siya magseselos, hindi ba?

Leon hummed while he tilted his head. He continued to scroll through the messages and noticed how Joana frequently sent messages to Keith. Syempre, awtomatiko ang inis na naramdaman niya. She often asked Keith out, may it be work related or not. It is obvious that she wants to spend time with Keith to get to know him better—also, to advance.

These thoughts made him hiss and Keith only raised his eyebrows while he watched Leon get pissed over some random girl’s ( although it is Joana so it’s not random ) messages. Siguro para rito, ang refreshing makita ni Leon na parang nagseselos. Gusto niyang manakit. De joke.

“She recently asked you out after you got back from a conference. ’Di mo man lang sinamahan?” He hissed.

Napaismid ito. “She’s not you, so why would I?”

Keith’s reply drew a smile on Leon’s face. Ganoon ang gusto niyang sagutan, tang ina. Mabuti na lamang e compliant itong si Keith. If not, he will raise Hell because he can’t accept anymore answer rather than that.

“Inuman ’yon.” Leon let out a ‘hmph’ sound. “Tang ina baka pikutin ka naman.”

Keith’s eyes danced in amusement as he watched Leon read his one-sided conversation with Joana. One-sided dahil hindi naman nito nire-reply-an nga. The last time Keith replied, based on what Leon saw, was when Joana asked if he would be dropping by the site to check the improvements of the infrastructure. Pabiro pa ngang nag-reply si Keith kung pwede bang si Leon na lamang ang tumingin. He smirked at that, but of course, he did not want to raise anymore suspicion.

Anyway, that reminded him of something. He looked over to see Keith staring at him lovingly. For a quick second, he was flustered, but he managed to clear his throat so as to gather the courage to speak.

“Once we get back, do you want to show me your clinic?” tanong ni Leon, nahihiya pa siya at halos hindi niya matignan nang diretso si Keith, lalo na noong mamilog ang mga mata ng binata at hindi malaman ang sasabihin. “Na—naisip ko lang naman! I haven’t really seen your thing. Okay lang din kung ayaw mo pero ’di ko naman iki-criticize si Joana, ’no. Malaki na ang isang ’yon.”

Silence filled the whole room. Tang ina, lalong nilalamon ng kahihiyan si Leon dahil hindi agad nakapagsalita si Keith.

“Okay,” maiksing sagot nito na nakapagpasimangot sa kanya.

Halos lamunin siya ng hiya sa kinauupuan niya tapos ganoon lang ang sagot ni Keith? Napapantastikuhan tuloy niyang pinagmasdan ang binata. Malamang pa sa alamang, medyo nakaramdam siya pagkadismaya.

“Iyon lang?” He dramatically let out a gasp. “Pagkatapos kong mahiya, ’yan lang sasabihin mo sa ’kin?”

Mahinang tumawa si Keith. “Wala naman akong sasabihin. But I want you to see what I worked hard for to impress you. Kaso baka i-reject mo na naman ako. Quota ka na.”

“Wow, tang ina. May improvement naman ngayon, a. ’Di na nga kita maipagtulakan!”

Natutuwang tumango-tango si Keith bago nito hinawakan ang kamay niya para ipagsaklob iyon sa sarili nitong kamay. Bumaba ang mga mata nila ng binata roon, pinagmamasdan lang ang mga kamay nilang dalawa.

“At those times when you can’t push me away even for just a centimeter, I really want to think that you’ve fallen for me, too. As hard as I fell for you. That the feeling’s finally mutual,” anito.

Nailapat ni Leon ang mga labi. Nag-isang linya ang mga iyon at kusang kumilos ang katawan niya para sumandal sa balikat ni Keith. Naningkit ang mga mata niya nang may ideyang pumasok na naman sa isipan niya.

What if—alright, this is just a ’ what if ’.

Paano kung mutual na nga? Dahil hindi lingid sa kaalaman niyang kumakapit na lamang siya sa natitirang pag-asa na ‘straight’ pa rin siya. Ano ang magiging reaksyon niya kung isang araw, mapagtanto na lamang niyang hindi na nga rin niya kayang mawala talaga si Keith sa buhay niya?

At this point of his life, all Leon could discern was that he does not want to see Keith in pain because of him. He wants to treasure this man—but what if he realizes that Keith is already a vital part of his life? That if this man, in all his glory, gets snatched by someone else would cause him too much pain that it might become unbearable?

Leon was pulled back from his seemingly pitless reverie when he felt Keith’s soft lips on the back of his hand. Keith’s grip on him slightly tightened but it doesn’t hurt, it was just enough to show him that Keith can’t go on without him—and for some reason, the thought chokes him.

“Lumabas na tayo, Le. Anong oras na, ayaw mo na gabihin tayo sa paggala, ’di ba?” anito.

“Ah.” Ilang beses na napakurap-kurap si Leon at hinanap ng mga mata niya ang bintana. Nang makitang papalubog na nga ang araw, lalong sumiksik si Leon kay Keith. “You’re right. Daan tayo sa souvenir shop? Ayaw kong makonyatan ng barkada ko.”

With that said, Keith finally moved from the bed. Pabangon na ito ngunit hawak pa rin ang kamay niya, sinusubukang hindi siya maipit habang maingat siyang hinihila na sumunod sa binata. The gesture is sweet and all Leon could do was to watch Keith’s every moment. More so when the older male smiled at him that it almost reached his eyes his and those squinted.

“Let’s go.”

Damn. Leon does not want to see that smile fade from those lips.

Kabanata 41

KABANATA 41

PUTANG INANG bwakanang shit, bakit ganito ang buhay pamumundok? Nakakapakyu, bad trip na bad trip si Leon samantalang wala pa man silang one fourth sa lakad nila paakyat ng bundok. Halos maligo na sa sariling pawis si Leon at kanina pa naghahabol ng hininga dahil ang daming ganap sa hiking at bilang first timer, mahirap makipagsabayan sa beterang si Keith.

Nagsisisi siya bigla na nag-aya siya ng hiking. Ang lakas ng loob niya pero ngayon kinikimkim na lang niya lahat ng reklamo niya sa katawan para hindi masira araw ni Keith. Bwisit.

Nakanguso niyang pinagmasdan ang binata. Iilang hakbang din ang distansya nilang dalawa ngunit nanatili si Keith sa kinatatayuan nang sa ganoon, mahintay siyang makalapit dito. Tinapunan niya ng masamang tingin si Keith na napakunot ang noo at napaatras. Hindi niya alam na naghihintay pala ito sa kanyang makahabol.

Keith even mouthed a ’ what ’ whereas he should know what makes Leon feel frustrated.

Hindi siya informed na ganito pala kahirap ang mag-hiking! He also refuses to consider his own mistakes! Malamang nakapanood na siya ng mga documentary galing iWitness at mula sa iilan pang mga palabas. Akala niya masaya pero tang ina lang ng experience na ito. Ngina, iba kapag siya mismo ang nakakaranas. Totoo iyong mga komentaryong sinasabi ng mga reporters — mahirap

umakyat

ng

bundok

!

Hindi para sa kanya ang hiking, that’s it.

Bakit nga ba niya naisip na ayain si Keith sa ganito? Ito lang naman ang masaya.

Leon was turning grumpy but just as he was about to explode, he saw a hand stretch out to him.

Nang mag-angat siya ng tingin, napagtanto niyang sa sobrang inis niya sa life decisions niya, hindi na niya namalayang nakalapit na pala siya kay Keith.

And man, was the view unfair? Keith looked as if he was some kind of forest guardian with how handsome he looked under the sunrays that peeked from the leaves of trees. Isang malaking sana all para kay Keith Gaviola!

‘Why is he handsome?’ pagalit niyang tanong sa isipan.

Nang hindi niya abutin ang kamay nito, si Keith na mismo ang nag-adjust para kunin ang kamay niya. Hinila siya nito palapit kaya naging madali kay Leon ang pag-apak doon sa huling obstacle na tila ba nagpapahirap sa buhay niya. Tang ina, mas mahirap pa umakyat talaga ng bundok kaysa sa i-analyze itong kahibangang bumubulong sa kanya tuwing nandiyan si Keith. Sa true lang.

“Pagod ka na? Wala pa man tayo sa itaas,” ani Keith habang ngingisi-ngisi.

Para itong nanunudyo kaya napikon siya. Umamba ng mahinang suntok si Leon sa braso nito ngunit hindi rin itinuloy.

He scowled. “Tang ina mo, porket sanay na sanay ka sa mga ganitong hiking e ’no? Newbie ako.”

Mahinang humalakhak si Keith. “Wala naman akong sinasabi, e. ’Tsaka ginusto mo ng outdoor activity para sa unang bakasyon natin, ’di ba?”

“Nagsisisi na ’ko,” he replied flatly which only made Keith laugh some more.

Huminahon din naman ito. Natakot na baka itulou ni Leon ang panununtok sa braso nito e. At habang nasa kalagitnaan sila ng kawalan at tanging ang kalikasan lang ang nakapaligid sa kanila, bigla nalang bumulahaw ang distansyang pagtawa ng mga nakasabayan nila sa pag-akyat ng bundok. That someone woke them up and pulled them back to reality. Nagkatinginan pa silang dalawa bago iginiya ni Keith na magpatuloy na rin sila sa pag-akyat.

… then again, Leon noticed that Keith was not letting go of his hand.

“Keith, kamay. Tingin mo ba e makakaakyat ako ng bundok kung hawak kamay tayo?” bulong niya.

“Kakaladkarin nalang kita para mabilis,” pamimilosopo nito.

Napasagitsit siya. “Ikaw hilain ko nang bigla tayong gumulong-gulong pababa ng bundok. Tang ina mo.”

Sa kabila ng pagrereklamo niya, hindi pa rin siya binitawan ni Keith. Hindi naman siya hinihila kaya hinayaan niya ito. Sinusuportahan din naman siya ni Keith tuwing hirap siyang humakbang o hindi kaya nandidiri sa mga putik na madadaanan nila.

“Kaunti nalang bubuhatin na kita,” bulong ni Keith habang abala siyang umiwas sa putik. “I won’t take you to another hiking again.”

Napapantastikuhan niyang pinagmasdan ang binata. Siya ang nag-aya pero sinasalo nito iyong kaartehan niya. Ang spoiled niya kay Keith pero hindi naman kailangan. Kailan kaya siya sisisihin ng isang ito?

Nevertheless, their hard work paid off. After hours of following the trails with Leon avoiding several mud puddles, they finally arrived at the peak of the mountain they have been exerting a lot of effort to climb. It was an exhausting adventure, but as soon as Leon saw the view up the mountain, it was as if it dissipitated like it wasn’t there in the first place.

“Tang ina. Worth it,” bulong niya nang sa wakas, rumehistro sa kanya ang kinaroroonan nila ni Keith.

Naipilig ng kasama ang ulo nito bago ito mahinang tumawa. Kaagad na hinanap ng mga mata ni Leon ang mukha ni Keith, then he huffed when he saw how ethereal truly this man is.

“See, this is why I like hiking. Not only that we get close to nature, we actually realize that it offers us a lot,” anito.

Leon let out a hum as he walked beside Keith. Maingat siyang dinadala nito sa parte sa itaas kung saan mas makikita nila ng maayos ang kagandahan ng kalikasan. The skies looked so vast in this place. Hindi tulad ng sa siyudad dahil halos takpan ng nagtataasang building ang kalangitan. It also looked so peaceful in this place, probably because the view is embraced by color green.

And oh, did he already mentioned how beauteous the waterfalls that they passed through earlier? Also, the cave that he badly wanted to enter. It was fascinating to stand in front of it since that was the first time he saw a cave up close. Ibang kuweba nga naman kasi ang nakikita ni Leon mula noong high school siya at huwag nang pag-usapan iyon.

Nawala na sa isip ni Leon na banggitin ang tungkol doon dahil aliw siya sa pagsa-sightseeing sa kabila ng mga iniiwasang puno. Who knows? A leech or two might suck on his blood and that would be really painful, he guessed. E, eye doctor si Keith. Paniguradong basic na first aid lang alam nito—but that is actually better than knowing nothing, to be honest.

Sariwa rin ang hangin. Ang sarap langhapin at hindi man lang magawa ni Leon na magalit sa tuwing sumasaliw sa himig ng hangin ang buhok niya. Habang natutuwa siya sa kagandahang nakikita, tinignan niya mula sa gilid ng mga mata si Keith na sa kanya pala nakamasid. Naipihit niya tuloy ang ulo sa gawi ng binata.

“Like what you see?” lang-aasar niya kahit na alam niyang wala siyang mailalaban sa view sa taas ng bundok.

Napalunok siya nang malawak na ngumiti si Keith. Halos magpang-abot hanggang tenga, sinabayan pa ng paniningkit ng mga mata nito.

“Do you know how beautiful you are?” Keith said.

With Keith blurting those things out, it made Leon feel shivers run down his spine. Not in a bad way, as he felt something within tickling his stomach or something.

“I always knew about it. You always looked surreal for me, Le. I also know that I’m not deserving of you, but you have to know how gorgeous you are today,” he added.

Binabawi na niya iyong kanina. Ngayon, nagki-cringe na siya. Hindi talaga bagay ni Keith mamato ng mga ganitong klase ng salita, e. Ang out of character kapag ganito ka-sweet si Keith.

With those thoughts, Leon unconsciously covered half of his face and averted his gaze from Keith. And while he was thinking how cheesy the older male was, Keith was probably thinking how cute Leon is with how his ears, cheeks, and neck flushed bright red.

“Ang cute mo naman,” Keith said in a teasing tone which only made Leon frown and scoff.

“Ikaw, ang cringe mo,” sagot naman niya.

Mahinang natawa si Keith bagamat mahina niya itong itinulak. Nainis pa nga si Leon dahil kaunti lang ang atras na ginawa ni Keith. Bakit ba sa tuwing gusto niya itong itulak nang mapaatras, parang laging nakadikit sa lupa ang mga paa nito?

Then, Keith hummed. “Anong cringe sa sinabi ko? I complimented you. Where’s the Leon whose head grows big whenever I compliment him?”

Keith’s eyebrows raised and his smile turned into something mischievous. Imbes din na sagutin at patulan si Keith, sumagitsit lamang si Leon. Pinag-iisipan kung paano ba niya mababalikan ang sinabi nito dahil ang hirap makipagtagisan ng ka-cringey-han sa batikan na.

Batikan din siya pero hindi ganito kay Keith.

It took him a few moments and as he was about to retort to Keith’s remark, he got distracted by mumblings that he heard from behind. Naipihit niya ang ulo sa direksyon kung saan dinig na rinig niya ang mga bulungan. ’Tsaka niya nakita ang iilang mga kababaihang nakamasid pala sa kanila ni Keith. At first, Leon thought that they were just being weird, until he realized that he was holding hands with Keith.

Mabilis pa sa ala singko niyang binalingan ang mga kamay nilang magkahawak at nang rumehistro sa kanyang hindi bumitaw si Keith sa kabila ng mga background noises, bumuntong hininga siya. Tila ba natuwa sa ideyang hindi ito ang unang bibitaw sa kanilang dalawa.

Nang tignan din siya nito, kahit hindi magsabi ang binata e alam ni Leon na nakahinga nang maluwang si Keith noong hindi rin siya bumitaw sa kabila ng tsimisan sa likuran nila.

“I’m surprised,” ganito ang naging panimula nito na siyang dahilan upang mangunot ang noo ni Leon. “Won’t you let go of my hand after you heard them gossiping about us?”

Nakangiwing pinagmasdan ni Leon si Keith. “Ha? Anong pinagsasasabi mo?”

Keith subtly gestured the girls who they climbed the mountain with. Mayroon silang mga kasabayan at kanina pa sila pinagtitinginan ng mga iyon noong dumating sila sa starting point.

Leon knew this since he was kind of sensitive to the attention he was getting from people. He knew about their interests of him and Keith. But meh, he wasn’t really interested in meeting new people when he came here in Mountain Province to spend time with this awful Gaviola.

“There were pretty girls, I said,” Keith added.

Kumunot ang noo niya. “Nagagandahan ka sa kanila?”

“What?” napapantastikuhang reaksyon ng binata. Then, he cleared his throat. “No, I— fuck. Hindi ako nagagandahan sa kanila. Sinabi ko lang na maganda sila dahil ayoko silang tawaging pangit.”

“King ina mo. Iyong totoo? Nagagandahan ka nga sa kanila?”

“Hindi nga. Ikaw ang inaalala ko, nagagandahan ka ba sa kanila?”

“’Wag mong binabalik ’yang tanong sa ’kin, ni ’di ko nga sila tinitignan.”

Keith conceded. “No. ’Di ako nagagandahan sa kanila. Kahit ilang beses mo pa ’tong ipaulit sa ’kin, sasabihin ko nang sasabihin. So… aren’t they your type?”

“No.” Leon huffed. “Hayaan mo sila. ’Di ’yang mga ’yan ang dahilan kung ba’t tayo nagbabakasyon. Tandaan mo, ilang buwan din utang mo sa ’kin!”

Napangisi si Leon nang makita ang pagrehistro ng gulat sa mukha ni Keith. Kung paanong namilog ang mga mata nito at naglapat ang mga labi habang halos ipagsigawan niya kung bakit sila nagbakasyon at nag-hiking.

“Tang ina. ’Di ako nagpakahirap umakyat ng bundok para mambabae. Ayusin mo desisyon mo sa buhay, Gaviola,” dagdag niya at naghalukipkip bago irapan si Keith.

It was then when a smile curved onto Keith’s lips. “Alright, but to clear things out, anong utang ko sa ’yo?”

“Oras,” simple niyang sabi. “Masyado kang busy nitong nakaraan sa trabaho. Nabibwisit ako sa ’yo.”

Sa sobrang busy nga ni Keith, nagkaroon siya ng kalat na hindi niya malaman kung paano niya ililigpit o itatapon—o kung maitatapon ba niya sa oras na bigla siyang nagipit sa mga wirdong nararamdaman para kay Keith. Ayaw niya na lang din isipin.

Leon’s lips pursed as soon as Keith scooted towards him and erased all the distance that separates them both. Ang akala ni Leon, hanggang doon lang ang gagawin ni Keith dahil hindi lang naman sila ang tao rito at may mga babae pang kanina pa nakamasid sa kanila. But of course, he should always expect the unexpected coming from Keith Gaviola.

After all, he kissed him! And he was unable to move since he really forgot that they are outdoors!

“Punye—!”

Hindi na natuloy ang pagmumura ni Leon dahil nag-iwas lang siya ng tingin kay Keith. Tinakpan niya lang din ang mga labi niya, walang balak na punasan ang mga iyon dahil si Keith naman ang humalik sa kanya. Iyon nga lang, maraming nakakita!

Noong oras na nakabawi na si Leon, ipinihit niya muli ang ulo paharap kay Keith na inilapit lamang ang mukha sa tenga niya. Bago pa man makaangal si Leon, naunahan na naman siya ng binata.

“Mahal na mahal talaga kita, Leon.”

KING INA ni Keith, hindi siya makatulog. Pagod na pagod ang katawan niya pero iyong utak niya, walang tigil sa pagre-replay ng mga kaganapan kanina. Paulit-ulit sa isip niya iyong paghalik sa kanya ni Keith sa harap ng iilang taong nakasabayan nilang umakyat ng bundok. Maging ang pagbulong nito sa kanya ng nararamdaman niya.

Pero sa totoo lang, isa ring tanga si Leon. Ilang beses na iyong ginawa ni Keith, a. Iyong umamin sa kanya at ipahiwatig kung gaano siya nito kagusto. Hindi pa rin ba siya masasanay? Kailan siya masasanay?

And this is so awkward to think about, especially when Keith is just inside the bathroom, taking a bath.

“The fuck is wrong with me?” Leon tried so hard to let those words out in a hushed voice as he covered his eyes with his arm.

Tapos na siyang maligo. Kanina pa. Hinihintay nalang niya si Keith na matapos nang sa ganoon e mapatay na ang ilaw at makatulog na sila. Though in reality, even though Leon could just turn off the lights and sleep, his weird ass decided to wait for Keith instead. Banas amputa, parang gusto niyang makipag-usap dito pero iyong pinoproblema niya, pansarili lang naman talaga.

“Ah! Ngina ka, Keith!” sigaw niya.

Ilang beses na nagpagulong-gulong sa kama si Leon. Nakasabunot sa sarili habang inilalabas ang pagkasiphayo sa mga kaganapan. Gusto niyang pakyuhin si Keith!

Hanggang sa matigilan siya nang maalala ang pagrehistro ng ngiti sa mga labi nito nang magsabi na mahal siya nito. Laging ganoon at kahit kailan, hindi nagbago ang reaksyon ni Leon sa pag-amin ni Keith. Mula noon hanggang ngayon— kahit madalas niyang itanggi at itago —natural na bibilis ang tibok ng puso niya at pakiramdam niya, nagagalak siya sa tuwing naririnig ang dalawang salitang iyon.

Gago, amputa. Nagayuma na yata siya. Masarap naman kasi talaga si Keith. Aaminin niya iyon.

Sandali, pwede bang panggayuma ang katawan?

In the end, Leon took a deep breath and released all the air. Who knew that it would be so difficult to calm yourself after realizing things? He might ask Keith even, does Leon love him too or he was just addicted to receiving his affection?

Napatalon siya mula sa kama nang marinig na bumukas ang pinto ng banyo. Noong makalabas si Keith mula roon, natigilan ang binata at namamanghang napatingin sa kanya. Palibhasa hindi maintindihan kung bakit ang postura ni Leon, parang kuting na nahuling nagnanakaw ng ulam sa lamesa.

“What’s up?” Keith trailed off and walked out of the bathroom.

He doesn’t seem to mind if he was just wearing his boxers amidst the temperature in this room, and Leon was just silently watching Keith walk towards him.

Wait, what?

“Hoy, magbihis ka muna—”

Hindi na natuloy pa ang sasabihin ni Leon nang agapan siya ni Keith. Kaagad itong sumampa sa kama at pumaibabaw sa kanya. Ikinulong siya sa pagitan ng mga braso at sinigurong diretso sa head rest ng kama ang aatrasan niya para wala siyang kawala.

Medyo animal pakinggan pero ito ang tunay na kulay ni Keith Gaviola, e. Leon shivered when a droplet of water fell from Keith’s hair to his arm. Mahina siyang napamura habang si Keith, hinawakan naman ang braso para itulak siya pahiga ng kama.

Hindi na nakapalag si Leon. Kailan ba siya pumalag? Dati lang naman noong makapal pa ang mukha niya. Ngayon, numinipis na rin.

At first, there was just silence filling up the whole room, until Keith pointed out something.

“Daig mo na kamatis sa sobrang pula ng mga pisngi mo. Nilalagnat ka ba? Nabati ka ba noong nando’n tayo sa bundok?” nagtatakang anito.

Sinimangutan niya ito. “Anong nabati? Sinong babati sa ’kin e ikaw lang naman kinausap ko maghapon?”

“Baka na-conscious ka sa mga babaeng panay tsismis sa ’tin kanina. ’Di ka ba nag-aalala na masisira imahe mo?”

“’Di ko naman sila kakilala kaya anong sisirain nila sa ’kin?”

Imbes na sagutin siya, mataman lamang siyang pinagmasdan ni Keith. Mas itinulak siya hanggang sa noo’y nakadagan na ito sa kanya. Napasinghap si Leon nang paghiwalayin ni Keith ang mga binti niya at inayos nito ang sariling posisyon nang sa ganoon e nasa pagitan siya ng binti nito.

“Keith, bakasyon,” paalala niya.

Humimig si Keith bago kumiling palapit sa kanya. When their faces were just inches away from each other, Leon knew that they would kiss, hence; he slowly closed his eyes to feel Keith’s lips against his. Bakasyon at pagod sila sa ginawang pag-akyat ng bundok kaninang umaga pero heto si Keith, mukhang may balak pa.

Tang ina, masama ito. Kung kailan ba naman nababagabag siya sa mga kaganapan sa buhay e saka pa talaga may mangyayari sa kanila? Mukhang matatapos ang bakasyon na litong-lito siya.

“Hindi ka pa ba pagod?”

Ganoon ang tanong niya noong humiwalay si Keith sa kanya at bumaba ang halik nito tungo sa gilid ng mga labi niya, sa panga, hanggang sa naroon na ito sa likod ng tenga niya. Hinawakan ni Leon ang magkabilang mga braso ni Keith. Hindi para pigilan ito ngunit para tignan ang itsura ng binata.

But Keith did not really let him see his face. Instead, he just proceeded to pepper him with kisses.

“No, I’m still full of energy,” Keith replied in a hoarse and deep voice that it made Leon feel shivers. “We haven’t done this in a while.”

Ah, puta. Para siyang sininok sandali sa narinig! Hindi nakontrol ni Leon ang katawan at sinubukan pang ipagsara ang mga hita ngunit nang maramdaman ang beywang ni Keith, napabuntong hininga lamang siya. May dala ba itong condom at pampadulas? Malakas mag-aya, e!

Naipilig niya ang ulo noong mapadpad sa leeg niya ang mga labi ni Keith. It was still ticklish, his grip on Keith tightened, and a really subtle moan escaped from his lips. Ngunit habang dinadama niya ang mga labi nito sa sensitibong balat niya, unti-unting nilulukob ng takot ang dibdib niya.

Bakit? Hindi niya alam.

Mayroon bang magbabago kung may gagawin sila ngayon ni Keith? Matagal nang nagbago ang relasyon nilang dalawa. Hindi rin lingid sa kaalaman ni Leon kung anong klaseng daan ba ang tinatahak niya kasama si Keith. Hindi siya mag-isa rito, pero natatakot siya.

Siguro dahil nakikita niya iyong mga pagbabago? O dahil ayaw niyang mayroong magbago?

Bwakanang shit, meron na e. Nasa dibdib na niya at nagsimula na noong sabihin kanina ni Keith kung ano ang nararamdaman nito para sa kanya. Hindi niya maintindihan kung anong pinagkaiba noon sa mga nauna nitong pag-amin.

Nang sakupin muli ni Keith ang mga labi ni Leon, mariin niyang naipikit ang mga mata. Kasabay ng mahinang pag-ungol, hindi nagtagal ay humiwalay si Keith mula sa kanya para pagmasdan siya—punung-puno ng pagmamahal ang mga mata nito, at hindi niya maiwasan na makaramdam ng matinding pagkapahiya.

Also, there was really this something building up inside his chest. Something that he wants to say—or is it him? Or his other self whom he suppressed?

Moreover… he spilled the tea.

“’Wag mo ’kong titigan ng ganyan, Keith. Nanghihina ako sa ’yo,” naiiritang aniya.

In other terms, he already conceded defeat amidst the pride he cannot let go— he is in love with Keith.

Sandali, puta. He is in love with Ke—he is in love with Keith!

Napasinghap siya kasabay ng pamimilog ng mga mata niya.  Natakpan niya ang bibig habang si Keith, nabigla sa iniaakto niya. Naguguluhan siya nitong pinagmasdan at pilit binabasa ng binata ang maaaring tumatakbo sa isipan niya.

“Leon, are you okay?” Keith asked in a worried tone as he caressed Leon’s cheek. “You’re acting weird, baby.”

“Y-yeah,” Leon stammered before he cleared his throat. “Ayos lang ako. May naisip lang bigla.”

“A penny for your thoughts?”

Bagamat nais ngang magsabi, pagak lamang na natawa si Leon. “No. Saka ko na sasabihin ’pag handa na ’ko, Keith.”

Gago, delikado na nga siya.

At bakit ngayon niya ito napagtanto samantalang may ilang araw siyang kasama si Keith sa bakasyon?!

Kabanata 42

KABANATA 42

ME:

Guys, what do you usually do when you realize that you’re in love?

Patayin

sa

sindak

si

Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

):

Did u

rlly

use code red for this bullshit?

Fridge 🔌

(Ridge):

Shh

,

Zam

.

Ngayon

lang

nagtanong

ng

ganyan

si

Leon. We better take it seriously.

Ngayon

lang

ata

na

in love eh

BabYyyYYyeH

bÜnSø

,,,

(Gian) replied to your message:

Panic!

Noong

narealize

kong

gusto ko

si

Lyle, nag panic

ako

sa

harap

ng

salamin

!

Patayin

sa

sindak

si

Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

):

jfc

r we

srsly

answering this question?

q0

q0

PÃ

¸

w3R

,,,

R4nq3r

!!

(Zach) replied to

Patayin

sa

sindak

si Zach // don’t butcher my nickname

mofos

:

king

ina

netong

si

zamiel

ang

kj

kala mo

gwapo

eh

bugok

zamiel

anyway ang

sarap

mainlove

kung

inaasahan

mong don ka

hulog

pero

pag

di mo expect yung tao,

umawit

kana lang

sino ba tong mysterious girl mo?

o guy?

spill

ME

replied to

q0

q0

PÃ

,2w3R,,,

R4nq3r

!!:

fuck u

tangina

mo bitch ka

wag mo

nang

alamin

bobo

Fridge 🔌 (Ridge) replied to your message:

Tinitigan

ko ng

masama

si

Zamiel

dahil

na

realize

kong

ang

pangit

ng taste ko

sa

lalaki

.

No but seriously, who is it????

Lalaki

ba

talaga

?

Patayin

sa

sindak

si

Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

) replied to Fridge 🔌 (Ridge):

fuck u.

Patayin

sa

sindak

si

Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

) replied to  your message:

i was doomed

af

when i found out that

im

simping

over some lazy ass piece of shit.

tnx

.

idk what i signed up for. being a lover or his parent

BabYyyYYyeH

bÜnSø

,,,

(Gian) replied to

Patayin

sa

sindak

si

Zach // don’t butcher my nickname

mofos

(

Zamiel

):

Alam

naming

ilang

beses

mong

iniyakan

si

Ridge 😜😝

**

ILANG beses na binasa ni Leon ang naging conversation nilang magbabarkada sa group chat nila kaninang madaling araw. Nakakabigla nga dahil alas dos nang umaga siya nag-chat, noong saktong natapos sila magmilagro ni Keith, tapos ang bibilis nag-reply sa kanya ng mga kabarkada. Mga keyboard warriors, natulog pa ba sila?

O baka naman… Ack. Ayaw nang isipin ni Leon.

Moreover, isa lang naman ang nalaman ni Leon sa buong usapan nilang lahat: wala siyang natutunan at naintindihan sa mga sagot nila . Ang e-extra ng mga kaibigan niya, e.

But he got to be honest, napaka-relatable ng sagot ni Zamiel. Tang ina, ito lang ba talaga ang pinaka-relatable? Binalikan niya ang sagot ni Gian at napalagatik ang mga daliri. Isa rin iyon. Medyo nagpa-panic na siya ngayon, kulang nalang e humarap siya sa salamin nang makita ang sarili niyang itsura.

“Ridge’s is 50-50,” he muttered to himself.

Hindi niya magawang titigan ng masama ang natutulog na si Keith pero naitanong niya sa sarili kung iyon na ba ang best na kaya niya. Ganoon na iyon? Sa lalaki rin talaga siya babagsak? Bakit parang malayo sa orihinal niyang plano?

Hindi ba dapat sa babae siya? Gago naman.

Natatakot siya. Ayaw niyang masira ang imahe niya at bukod doon, straight siya e. Anong sasabihin ng lahat kung bigla siyang mag-come out na may gusto rin pala kay Keith Gaviola?

Naniningkit ang mga mata niyang nag-scroll ulit sa mga kalokohan nila hanggang sa marinig niya ang pag-ungol ni Keith. Maging ang pagkilos nito at kung paano rumiin ang pagkakapikit ng mga mata nito, na tila ba naistorbo sa tulog kahit na malayo naman kay Keith ang liwanag mula sa cellphone niya.

Moreover, Leon reached for his head to pat and calm him down. Only to end up unintentionally waking him up since Keith seemed to realize that Leon was still up despite the activities they just did.

“Why are you still awake?” he asked and he also slurred over some words. “’Di ka pa ba pagod?”

“I’m physically tired. My mind just won’t stop bothering me,” he replied.

Nangunot ang noo ni Keith at bumangon mula sa pagkakahiga. Siya namang pagpatay ni Leon sa cellphone at baka makita pa nito ang pinag-uusapan nila ng mga kabarkada. But of course, Keith noticed how he swiftly tried to hide his device from him and that somehow made Keith groan.

“You cheating on me?” pagtatanong nito.

Leon immediately scoffed. “Gago, ka-chat ko sina Ridge.”

“Ah, barkada mo pala. What did you talk about?”

“Nothing, really.” Hindi pwedeng malaman ni Keith!

Nagkibit balikat si Leon at hinintay si Keith na tumabi sa kanya para ipulupot ang mga braso nito sa beywang niya. Dahil pareho silang hubo’t hubad, medyo inaabangan ni Leon na magkaka-round two pa sila. Pero parang hindi ganoon ang iniisip nito dahil nang isandal ni Keith ang ulo sa balikat niya, bumuntong hininga ito.

“Is something bothering you? Is it the thing that you can’t tell me?” he asked.

Nagkibit balikat siya. “I guess so. Should I ask you for advice, too?”

Nang magkibit balikat din si Keith, mahinang natawa si Leon. Isinandal niya ang ulo kay Keith bago bumuntong hininga. Hinawakan niya ang braso ng binatang nakapulupot sa kanya at kinurot-kurot ang balat nito, hindi sa paraang masasaktan si Keith.

“I’m actually scared of how things are unfolding in front of me, Keith. Tang ina, masyadong mabilis. O baka ako lang ang nag-iisip na mabilis dahil natatakot akong hindi ko alam kung anong mga susunod na mangyayari,” panimula niya.

Imbes na sagutin siya kaagad, ipinilig ni Keith ang ulo para ibaon ang mukha sa leeg niya. Nakaramdam ng kiliti si Leon, lalo na noong mapagtantong mayroong maliliit na bigote si Keith— tang ina , umaga na nga pala at natural sa kanila ang ganito. Nakakakiliti, awit.

“Nandito naman ako, ba’t ka natatakot?” anito.

Kumibot ang isang kilay ni Leon. Ayun nga ang ikinakatakot niya. Nandiyan ang binata at ito ang dahilan ng pagkakagulo ng buhay niya. Kahit pa na sabihin ni Leon na kasalanan niya, ginusto niya ito, at siya talaga ang puno’t dulo ng lahat, syempre; ayaw niyang madamay si Keith sa kalokohan niya.

Pero mukhang kahit anong iwas niya, dawit na talaga si Keith dahil pinilit niya ring mapalapit sa ganitong paraan ang binata sa kanya.

“Oo nga, ’no.” Ganoon na lamang ang nasabi ni Leon. Bagamat hindi sila pareho ng iniisip ni Keith, sumang-ayon na lamang siya. “Nandiyan ka naman. Ewan ko ba’t nakukuha ko pang matakot.”

Humimig ito. “Ano ba ’yang ikinakatakot mo?”

“Ikaw,” mabilis pa sa alas kwatro niyang sagot na siyang nakapagpatigil dito. “Keith, ’wag kang magagalit sa ’kin ’pag nagkaroon ako ng kalokohan.”

Hindi niya nakikita ang itsura ni Keith. Iyon, seryoso iyon dahil nakabaon ang mukha nito sa pagitan ng leeg at balikat niya. Ngunit nang maramdaman niya ang paghigpit ng yakap sa kanya ng binata, alam niyang lumukot ang mukha nito at naramdaman nitong may gagawin siyang kalokohan.

“That’s unfair. I don’t like that. Why do you expect me to be calm after you do something wrong?” anito.

Leon rolled his eyes heavenwards. “I’ve always been unfair. What’s new? I even dragged you to this situationship despite knowing that this isn’t what you wanted from me.”

Bumuga nang marahas na hangin ang binata bago nag-angat ng ulo para magtama ang mga mata nila. Ang seryoso ni Leon ngunit mas seryoso si Keith. Hindi na nga mabasa ni Leon kung ano ba ang emosyon ng binata. Para bang na-shut down bigla.

“Just to clarify things, I also wanted this. I took advantage of the opportunity you offered me in hopes that you’d fall for me, too. If it’s not working, tell me,” seryoso nitong saad.

Nanatiling nakamasid si Leon sa mga mata ni Keith at dahil wala ni isang salita ang kumawala sa mga labi niya, muling bumuntong hininga si Keith at nag-iwas na ng tingin.

“That’s the thing, Keith. It worked. Every thing you did to me worked.” Was all that he said which made Keith’s eyes widen in surprise. Ngunit bago pa man hanapin ng binata ang mga mata niya, tumayo si Leon mula sa kama nila at naghanap ng t-shirt. Habang si Keith, nanatili na sinusundan ang pigura niya ng mga mata nito.

Leon would be lying if it was not like magic. Totoo iyong sinabi ni Keith noon na hindi siya nito kailangang ipakulam para mahulog siya sa kanya. Kaso tang ina, sa sitwasyon nila? Mahirap mag-settle down.

He is Leon Eleazar for fuck’s sake, and he knew that he wanted to settle down with a woman. Keith was supposed to be a plaything, a toy— this , he had been saying this for months, convincing himself that things would never play out the way he does not want to.

But it did because he has no control over the situation.

He longed for Keith even if he was just beside him.

Natigilan si Leon sa pag-aayos ng t-shirt na nahanap at naisuot nang hawakan ni Keith ang tela ng suot niya. For a moment, he was stunned, especially when he saw the fear that creeped onto Keith’s eyes.

“Sa’n ka pupunta?” Those words, Leon translated them into something else. Something fearful and painful. It was as if Keith was asking him if he would leave him.

But was that not the plan? He’s just not sure if he can still do it.

“Kukuha lang ako ng maiinom?” patanong niya ring sagot nang wala nang makapang sasabihin. Itinuro niya ang labas ng pinto. “Pupunta ako sa kusina, titingin kung may gatas ba nang makapagtimpla ako. Gusto mo rin ba? ’Di pa tayo nakakatulog ng maayos, Keith.”

“Then why do you look like you’re about to leave me?” tugon nito.

“Ha?”

Kung pupwede lang siyang labasan ng question mark sa ibabaw ng ulo niya, baka mayroon nang lumitaw doon at napakalaki pa para i-emphasize na hindi niya gets kung anong ikinakatakot ni Keith. Anong aalis? Tang ina, ’tsaka niya iyon pag-iisipan kapag natapos na itong bakasyon nila. Sa ngayon, gusto niyang kumapit kay Keith.

“Kukuha lang ako ng gatas para mahimbing tulog natin. Mag-a-alas tres na nang umaga, Keith.”

Bagamat sinubukan niyang kumbinsihin ito, nanatili ang takot sa mga mata ni Keith. The way he let go of his shirt was even reluctant and it was impossible for Leon not to notice. Pakiramdam niya, habang pag-iisipan niya ang mga susunod na galaw, pipilitin ni Keith na kumapit ng mahigpit nang hindi siya mabitawan.

Ganoon din ang gusto niyang gawin.

Pero natatakot siyang bumigay na lamang sa nararamdaman para kay Keith.

“Come back,” Keith muttered which somehow made Leon chuckle. “Don’t laugh. I’m being serious.”

“Oo na, oo na. Babalik naman kasi talaga ako, tang ina neto e.” He snickersd.

Bumuntong hininga si Keith habang papunta na sana si Leon sa may pinto. “You’re always scaring the shit out of me. I hope you really come back whatever you do out there.”

Napalingon siya kay Keith nang marinig ang sinabi nito. Natigilan siya at napahawak sa dulo ng t-shirt na suot niya. Nagtataka at pilit inaalisa ang sinabi ni Keith hanggang sa rumehistro sa kanya ang ibig nitong sabihin.

“IN LOVE ka ba, ha? Kanino? Roon ba sa tinatago mo sa ’min, sa Elisa na katrabaho mo o sa…”

Punyeta, ang aga-aga at halos kauuwi lang nila ni Keith galing Mountain Province pero kung sugurin siya ni Zachariel akala mo, hindi siya bumyahe ng walong oras. Share niya lang, bukod kasi sa masakit ang ulo niya, parang gusto niyang manaksak e.

“O sa?” pag-uulit niya sa hindi nasabi ni Zachariel.

“O ro’n sa ’ kaibigang ’ kasama mong nagbakasyon sa Sagada? Alam kong lalaki ’yon pero witwew, may chance!” anito.

Pinakyuhan niya ito. “King ina mo, ha.”

“E, gago! Naalarma kami sa tanungan mo noong isang gabi! Alangan namang nag-initiate ka lang ng late night talk habang nakabakasyon ka? Spill the tea, ’di ka naman namin huhusgahan! King ina, ganyan din naman bagsak nina Gain.”

Imbes na sagutin si Zachariel, naghalumbaba si Leon. Of course, he threw gazes of doubt towards his direction but his friend seemed not to mind. Kung tutuusin, halos magmukha pa itong tuta na excited na maayang lumabas para maglakad-lakad e.

Pero sa totoo lang, si Zachariel iyong tipo ng aso na gusto niyang ialay kay Satanas.

“Ano, ba’t wala kang masabi? Share mo naman kung kanino ka in love,” pag-uusig  jto.

“Wala,” he deadpanned before he heaved a sigh. “It’s none of your business.”

“’Yan, ganyan tayo e. It’s none of my business tapos next week pa lang namin makikilala. O hindi kaya, baka hindi na. Sino ba ’yan?! Kaya walang nagtatagal sa ’yo kasi ’di ka nagshi-share ng tsaa. Wala kang mapagtanungan tungkol sa apple of the eye mo.”

For some reason, Zachariel barged to his house and offered him some snacks. Miryenda raw habang maglalaro sila ng video games. Umayaw siya pero ipinilit ng isang ito ang sarili sa bahay niya at ito pa ang nag-welcome sa sarili.

Oo, sumigaw ito ng “ welcome, Zachariel! “ dahil hinding-hindi iyon gagawin ni Leon kahit sakay siya nang sakay sa mga kalokohan nito.

“Ukinam nito,” halos napipikon na niyang sinabi bago sinipa si Zachariel sa ilalim ng lamesa. “Bakit ako lang? ’Di rin naman nag-share ng tsaa si Gian noon, a! Pero kasal sila ni Lyle ngayon!”

“Case to case basis ’yon. ’Pag ikaw, kailangan mo talaga mag-share. Tanga ka, e. Isa pa, masyadong obvious si Gian noon! ’Wag mo na ring banggitin iyong kakambal ko o si Ridge, masyadong halata ang mga ’yon. Pinagsisigawan na nga kung ano sila e,” pagdadahilan nito.

That being said, Leon could not help it but to raise his middle finger at Zachariel. Anong case to case basis? Ano iyon, habang sinuswerte sina Gian, Zachariel, Zamiel, at Ridge sa mga love life nila, siya naman e baka may balat pa sa pwet? Malas, ganoon?

Gigilitan niya ng leeg itong kaharap niya kung ganoon!

“Kidding aside, ’di naman sa sinasabi kong malas ka sa mga ganyan, pre,” mayabang na sabi ni Zachariel bago kumuha ng biscuit na binili nito. “Pero medyo. Slight, mga fifty percent, at hindi pa si tadhana naghahatid ng karma mo! Ikaw din ang nagdadala sa sarili mo sa mga kagaguhan.”

Mapagbintang amputa pero hindi siya makaangal dahil totoo naman. Naiintindihan na tuloy niya kung bakit mainit ang dugo ni Keith kay Zachariel.

Nari-realtalk siya nang wala sa oras.

“Pero sino nga? Ba’t nag-code red ka noong minsan tas itatanong mo lang pala kung pa’no namin na-realize na in love na kami? Naengot ka ba?” muli nitong pag-uusisa.

Napasagitsit si Leon. “Hindi, gago. Na-curious lang. Mga tipong midnight thoughts.”

“Awit sa ’yo. Ang weird ng midnight thoughts mo, a. Ang shady. Kung si Gian nagtanong ng ganyan, ’di kami magpa-panic e. Kita mo ba ’yong pagkagising ng mga diwa namin sa tanong mo? Unang-una pa si Zamiel, loko!”

“Anong shady ro’n?” Ngumiwi siya at saka napakamot ng ulo. “Malay mo sinaniban lang ako ng pagiging boy romantiko ko.”

Nang marinig ang sagot niya, tila ba na-drain lahat ng emosyon sa mukha ni Zachariel. Blangko ang mga mata nitong tinitigan siya bago napaismid at nasapo ang noo para madramang umiling.

“Tang ina pakiramdam ko talaga roon ka sa kasama mo magbakasyon tinamaan, e. Hayop.”

Mahinang napamura si Leon sa sinabi nito at matik ang pamumula ng mga pisngi niya sa akusasyon ni Zachariel. Bago pa siya makaangal, rumehistro na sa binata ang reaksyon niya. Nabigla ito sandali hanggang sa halos maghisterikal siya nitong itinuro. Parang gago pero totoo!

“Gago, tumpak pa yata hula ko! Sino ba ’yan?! Punyeta kang bitch ka, sa lalaki rin pala bibigay!” natataranta nitong sigaw.

“Tang ina mo, a!” singhal niyabago niya sinampal ang kamay nitong nakaduro sa kanya. “Hindi, umayos ka nga! Wala akong gusto ro’n! Babae ang nais ko. Kweba, kweba!”

Syempre, kahit siya, hindi kumbinsido sa sinabi niya! Ukinam. Kailan pa siya naging ganito ka-suspicious, awit?!

“Sure ka riyan? Hindi talaga espada trip mo?” paniniguro nito.

Pupwede na ba niyang itapon sa outer space si Zachariel dahil nahihiya na siya. Ayaw niyang magkwento rito dahil siguradong mati-trace nito ang lahat—lalo na kung makikipagtulungan pa kay Ridge—kaagad nilang maituturo si Keith kung sakali mang kumpirmahin niya e.

“Hindi ba si kuya Keith ’yan?” hula naman nito.

Halos sinukin siya nang banggitin ni Zachariel ang pangalan ni Keith. Tignan mo, wala pa mang limang segundo ang lumipas mula nang isipin niya, halos mahuli na siya!

Kung hindi lang siya ngumiwi, hindi pa papalakpak si Zachariel na tila ba kinukumpirmang imposible ngang si Keith dahil hindi naman talaga iyon magugustuhan ni Leon.

“’Nga pala, ayaw mo ro’n. Pero ’di rin naman imposible na siya, ’di ba?” he reasoned out.

Sinagitsitan niya ito. “Ayusin mo nga ang mga desisyon mo sa buhay. Walang ganap na gano’n.”

Si Zachariel naman ang sumagitsit. “Tang ina, barko kayo no’n e. Matagal na kayong item. Mukhang kailangan ko nang maging matchmaker, a.”

“Gago ka ba? Naririnig kita.”

Hindi man lang nakuha ni Leon na magulat nang banggitin ni Zachariel na item sila ni Keith. Ano pa nga ba ang bago? Mukhang kahit naman noong high school siya, parang may remnants ng nakaraan na naaalala nga niyang ilang beses siyang inasar ni Zachariel kay Keith noon.

Ah. Natigilan si Leon noong maalala kung paano siyang kinilig sa tuwing inaasar siya nito kay Keith. Nakakahiya na alalahanin pero punyeta, hindi na niya maitanggi.

He was so pathetic back then. Right now, he thinks that he would still be as pathetic as he was before.

Natigilan si Leon sa pag-iisip noong mag-beep ang cellphone niya. Pinasadahan niya noon nang tingin si Zachariel ngunit abala ito sa pag-iisip. Mukhang binabalak nga siyang i-match make kay Keith pero anong pakialam niya? Hindi siya aangal, kamo.

Moreover, as soon as he fished his phone from the table and read the notification he received, his forehead instantly furrowed when he saw Elisa’s name displayed on his lockscreen.

Ito na naman si mahilig mag-unsend ng messages kapag hindi pinapansin. Even though he complained, he still opened Elisa’s message, only to see that she was asking if she could see him tonight.

Leon heaved a sigh as he read Elisa’s message over and over again. Tinatamad siyang makipagkita rito. Pagod siya e. Pakiramdam niya, magsasayang din siya ng lakas at enerhiya — lalo na at kay Zachariel palang, drained na drained na siya.

But should he go?

“Hoy, ano ’yan? Tulala ka sa selpon mo, a,” puna sa kanya ni Zachariel nang mapansin ang pananahimik niya.

Pinasadahan niya nang mabilis na tingin ang kaibigan at bumuntong hininga. “Wala. Iyong kasama ko lang sa trabaho, nakikipagkita sa ’kin ngayon.”

“Si Elisa?”

Naniningkit ang mga mata niyang pinagmasdan ang kaibigan. Hindi makapaniwalang nahuhulaan nito agad kung sino ang tinutukoy niya. Samantala, nagmamalaki namang inayos ni Zachariel ang buhok dahil tumpak ang hula niya.

“Kitain mo kasi. Kaso gusto mo ba? Kung ako sa ’yo, kokontakin ko nalang si Kuya Keith,” dagdag nito.

Hindi niya alam kung dala ba ng kawalan sa huwisyo pero tumango si Leon at sumang-ayon sa suhestiyon ni Zachariel. Halos tatawagan na sana niya sa messenger noon si Keith nang mapagtanto nilang dalawa ang nangyari.

“Gago!” sabay nilang sigaw ngunit habang aliw na aliw si Zachariel, punung-puno naman ng panghihilakbot si Leon.

Kabanata 43

KABANATA 43

JUST WHAT exactly does Elisa wanted that she needed to see him this late? And what does Leon wanted to hear that after his conversation with Zachariel, he came rushing to see this woman? If he was only talking about himself from the past, he would have thought that he was still interested in Elisa. But right now, it was just all different, to be honest.

When Elisa’s face brightened as soon as she caught a glimpse of his nearing figure, it made Leon feel irked inside. He can’t find the same amusement he used to have whenever she’s around. Well, yes. She is still a beauty, she’s still someone every men would want to settle down with, the woman every men like him wanted to bear their children, that kind of thoughts.

But his preferences recently changed. All thanks to that motherfudging Keith Gaviola. Hell, he even used their code red in their group chat just so he could ask if he’s still normal or if he should sacrifice himself to Satan!

“Pumunta ka! ’Kala ko, ’di ka na papayag dahil ’di ba, kauuwi mo lang galing sa bakasyon mo?” Ganito ang naging bungad sa kanya ng dalaga. Sinabayan pa iyon ni Elisa ng paghawak sa dibdib para huminga nang maluwang. “Kumusta ang bakasyon mo?”

Did he just go here to answer that stupid question? Pupwede namang pag-usapan ito via text or chat. Talagang pinagsayang siya ng gas para kitain ang isang ito?

And Leon does not want to be an asshole but if she keeps on beating around the bushes, he can’t help it but to show his true colors and disinterest in seeing her.

Kung siya lang ang papipiliin, mas gusto niyang daanan si Keith sa kanila kaso siguradong abala iyong mag-ayos ng mga gamit o hindi kaya nagpapahinga ito ngayon. Alas otso na ng gabi, e. Ayaw niyang abalahin ang asungot na iyon.

“Kung ganito lang itatanong mo, ba’t ’di ka na lang nag-chat sa ’kin?” he deadpanned.

His question made Elisa startled but he wasn’t someone who’d take his tone back when his time was wasted. Keith knew about this that was why back then, he made sure that he had business with Leon before paying him a visit.

Nito lang naman naging makapal ang mukha ni Keith dahil inii-spoil din niya.

“Oh, no.” Mahinang tumawa si Elisa pero halatang itinatago lang nito ang pagkadismaya dahil sa kawalan niya ng interes. “Gusto talaga kitang makita ngayon.”

“Why’s that? Pupwede naman yatang ipagpabukas ’to. Pagod ako sa byahe, Eli,” blangko ang mukhang aniya.

Isa pa, marami silang aktibidad na ginawa ni Keith noong bakasyon nila. Bukod sa gumala, syempre. Hindi siya nito pinatulog dahil mukhang totoo ngang miss na miss siya nito. Kung sa bagay, ilang buwan silang walang maayos na pagkikita. Kaya noong nakabawi, halos hindi na siya bitawan noong isa.

“Alam ko pero gusto kitang makita ngayon, Leon,” pagdadahilan ni Elisa.

Kumibot ang isang kilay niya. He’s supposed to say something between the words ’ nasayang

ang

oras

ko ’ and ’ this is stupid ’ but he kept his mouth shut so that he won’t offend this woman further.

Banas, amputa.

Bumagsak ang mga balikat ni Leon. Gusto niyang mapahilamos ng mukha ngunit nang mapagtantong baka masyadong bastos ang ganoong klase ng reaksyon, pinigil niya ang sarili. Sa halip, kinagat ni Leon ang dila para bigyan pa ng oras ang sarili na mag-isip.

Naputol nga lang ang ‘oras’ sana niya nang kumapit si Elisa sa braso siya at dumikit sa kanya.

And of course, Leon felt uncomfortable! His body shook unconsciously, thinking that the way he tried to separate himself from Elisa was nothing but normal! Also, it wasn’t a wonder that Elisa would feel awkward and embarrassed right after Leon broke free from her touch! She probably never thought about this because back then, Leon was so into her.

But things change!

“I’m sorry,” anito sa maliit na boses bago tumungo. “Sorry, mukhang pagod ka nga yata talaga. Gusto lang talaga kitang makita ngayon dahil ilang araw ka ring wala sa trabaho. Sorry for forcing you to come here.”

Kumibot ang isang kilay niya kasabay ng pagngiwi niya. Anong klaseng pag-arte ito? Ngunit nang mag-angat ito ng tingin, kaagad niyang binura ang ngiwi na nakapinta sa mukha.

“Yeah. Pasensya na rin.” Bagamat labag sa loob niya e hindi siya makapaniwalang humingi rin siya ng paumanhin. “Pagod na talaga ako sa byahe, Eli. Kung ito lang naman ang gusto mo, pwede bang mauna na ’ko? You crossed the line here. ’Di naman kita kaanu-ano.”

Elisa’s eyes widened. “Oh. Right. Sorry talaga, pero bukas pwede bang sabay ulit tayong mag-lunch?”

“Okay…” he flatly responded.

Meh. Leon aually doubts that he would want to see her tomorrow.

Kung tutuusin, balak niyang sandali lang manatili sa opisina dahil may proyekto siyang tinatapos sa Clark. Even so, he also doubts that Elisa would let him slip from her grasp—this is the cons of involving himself with someone who recently had an issue. Tang ina, tingin niya e lilitaw at lilitaw si Elisa sa site kung sakali!

Natigilan siya sa pag-iisip nang biglang sumagi sa isip niya si Keith.

Aba’y tang ina. Ngayong nakabalik na si Keith mula sa dagsa nitong trabaho, hindi na niya maitago ang kaba lalo na’t baka makita nito si Elisa. Paano kung mapagkamalan nitong may namamagitan sa kanila ng dalaga? The thought horrifies him. Baka magalit sa kanya si Keith. Ayaw pa naman niyang ito ang magagalit sa kanya dahil hindi siya sanay na masama ang loob nito.

Pero nakakasama naman talaga ng loob si Leon kaya ano ba ang gusto niyang asahan kay Keith? Matuwa itong kasama niya si Elisa? Kung siguro maabutan nga lang siya noong kasama ngayon si Elisa, baka nai-chat na siya o natawagan para pauwiin o palapitin sa direksyon kung saan ito nakatayo.

The thought makes him shiver but at the same time, he finds a possessive Keith really seductive. Siguro, wala na siya sa tamang pag-iisip matapos mapagtantong wala na siyang kawala roon sa isa.

“Uuwi ka na ba pagkatapos nito?” pagtatanong ni Elisa.

Natigilan si Leon sa pag-iisip nang marinig ang boses ng dalaga. Hinanap ng mga mata niya ang pigura nito at nang matagpuan itong nasa harap niya’t nakatitig sa kanya, kumunot ang noo niya.

Tipid siyang tumango. “Oo. May pasok pa ’ko bukas. Ikaw din.”

“Hindi ka ba naka-off bukas?” Ipinilig nito ang ulo.

“Hindi. Sinagad ko bakasyon ko dahil minsan lang naman akong lumabas kasama kaibigan ko.”

It was awfully bitter when he mentioned the word ’ friend ’ while pertaining to Keith. Inignora na lang niya at nagtatanong ang mga matang pinagmasdan naman si Elisa.

“Mauuna na ’ko,” paalam niya.

Tipid na ngumiti si Elisa at tumango. “Gusto lang sana kitang makita talaga ngayon pero ayaw mo namang magtagal.”

His side lip twitched. Kinokonsensya pa siya. Kasalanan ba niyang pagod siya at ang epal ng schedule nitong kaharap niya? Kay daming oras na pupwede siyang kitain, ngayon pa ang napili. Hindi rin pala sila magkaibigan, bigla niyang naalala!

Despite these facts served in front of him, Leon was still somehow swayed by his conscience. Nito talagang nakaraan, bumabait siya. It feels as though this is Keith’s influence.

“Fine. Let’s grab some coffee before we go home,” aya niya.

Muling lumiwanag ang mukha ni Elisa. “Talaga? Akala ko ba, gusto mo nang magpahinga?”

“It’s just coffee. ’Di naman tayo kakain sa labas pagkatapos.”

“Oh, you’re right.”

There was a hint of dismay from Elisa’s voice but all Leon did was to exhale and begin to walk to where Starbucks is. Napansin ni Elisa ang pagkilos niya. Bagamat hindi nagmamadali, mabilis na sumunod sa kanya ang dalaga. While he was here walking freely though, Leon had to look around in hopes that he would not pass by one of Keith’s doctors or nurses.

And it seems like fate was with him because he did not really catch a glimpse of any of Keith’s co-workers. Mabuti naman, dahil wala siyang balak na ngayon pa makaaway si Keith.

However, however ! His heart almost dropped when he received a message from the male he was unconsciously manifesting.

Keith Gaviola:

By, wya? I’m in front of your house.

Okay lang ba kung pumasok na ko? I still have your key.

Napasapo si Leon sa dibdib. Tang ina, kailangan niya ng alibi. Bakit ba biglang nasa bahay niya si Keith? Wala siyang maalalang nagsabi itong dadaan. Mukhang dalawang kape ang bibilhin niya sa Starbucks para hindi halatang nakipagkita siya kay Elisa, a.

Pahamak din itong isang ito, e. At napansin ni Elisa ang pagkasiphayong nakapintura sa mukha niya.

“Le, is something okay? Sumimangot ka bigla no’ng may na-receive kang message,” she pointed out.

Elisa asked worriedly and in a sweet voice, of course, in hopes that she would be able to soothe Leon. Only that her voice was ineffective and Leon would rather listen to Keith’s deep and baritone voice instead.

Lumingon siya sa direksyon ng dalaga at tipid na ngumiti. “I’m okay. Dumaan sa bahay kaibigan ko. I guess I’ll grab two coffees for us.”

Kumunot ang noo ni Elisa. “Madalas bang bumisita ’yong kaibigan mo sa bahay mo? And is this the same friend you went to a vacation with?”

“Yeah,” was all that he could reply before he shrugged. “I guess we’re close so you could think of it like that.”

Naipilig ni Leon ang ulo noong ngumuso si Elisa. Tila ba mayroon itong naisip o hindi naman kaya e mayroon biglang bumabagabag dito. Hindi nga niya balak pansinin hanggang sa bumuka ang bibig ng dalaga para mag-usisa.

“Ang close niyong dalawa. Babae ba siya?” anito.

Siya naman ang nagkunot ng noo. “No, he’s a guy. I’ve been with him since I’m in Junior High school, too.”

“Oh!” Elisa’s face lit up as she clasped her hands. This reaction made him internally hiss. “Akala ko babae. Mabuti naman. Imposible kasing bakla ka ’di ba, Leon? Ang layo sa image mo. Ang dami kasing nagkakandarapa sa ’yo sa floor, e.”

Biglang napasinghap si Leon nang marinig ang tugon ni Elisa, lalo na nang humagikhik ang dalaga. Pero hindi niya iyon nagustuhan.

Leon’s lips thinned and he was abruptly bothered by something.

True, he was someone who makes women’s hearts flutter despite not doing anything. He is known for being an asshole, a womanizer who jumps from women to women as soon as he finds them dull and boring. If ever Leon was gay, it would become totally out of character. Who would have ever expected for him to bend just to be with Keith?

“Yeah, right.” Tumango siya. “I can’t date another man. It’s impossible.”

Ulol. E kaunting-kaunti na nga lang baka mamaya e siya pa ang magmakaawa kay Keith na gawin siyang boyfriend. The thought made him sigh.

“Pero ’di ba may tsismis na ang mga kaibigan mo raw, lalaki rin ang asawa? Kaya natatakot halos ng babae sa floor na i-approach ka dahil baka façade mo lang daw ang pagiging straight. It’s disgusting kasi. Alam mo na. But hearing that you’re not gay is reassuring.” Elisa smiled.

Imbes na sagutin ang dalaga, pinasadahan niya ito nang mabilis na tingin. He doesn’t want to waste his saliva nor his voice just to speak with her. Lalo na, ewan ba niya pero nao-offend siya sa sinabi nito. Dahil ba mga kaibigan niya ang tinutukoy nito o dahil alam naman niya na mahal na rin niya si Keith?

He doesn’t want to date Elisa but for some reason, he cannot predict the future—especially when it turns out to be so fucked up that Leon would never have anymore scapegoat.

“You took so long,” Keith almost whined as soon as he got to see Leon enter the house. “Where have you been? You didn’t even reply to my messages.”

Natigilan sandali si Leon sa paghuhubad ng tsinelas nang mapagtanto ang reaksyon ng sariling katawan noong oras na makita niya si Keith. Umangat ang mga kilay niya at naaliw kung paanong awtomatikong nawala ang lahat ng bumabagabag sa kanya. Maging ang pagkairitang naramdaman kay Elisa, bigla na lang natunaw.

Parang mga dahon na tinangay at sumaliw sa hangin, limot na ni Leon si Elisa.

Samantala, mukhang nawirduhan si Keith sa iniaasta niya dahil mataman itong nakamasid sa kanya. Inoobserbahan ang mga pagkilos niya dahil bigla siyang tumigil sa harap ng pinto at pinagmasdan ito. Kung siguro makikita lang ni Leon ang sarili, baka pati siya e mawiwirduhan sa sariling kalokohan.

“Baby, why did you pause right there? It’s weird to see you not moving at all,” puna ni Keith sa kanya na siyang dahilan upang mahila siya pabalik sa huwisyo.

Ilang beses siyang napakurap-kurap bago nag-iwas ng tingin. Hindi nagtagal, bumulahaw na lamang sa pagtawa ni Keith dahil napagtanto nitong hindi nga pala kumukurap si Leon habang nakamasid dito.

He probably thinks that Leon’s creepy, so he hissed.

“Ang saya mo, a? Bumili ako ng Starbucks,” anito nang mahimasmasan na sa wakas. Pero syempre, nilalamon pa rin siya ng kahihiyan dahil halos hindi matigil si Keith sa katatawa. “Porket natulala lang ako sandali, gumaganyan ka? Yabang mo, a?”

“But you were so cute a while ago. Why did you even pause like that?” natatawa nitong tanong.

Humalukipkip siya. “Wala. Mayroon lang akong naisip. Parang ilegal matigilan ’pag kailangan, a.”

Keith’s eyes danced in amusement and that made Leon pout. Nag-iwas ito ng tingin bago umayos ng upo at nagkibit balikat.

“Doesn’t seem important to me but okay.” After pointing that out, Keith noticed the Starbucks. “You bought two? Damn Le, I thought I’m the only considerate person between us.”

Awtomatikong kumibot ang isang kilay ni Leon habang naglalakad siya tungo sa lamesang nasa harap ni Keith. Inilapag niya ang mga kapeng pinamili roon bago niya ipinagkrus ang mga braso at tapunan ng masamang tingin ang binata.

“Tang ina mo, sino nagsabing sa ’yo ’to? Akin ’to pareho,” asik niya.

Keith snorted. “Okay, ipagpalagay nating gano’n kahit pangalan ko ’yong nakalagay sa isang kape.”

“Gusto ko lang naman ilagay pangalan mo ro’n para hindi halatang matakaw ako sa kape!”

“E ayun nga, ’di ka matakaw sa kape. Sa alak mo sinisira ang buhay mo mula no’ng bumalik ako rito sa Pinas. Mukhang nagbagong buhay ka naman pala no’ng nagsama tayong dalawa.”

Gusto pa sanang sumagot ni Leon ngunit kinalkal na ni Keith ang plastik ng Starbucks at kinuha ang kapeng in-order niya para rito. Kay Keith naman talaga iyon, gusto lang niyang umarteng hindi dahil inaasar siya nito.

Moreover, as soon as Keith began to sip from the coffee he bought, Leon sat beside him who instantly hanged an arm around his shoulder. Kumunot pa ang noo niya at naniningkit ang mga mata niyang pinasadahan ng tingin si Keith ngunit lumipat ang kamay nito sa ulo niya para bahagyang guluhin ang buhok niya.

“I thought you’re tired but you went out. Mayro’n ka bang kinita?” tanong ni Keith.

Natigilan siya. Para siyang namutla sandali pero hindi nagtagal, nabawi niya ang tindig at nakatikhim para maipon ang boses nang hindi siya garalgal na sumagot.

Still, he gulped. “Kasama ko sa trabaho. Tinanong kung okay lang daw ba makipagkita. ’Kala ko importante ’yong ganap pero kinumusta lang pala bakasyon ko.”

Mahinang humimig si Keith. Hindi ito sumagot o nag-react at ipinagpalagay ni Leon na ganoon ang reaksyon nito dahil ayaw nitong agawin ang spotlight mula sa kanya. Parang gusto lang makinig dahil pagod nga siya sa byahe pero lumabas siya.

“Nagalit ako kasi syempre, ’kala ko importante.” He heaved a deep, deep sigh. “Tapos malalaman ko, bull shit lang pala kailangan sa ’kin.

No but seriously, Leon really thought that Elisa called him because she wanted to tell him something about work. Then it turns out that she just wanted to see him which is weird, but he does not give a fuck.

“Tapos gusto lang pala akong makita? Bad trip.” He snorted. “Nasayang ’yong gas ng kotse ko kaya nang mag-text ka sa ’kin, bumili na lang ako ng Starbucks para sa ’tin nang ’di masayang effort kong pumunta ro’n,” dagdag niya.

Pinasadahan ni Keith ng tingin ang kapeng hawak at napangiti. “Sabi ko na akin ’to, e. Itinatanggi mo pa na para sa ’kin.”

“E kung ’di ka ba naman anak ni Satanas. Bwisit ka, e. Mang-aasar ka pa.”

“Anyway, babae ba ’yong nakikipagkita sa ’yo?”

Nang marinig ang tanong ni Keith, naglapat ang mga labi ni Leon. Mukhang inaasahan nito ang reaksyon niya dahil bumuntong hininga ito at ibinaba ang Starbucks pabalik sa lamesa. Seryoso siyang tinignan ni Keith.

“Kaanu-ano mo?” anito.

Hindi inaasahan ni Leon ang reaksyon niya pero biglang bumuka ang bibig niya para isigaw ang sagot.

“Wala! ’Di kami magkaanu-ano!” dipensa niya.

Pareho silang nagulat ni Keith at dalawa lang ang posibleng ma-connotate ng binata base sa bilis ng sagot niya at lakas ng boses niya noong nagsalita siya. Fear washed throughout his body when he realized that Keith might get the wrong idea. Kung kaya ang bilis niyang kumapit sa damit ng binata.

“’Di kami magkaanu-ano,” ulit niya at nagulat siya nang ang dating ng boses niya e tipong nagmamakaawa pa.

Napakurap-kurap si Keith. Mismong ito, hindi inaasahan ang reaksyon niya. Hanggang sa pakawalan ni Keith ang hanging kanina, isininghap niya.

Humimig ito. “I know, kasasabi mo lang. Why do you look so scared?”

Leon badly wanted to snifle but he gritted his teeth and manned up. He averted his gaze before he decided to bury his face on Keith’s chest.

Then he snifled. Bad trip. “Baka iba isipin mo, e. Sasapakin kita kung bigla mong isipin na may iba akong kinikita liban sa ’yo.”

Punyeta, pero meron naman talaga. Kinita pa nga lang niya ulit kanina. Ngayon siya lalamunin ng konsensya e nakuha pa niyang magsinungaling!

“Well no,” Keith pointed out and proceeded to comb Leon’s hair with his fingers. “After all, you would’ve disposed me already if you were seeing somebody else, right?”

Namilog ang mga mata ni Leon nang marinig ang katuloy ng sinabi ni Keith. And he would be lying if he said that he didn’t flinch and his heart did not stop from beating for a quick second. Para siyang binuhusan ng malamig na tubig nang manggaling mismo sa bibig ni Keith ang posible niyang gawin kung makahanap siya ng iba.

Nang mag-angat siya ng tingin para hanapin ang mga mata ng binata, nakangiti lamang itong nakatitig sa kanya. Para bang kinurot ang puso niya dahil parang kung gagawin man nga iyon ni Leon, handa na ito at may nakalatag nang plan B.

“Meron ka bang… reserba?” His chest tightened. Siya mismo, hindi niya nagustuhan ang tanong niya. “Keith, you just told me that I shouldn’t leave you but why do you sound like you’re already planning your life with someone else?”

Kahit ito, namilog na ngayon ang mga mata at natulala na lamang nang rumehistro ang sakit mula sa boses niya.

“Wasn’t that your plan?”

Napaismid siya’t napapantastikuhan itong pinagmasdan. Gago.

Gago, putang ina. Pagkatapos niyang ma-realize na may gusto siya rito, ’tsaka niya malalamang may plan B na pala ito kung sakaling magkamali siya?

Unti-unting binitawan ni Leon si Keith at itinuro ang pinto palabas.

“Leave,” was all that he could say which made Keith’s eyes widen. Ibinuka nito ang bibig para magsalita pero pinangunahan niya ito. “I said leave .”

Kabanata 44

KABANATA 44

BWISIT SI Keith Gaviola. Totoo naman ang sinabi nito na may balak si Leon na iwanan ang binata pero sa panahong ito, pakiramdam ba ni Keith e kaya pa niyang gawin iyon? Ha. Nadidismaya siya dahil handang-handa na pala si Keith kung sakaling hindi mag-work out ang kung anong meron sila.

Nagngitngit ang mga ngipin ni Leon. Alam niyang hindi niya masisisi si Keith dahil ibang klase rin siya, ‘tsaka base sa situationship nilang dalawa ng binata, hindi ba siya ang mismong nagsabi rito na kahit kailan e hindi iihip ang hangin sa direksyong nais nito?

Ukinam, siya talaga ang may sala kaya wala siyang karapatang magalit… pero galit siya kasi kung kailan napagtanto niyang ayos lang mag-adjust para rito, ‘tsaka naman ito tinamaan ng saltik.

“Bad trip,” bulong niya sa sarili bago nasapo ang noo at umubob sa lamesa sa opisina.

Martes noon at kahit ayaw niya, mayroon siyang meeting na kailangang daluhan.

Moreover, the meeting was not really the main reason why he feels like strangling someone. Of course, it had to be Keith!

“Gusto ko siyang sakmalin!” nasisiphayong sigaw niya ngunit mahina ang boses niya. Sapat lang para sa buong opisina lamang niya mag-echo ang boses niya’t hindi lumusot sa labas. “Gago ba siya?! King ina, mula dati ganito siya! Ipinanganak ba talaga siya para bad trip-in ako?!”

Kung alam niya lang sana na magiging ganito ulit si Keith e sana, hindi na siya nagkainteres dito! Gago, ang daming ibang lalaki sa tabi! Bakit ba ito pa ang napili ng katawan niyang pag-trip-an?! Ano naman kung ang kasama niya noong naranasan niyang makipag-make out sa lalaki e si Keith?! Maraming iba na pwede niyang tapunan ng kuryosidad niya!

Hindi na niya alam kung anong gagawin. Bakit ba kasi ganyan si Keith? Tipong may life plan nang naka-stretch out kung hindi talaga titino si Leon.

‘ Gago

… ang

sakit

.’ Ibig sabihin, may babae na itong nakareserba talaga.

Kasi siya? Kahit nakikipagkita siya kay Elisa, hindi niya naisip na ipagpalit si Keith para rito. As evil as it may sound, Leon just really Elisa to kill time while Keith wasn’t around. Pero hindi pisikal. Ni hindi nga niya masikmurang kausap si Elisa. Gusto lang talaga niya ng kausap noong wala si Keith, kaya ngayong bumalik ito galing sa sandamakmak nitong gala e isinuka na niya ang dalaga.

It wasn’t in his plan to date her since he realized that he’ s into Keith.

But… what if Keith was meeting with his woman while he was attending his business trips? Paano kung siya e gusto lang ng kausap pero ito, abala nang magplano ng buhay nito kasama ang iba?

Naitikom ni Leon ang mga labi’t napaismid. Tang ina, gusto talaga niyang manapak.

Siya ba talaga iyong chick boy sa kanilang dalawa o si Keith na mukhang planado na ang buhay sa oras na wala na siya? Tang ina. Sa sobrang bad trip niya, alam niyang hindi siya makakapag-focus sa trabaho ngayong araw na ito. Gusto niyang mag-early out pero malapit na siyang maka-receive ng love letter galing HR tungkol sa tardiness.

Natigilan si Leon sa pag-iisip nang mayroong kumatok sa pinto ng opisina niya. Nag-angat siya ng tingin para titigan ang pinto. Inaalisa kung sino ba bukod kay Remi ang iistorbo sa kanya. Nang maisip na posibleng isa sa mga kliyente iyon at maaga lang na dumating, kaagad na bumuntong hininga si Leon.

“Come in,” was all that he could say.

But he immediately regretted that decision when the person who opened the door was neither Remi or any possible client that he planned to meet today. It was Keith.

Muli niyang nasapo ang noo at napasagitsit habang si Keith, inignora ang pagkasiphayong ipinapahayag niya. Tumungo ito sa upuang nasa harap ng lamesa ni Leon at umupo roon.

“You seem to be in a bad mood,” nag-aalalang puna nito noong matignan siya nang maayos..

Napapantastikuhan siyang umismid. “Sino naman ang palagay mong may kasalanan?!”

“We haven’t seen each other for days. Galit ka pa rin ba sa ‘kin? I’m sorry. I don’t know how to explain myself out of this mess but…” Keith trailed off. “I was scared that you’d leave me.”

“So you planned your life with someone else?”

Hindi siya sinagot ni Keith. Sa halip, mataman siya nitong pinagmasdan. Nag-iwas ng tingin si Leon sa binata dahil pakiramdam niya e malapit na niyang isuka ang itsura nito.

“I came here because I missed you,” pag-iiba nito ng usapan.

Naningkit ang mga mata ni Leon. Namamangha siyang napailing-iling. Hindi siya natural na ganito. Mula noong naging mas maayos ang relasyon nila ni Keith, nabawasan ang kabruskuhan niya rito pero sumisipa na naman ngayon.

“Leave,” walang gana niyang sabi at umupo nang maayos para iligpit ang mga dokumentong maaari niyang gamitin sa meeting. “Kung pakiramdam mo e marami akong free time tulad mo, nagkakamali ka. Marami akong gagawin at wala akong oras sa ‘yo.”

Napalunok ito. “Kadarating ko lang, Leon. Pwede ba kitang hintayin matapos? Let’s have lunch after your meeting. Let’s talk about this.”

“Do you seriously think that I’m in the mood to deal with you right now? Leave.”

Mataman silang nagkatitigan ni Keith matapos ng sandali nilang pagsasagutan. Humugot siya nang malalim na hininga para pakalmahin ang sarili ngunit nang makita ang pagkadismaya at bahid ng inis mula sa mga mata ni Keith, pakiramdam niya e hindi pa sila matatapos.

“No. Gusto kong mag-usap tayo tungkol sa nangyari kagabi. Let’s work this out, baby—” Hindi hinayaan ni Leon na matapos si Keith sa sinasabi.

Inagapan niya ito. “Wala na ‘kong pakialam kung may iba kang plano pagkatapos nitong situationship natin. Tama ka naman, katawan mo lang habol ko sa ‘yo. Malinaw na ba? Ilang beses kita paaalisin nang iwanan mo ‘ko?”

Hindi na mabilang ni Leon kung ilang beses siyang lumunok para panatilihin ang tindig. Samantalang si Keith, naniningkit ang mga mata siyang tinitigan.

“Totoo namang ‘di kita papatulan,” dagdag pa niya ‘tsaka umismid. “Kaya anong pag-uusapan natin?”

Keith scoffed. “Then why’re you mad at me? Ginawa ko lang ‘to kasi sinusundan ko ‘yong script na ibinigay mo sa ‘kin.”

Well, Leon was trying to rewrite the ‘ script ’ he has written then! Kaso ukinam, hinihintay lang din pala ni Keith na iwan niya ito kaya nawalan na siya ng gana. This is his karma and it irks him. A lot.

“Let’s not meet each other for a while— no, let’s not see each other ever again,” he said.

Napasinghap si Keith sa sinabi niya. “What? No, Leon… we could still—”

“Shut up and just leave me alone!”

With those words said, Leon rose from his seat with some folders he thought of bringing to the meeting. Meanwhile, Keith only stared at him and watched every move he made. As if he was stunned that he cannot do anything to stop Leon from leaving.

“You’re probably just mad… yeah?” habol ni Keith bago pa siya makalabas ng opisina niya. “I’ll give you space then. But please, let’s talk about this.”

“Para saan pa? Handa ka naman nang iwanan kita kaya ba’t pa tayo magsasayang ng laway at oras na mag-usap?” sagot niya.

His response was harsh and cold. Kung hindi nila lolokohin ang isa’t isa, paniguradong si Leon ang dahilan kung bakit mas bumaba ang temperatura ng opisina. He didn’t want to deal anymore of Keith’s bullshit.

But man, he really is bold for acting like this whereas this is what he used to want — this is how things should play out in the first place.

DESPITE THE HEIGHTS of his pride, Leon still could not believe how painful it was to tell Keith to leave him alone. Bwakanang shit, nagsisisi kaagad siyang inaway niya si Keith. Kung pupwede lang, iti-text niya itong pumunta sa bahay nila. He wanted to cuddle and feel his warmth, but no— nope . He would never let himself do such things.

And now here he is. Tambay sa pamamahay ng Chastain na masungit at Gonzales na mapang-asar, pero mas gusto niya itong ganito kaysa sa maingay na si Zachariel ang makausap niya. And oh, he would also love to talk to Gian and Lyle, if they were not so busy talking about expanding their business and such.

“I feel like punching you right on the guts,” said Zamiel who was staring at him.

Namangha sandali si Leon at napaatras ngunit nang mahimasmasan, nakasimangot niya ring binalik ang intensidad ng pagmamasid sa kanya ng kaibigan.

Ipinagkrus niya ang mga braso. “Ano na namang ginawa ko sa ‘yo? Nakikitambay lang ako’t ayoko kausap ‘yong kakambal mo. ‘Wag mo sabihing may naistorbo ako?”

“Meron,” mabilis pa sa ala singkong sagot nito. “I won’t spill the beans since you wouldn’t like it but you know what I mean.”

Napangiwi si Leon. Right, Zamiel doesn’t need to elaborate whatever he disturbed since he perfectly knows what might it be. Ginagawa niya rin noon kasama si Keith, e. Ngayon lang talaga siya walang dilig dahil inaway niya ang isa.

Bumuntong hininga si Leon. Sakto namang lumabas si Ridge mula sa lungga nito habang suot ang isa sa mga t-shirt ni Zamiel na ikinainit naman ng ulo noong isa.

“Out of all clothee, it had to be something I wore a while ago? Seriously?” Zamiel asked in the most frightening way that even made Leon feel terrified.

Then again, Ridge is Ridge. The man smiled at Zamiel as if he was no tiger but just a kitten throwing tantrums.

“I like your scent,” maiksing sagot ni Ridge, siyang dahilan upang umikot ang mga mata ni Zamiel. Matapos mag-usap ng dalawa, hinarap nito si Leon na napapiksi. “Long time no see. Did you finally figure out if you’re in love with your friend? ”

Sa isang iglap, bigla niyang naalala kung bakit delikado nga palang tumambay sa pamamahay ng dalawang ito. Kaso nandito na siya. Kahit bigla siyang umalis, siguradong mas bibigyan lamang niya ng oportunidad si Ridge na mang-asar.

“Sinong kaibigan?” bagot niyang tanong.

Nagkibit balikat ito. “Kung sinuman ang kasama mong nag-Mountain Province.”

“Gago ka, lalaki ‘yon. Mukha na ba ‘kong interesado sa kapwa ko? Pakyu.”

“Who knows? ‘Di imposible ang pagbabago ng preference.”

Ilang beses na kumibot ang isang kilay ni Leon. “Mandiri ka nga.”

“Ganyan din reaksyon ni Zamiel noon pero tignan mo kung sa’n kami napadpad ngayon.” Itinuro nito ang fiancé na halos maibuga ang kapeng iniinom.

Mabilis nitong nilingon si Ridge. Nakasimangot at hindi makapaniwalang bigla nitong huhukayin iyong mga kalokohan niya noong high school pa silang dalawa.

“That was all in the past!” Zamiel defended.

Tumango-tango si Ridge. “I know. I’m just saying that Leon’s preference could still change. Hindi lang naman babae ang nagkakandarapa sa kanya, ‘di ba?”

Both Zamiel and Leon looked clueless while Ridge explained things. But when the realization hit his friend, he snapped his fingers and stared at Leon like he just figured out something worth to waste some time on.

“Sinong pinag-uusapan? Ako pa ba?” naguguluhan niyang tanong dahil bwakanang shit, hindi na siya makahabol. “Pa-auto fill naman ako sa tsaa.”

“Why would we fill you in? Your cup’s full. You just keep on ignoring it since you started going out with this mysterious someone,” Zamiel replied which made Ridge snicker.

Leon, on the other hand, was only even more confused.

“Malakas kasi pakiramdam kong ‘yong kasama mo na magbakasyon ‘yong concern mo kaya ka napa-code red nitong nakaraan,” punto ni Ridge. “The timing’s uncanny.”

Imbes na sumagot, naghalumbaba si Leon. Bumuntong hininga siya at pinagmasdan ang hardin ng mga kabarkada niya. Nakakabilib talaga na nabuhay itong mga ito samantalang masyado namang jam-packed ang schedule ng mga ito.

Then again, he felt irked when he was reminded of Keith and nature. Kaka-hiking nga lang pala nitong minsan, tapos parang kinarma siya’t siya naman ang na-basted nitong kamakailan.

“Tatambay ka lang talaga rito? Wala kaming oras para sa ‘yo,” Zamiel nagged again but Leon was so lost in his reverie that he can’t hear his ramblings. Meanwhile, Ridge covered his fiancé’s mouth while he observed Leon. “Anong problema mo, Gonzales? Are we seriously watching him now?”

Ridge nodded. “He looked troubled, so yeah. I guess so.”

Bagamat wala ang atensyon niya sa mga kaibigan, kahit paano e narinig pa rin niya ang usapan ng mga ito. Muli niyang binalingan ang mag-fiancé na natigilan din sa pagbubulungan.

“Hindi nga siya,” sarkastiko niyang sabi dahil alam ni Leon na ipinipilit ng mga ito na kaya siya lovesick e dahil sa kasama niyang mag-hiking.

Namamanghang tumawa si Ridge. “Sabi mo e, pero sigurado rin akong hindi babae.”

“Ulol. Babae,” he deadpanned and heaved a sigh.

Tang ina ni Keith. Napaisip siya sandali. Kung madudulas ba siya, Kate ang pangalan na iisipin ng mga ito at hindi Keith? Lahat nakadepende sa accent at wala naman siya noon. Baka lang naman. Iniisip lang kung safe ba siya.

Leon paused when Zamiel nudged Ridge. “Just where did you get the audacity to assume that that guy would fall for a man? I’ll puke.”

Gusto niyang matawa sa narinig dahil kung malaman lang talaga ni Zamiel! Lalaki talaga iyong problema niya ngayon. Tama naman si Ridge at si Zachariel. Bwisit lang na na-one shot siya at tumpak kaagad sila sa mga hula nila.

Noong nagka-pandemic noon sa Pilipinas dala ng covid, dapat isa sa mga nagko-contract tracing sina Ridge at Zamiel e.

“That was what you told me ten years ago too but look at where it brought us. Ikakasal na tayo sa susunod na buwan Zamiel,” paalala ni Ridge sa fiancé.

Imbes na makisabad sa usapan ng dalawa, nanatiling tahimik si Leon at nakinig. Medyo nakaramdam siya ng inggit dahil kung iisipin, ilang beses nga namang nagtanggihan itong dalawang ito pero ayan na sila, kaunting tulak at ikakasal na!

Ganoong klase ng ending ang gusto ni Leon kahit na alam niya sa sarili niyang natatakot siya sa relasyong papasukin niya kasama si Keith. Pero may iba pa ba siyang choice kung ang binata na nga ang gusto niya na makasama? Wala, pero ayun nga, mukhang ibang daan na naman ang tatahakin nila dahil…

Habang unti-unting nilulunok ni Leon ang katotohanang hindi na siya makakaahon mula sa nararamdaman niya para kay Keith, naghahanda naman ang isa kung sakali na iwan niya ito.

He could just tell Keith that he wouldn&t do that.

But for some reason, he gets his tongue tied before he can secure a reassurance that he had a change of hearts and he cannot leave Keith.

Everything depends on him and yet… here he is, just secretly envying his friends.

“SANDALI, sandali, sandali. Nagbakasyon ka sa Sagada kasama ‘yong magaling kong kapatid? Gago, pa’no mo nahila? Kinaladkad mo ba?!” namamanghang sabi ni Leonardo. Napasinghap ito’t madramang tinakpan ang bibig. “Paano mo tinali sa sasakyan si Leon?! Gago, nakatsansing ka ba?! Putang ina mo, ingatan mo kapatid ko!”

Bumuntong hininga siya. “Anong tinali? Ang lawak ng imagination mo.”

Anong tinali? Nagkusa si Leon na pumasok sa sasakyan niya. Ito pa ang nag-aya ng bakasyon at sa pagkakaalala niya, wala siyang mintis na nagkwento kay Leonardo. Nire-recall naman niya, pero kahit iyong pinaka walang kwentang detalye noong bakasyon nila ni Leon, sinabi pa niya.

Malinaw. Kumpleto rekados. Kaya saan nito nahugot iyong tinali niya ang kapatid nito sa sasakyan? Syempre, liban sa gumawa sila ng milagro, lahat naman e sinabi niya rito.

“Hindi mo ba talaga tinali? Maarte ‘yon, e. Daig pa ang babae,” napapantastikuhang anito.

Keith heaved a long, deep sigh. “Kasasabi ko lang sa ‘yo na siya ang nag-aya ng bakasyon, Nards.”

“What the fuck? Magkasundo na ulit kayo?”

“So-so. May nangyari lang kaya madalas kaming magkasama ng kapatid mo nitong nakaraan.” Albeit he has the guts to call this guy and tell him what happened recently, he does not want to disclose his actual relationship with Leon right now. “Pero pakiramdam ko, ‘di magtatagal. Kakalimutan din ulit ako, gano’n.”

“Akala ko ba magkasundo na kayo? Did you fuck up?”

Tinitigan niya ito nang masama. “No, I didn’t. I can’t remember. But maybe.”

“Sinabi mong mahal mo siya?”

“Yeah but it’s not that…” Kinamot ni Keith ang ulo at muling humigop nang malalim na hininga. “Iba ang dahilan kung ba’t galit sa ‘kin kapatid mo.”

“Pero alam niyang mahal mo siya?!”

“Oo.”

Leonardo nodded. “E, anong sabi no’ng bata?”

“Wala, walang sinabi. I‘m still rejected.”

Leonardo heaved a deep sigh. It was an audible one to emphasize that he was emphatizing with Keith. He felt relieved too, that his best friend entertained his request just to listen to his ramblings.

Also, it is a given that Keith might seem stupid for sharing all these experiences he had with Leon to his older brother, Leonardo. Then again, he really wanted someone to talk with. And out of all people who knows him well and understands his feelings for Leon (also, the fact that he was able to accept Keith’s affection for Leon) , Leonardo was at the top list.

“Sabihin mo sa ‘king may improvement sa relasyon niyo. Let’s just look at the brighter side. Malay mo, kung ipagpapatuloy mong kumilos ng ganyan, mahalin ka rin. Kasi p’re seryoso akong naging crush ka niyan noong high school siya!” anito.

Pagak siyang tumawa. “Edi sana bago mo pa nalaman, ako kaagad ang nakapansin dahil madalas kaming magkasama. ‘Tsaka baka matagal ko nang inangkin kapatid mo.”

“Ayos. Magsusuntukan muna tayo. Lalaki kapatid ko, ‘di babae.”

“Yeah. So?”

Pareho silang natahimik hanggang sa maalala niya ang kinukwento rito kanina.

“Hindi rin kami magtatagal,” mahina niyang sabi.

Naghalumbaba si Leonardo nang marinig ang sinabi niya at napaismid. “Pinapangunahan mo si Leon. ‘Tsaka kung magsalita ka, parang may iba pa kayong relasyon, a. Ba’t ka iiwan no’n kung magkaibigan kayong dalawa?”

Hindi siya kaagad na sumagot. Ipinilig niya ang ulo at itinaas ang isang kamay bago iyon iwinagayway at sinisensyas na fifty-fifty silang dalawa ni Leon.

“It’s complicated,” was all that he could say.

Naiirita itong bumuga nang marahas na hangin. “E gago pala kayo. Pagkakaibigan na lang, ginagawa niyo pang kumplikado. Maganda na ngang simula ‘yon. Umamin ka nga, anong mahirap sa relasyon niyo ni Leon?”

“Lahat,” mabilis niyang sagot. “Nards, mahal na mahal ko kapatid mo. Kung iiwanan ako ni Leon ngayon, ‘di ko alam kung sa’n ko pupulutin sarili ko.”

“Kay Samara,” blangkong sagot ni Leonardo.

Napaismid siya. “Hindi ako masaya sa kanya. Si Leon ang gusto ko, Nards. Kaso ‘di ko alam kung kaya ba ni Leon na sikmurain ako.”

Then again, Keith has a vivid recollection of Leon telling him once that he is affecting him. It was just that the message was vague and Keith was afraid to ask if it was romantically or just… physical .

“Anong balak mo?” tanong ni Leonardo na humila sa kanya pabalik sa huwisyo. “Pilitin mo si Leon na sikmurain presensya mo kung gusto mong kayo talaga. Ipilit mo, tanga. Kung ‘di niya gusto, ‘wag mong bigyan ng pagpipilian. Makapal naman mukha mo, ‘di ba? Ba’t ka nagmumukmok diyan?”

“Ewan ko. Gusto ko lang sabihin sa ‘yo ‘yong mga ganap nitong nakaraan. Ayoko siyang sukuan. Gusto kong sa kanya manggaling na ‘di ako pwede para sa kanya bago ako… bumalik sa plano,” aniya.

“Sinabi na ba niya?”

Umiling siya. ‘Tsaka naman umismid si Leonardo.

“Wala naman palang sinabi sa ‘yo. Ba’t mo iniisip na babalik ka rito sa Canada para balikan ‘yong ex mong hayok sa ‘yo? Bobo ka ba?” naiiritang punto ni Leonardo.

Nagkibit balikat siya. “I… I just thought that he might not choose me. So…”

“Hindi ka naman masaya ro’n. Ang bobo niyo pareho ni Leon.”

Mahina siyang tumawa. “Sorry.”

Nakangiwi siyang pinagmasdan ni Leonardo bago ito napailing-iling. Bumuga ito ng marahas na hangin habang si Keith, sumandal sa back rest ng kinauupuan.

“Bahala ka sa buhay mo, Keith. Pero walang sinabi si Leon kaya ‘di ko ma-gets kung anong ikinakatakot mo diyan. Man up. ‘Wag mong bigyan ng space kung nag-away kayo. Sigurado rin namang natatakot lang si Leon sa ‘yo kahit hindi ko rin alam ba’t siya nagalit sa ‘yo. Hindi ka iiwan no’n nang basta-basta,” anito.

Sana. Sana nga.

Kabanata 45

KABANATA 45

TWO WEEKS. Magmula noong sabihin ni Leon na huwag muna silang magkitang dalawa, pakiramdam niya e parang mababaliw na siya. Gusto niyang sapakin ang sarili. Iniisip na dapat, pinili niya ang mga salitang lalabas mula sa bibig niya kung ayaw niyang dumulas sa mga kamay niya si Leon.

He misses him, of course! Biruin niya ba namang dalawang linggo na silang hindi nagkikita. At ongoing pa! Hindi niya malaman kung kailan ang expiration date ng inis ni Leon nang dahil sa sinabi niya.

And Keith cannot lie about one fact regarding Leon—it just seems like he got mad after he told him that he was prepared to be left alone. But was that not the script that Leon provided him? Although, miracles do happen, he just can’t help it but to sometimes raise his guards up in fear that he would break if Leon really decides on leaving him.

But there was something weird about Leon. Why would he get mad after knowing that he planned on settling down with someone else if Leon doesn’t choose him?

Oo, mayroon siyang plan B. Tila ba ganoon ang script na ginawa niya sa sarili niya—daang iginuhit niya kung sakali mang hindi sila magkatuluyan ni Leon sa huli. Pero sa totoo lang, niloloko lang ni Keith ang sarili. Hindi niya kayang maghanap ng iba—hindi niya kayang magmahal ng iba bukod kay Leon.

The only person he wants to love and live for the rest of his life is Leon Eleazar.

“Doc?”

Ilang beses na napakurap-kurap si Keith noong segundong marinig niya ang boses ni Ashley na tawagin siya. Tila ba iyon ang nakatulong sa kanya na bumalik sa huwisyo—umahon mula sa malalim na karagatang gawa ng malikot at malalim niyang mga isipin.

Napatuwid ng upo si Keith at mahinang tumikhim. Nag-angat siya ng mga mata ‘tsaka natagpuan ang nurse na nakamasid sa kanya.

“May problema ba?” tanong niya noong oras na maipon niya pabalik ang tindig.

Sa hindi malamang dahilan, lumunok si Ashley at mabilis na nag-iwas ng tingin para magmasid sa ibang direksyon. Para itong napapaso dahil lang sa nagtama ang mga tingin nila. Umangat ang isang kilay niya nang pamulahan ng mga pisngi si Ashley.

“Kanina ka pa nakatulala, Doc. Nag-aalala na kami sa ‘yo. Hindi ka rin nag-lunch kaya… iniisip namin kung may sakit ka ba?” anito.

Matapos magsabi ng iniisip, mayroon itong inilapag na paper bag ng McDo sa lamesa niya. Sinundan niya iyon ng tingin at doon na naipukol ang mga mata.

“Kumain ka, Doc. Namamayat ka na, e. Kung mayroon ka namang problema, pwede kang magsabi sa ‘min,” dagdag pa nito.

No thanks — was something that he wanted to say but he bit his tongue so that he wouldn’t blurt out something that may come out rude.

Keith’s side lip moved. Bagamat natutuwa siyang nag-aalala ang mga katrabaho para sa kalagayan niya, hindi niya magawang ngumiti nang maayos o sundin ang mumunting pabor na hinihingi ng mga ito.

Alam niyang gusto lang makatulong nina Ashley. Ayun lang, ayaw niyang magsabi sa mga ito. Wala nga siyang nagawang sabihin kay Leonardo, e. Sa mga ito pa kaya?

“I’m good. But thanks for the concern,” sagot niya.

Maaayos naman ang problema niya. Sana? Napahigop siya ng malalim na hininga nang mabagabag na naman. Paano kung habang nandito siya’t tulala e may ibang kamay na pala na hinahawakan si Leon at hindi kanya?

Sabi ni Leonardo, huwag niyang bigyan ng espasyo si Leon na mag-isip dahil noong unang beses niya itong ginawa, hindi na niya nalaman kung anong dahilan kung bakit galit sa kanya ang binata. Kaso… ayaw niyang bastusin ang desisyon nito.

But God knows how much he wanted to embrace Leon and keep him all for himself.

“In love ka na ba, Doc?”

He was taken aback when he heard Ashley’s question. His eyes widened and his lips parted. He was unable to response for a good moment until he recollected his thoughts.

Mahina siyang tumawa at nag-iwas ng tingin, tumitig sa kawalan bago humawak sa batok.

“I thought I was making it obvious,” he replied which made him earn a gasp.

Ashley’s face brightened and she suddenly sounded hopeful. Hindi nakikita ni Keith ang itsura nito pero ang pakiramdam niya, malaki ang kumpyansa nito sa sarili dahil madalas silang magkasama. “Ta—Talaga, Doc? That’s nice. Good! Kanino?”

“Kay Leon.”

Nang ibalik niya ang mga mata rito, hindi na nagulat pa si Keith nang makita itong gulat. Syempre, kahit clingy siya kay Leon, siguradong hindi inaasahan ng mga ito na sa lalaki pala siya may gusto.

“Sa… Sa kaibigan mo?” nagtataka nitong tanong.

Tumango siya. “Kay Leon Eleazar ako may gusto. But recently, things haven’t been going well.”

Lumunok si Ashley. Nag-aalala si Keith na baka pumulot ito ng nonexistent na pag-asa sa sinabi niya kaya bago pa man iyon gawin ng dalaga, pinangunahan na niya ito.

“But love has its ups and downs,” he continued before he let out a forced chuckle. “I love him though it’s really complicated right now. Still, that doesn’t mean that I’ll waver.”

Napahimig siya. Bakit siya nagsasabi kay Ashley? Hindi ba ang sinabi niya kanina e itatago niya ang problema?

Still, he clasped his hands. “Hindi porket masaya kami noong isang araw e palaging gano’n ang eksena. You see, we recently argued and he doesn’t want to see me. He’s a brat so I let him be but… It’s been weeks and I can’t help it but to get worried.”

Bagamat kanina pa nagkukwento si Keith tungkol sa problema nila ni Leon, tila ba sa ibang bagay nakatuon ang atensyon ni Ashley.

“Doc… Hindi ka straight?” namamangha nitong tanong.

Keith internally scoffed. “I thought I was making it obvious? I’m always with Leon, Ashley.”

When her face paled, Keith felt sorry for her but he’d still admit that he’s into Leon no matter what. He’s just stating the truth now because he didn’t want to hurt her.

But to be honest, he used to think that he’s into girls. Not until Leonardo invited him over and he met his little brother, Leon. Noong unang beses niya itong makita, hindi mabilang ni Keith kung ilang beses niyang tinanong ang sarili kung babae ba talaga ang trip niya o lalaki. But he stopped himself from falling in love with Leon back then since he knew that it’s wrong.

Leon was a minor when they met and he wants to be friends with Leonardo. But everything flipped when his Leon turned nineteen. Putang ina, hindi niya alam kung sa kanya ba niya nakuha ang pambababae dahil papalit-palit naman talaga ng girlfriends noon si Keith para maiwasan si Leon. Kaso ayun, sa kanya rin ang karma. He got jealous and overly possessive of Leon when he started copying Keith.

Then… Leon changed.

“So… You swing that way,” Ashley trailed off which also pulled him from his reverie.

She lowered her gaze and the atmosphere became awkward. Mukhang kahit gustong maglabas ni Keith ng sama ng loob kahit paano, mauudlot pa. He doesn’t want to make Ashley more uncomfortable when it appears that she’s on the verge of tearing up.

“It’s okay. No one really asked me before so I didn’t come out,” Keith slowly says and smiles. “You may go now. Thanks for the food, by the way.”

There was contempt and melancholy in her eyes and he didn’t want to see those emotions. It felt as though she wanted to throw a query, which he would let her do—however, it also seemed like she was unable to. It looks like at some point, she swallowed her own tongue.

“I’m sorry,” was all that he could say.

Napailing si Ashley. “N—no, it’s not your fault po. Sige Doc, mauuna na ‘ko. I… Marami pang gagawin sa labas.”

“Yeah, sure. Salamat ulit.”

“You’re welcome, Doc.” Then, she left.

Keith heaved a sigh of relief. But as soon as he was alone, his heart was immediately braced by a feeling of ‘ drowning ’. He can’t explain it further but it was as if a heavy weight was placed atop his heart and he feels like he was sinking deep into the oceans of his pessimistic thoughts.

Kumusta na kaya si Leon? Dalawang linggo na siyang walang balita rito at kahit gusto niyang puntahan ito sa trabaho, sa oras na malaman ng isa ang lihim niyang pagbisita, sigurado siyang magagalit ito. Kaya lang, sa parehong pagkakataon, natatakot siyang baka habang wala siya e unti-unti na palang naaagaw ang binata mula sa kanya. He wants to see him, even for a little bit. He wants to embrace Leon and tell him that he is sorry.

He would go against all the odds—wait. He would, even if it meant to anger Leon further. He wants to see him, he wants to tell him that he would stop waiting for his dread even if it means that he would break once Leon really leaves him for good. He just… wants to spend more time with him and understand what’s running inside his head.

Keith began to tap his fingers on his table as he stared at his untouched food. He doesn’t know why, but a new realization is slowly dawning upon him. If there is anyone to blame for how Leon slipped from his grasp, would it not be him, being a coward? He could’ve done a lot of things right now. In fact, when his relationship with Leon was at its worst before they began sleeping together and hanging out more often, he was able to approach Leon despite his distaste and aggravation.

What happened to him now? What changed? Where was the old Keith who used to be so bold and creative at finding ways to get closer to Leon?

“Fuck.” He face palmed. “I can’t just wait here.”

KEITH WOULD not gonna lie when he said that he might not be able to see Leon for another couple of weeks. He was even planning what should he do to make things better for them, even during work hours.

But it’s unexpected to see Leon just as when he was pondering how he could make things better. It’s truly a wonder to see Leon waiting for him outside his clinic after working hours with a pout plastered on his face and with sad eyes darted only on the ground.

Something within Keith was overwhelmed. For sure, he thought that their situationship might have already ended the last time they talked. Then again, he was thankful that Leon brings unexpected turn of events.

He doesn’t know what to say, though. He just stared at Leon with wide eyes and waited until the latter noticed his presence. His breathing almost hitched when their gazes met, and for some reason, Keith felt a pang in his chest.

He missed him. A lot.

“Leon.” Finally, he was able to regard him as soon as he gathered all courage he has.

There was no need to continue all the things that Keith desired Leon to know of. After all, his body moved on its own accord. It did because Keith subsconciously know that if he waited for his mouth to run, he would only end up swallowing his tongue.

Keith took huge strides until he was in front of Leon. And when he was already standing in front of him, he immediately caged him in his arms. Not wanting to let go of Leon who might really slip from his grasp if he wasn’t careful.

And man, was it a relief when Leon wrapped his arms around his body. They did not mind the people who stared at them. Even if his co-workers saw both of them like this, Leon still let him do this. It was also heart wrenching when the Leon’s embrace gradually tightened. It was as if Keith was assured that he was also wanted, that Leon also missed him.

“I missed you,” Keith whispered on Leon’s ear which made him flinch. “Were you doing okay?”

Keith was alright despite only receiving a hum from Leon. After all, he doesn’t expect him to warm up to him immediately after their misunderstanding. He also admits that he is at fault, but was it really wrong to feel like Leon was slipping away from his grasp?

… No, what truly hurts is that Leon was never his.

Naipilig ni Keith ang ulo noong humigpit ng humigpit ang yakap ni Leon sa kanya. Siya lang ba o parang narinig niya na suminghot si Leon. Mabilis pa tulou sa ala singko niyang binitawan ang binata para tignan ang itsura nito, ngunit nakayuko lang ito.

“Anong problema?” tanong niya.

Nag-angat ng tingin sa kanya si Leon ngunit sa kabila ng pagsinghot na narinig niya mula rito, blangko pala ang mukha ng binata. Kahit ang mga mata nito, parang walang buhay.

“Walang problema. Nakipagkita lang ako sa ‘yo dahil may gusto akong sabihin,” anito.

Kinabahan siya nang marinig ang sinabi nito, pero kaunti lang naman dahil mas lamang pa sa kanya ang sayang nadarama ngayong sa wakas, nakita niya rin si Leon.

“Tungkol saan…?” he trailed off. “Is it about our misunderstanding? Le, kung iyon lang e pwede pa naman nating pag-usapan.”

Napangiwi si Leon sa suhestiyon niya. “Ano namang pqg-uusapan natin do’n e totoo naman ‘yong sinabi mo?”

Doon na siya natigilan. Hindi niya gusto ang direksyong tinutungo ng usapan nila. Tila ba nalunok ni Keith ang dila. Naniningkit ang mga mata nitong pinagmasdan siya, habang halos mahulog ang panga niya sa gulat.

“We’re going to fix this… right?” he asked, his voice almost cracked but he swallowed to keep his composure.

Leon heaved a sigh. “Nah. I’m here to tell you that I’m done playing with you.”

Awtomatikong naglapat ang mga labi ni Keith. Napatuwid siya sa pagtayo at hindi malaman kung paano sasagutin si Leon. He secretly hoped that this was all a joke but Leon looked serious and sounded firm. Para tulou siyang binuhusan ng malamig na tubig kasabay ng pagtigil ng oras sa paraang hindi niya nais.

“I wanted to tell you that I got myself a girlfriend. So, we don’t have to sleep together again. I already fed my curiosity,” Leon added which made his embrace on him loosen. “I wasn’t supposed to tell you but I remembered that you still exist.”

Panghihina. Ganoon ang pinakaunang naramdaman ni Keith habang pinapakinggan si Leon—kahit na sa totoo lang, hindi na rumerehistro sa isipan niya ang bawat salitang kumakawala mula sa mga labi ng binata.

Kumibot ang isang kilay ni Keith kasabay ng pagkuyom ng mga kamao niya. The pang that he felt on his chest was no longer caused by the excitement to see Leon, instead; it was quickly replaced by pain. Tang ina. Kanina, iniisip pa niya na kung si Leon ang kaharap niya e palagi itong may hatid na hindi inaasahang balita.

Pero bakit ganoon? Biglang lumihis sa parte ng daang tinatahak nila na hindi gusto ni Keith ang nangyari sa kanila. Mas gusto niyang marinig na sagutin ni Leon ng ‘I missed you too’ ang sinabi niya kanina. Mas sanay siya dahil mula nang maging maayos ang relasyon nila, mas naging malambing si Leon sa kanya.

Ngunit dahil sa hindi pagkakaintindihan at pagkakamali nilang dalawa, nag-back to zero si Keith.

“Iyon lang.” Itinulak siya ni Leon at tinalikuran.

No. No , wait. Keith is not ready to let go of Leon yet even though he once said that he was prepared.

“Kailan pa?” Tang ina, garalgal na ang boses niya nang magtanong. “Iyong… katrabaho mo ba?”

Blangko ang mukha siyang nilingon ni Leon at tinignan mula ulo hanggang paa. “Oo. ‘Tsaka matagal na. Noon pang busy ka sa business trips mo.”

Punyeta. Ganoon katagal. Hindi man lang niya alam na mayroon nang iba.

“Kaya mo ba ako inayang magbakasyon dahil huli ko na ‘yon?” natatawang aniya.

Tumango ito. “May itatanong ka pa ba?”

“But you told me that… I’m affecting you.”

“And after I told you that, you said that you’re just waiting for me to leave you. Now that I did, you’re free to do whatever you want. So, what’s the fuss, Keith?”

But that’s not what he meant! He wanted to stay with Leon, he wanted to be his! He shouldn’t have told him that there was another plan. He should’ve took those words back and told him a white lie, that plan B never existed.

“Please… Don’t leave me.” His voice became raspier and it was filled with pain.

But Leon only scoffed. “You knew that this would happen. So spare me from the drama. Sa ‘yo mismo nanggaling na ito ang script.”

But this is not what he wanted. Tang ina.Bukod sa sobra niyang panghihina, pakiramdam ni Keith, gusto niya na lang ding lamunin ng lupa rito, ibaon ang sarili six feet under the ground at walang halong biro dahil hindi niya maipaliwanag kung gaano kasakit itong ginagawa ni Leon sa kanya.

The rejections he received from Leon when they were still together were nothing compared to how Leon dejects him right now. After all, back then, he would see how Leon’s cheeks would flush whenever he would confess; of how his eyes glinted in hope and sparkled whenever he would be beside him.

Nagkukunwari lang ba ito noon? Umaarte lang ba ito para palubagin ang loob niya?

Pero sana hindi nalang ganito. Sana ibang daan nalang ang naging pagtatapos ng kwento nila.

Sana… minahal nalang din siya ni Leon.

“Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung ngayon mo ‘ko iiwanan, Leon,” he added.

On that time, Leon ended up laughing at him—it was as if he was mocking him. Leon’s face turned bitter and anger seemed to seethe on his eyes.

“Gawin mo ‘yang plan B mo. Problema ko pa ba kung anong susunod na mangyayari sa ‘yo?” namamanghang anito. “I’m leaving.”

Para bang nabasag siya nang marinig ang huling sinabi ni Leon. Dali-dali niyang ibinalik ang mga mata sa pigura ng binata at ibinuka ang bibig para sana pigilan ito kaya lang, nasa itsura ni Leon na ayaw nitong magpapigil.

It was heart breaking. Did he jinxed their relationship? If so, he wanted to fuck himself for doing that.

Pagak siyang tumawa bago naglipat ng tingin sa kapaligiran. Noong magsawa, ibinalik niya ang mga mata sa daang tinahak ni Leon nang iwan siya nito. Dahil gabi na at halos wala nang tao sa loob ng SM, mabilis niyang nakita ang pigura ni Leon—sobrang layo sa kanya, kahit na i-stretch niya ang kamay para subukan itong abutin, wala nang pag-asa dahil hindi niya ito kailanman mahahabol.

He is missing him already. Just fuck it. He just got ahold of Leon for a few moments… and now he was breaking. He thought that a good news might have had occurred, but it turns out that Leon was just here to tell him that they are over.

Isang buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Keith nang mapagtantong mauuwi rin pala siya sa planong labag sa kalooban niyang gagawin. Wala na, e. Iniwan na siya tulad ng inaasahan niya. Hindi niya alam kung paano niya kahaharapin si Leonardo nito.

“Fuck,” mahina niyang mura bago napahilamos ng mukha noong mapagtanto ang panlalabo ng mga mata dala ng mga nagbabadyang luha.

Then again, his tears does not really care where he is currently at. His heart just wanted to burst out since he is in pain—he wanted to express how hurt he is.

Kabanata 46

KABANATA 46

LEON WOULDN’T have done this if not for Keith saying that he’s prepared for their separation to happen. He would have held him tight if he wasn’t hurt by Keith’s words—and this was not the first time. The thing is, he made him regret his decision again. Keith really is just type of person, isn’t he? Leon felt miserable, he didn’t want to let go. But he was mad, his emotions drove his mind and affected his way of thinking. He was one to blame, but he refuses to place all the burden on his shoulders.

If Keith only told him that he would hold him tight despite what might happen on the future, Leon would have stayed. But he was provoked. He was also pushed and encouraged by his ego— do something to hurt Keith! It said. It was an evil and unfair thought, but look at where it brought him right now.

It’s not just his fault. Keith took part in it.

Six months later after he cut ties with Keith, a lot of things happened. None of them were of his expectation. Several weeks after he stopped hanging out with the older male, his clinic inside SM disappeared and he only heard news that his clinic at Angeles was finally finished. Hence, explains the reason they moved to their main site now. However, he saw no trace of Keith after that.

Fate is playful.

Ilang buwan matapos na mawala ni Keith sa buhay niya, inaya siya ni Elisa na pumunta sa eye clinic nito. Nanlalabo na raw ang mga mata ng girlfriend niya at mas gusto raw nito ang gumamit ng contact lenses. It was her personal choice, and it was not like Leon really wanted to meddle with her affairs, hence; he let her do what she wants. Isinama siya nito sa klinika na sinasabi at laking gulat niya noong malamang kina Keith nito gustong magpa-check up ng mata.

At first, he was surprised. He never really expected the way Keith’s clinic turned out. It was bigger than what he had expected and it wasn’t just plain looking. He doesn’t know a better word to describe Keith’s clinic but it threw his shit out. Whoever the architect is did a great job. And oh yeah, Joana too.

However, he did not catch a glimpse of Keith while they were there. Hindi niya rin naman sinubukang hanapin ang binata. Tamang pasilip silip lang sa suluk-sulok, umaasang kahit paano magkakaroon siya ng balita sa kalagayan nito. Makapal ang mukha niya kung pakikinggan siya ngayon pero sa hinaba-haba ng panahon, gusto ni Leon na makitang mabuti ang kalagayan ng binata. Kahit pa na hindi naging maganda ang pagtatapos nilang dalawa. Iyon lang, nadismaya siya na wala siyang balita mula rito. Kahit pa na hindi ganoon kalakihan ang klinika, ni anino man lang ng binata e hindi niya nakita. And that made him want to just get outside since at some point, he thought that Keith must be aware of his existence and decided to hide from him.

It was a painful thought, but where is the lie? It could happen. It must have happened.

Wala rin naman siyang karapatan na magreklamo. Lalo na, sa kanya mismo nanggaling ang pagtatapos ng kung anumang namamagitan sa kanilang dalawa noon. Leon, after he gave a lot of thought about leaving Keith when he found out that the other male was prepared anyway, felt dread washing over his whole existence; and to avoid plunging deep to whatever chasm he was about to be thrown to, decided to date Elisa instead of prolonging what he and Keith had in their hands.

Iyon din naman ang inaasahan ni Keith kaya bakit siya magsasayang ng effort para sabihing ayaw niya itong iwan noon? Pero ito siya ngayon, parang ganoon din ang sitwasyon dahil iba pa rin talaga kung si Keith ang kasama niya. Hindi makatarungan na ganito ang nararamdaman niya sa kabila ng si Keith mismo ang nagbigay alam sa kanyang ganoon ang inaasahan nitong kahahantungan nilang dalawa.

Going back to the six months since he last caught a glimpse of the man who taught him that it was okay to fall in love with the same gender, he still has no news about him until now. He cannot even bring himself to ask his older brother since he knew that they are close friends. Leon was also averting the topic whenever Keith’s name is brought up. So it was all his fault for not knowing a thing or two about the older male right now.

… Ah. But from time to time, someone else contacts him. Si Jay, madalas siya nitong pagsabihan na mag-iingat kay Elisa. Hindi alam ni Leon kung bakit ba ang persistent nitong magbabala sa kanya pero siya rin namang nakikinig dito. Kaya kahit girlfriend niya na ang dalaga, ang cautious niya pa rin t’wing magkasama sila.

A sigh escaped from Leon’s lips as he walked around SM hand-in-hand with his girlfriend, Elisa. Napaka-busy nilang mga tao pero awit din dahil nakuhang mag-aya ng dalaga na mamasyal kahit wala sa mood si Leon. Ilang beses nang dumapo sa isipan niya ang ideya ni Keith ngayong araw na ito. Ilang beses nang nagmulto sa isipan niya ang mga imahe ng binata. Gusto na niyang magpahinga nang sa ganoon, maiwasan ang pag-iisip sa binata. Then again, it was because Elisa knew that he was not in the mood; that was why he was in the middle of this draining shenanigan again—a date .

He was against it, to be honest. Going out on dates was never cheap. It was always expensive that Leon is beginning to abhor going out with his own girlfriend. It was not like this when he was with Keith. If they are to have dates, they would only go out to fetch some groceries and spend some time on his kitchen to cook food together. That became his ideal date, which apparently, Elisa was not cut for.

So, see him comparing Keith with Elisa. Leon is being nasty, but he just cannot help himself sometimes.

“Le, gusto mo bang pumunta sandali ro’n sa may tapat ng piano? Gusto ko mapanood na tumutugtog ’yon nang mag-isa!” suhestiyon ni Elisa. Halos kumislap ang mga mata nito sa pagkagalak.

Kumunot ang noo ni Leon bago ipinilig ang ulo. “Eli, ilang beses mo nang nakita ’yon, a. Gusto mo pa rin hanggang ngayon?”

“Nakakatuwa kasing automatic siya. Kahit ’di mo tugtugin, kusa lang! Kung siguro sa horror house ’yon nakapwesto, baka mas nakakatakot pa.”

Imbes na matawa ng malakas ay napaismid lamang si Leon upang ipabatid ang aliw niya sa tinuran ni Elisa. Then again, after that reaction, his inwardly heaved another sigh as Elisa began to point a few things out which are totally irrelevant. Hindi na rin nakinig si Leon dahil one-sided ang usapan hanggang sa…

“It would be really great if we’d have our own piano that plays all by itself in our own house! Para matakot ang mga kapitbahay at sabihing may multo sa bahay natin.”

Bahagyang natigilan si Leon nang banggitin ni Elisa ang tungkol sa pagkakaroon ng sarili nilang bahay. Sandali lang, hindi siya handa na makarinig ng ganoong klaseng ideya mula sa dalaga. Ano iyon at bakit naisip nitong gulatin siya gamit ang mga ganoong klase ng isipin? Dala na rin siguro ng bilis ng pagtigil niya, hindi napansin ni Elisa na para na pala siyang binuhusan ng malamig na tubig sa narinig. Bigla na lamang ding parang nakikipagkarera ang puso niya dahil may kung ano siyang naramdaman na hindi niya gusto.

Is she thinking about getting married? Already? Tang ina. Ilang beses ding napamura si Leon sa isipan niya. Awit nga lang sa kanya dahil nagawa pa rin niyang maitago ang pagngiwi noong lingunin siya ng binata. Her thoughts are way too advanced, too early. Who would want to get married while just dating someone for a few months?

Kahit pa na sabihin ng lahat na naudlot lang naman ang relasyon nila ni Elisa at valid na ang maaga nilang pagpapakasal, hindi makita ni Leon sa sarili ang magpatali kaagad. He has not even settled himself with the thought that Keith is gone and nowhere to be found. Tapos, ito?

“That’d be great,” was all that he could say. There was no sign of energy nor enthusiasm in his voice as he blurted out his reply, unlike how he would typically respond to a certain someone’s statements back when he was not in a relationship with Elisa.

He just cannot feel giddy.

“Leon? Leon.”

Natigilan mula sa pag-iisip si Leon nang marinig ang boses ng girlfriend. Doon niya napansin na tumigil na pala sila sa paglalakad at kanina pa siya kinakausap ng dalaga. Marahil lunod na lunod siya sa nakaraan at pag-alala ng mga magagandang pangyayari sa maiksing relasyon nila ni Keith. O dahil hindi talaga siya interesado kay Elisa kaya hindi niya mabigyang pansin ang dalaga. Ngunit nang rumehistro sa isipan niya ang pag-aalala sa boses nito, nakaramdam siya ng konsensya.

Kumunot ang noo nito. “Are you okay? Ang lalim ng iniisip mo. Kanina pa kita kinakausap pero ’di mo ’ko pinapansin.”

“Oh.” Yeah, he realized that but he does not really know how to respond. “I’m okay. Mayroon lang akong naalala bigla.”

“A penny for your thoughts? It’s not good for you to carry all the burden alone, Le.”

When the maiden reached for him to pat his head, and comb some strands of loose hair away from his forehead, Leon somewhat felt warm and thought that he is undeserving of this affection.

Kalaunan, tipid lamang na ngumiti si Leon bago inabot ang ulo ni Elisa para mahina iyong tapikin. It was none of her business, really. He was trapped from the past and this is his fault, he was being lame and unjust. Elisa should not be experiencing this kind of mental cheating from him, and yet he does it. She is kind albeit how she liked going out. She is thoughtful despite him, having no plans on sharing what was running inside his head. She is a sweet girl despite her imperfections and Leon could not help it but to wonder how this great of a person fell for him. Wala ring magandang maidudulot kung sakaling magkwento pa siya. Mas mainam na manahimik na lamang.

“Mga kalokohan ko lang no’ng high school. Ba’t pala tayo tumigil, lumagpas ba tayo sa gusto mong puntahan?”

Tumango si Elisa. “’Di naman. Nag-alala lang ako sa ’yo dahil para kang naging robot bigla. Wala kang kibo, Leon! Anong mga kalokohan ’yan? Share mo naman sa ’kin, please! Lagi ka nalang may secret e.”

“Wala naman, a. You basically know everything about me.”

Of course that was a lie. Elisa does not even know that Leon was just putting up with their relationship at first, and that it was just recent when he felt attracted to her again. Just a tad bit attracted, he guessed. Also, she does not even know that the person whom he goes out with before her was Keith, and not just some random girl he knew named Kate .

“So, where do you want to go?” he asked to divert the conversation somewhere else. “’Di naman pwedeng dito lang tayo sa gitna ng SM tatayo, ’di ba? Come on, tell me where you want to go.”

Ngiting-ngiti siyang pinagmasdan ni Elisa at hindi na ito nag-abalang magsalita pa. Sa halip, hinawakan ng dalaga ang isang kamay niya gamit ang mga kamay nito baho siya dinala roon sa bandang likod ng SM kung saan maraming underrated na restaurant. Her hands felt small against his that Leon could not help it but to stare at it in awe for a good amount of time until he caught a glimpse of something. Nadaanan pala nila iyong dating pwesto ng klinika rito ni Keith. Mabilis niya tuloy na naiangat ang ulo at hinabol ng tingin ang ispesipikong lugar na iyon bago ibinalik ang mga mata sa kasintahan nang marinig niya itong humagikhik.

After a few more seconds of walking, they finally arrived to a semi-expensive restaurant. Not that Leon cared but places like these are not really his taste, but then again; if he would say that, Elisa might get upset.

Kasasabi niya lamang kanina na hindi ganito ang mga tipo ng date na gusto niya. Kaya lang, kailangan niya ring mag-adjust base sa kagustuhan ng girlfriend niya. Ayaw pa naman niya ng kumplikadong mga bagay at si Keith na ang huling ie-entertain niya na kumplikado.

“Maghanap na tayo ng upuan! Dapat do’n sa cozy, ha.”

Mahina siyang tumawa. “Ikaw na ang mamili, ikaw magaling sa mga ganito e. Baka ’pag sinabi kong doon tayo sa tapat ng mini chandelier, wantusawa mong hampasin ang braso ko.”

“Oh, you’re right! You kinda suck at picking places.”

Muling humagikhik ang dalaga ngunit dinala na lamang siya nito sa bandang gusto nitong pwestuhan at upuan. Sa gilid kung saan mayroong matandang mag-asawa na ring nakapwesto hindi kalayuan sa kanila. Dahil abala siya sa kasintahan, hindi niya napansin ang pagpasada ng tingin sa kanya ng mga matanda. Maging ang interes at gulo sa mga mata nito, hindi nabigyang pansin ni Leon dahil ang buong atensyon niya e ibinubuhos din lang niya sa girlfriend niya.

“Dito tayo, Leon, ha! ’Wag ka ro’n sa may mini chandelier!”

“Why, though? We’d look like we’re main characters from a romance movie if we sit underneath a chandelier.”

Mahinang tumawa ang dalaga. “Basta nga, ’wag doon! Sa gitna kaya ’yong pwesto, we’ll just be accumulating unnecessary attention if we sit right there!”

“And wouldn’t that be great? People would say that we’re a nice couple if they’d saw us there.”

It was Leon’s turn to let out a hearty chuckle after he witnessed how Elisa’s cheeks flushed red. It was cute, not gonna lie. He was even amused of her reaction that he wanted to tease her more about it.

“Magtigil ka nga!” Sa huli, hinampas na lamang ni Elisa ang braso niya bago ito humalukipkip at umirap sa kanya. “By the way, magbabanyo lang ako sandali, ha?”

“Sure, go ahead. Dito lang naman ako.”

“Naku, siguruhin mo talaga. If I saw you sitting beneath the chandelier, I’d pull your ear!”

Nang marinig ang banta ni Elisa, agad na napahawak si Leon sa tenga para dipensahan ang kawawa niyang tenga. Isang beses pa lamang niyang naranasan na mapingot nito ngunit hindi mabura-bura sa isipan niya ang sakit. Hindi parang kagat lang ng langgam, e. Mas malala pa roon!

“Wow, ang sakit naman ng banta mo.”

With that said, Elisa left him to go to the bathroom. She would probably check herself out. It was normal since Elisa really is conscious of her outer appearance. Like him, she holds great pride of how beautiful and stunning she is.

Moreover, now that Elisa is not here with him, he could feel the eyes that bore upon his figure. It made him feel uncomfortable. In fact, that feeling pushed him to look around to see whoever is checking him out. But as soon as his gaze found a pair of familiar couple’s eyes, his breathing hitched that he could not even let out a gasp—it felt as though he choked before he gathered the energy to sit up straight due to the surprise!

Namilog ang mga mata niya nang makita ang mga magulang ni Keith na nakamasid pala sa kanya. Lalo siyang napaatras nang mapagtantong halos maningkit ang mga matang nagmamasid sa kanya ang ina ni Keith. Ibang usapan kasi ang ama ng binata. Sandali lamang itong tumitig sa kanya at nang matanto na siya nga ang kanina pa pala nila inoobserbahan ay nag-iwas ito ng tingin, tumikhim, at saka nagpatuloy lamang sa pagkain nang aksidente ring magtama ang mga mata nila.

The fuck are they doing here? Was what he wanted to mutter but the place is braced by a deafening silence that he was afraid that they might hear him.

Hinanap tuloy ng mga mata niya ang kinaroroonan ng girlfriend niya. Nasa banyo pa ito pero parang gusto niyang habulin at saka tanungin kung ayos lang ba na huwag na sila rito kumain. Lalo lamang siyang nababagabag. Para siyang binubutasan sa ulo ng ina ni Keith habang nagtatagal siyang nakaupo at nakapirme sa pwestong inilaan ni Elisa para sa kanila. Kung hindi man pumayag ang dalaga na lumipat ng restaurant, pupwede kaya na lumipat na lamang sila ng upuan sa lugar kung saan hindi niya maaaninag ang mga pigura ng mga magulang ni Keith? Ang awkward!

Bahagyang bumagsak ang mga balikat niya dala ng pagkadismaya. Nag-iwas din siya ng tingin at nagkunwaring hindi niya nakilala ang mga ito dahil anim na buwan na rin mula noong huli niyang makita ang mag-asawa.

Again, what are they even doing here, anyway? Why do they seem uncomfortable and disappointed of him? Keith’s mother, for example, looked as if she was scrutinizing him. It was not like he was in a relationship with their son in the first place, and when he tried to draw another path for what he and Keith used to have, Keith immediately shut that down.

Halos hindi mapakali si Leon mula sa kinapupwestuhan nang bigla niyang marinig ang boses ng ina ni Keith.

“Leon, ikaw ba ’yan?” tanong ng ginang na siyang lalo lamang nakadagdag ng bigat sa dibdib niya.

Nag-aalangan man, nilingon niya ang ina ni Keith at naabutang mataman pa rin pala siyang inoobserbahan nito. Halos hindi maalis ang mga mata ng ginang sa kanya at pakiramdam ni Leon, sa paglipas ng bawat segundo e lalong naniningkit ang mga mata nito.

“Opo?”

“Girlfriend mo ba ’yong kasama mo, hijo?”

Fuck. He should have known better. Malamang, itatanong nila ang relasyon niya kay Elisa. Especially when right after Keith introduced him to them, he disappeared in thin air.

Tipid lamang na tumango si Leon at saka naman mabilis na pinasadahan ng tingin ng ginang ang asawang nakikinig din pala sa kanila noon.

“Kailan pa?” dagdag nitong tanong.

Bahagyang naghiwalay ang mga labi ni Leon at napaisip. Napalunok din siya nang hindi maalala ang ispesipikong buwan kung kailan ba naging sila ni Elisa, pero alam niya kung ilang buwan naman na.

“Halos anim na buwan na rin po,” aniya.

Tumango-tango naman ang ginang at wala nang sinabi. Ngunit bakas pa rin ang pagkadismaya na nakapinta sa mukha nito nang kumpirmahin niya ang relasyon sa dalaga. Sa halip nga lamang na magsalita, bumaling ulit ito sa asawa. Akala rin ni Leon, doon na magtatapos ang eksena ngunit nagkamali siya nang marinig ang susunod na binanggit ng ina ni Keith.

“Sabi ko sa ’yo, Ge. Kaya bumalik ng Canada si Keith dahil ganito pala ang nangyari.”

Tila ba nagpantig ang tenga niya nang marinig iyon. Lingid sa kaalaman ng mga magulang ni Keith dahil humarap na rin siya sa direksyon kung saan siya dapat humarap, na natulala na lamang siya bigla nang marinig ang balita tungkol sa binata.

Nasa Canada? Lihim siyang napaismid. He’s probably doing his plan B now. Nagpahalumbaba si Leon at tumingin sa labas. Baka kasal na rin si Keith tutal matagal nang planado ang hinaharap nito kasama ang iba.

The thought still infuriates him, though. Kung may balak na pala kasi itong iba, bakit pa siya nilapitan? Parang tanga si Keith, dinamay pa siya sa ka-bull shit-an nito.

Kabanata 47

KABANATA 47

MAGMULA NANG marinig ni Leon mula sa mga magulang ni Keith na umalis na pala ito ng Pilipinas, ang unang naisip niya e baka sinunod na nito ang plan B nito ngayong tapos na ang kung anong mayroon silang dalawa. Hindi magawang magalit ni Leon sa sarili o kay Keith dahil una sa lahat, ito naman talaga ang direksyong nakatadhana nilang lakbayin. But it’s also undeniable that he feels bad because what they used to have was amazing. Kaso, na-provoke siya sa sinabi ni Keith na handa na raw ito kung sakaling iwanan niya ito.

He’s childish but at the same time, he’s offended. Just how could Keith tell him that he loves him several times but at the same time, have a plan B on his side?

Pakiramdam niya, hindi naman talaga genuine si Keith. Siya lang talaga ang palaging nahuhulog sa patibong nito. Parang pinaglaruan lang siya nito’t tinignan kung magkakatuluyan ba silang dalawa pero kung hindi, ayos lang dahil may iba itong babae.

Napaismid siya sa naiisip. Napakagago ni Keith.

Huminga siya nang malalim at tila ba mayroong tumuktok na isipan sa ulo niya. Isang memorya na akala niya, inilibing na niya sa kadulu-duluhan ng utak niya. Napakapamilyar ng ganitong senaryo. Napakapamilyar ng sakit na lumulukob sa dibdib niya.

He should have known… Keith may say and feel that he ‘loves’ him but in reality, his confession was just a bunch of empty words and pretentious attraction. Nothing else.

Mabuti na lang talaga at t’wing nahuhulog siya kay Keith, ‘tsaka siya sinasampal ng katotohanang hindi sila pwede— na ito nga mismo ang dahilan kung ba’t isa sa personal niyang paniniwala na imposibleng magkagusto ang magkaparehong kasarian sa isa’t isa.

This is the second time, he guessed.

“Leon? Baby, hello? Earth on Leon?”

Natigilan si Leon nang marinig ang boses ni Elisa. It’s sweet and full of worry, which made him whip his head to her direction. Shit. Kaiisip niya kay Keith, nakalimutan na niya kung sino ang kasama niya ngayon.

“H—hey…” he trailed off and forced to curve a smile on his lips. “May sinasabi ka ba?”

Nag-aalalang umiling si Elisa. “Wala naman. Napansin ko lang na natulala ka. Are you not… happy that we’re on a date? Am I perhaps boring to you?”

“What? No! Of course not.”

“Are you sure?” Elisa pouted her lips.

Tumango-tango siya. “I’m sorry for spacing out. Pagod lang talaga ako.”

“Is that so…? Oh. Sa bagay, full-packed ang schedule mo recently. Gusto mo na bang umuwi nang makapagpahinga?”

“Will that be okay?” Leon blew a trill and held the back of his head. “Sorry. Alam ko namang matagal mong hinihintay na lumabas ulit tayo dahil busy tayo pareho nitong nakaraan.”

Umiling ang dalaga. “It’s okay! It’s not your fault. Looking back, baka ang forceful ko dahil pinilit kong lumabas tayo ngayon. I just missed you…”

Matamang pinagmasdan ni Leon si Elisa. ‘Tsaka lang niya naalalang nasa gitna sila ng SM at naglalakad-lakad matapos nilang kumaing dalawa sa restaurant. Noon kasing makapagbayad sila’t makalabas, ‘tsaka lang nawala sa sarili si Leon dahil nakalayo na sila sa wakas sa mga magulang ni Keith na naiwan pa rin sa kainan.

“Sorry. Babawi ako sa ‘yo,” aniya at humimig. “Gusto mo bang pumunta sa favorite café mo next time?”

Humagikhik ang dalaga. “Instead of thinking where to go next, can we… grab some magazines on our way home?”

“Yeah?” Umangat ang isang kilay niya kasabay ng pagpilig niya ng ulo. “That works.”

Ilang beses na napamura si Leon habang pinapasadahan ng tingin ang iniwang magazines ni Elisa sa kotse niya.

Bago ito umalis, akala ni Leon e may naiwan itong mga gamit pero matapos magpaalam ni Elisa e dali-dali itong pumasok sa loob ng bahay nito. Sinubukan niyang habulin si Elisa pero mukhang makakaistorbo pa siya kaya bumalik siya sa loob ng sasakyan at inisip na bukas na lamang ibibigay dito ang mga magazine. Pero noong makita ni Leon ang preface ng mga iyon, na-bad trip siya nang makitang tungkol sa pagpapakasal at house designs pala ang iniwan ni Elisa sa passenger’s seat niya.

Hindi ito subtle pero pinaparinggan siya ni Elisa tungkol sa pagpapakasal. Hell, there was even one magazine about wedding rings! Naka-fold pa iyon sa saktong pahina kung nasaan ang natitipuhang wedding ring ni Elisa.

“So this is what she left…?” he trailed off and groaned. “Hindi pa ba namin napag-usapang ayoko pang magpakasal dahil marami pa ‘kong plano sa buhay?”

And he thought that she’s the same because she always told her friends that she doesn’t want to get married yet.

Well, whatever. He’ll return the magazines tomorrow and act like he didn’t see its contents. It’s always alright to act innocent and naive, a douche boyfriend. After all, he doesn’t do this often to Elisa. He’s changed and acted sweetly around her just so he could slap Keith with the fact that if he’s okay with another woman, then so he is. But it became a habit, and the ‘douche’ blood running through his veins lessened.

But still, fuck these magazines.

“AWIT NAMAN sa ‘yo, p’re. Akala ko ba, galing ka ng date? E ba’t ka nakabusangot? Dinitch ka ba ng girlfriend mo? Break na kayo?” sunud-sunod na tanong ni Zachariel nang dumaan siya sa bahay nito’t doon naisip tumambay bago umuwi sa bahay niya.

Nang hindi siya sumagot, ilang beses nitong pinalagatik ang mga daliri sa harapan niya’t kumaway sa kanya.

“Earth to you, gago? Buhay ka pa ba? ‘Wag mo sabihing doppelganger ‘tong kaharap ko?!” Zachariel added, horror was evident in his voice.

Napasagitsit siya’t sinipa ang tuhod ng kaibigan. “No. I’m the real one and I’m not a ghost.”

“Aray! O ba’t may halong pamimisikal? Masama ba loob mo sa Diyos? ‘Wag mong ipasa sa ‘kin, si Satanas ako. Doon ka kay Zamiel maglabas ng sama ng loob!”

“As if masasaktan ko ‘yon. Baka hindi ko pa natatadyakan, lumalambitin na ‘kong patiwarik!”

Nang matapos silang dalawa sa pagkukulitan, pinapasok din siya ni Zachariel sa loob ng bahay nito. Naabutan niya si Cassandra na kagagaling sa banyo at mukhang katatapos lamang maligo base na rin sa tuwalyang nakapulupot sa buhok nito. Nagbatian silang dalawa habang si Zachariel naman e kumuha ng canned beers sa refrigerator nito.

“Hoy, what brings you here?” masungit na tanong ni Cassandra.

Nag-peace sign siya rito. “Parang bawal ako rito, a?”

“Hindi sa gano’n. Nagtataka lang ako sa ‘yo kasi ngayon ka lang ulit bumisita sa ‘min. May problem ba kayo ni Elisa?”

“Wala naman.” Hindi naman problema talaga ang kinahaharap ni Leon. Bagkus, responsibilidad na pilit yatang ipapataw sa kanya ni Elisa sa mga susunod na araw at ayaw niyang saluhin. “Kumusta na?”

“We’re good. Are you sure that you’re okay?”

Tumango siya. “Pwede ko bang ayain si Zachariel mag-inuman dito? Isama ko na rin sina Ridge. If you feel uncomfortable, pwede naman kaming lumipat sa bahay ko.”

“No, it’s okay!” Cassandra grinned at him which made him smile. “Basta ‘wag kayong maingay ‘tsaka if chika ‘yan, paki-fill in din ako. Bet ko makitsismis sa lovelife mo.”

“Potang ina. Kaya kayo match-made in heaven ni Zach, e. Pareho kayong tsismoso.”

“Tell that to Ridge and Zamiel.”

Leon snickered. Oo nga naman, kung ikukumpara ang dalawang ito sa dalawang iyon, mas malala ang dugong tsismoso na nananalaytay sa dugo ni Ridge. Nito-nito na lang nahawa sa binata si Zamiel kaya nag-compliment din ang personalidad nila. He talked more with Cassandra until Zachariel returned and she said that she was the internal designer of a house that he recently built.

“King inang coincidence ‘yan.” May bahid ng pagseselos sa boses ni Zachariel matapos nitong lagukin ang laman ng canned beer na hawak. “P’re, mag-iba ka nga ng profession! Utang na loob, nagmamakaawa ako!”

Pinakyuhan niya ang kaibigan. “Isang beer pa lang naiinom mo pero kung mag-drama ka, parang lasing ka na. Ang hina mo naman.”

“Gago, hindi pa ako lasing!” dipensa nito ‘tsaka mayroong naalala. Ibinalik ni Zachariel ang mga mata kay Cassandra na noon e natatawang naglalakad pabalik sa kwarto ng mga ito. “Babe, pupunta sina Ridge at Zamiel dito, nai-text ko na. Pati sina Lyle at Gian.”

Humimig si Cassandra. “Nasabi na ni Leon, approved na. Gusto niyo ba ng pulutan?”

“Naks! Kaya mahal na mahal kita, e.”

“Ang harot mo.” Umikot ang mga mata ni Cassandra bago ito pumasok sa kwarto ng mga ito ‘tsaka naman napahagalpak ng tawa si Leon.

Dinuro niya si Zachariel. “Tignan mo, pati girlfriend mo sawa na sa kaka-charot mo.”

“Anong sawa?!” Zachariel looked really offended but still managed to laugh it off since it’s a harmless joke. “Pakyu, siya pa mismo nagsasabi sa ‘king rumampa ako ‘pag malungkot siya. Nati-test pagkalalaki ko, p’re!”

To be honest, Leon’s envious of Zachariel and Cassandra’s relationship. Sa pagtatagal ng usapan nila, ‘tsaka isinasampal sa kanyang ang stoic at stiff niya sa t’wing magkasama sila ni Elisa. He tried to relax, though. He tried to be more open to her. It’s just that… Something tells him not to. Idagdag pa na minsan, si Jay mismo ang lalapit sa kanya’t paaalalahanan siyang huwag basta-bastang magtitiwala kay Elisa, lalo na nang malaman nitong sila na palang dalawa.

But he just wanted to be more casual with his girlfriend, like how he used to be so casual and relaxed around Keith— fuck. Now that he mentioned it, whenever he sees Ridge and Zamiel, he can’t help it but to feel conflicted and in pain. Their dynamics is almost the same as him and Keith, after all. The little bantering and amount of sweetness, it’s… hurtful to think that wherever he looks, all he could feel was envy and think was Keith.

Fuck. He should be moving on instead of catching himself trapped in a room where Keith’s name and image is all around.

“Kailan kayo ikakasal ni Cassy?” pag-iiba ni Leon ng usapan habang abala si Zachariel na kontakin ang kakambal nito. “Tagal niyo nang mag-on, wala pa ba kayong balak?”

Nginisian siya ni Zachariel. “Tagal pa, lods. Kung gusto niyo ni Elisa, mauna na kayo.”

“Pakyu. Bago lang kami.”

“Aba, kahit pa! E sa ‘ting dalawa, mas hayok kang ikasal. Ba’t ngayon, parang ayaw mo na?”

Hindi nakasagot si Leon nang ipunto ni Zachariel ang siyang ginagawa nga niya ngayon. Naalala niyang kanina, nag-iwan ng kung anu-anong magazine na tungkol sa kasal si Elisa pero wala sa puso lamang niyang pinagmasdan lahat. Imbes na matuwa dahil may babaeng gustong matali sa kanya ngayon, bumuntong hininga lang siya’t parang pinagbagsakan ng mabigat na problema.

“I just realized that I wanted to do more with her,” pagsisinungaling niya sabay nag-iwas ng tingin kay Zachariel. “Probably travelling? Getting to know each other more? Masyado kasing mabilis noong maging kaming dalawa at smooth-sailing. Even her ex approved but with a warning, of course.”

Humimig si Zachariel. “E baka naman kasi obsessed na palaka si Elisa?”

“What?”

“Joke lang!” Nag-peace sign si Zachariel at humagalpak ng tawa pero natakot na ito nang marahang lumapit dito si Leon para hilain ang kwelyo nito  “Gago, joke lang! H’wag mo ‘kong suntukin, pakyu! Nagbibiro lang ‘yong tao, e. Hindi na mauulit, Boss!”

Unti-unting binitiwan ni Leon si Zachariel. Kahit pa na biro ang sinabi nito, hindi nakakatawang tawagin nitong pangit ang girlfriend niya. Kung hindi lang talaga niya kilala si Zachariel at alam na walang filter ang bibig nito, baka nagsuntukan talaga silang dalawa.

He probably doesn’t mean it, was what convinced Leon so that he won’t let Zachariel from kissing his fist.

“Hindi nga, seryoso? Akala ko ba ang mga ex, nagagalit ‘pag may bago iyong jowa nila? Ta’s ‘di ba nakakasama pa ng loob kung iyong lalaking sinasabi ng ex-girlfriend nilang ‘wag alalahanin, iyon pa ang saktong bago?” Zachariel pointed out.

Nagpameywang si Leon at nagpakawala ng marahas na hangin. “Yeah, but that’s not the case. Ang sabi ni Jay, chill lang siya sa nangyari pero madalas siyang lumapit sa ‘kin to check if I’m still okay. Sa totoo lang, ang creepy dahil lagi akong pinapaalalahanang ‘wag gano’ng mag-chill kay Elisa.”

“May red flag, p’re. Bro code.”

“I know. Iniisip ko pa kung ano dahil hanggang ngayon, wala namang ginagawa si Elisa sa ‘kin. She doesn’t seem to be following me either nor did she put any hidden cameras in my home. Pinatingin ko, e. Wala talaga.”

Pareho silang natahimik ni Zachariel. Hindi niya alam kung bakit biglang bumigat ang atmospera sa paligid dahil hindi naman ito ang orihinal na pinatutunguhan ng usapan nila. Kaso hindi na rin maalala ni Leon kung ano ba ang pinag-uusapan nila ng kaibigan kanina kaya wala siyang mabalikan.

“Iyong totoo, ayaw mong mag-settle down sa kanya dahil binabalaan ka ng ex-boyfriend, ‘di ba? Pero mahal mo si Elisa.” May bahid ng paniniguro sa boses ni Zachariel pero hindi nakasagot si Leon.

Siguro, ang uncanny na ng katahimikan dahil hindi diretsong masabi ni Leon na mahal niya ang girlfriend niya kaya lalong namumutla si Zachariel pero bago pa man niya ibuka ang bibig para magpaliwanag, narinig nilang bumukas ang gate ng bahay nito’t sumigaw si Zamiel.

“Fuck you, Zachariel!”

Awtomatikong lumiwanag ang mukha ni Zachariel at nawala na sa isipan nito ang pinag-uusapan nila. “Ayos! Ang gandang bungad galing sa bebe boy ko!”

“Kaya ka nabubugbog e,” Leon pointed out which only made mischievously Zachariel snicker.

NOONG DUMATING sina Zamiel na bitbit si Ridge sa likuran nito, halos kalahating oras pa ang lumipas bago dumating sina Gian at Lyle na mukhang kagagaling lamang mula sa café. Nagdala pa nga ang mga ito ng sobrang cake na hindi nabenta ngayong araw na ito kaya dagdag din sa pulutan nila.

Noong malaman ni Lyle na siya pala ang nagpatawag ng inuman, tinanong siya nito kung tatawagin pa ba si Keegan pero sinabi niyang huwag na dahil nang i-chat niya ito kani-kanina lang, tumanggi ito’t pinagpalit siya sa boyfriend nito. Naiintindihan naman niya. King ina. Naka-ilang beses pa itong tanggi na wala itong amor para sa Rhysand kunong iyon pero tignan niya ngayon, ayaw siyang siputin dahil ngayon lang daw ulit nakita ni Keegan iyong Rhysand.

Pakyu siya.

“Ang tahimik mo, Leon?” puna ni Lyle sa kanya na ikinagulat niya.

Napahimig siya’t nag-angat ng tingin. Nang matagpuan niya ang mga mata ni Lyle, ‘tsaka lang rumehistro sa kanyang ang tahimik ng buong barkada nila’t lahat e nakatingin na pala sa kanya. Parang mataman siyang inoobserbahan kung mayroon bang problema ‘tsaka magpupulong ang mga ito kapag nalaman kung anong bumabagabag sa kanya.

Napangiwi siya. “Ba’t kayo nakatingin sa ‘kin? Masama bang manahimik? Pagod ako sa trabaho.”

“E ba’t ka nag-aya ng inuman kung pagod ka? Bobo ka ba?” sagot ni Zamiel kaya nabatukan ito ni Ridge. “Ow! I was just saying that he could have spent the rest of his evening recharging himself!”

“Zamiel ano ba sa tingin mo si Leon? Cellphone?” Napailing-iling si Ridge.

Sinang-ayunan niya ito, “masama bang mapagod? Bago kayo dumating, mag-isa kong ine-entertain si Zach.”

“Ang kapal ng mukha mo, ako nga ang nag-eentertain sa ‘yo!” sabad naman ni Zachariel. Saktong natigilan ito nang may maalala. “Uy, pakyuol. May tsismis nga pala akong malupet. Mainit-init pa. Fresh from the oven— este, source.”

“Tsismis na naman?” Sa tono pa lang ng boses ni Gian, parang sawa na itong sa tsismis na lang umiikot ang mundo nila. Natawa tuloy si Leon.

Kaso, unti-unti ring namatay ang paghalakhak niya nang mapansin niyang sa kanya pala nakatitig si Zachariel. Awtomatikong kumunot ang noo niya kasabay ng pagsimangot niya. Utot. Huwag nito sabihing may nakalkal itong dumi ni Leon kaya ito ganito tumingin sa kanya?!

“Anong tsismis ‘yan?” kabado niyang tanong.

Nginisian siya ni Zachariel. “Ewan ko kung gusto mong marinig. Baka mas lalong masira araw mo, e.”

“Pakyu. Ano nga?!”

Sumipol si Ridge. “Tungkol ba kay Leon ‘yan? Matagal-tagal na rin tayong walang duming nakakalkal kay Leon.”

“Sana!” Zachariel sighed. “Kaso hindi. Kaya nga tinitignan ko kung maba-bad trip ba si Leon.”

He hissed. “Tungkol ba kasi saan? Puro ka pa-cliffhanger, e.”

“Tungkol kay Kuya Keith. Gusto mo bang tumuloy?” anito.

Natigilan siya. Namamangha niyang pinagmasdan si Zachariel. Napalunok siya’t naramdaman ang pagtigil ng puso sa pagtibok, hanggang sa halos makipagkarera na ito sa wala. Muntik makalimutan ni Leon kung paano ba huminga pero nang makabawi, he managed to choke some words.

“Talagang masisira ang araw ko kung tungkol sa kanya ang tsismis mo. Pass,” masungit niyang sabi.

Hindi niya alam kung saan niya nahugot ang lakas ng loob na iyan pero sa kabila ng kuryosidad, hindi makapaniwala si Leon na kinaya niyang labanan ang ‘urge’ na alamin kung anong tsismis tungkol kay Keith.

He wanted to hear it. No, he needs to hear it.

Leon wanted to know how Keith’s doing now that he’s back in Canada. He wants to know how he’s settling down with his woman even though it hurts. Tatawanan na lang niya tapos kakalimutan… Kahit na ang totoo, posible siyang gabi-gabing bisitahin ng bangungot na hindi siya ang end game ni Keith.

“Sabi na, e. Next time ko na lang sasabihin ‘pag wala ka na,” ani Zachariel.

Napaismid naman si Zamiel. “Si Leon nga, ‘di interesado tapos palagay mo, kuryoso kami?”

“Ako curious,” pag-amin ni Gian na ikinatawa ng asawa nito, dahilan para pamulahan ito ng mga pisngi.“Ba—bakit?! Eye doctor ko kaya si Dr. Gaviola! Ma—malamang curious ako sa ganap niya ka—kasi dati ko siyang dok—to—tor!”

“Sige, labas muna ako.” Tumayo si Leon mula sa kinauupuan at awtomatikong namatay ang ingay sa ginawa niya. That made him purse his lips. “Pakyu kayo. Ba’t kayo nanahimik? Sabi niyo pag-uusapan niyo si Gaviola? Labas muna ako nang ‘di ko marinig pangalan niyan ‘tsaka para makalanghap ako ng sariwang hangin.”

“Pwede namang sa susunod na namin pag-usapan,” punto ni Zachariel. Tila ba nakokonsensya pa ito habang pinanonood siyang maglakad palabas.

Pinakyuhan niya lamang ito. “Sira ulo, nakonsensya pa amputa. Oks lang nga! Labas muna ako, gusto ko ring makalanghap ng hangin kaya ‘wag kang ma-drama. Pag-usapan niyo lang. Tawagin niyo na lang ako ‘pag tapos na.”

Dahil wala namang makakapigil kay Leon kahit ilang beses siyang pigilan ng mga ito, hinayaan siya nina Zachariel na lumabas.

Pumunta si Leon sa hardin at umupo sa swing. Natawa pa siya dahil ang daming alaala sa swing na ito at mukhang walang balak si Zachariel na ipagiba para na rin sa magiging anak nito. Nami-maintain din naman yata. Bagong pintura, e. Hindi magugulat si Leon kung malalaman niyang ginagamit ‘to minsan ng isang iyon.

“The moon looks beautiful, isn’t it?”

Napapitlag si Leon nang marinig ang boses ni Ridge sa likuran niya. Nang lumingon siya, natagpuan niya itong naglalakad palapit sa kanya’t may ngiti sa mga labi. Nang rumehistro sa kanya ang tono ng pananalita nito, hindi niya maiwasang mapasimangot.

Why is his voice so breathy and why does it sound like he’s always about to doze off? There is something about Ridge’s voice but at the same time, it’s relaxing and wasn’t that startling. Unlike Zamiel or Zachariel’s voices.

“Did you just pull an indirect ‘I love you’ to me? Gusto mo ba ‘kong bugbugin ng fiancé mo?” namamangha niyang tanong kay Ridge habang pinanonood itong okupahin ang isang swing na nasa tabi niya.

Mahina itong tumawa. “I didn’t pull anything on you. I was just saying that the moon’s round and bright tonight, it’s pretty.”

Bagamat inangatan niya ng isang kilay si Ridge, inilipat niya ang mga mata sa buwan na noon e tirik sa kalangitan. Napasinghap siya’t natahimik nang mapagtantong totoo ang sinasabi ng kaibigan.

The moon sure does look beautiful tonight.

“So? What’s bothering you?” Ridge soon asked which made him still.

Muntik makalimutan ni Leon ang huminga and as a result, he choked in his own spit. Matagal-tagal bago siya nakabawi’t nang ibalik niya ang mga mata kay Ridge, napapantastikuhan niya itong pinagmasdan habang nakangiti naman ito sa kanya.

“What do you mean what’s bothering me?” he shot back.

Nagkibit balikat ito. “Ewan ko sa ‘yo. Hindi naman ako ikaw para malaman kung ba’t kanina ka pa tulala, Leon.”

This is why he dislikes intuitive friends. Kalalaki nilang tao pero ang observant nito’t kaunting kibot lang niya, napapansin na siya.

“Hindi ko alam kung anong sinasabi mo,” tanggi niya.

Humalakhak si Ridge. “Alright. Then let me rephrase my question.”

Leon pursed his lips when the male turned his head to look at him in the eye.

“What makes you look so miserable right now, Leon?”

Kabanata 48

KABANATA 48

NAMAMANGHANG pinagmasdan ni Leon si Ridge na noon e mataman din siyang tinititigan at inoobserbahan. Ilang beses siyang napakurap bago nag-iwas ng tingin mula sa kaibigan. Narinig niyang humimig ito pero hindi siya nag-react. Lumunok lang siya’t napaisip sa tinanong nito sa kanya.

What makes him miserable, Ridge asked. But Leon doesn’t even know that he looked like that. Was he difficult to watch, which is why Ridge presumably followed him here? Was he spacing out too much? Leon doesn’t know the answer to his questions and he probably needed a mirror to check himself.

“Hindi ko alam kung anong sinasabi mo. I’m good, just tired,” pagtanggi niya sa paratang ni Ridge.

He doesn’t look miserable because he can’t see himself. But somewhere around his head, Leon knows that he does look stupid.

Kaya-kaya pa naman ni Leon noong hindi pa binabanggit ni Zachariel na may tsismis tungkol kay Keith. May enerhiya siya para makipagkulitan sa mga kaibigan, may oras para makipag-inuman hanggang sa mapagod at makalimutan ang iniwang mga magazine sa kanya ni Elisa. Kaya naman niyang ibaon ang bumabagabag sa kanya kaso… Biglang hinukay ang pangalan ni Keith at naalala ni Leon na nasa Canada ito ngayon, posibleng kasama ang babae nito. Syempre, nawala siya sa mood.

“You say that you’re good but you act otherwise.” Ridge pushed his swing, stretched his legs, and allowed himself to move back and forth. “Wala ka ba talagang problema o ayaw mo lang magsabi? Come on, tayo na lang dalawa rito sa labas. Pinaiwan ko rin si Zamiel sa loob kahit sawang-sawa na ‘yon sa kakambal niya.”

Was he supposed to feel touched? Nginiwian ni Leon si Ridge na noon e nakapikit na pala’t dinadama ang hanging humahaplos sa mukha nito. Then, Leon sighed.

“Wala naman talaga akong problema. Lumabas lang ako para magpahangin. Sa’n mo ba nakuha ang ideyang baka may mabigat akong dalahin?” natatawa niyang aniya.

Humimig si Ridge. “You won’t fool me with a lame ass act. Mas magaling pa umarte si Zamiel sa ‘yo kahit open book siya.”

“Sinasabi mo bang mas madali akong basahin kaysa sa fiancé mo?”

“Whatever allows you to sleep peacefully at night.~”

Hindi sinagot ni Leon ang pang-aasar ni Ridge sa kanya. Bumuga siya ng marahas na hangin at umikot ang mga mata niya. Pakshet. Hindi siya nadi-drain kay Ridge dahil kung itatabi kah Zachariel, hindi hamak na mas kalmado itong kasama pero ang ayaw ni Leon, kahit wala siyang gawin e parang alam na ni Ridge ang lahat ng isasagot niya sa tanong nito. Hinuhuli na lang siya.

“You were much more radiant when you were with someone else, not her. It’s too bad that we weren’t able to meet the person who made you smile genuinely,” Ridge suddenly said which made Leon flinch.

Nakasimangot niya itong tinignan. “Sorry, ako pa ba kausap mo o nagri-recite ka na ng tula riyan?”

“Kinakausap kita, Leon. May iba pa ba ‘kong kasama rito? ‘Tsaka ba’t ako magmi-memorize ng tula? We’ve long graduated.”

He snorted. “Kami lang ang grumaduate. You ditched college, right?”

“I still graduated highschool. ‘Tsaka mag-aaral ako para makakuha ng diploma. Though, I don’t know what it’s for. I can always start a business without one.”

Sandali silang natahimik ni Ridge hanggang sa itigil nito ang pag-swing. Narinig nila ang nakakairitang pag-ipit ng bakal at naisip niyang kailangang langisan ni Zachariel ang swing, pero mukhang wala roon ang atensyon ni Ridge. Bagkus, mas abala ito sa kanya.

The moment Ridge turned to his way and stared at him intently, the smile he tried to curl on his lips flopped.

“You’re cheating from Elisa, aren’t you?” pang-aakusa ni Ridge.

Napasinghap siya. “Gago ka ba? At kanino naman? Wala akong kinikitang iba bukod sa kanya. Matagal na rin akong tumigil sa kalokohan ko.”

“Wala naman akong sinabing physically. There’s always other forms of cheating. Sa kaso mo, mentally ka nagchi-cheat. Aminin mo, ni minsan e hindi mo naisip ang girlfriend mo na higit pa sa pagiging girlfriend.”

“What?” His forehead creased and he rolled his eyes heavenwards. “Wala akong alam sa sinabi mo.”

Kahit ganito ang sinagot ni Leon kay Ridge, lihim siyang napamura. King ina. Ayaw niyang aminin pero totoo ang sinabi ni Ridge. Gaano ba talaga siya kadaling basahin? Na-one shot na naman siya. Naka-bull’s eye na naman si Ridge.

It’s true that he never saw Elisa as something more than a girlfriend. Kaya nga sumakit ang ulo niya nang makitang nag-iwan ito ng wedding magazines sa loob ng sasakyan niya. Hindi siya makapaniwalang para rito, ayos na ang ilang buwan at dapat na silang mag-settle down na dalawa. For him, that’s unreasonable and stupid.

Then, Ridge snickered. “Hindi ko alam kung hanggang kailan ka magmamatigas. I just know that you’re still in love with someone else.”

“What?” he asked in disbelief.

“Remember the time when you used our red code just to ask what we did when we realized that we’re in love? Pagkatapos noon, nagtanong ka kung pa’no namin kinaya.”

Ah. That one time when he went hiking with Keith, huh. But that’s an old story. Ilang buwan na ang nakalipas mula nang sapian siya ng kalokohan at gisingin ang mga kaibigan niya para lang sa nonsensical niyang code red. King ina.

Napalunok siya. “That’s history. Ni hindi niyo nga kilala kung sinong tinutukoy ko no’n.”

“Yeah but I’m sure that it wasn’t Elisa either.” Nginisian siya ni Ridge.

“Ba’t sigurado ka? Mind reader ka ba?”

“Nope,” Ridge replied and popped the ‘p’. “Alam ko lang na hindi si Elisa ang tinutukoy mo noon dahil timeline-wise, iba ang madalas mong kasama’t inuuwi sa inyo.”

“How do you know?!” namamangha niyang tanong.

Kumunot ang noo ni Ridge. “What do you mean how do I know? Hindi ba nga at nahuli ka ni Zach na mayroon daw dalawang sasakyan sa garahe mo? Hindi lang isang beses, dalawa pa yata tapos iisang kotse lang. So, who was it?”

Hindi nakapagsalita si Leon at nag-iwas na lang ng tingin. Nawala na sa isip niya lahat iyan. Maging iyong kaba noon na baka malaman nina Zachariel na si Keith ang inuuwi niya sa kanila, lahat iyon nakalimutan na niya. Hindi na pamilyar iyong pakiramdam pati iyong bigat ng pagkabagabag na halos oras-oras siyang binibisita.

Hindi na niya maalala kung anong pakiramdam na tinatago si Keith dahil wala na ito. Pisikal. Dahil kung pag-uusapan lang naman, madali lang kay Leon na itanggi nang paulit-ulit na nagkaroon ni Keith ng panandaliang ‘situationship’.

“King ina. Ibaon mo na nga sa isip mo ‘yan. Wala na kami no’n, matagal na. ‘Tsaka temporary lang naman talaga ‘yon,” aniya.

Ridge hummed. “Pero nagkagusto ka sa taong ‘yon, ‘di ba?”

“Huh?”

“Hindi ko kilala ‘yon, Leon. Kaso sa pag-akto mo noon, alam kong tinamaan ka kahit hindi mo sabihin sa ‘min.” Nginisian siya ni Ridge at nag-semi-halumbaba ito. “Hanggang kailan mo ba siya itatanggi? Mahal mo pa, ‘di ba?”

“Hindi ko nga mahal!” tanggi niya at pinitik ang noo nito. “Ba’t ba alam mo ‘tong mga ‘to? Kinikilabutan ako sa ‘yo. I love Elisa. I’m not cheating on her.”

“Yeah. Lokohin mo lelang mo.” Ridge heaved a dramatic sigh. “I’m a man of details, Leon. All of us knew that and your responses to me doesn’t make any sense. They contradict each other, plus you’re getting defensive. With these little things, I tend to know things that you can’t keep in check. One of which is how you’re lying in front of my face.”

MATAPOS NILANG mag-inumang magbabarkada, umuwi si Leon na parang timang. Oo, gumaan ang loob niya dahil nakailang bote siya ng alak na nainom at wala pa rin siyang hangover. Ni hindi nga siya nalasing, e. Kaso, natutulala siya sa tuwing naaalala niya ang usapan nila ni Ridge.

Shit. Ngayon lang napagtanto ni Leon na kung gusto niyang itago hanggang sa huling hininga niya ang naging relasyon nila ni Keith, dapat ayusin niya ang sarili sa susunod. He realized that he should carefully choose his words next time, and he should never let his guard down around Ridge because for that man, he’s an open book like Zamiel. King ina, hindi pa nakatulong na noong tawagin sila ni Zachariel para bumalik dahil tapos na raw nilang pag-usapan si Keith, may traces pa rin na binabalikan ng mga ito ang isang iyon.

Kaya sinong hindi matitimang? Napapainom nga siya kada banggit nina Gian sa pangalan ng isang iyon. Hindi niya ma-distract ang sarili. Nagagalit siya na ewan. Pakiramdam niya, nagkaroon ng malaking butas sa buhay niya.

Sure. He can distract himself. He can call Elisa over and fuck her until he was over releasing his seed but would it really help him ease his frustration? Would he be able to forget Keith? Of course not. He’d only divert his attention to something else for a few hours but the idea of Keith Gaviola would remain inside his head and he’d keep on creeping in. He’s that annoying.

Tipong kahit matagal na silang tapos ni Leon, parang multo itong paulit-ulit siyang ha-haunting-in.

At ilang araw na bang iniinda ni Leon ang ganap? Kung para sa iba, mababaw lang naman dapat ang dinadanas niyang pagkabagabag at dapat e naka-move on na siya… Hindi ganoon ang kaso kay Leon dahil kahit labag sa loob niyang ipaulit-ulit, nagustuhan niya na naman si Keith. Mas mahirap lang tumingin paalis dito ngayon dahil nga intimate ang involvement nila sa isa’t isa bago sila maghiwalay.

Sandali, ano siya? Babaeng hindi maka-get over sa ex niya?

Umaktong nasusuka si Leon. Hinawakan niya pa ang leeg para pigilan ang sariling mag-drama ng todo lalo na’t nasa pasilyo siya ng building nila at on the way na sana sa opisina niya. Putang ina naman.

“Good morning, Engineer Eleazar!”

Napapitlag si Leon at natigilan noong bigla na lamang siyang akbayan ng isa sa mga kasama sa trabaho. Nang lingunin niya kung sino, nakita niya si Lester na malawak ang ngisi.

“Good morning. Anong ganap?”

“Anong anong ganap?” Napahalakhak ito at saka bahagya siyang itinulak. “P’re, may narinig kaming balita tungkol sa inyo ni Elisa, a? Naks. Nagle-level up! Anong sikreto?”

Bagamat wala siya sa mood at hindi interesado sa kung anong klaseng tsismis na namana ng sinimulan ni Elisa, pinilit ni Leon na mag-angat ng mga kilay nang sa ganoon e magkunwaring kuryoso siya. Kung walang kwenta naman ang maririnig niyang ‘tsismis’, hindi na siya makikinig at iiwanan na lang si Lester.

Pero iyong totoo, ano na naman bang ginawa ni Elisa? Maaga pa.

“Anong nangyari sa ‘min ni Eli?” Dahil legit, wala siyang alam sa mga nangyayari’t pinag-uusapan sa floor. “May nangyari ba?”

“H’wag kang umastang ‘di mo alam, uy!” Pabiro siyang itinulak ni Lester pero nang makitang clueless siya, kinabahan ito. “Hindi nga, pramis? Lods, wala ka talagang alam?”

“Kung meron, nagsabi na sana ako sa ‘yo.”

Isa pa, masyado siyang abala sa kaiisip kung paano mabubura si Keith sa isipan niya kaya wala siya sa hulog pakialamanan ang girlfriend niya. Wala siyang alam sa mga kalokohan nito. Biruin niya ba naman kasi, sandali lang naman niyang nakita iyong mga magulang ni Keith, para na siyang pinagbagsakan ng langit at lupa. Paano pa iyong nalaman niyang may tsismis si Zachariel tungkol sa isang iyon na hindi naman niya inalam, tapos dinagdagan pa ng imbestigasyon ni Ridge?

Edi olats siya.

“Sabihin mo na, wala akong oras e.” Medyo tuyo ang boses ni Leon nang sabihin iyon ngunit sumayaw lamang sa aliw ang mga mata ni Lester bago tinapik-tapik ang balikat niya. Tila ba kahit sa ganoon kaliit na gesture, sinasabihan siyang umayos at good luck sa mga susunod na ganap sa buhay niya. “H’wag kang pa-thrill. Ano bang sinabi ni Elisa sa inyo? Anong meron?”

“Ang balita kasi namin…” panimula ni Lester bago bumitaw sa kanya para hawakan ang baba. “Ilang araw na raw ‘to, e. Si Elisa, sina-suggest na na magpakasal kayong dalawa! Kaya raw panay ang labas ninyo. ‘Di mo ba napansin?”

Napangiwi siya. Napansin? Anong papansinin niya? King ina, unang-una pa lang e halos isampal na sa kanya ni Elisa lahat ng wedding magazine na makita nito. Hindi ito subtle magparinig. Wala lang talaga sa hulog si Leon dahil ayaw niyang pakasalan si Elisa.

Lihim siyang napahilamos ng mukha. Siguro, tama si Ridge. Hindi na nga niya makita ng higit pa si Elisa bukod sa pagiging girlfriend niya dahil may gusto siyang iba.

“Ah. Kailan daw ba? Hindi ko napapansin,” blangko ang mukhang aniya.

Napasinghap si Lester. “Gago, p’re. Marinig ka ni Elisa, baka sampalin ka no’n dito sa floor. Iyan pa lang, ‘di na maganda! Ikaw din, baka bigla kang i-break ni Eli e napaka-enthusiastic na nga ng isang iyon na magpakasal sa ‘yo.”

Edi magalit? Hindi naman kasi siya informed na iniisip na pala ni Elisa na magpakasal na silang dalawa?

Also, brr. He had never given it a thought before. Settling down with Elisa seemed to be the best idea when he was head over heels for her back in the days, but right now that he was just recouping his feelings for her; he cannot really imagine himself being with her. Wala nang kiliti, wala nang thrill.

“Pero naiintindihan din naman kita,” dagdag ni Lester at tumango-tango. “Kung titignan, matagal ding naudlot love story ninyong dalawa. Balta ko, ikaw naman talaga ang gustong maging boyfriend ni Elisa. Iyon ang nasa issue nila ni Jay bago sila naghiwalay, ‘di ba?”

Hindi siya sumagot dahil wala siyang alam sa mga ganap. Ang alam niya lang, noong mga panahong kasama niya si Keith, palagi siyang nasasangkot sa tsismis dito sa trabaho. Itinatago niya lang noon kay Keith dahil ayaw niyang mag-alala ito sa kanya. Baka sumugod pa bigla sa building nila para alamin kung paano mapatigil ang ganap.

“Malay ko. Basta ang alam ko, minahal naman nila ang isa’t isa. ‘Di ba dapat ako matakot na baka rebound lang ako?” pagdadahilan niya pero tinawanan niya rin ang asumpsyon nang mamilog ang mga mata ni Lester. “Biro lang. Talagang ‘di lang ako interesado sa mga tsismis noon dahil nakaraan na ‘yon.”

Then, Lester gestured him to shut up. “P’re, ‘di raw talaga gusto ni Elisa si Jay Kumbaga, dahil ‘di mo pinormahan at nauna lang talaga si Jay, ‘yon ang pinatulan niya.”

Now, he feels bad for Jay. King ina. Mukhang red flag nga ang dalaga.

Leon almost scoffed at the things he just heard. The image about Elisa that Lester is injecting to his mind makes him feel cringe and uncomfortable. Maybe it is because he is dating Elisa, but there was something inside his stomach that churns whenever he would think about how Elisa and Jay became together.

Pero bakit ganoon? Pakiramdam ni Leon e hindi ito ang klase ng red flag na ibinababala sa kanya ni Jay? E kapag tinatanong niya rin naman iyong isa, hindi sumasagot. Parang timang.

“Pero wala ka pa ba talagang balak mag-propose kay Elisa? Matanda na rin kayong dalawa,” ani Lester.

Nagkibit balikat siya. “She’s just twenty-eight.”

He must have sounded cold with how Lester involuntarily flinched. It took him a while when he realized that his façade was gone and so, he immediatelu smiled.

“Nitong nakaraan lang naman naging kami. Six months pa lang. Can’t we take our time together? Baka nagmamadali lang si Elisa at ayoko ring malaman na baka bugso lang ng damdamin ang meron siya dahil ilang kasamahan na rin natin ang kinakasal nitong nakaraan. I don’t want to rush things between us,” dagdag niya.

Right, this is the best answer he could give them. Bata pa sila at six months pa lamang mula nang magsama. Ano bang iniisip nila? Na porket matagal nang magkasama sa trabaho, pupwede nang magpakasal kaagad sa oras na magsama na bilang magkasintahan? Leon does not think so. He may be a douche but he knows how serious marriage is.

And who knows, Leon might just break up with her when he finally accepts that he cannot be with her. Who the hell knows?

“Medyo doubt sa usapang bats pa kayo pero reasonable nga naman na nito-nito lang naging kayo. Pero matagal na kayong magkakilala, ‘di ba?” anito.

Humimig siya. “That doesn’t count as a reason to get married as soon as possible. Hindi naman kami madalas mag-usap ni Elisa noon.”

“Ah. You’re right.” Nag-inat inat si Lester matapos niyang sumagot. “Oo nga pala, kalat ‘tong tsismis sa buong floor kaya baka maraming kumausap sa ‘yo tungkol sa pagpapakasal niyo ni Elisa. Good luck sa ‘yo, Engineer.”

Imbes na sumagot, mahina lamang na humimig si Leon. Inaasahan naman niya iyon pero naiinis na siya sa t’wing maiisip na papalibutan siya ng mga inhinyerong hindi naman niya kilala para lang interview-hin siya tungkol sa kasal nila ni Elisa.

Ha. Ngayon pa lang, naii-stress na kaagad siya.

Sigurado si Leon na manghihimasok ang mga ito mamaya sa relasyon nila ni Elisa kapag sinabi niya ang sagot niya. Tulad na lamang ng ginawa ni Lester ngayon na ipinipilit na matagal naman na silang magkakilala, at dapat naman talaga e sila na, noon pa. Sigurado rin si Leon na marami ang mangongonsensya sa kanya mamaya dahil si Elisa na mismo ang nagpapahiwatig ng kasal imbes na siya, samanralang siya nga ang lalaki.

“Sa’n niyo nakuha ‘yong tsismis na gusto nang magpakasal ni Elisa sa ‘kin?” pag-uusisa niya.

“Sa group chat, lods,” kaagad na sagot ni Lester sa kanya. “‘Tsaka kung may twitter ka, madalas siyang mag-post ng parinig doon. Binanggit lang din sa ‘kin ng girlfriend ko. Alam mo namang magbabarkada sila.”

Talaga. Hindi niya nakita. Palibhasa, dinilete niya twitter niya noong mawala si Keith. King ina, aanhin ba niya iyong porn videos doon? E roon nga sila nagsimulang dalawa ni Keith. Mas lalo lang siyang hindi makatulog sa gabi.

Parang gusto niya na lamang na mag-absent, a.

Kanina, masyado siyang okupado sa kaiisip kay Keith ngunit nadagdagan na naman ang mga iisipin niya. Maraming salamat sa girlfriend niya na mukhang gustung-gusto nang magpakasal sa kanya.

If ever he really is ready, on the other hand, he would make sure to make peace with his memories of Keith. He will consign them to their grave and forget how magical it was to be with the man who showered him with love that he never thought he could have.

But with how things are going on with him, he just knew that he is not.

Kabanata 49

KABANATA 49

HINDI NA MABILANG ni Leon kung ilang beses siyang lihim na napamura nang palibutan nga siya ng mga kaibigan ni Elisa’t tanungin kung kailan niya nga ba balak na mag-propose rito. Totoo pala ang sinabi ni Lester na kumalat na sa buong building ang kagustuhan daw nilang magpakasal ni Elisa— and he can’t even remember telling his girlfriend that he wanted to settle down! Tulad ng sinabi niya noong minsan, masyado pang maaga para magpakakumportable sila sa isa’t isa. Hindi niya kay Elisa sinabi pero… bwisit.

Kailangan nilang mag-usap ng dalaga pero hindi rin naman niya ito makita t’wing gusto niyang i-tackle ang tungkol sa ‘pagpapakasal’ nila. Mabuti sana kung siya si Keith na matagal nang kilala kung sino ang back-up nito. Si Leon, ngayon lang naman talaga niya nakasama si Elisa, e.

Napahilot siya ng sentido. Gago. Sumama na naman ang loob niya nang maalala niya si Keith. Patung-patong na sakit ng ulo dahil kasabayan nito ang problemang hatid ni Elisa.

Seriously?

Ang masama rin sa tsismis na ikinalat ng girlfriend niya, nakarating na sa mga kabarkada niya na gusto na raw niyang magpakasal. Si Cassandra ang unang nakaalam dahil fina-follow nila ni Elisa ang isa’t isa sa twitter. Pinapagawa na rin nga siya ng account pero tumatanggi siya. Nato-trauma lang siya kapag naaalala niya kagaguhan niya dahil sa social media.

“They’re all way too pushy. Kahit na ilang beses ko nang ipinaliwanag na ayoko pang magpakasal, ipipilit nila na ‘wag ko na raw itago ang sikreto namin ni Elisa!” naiirita niyang reklamo habang isa-isang itinatapat sa camera ng laptop niya ang wedding magazines na iniiwan ni Elisa sa kotse niya. “Wala pa ‘kong balak magpakasal! Kung gusto ko naman nang mag-settle down, ako mismo ang proactive na magkakalat ng balita!”

Namamangha siyang pinagmasdan ni Leonardo at oo, magkausap sila ngayon ng nakatatanda niyang kapatid. Napakalaking delubyo naman kasi ni Elisa at hindi na alam ni Leon kung anong gagawin niya. Kailangan niya ng mapaglalabasan ng sama ng loob kaso busy ang mga kabarkada niya. Kaya sa Kuya na lang niya siya nagsabi.

“You’re planning to get… what now?” napapantastikuhan nitong sabi.

Halos hindi maipinta ni Leon ang itsurang ginagawa ni Leonardo pero… oo nga, hindi nga pala siya marunong mag-drawing. Mabalik, sinabi naman niya lahat sa Kuya niya, a? Nakikinig ba ito kanina? Kumpleto rekados, walang kulang sa rant niya. Inis na inis siya.

Kahit gusto niya si Elisa, hindi niya matanggap na ganito ang problemang kahaharapin niya rito. Hindi man lang siya tinanong kung gusto na ba niyang magpakasal. She’s literally forcing him.

Leon groaned. “Not me, just her! Tulad nga ng sinabi ko, ipinipilit niya sa ‘kin na magpakasal na kami ta’s kapag tatanggi ako, iibahin niya ang usapan. This has been going on for weeks. I’m getting tired of it.”

“Hindi ba masyado pang maaga? Ang alam ko rin e kailan lang naman naging kayo ng girlfriend mo, pero ‘di rin naman out of character kung sakaling gusto mo na siyang pakasalan. ‘Di ba matagal mo nang gusto ‘yang Elisa? Ilang beses mo na ngang binabanggit noon at impulsive kang bata ka, kaya nagugulat nga ‘kong ayaw mo pang magpakasal ngayon,” tugon ni Leonardo.

“Sa ‘yo mismo nanggaling, Kuya. Masyado pang maaga kaya ayoko pa ring magpakasal. I realized that all of you are right. ‘Di ko dapat minamadali ang ganitong bagay.” Dahil una sa lahat, buong buhay niya ang nakasalalay dito. Magkamali lang siya, tapos na ang lahat.

Bumuga siya nang marahas na hangin kasabay ng pagpalagatik ng mga daliri ni Leonardo. Nang mag-angat si Leon ng tingin, natagpuan niya ang Kuya niyang nakangiti sa kanya.

“Tama!” masayang anito. “Mabuti naman at nagma-mature ka na. O, sa’n na nga tayo? Ayaw makinig sa ‘yo ng girlfriend mo kahit gusto mong pag-usapan na ayaw mo pang magpakasal? I-break mo na.”

He scrunched his nose. “Now, that’s stupid. Pwede naman siguro naming pag-usapan.”

“Ah. Kung sa bagay, matagal mo nga namang hinintay si Elisa, ano?”

Hindi nagsalita si Leon. Nagpahalumbaba siya’t nag-iwas ng tingin sa Kuya Leonardo niya. Bukod sa ‘matagal niyang hinintay’ si Elisa, may mas malalim lang talagang dahilan bakit ayaw ding makipaghiwalay ni Leon kay Elisa’t nag-iisip na baka pwedeng pag-usapan ang problema tungkol sa kasal.

Siya kasi ang nag-aya rito na maging girlfriend niya noong mga panahong gusto niyang gumanti kay Keith dahil may reserba na pala itong ibang babae. Parang… ang pangit naman kung makikipag-break siya nang basta-basta. Pakiramdam niya, mapapahiya siya tapos si Keith, masaya sa piling ng iba?

Hindi pwede.

“Pero mabalik, iyan ngang kaibigan mo na si Gian… Isang taon din bago sila nagpakasal ng asawa niya, ‘di ba? Six months pa lang kayo ni Elisa, ba’t nagmamadali siya?” tanong ni Leonardo na siyang humila sa kanya pabalik sa realidad.

Nagkibit balikat siya. “Iyan din ang naiisip ko. But everyone at work was already forcing me to propose ‘cause Elisa wants it. Ni hindi man lang nila ako tanungin kung gusto ko na bang magpakasal.”

“Well, it’s probably because she’s a woman and if she decides that she wants to get married then… You can’t do anything about it as a man. Though it’s unfair, they’re also probably testing you.”

“Really…” he trailed off.

Bumuntong hininga si Leonardo. “Alam mo, Le? Sa bawat pagtanggi mo na ayaw mo pang magpakasal kay Elisa, may nabubuo nang ideya sa isip ng iba na ‘di ka talaga seryoso sa kanya.”

“I am, though. Kaya nga gusto kong mag-usap kami kaysa sumunod sa ‘yo na i-break siya nang basta-basta.”

“E kaso, ‘di mo nga kontrolado ang perception ng iba sa ginagawa mo. Kahit sabihin mong kamakailan lang naman naging kayo ni Elisa, sasabihin ng mga iyon na reasonable na ang six months na relasyon para magpakasal.”

But that’s stupid. Problemadong umubob si Leon at ginulo ang buhok. Tang ina talagang sitwasyon ito. Kung marunong lang talagang makipag-cooperate sa kanya si Elisa, matagal na siguro nila itong napag-usapan. Magpo-propose naman siya, e. Hindi lang ngayon dahil hindi pa siya handa.

May ipon siya pero hindi siya handang magpakasal kay Elisa dahil hanggang ngayon, alam niyang may gusto pa rin siya kay Keith. Kailangan niya munang mag-move on bago sila magpakasal na dalawa.

… But isn’t it about time?

Leon’s forehead furrowed and he pushed himself from the table to look at his brother who was, by that time, talking to his wife about their second baby.

“Gusto kong magbakasyon,” blangko ang mukhang anunsyo ni Leon.

Natigilan si Leonardo’t nagpaalam sa asawa nito. “O, edi magbakasyon ka kasi. Sa’n ka naman pupunta? Isasama mo ba girlfriend mo?”

“Malapit na pasko…” he trailed off. “Gusto kong magbakasyon diyan sa Canada. ‘Di ko isasama si Elisa. Fucked up pa kami ngayon. ‘Tsaka ko na ipapakilala sa inyo ‘pag engaged na kami.”

Isa pa… Kinamot ni Leon ang pisngi niya. Ayaw niyang aminin kung ano ang pinakarason ng pagpunta niya sa Canada pero nandoon kasi si Keith. Kung gusto ni Leon na ibaon na sa isipan niya ang binata, gusto niyang makasiguro na maayos ang lagay nito kasama ang iba.

Nang sa ganoon, habang buhay na masama ang loob niya sa binata’t mas magiging madali sa kanya ang pagmu-move on.

Napangiwi ang kapatid. “So, you’d still do it. Ba’t ba kasi hindi mo magawa ngayon?”

Hindi sumagot si Leon ngunit hinayaan din siya ng nakatatandang kapatid. There’s just some secrets that he can’t afford to reveal, and information that Leonardo knew that he shouldn’t know yet.

“O sige. Kailan ka pupunta rito?” pag-iiba ng usapan ni Leonardo. “At sigurado ka bang ‘di mo dadalhin dito girlfriend mo nang makilala nina Mama’t Papa?”

Nagkibit balikat siya. “Magfa-file ako ng leave. And hell no, baka ma-jinx pa’t hindi kami ang magkatuluyan.”

“ANONG PLANO mo sa pasko, Leon?” pagtatanong ni Elisa habang nasa date silang dalawa.

Tumigil si Leon sa pag-inom ng milktea niya’t pinasadahan ng tingin  ang girlfriend niya. Ah. Hindi naman dapat sila lalabas ngayong araw na ito dahil ayaw pa ring pag-usapan ni Elisa ang tungkol sa ‘kasal’ nila pero nang magmakaawa siya rito, mabuti na lang e naintindihan din ng dalaga na gusto niyang mag-enjoy muna silang dalawa. For most part, she didn’t listen but when he mentioned that he’d still propose and just give him time, her face brightened up and asked him to take her out on a date instead. Kaya ito silang dalawa ngayon.

Inilibot ni Leon ang mga mata buong mall at nang mapansing napapaligiran na sila ng magagarbong Christmas displays, napangiwi siya. Oo nga pala, uuwi siya ng Canada sa susunod na linggo.

“Uuwi ka ng Canada, ‘no?” tanong ni Elisa.

Tumango si Leon. “Ilang taon ko na silang hindi kasama t’wing pasko, e. Will that be okay? I’ll make sure to call you, though.”

“It’s okay. Ngayon ka lang din naman uuwi ulit dahil last year and the year before that… Hm, dito ka lang sa Pilipinas nagpasko no’n, ano?” Elisa tilted her head before she pouted. “Sayang lang na ‘di kita kasama sa first Christmas nating dalawa.”

“Sorry… Nai-schedule ko kasi ‘to nang maaga. Babawi ako sa ‘yo,” aniya.

“You better be!”

Kahit nakakairita minsan si Elisa, hindi naiwasan ni Leon ang mahinang matawa sa itsura nitong nakanguso at nakasimangot. Madalas naman, maganda pa rin siya’t mabait. Hindi pa rin niya maintindihan kung bakit madalas siyang warning-an ni Jay na mag-iingat sa dalaga samantalang hindi naman yata dapat.

Ang pinakahuling nakakainis na ginawa sa kanya ni Elisa e ang ikalat na magpapakasal na silang dalawa. Shit. Nag-iinit pa rin ulo niya t’wing maaalala niya pero kaagad ding lilipas dahil nakapag-usap na silang dalawa ngayon at hindi na ipinipilit ni Elisa ang gusto nito.

“So… Ilang weeks ka sa Canada?” tanong ng dalaga na siyang humila sa kanya pabalik sa huwisyo.

Ipinilig ni Leon ang ulo. “Hanggang New Year. Uuwi ako kaagad pagkatapos no’n.”

“Doon ka rin magne-New Year.” Mas lalong humaba ang pagkakanguso nito na siyang ikinatawa niya. “Hindi ba pwedeng maaga kang umuwi, Leon?”

“Susubukan ko?” Walang kasiguruhan dahil mayroon siyang gagawin sa Canada at importante iyon sa kanya kung gusto niyang makapagsimula ng bagong buhay.

Pagod na siyang mabaliw kay Keith, masaktan kapag nababanggit ang pangalan ni Keith, ma-bad trip kapag maaalala si Keith. Gusto na niyang ibaon lahat ng nangyari sa kanilang dalawa sa pinakailalim ng isipan niya. Lahat. Mula sa magkakilala sila noong highschool pa lamang siya hanggang sa nitong nakaraan na naghiwalay sila. Gusto niya maging indifferent sa binata.

Gusto niyang bumalik sa dati na walang pakialam dito.

Ipinikit ni Leon ang mga mata para huminga nang malalim ngunit bago pa man niya maimulat ang mga iyon, nabigla siya nang halikan siya ni Elisa sa gilid ng labi niya. Napasinghap siya’t napaatras at noong hanapin niya ang pigura ng girlfriend niya, natagpuan niya itong nakangisi sa kanya.

“Ingat ka sa Canada. H’wag kang mambababae, ha? I love you,” simpleng anito na siyang ikinawindang lalo niya.

Marahan siyang tumango. “Yeah. I won’t.”

Even though they made a promise, it still ends up being broken. Promises don’t go the way they should.

He should just be making peace with his feelings for Keith, then burying it deep inside his head until it can’t rise back from its grave. He should just be collecting more grudge towards Keith, drowning himself in an eternal resentment– but… things just won’t go his way.

Not when Keith’s response to his actions would always play the role of an unforeseen variable.

KEITH HEAVED a deep sigh as he rested his back against his chair, allowing himself to drown in comfort. But just as when he was about to feel relieved that his shift was done and he thought that could get some fresh air, Leonardo came barging in to his office which made him jolt.

Napasagitsit siya nang makita itong mayabang na lumakas papasok sa opisina niya. “Hindi ka ba pinigilan ni Julietta na pumasok?”

“Pinigilan?” Napaismid ito. “Siya pa nga ang nagpapasok sa ‘kin. Sabi niya, pagod ka. Kaya bumisita ako para i-relieve ka sa pagod mo.”

Pinangilabutan siya nang ngisian siya ni Leonardo’t itaas baba nito ang mga kilay. May kung ano sa itsura nito na hindi niya magustuhan kaya inabot niya ang isang folder malapit sa kanya’t ibinato iyon sa binata. Kaso, walang anu-ano lamang iyong sinalo ni Leonardo at ibinalik sa lamesa niya bago umupo sa upuang katapat noon.

“Mukhang magiging masaya pasko mo kung maswerte ka. Bittersweet pala,” biglang saad ni Leonardo.

Kumibot ang isa niyang kilay. Pinuntahan lang ba siya nito para guluhin at tudyuhin? Akala pa naman ni Keith, makakauwi siya nang maayos para makapagpahinga. Ang haba pa naman ng araw niya ngayon at ang daming ganap.

Ah.

Napasagitsit siya. Hindi nga pala siya makakapagpahinga kaagad dahil naka-schedule silang mag-dinner ni Samara ngayong gabi.

“Hoy, nakikinig ka ba?” tanong ni Leonardo na siyang ikinasagitsit niya ulit.

Umiling siya. “Wala ka namang sasabihin na maayos kaya ‘di na ‘ko nakinig.”

“King ina nito. Bumalik ka ba rito para maging kaugali ng suplado kong kapatid?”

“H’wag mo siyang banggitin,” mariin niyang sabi at humigop nang malalim na hininga.

Ayaw na niyang isipin si Leon dahil matagal nang isinampal sa kanya ng tadhanang hindi sila pwede ng binata. Na kahit anong pilit siyang lumaban, hindi pa rin magbubunga ang lahat ng effort niya.

Leon’s a nice and sweet dream, and he’d stay like that… Until Keith’s last breathe.

Napaiwas siya ng tingin kay Leonardo nang mapansin niyang mataman pala siya nitong pinagmamasdan. Lihim siyang napamura. Bakit ba kailangan nitong banggitin ang kapatid nito e matagal na nga siyang nakalimot? Sa nakaraan na lang si Leon.

Wala. Nasayang lang lahat ng effort ni Keith dahil hindi siya ang pinili nito at naisip niyang kahit kailan, hindi siya ang pipiliin nito.

Itinaas ni Leonardo ang mga kamay at umaktong sumusuko. “Anyway, nandito lang ako para sabihing bittersweet ang pasko mo kung suswertehin ka. Pero looking on the bright side, makakapagpaalam ka.”

“Anong pinagsasasabi mo?” aniya.

Hindi sumagot si Leonardo at sa halip, naghalumbaba sa lamesa niya. Inilibot nito ang tingin sa buong opisina niya at namangha noong makitang ibinalik pala ni Keith ang lahat ng certificate na nakuha niya sa ilang taong pagseserbisyo sa opisina niya. Ang iniwan lang niya sa Pilipinas e iyong mga certificate na nakuha niya roon.

Pati na rin ang alaala ni Leon.

“Wala ka na bang gagawin dito, Nards? May lakad pa kami ni Samara,” aniya.

Humimig si Leonardo at ibinalik sa kanya ang buong atensyon. Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa hanggang sa ngumiti sa kanya ang kaibigan. Kung kanina, pilyo itong tignan… Ngayon e tila ba nakikisimpatya ito sa kanya. Muling kumibot ang isang kilay ni Keith pero pinakalma niya ang sarili.

No, he won’t snap. Hindi nanunudyo si Leonardo. Sadyang alam lang nito na ayaw niyang lumabas kasama si Samara pero kinakaladkad niya ang sarili dahil nandito na siya’t hindi na makaatras. Wala rin naman siyang babalikan kahit umalis siya, e.

“Anong meron sa pasko?” Ito na lang ang itinanong niya sa kaibigan nang sa ganoon, mabura ang ngiti nito sa mga labi. Ayaw niyang nakikitang naaawa ito sa kalagayan niya dahil una sa lahat, siya ang pumili ng daang ito.

Sure, there are regrets but… He’s trying.

“P’re, ‘di ko masabi. Hindi na surpresa kung kaagad mong malalaman, ‘di ba?” natatawang sabi ni Leonardo. “Sinasabi ko lang na tsansa mo na ‘yon na magpaalam. Iyon lang.”

“Hindi naman ako mamamatay kaya ba’t ako magpapaalam? ‘Tsaka kanino naman ako magpapaalam?” tugon niya.

Hindi ulit sumagot si Leonardo at sa halip, nagbaba lamang ng tingin sa lamesa niya. Kumunot ang noo nito nang may makita at nang sundan ni Keith ng tingin ang tinitignan nito, natagpuan niya ang sariling nakamasid sa litrato nilang tatlo kasama ang kapatid nito.

Shit. Hindi pa pala niya naaalis iyon? Kapag nakikita niya ang litratong iyon, naaalala niya lang lahat ng ‘masasaya’ at malulungkot niyang alaala kasama ang nakababatang kapatid ni Leon. Noong isang araw, sinabi na rin niya sa sariling aalisin iyon pero mukhang nakalimutan na naman niya ngayon.

He’ll make sure to do that when Leonardo leaves, though. Itatago na lang niya sa album na nasa bodega niya sa bahay.

“May kopya ka pa pala niyan?” namamanghang sabi ni Leonardo.

Humimig siya. “Nilagay ko riyan no’ng kababalik ko lang dito. Mabuti at nakita mo, noong isang araw ko pa balak alisin ‘yan, e.”

“Ba’t mo naman aalisin? Nagalit na ba si Samara?”

“No. Ako lang ang may gustong alisin ‘yan.”

Napangisi si Leonardo. “Nabi-bitter ka?”

“You could say that.” Bumuntong hininga si Keith at hinayaan ang sariling malunod kakatitig sa litrato ni Leon noong highschool pa ito. “It hurts looking at him.”

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nila ng kaibigan ngunit hinayaan ni Leonardo si Keith na pagmasdan ang litrato ng kapatid nito nang matagal. And even though Keith can’t see himself, he’s sure that Leonardo pities him for staring longingly at his brother whom he can’t have. Nang mapagtanto ni Keith na tama na ang ganito, huminga siya nang malalim at pinilit ang sariling humiwalay ng tingin sa litrato nila noong bata pa sila.

“Bukod sa pasko-pasko, wala ka na bang ibang sasabihin? Meron akong regalo kay Liam at Leila kaya ‘wag kang mag-alala,” aniya.

Humalakhak ito. “Pupunta ka ba sa ‘min sa pasko?”

“Huh? I’m not sure. Depende kung papayagan ako ni Samara. You know her, baka ayain niya lang akong umalis sa pasko.” But he can’t be too sure either because as a doctor, Samara would have to do a lot of things by then. “Kung wala kaming gagawin, baka pumunta ako sa inyo.”

“Sigurado ka?” pag-uusisa ni Leonardo.

Napasagitsit ulit siya. “Nards, ano ba kasing meron sa pasko at panay kang nagtatanong?”

“Wala naman. Iniisip ko lang kung ano bang ihahanda namin kung pupunta ka. Ayaw ko ng turkey, sinabi ko na sa asawa ko ‘yon. Ikaw, baka naman kahit hindi kami maghanda, ano? May makikita’t makikita ka rin naman sa bahay namin no’n.”

“Yeah, right.”

Keith wanted to point out that Leonardo’s acting weirdly and the stuff he’s saying sound suspicious that it almost doesn’t make sense but he let his friend be. Baka nasaniban lang ito kaya ganito kakalat ang utak.

“I’ll still go if I’m free.”

Kabanata 50

KABANATA 50

MABILIS LUMIPAS ANG oras at hanggang ngayon, hindi makapaniwala si Leon sa kung paanong ang plano niya noong una na magbakasyon e nangyayari na ngayon. But then, he can’t help it but to frown. Kabababa lang niya noon galing eroplano’t kararating lamang sa airport nang makita niya ang Kuya Leonardo niya at ang buong pamilya nito.

Ayos din sana, e. Matutuwa sana si Leon dahil sinundo siya ng mga ito pero naniningkit ang mga mata niyang pinagmamasdan at paulit-ulit na binabasa ang nakasulat sa banner na dala nito.

It read: ‘Welcome to Hell, bitch. – Eleazar family’

Noong mag-sink in sa kanyang magiging chaotic ang pasko niya lalo na’t ang pamilya ng Kuya niya ang kasama niya, nagmamadali siyang lumapit sa mga ito at hinawakan ang magkabilang balikat ni Leonardo. Wala siyang pakialam kung nag-a-aray na ba ang Kuya niya pero nanggigigil siyang humawak dito.

“Anong welcome to hell bitch?!” namamangha niyang tanong at itinuro ang banner na bitbit ng mga ito.

Sayang, e. Cute na sana dahil may doodles na nanggaling mula kay William at palagay niya, mayroong scribbles galing kay Leila pero gusto niyang makipagsapakan sa Kuya niya.

Napahagalpak ito ng tawa. “Tama naman, a! Welcome to Hell, bitch! Ano bang aasahan mo rito sa Canada e sa ‘min ka makikitira? Na langit ang pinuntahan mo? Ulol, magiging babysitter ka rin!”

Muntik na silang magsakalan ni Leonardo kung hindi lang pumagitna si William at hinila ang dulo ng suot niyang coat. Natigilan si Leon at binalingan ang pamangkin na noon e tila ba halos kumislap ang mga matang tinititigan siya.

“Uncle, candies?” Expectant ang pagkakasabi ni William noon at hindi mapigilan ni Leon ang bumigay. Natunaw na ang inis niya sa Kuya niya, salamat sa panganay niyang pamangkin.

Nagkangisian silang dalawa. “Nasa maleta ko, Liam. But make sure to give some to Leila, alright?”

“Yehey!” Nagsimulang tumalon-talon si William ‘tsaka pinuntahan ang ina nitong bitbit noon ang nakababata nitong kapatid. “Lei, we have candies from Uncle Leon!”

“Ababwa?” sagot naman ni Leila. She’s just like… a few months old so Leon can’t really expect anything comprehensible from her. But hey, she’s cute!

Leon’s heart was filled with happiness when he heard the two giggle. Kahit tuloy siya, nahahawa sa enerhiya ng mga inaanak. Hindi niya mapigilan ang matawa rin. Noong bumalik si William sa kanya, ginulo niya ang buhok nito kasabay ng pagyakap nito sa kanya. Close talaga siya sa pamangkin kahit hindi sila madalas mag-usap at magkita. Inii-spoil ba naman niya, e.

Ngayon, may Leila na rin siyang idadagdag sa listahan.

“Parang nakalimutan mo na anong ipinunta mo rito, a?” ani Leonardo na siyang humila sa kanya pabalik sa realidad.

Awtomatikong bumuntong hininga si Leon. “Please, not now. Nagbakasyon ako para makalimot. Ang bigat ng pressure na tinatapon sa ‘kin, e.”

“Nag-usap naman na kayo ni Elisa. E ‘di ba dapat, ayos ka na niyan?”

“Supposedly,” he trailed off and ruffled his own hair when William finally let go of him to play around. “Kaso hindi, e. Mas lalo lang akong tinumpol ng tanong kung ba’t hindi pa kami ma-engage engage.”

“Ganyan talaga. Expectant mga kasama mo sa trabaho dahil sa pinanggagawa ng girlfriend mo, e.”

He knows. Sa t’wing naaalala nga niya, nawawalan siya ng ganang magtrabaho, e. Pupwede naman kasing simulan ang pag-uusap na sa kanilang dalawa muna, pero dumiretso talaga si Elisa sa social media’t in-announce na ikakasal na silang dalawa samantalang wala naman siyang sinabing ganoon. Nag-sorry naman si Elisa na hindi muna niya ito tinanong o kinonsidera man lang ang mararamdaman niya.

But she also said that they’ve been dating for too long now and she can’t wait to get married. As if they were already dating for years.

“Oy, nasa’n mga maleta mo?” biglang tanong ng Kuya niya na ikinapitlag niya.

Natataranta siyang lumingon sa airport. “Sandali. Nakalimutan kong kunin!”

“Tanga, dalian mo! Baka ninakaw na mga gamit mo. Ang tanga naman, Leon!”

NOONG MAKUHA NA ni Leon ang mga gamit sa airport, dumiretso sila sa sasakyan ng mga ito para mag-drive nang pauwi. Ilang beses siyang pinagsabihan ni Leonardo na magpahinga muna’t mag-adjust sa klima dahil malamig sa Canada at maraming snow. Baka lagnatin daw siya’t hindi makakilos kung hindi tatambay sandali sa heater pero nag-thumbs up lang siya rito at ipinilit na maglalakad-lakad muna siya dahil maaga pa naman.

As far as Leon can remember and based on how bright the skies are, it’s still around three o’clock. Malayo pa ang hapunan, pwede pa niyang isingit kahit trenta minutong paglalakad lang.

“Uncle, how long are you staying here?” tanong ni William.

Nasa likod sila ng sasakyan at ito ang kasama niya dahil nagpumilit itong tumabi sa kanya. Si Leila, normally nasa baby chair nito pero kinuha muna ng sister-in-law niya dahil baka raw magkalat. ‘Tsaka dahil nga raw galing sa byahe si Leon, ayaw ng mga itong ma-hassle-an siya sa pag-aalaga ng bata.

Leon grinned and patted his nephew’s head. “Until New Year. Tuwa ka ba?”

“Yes!” Malawak ang ngiting ibinigay sa kanya ni William at ilang beses itong tumango-tango. “We’re gonna play all night, Uncle! I have new games and Dad finally bought us the recent PS5!”

“Sure, sure. But I don’t think your Mom would allow you to stay up all night.”

“Eh… Mom! I want to play with Uncle!”

Nagsimulang mag-whine si William at magreklamo dahil gusto raw nitong maranasan ang mag-overnight kasama siya. Ilang beses pa nitong ipinunto na bakit ang tatay nito at si Leon, madalas sa gabi magkausap at kung hindi pa ipapaliwanag dito na pangmatanda lamang ang ganoong gawain, hindi ito mananahimik. Natatawa siyang naaawa habang pinagmamasdan ang pamangkin na nakanguso.

“It’s okay,” he assured his nephew. “Pwede naman sa umaga maglaro. Pagkatapos ng agahan.”

Muling lumiwanag ang mukha ni William. “Promise?”

Nang tumango siya, muling nag-celebrate si William sa loob ng kotse. May mga pagkakataong ngumingiwi si Leon dahil napaka-energetic ng pamangkin. Sabi naman sa kanya ng sister-in-law niya, ganito lang daw si William sa t’wing umuuwi si Leon. Child nature na yata ng mga itong magpabibo kapag may bisita o hindi kaya paborito nila iyong tao.

“Hinayaan ka talaga ng girlfriend mong magbakasyon dito nang dalawang linggo?” pag-uusisa ni Leonardo nang mamatay na sa wakas ang ingay dahil napagod na si William.

Natutulog na ang pamangkin niya’t nakaunan sa hita niya samantalang ang asawa ni Leonardo, umiidlip din habang akay-akay ang bunso nilang anak. Humikab siya bago tumango dahil nahahawa na rin siya sa mga ito’t pagod nga siya sa byahe.

“Sabi niya, ayos lang. Tinatanong nga ‘ko kung pwede raw ba ‘kong umuwi nang maaga pero sabi ko, susubukan ko dahil naka-schedule ang susunod kong flight pagkatapos ng New Year.” Bumuntong hininga siya.

Napaismid si Leonardo. “Ang buong akala ko pa naman e itatali ka na ng girlfriend mo sa beywang niya.”

“Ah, please no. Wala akong gana makipag-deal sa kanya ngayon. Napagod akong makipag-usap sa mga kaibigan niya at ipaliwanag kung ba’t ayaw ko pang ikasal kaming dalawa. Nag-aalala ka?”

“Hindi naman.” Tumahimik sandali si Leonardo hanggang sa mayroong maalala. “May bisita nga pala tayo niyan sa Pasko, Leon. Ayos lang ba sa ‘yo?”

“Huh?” Namamangha niyang hinanap ang mga mata ni Leonardo pero dahil nasa driver’s seat ito at nakatuon ang atensyon sa daan, wala sa hulog na lamang siyang tumango. “I don’t mind. Kakilala mo ba?”

“Oo. Hindi niya kasama pamilya niya rito kaya naimbita ko. H’wag kang mag-alala, ‘di ka naman gagalawin ng isang ‘yon.”

“Yeah… Sure, I guess.” Ni hindi man lang pumasok sa isip ni Leon na baka si Keith ang tinutukoy ni Leonardo dahil marami itong ibang kaibigan at hindi lang naman sa isang iyon umiikot ang circle of friends ng Kuya niya.

Muling namutawi ang katahimikan. Gusto na sanang kunin ni Leon ang oportunidad na ito para matulog nang muling tumikhim si Leonardo. Pinasadahan ni Leon ng tingin ang nakatatanda niyang kapatid at natagpuan itong tinitignan kung kumportable ba ang asawa’t bunsong anak. Humigop nang malalim na hininga si Leon at isinandal ang ulo sa bintana ng kotse hanggang sa kausapin siya ni Leonardo.

“Hindi ka naman siguro nangako sa girlfriend mo na pagbalik mo, magpapakasal na kayo?” naninigurong tanong ni Leonardo.

Kahit nababangag na siya, nagawa pa rin niyang ismiran ang kapatid. “Ba’t ko naman gagawin ‘yan? Hindi ako gano’n kagago para lang makawala sandali sa kanya’t makapag-isip isip.”

“Naniniguro lang, ito naman. Nakikini-kinita kasi kitang ginagawa ‘yon lalo na’t impulsive ka. Desperado ka pa namang magka-breather mhla sa girlfriend mo.”

“I’m not that fucked up.” Umikot ang mga mata niya ‘tsaka siya marahas na umiling. “Hindi ko siya paaasahin nang gano’n.”

Oo, aminado si Leon na totoo naman ang sinabi nitong desperado siyang makahinga mula sa girlfriend niya pero napaka-risky na pangako ng singsing at kasal. Iyon nga ang dahilan kung bakit siya umalis sandali, e. Tapos ipapangako niya pang pagbalik niya galing Canada, tuloy sila ni Elisa? Aba, hindi pwede. Umuwi siya rito sa Canada para magbakasyon, bisitahin ang pamilya, at makasama sila ngayong pasko’t bagong taon.

Labas si Elisa sa usapan hangga’t nandito siya.

“Nag-aalala lang naman ako sa ‘yo. Ang pangit kasi na ang kapalit ng bakasyon mo e engagement. Samantalang ikaw mismo sa sarili mo, ‘di sigurado kung si Elisa na ba talaga ang gusto mong kasama hanggang pagtanda,” anito.

Ilang beses na nagbukas-sara ang bibig ni Leon para sana magpaliwanag ngunit ni isang salita, walang lumabas mula sa bibig niya.

“Kaya habang nandito ka, gusto kitang paalalahanan na h’wag magpadalos-dalos. ‘Di ba nga, kaya ka laging naiipit sa problema e dahil ‘di ka maayos gumawa ng desisyon,” dagdag ni Leonardo.

Nginiwian niya ito. “But I swear to God, even if I needed a breather from Eli, I still won’t go that far. Alam kong isip-bata ako madalas pero alam ko kung gaano kabigat ang kasal, Kuya.”

“Good. Mabuti naman at nagkakalinawan tayong dalawa, Leon. Ayaw lang kitang matali sa babaeng hihiwalayan mo rin pala kalaunan dahil ‘di ka masaya.”

“Eh. No. Sigurado nga ‘kong si Elisa na, ‘di ba?” Ayaw lang niya magpatali dahil gusto niyang magtanim pa ng sama ng loob kay Keith nang makalimot na siya.

Leon almost threw his hands off to the air to prove a point while his older brother still had that worried look on his face. That made him exhale sharply. Seriously, he isn’t a kid to promise childish and farfetched things to someone.

Ano ba ang tingin nito sa kanya? High schooler na paniwalang-paniwala na kung sakali mang maging sila ng crush niya e sila na talaga para sa isa’t isa? He never had those thoughts around Elisa because he always had to face reality. Hindi niya alam kung hanggang kailan ba magtatagal ang relasyon nila dahil kahit na magkasama silang dalawa, may kalayaan pa rin sila pareho na tapusin kung anong meron sila.

Isa pa… Hindi naman siya whipped dito. If anything, he had never found someone else to be smitten over like how unexpectedly head over heels he was for a certain someone.

“Hindi rin naman siguro fucked up si Elisa. Naiintindihan naman niya na matagal na no’ng huli ko kayong makita kaya hinayaan niya ‘ko rito at next year na lang daw na bumawi,” dagdag niya.

Sa sinabi niya, parang doon pa lamang tuluyang natunaw ang pag-aalala ni Leonardo sa kanya. Mabuti naman, dahil hidni na alam ni Leon kung paano pa siya lulusot sa butas ng karayom kahit hindi naman talaga siya nangako ng kahit ano kay Elisa.

Graduate na rin siya sa mga kalokohan. Si Keith ang huli niyang pagkakamali. Iyon na ‘yon.

Noong matapos silang mag-usap ni Leonardo, hinayaan na siya nitong magtampisaw sa katahimikan. May oras na inaantok na talaga siya pero sa t’wing ipipikit niya ang mga mata, palagi na lang umeepal ang isipan niya at hindi siya pinapatulog. Kaya ang naisip niyang solusyon e ang gumala sa oras na makarating na sila sa bahay nina Leonardo.

Hindi niya alam kung ilang minuto ba ang lumipas pero nang makauwi sila, inihatid siya sa kwarto niya at mabilis siyang nagligpit ng mga gamit. Halos sampung minuto lang dahil wala naman siya gaanong ilalabas.

“Lalabas ka?” nagtatakang tanong ni Leonardo noong puntahan siya nito sa kwarto niya. “Hindi nga? ‘Di ba ang usapan nating dalawa, magpahinga ka muna nang masanay ka sa klima?”

Leon grumbled and wore his scarf. “Kahit ipilit ko ang matulog o tumambay sa heater, mababagot lang ako. Salubungin ko na lang winter dito sa Canada. Gano’n din naman, uuwi na lang ako ‘pag alam kong knock-out ako paghiga ko.”

“Gago. Dumito ka nga muna! King ina, baka bigla pang magka-snowstorm sa labas, ‘di ka kaagad makauwi. Kadarating mo lang, naglilikot ka na naman. ‘Di ka mapakali, ano?”

“Matagal na ‘kong hindi nakarating dito.” Kinamot ni Leon ang pisngi. “Uuwi rin ako kaagad. Bago maghapunan, sige.”

Kunot noo siyang pinagmasdan ni Leonardo bago nito ipinilig ang ulo para tignan ang wall clock sa may sala. Nang makita nito ang oras – ala singko pa lamang ng hapon – muli itong tingin sa kanya’t sinimangutan siya.

“Ala siyete,” simpleng anito na siyang ikinangisi niya.

Nag-thumbs up siya. “Mabilis lang ako. Bibili lang din ako ng essentials ko rito. Mahirap na, baka magka-dry skin pa ‘ko.”

“O sige na!” suko ni Leonardo ‘tsaka ito umaktong tila ba pinapaalis na rin siya. “Basta umuwi ka kaagad. King ina ng batang ‘to. Ang likot.”

Imbes na sumagot, tinawanan na lamang niya si Leonardo ‘tsaka siya naglakad palabas ng bahay. Naabutan pa niya ang asawa nitong tinatanong kung saan siya pupunta. May hawak pa ngang hot cocoa para sa kanila pero nagpaalam siyang uuwi kaagad at ibigay na lamang kay William ang hot cocoa niya dahil gusto raw nito ng dalawa.

Anyway, that’s… all there is to it, he guessed?

Humimig si Leon habang binabagtas ang daang walang snow. Nag-iingat din siya dahil siguradong mayroong trap na iba. Iyong tipong akala niya, tuyong sahig tapos mabibigla na lang siyang dumudulas na siya. Ilang beses na siyang nabiktima nang ganoon, e. Naba-bad trip nga siya kada mawa-wow mali siya dahil naranasan na ni Leon na matumba sa harap ng maraming tao.

Nakakahiya kapag inaalala niya.

Natigilan si Leon noong may tumigil bus sa bus stop at nang mapagtanto niyang pupunta siya sa may siyudad, dali-dali siyang tumakbo patungo sa bus. Mabuti na lang at naabutan niya bago pa makaalis ang mga ito. Mahirap na, baka trenta minuto siyang maghihintay ng susunod na sasakyan, e. Mauubos agad iyong time limit niya.

“Huh…” Leon blew out a trill once he arrived at the city. He still knows his way around since he’s been here thrice or… more? He can’t remember. But still, change is inevitable and if Leon isn’t careful, he might really get lost. “Pakshet. Nasa’n nga ‘yong paborito kong bilihan ng souvenir dito?”

Isang marahas na buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Leon. Lumingon siya sa buong paligid at naniningkit ang mga matang binabasa ang signage ng bawat tindahang madaraanan. Naiinis nga siya, e. Nakalimutan na naman niyang dalhin ang reading glasses niya. Kung sa bagay, hindi naman niya madalas isuot at sa opisina lang naman niya ginagamit kaya… Ito siya ngayon.

Habang hinahanap ang souvenir shop na pagbibilhan niya ng pasalubong sa mga kabarkadang nasa Pilipinas, natigilan si Leon noong mahagip ng mga mata niya ang isang pamilyar na pigura sa hindi kalayuan.

Bago pa man rumehistro sa isipan niya ang lahat, halos mahulog ang panga ni Leon nang mapagtantong unang araw pa lang niya sa Canada e ganitong klase na ng bati ang ibubungad sa kanya ng bansa!

Not so far from him was Keith who stood beside a hospital’s front door. He seems busy scrolling through his phone that he wasn’t even paying attention to his environment. And Leon was too stunned to even move an inch.

‘For real?’ he asked himself. Ni hindi siya sigurado kung anong mararamdaman niya nang makita niya ito.

Akala nga niya, namalikmata lang siya. Ilang beses niyang pinunasan ang mga mata bagamat ang wirdo niya na sigurong tignan. Lalo na, nasa tabi pa siya ng daan!

Just look at him being surprised in the middle of the streets. Damn it.

Moreover, the mere sight of that man made his heart jump and beat erratically as if in attempt of escaping from his chest. It was an overwhelming feeling and his body moved according to its own. He raisee a hand and placed the other beside his mouth that opened to take a deep breath; preparing himself for the worst he has not been able to recognize yet. It was then he began to wave as his hand and his voice just magically came out from his mouth along with the name that he missed to mention.

“Keith!” he shouted.

‘Huh? Wait.’ Maging si Leon, natigilan noong oras na rumehistro sa kanya ang kalokohang ginawa. Napasinghap siya at nang mapagtanto kung gaanong nakakahiya ang ginawa niya – given his and Keith’s circumstances and how their relationship ended six months ago – gusto niyang ibaon ang sarili six feet under the ground, gago!

Hindi pa nakatulong na nakuha niya ang atensyon ng madla!

Nataranta si Leon. Nang tignan niya si Keith, hindi pa ito nag-aangat ng tingin sa kanya pero parang nagtaka na ito kaya bago pa man siya nito makita, mabilis siyang nagtago sa pinakamalapit na eskinita! Pipi pa siyang nagdasal na hindi nakita ni Keith kahit anino man lang niya.

Tang ina, hindi naman niya sinasadyang tawagin ito! Ni hindi nga siya sigurado kung si Keith ba talaga iyon.

Gago. Ang tanga-tanga!

“Punyeta,” mahina niyang mura sa sarili habang halos idikit ang likuran sa malamig na konkreto. Pinagtitinginan pa rin siya ng mga dumadaan kaya mas lalong sumiksik si Leon sa eskinita. “Nagago ka ba, Leon? Ba’t mo biglang tinawag? Pa’no kung nakita ka?”

It was just a fateful meeting but his heart almost leaped out of his chest to offer himself to Keith again! If that happened, he would be damned and embarrassed. Instead of consigning the memories he had with Keith to its grave, he might consign himself to his own grave first!

“King ina. H’wag kang tanga!” dagdag pa niya ‘tsaka pasimple at maingat na ipinilig ang ulo para silipin ang kinaroroonan ni Keith.

Kung siya nga iyon, paniguradong hinahanap siya ng binata. Iniisip na sa dinami-rami ng lugar at hinaba-haba ng panahon, ngayon pa lamang nito muli narinig ng binata ang boses niya. Posibleng isipin ni Keith na nagha-hallunicate siya pero ganoon nga ba talaga ang naging reaksyon nito?

Lalo na kung pagsilip ni Leon, mayroon na biglang kasamang ibang babae si Keith.

As soon as he took a peek over his direction, Leon saw Keith with a woman whom he snaked his arm around her waist. His blood boiled, but as soon as he realized what he has done and what he was feeling right now, instead of proceeding to stroll, Leon decided to go back home.

Kabanata 51

KABANATA 51

LAKING PAGTATAKA ni Leonardo noong makita nito si Leon na umuwi kaagad mula sa paggagala nito. Ang gulo, e. Usapan nila, bago hapunan ito uuwi pero wala pa man itong isang oras sa daan, nandito na kaagad. Saan napunta iyong pagmamatigas nito kaninang yayakapin na lang daw ang winter sa Canada? Hanep.

Ang mas ikinatataka niya, umuwing nakabusangot ang nakababata niyang kapatid. Kahit sino sigurong pintor, mahihiyang ipinta ang mukha nito. Kahit si Leonardo da Vinci pa iyan o Michaelangelo, mahihirapang magpinta sa itsura nito.

“O, ’kala ko ba gagala ka? Ang aga mong bumalik. Ni ’di ka pa isang oras sa daan, nandito ka na,” puna niya sa kapatid.

Imbes na sumagot, nag-isang linya lamang ang mga labi ni Leon. Then, he bit his lips. Kunot noo niyang pinanonood ang pagbabago ng ekspresyon sa mukha ng kapatid niya at bakas doon ang pagkairita. Ipinilig niya ang ulo kasabay ng pagpapameywang.

What made his brother this upset? He’s not usually like this.

“May nakita kang ’di mo nagustuhan?” Imposibleng na-harass o na-snatch-an sa daan iyang kapatid niya dahil siguradong makikipagsuntukan ito. Kung snatch naman, hahabulin nito hanggang kadulu-duluhan ng mundo ang magnanakaw hanggang sa makuha nito ang gamit. Well unless… “Nanakawan ka ba sa daan kaya ka umuwi?”

Napaismid si Leon. “Gusto ko lang umuwi nang maaga. Napagtanto kong ang pangit ka-bonding ng winter ngayon.”

“Pinagsabihan kita, kaso ang tigas naman ng ulo mong bata ka. Hala sige, magbihis ka na ro’n. Sabihin ko na lang na ipagtimpla ka ng mainit na tsokolate nang kahit pa’no, hindi ka lamigin. Tumambay ka na rin sa heater. Samahan mo si Liam do’n.”

“’Kay.”

Naniningkit ang mga matang sinundan ni Leonardo nang tingin si Leon hanggang sa makabalik ito sa kwarto. Hindi niya pa rin malaman kung anong ikinasasama ng loob noong si Leon. Ano siya, tangang maniniwala na klima ang dahilan kung bakit ito umuwi kaagad? Ulul. Sa kapal ng mukha ng isang iyon, baka pati kalangitan, minura lamang nito ’tsaka ito nagreklamo kung bakit ang lamig at hindi sapat ang kapal ng sinuot nitong panlabas na damit.

He could ask him later. But he doubts that Leon would ever share what happened to him. Knowing how his brother grew up to be extremely secretive, he knows that he wouldn’t be able to squeeze a thing from him.

Bahala na.

“Babe!” tawag niya sa asawa niya na sumigaw pabalik. Nasa kusina iyon ngayon kasama si Leila na nanonood yatang mag-bake sa ina nito. “Could you please make hot choco for Leon?”

AH SHIT. Hindi maintindihan ni Leon ang sarili. Why is this affecting him so much? He should’ve been just happy that he found another reason to hate Keith. That after he caught a quick glimpse of him and saw him with another woman, he could hate him for all his life, curse him nonstop, and just end it there. But why? Bakit imbes na matuwa siya sa nakita, bakit nasasaktan siya?

Gago. Wala nang epekto dapat si Keith sa kanya pero parang siyang nanghina nang makita itong may kasamang iba. Did they even kiss? Hindi nakita ni Leon dahil umalis siya kaagad.

He feels stupid.

“King inang buhay ’to,” bulong niya sa sarili ’tsaka ibinagsak ang katawan sa kama nang matapos siyang magbihis. “Unang araw pa lang, nasira na kaagad ang bakasyon ko, a.”

Ayaw nga niyang lumabas niyan, e. Hindi sa nahihiya siya dahil ang lakas ng loob niyang magsabi na gagala siya pero maaga rin pala siyang uuwi. Hindi pa nakatulong na ang suspicious niya lalo na’t hindi niya mapigilan ang pagsimangot at ang sama ng loob. Sigurado nga siyang takang-taka si Leonardo kanina at kung hindi lang talaga siya mukhang sasabog anumang oras kanina, baka nagtanong na ito kung anong nangyari nang hindi siya nagsisinungaling.

“Leon, lumabas ka na rito! Natimpla na ’yong cocoa mo!” sigaw ni Leonardo sa kanya.

Imbes na sumagot, pinagmasdan lamang ni Leon ang pinto ng kwarto niya’t bumuntong hininga. Ang bigat ng loob niya. Nawalan nga siya ng ganang makipag-usap at napiga na lamang ang enerhiyang sagutin si Leonardo kanina noong pagkauwing-pagkauwi niya. Pero ngayon? Wala na talaga.

But he’d appreciate it if Leonardo would bring him his hot cocoa here in his room. Sigurado nga lang siya na masisermunan siya lalo na’t para siyang batang umakto ngayon. Bad trip.

“Yeah. Coming,” nanghihina niyang sabi ’tsaka itinulak ang sarili para tumayo mula sa sariling kama. Kailangan niyang kunin iyong hot cocoa ngayon dahil siguradong makokotongan na siya. Kanina kasing pinagtimpla siya, binigay niya rin sa pamangkin ang baso niya.

Siya rin naman, nanghihinayang sa effort ng sister-in-law niya dahil dalawang beses na itong magtitimpla ng inumin niya sa raw na ito.

Noong makalabas si Leon mula sa kwarto, natigilan pa sa pag-inom ng kape si Leonardo. Hindi niya alam kung bakit pero hindi niya ito pinansin at pabagsak na umupo sa upuan niya. Kahit ang asawa nito, nagtatakang nagpalipat-lipat ang tingin sa kanilang magkapatid lalo na’t mukhang wala talaga sa mood si Leon.

“Na-snatch-an ka ba sa labas?” napapantastikuhang tanong ni Leonardo.

Kinuha ni Leon ang tasa ng hot cocoa ’tsaka nagsimulang uminom. Matapos ang ilang lagok, ’tsaka siya marahang umiling. “No. I just saw something unpleasant in the eyes. But I’m good. Maybe I’m just really exhausted that’s why I’m sensitive? Yeah.”

Lihim siyang huminga nang malalim. Ang hirap sumagot ng straight english, a? Naubusan yata siya ng dugo. Kaso, kailangan dahil bakas din ang pag-aalala sa mukha ng asawa ng Kuya niya. Nang mapansin iyon ni Leonardo, humimig ito.

“Where did you even go?” tanong nito.

“Just some place my feet led me to.” Nah. Bibili dapat siya ng souvenir kahit unang araw pa lang niya rito nang sa ganoon, hindi siya makalimot sa mga kaibigan. “On a serious note, I went to buy some souvenirs for my circle. It just so happened that I saw something else and decided to return home instead of dealing with it.”

“Is that so?”

Halata namang hindi kumbinsido si Leonardo at gusto pa nitong mag-usisa nang malaman kung anong ikinapuputok ng butsi niya pero nasa mukha ni Leon na ayaw na niyang magkwento. Hayaan na ang sama ng loob niya. Lilipas din naman ’tong sakit.

“Magpahinga ka na pagkatapos nating maghapunan. E, sinabihan din naman kasi kitang matulog muna pero ang aga mong galang-gala. Dalawang linggo ka naman dito. ’Di ka mauubusan ng oras na mamasyal,” dagdag pa ni Leonardo.

Tipid siyang tumango. “Natuwa lang ako dahil ang minsan ko lang naman tamasain ang white Christmas but yeah, you’re right. Sa susunod na ’ko lalabas.”

“Ayan. Dapat ganyan. Kahit ayain ka ngayon ni Liam na maglaro ng PS5, tumanggi ka muna. Pagod ka pa sa byahe. Kahit bukas na kayo mag-bonding na dalawa.”

“’Kay.”

Needless to say, that’s his plan if ever William came to his room and invite him to play. He’s drained from his own thoughts and it’s near impossible to focus on whatever they were supposed to play. This is something unexpected because though he only got to see Keith for less than fifteen seconds, a lot had already happened and he needs a fucking break.

Iyong garden niya ng sama ng loob, naging gubat na pero hindi makuha ni Leon na pag-isipan nang mag-propose kay Elisa.

“’Nga pala Le, magkakaroon tayo ng barbeque,” sabi sa kanya ni Leonardo noong matapos na siyang uminom ng hot cocoa at babalik na sana sa kwarto. Nakapagpasalamat na nga siya, e. “Magiging busy ako sa mga susunod na araw, e.”

Natigilan si Leon at naguguluhang pinagmasdan ang kapatid. “May okasyon, Kuya?”

“Oo, ’yang pag-uwi mo ngayon.” Nginisian siya nito na siyang ikinagulat niya. Seriously, they’re planning to have barbeque because he came to visit? Itong kuripot niyang kapatid? “Now, go ahead. Magpahinga ka na muna. Tatawagin ka na lang namin ’pag handa na ang hapunan.”

“Yeah… Sure, I guess?”

Napapantastikuhang bumalik sa kwarto si Leon. Narinig pa niya si William na magtanong sa Kuya niya kung bakit hindi pa sila pwedeng maglaro ngayon pero hindi na niya narinig ang susunod na pinag-usapan ng mga ito. Basta, sigurado si Leon na nagpaliwanag si Leonardo kung bakit hindi pa rin sila makakapaglaro.

Sa hinaba-haba ba naman ng byahe niyang sinabayan ng init ng ulo’t pagkasiphayo kay Keith, wala talaga siya sa mood na makipag-good time kahit kanino. Bukas na lang. Baka naman recharged na siya noon, ano?

But who is he even kidding?

Ito ang mahirap sa kanya. Pumunta siya rito para nga ilibing na lahat ng alaala kasama si Keith at alagaan ang sama ng loob niya sa binata pero hindi niya inasahang masasaktan siya na makitang may kasama itong iba. Kanina pa nga niya pinangangatwiranan ang sariling desisyon dahil sila lang din naman ang naghatid sa kanila sa ganitong sitwasyon.

Para siyang gago.

Noong tinapos niya ang relasyon kay Keith, buo na ang isipan niyang huwag nang babalikan ang masasaya nilang mga alaala, na magsimula na lamang ng panibagong buhay na hindi ito ang kasama. Ganoon pa rin naman siya hanggang ngayon. Ayun lang, hindi talaga maiwasang parang kinukurot ang puso niya dahil kahit ilang beses niyang pagbalik-baliktarin ang mundo…

… May nararamdaman pa rin siyang amor para kay Keith.

Shit. Why did he even fall in love with him? All Leon wanted from Keith was his body, to get railed! But why does he have to experience all these changes? Why does he have to go through this… shitty change of heart?

Why must he hate Keith, ask him out to have sex with him, find himself loving him… Only to have his heart broken because he found out that Keith already planned his life with someone else before he could even admit his defeat?

Pinaasa siya, gago. Akala niya, siya ang balak makasama habang buhay pero iba pala ang nasa isip nito.

But… what is the best action plan for this kind of situation? He just wants to have his peace of mind but all he got is another headache that he is to blame for.

IT’S BOTHERING him more than he expected, huh.

Kanina pa nakatingin sa kawalan si Keith habang inaalala ang mga nangyari kahapon. Pakiramdam niya, nagkamali lang siya ng dinig pero ang linaw ng boses ni Leon noong marinig niyang tawagin siya nito. Niloloko lang ba siya ng utak niya? Dahil noong mga oras na nakatitig siya sa cellphone niya’t narinig na tinawag siya nito, si Leon ang laman ng isipan niya at hindi si Samara.

Well… She never crossed his mind, anyway.

Anyway, he’s missing Leon that time. Nasa sa kanya ang litrato na idinisplay niya nitong nakaraan sa lamesa. Kinuha na niya at handa na siyang ilagay iyon sa album na nasa bodega niya nang hindi na niya makalkal ’tsaka siya pinaglaruan ng tadhana at ng imahinasyon niya.

Ang tanging salbasyon na lamang niya sa mga oras na ito e ang paalalahanan ang sariling galit siya kay Leon. Sinisisi niya ito kung nasaan siya ngayon dahil hindi siya masaya sa kinaroroonan niya. But then again, he has a contribution for where he is right now. Kasalanan niyang lumayo ang loob sa kanya ni Leon dahil may sinabi siya.

He didn’t realize this late but if only he hadn’t mention anything about having a “plan B”, maybe Leon is still in his arms. So, fuck it. He can’t get mad at him wholly because he said what was supposed to be a secret.

“P’re!” biglang sigaw ni Leonardo matapos nitong pabagsak na buksan ang pinto ng opisina niya na tila ba may urgent na nangyari.

Awtomatikong nabura lahat ng iniisip ni Keith ’tsaka siya napahilot ng sentido.

“P’re, may sasabihin ako sa ’yo!” Nagmamadaling tumungo si Leonardo sa harap niya ’tsaka umupo sa upuang nasa harap ng lamesa niya.

Kumibot ang isang kilay niya. “Alas otso pa lang ng umaga. Ano na naman?”

“Ang aga-aga pa, parang pagod ka na agad. Nag-sex ba kayo ni Samara?”

“No!” he defended. Tumayo lahat ng balahibo niya sa katawan at napaupo siya nang tuwid. Tang ina. Hindi niya maatim na hawakan ulit si Samara. Lahat ng ginawa niya rito, mananatili na lang iyon sa nakaraan- noong bobo pa siya’t iniiwasan si Leon.

And when was that? Nearly six years ago. Hindi na niya kayang humawak ng iba ngayon dahil alam niyang kay Leon lang siya mababaliw.

Pumalatak si Leonardo. “Mabuti naman. Sasama loob ko sa ’yo kahit ’di kita masisisi. Anyway, nandito lang ako dahil may tsaa ako.”

“Tungkol sa?”

“Sa kapatid ko!” masiglang anito at hindi alam ni Keith pero noong maalala niya ang nangyari kahapon, hindi niya mahukay ang kuryosidad at tila ba lumubog ang puso niya sa narinig.

He doesn’t want to hear a thing about Leon Eleazar. He still hasn’t let go of him, so if he hears a thing or two. It would hurt. A lot.

“No thanks,” namamaos niyang sabi ’tsaka pinilit ang sariling lumunok. “Kung gusto mong magkwento ng tungkol sa kanya, maghanap ka ng iba. He’s a forbidden topic in my place.”

Ngumiwi ang binata. “So he affected you this much, huh. Sigurado ka bang ayaw mo?”

“Did I stutter?”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa. Matagal nang binura ni Keith ang pag-aalangan sa mukha niya kaya napakamot ng ulo si Leonardo ’tsaka bumuntong hininga.

“Sayang naman. Good news pa naman ’tong sasabihin ko sa ’yo,” nanghihinayang nitong sabi.

Napaismid siya. “Good news para kanino? Sa ’yo lang at sa kanya?”

“E tutal sabi mo, wala kang pakialam sa kapatid ko… Baka pwede na ’kong magkwento. Malay ko bang ayaw mo palang marinig ni katiting na detalye tungkol sa kanya. Ni ’di ko nga mabanggit ang pangalan.”

Anong walang pakialam? Sinasabi niya lang iyon pero kung nabura na talaga sa isipan niya si Leon, malaya sana si Leonardo na magkwento tungkol dito. Kaso hindi, e. Marinig lang niya ang pangalan nito, awtomatiko siyang nasasaktan. Parang pinipiga ang puso niya dahil ang dami niyang pagsisisi.

“Kung sa bagay, wala rin naman yatang kwenta sa ’yo ang sasabihin ko. Magpapakasal ka na nga apat na buwan mula ngayon, ’di ba? Ibig sabihin, naka-move on ka na talaga sa kapatid ko dahil ikaw ang nag-proactive na nag-aya ng kasal kay Samara,” dagdag ni Leonardo.

Napatuwid ng upo si Keith noong oras na mabanggit nito ang tungkol sa mga ganap sa buhay niya. A sudden pang of pain braced his heart and for a second there, he was speechless. He was also not unaware that his friend might have noticed the pained expression plastered on his face, but he didn’t comment.

In the end, he cleared his throat.

“Oo, malapit na. Invited kayo liban sa kapatid mo,” namamaos niyang sabi. Labag pa sa loob niya ang pagsagot.

Lihim na nagngitngit ang mga ngipin ni Keith. Hindi siya mapakali sa upuan. Gusto niyang umalis pero ayaw niyang isipin ni Leonardo na napipilitan siya dahil totoo namang nag-propose siya kay Samara. Magarbo pa ang plinano niya.

Lahat ng gusto sana niyang gawin para kay Leon sa oras na ma-reciprocate nito ang nararamdaman niya, tinapon niya lahat para kay Samara dahil hindi naman na niya magagawa kay Leon.

“Wala ka bang ibang gagawin? Malapit nang magsimula ang shift ko, Nards,” aniya.

Napasinghap si Leonardo. “Sandali lang. Hindi pa rin ako makapaniwalang parang burado na sa buhay mo si Leon. ’Di mo man lang ba iimbitahan sa kasal mo?”

“Hell, no.” Dahil baka kapag nakita niya si Leon sa araw ng kasal niya, baka hindi siya tumuloy at magmakaawa ritong ipatigil ang kasal nila ni Samara, na bawiin siya, na siya na lang ulit ang tignan nito.

Fuck. His mind really gets messed up whenever he thinks about Leon, huh?

Lihim niyang inismiran ang sarili. Kung kailan naman siya handang mag-move on at umaktong wala na siya ni katiting na pagmamahal para sa binata, dahil lang sa nangyari kahapon, nandito na naman siya’t parang naabandonang tuta.

“Dahil baka bigla mong ayain si Leon magtanan?” ngingisi-ngising tanong ni Leonardo.

Sumagitsit siya. “It’s because I’m committed.”

He’s just trying… Trying to be faithful for someone whom he doesn’t love. ’Tsaka tama naman si Leonardo, malapit na siyang ikasal kay Samara. Magugulo lang ang buhay niya kung nandoon si Leon at papalakpak sa araw ng kasal niya, iko-congratulate siya kahit na ang totoo, kung may pagkakataon lang siya e ito ang itatali niya sa kanya.

“You don’t love her, though. Hindi ba contractual marriage lang naman ang meron kayo ni Samara?” punto ni Leonardo.

It is contractual on his side, but on the other hand, Samara thinks that they are getting married out of love, that Keith came back for her because he truly loved her and what he feels for Leon was just mere attraction.

And he won’t lie, the assumption made him feel offended, but he kept his mouth shut and went along with what Samara thinks.

“Wala ka na bang ibang sasabihin?” tanong niya.

Dahil kaunti na lang, hindi na kakayaning lunukin ni Keith ang magkunwaring hindi na siya interesado kay Leon. At habang tumatagal na pinag-uusapan nila ang kapatid nito, nanininikip ang dibdib niya.

In fact, it was already at that point where he wanted to clutch his chest and probably scream to let go of all the pain, but he was just holding it in. Hindi tamang lugar ang opisina niya para sa pagwawala. Isa pa, naniniwala siyang lilipas din ang nararamdaman mamaya.

But of course, that was all a lie because right after his shift and when Samara asked him out to fetch some dinner, that was everything sank and he couldn’t bear to pretend anymore.

“Are you okay? You look sick,” Samara worriedly asked. “Gusto mo bang umuwi na? I’ll stay with you, aalagaan kita.”

“No, I’m fine,” he managed to choke up those words and forced a smile on his face. “Just take a rest. It’s been a long day for you too. Let’s just see each other tomorrow.”

“I’m worried, babe.”

Instead of responding to her further, Keith decided to place a chaste kiss on her forehead before he bid his goodbye. ’Tsaka pa lamang siya hinayaan ng dalaga at pinauwi. Ilang beses pa itong nagsabi na i-text siya kung nakauwi na ito at kung sakaling kailangan niya ang dalaga. Hence, he assured her that he will be okay and it will not be the end of the world.

Ukinam lang talaga ni Leonardo.

Like hell that he would listen about the news if it involves Leon and his girlfriend. Hw is that a good news if it’s about her, too? Mabuti sana kung nag-break ang dalawa pero wala rin namang nabanggit ang kaibigan niya.

Pero ano namang gagawin ni Keith kung talaga ngang ang balita e nag-break na si Leon at ang girlfriend nito?

Will he come crawling back at him? Defy all odds once again and just waste the time and money he invested in his marriage with Samara? What would he do exactly?

“Fuck,” he muttered to himself.

Halos iuntog pa niya ang ulo noon sa manobela. Mabuti na lang, noong na-distract siya, nakatigil lahat ng sasakyan dahil sa stoplight.

What would he do if that was really the case? How would he deal with it?

Bakit naisip niyang bumalik kay Leon kung malalaman niya na wala na sila ng girlfriend nito? Bakit umasa siyang tatanggapin pa siya ng binata? Baka bumalik lang sa dati ang posisyon niya sa buhay nito. Baka fuck buddy lang ulit tapos wala na naman.

He’s… terrified to take a risk again. He doesn’t want to be hurt and he doesn’t want to have anymore regrets.

They’re toxic to each other. They’re a pair of walking disasters. But why is he being like this? Getting miserable over someone who tossed him like he was just a plaything. Damn it.

He still loves Leon, but that will never be the answer to everything… The world doesn’t work that way.

Kabanata 52

KABANATA 52

THREE DAYS YATA ang lumipas mula nang huling lumabas si Leon mula sa pamamahay ng Kuya Leonardo niya. Kahit na sa malapit na parke lang siya ayain, sobra ang pagtanggi niya dahil pakiramdam niya, hindi siya ligtas at baka kahit saan na lang niyang makita si Keith. Kaya ang ginawa niya sa loob e tawagan paminsan-minsan si Elisa, i-update ito kung kumusta na siya at vice-versa. Tipikal na mga diskusyon lamang ng mga magjojowa na magkahiwalay dahil nasa ibang bansa ang iba’t binibisita ang mga kapamilya.

Fortunately, he felt better after talking to her. Nawala na sa utak niya na nagkita sila ni Keith at na-distract siya. Nawala na iyong inis at pagkasiphayo niya. Para siyang lawa na ‘di maistorbo.

Kaya matapos magmukmok at magkulong, napagtanto ni Leon na magbabago ang lahat sa araw na ‘to! Mauubos ang araw ng bakasyon niya kung magkukulong siya at bukas na ang pasko kaya imposibleng tatahimik siya rito ‘tsaka walang gagawin? Ha! Ano naman kung hindi siya paborito ng tadhana at gustung-gusto lang siya nitong testing-in? Pakialam niya?

Lalabas siya at sa pagkakataong ito, walang makakapigil sa kanya! Nakuha na rin niya ang listahan ng grocery mula sa sister-in-law niya. At least, mayroon na siyang definite na destinasyon ngayon.

“Sandali, sandali, sandali,” Leonardo chanted. Pinigilan siya nito samantalang kukunin pa lang naman niya ang mga sapatos sa shoe cabinet. “Sa’n ka pupunta?”

Awtomatikong kumunot ang noo niya’t itinuro ang labas. Para namang hindi obvious kung saan siya pupunta, ano? Malamang, doon sa labas. Gagala siya tapos maggo-grocery. Alangan namang lalabas siya para sumigaw sandali pero papasok din agad?

“Grocery,” simpleng sabi niya ‘tsaka hinugot mula sa bulsa ang listahan ng ipinabibili sa kanya.

Naguguluhan at namamanghang tumitig sa kanya si Leonardo. Ewan niya, may sapi ba ito at parang isang malaking kasalanan na lalabas siya? Nagkulong lang naman siya sandali at hindi naman talaga siya naba-bother ng malamig na klima. Sadyang nakita lang niya si Keith noong isang araw kaya maaga siyang umuwi.

“Sino namang nagsabi sa ‘yong ikaw ang maggu-grocery? Anong pinapabili sa ‘yo ng asawa ko?” pag-uusisa ni Leonardo.

Nginiwian niya ito. “H’wag mo sabihing inaatake ka na naman ng pagkakuripot mo? Iyong pang-barbeque bukas ang pinapabili sa ‘kin. ‘Tsaka additional na handa sa Christmas Eve.”

“Ikaw ang bibili? Kaya mo ba?”

“I’m not a kid. ‘Tsaka wala namang quarantine sa labas, a?” Leon blew out a trill. “Marunong ako mag-grocery. Iwanan niyo ba naman ako sa Pilipinas. Tingin niyo ba, pa’no ‘ko mabubuhay kung wala akong basic survival skills?”

“Matagal nang tapos ang covid, gago. Naniniguro lang ako na ‘di ka didiretso sa night club.”

He grimaced. “Gusto mo ba ‘kong ipatalsik ni Elisa?”

“Hindi naman. Pero ang tagal bago mo naisipang lumabas ulit. What’s gotten into you?”

“Gusto ko lang mag-grocery. ‘Di na ‘ko mapakali rito  sa loob ng bahay, e. Kailangan kong lumabas. Pwede na ba ‘kong umalis? Baka gabihin pa ‘ko.”

Nagsusukatan nilang tinitigan ni Leonardo ang isa’t isa. Kung hindi lang sumilip ang asawa nito mula sa kusina para itanong kung bakit hindi pa rin siya lumalakad, baka hindi na niya naalala na aalis nga pala siya.

“Pahiram naman ng kotse,” paalam niya sa Kuya niya at inilahad ang palad para umaktong mayroong hinihingi mula rito. “Akin na muna susi mo, dali.”

Sumagitsit si Leonardo. “Ang lakas mo, a? Magda-drive ka e wala ka namang lisensya rito? Baka maararo kotse ko!”

“Hindi naman ako humaharurot sa labas. Alam ko pa rin speed limit dito sa Canada. ‘Di ako papansin. Mabait akong driver.”

“Kapag ganyan ka magsalita, mas lalo akong natatakot para sa sasakyan ko.”

Kahit na labag man sa loob at hindi matigil sa pagrireklamo, ibinigay pa rin ni Leonardo ang susi ng sasakyan sa kanya. Halos pabagsak nitong iabot sa kanya ang kagamitan na siyang ikinangisi’t ikinatawa niya.

“Hoy! H’wag kang pabibo sa daan!” paalala nito.

Leon only showed him a thumb’s up and left. Oo na, oo na. Alam ni Leon kung ano ang dapat niyang gawin at hindi niya hahayaang makuha ng mga awtoridad ang sasakyan ng Kuya niya. Paano ba kasi siya uuwi kung wala iyong sasakyan ni Leonardo, ano? Ayaw niyang maglakad nang malayo! Hassle!

Anyway, what was funny about Leon was on the moment when he arrived at the store, he looked like he was some suspicious guy hiding from someone.

Palinga-linga siya sa paligid, sinisigurong coast is clear dahil ayaw na nga niyang makasalamuha si Keith! O kahit mabilis na tingin lamang mula rito kahit hindi pa nito kasama ang girlfriend niya, paniguradong magiging awkward iyon. He can’t just afford to stay inside the house for another couple of days! He can’t enjoy his vacation that way! He was already robbed of three days, he has to make sure that the rest of his vacation will turn out greatly.

Only that fate really is great at playing its own game and Leon kept on losing.

“Tang ina, ang haba pala ng pila,” reklamo niya sa sarili bago nasisiphayong kinamot ang batok. “‘Kala ko pa naman, ‘pag pinambilisan ko, mauuna na ‘ko. Songs, niloko ko lang sarili ko.”

Isang malalim na buntong hininga ang siyang kumawala sa mga labi ni Leon habang papila na siya sa pinakamaiksing pila na nakita niya.

Then, he huffed.

Hindi niya gustong mag-abang nang matagal pero hindi siya pwedeng umuwi na walang dala. He volunteered to do the grocery because he wanted to go out and explore. Also, to help his brother’s wife with the chores she’s doing alone daily. Mayroon lang siyang no choice, ano. Dahil nagpapakabayani siya, mananatili’t mananatili siya rito hanggang sa mabayaran niya lahat ng ingredients ng barbeque na iniutos sa kanya.

“Hindi bale, masarap naman magluto si ate,” bulong niya sa sarili ‘tsaka tiniis ang mahabang pila. “And this barbeque is for me, to welcome me home. I have to endure and be patient or else… No barbeque for me. Who am I to complain either? I volunteered to do this.”

Nagkibit balikat siya sa  bago niya nakuha na ismiran ang sarili. Ganoon na nga. Kailangan niyang magtiis kung gusto niyang makakain bukas ng masarap na barbeque.

ALAS SIYETE y media na yata ng gabi at sa wakas, si Leon na ang susunod na makakapagpa-punch ng mga pinamili niya. Kanina pa siyang ala sais na nakapila sa grocery store ngunit mabagal ang usad ng pila dahil ang linya niya, para roon sa mga maraming pinamili

Tapos, ang bagal pa kumilos ng cashier. Nakakaburyo.

Habang pinanonood niya ang cashier na isa-isahing i-punch ang mga pinamili ng niya, dumako ang mga mata ni Leon sa isang pakete ng candy na naka-display sa kabilang cashier stand.

His pursed lips and he stood straight. Iyon yata ang paborito niyang kendi mula noong bata pa lamang siya. Naka-display doon at nag-iisa na lamang.

Leon let out a loud breath as a memory from the past came to struck inside his head. Hindi niya maalala ang ispesipikong taon kung kailan iyon nangyari, pero malinaw pa sa isipan niya na noong high school siya at maganda pa ang takbo ng relasyon nila ni Keith, binigyan siya nito ng kaparehong brand ng kendi.

It wasn’t a good memory, by the way. It was that one he loathed the most because when he received the candy, he was trapped in a bittersweet situation. He ate it while cursing Keith, he guessed. Or if not, with a broken heart.

Huh, to reminisce such old memories. Leon must be out of his mind. He knew that he once had the male on his grasp but he ignored him like the douche he is, so how dare he remember those little things about him?

Hindi na pwede. Mag-iisang taon na mula noong huli niyang nakausap ang binata. Masaya na ito sa iba kaya sino siya para makiepal? Hindi siya kontrabida sa mga palabas.

Nanatili ang mga mata ni Leon doon habang malimit niyang naririnig ang pag-‘ting!’ ng puncher.

In the end, he decided to buy it. To preserve the memories, perhaps? Or at least get a taste of that candy before he begins to scorn every single memory of Keith instilled in his mind.

He was just about to get a hold of the item.

Just about , until a hand reached for the same candy and their hands slightly touched.

Natigilan si Leon at mabilis na binawi ang kamay. Then, he tilted his head to look at this someone whom he collided hands on. Sasabihin niya sanang dito nalang iyong kendi dahil hindi naman importante sa kanyang makain iyon hanggang sa matulala siya at mamilog ang mga mata nang matagpuan si Keith na gulat na nakatitig sa kanya.

What in the world…? Mukhang pinabayaan na naman siya ni Lord at pinag-trip-an na naman ng tadhana.

Why the hell is Keith here?! At bakit nasa kabilang cashier lamang ito?!

‘What the fu—’ Hindi na natuloy ang pagmumura ni Leon sa isipan nang mabilis na bumuka ang bibig ni Keith at pangunahan siya.

“Why… Why are you here?” Keith asked, and if he isn’t wrong, there’s agitation and suspicion seeping through his voice. “Are you supposed to be here?”

It’s funny because… Months had passed and those words seemed like stranger to Leon. Noon, siya ang madalas na magtanong ng ganito kay Keith pero ngayon, siya na ang tinatanong ng ganito.

Puta, sana bilisan noong cashier ang pag-punch ng mga pinamili niya.

While it is true that Leon followed Keith here and he looks forward to seeing him despite the months that passed, he doesn’t want to engage in any contact with him. He only wanted it to be one-sided. For him to only know that he came here, while Keith remains clueless. After all, Keith doesn’t deserve to see him again. Just as when his mind isn’t in shambles anymore, crazy for him. When he finally found peace, thinking logically and most importantly, appropriately— they shouldn’t have crossed paths.

Imbes na sagutin ang tanong ni Keith, binalingan niya ang kendi at itinuro ‘yon. “Nawalan na ‘ko ng ganang bilhin ‘yang kendi. Sa ‘yo na.”

Ilang beses na napakurap-kurap sa kanya ang binata bago pinasadahan ng tingin ang kendi na pareho nilang inabot kanina. Ngunit nag-iwas na ng tingin si Leon dito at itinuon ang atensyon sa panonood kung paanong i-pack ang mga items niya.

Lihim siyang bumuntong hininga. This is very awkward. Magkatalikuran lang din sila ni Keith ngayon. Hindi siya makakilos nang maayos, hindi makapaglikot at reklamo dahil ayaw niyang magkaroon na naman sila ng koneksyon sa isa’t isa bukod sa pagiging magkaaway.

Gusto na niyang umalis dito.

Fortunately, God seemed to listen to him once. Kaso, isang beses lang din siya nitong pinakinggan at muli na naman siyang pinabayaan sa susunod na mga minutong lumipas.

Nang kumpleto na ang mga bags niya, humiram siya ng cart sa staff para madala ang mga iyon tungo sa kotse ng Kuya Leonardo niya nang mas mabilis.

As he arrived at the parking lot, he immediately worked his ass off to put every plastic at the back of his car. But as soon as he closed the compartment, he saw Keith’s figure at the side of the car, watching him intently.

Napatalon siya at napasigaw – normal na reaksyon ng mga nagugulat, ngunit nang kumalma, kaagad siyang nag-panic.

‘Is he a ghost or something?! Ba’t

bigla

‘tong

lumitaw

dito

?!’ kabado niyang tanong sa sarili. Sapo pa niya ang dibdib habang nanlalaki ang mga matang pinagmamasdan si Keith. Sa pagkakaalala niya, hindi pa tapos na i-punch ang mga pinamili nito kaya nga iniisip niyang makakawala siya. ‘Why is he here? I can clearly remember ignoring the fuck out of him just because I didn’t want to have further interactions!’

It took time pero noong mahimasmasan siya, ‘tsaka pa lang siya nakakuha ng oportunidad na tumingin sa paligid.

“I saw this car earlier and thought that I’d be seeing Nards. But I didn’t expect that you came here,” sabi ni Keith. Seryoso ang boses nito at tila ba walang bahid na kahit anong emosyon o interes na kausapin siya.

Kung ganoon, bakit ito nandito?

Pinigilan ni Leon na pangilabutan dahil sa baritono nitong boses. Sa halip, inismiran niya ito. “Kung magsalita ka, parang banned akong pumunta rito, a? Pagma-may ari mo ba ang Canada?”

“What are you doing here?” naniningkit ang mga mata nitong tanong.

“Anong pakialam mo?” Malamang, para magbakasyon at kumuha ng butong itatanim sa garden niya ng sama ng loob. Ano pa ba?

Hindi sumagot si Keith. Sa halip, mataman siya nitong pinagmasdan. Siya namang pag-ihip ng hangin kung saan halos mayakap ni Leon ang sarili dala ng lamig.

It is winter here, after all. Hindi pa ulit bumabalik ang snow at wala pang balita tungkol sa parating na snowstorm pero nakakarindi ang klima lalo na at ang yelo, namuo na sa tinatapakan nila. Malamig na ang inaapakan ni Leon at kung nilamig ang paa niya, matik nang lalamigin ang buong katawan niya.

Sandali. Himala pala na hindi nadulas si Leon sa sobrang pagmamadaling makawala kay Keith kanina. But look at where he is right now. Keith is still within his vicinity and he’s slowly feeling his knees grow weaker by every second that passes.

And it’s awkward. Sila lang ni Keith ang tao rito sa parking lot. Malalayo na ang iba at may sari-sariling mundo ang mga iyon. Karamihan nga e mga kabataan na naglalaro sa snow. Why the hell is he still here? Pwede na niyang walk out-an si Keith, a.

Noong maisip na pupwede naman na siyang umalis, lihim na napahimig si Leon. Tatalikuran na sana niya si Keith nang magsalita ito.

“Kasama mo ba ang girlfriend mo?” pag-uusisa nito.

Naglapat ang mga labi ni Leon. Nawala lahat ng emosyon sa mukha niya. Natunaw ang kabang yumakap sa dibdib niya. Nagbaba siya ng tingin at bumuga nang marahas na hangin.

“Why do you care?” he shot back, pero nang tumaas ang kilay ni Keith, inismiran niya lamang ito.

Bakit naman niya isasama si Elisa rito? Alam ni Leon na hindi alam ni Keith kung anong dahilan at bakit mag-isa lang siyang pumunta rito sa Canada pero bakit kung magtanong ito, parang nang-aakusa? Parang bawal siya magdala ng kahit sino rito dahil ayaw nito at malaking offense ang gagawin niya?

Lihim na napaismid si Leon. Kung alam lang niyang ganito ang magiging reaksyon ni Keith, edi sana dinala na lang nga niya si Elisa rito’t pinakilala bilang fiancée niya. Nang sa ganoon, tumatak sa isipan nitong wala siyang pakialam kahit magalit ito na nagsama siya ng iba.

Kasama nga nito ang babae nito rito sa Canada tapos siya, bawal magsama ng kahit na sino, kahit sarili niyang girlfriend? Tanga si Keith.

Then, Keith moved on to the next question. “Kailan ka pa nandito?”

“Jesus. You’re still going?” namamangha niyang tugon at inangatan ito ng isang kilay. “Four days ago.”

Apat na araw pa lang siya sa Canada pero ngayong binabalikan niya, parang ang dami na niyang naranasan. Unang-una sa listahan iyong aksidente niyang nadaanan si Keith na may kasama at nagtago siya sa eskinita.

“Kailan ka uuwi?” tanong ulit nito.

Naiirita siyang sumagitsit. “Bakit ‘yang mga tanungan mo, parang pinapaalis mo ‘ko? Batas ka ba? ‘Wag kang mag-alala, aalis din ako pagkatapos ng bakasyon ko.”

Kumunot ang noo ni Leon at siya naman ngayon ang napatitig kay Keith. Nagtataka kung bakit nagtatanong ito tungkol sa mga detalye ng bakasyon niya.

Pinapaalis siya? Ayos lang. Wala rin naman siyang balak manatili rito sa Canada nang matagal pero hindi siya nito mapapaalis nang hindi nakakapag-celebrate ng pasko at bagong taon dito. Sino ba si Keith para ipagdamot ang pamilya niya sa kanya?

“Tinatanong kita nang maayos, Leon. Kailan ka aalis?” maawtoridad nitong tanong ulit.

Nginitian niya ito. “Isn’t it none of your business?”

“Hindi ka ba talaga makakausap nang maayos, Leon? Hanggang ngayon, bastos pa rin ba ‘yang pagtrato mo sa ‘kin? I’m trying to ask you nicely.”

“You don’t even sound a bit nice,” he sarcastically responded and crossed his arms. “Isa pa, ano bang inaasahan mo sa ‘kin, Keith? Matik na magpapakabait sa ‘yo dahil nagamit na kita at may pinagsamahan naman tayo noon?”

Noong hindi na magsalita si Keith, napahilamos siya ng mukha. Kung wala itong sasabihin, hindi ba’t oras na para umalis? Bumuntong hininga siya at sinilip si Keith. ‘Tsaka niya ito natagpuang umiigting ang paa na tila ba nagngingitngit ang mga ngipin.

Is he mad at him? Good, because Leon wanted to be mad at him for the rest of his life too. He wants to erase whatever romantic feelings did he harbor towards this guy and just go ahead and marry Elisa. The feeling’s mutual.

“Ipakumusta mo ‘ko sa Kuya mo,” anito ‘tsaka siya tinalikuran.

Bagamat hindi na nagkaroon ng oportunidad si Leon na tumugon, nakangiwi niyang pinagmamasdan si Keith na naglalakad patungo sa kotse nito.

Mabuti naman at umalis na! At anong ipakumusta ito sa kuya niya? Neknek nito! Magkatrabaho silang dalawa at pupwedeng mag-usap ang mga ito anumang oras! Hindi siya utu-uto!

Muntik sipain ni Leon ang snow hanggang sa mapagtanto na siya rin ang kawawa kung magtatagal pa siya sa labas. He took a deep breathe and decided to turn away and just leave things like that. Bahala na si Lord.

Kaso, natigilan siya nang makitang mayroong nakalagay sa kotse ng Kuya Leonardo niya.

Leon grimaced and scoffed in disbelief. Ito iyong candy na bibilhin niya sana kanina, a? Iniwan ni Keith sa sasakyan ng Kuya niya?

“That motherfucker…” he trailed off, grabbed the candy, and threw it on the snow like he was given some kind of garbage. “Autopass kung galing sa ‘yo, Keith Gaviola! Pakyu to the moon and back!”

With that, Leon stomped his feet as he went inside his car and left Keith without knowing that his gaze was fixated on him.

Kabanata 53

KABANATA 53

BWAKANANG SHIT. Trip ba siya ng buong Canada? Bakit parang laging hinahatid sa kanya ang isang ‘to? Sadya yatang sinasampal sa kanya ang pagmumukha ni Keith Gaviola?

Ang buong akala pa naman ni Leon e matapos nilang magkita noong isang gabi, matatahimik na ang buhay niya at makakahanap na siya ng kapayapaan sa wakas. Pero syempre, niloloko niya lang ang sarili dahil ngayong Sabado ng umaga, pagkagising niya, walang ibang bungad sa kanya kung hindi si Keith Gaviola na nakaupo sa isa sa mga couch sa sala ng pamamahay ng Kuya niya. Nakaupo rin sa gitna ng mga hita nito si William at bagamat dapat e nakikinig itong ipaliwanag ng pamangkin niya ang tungkol sa laruan nito e napukaw din niya ang atensyon ng binata.

And now they’re staring at each other, both wide-eyed.

‘What the fuck is happening here?’ Ito na ba ang naisip na Christmas gift sa kanya ng Diyos? Na tutal pinuntahan niya rito si Keith, pupwede nitong isampal nang paulit-ulit sa kanya ang binata? ‘Ang pangit naman mamili ng regalo, punyeta.’

Sampung minuto pa lamang ang nakalilipas mula nang maisipan niyang tumayo sa kama dahil nga… pasko

at tutulong sana siya sa pagluluto ng ibang handa na ngayon pa lang gagawin tapos… ito?

“Good morning,” kaswal na bati sa kanya ni Keith bago siya nito tipid na tinanguan.

Nilingon siya ni William nang malamang binabati pala siya ni Keith. “Good morning, Uncle!”

“Yeah…” King ina, anong good sa morning? “Good morning, Liam. Excuse me.”

Malalaki ang mga hakbang na tumungo si Leon sa banyo. Mabilis niyang isinara ang pinto pero hindi sapat para bumagsak iyon at gumawa ng hindi kaaya-ayang ingay.

For a brief moment out there, he almost forgot how to breathe. Anong ginagawa ni Keith dito sa bahay nila? Wala siyang maalala na imbitado ito pero ang alam niya, may bisita ang Kuya niya dahil iyon ang unang tinanong sa kanya pagkarating niya rito— sandali nga. H’wag namang sabihin sa kanya na si Keith ang bisita?!

“What the fuck?!” namamangha niyang sigaw habang pinagmamasdan ang gulat niya ring repleksyon sa salamin. “Kaya pala ‘di sinasabi sa ‘kin kung sinong bisita!”

Pero kung aalalahanin, parang wala siyang maalala na nagtanong din siya. Inisip niya lang na dahil kaibigan ni Leonardo at imposibleng si Keith ang iimbitahin nito dahil nga… may

babae

na ito dati pa, hindi naisip ni Leon na rito magpapasko ang isang iyan dahil hindi ba dapat, ang prayoridad nito e ang reserba nitong babae?

Napahilamos siya ng mukha. “Anong gagawin ko? ‘Di ko alam kung anong gagawin ko, king ina.”

Tinakpan ni Leon ang kalahati ng bibig at hinayaan ang sariling lamunin ng katahimikan. Shit. Paskong-pasko pa naman pero mukhang aalis na lang siya’t sa labas na lang magse-celebrate. So much for spending the time with his family, no?

ANG AWKWARD, king inang ‘yan. Hindi maalala ni Leon kung bakit nasa sala rin siya ngayon at nakaupo hindi kalayuan sa couch na kinaroroonan ni Keith. Sa pagkakaalala niya, maghahanap siya ng pagkakaabalahan nang makaiwas dito at hindi magkaroon ng direktang kontak dito pero pagkalabas niya ng banyo kanina, sinundan siya ni William at hinila sa sala. Ang sabi ng pamangkin niya e ipapakilala sila sa isa’t isa at dahil ayaw ni Leon na mapahiya ang pamangkin niya, sumunod naman siya.

But he knows Keith more than what William thought.

Shit. Hindi naman dapat siya nandito kung natulog lang siya nang maaga kagabi at hindi nakipagpuyatan na makipaglaro kay William. Kung alam niya lang, edi sana hindi siya magpapakaasungot na alas tres natulog.

Lihim siyang pagak na tumawa. Gusto niyang isipin na plinano ‘to, e.

“What brings you here?” tanong niya kay Keith nang sa wakas e magkaroon siya ng lakas na loob makipag-trash talk-an kung kailangan.

The silence is deafening and the tension feels like it chokes him. Tanging ang panonood lamang kay William ang natatanging dahilan kung bakit kahit paano’y naiibsan ang takot sa dibdib niya.

“Leonardo invited me for Christmas so I came over. I didn’t know that you’re staying here,” anito.

Hindi alam ni Leon kung siya lang pero parang may ibang tono sa sagot ni Keith, may ibang pinapahiwatig. Lihim na nagngitngit ang ngipin niya at pinilit niya ang sariling ngitian ang binata na mukhang ikinagulat nito.

King ina, hindi naman sana siya ngingiti kung hindi siya tinignan ni William na parang nagtataka kung bakit ang brusko niya kay Keith.

‘Isn’t he supposed to celebrate this Christmas with his girlfriend?’ Gusto niya sana itong itanong kay Keith pero ayaw naman niyang isipin nitong may pakialam siya rito dahil alam niyang may girlfriend ito.

But anyway! That was what they last talked about before they parted ways.

Pinagsaklob niya ang mga kamay. Paano kaya siya aalis dito?

Natigilan si Leon nang maalalang pwede naman siyang mag-celebrate sa labas. Well of course, it’s a shame because he went all the way here to celebrate Christmas with his family but he was able to… last night. For now, he can’t stay here because there’s someone else invading his safe space. Hindi bale, madi-distract naman siya kapag nasa labas na siya’t nakakapag-mall. Bibili na lang siya ng pang-souvenir para sa mga kaibigan tapos… bahala na. Basta sa labas na muna siya.

Napangisi siya’t umahon mula sa kinauupuan. Dama niya ang pagsunod ng mga mata ni Keith sa kanya. Nanunuot iyong titig at tila ba binubutasan nito ang ulo niya pero hindi na lang niya ito papansinin.

“Saan ka pupunta, Leon?” tanong ni Keith.

He felt chills when he heard Keith call his name. Ngunit inignora niya iyon at pinilit burahin ang mga emosyon sa sariling mata nang hanapin ang mga mata nito. He almost swallowed his tongue when he saw the confusion in Keith’s face, as if the male was telling him not to go.

Ha, but those are probably just his wishful thinking.

“Aalis. Obvious ba?” simple niyang sabi’t nagkibit balikat.

Kumunot ang noo ng binata. “At sa’n ka naman pupunta?”

“Lalayo sa ‘yo.” Sino ba naman kasi ang nagsabing mananatili siya rito’t mananahimik? Na lulunukin na lang niya ang presensya ni Keith dito? Ulol.

Hindi na hinintay ni Leon na magsalita ulit si Keith ‘tsaka niya kinaladkad ang sarili pabalik sa kwarto nang makapagbihis. Mabibigat ang pagyabag niya, may bahid ng pagdadabog. Nakokonsensya siyang umalis dahil nga Pasko ngayon pero… ha! Ilang beses ba niyang babanggitin na pasko ngayon? Pakialam niya rin ba? E nandito nga si Keith? No thanks.

His self sabotaging is at its peak right now. But he can’t just stop thinking that if he stays here, he’d be constrained. He wouldn’t be able to move the way he wants and that’d be a hassle.

Fifteen minutes later and he’s done wearing his outdoor clothes. Nang bumalik siya sa sala’t lalabas na sana, naabutan niya si Leonardo at Keith na nag-uusap. Wala na si William at mukhang pinuntahan ang ina sa likod bahay. His forehead furrowed when he noticed how serious their atmosphere was, but he decided to try and sneak out.

Kaso, nakita siya ni Keith. Natigilan tuloy siya’t lihim na sumagitsit dahil kahit si Leonardo, napalingon sa kanya.

“Sa’n ka na naman pupunta? Akala ko wala kang lakad ngayon? Magba-barbeque tayo, tanga,” ani Leonardo.

Humimig siya’t pasimpleng nilunok ang kung anumang bumara sa lalamunan niya. “Nagbago isip ko. Sayang ‘yong bakasyon ko kung ‘di ako aalis at magsa-sightseeing, ‘di ba.”

“What? E pasko ngayon. Can’t you stay? May bisita pa naman tayo.”

Leon’s nose scrunched. Kung umasta ito, parang hindi nito alam na may bad blood siya kay Keith.

“Nandiyan ka naman ‘tsaka bisita mo ‘yan. Kaya mo na ‘yang i-entertain. Nababagot ako kaya lalabas muna ako. Baka gabi na rin ako umuwi, ‘wag niyo ‘ko pagsarhan ng gate, a?” paalam niya ‘tsaka patuloy na naglakad tungo sa shoe cabinet.

Leon grimaced. “Gago?! Sa ‘yo ‘yong barbeque, Leon! ‘Tsaka sayang din pinunta mo rito kung ‘di tayo magsi-celebrate.”

“Nakapag-celebrate na tayo kagabi, Kuya. Ays na ‘yon. Gagala na muna ako.”

“Yawa. ‘Di ka matahimik sa isang lugar, ano?!”

Hindi. Baka nga bukas na bukas, umalis siya’t pumunta naman sa Ottawa nang hindi magkrus ang landas nila ni Keith. Sawa na siyang ganito, e. Ilang araw na ‘to.

“Ako na lang ang aalis.”

Natigilan silang dalawa ng kapatid nang biglang umahon si Keith mula sa kinauupuan. Blangko lamang ang mukha nito na siyang dahilan ng pagkagulo sa mga mukha nila.

He was taken aback when Keith turned his head to him.

“Ayaw mo lang naman dito dahil nandito ako, ‘di ba? I’m sorry, if I had known that you’re staying here, I wouldn’t have visited and just stayed with my girl,” dagdag ni Keith.

Nanlalaki ang mga mata niyang pinagmasdan ito. Naglapat ang mga labi niya’t hindi mapigilan ang bumusangot. King inang Keith.

“Para sa ‘yo ‘yong barbeque and obviously, you came here to celebrate with your family. If I’m ruining it, then I’ll go,” diri-diretso nitong sabi.

Napaismid siya. “No, you stay here. I’m leaving because I’m bored and not because you’re here. Ano bang pakialam ko sa ‘yo? Get over it.”

Natigilan si Keith. He stared at him as though he wasn’t convinced. Putang ina. What is he saying? He is clearly leaving because of him! But he can’t bring himself to tell Keith that just like how he used to do back then!

“You’re the visitor so you should stay with them. Babalik na lang ako kung kailan ko maisipan.” Kung anumang oras aalis si Keith.

Nang ma-settle itong kaputang inahang ito. Hahanap na lang din si Leon ng matutuluyan sa labas kung hindi ito agad uuwi.

Keith seemed to be surprised but Leon averted his gaze to sigh, but he didn’t let them have a chance to speak.

“Alis na ‘ko,” he said.

With that, he left thinking how pathetic he is.

“HE’S NOT coming home, is he?” tanong ni Keith kay Leonardo habang tinititigan ang orasang pambisig. “He sounded like he has other plans when he left.”

Mahinang humimig ang binata. “Mukhang nakatunog na pumunta ka rito para makita siya.”

Isang mapait na ngiti ang kumurba sa mga labi ni Keith nang marinig ang opinyon ng kaibigan. Iniangat niya ang mga mata sa mag-ina nitong naglalaro at nag-uusap. Mukhang nag-eenjoy ang dalawa habang si Keith at Leonardo, hindi maipaliwanag ang atmospera habang umiinom ng beer.

“He was just a part though. I came here because you invited me over.” He even had to cancel his plans with Samara even though she planned a Christmas getaway with him. He just can’t. Not when he’d seen Leon the other night and thought that he’s staying here.

Huh. Why is he acting like this? He’s about to get married. Leon is right, he should get over him.

Leon wheezed. “Nandito ka para magpaalam tulad ng sinabi ko? Ikakasal ka na, e. O baka naman nandito ka para magmakaawa sa kanyang kunin ka? Mahal mo pa rin ‘yong batang ‘yon kahit tinatanggi mo na e.”

“Shut up.” Sinasabi na nga ba ni Keith. Sa oras na makita niya si Leon, lahat ng pader na binuo niya para sa sarili e mawawalan ng saysay. He’d still come back crawling to him. “Tingin mo ba, uuwi nang maaga si Leon? Alas diyes na.”

“Who knows? He saw you here and may assume that you won’t go home until you get a last glimpse of him. You’re that smitten. ‘Kala ko ba, kay Samara ka na?”

Naningkit ang mga mata niya sa kung paanong in-arrange ni Leonardo ang mga sasabihin. Mukha siyang stalker sa paraan kung paano siya nito i-describe! Though, it is somewhat undeniable-but that was the him from the past! Ngayon, gusto niya lang talaga na hintayin si Leon na umuwi dahil nag-aalala siyang baka may mangyari ritong masama.

“Physically…” he trailed off and scoffed. “Sapakin mo nga ‘ko, Nards. I clearly told you days ago that I won’t come back crawling to him but I’m pathetically throwing myself out here just to see him.”

“Alam ba ni Samara?”

Nagkibit balikat siya. “No. She trusts you. What she didn’t know is that… Leon’s here.”

Humigpit ang pagkakahawak niya sa bote ng beer.

Isn’t he pathetic? Alam na nga niyang mayroon na itong girlfriend at masaya na sa piling ng iba pero mahal niya pa rin. Ikinama lang naman siya tapos itinapon nang tapos na ang trabaho niya. He even came back to Canada because seeing Leon happy in someone else’s arms makes him feel choked. Hindi niya maatim na makitang ang mga ngiting akala niya e para sa kanya lamang, naipapakita rin ni Leon sa iba.

Bakit ba siya ganito? Isang beses lang niya nakita si Leon pero ang bilis niyang tawagan si Samara to cancel his plans with her… So that he could see Leon again. Kahit sandali lang. Kahit huli na ‘to.

Pero sino ba ang binibiro niya? Hindi sapat na makita si Leon sandali. Ayaw niyang ito ang huli. Kung pwede lang… Kung pahihintulutan lang siya ni Leon, ito ulit ang gusto niyang kasama. It’s absurd but he’s suddenly willing to throw everything again just for him, to take the risk. Pinipigilan lang niya ang sarili dahil alam niyang hindi sapat na mahal niya ito para bumalik ang lahat sa dati.

Why is he so whipped? Leon is toxic to him and yet he could not bring himself to move on. He cannot just learn his lesson, can he?

“Why… did he take a vacation?” mahina niyang tanong, sapat para marinig ni Leonardo.

Nagtaka siya nang umismid si Leonardo ngunit tinungga niya na lamang ang hawak na bote ng beer. “‘Yan nga ‘yong gusto kong sabihin sa ‘yo no’ng isang araw, pero sabi mo, ayaw mo namang marinig. Edi ‘di ko na pinilit.”

Puta, oo nga pala. Pero nag-iba na kasi ang lahat ngayon. Interesado na siya. Kahit na tungkol pa ang dahilan sa girlfriend nito… Masama man para sa tenga ng iba, pero kung problema ang dahilan kung bakit nandito si Leon, baka may gawin siyang hindi maganda.

Kumunot ang noo niya. “Problema sa trabaho kaya nandito?”

“Bukod sa pagpunta rito para magpasko kasama kami… eh, ‘di trabaho.” Umiling-iling si Leonardo. “Hindi ‘yan gagastos ng mahal para lang magpalamig dahil stressed sa kumpanya.”

Edi iba ang agenda. “Problema sa girlfriend?”

Hindi sumagot si Leonardo kung kaya inisip na lamang ni Keith na ang katahimikan nito, ibig sabihin e isang malaking sampal na ‘oo’.

“He really loves that woman, doesn’t he?” He scoffed.

Kahit kailan, walang naikwento si Leon tungkol sa girlfriend nito noong magkasama pa sila. Kung paano niya ito nakilala o kung paano naging sila. Basta, isang araw ang sabi sa kanya ni Leon, may girlfriend na ito at bahala na siya sa buhay niya.

It still hurts, the wounds are still fresh but he can’t stop reminiscing.

Isang beses niya lang ding nakita ang dalaga na kasama si Leon pero mukhang masaya ito sa piling ng babaeng iyon. Kaya siguro walang pagdadalawang isip siya nitong binitawan.

Nakakatawa lang dahil nangyari ito pagkatapos nitong sabihin na naaapektuhan niya ang binata. Kung gaano kabilis nitong ipinahiwatig ang sinserong interes sa kanya, roon naman siya nabitawan. Hindi man lang siya nabigyan ng kahit na anong tsansa na palalimin ang mayroon sila.

Pero sa bagay, ano bang dahilan para mag-isip ito kung wala naman siyang puwang sa puso ni Leon simula’t sapul? Baka sinabi lamang ni Leon ang mga bagay na iyon para palubagin ang loob niya. Pero ang totoo, kahit kailan, hindi niya nahuli ang interes ng binata. Paano nga ba naman kasi iyon kung… pareho rin silang lalaki. Simula’t sapul, babae ang gustong makasama ni Leon habang buhay.

These thoughts are driving him crazy but just as when he was about to succumb in loneliness, Leonardo bursted out laughing.

Natigilan si Keith at napatitig sa kaibigan. Hindi niya alam kung ngingiwi ba siya o mao-offend sa biglaan nitong pagtawa. Nasasaktan siya rito? Hindi ba nito alam?

“Ang gulo niyong dalawa ni Leon. Matchmade in Heaven siguro talaga kayo,” natatawang anito.

Kumunot ang noo niya. “Anong pinagsasasabi mo?”

“Wala!” naiiling nitong sagot at muling sumimsim ng alak. “Ang hirap niyo lang talagang panoorin na dalawa. Pakiramdam ko, kayo talaga ang magkakatuluyan.”

Keith can’t help it but stare at his best friend incredulously. Gusto niya mang kiligin sa huli nitong sinabi, gusto niya ring batukan ang kaibigan. Alam niyang sarkasmo ang nasa likuran ng ganoong klase ng pagpapahiwatig. Hindi niya mabatid kung saan nito nahugot ang ideya, pero mas gusto niya yata kung sinsero ang mga salitang lumabas sa bibig nito.

“The fuck are you saying? He’s too whipped on his girlfriend,” he said.

Umikot ang mga mata ni Leonardo. “Yeah, whipped. And you’re getting married too!”

“You’re not supposed to bring that up.”

Nginisian siya ni Leonardo. “Isang beses mo lang nakita si Leon, par. H’wag mo sabihing ayaw mo na namang pakasalan si Samara? Milyones na nagastos niyo para ayusin lahat-lahat.”

Lalong bumusangot si Keith.

Ha. Ang dami niyang plano noong hindi niya alam na naririto si Leon. Planong manahimik at mawala na lamang sa buhay ng binata na walang naiiwang kahit na anong bakas. Ngunit ito siya ngayon, parang asong naghahabol sa among ilang beses na rin siyang inabandona. He just can’t help it but to stoop lower just for Leon, can he? Gustung-gusto niya ang atensyon nito. Uhaw na uhaw siya sa pagmamahal ng binata—kaya kahit na ang dami niyang plano upang lumayo rito, bumabalik pa rin siya sa tuwing makikita sa isipan ang mga imahe ng binata.

Nag-iwas siya ng tingin kay Leonardo. His eyes began to sting and he can’t help it but to force a grin on his face just so he can hide the tears that starts to form at the corner of his eyes.

‘Samara could have been Leon.’ His regrets. It’s all coming back again. Although it’s no use thinking about this anymore… Though he knows that he has to let go. He’s pathetic.

Marahas siyang umiling. ‘Stop, Keith. Leon’s just a… sweet dream. A dangerous addiction.’

Kabanata 54

KABANATA 54

MADALING ARAW NA noong maisipan ni Leon na umuwi. Ang plano niya talaga e matulog sa hotel pero naalala niyang naririto ang mga gamit niya. Kung magpaplano siyang umalis at sa ibang lugar na mag-celebrate ng New Year, kailangan niyang ayusin ang mga gagamitin. Buong byahe, iniisip din niya kung naglaba rin ba siya. Sa isang araw na pala siya aalis, maglalaba muna siya bukas.

Ang akala ni Leon, nakauwi na si Keith dahil kanina pa naman itong umaga sa kanila. Imposible na manatili iyon hanggang ganitong oras. Kaso, pagdating niya sa harap ng bahay e halos masamid siya nang makita ang binatang halos kalalabas lang din mula sa kanila. Napangiwi siya nang mapagtantong ngayon pa lamang ito uuwi at sa lahat ng pwedeng mangyari, talagang nagkasalubungan pa silang dalawa.

Pareho silang natigilan. Nanlalaki ang mga matang napatitig sa isa’t isa at nagdidebate si Leon kung lalamunin niya ang pride at iiwas o hahampasin ng tubo si Keith sa mukha.

“Akala ng Kuya Leonardo mo, ’di ka na uuwi.” Tulad ng dati, si Keith ang unang bumasag sa katahimikang namutawi sa pagitan nila. Hindi niya alam kung siya lang pero mukhang irita na naman itong makita siya.

Edi magkairitahan sila.

Imbes na pansinin si Keith, tinalikuran niya ang binata at naisipang umalis. Doon na lang pala siya sa likod dadaan. Kung hindi, edi gawin na lang niya iyong nakasanayan niya, magmala-ninja sa bintana ng kwarto niya nang makapasok sa loob.

“Sa’n ka na naman pupunta?” habol na tanong sa kanya ni Keith. Nakasimangot niya itong nilingon at ibinuka niya ang bibig para sumagot ngunit bago pa man siya makapagsalita, pinangunahan siya nito. “Lalayo na naman sa ’kin? Bakit?”

He rolled his eyes Heavenwards. “Obvious naman pala. Ba’t ka pa nagtanong?”

Magpapatuloy na sanang maglakad paalis si Leon nang muling magsalita si Keith.

“Why are you so eager to avoid me? ’Di ba, ikaw ang naunang manakit?” tanong nito.

Inboluntaryo pero namamangha niya itong nilingon. “Anong ako? Putang ina—”

Bago pa man niya matapos ang sasabihin, naitikom niya ang bibig. Sandali… Kapag sinabi niya kung bakit siya ganito umasta’t nalaman ni Keith ang dahilan kung bakit ganito siya simula’t sapul, parang sapak iyon sa kanya dahil magkakaroon ito ng advantage. Isa pa, magiging failed ang plano niya na habang buhay itago kay Keith kung ano ba ang mga kagaguhan nito.

Hindi lang naman siya ang mali rito, e. Kung hindi lang din sana ganito si Keith, edi sana… Maayos silang dalawa. Kahit dati. Ayaw niyang malaman ni Keith dahil baka siya na naman ang madehado. King ina. Ano, cycle ’to?

Pahuhulugin siya, siya naman itong tangang mahuhulog, tapos biglang may pabomba si Keith? Sasabihan siyang mahal siya tapos kinabukasan, may dalang iba? Putang ina naman. Kung sanang dati lang ganoon, kakalimutan niya kaso naulit na naman?

Humigop nang malalim na hininga si Leon at muli lamang pinasadahan nang tingin si Keith. Nang makuntento siya, nagpatuloy lang siya sa paglalakad paikot ng bahay. Manggigising na lang siya kung nakasara na ang likuran. E kung hindi ba naman kasi dumaan si Keith doon, edi sana ayos.

Kaso demonyo, sinundan pala siya.

“Leon,” mariing tawag sa kanya ni Keith.

Madaling araw na, gusto ba nitong gumawa ng eskandalo sa labas?

“Leon, kinakausap kita,” dagdag nito.

Napaismid siya’t parang batang tinakpan ang mga tenga. “Lalala! Wala akong naririnig. King ina, ikaw na mismo nagsabing ako naunang manakit, ba’t ka pa sumusunod?! May unfinished business ka ba?!”

“Meron. Marami. Sa ’ting dalawa.”

Kunot noo siyang tumigil sa paglalakad at nilingon si Keith pero laking gulat niya nang dumire-diretso ito palapit sa kanya’t tumigil ilang pulgada lamang ang layo sa kanya.

“Hanggang kailan ka rito?” tanong nito.

Since they’re near to each other and Keith has this high opportunity to pin him down a wall or something, Leon was able to smell the faint scent of alcohol. Awtomatikong kumibot ang isang kilay niya dahil alam na niya kung anong nangyayari.

He scoffed. “Umuwi ka na. Wala tayong pag-uusapan, Keith. Lasing ka lang.”

“I’m sober,” mabilis nitong sabi.

“’Yan ’yong madalas sabihin ng mga lasing.” He raised his middle finger in front of Keith’s face. “Kung lasing ka, ’wag mo sa ’kin ibunton. Tapos na tayo, napag-usapan na natin ’to dati. Wala ka nang unfinished business sa ’kin dahil kung ’di ka isa’t kalahating tanga, ’di sana ganito kung wala kang reserba. Pakyu.”

Lasing naman ito kaya ayos lang kung magsabi siya ng kaunting dahilan kung bakit sila ganito. Nang makita niyang manlaki ang mga mata ng binata, roon niya naisip na tama na’t kailangan na niyang pumasok at lumayo rito.

“Then tell me what are we supposed to be if I hadn’t told you that I had a back-up,” Keith asked.

He grinned mischievously. “Still fuck buddies. Nothing else.”

NAMAMANGHANG pinagmamasdan ni Leon si Keith nang mag-crash ang mga push cart nila sa isa’t isa. Naggu-grocery siya dahil aalis siya bukas at magbabakasyon naman sa bahay ng mga magulang nang bigla siyang may makabanggaan. Nang tignan niya kung sino para mag-sorry sana, umatras ang dila niya nang makita niya si Keith.

Never mind saying sorry. Goddamn it. Ano na naman?!

“Hi. Fancy seeing you here,” Keith greeted him casually but smiled at him deviously. “You’re doing the groceries today, too?”

Napamaang siya’t ipinilig ang ulo. Tang ina. Parang hindi niya ito pinaalis kahapon, a? Trip ba talaga siya ng Diyos? Bakit palagi silang pinagkukrus ng landas ni Keith?

“Why the fuck are you here?” he asked in disbelief.

Itinuro ni Keith ang push cart. “Naggu-grocery, just like you. Kaso boring mag-isa, mabuti na lang at nakita kita. Do you mind shopping with me?”

“Fuck, no. Leave me alone!”

Itinulak ni Leon ang push cart niya para lumayo rito pero bago pa niya iyon magawa, hinarangan siya ni Keith kaya nagkabanggaan na naman sila. Napapantastikuhan niya itong tinignan. May bahid na ng sama ng loob at galit sa itinatapon niyang tingin dito ngunit nakangiti lamang sa kanya ang isa.

Abnormal ba ’to? “Nakita ko ’yon. King ina mo, sadya mo ’to!”

“Hindi ko napansin.” Keith blinked and acted as if he was really innocent. “Anong ginawa ko ba ang tinutukoy mo, Leon?”

“The hell is wrong with you?!” Hindi siya pumunta rito para ma-bully kung iyon man ang agenda ni Keith. Kung hindi, wala na siyang pakialam basta lubayan lang siya nito!

’Tsaka, bakit ang deja vu nitong nangyayari? It just feels like this happened way, way back before. Hindi ma-pinpoint ni Leon pero para siyang binalik sa nakaraan. Mayroon siyang malabong memorya na ganitong-ganito ang ginawa sa kanya ni Keith.

“Let’s talk,” simpleng sabi nito ngunit may bahid ng awtoridad.

Napaismid siya. “King ina. Kung magsalita ka, parang pasasahurin mo ’ko kapag may nakipag-usap ako sa ’yo.”

“Oh? Pwede naman. ’Di hamak na mas mayaman ako sa ’yo, ’di ba?”

“Fuck off. I don’t need your money.”

“Then at least hear me out.” Keith chuckled. “Ano ba ang kinakatakot mo? Girlfriend mo? Wala naman dito ’tsaka hindi naman niya alam kung anong naging relasyon natin noon.”

Why does he sound provocative? Nagngitngit ang mga ngipin ni Leon at naniningkit ang mga mata niyang pinagmamasdan ang binata. When Keith plastered this specific smile again, whereas he doesn’t know what meant… Leon badly wanted to leave. Kung ayaw nitong umalis, hayaan naman sana siyang umiwas.

“Let’s catch up,” dagdag ni Keith.

Nagsisi siya biglang pumunta siya rito sa Canada. “Hindi tulad mo Keith, wala akong free time. Kung gusto mo ng kasama, si Kuya ang ayain mo. Sino bang tangang makikisama sa ’yo?”

“Kuya mo.”

Umikot ang mga mata niya. “Tang ina! Isusumbong kita! Pero tulad ng sinabi ko, ’di ako tangang sasama sa ’yo para lang mag-catch up!”

“Why? Is it because I make you uncomfortable?”

Kumibot ang isang kilay ni Leon sa tanong ni Keith. Hindi niya gusto ang tono nito. Naghahamon ba ng away o ano? Pero tang ina, not gonna lie, tama ang hula ng isang ito. Sa sobrang tayog lang ng pride niya, wala siyang balak na amining oo .

“Ikaw? Hanep. ’Di ko alam sa’n mo nakuha ’yan pero nice joke.” Peke siyang tumawa at nagtangka nang lampasan si Keith. “Umuwi ka na.”

“If I’m not making you uncomfortable though, then meet me tomorrow.” Sa pagkakataong ito, tila ba naghahamon na talaga si Keith.

Napasinghap si Leon. “What the fuck do you want? You’re literally asking the man you used to sleep with out, Keith. Aren’t you in a relationship?”

“And how’d you know about that?”

Ibinuka ni Leon ang bibig para sabihing nakita niya ito noong isang araw na kasama ang kasintahan. Ngunit bago pa niya iyon masabi, bigla niyang naalala na delikado ang sitwasyon niya kung ganoon ang sasabihin niya.

“You clearly told me that if I stop sleeping with you, you’ll go back to your ex,” he snapped. “’Wag kang umaktong single. Kaya walang nagseseryoso sa ’yo, e.”

“But what if I am?”

’ And why the fuck are you trying to hide your relationship with your girlfriend?! ’ Nasisiphayo si Leon at gusto niyang ganyan ang isagot ngunit hindi na lamang siya nagsalita.

He doesn’t like the idea that Keith wanted to see him. Tila ba mayroong binabalak gawin sa kanya. Mayroong hidden agenda. Kung anuman iyon, tiwala siyang hindi sangkot ang buhay niya. Bakit naman siya papatayin ni Keith dahil lang binasted niya ito? Ang out of character kung bigla siyang patayin ng binata dahil lamang sa ganoong dahilan.

He did hurt him, but the reason why he would kill him doesn’t validate that.

“Punyeta ka nga talaga,” bulong niya’t napahilamos ng mukha. Nakakasiphayong kausap si Keith. “Kung magsisinungaling ka, siguruhin mong ’di sa harap ko. I know you like the back of my mind—”

“No. You don’t know me,” agap sa kanya ni Keith na siyang dahilan para matigilan siya’t mag-angat ng tingin dito. “Hindi ko alam kung sinong Keith ba ang kilala mo, Leon. For all I know, it’s a version of me that I’m not not aware of because you created it.”

“I didn’t create this version of you. It just so happened that you can’t see how much of a douche you are.”

“I don’t know.” Nagkibit balikat si Keith. “Then let me know how much of an ass I am, Leon. Kung alam mo pala, ba’t ’di mo sabihin sa ’kin? ’Di ’yong para akong tangang nanghuhula kung anong ginawa ko sa ’yo?”

Kumibot ang isang kilay niya. Hindi siya nakapagsalita. Pero magsisinungaling din si Leon kung sasabihin niyang wala siyang sasabihin dahil sa totoo lang… marami

. Marami siyang nakimkim na sama ng loob kay Keith sa ilang taon niya itong nakilala. It just so happened that he can’t tell him because Leon didn’t want to know how much it affected him. Ayaw niyang makita siya ni Keith sa ibang paraan bukod sa imaheng mayroon siya sa isipan nito.

“Ba’t ka nanahimik? I just asked,” Keith mused.

Nginitian niya ito. “Marami akong gustong sabihin pero sa ’yo na mismo nanggaling. Gusto kong hulaan mo na parang tanga kung anong ginawa mo sa ’kin mula noong high school ako.”

Napasinghap si Keith at napaatras. Oo sige, alam ni Keith kung anong ginawa nito sa kanya ngayon dahil kamakailan lang naman iyon pero… Mayroon kasi siyang pinanggagalingan na hindi nito alam at kahit kailan, hindi nito malalaman.

It must be because Keith’s unmoving that’s why he thought that he would stop following him around. But before Leon could move his cart again, Keith immediately pulled his own and crashed it against Leon’s.

“King ina,” mahina niyang mura at nang hanapin ng mga mata niya ang itsura ni Keith, natagpuan niya itong seryosong nakatingin sa kanya. “Ano bang kailangan mo sa ’kin, Keith?!”

Gusto lang naman niyang tigilan siya nito.

Nang hindi magsalita si Keith, nasisiphayo siyang sumagitsit. “Fine! If you want to talk, then let’s do it! Nang matapos na ’to at tigilan mo na ’ko, Keith!”

SINCE Leon did not know what time Keith would pick him up from the bus stop, he came out earlier than what the other was expecting. Five thirty ng hapon siya noon lumabas ng bahay. Ayaw pa ngang payagan dahil ang Kuya Leonardo niya, nabobobo nang mag-ayos ng tubo samantalang pupwede namang tumawag ng plumber. He was supposed to help him too, if not for his brain reminding him about meeting up with Keith.

Dahil sa nangyari sa bahay nito, mas naging kampante si Leon na hindi siya mahuhuli ng nakatatanda niyang kapatid. Paano ba naman e mula sa pagiging doktor, kinailangan muna nitong pansamantalang magpalit ng career. Malaki na rin naman ang isang iyon. Hindi na kailangan ng tulong ni Leon.

Pero ang dahilan talaga kung bakit hindi niya ito matulungan e dahil… Baka tumagal ang pag-aayos nito ng tubo at isa pa, wala ngang sinabi si Keith na oras ng pagkikita. Basta pagkatapos niyang isigaw na sige, mag-uusap silang dalawa, ngumisi lang ito’t kumaripas nang takbo bago pa niya maipaalala rito ang oras.

Kaya hindi niya kasalanang para siyang tangang nakatambay sa bus stop kahit ilang sasakyan na ang dumaan tapos pare-pareho pa pero hindi siya sumasakay. Pinagtitinginan man siya noong mga tinderong nakapwesto malapit sa bus stop, wala siyang pakialam.

But ah. “It’s getting late. Wala pa rin ‘yong tang inang nang-aabala sa ‘kin. In-indian yata ako, e.”

Sinabi na ba niya’t dapat hindi na niya sinipot si Keith. Ano ba ito? VIP?

Ala singko siya umalis ng bahay at mag-a-alas otso na ng gabi pero naririto pa rin siya sa bus stop. Hindi maiwasan ni Leon ang mapaismid. Palagay niya, niloko lang talaga siya ni Keith.

Utang na loob. May lakad pa siya bukas at ayaw na niyang makita si Keith dito. Kaya nga pumayag na rin siya nang mapayapa ang kaluluwa ng isang iyon. Pagod na siyang hinahabol ni Keith at vice-versa. Sapat na rin naman ang galit niya para ma-maintain hanggang kamatayan.

Pwede na siyang bumalik sa Pilipinas at magsimula ng bagong buhay.

“Hanggang saktong ala otso, sige,” pangungumbinsi niya sa sarili bagamat hindi na gusto ang hinaba-haba ng paghihintay. “Kung ba’t ba naman kasi pagkatapos magsabi ng isang ‘yon e bigla-bigla na lang ding nawawala. Ano ba ‘ko, si madam Auring para malaman anong tumatakbo sa isip niya? King ina.”

Baka akala ni Keith, naibigay niya iyong oras na dapat silang magkikitang dalawa. Pwe, isa siyang malaking joke kung ganoon dahil magdadalawang oras na siyang tambay dito! Kaunti na lang, pagkakamalan na siyang homeless ng mga dumaraan, e. Kung wala lang talaga siyang dala-dalang cellphone, naku!

And yeah, there’s a thought. Can’t he just text Keith? Of course not! Ano siya, hilo? Hindi naman siya ang nag-ayang lumabas, bakit siya ang magri-reach out samantalang ang ginawa lang naman niya e pumayag sa pangungulit nito! Ilang araw na rin siyang inaaning, e.

“Punyemas ka naman, Gaviola!” pagdadabog niya bago mahinang sinipa iyong maliit na batong nakita niya tungo sa kalsada. Matapos niyang magdabog, saka siya nakaramdam ng pagkauhaw.

Napalingat-lingat tuloy siya, naghahanap ng maiinom. Wala nang pakialam sa mga sasakyang dumaraan dahil magmumukha lang naman siyang tangang sisilip tapos madidismaya kapag hindi si Keith iyong makikita. Ha, para siyang tanga.

Bibili muna siya ng inumin. Malapit na rin namang mag-alas otso kaya pupwede na siyang umuwi. Itutulog niya talaga kapag nakarating na siya sa bahay. Tapos, isusumpa niya si Keith at hihilinging hindi na ito makita pagkatapos ng kanina!

Ah. Sandali. Hindi na pala talaga sila magkikita dahil aalis na siya bukas para pumunta sa Ottawa dahil doon siya magnu-New Year. Sa pagkakataong ito, mga magulang naman niya ang kasama niyang magsi-celebrate.

Plus point din dahil malayo siya kay Keith noon.

Nang hindi na matiis ang uhaw, napabili na si Leon ng maiinom na soft drink sa pinakamalapit na machine na nakita niya. Beer kaagad ang tinira niya at habang abala siyang sumisimsim noon habang naglalakad pabalik sa bus stop at nagse-cellphone, napansin ni Leon ang presensya ng isang itim na kotse sa tabi niya.

Naalarma siya, syempre. Kaagad niyang nilingon iyon at napansing mabagal iyong ipinapatakbo, sinasadya yata para sundan siya. At kung hindi lang talaga, kung hindi lang talaga binuksan ni Keith iyong pinto ng kotse niya at tinawag si Leon, kakaripas na sana siya ng takbo dahil sino ba namang nasa tamang pag-iisip ang gusto na ma-hold up-an?! Lumabas lang siya dahil kay Keith, hahayaan pa ba niyang ipahamak siya ng isang ito?!

“Hop in,” was what Keith immediately said the second he opened his car’s door.

What the fuck? Ngayon lang ito dumating?! Gusto niya talagang batukan si Gaviola dahil ang tagal niyang nag-aabang dito sa bus stop. Ang akala niya, hindi na ito sisipot pero kung kailang malapit na siyang umuwi dahil nababanas na siya kay Keith, ’tsaka naman ito susulpot na parang wala lang?

Sinasabi na nga ba niya’t sadyang hindi ito dumating nang maaga para paghintayin siya ng matagal.

Papasok na rin sana si Leon sa  loob ng kotse nito nang matigilan dahil hindi man lang umalis si Keith mula sa pagkakasandal sa uupuan dapat niya—sa passenger’s seat. Kumunot tuloy ang noo niya bago ibinulsa ang cellphone nang sa ganoon, magkaroon ng libreng kamay para muwestrahan si Keith na lumayo-layo sa uupuan niya.

“Umusog ka nga, sa’n mo ba ‘ko balak paupuin?” asik niya sa binata nang mapansing madidikit siya kay Keith kung papasok lang siya basta-basta.

E, nakasandal ito sa passenger’s seat nang mukhang matignan ang itsura niya.

“Dito,” sagot naman ni Keith saka tinapik-tapik ang passenger’s seat. “Ba’t ‘di ka pa pumasok?”

“Tingin mo ba, makakapasok ako kung nandiyan ka nakasandal? King ina, umayos ka nga ng upo.”

“Oh.”

Ilang beses itong napakurap at tila ba noon pa lang napagtanto ni Keith kung gaano kalapit ang magiging distansya nila sa isa’t isa kung pumasok siya nang basta-basta sa kotse nito. Tang ina ano, sadya rin ba ang inaasta nito ngayon?

Kabanata 55

KABANATA 55

NAKANGIWING PINAGMAMASDAN ni Leon ang lugar na pinagdalhan sa kanya ni Keith. It’s not supposed to be a bar. They could just go to a mall and have a walk, but of course, he’ll be distant. Still, the thought’s in there. Why a bar?

“Hindi mo pa itatapon ‘yan?” tanong sa kanya ni Keith na humila sa kanya pabalik sa huwisyo.

Kunot noo niya itong nilingon. “Why did you bring me to a bar? May balak ka bang patayin ako rito?”

“But why would I kill you?” Keith stared at him incredulously before he shook his head. “Ito ang naisip kong lugar dahil alam kong gusto mong uminom. ‘Yon lang.”

Iniangat niya ang ngayo’y wala nang lamang lata ng beer niya. “Nakikita mo ‘to, ‘di ba? Nakaisa na ‘ko. Tapos dito mo pa ‘ko talaga dinala at hindi sa ibang lugar.”

“Wala akong maisip na ibang pagdadalhan sa ‘yo. Alangan namang sa hotel room?”

“Ba’t mo naman ako dadalhin sa hotel room?!”

Malalaki ang mga hakbang na ginawa ni Leon para lumayo mula kay Keith at kung wala siyang naramdamang humarang sa likuran niya, hindi siya matitigilan. Nilingon niya kung anong nabangga niya at nang mapagtantong basurahan, itinapon niya ang lata ng beer na hawak.

Nagkibit balikat si Keith. “It’s a joke. There’s no need to step back too much. I’m not planning anything, Leon. I just wanted to talk.”

“Yeah, I don’t trust you…” he trailed off, his voice emphasized his suspicion of Keith but the male laughed it off. “King inang ‘yan. Wala ka talagang creativity sa lugar.”

Humigop nang malalim na hininga si Leon at dumiretso na sa bar. Nilagpasan niya lang si Keith na noon e aliw siyang pinanonood na maglakad. He can’t understand why Keith looked so happy, but it irks him. Pakiramdam niya e mina-mock siya ng binata pero dahil wala siyang pruweba, hindi niya ito aawayin. ‘Tsaka na. Gusto niya na lang matapos ang araw na ‘to, e.

“Sandali…” Narinig ni Leon ang malalaking paghakbang ni Keith palapit sa kanya ngunit nanghihilakbot niyang binilisan ang paglalakad. “Ba’t ka nagmamadali?”

Leon hissed and raised a finger at Keith. “You’re scaring me. King ina, baka bigla mo ‘kong saksakin patalikod dahil lang binasted kita.”

“What? No.” Inosenteng umiling si Keith. “I won’t do that. I just wanted to walk beside you but I guess I still can’t, huh.”

“I’m Keithphobic .” He rolled his eyes heavenwards.

Keith hummed in amusement. “I guess I’m a type of phobia now, huh.”

Instead of responding, Leon pressed his lips together when he realized that he wasn’t supposed to phrase it out like Keith’s something to be scared of. Rather, he should be someone to be disgusted about. Kumibot ang isang kilay ni Leon sa realisasyon pero hindi niya na binawi ang sasabihin. Wala naman siyang mahugot na termino para roon kaya para saan pa ang pagsasayang ng brain cells para mag-isip? Never mind.

“You don’t seem a bit excited,” Keith said as they lined up in front of people who were waiting to get inside the bar. “Hindi ba, favorite place mo ang drinking bars?”

Leon hissed again. “Nagbago na ‘ko ng preference.”

“You don’t drink anymore?”

“I still do. But I don’t like bars anymore just like how I used to love them.” Why is Keith asking, anyway? Para lang may ma-topic?

Mahinang humalakhak si Keith at tumango. Tulad ng kanina, sumasaliw pa rin sa pagkamangha at aliw ang mga mata nito ngunit hindi na pinansin ni Leon. Baka kasi good mood dahil nakita ang girlfriend. Baka nag-date na muna sila bago siya puntahan dito. Anyway, this is not something he should be thinking about. Ano bang pakialam ni Leon kung bakit masaya si Keith?

“Kanina ka pa ba naghihintay do’n?” Keith suddenly asked.

His forehead creased. “Saan?”

“Sa bus stop.”

Awtomatiko ang pagngingitngit ng mga ngipin niya. “Gago, halata ba? King ina, e bigla ka nalang umalis noong itatanong ko pa lang kung anong oras ka ba darating sa bus stop.”

“Oh, you’re right. Nagmamadali akong umuwi nang makapaghanda.” Keith chuckled. “But you could’ve just called me to come earlier so that you wouldn’t be waiting for too long. I feel bad.”

“Ba’t kita tatawagan?” he snapped.

Pagak na tumawa ang binata. “Right. You’d never call me.”

“Leon, ‘di talaga tayo magkakarinigan kung nandiyan ka sa malayo,” puna ni Keith habang nakangiwi siyang pinagmamasdan mula sa hindi kalayuan.

Pasigaw na itong magsalita at kung ingles lang ang ginamit nitong linggwahe, baka marami nang makakaintindi sa sinabi nito. Mabuti na lang, ibinigay niya ang instruksyon na Filipino Only Policy— FOP .

Pinasadahan niya nang mabilis na tingin si Keith at sumimsim ng maiinom. “Naririnig naman kita ng maayos. Ikaw lang ‘tong reklamo ng reklamo. Ba’t ba gusto mong mag-usap nang malapitan? Pribado ba ‘yang pag-uusapan natin?”

“Gusto ko lang na magkaintindihan tayo.”

“Nagkakaintindihan naman tayo!” Leon replied and he almost threw his hands because he did not really want to get any close to Keith. “Hell. Napakaarte mo. Kung kaya naman ng ganito kalayo, then so be it!”

Napangisi siya nang mapansin ang lihim na pagdadabog ni Keith. Gusto sana niyang matawa sa itsura nito ngunit natigilan nang mapagtantong hindi na niya maintindihan ang sinasabi ng binata dahil bumubulong na ito. Doon siya nakaramdam ng pagkaalerto. Baka mamaya, latin na pala ang binubulong nito’t tumatawag na pala ng demonyo para kaladkarin siya sa impyerno.

Ngunit nang muling ibalik sa kanya ni Keith ang mga mata at mapansin niya ang pagkadismayang nasa mukha nito, kaagad na umangat ang isang kilay ni Leon.

“Anong problema mo? ‘Di pa ba sapat ‘yong sumama ako sa ‘yo kahit na bakasyon ko? Wala nga ‘kong balak na makita ka simula’t sapul!” asik niya.

Hindi nga lang talaga siya mahal ni Lord at mukhang inabandona na rin siya ng guardian angel niya kaya palagi nilang isinasampal sa harapan niya si Keith.

“If I tell you that it’s not enough, will you scoot over?” sagot naman ni Keith.

Nang marinig ang sinabi nito sa kabila ng malakas na pagbulahaw ng musika sa mga speaker, mabilis siyang umarte na masuka-suka. Napahawak pa siya sa leeg at ilang beses na umaktong parang asong maduduwal na.

Leon raised his middle finger at Keith. “King ina. Hanggang ngayon ba, ‘di ka pa rin marunong mag-filter ng sasabihin? Mandiri ka sa balat mo! Sino bang nasa tamang huwisyo nila ang gugustuhing umupo sa tabi mo?”

“Gusto kitang katabi,” argumento nito, dahilan upang marahas na umiling si Leon.

“Ako pa lang ‘tong marami nang nainom pero kung umasta ka, parang mas lasing ka pa sa ‘kin. ‘Di mo na lang sabihin kung anong kailangan mo sa ‘kin nang makauwi na ‘ko.”

Nagsusukatan ang mga tinging ibinato nila sa isa’t isa. Malapit na ngang maramdaman ni Leon na mag-aaya na si Keith ng suntukan at kung hindi lang ito bumuntong hininga ‘tsaka umahon mula sa kinauupuan, parang nakumpirma niya ang nasa isip. Kaya nga hinila niya ang sleeves ng suot na jacket para maihanda ang sarili.

Kaso, nawindang siya nang umupo ito sa tabi niya— dahil naramdaman niya! Naramdaman niya ang paggalaw ng upuang nasa tabi niya at nang lumingon siya, namamangha niya itong pinagmamasdan. Aba, king ina! Awtomatikong napatayo si Leon mula sa kinauupuan para makalayo kaagad kay Keith pero bago pa man siya makaalis at makalipat, mabilis siyang hinawakan ni Keith sa palapulsuhan para pigilan.

Mahina siyang napamura dahil alam niyang hindi siya nito bibitawan hangga’t hindi niya ito susundin.

“You’re always so stubborn. I just wanted to sit beside you so that we could talk properly,” said Keith while still holding his wrist, but this time, more gently.

Leon huffed and tried to yank his wrist from Keith’s, but he ended up failing miserably. So, he hissed. “We could talk just fine without sitting beside each other. Masyado ka lang maarte.”

“Haha. ‘Di ko alam kung ako ba talaga ‘yong maarte o ikaw, Leon. Ano bang masama sa magtabi tayong dalawa?”

“Marami,” was all that he could say before he snatched his own wrist from Keith’s grasp. Nang pumalya ulit siya, mahina na siyang napamura. “Hindi na ‘ko lilipat ng upuan. Bitiwan mo na ‘ko.”

“I can’t. I doubt you. Baka takbuhan mo ‘ko kung sakali mang bitiwan kita. I don’t want you to run away from me this time… just this time . So that we could finally end things between us Leon, like you said.”

Naitikom ni Leon ang bibig noong halos magmakaawa ang boses ni Keith. Gusto niyang umismid. Ganoon ba nito kagustong mag-move on sa kanya? E bakit hindi pa nito ginawa noon pa? Bakit kailangan pang magkita sila ngayon samantalang ang daming ibang paraan para mag-move on ang binata mula sa kanya? Hindi naman nila kailangang maging malapit sa isa’t isa.

Even Leon, who came here to get angrier at Keith, didn’t want to approach this guy. It just so happened that none of his plans succeeded. Hindi sumagi sa isip niyang magkikita sila nang direkta ni Keith.

Nevertheless, hinigit pa rin ni Leon ang palapulsuhan mula sa pagkakahawak ni Keith. Marahil dala ng pagkabigla, nabitawan siya ng binata. Narinig niya ang pag-aalangan nito dahil baka nga tumakbo siya, ngunit inilapag niya ang kamay na hinawakan nito kanina sa lamesa ‘tsaka nilagok ang inuming kabibili lamang.

Napangiwi si Leon nang maramdaman ang pagdaloy ng init sa lalamunan niya. But it felt great. Lalo lang kumakapal ang mukha niya at palagay niya, mas kaya na niyang tiisin ang presensya ng binata salamat sa alak.

“Fine, let’s talk while sitting this near. But this’d be the last, Keith. Wala na ‘tong susunod,” he said with finality.

Those words hurt more than it should be. Napangiwi si Leon at inilibot ang mga mata para maghanap ng waiter. He’d distract himself with this rather than… drowning himself in the pain.

Dahil abala si Leon sa ginagawa, hindi niya nakita ang pamumutla ng binata nang sabihin niyang huli na itong pagkikita nilang dalawa. Keith obviously didn’t want to let go of Leon even though he did say that he’d let go of him. Keith obviously didn’t want Leon to move farther from him and if it’s possible, he’d cage Leon in his arms— but these are just things that Leon wouldn’t see and notice. Iba ang iisipin niya kapag nakita niya si Keith na ganito.

“Kumusta na kayo ng girlfriend mo?” was what Keith asked which only made Leon’s face sour. “Akala ko, isasama mo siya kung magbabakasyon ka man dito.”

Namamanghang umismid si Leon. “No. It’s not like that. I also needed some time alone. Malas lang ni Eli na wala ako sa mood na isama siya ngayon.”

Hindi. Wala naman talaga siyang balak na isama si Elisa rito sa Canada kahit na kailan. Iyong sinabi niya na dadalhin niya rito ang dalaga sa oras na makapag-propose siya? Biro lang iyon. Isang malaking, malaking kasinungalingan para manahimik ang lahat. Para kahit paano, mapawi ang init ng mga matang natatanggap niya mula sa nakakakilala sa kanila ni Elisa.

“Nag-away ba kayong dalawa?” pag-uusisa ni Keith.

Hinarap niya ang binata nang mapansin ang lungkot sa boses nito. Hiniling niya na sana, nag-ilusyon lamang siya sandali ngunit nang makita ang binatang sa kawalan nakamasid at hindi magawang hanapin ang mga mata niya, tila ba kinurot ang puso ni Leon.

Pero baka siya lang ito. Baka lasing lang siya kaya kung anu-ano ang naririnig niya.

“Ano naman sa palagay mo ‘yong pag-aawayan naming dalawa?” he asked.

“Hindi ko alam.” Pagak na tumawa si Keith. “You always had a bad temper. Mula noong bats ka hanggang ngayon, suplado ka naman talaga at pikon. Spoiled ka rin dahil lahat ng gusto mo, nakukuha mo. So you probably got angry for something light— but I can’t be too sure. Six months is enough for you to change. And you love that woman, don’t you? You’re taking her seriously than your previous girlfriends… than me .”

Leon blew out a trill. Gusto niyang matawa bigla tapos isaksak kay Keith iyong katotohanang ito ang gusto niya. Kaso, ang bastos naman niya kung ganoon. Hindi porket may gusto siya kay Keith e magiging valid kung bigla siyang aamin sa isang ito. Siya ang talo. Lalo na at mukhang ito talaga ang patay na patay sa kasintahan.

“Sigurado ka bang mahal ko siya?” pag-uusisa niya na siyang ikipinanlaki ng mga mata ni Keith. Nang makita ang ganoong klase ng reaksyon, inirapan lamang niya ang binata at saka tumawag ng waiter. “Biro lang. Oo, mahal ko siya.”

Pero iyan ang totoong biro dahil ang mahal nitong si Leon, e iyong lalaking nakaupo sa tabi niya ngayon.

HALF an hour have passed and to be honest, Leon and Keith wasn’t talking at all. They just sat beside each other and enjoyed their drinks. It was as if Keith was just enjoying having to spend some time in silence with him. It made Leon confused, but he didn’t want to break whatever embraced the atmosphere.

“I just realized that it’s been six months,” Keith began. Nabigla si Leon noong magsalita ito. “Ah, or was it almost seven months? I lost count. Ang tagal kitang ‘di nakita, but are you doing okay?”

Napamaang si Leon. Palibhasa, hindi inaasahan na kukumustahin talaga siya nito. Ang buong akala niya, susumbatan siya ng binata dahil sa ginawa niya noon. Pero tignan mo ito ngayon, diretso lamang ang tingin sa kawalan habang nakakurba ang mga labi paitaas. Mukhang naaaliw habang mayroong inaalala.

“Yeah. Pretty much,” Leon trailed of, unsure if this is the appropriate reply Keith wanted to hear from him.

“That’s great. I suppose your girlfriend’s taking good care of you?” Keith mused.

Hindi kaagad nakasagot si Leon. Sandali siyang natahimik hanggang sa hindi niya na napigilan ang sumagitsit. Oo naman, inaalagaan siya nang maayos ni Elisa pero iyon ba ang gusto niya? Hindi. Ewan ba niya. Ang gulo niya.

Marahan siyang tumango. “Pwede ba, Keith? ‘Wag ka nang magpaliguy-ligoy. Kung susumbatan mo ‘ko, gawin mo na. Kalahating oras na tayong nakaupo rito. ‘Kala ko ba, gusto mong mag-move on?”

“I didn’t say—” Keith paused when he realized that he was about to say something. Then, he cleared his throat.

Naningkit ang mga mata ni Leon noong hanapin siya ng mga mata ni Keith. Nang magtama ang paningin nilang dalawa, kaagad niyang nakita ang pagkudlit ng sakit sa mga mata nito, maging ang pagbabago ng emosyon sa ngiting ipinapakita ng binata.

Keith smiled. “Anong karapatan kong sumbatan ka kung ginusto ko rin naman ‘yong mga nangyari sa ‘tin?”

Leon grunted. “Ba’t mo inaalisan ng kredebilidad ‘yang sarili mong magalit kung pagkatapos ng lahat, iniwan pa rin kita?”

“Sinabi mo naman, ‘di ba?” namamaos ang boses na tanong sa kanya ni Keith. “Bago pa magsimula ang lahat, palagi mo nang sinasabi na pangkama lang ako, Leon. Kaya anong karapatan kong sumbatan ka at magalit?”

Hindi siya nakasagot. May punto si Keith pero hindi iyon nakatulong sa sitwasyon nilang dalawa ngayon. Humigop nang malalim na hininga si Leon bago napailing. Mas gugustuhin na lang talaga niyang isumbat sa kanya ni Keith lahat-lahat, e.

Mas gusto niyang galit din ito sa kanya.

“Nanghihinayang lang ako, Leon. Natapos ba tayong dalawa dahil lang—”

“—may plan B ka pala?” agap niya sa binata bago siya napaismid. “Pa’no mo nasabing gano’n? Pa’no kung kahit ‘di ko malaman ‘yan, balak ko pa rin palang iwan ka?”

Kaso hindi, e. Kung hindi lang talaga niya nalaman na may ibang plano si Keith kung iniwan niya ito, hindi na talaga siya umalis. Baka nga siya pa ang nagkukumahog na mag-isip nang plano kung paano magiging sila.

Leon may be stubborn about his feelings towards Keith but when he thought that he’s ready to go all-out, that’s when everything began to crumble.

Nagngitngit ang mga ngipin niya. Oo nga, sayang silang dalawa. Kaso hindi naman si Leon iyong tipo ng tao na magsi-settle na lang kay Keith kahit na may plinano itong hinaharap kasama ang iba. Gago siya pero hindi siya tanga. Hindi lang naman siya ang may kasalanan, e.

Wala naman siyang ginagawa noon kay Elisa, e. Ni hindi nga pumasok sa kokote niyang jowain ang babaeng iyon dahil alam niyang nandiyan si Keith, na mas masaya siya kay Keith. Past time niya pero nilinaw niya noon kay Elisa na hindi siya interesado rito. Kaso, ano? Nasayang. Ha!

Hindi naman dapat si Elisa iyong kasama niya ngayon, e. Si Keith dapat. Kaso puta, pakiramdam niya hindi ito seryoso sa kanya dahil may reserba. Ayaw niya nang ganoon kasi hindi naman niya ginawa kay Keith. Ayaw niyang gawin kay Keith.

“Sorry, umasa kasi akong mayroong kinalaman ‘yong sinabi ko sa ‘yo noon,” ani Keith.

Meron, pero para saan pa kung malalaman ni Keith? Wala na, nasayang lang sila.“Hanggang ngayon, nag-iilusyon ka pa rin ba? Iyong totoo, Keith. Nandito ba tayo sa harap ng isa’t isa para bigyang pagkakataon ‘yang pagmu-move on mo o ano?”

Nag-iwas nang tingin si Leon at yumuko. Ang dami niyang gustong sabihin kay Keith pero mas gusto niyang lunukin kaysa sirain niya iyong relasyon nito sa babaeng ipinangreserba sa kanya.

“Hindi ko alam, pero iyan ang plano. Para sa ‘kin— ah, no, para sa relasyong mayroon tayo.”

Pareho lang naman sila, e. Pero syempre, ibabalik ni Leon ang sisi sa sarili niya— posible ba na hindi naghanap ng iba si Keith kung sinabi niyang may pag-asa ito? E kaso, paano kung sila na tapos nalaman niyang plinano ni Keith ang sarili na may kasamang iba at hindi siya?

Mas masasaktan lang siya, e. Kaya mabuti na lang at maaga niyang nalaman.

“Alright, and what do you want to do now?” Leon asked.

Bumuntong hininga si Keith. “If I told you what I wanted to do, you’d be cursing on me nonstop.”

Napaismid si Leon at kinutuban. Pasimple niyang hinahawakan ang dibdib at dinama ang biglaang pagbilis ng tibok ng puso. Hindi siya sigurado kung dala ba ito ng kaba o pagkagalak—ngunit alam niyang depende iyon sa kung anong lalabas sa bibig ni Keith.

“You sound like you’re asking me to elope with you,” natatawa niyang sabi habang napapailing.

Mahinang humimig si Keith. Monotone ang tono at doon pa lamang, alam na ni Leon na seryoso ang kung anumang lalabas sa bibig ng binata. Kaagad siyang tumigil sa pagtawa at humigop ng malalim na hininga.

“Are you seriously asking me to elope with you?” he asked. He might sound like he considers the idea absurd but in actuality, Leon’s freaking out.

Sinipat siya ng tingin ng binata. “Am I asking you to elope with me, Leon?”

Nahigit ang hininga niya noong ibalik ni Keith ang tanong sa kanya. At sa hindi malamang dahilan, kumalma ang tibok ng puso niya ngunit ang kasabay noon e ang pagbagsak ng mga balikat niya. Nag-iwas siya nang tingin para inumin na ang natitirang alak sa baso niya. Mahina ring humimig, sa tonong hindi malalaman ni Keith kung dala ba ng pagkadismaya o pagkaginhawa.

“Oh, fuck. ‘Kala ko gusto mo ‘kong itanan. That’d be ridiculous if ever.” He snorted.

Keith’s forehead creased.“Bakit naman?”

Hindi siya makapaniwalang ibinalik ang mga mata sa binata. “Ba’t mo naman ako itatanan e alam nating dalawa na ipagtatabuyan lang kita?”

Natigilan si Keith sa narinig. Namilog ang mga mata nito dala ng gulat pero sa hindi malamang dahilan e bigla itong umismid at mahinang natawa.

“Oo nga naman. Inugali mo na ‘yong pagtataboy sa ‘kin.” Pinaglaruan ni Keith ang mga daliri at tinapik ang lamesang nasa harapan nilang dalawa. “Pero Leon, pa’no kung inaaya nga kitang magtanan?”

His eyebrow twitched. “Gago ka ba? Sa’n mo naman nahugot ‘yang ideya na posible akong sumama sa ‘yo?”

“Hindi mo ba talaga ako minahal?”

Tila ba nabuhol bigla ang dila ni Leon at kung anu-anong mga salita ang lumabas mula sa bibig. All of them are incomprehensible—with how Leon stutter and act like an idiot, even Keith was confused with how he reacted.

“Did you?” dagdag nito.

Parang naubusan ng oxygen si Leon sandali sa kung paanong naniniguro siyang pagmasdan ni Keith. Mainit ang mga tinging ibinabato nito sa kanya at hindi niya malaman kung paano siya makakabwelo ng pagpapakalma sa sarili.

“I never did,” his voice was small when those words escaped from his mouth. “ Never .”

Kabanata 56

Warning! This chapter contains mild mature content and a theme that might not be suitable for some readers. Kindly read on your own discretion.

If uncomfortable, feel free to skip.

KABANATA 56 

NAKATIKOM ANG MGA labing pinagmamasdan ni Leon si Keith, inoobserbahan ito kung anong magiging reaksyon nito sa sinabi niya. Pero nang makitang tila ba nabunutan ito nang tinik at nakapag-”let go”, lihim na nagngitngit ang mga ngipin niya. Naniningkit ang mga mata niyang nag-iwas ng tingin at nilunok ang bumabara na naman sa lalamunan niya.

Mabuti na lang, mayroong dumaang waiter sa harap nila kaya nakapag-order siya ng bagong maiinom. Na-distract siya sandali at nakapag-ipon ulit ng lakas ng loob na magsalita.

“Naginhawaan ka ba? Bakit? Ni minsan, ‘di mo naisip na baka minahal nga kita?” His tone made him sound offended and when Keith shook his head, his internally cursed.

Keith smiled at him. “Naisip kong baka may pag-asa ako pero ikaw ang pinag-uusapan natin, Leon. Sino ba ‘ko para mag-assume na magugustuhan mo ‘ko? E simula noong una, ako lang naman ang may gusto sa ‘yo.”

No, that’s not true. But this is something Keith would never know. Leon’s lips pursed when he noticed that the bartender gave him his drink. He took it and drank it in one go, not even minding whether he’d end up getting drunk or what. He doesn’t mind for as long as he could bury all the pain of talking with this guy.

Bakit ba kasi hindi pa sila matapos dito? Marami pa ba silang pag-uusapan?

“Bago kita iniwan, sinabi ko sa ‘yong naaapektuhan mo ako. Kahit doon ba, ‘di mo man lang naisip na baka no’ng mga panahong ‘yon, nagugustuhan na kita?” Shit. The alcohol must be getting to him now. Hindi na kasi dapat niya ito itatanong pero para siyang tangang ibinuka pa rin ang bibig niya. Walang kwenta.

Napaismid si Keith. “Kung nagugustuhan mo na talaga ako no’ng mga panahong ‘yon, diretso mo namang sasabihin sa ‘kin. Hindi ka magpapaliguy-ligoy. You’re a straightforward person, Leon. You’re not afraid to voice out your thoughts. Kung talagang… nahulog ka na sa ‘kin noon, alam kong sasabihin mo sa ‘kin.”

Yeah, but the thing is… he can’t! He can’t because he is afraid that Keith would hurt him- and he did! Kung kailang nagi-expect siyang henuwino na si Keith sa pagkakataong ito- bwisit. He laughed bitterly. Keith really brings him the best twists ever since.

“But I wonder if… if I hadn’t told you about Samara, then-” Hindi natuloy ang sinasabi ni Keith nang parang magpanting ang mga tenga niya.

Leon looked at Keith incredulously. “Her again?”

“What?” namamanghang anito.

Imbes na magsalita, itinikom ni Leon ang bibig at marahas na umiling. “Don’t mind me but the answer’s no. Kung nagkagusto nga ‘ko sa ‘yo, naging tayo, tapos ‘tsaka ko pa lang malalaman ang tungkol sa babae mo… Magiging ganito pa rin tayo, Keith. Mabuti na lang talaga at hindi ako nagkagusto sa ‘yo.”

Bumuntong hininga si Leon at hinayaang mamutawi ang katahimikan sa pagitan nila ni Keith. Maingay ang paligid pero kung ang atmospera sa kinaroroonan nila, mas nakakabingi pa ang katahimikan kaysa sa bumubulahaw na musika galing sa mga speaker.

Nang pakiramdam niya, wala na silang pag-uusapan na dalawa e pinasadahan niya ng tingin ang orasang pambisig.

“Uuwi na ‘ko. Uubusin ko lang ‘to,” aniya ‘tsaka itinuro ang baso ng inuming in-order na naman.

Tumango si Keith. “Ihahatid kita.”

“No thanks.” Hindi sila lasing pareho pero hindi lingid sa kaalaman ni Leon na pareho silang may tama na ng alak. At hindi sa wala siyang tiwala kay Keith, rather; wala siyang tiwala sa sarili niya dahil baka kung anu-ano pa ang masabi niya rito.

Mga bagay na hindi na nito dapat malaman at hinanakit na balak niyang isama sa kanya hanggang kamatayan.

“Kaya kong mag-taxi. Dala ko naman wallet ko at alam ko address ng bahay namin,” dagdag niya.

Pumalatak si Keith. “Hanggang ba naman sa paghahatid na lang sa ‘yo pauwi, tatanggihan mo pa ‘ko. Leon, I don’t mind. Ako ang nagdala sa ‘yo rito kaya kung pwede lang na ako rin ang mag-uwi sa ‘yo-”

“Keith, did I stutter?” he asked through gritting teeth. “Dinala mo ‘ko rito pero desisyon ko kung sino ang magdadala sa ‘kin pauwi. It’s not like you don’t know that I don’t want to be near you. Baka may gawin ka pa sa ‘kin.”

“Bakit? Ano bang iniisip mong gagawin ko sa ‘yo?”

Leon was at a loss for words when Keith asked him a ridiculous question in the most serious tone he could muster. Napapantastikuhan niya itong pinagmasdan at nanunukat ang mga tinging ibinabato niya rito, na siyang ginawa rin ni Keith sa kanya. It felt like Keith was testing him. Tinitignan kung hanggang saan aabot ang bente pesos niya- este, itong taas ng pride niya.

Malayo, dahil matayog ang pride niya.

“Wala.” He didn’t even imply anything earlier.

Mahinang humimig ang binata. “Leon, tinatanong kita nang maayos. Alam kong may iniisip kang gagawin ko sa ‘yo. Ba’t hindi mo masabi ngayon?”

“Keith, trust me. Wala akong iniisip na posible mong gawin sa ‘kin bukod sa patayin ako dahil masama ang loob mo sa ‘kin.” There, he said it. Masaya na ba ito?

“Is that what you’re really think about earlier?” pilyong tanong ni Keith. Then, he leaned towards Leon which made his eyes widen. The thing is, they were only a few centimeters apart when Leon snapped back to reality. “And not this?”

Napalunok siya. Shit. Nawawala siya sa huwisyo. Ano itong ginagawa ni Keith? Bakit lumapit ito sa kanya? At bakit mabango pa rin ang hininga ni Keith kahit nakailang shot na ito ng alak?

“Hindi ba ganito ang iniisip mong gagawin ko, Leon?” he asked.

Napaismid siya. “Ba’t ko naman iisiping hahalikan mo ‘ko? Lumayo ka sa ‘kin, amoy alak ka na. Kung lasing ka, ‘wag mo sa ‘kin ibuntong.”

He hates it here. But what he hates more is that he is slowly falling right into Keith’s trap and he hypnotizes Leon to be drawn to him.

Dahil magkalapit silang dalawa, ngayon lamang nakuha ni Leon ang oportunidad upang i-appreciate ang presensya ni Keith. Marahil nalulunod na si Leon sa pakiramdam na nasa harap niya ngayon si Keith dahil hindi niya napansin ang paglunok ng binata, maging ang pag-anggulo nito ng mukha upang tuluyang burahin ang distansyang naglalayo sa pagitan nila.

Nahimasmasan na lamang siyan nang halos maramdaman na niya ang mga labi ni Keith sa kanya. Napasinghap siya at bago pa man maitulak ang binata, naunahan na noong hawakan ni Keith ang likuran ng ulo niya para pigilan siya mula sa paglayo!

“Hmph-” Impit na lamang ang pilit na pagkawala ni Leon mula sa halik na iginagawad sa kanya ni Keith. Ngunit habang nagtatagal na nararamdaman niya ang binatang malapit sa kanya, unti-unting nanghihina ang katawan niya hanggang sa siya mismo ang sumuko.

Maybe time stopped when their lips locked. The world prompted them to forget the burden that they were both carrying that in this moment, they were allowed to free the emotions they have been shutting in. Leon’s heart pounded in his chest and he could only focus on how on how addicting it felt as Keith invaded all his senses.

Leon did dream of this moment-of feeling Keith’s lips against his one more time, and there was that raw emotion bracing him. Meanwhile, as Leon drowned in the sensation, Keith had kept his eyes half open, sneaking a guilty peek at Leon every time he came back for air, just to make sure that this moment was not a product of his imagination.

He was not sure if alcohol rooted him for this moment that it influenced his body and mind to reward himself a perfect present. Every breath he took smelled like the strong scent of alcohol, but he paid it no mind-all he wanted is to feel Leon, to have him again. If anything, this is inviting. The time he draped both arms around Leon’s waist, he knew that he would lose his rationale and let this dangerous addiction take over.

Meanwhile, heat rose from Leon’s stomach to his chest and his heart decided to skip a beat. He parted his lips and felt Keith washing over like a wave of warmth, unfurling his senses as the taste of him nearly silenced all thoughts.

Leon’s body shook. Feeling Keith’s frame leaning on him as his arms wrapped around him was undeniably forbidden. And yet, he could not find the rationale nor the courage to push Keith away anymore. At one point, Leon would have blamed alcohol-on the other hand, he has nothing else to blame but himself for falling on Keith’s trap. Every damn second Keith would pull him in, claiming his mouth over and over again; with hunger and immeasurable intensity made his knees feel weak. And by the time Leon became aware of his fingers, they had already slipped under his shirt, feeling Keith’s soft skin and radiating heat.

It was a while until both of them came back to their senses-or so, Leon was still not in the right mind to push Keith away nor Keith has the courage to let Leon go. Both of them stared at each other’s eyes for a moment, their bodies glued to one another as if nobody else existed but themselves, as if there was no risk of Keith’s girlfriend abruptly walking into the bar to see him kissing another guy. None of these things mattered, this time was spared especially just for them-for each other.

“Do you want to go elsewhere?” Keith asked.

Siguro, isang malaking himala ang lumabas sa bibig ni Leon noong ayain niyang umalis si Keith. Kaso, kahit subukan niyang bawiin ang paanyaya, para saan pa kung halos buhatin siya ni Keith paalis ng bar para dalhin sa sarili nitong sasakyan?

Alam ni Leon kung anong mangyayari ngayon. Ito rin ang gusto niyang iwasan pero… noong lingunin siya ni Keith at tila ba mayroon itong nahanap na pag-asa mula sa kanya, hindi na nagkaroon pa ng lakas ng loob si Leon na umatras. Bahala na kung hanggang saan sila ngayon ni Keith. Bahala na kung saan siya nito dadalhin.

HINDI matukoy ni Leon kung alin ba ang mas mabilis. Ang oras ba o ang pagkilos ni Keith na tila ba kalkulado na’t memoryado kung ano ang susunod na gagawin? Noong oras na mailapag nito ang katawan niya sa malambot na kutson, dali-dali nitong hinubad ang pang-itaas bago lumapit sa kanya upang sakupin ang mga labi niya. His hands roamed freely around his body and all Leon could do was flinch or arch his back towards Keith. Awtomatiko ang mga impit na ungol na kumawala mula sa mga labi niya, lalo na noong unti-unti nang rumerehistro sa kanya ang bigat ng katawan ni Keith.

It has been so long-so long since he felt Keith’s weight on him. It has been so long since he last felt so small beneath this man. It took them six months to feel each other again-to claim each other once more despite the casualties they may acquire from breaking the laws, cheating behind each other’s girlfriends’ backs.

“Leon.” Napasinghap si Leon nang marinig na ibulong ni Keith ang pangalan niya. It sounded so sweet, sincere, as if Keith had been longing for him that it hurts, it is breaking him. Bumuga siya nang marahas na hangin noong oras na maramdamang damhin ni Keith ang init ng katawan niya. Pilit na nirerehistro sa sariling isipan kung gaano ka-stimulated si Leon bagamat ilang beses siya nitong ipinagtutulakan kanina.

Was this always the trick to keeping Leon by his side? To ask him out, claim these soft lips, owning his body-are these the trick to having Leon? Because if these are the answers he never got a hold of before they parted ways, he should have been able to persuade Leon to stay this way-by his side.

Kung alam niya lang na ganito ang magiging sagot ng katawan ng binata sa mga katanungan niya noon. Kung alam lamang ni Keith kung paanong iha-handle ang relasyong mayroon sila noon. Bakit ba siya natakot na mayroong panghawakan kay Leon? Na umasang baka maging sila kahit nagsimula ang lahat sa paraang hindi niya gusto.

Fuck, he still loves him. At one point, Keith keeps on convincing himself that they love each other. However, while he confessed his feelings and expressed his desire for Leon openly, the latter kept his heart and mouth shut, throwing his own love for Keith onto a dungeon he would never complete, now silently regretting letting go of him. Nevertheless, having each other tonight, the way they touched and claimed each other felt like bliss. The time they are spending together right now is worth the shot-worth the blame and feasible abomination they might acquire the next day.

They are lost and immersed in their own little world, feeling the heat rush and take over, letting their sexual fantasies dominate instead of their silent please for each other to remain.

And it was probably that, the influence of alcohol, or their overwhelming thirst and longing for each other; but as Keith screwed Keith from behind, the younger male announced the words he never dreamt of hearing from Leon.

“Keith-ah! I love you, I’m still in love with you!” Leon sounded so weak, raspy, and he sounded as if he was in pain just as much as Keith is. This made Keith pause for a quick while, letting the younger male catch his breath. But as soon as those words eventually registered in his mind, he immediately leaned towards Leon to kiss his shoulder blade while massaging his breast. He earned these sweet and cute noises from him, all of which made his heart flutter-in both pain and in happiness.

“I love you,” nanghihinang pagtutuloy ni Leon sa sinasabi. Animo’y kinukumbinsi si Keith sapagkat iniisip na imposibleng maniwala pa siya sa kahit na anong lalabas mula sa bibig niya. His eyes were half open, cheeks were flushed while still in the middle of catching his breath. “Mahal na mahal kita, Keith.”

Hindi malaman ni Keith kung paanong reresponde sa paulit-ulit na pag-amin ni Leon sa kanya. Kaya naman pansamantala, ipinagpatuloy niya ang ginagawa ngunit mas mabagal, mas iniingatan ang katawan ng lalaking minamahal. At sa oras na matapos sila, kung kailang malapit nang makatulog ang binata, lumapit siya rito para masuyong halikan si Leon sa huling pagkakataon upang ibulong ang kasagutan sa pag-aming natanggap.

“Mahal din kita, Leon. Mahal na mahal pa rin kita hanggang ngayon.”

HINDI alam ni Leon kung anong oras na ba noong magising siya sa kwartong inupahan nila ni Keith para magkasala. Basta ang alam niya, sumisilip na noon ang liwanag mula sa bintana at hinahaplos na noon ang mukha niya. Tanghali na, sa palagay ni Leon. Ngunit hindi naman ito ang nakapagpagising sa kanya kung hindi ang kanina pang pananalita ni Keith, animo’y mayroong kausap sa telepono. Nang magmulat siya ng mga mata, nakumpirma niyang kausap nga nito ang kasintahan.

Tila ba ilang beses na sinaksak ang puso niya habang tahimik na nakikinig sa usapan ng mga ito. Hindi niya malaman kung paanong aalis sa kinahihigaan kung kaya hinintay na lamang niyang matapos ang usapan ng dalawa bago niya maisipang kumilos upang bumangon.

Sandali lang din naman ang naging paghihintay niya, dahil ilang minuto lamang ang lumipas, nagpapaalam na si Keith sa kasintahan.

“Yeah sure, I’ll see you later then. Bye, babe. I love you.”

Gustong masuka ni Leon habang pinakikinggan ang mga salitang iyon na kumawala mula sa mga labi ng binata. Nahihirapang tanggapin na ang tatlong salita na iyon e hindi na idinidirekta nito sa kanya. Sa halip, sa iba na. Halos maduwal siya nang gamitin nito ang tono ng boses na noo’y sa kanya lamang nito ginagamit. Hindi niya mapigilan ang panunubig ng mga mata, pero alam niyang hindi rin naman niya kailangang sumuko na lamang dito. Ano siya, hilo? Hinding-hindi niya ipapakita kay Keith kung gaano siya kahina.

Malinaw pa sa isipan niya ang mga kalokohan kagabi. Liban sa pagtulog kasama ito? Hindi lingid sa kaalaman niyang kusang kumawala sa mga labi niya ang katangahan.

Tama na iyong isang beses kagabi. Tama na iyong hinayaan niya itong angkinin na siya ng isa pang beses. Huli na iyon. Sinulit na lang din niya dahil wala nang susunod. Tama na rin iyong lumabas mula sa mga labi niya iyong kahibangang hindi naman na deserbang marinig pa ng binata-iyong nararamdaman niyang hindi niya sinasadyang isaboses.

Noong patayin ni Keith ang tawag nila ng girlfriend nito, siya namang pagbangon ni Leon mula sa kama. Ang kaunting galaw e bigla na lamang nakapagpagulat sa binata. Hindi na niya nakita ang pagkagulat na nakapinta sa mukha nito dahil diretso lamang ang tingin niya sa banyo bago tinakpan ang kalahati ng mukha dala nang bigla siyang nakaramdam ng pagkahilo.

“Kanina ka pa ba gising?” Tila ba nataranta ito nang makitang gising na siya.

Hindi alam ni Leon kung bakit ganoon o kung siya lang ba, pero parang mayroong bahid ng takot sa boses ni Keith noong makita siyang gising. Bumuntong hininga muna siya bago niya hinarap ang binata. Napalunok ito ngunit wala man lang bahid ng kahit na ano ang mukha ni Leon.

Bakit siya natatakot? Dahil baka magalit siya sa kanya? Gago ba si Keith? Alam niya iyong mali niya at wala siyang karapatang magalit dito.

“Tapos na naman siguro tayo, ano?” he asked in a brusque voice which made Keith somehow flinch. Like a child caught in doing something.

Naniningkit ang mga mata niyang pinagmamasdan si Keith. Hindi niya alam kung tatawanan niya ito, e. King ina. Alam naman niya na ganito ang mangyayari. Ayun lang, masakit.

“You got what you want… Now what?” Leon scoffed and intended to hold in the tears that’s been threatening to fall down his cheeks. “Nakaganti ka na, Keith. Ikaw naman ang gumamit sa ‘kin ngayon. Ano pa bang gusto mo?”

“No, no… Wait Leon-” Keith tried to reach him out and hold him down by grasping his wrist but Leon avoided him. “Baby, that’s not what-”

“Don’t call me pet names, that’s disgusting,” he managed to choke out the words he wanted to say while Keith was taken aback and could only stare at him in confusion. But Leon… He congratulated himself internally. After all these years, he managed to tell Keith a quarter of what happened back then. “King ina. Simula’t sapul ‘di ko alam kung ako ba gusto mo talaga o ‘yang fiancée mo, Keith. Kung sino ba talaga ‘yong pampalipas oras mo, pero pakiramdam ko ako talaga ‘yong pasttime lang kahit dati pa.. Nakuha mo na kung anong gusto mo, siguro naman ayos na ‘to?”

Nagngingitngit ang mga ngipin ni Leon na nag-iwas nang tingin kay Keith bago ito tuluyang tinalikuran nang may kumawalang luha mula sa mga mata niya. There, he said it. Last night, he fucked up. Now, what? Kahit nasabi niya iyon, hindi naman tanga si Leon na magpapagamit na naman kay Keith. Ulol. Ano siya? Si Leon na high schooler at patay na patay sa isang iyan? Pakyu naman, Lord.

“Leon…” Keith’s voice when he called him was raspy, but he didn’t dare to turn around. Instead, he walked up to the bathroom.

Lumunok muna siya bago nagsalita, “umalis ka na. Ako na magbabayad ng hotel room na ‘to.”

He doesn’t what to see Keith anymore. So please, to all gods out there… Let him spend the rest of his vacation free from this man.

“Congratulations sa inyong dalawa.”

Kabanata 57

KABANATA 57

NOONG BUMALIK SI LEON mula sa banyo, mapait siyang ngumiti nang makitang wala na sa kahit saang sulok ng kwarto si Keith. Siguro umalis na, pinuntahan ang fiancée at inayos ang kasal ng mga ito. Why should he care? Tapos naman na sila ni Keith kanina’t alam niyang malabo silang dalawa simula’t sapul.

“This is the third time,” he whispered to himself.

Noong lumabas si Leon mula sa hotel room na ni-rent nila ni Keith kagabi, bumuntong hininga siya’t nadismaya nang malamang bayad na ang kwarto. Iyong kasama na raw niya ang nagbayad, and by that… They meant Keith, no? Wala siyang pakialam kung disente ba ito o ano. Ang alam lang ni Leon, mas magaling ito sa kanyang manggago.

Thankfully, Leon knew that Keith was up for revenge, to be honest.

What Leon doesn’ understand was that… All he did ever since he met Keith was to love him. Was that too hard to ask? Kahit one-sided lang basta maayos sana ang rejection sa kanya at hindi sila naging involved noon, hindi naman siya magiging ganito. But the moment he realized that he harboured feelings towards Keith, he didn’t know that he signed up for something worse.

Siya mismo, alam naman niyang tough ride na ma-in love sa kapwa lalaki. Alam niya dahil noong kumalat ang balita na si Ridge at Zamiel pala noong Senior High School sila e ang daming umusbong na tsismis. Halos lahat, iniinsulto ang mga kaibigan niya dahil bakit daw ganoon? Bakit daw sa lalaki pa? Gwapo pareho ang mga kaibigan niya at maraming babae ang humahanga sa mga ito kaya bakit daw ang isa’t isa pa ang nagustuhan? There is an explanation of why they’re bounded together but… He wasn’t one to interfere with their business.

Kaya nga hindi niya masabi kahit kanino, kahit sa sariling mga kaibigan niya, na gusto niya si Keith noon. Pero alam niyang may pakiramdam ng mga ito na mayroon nga siyang nararamdaman para sa binata. Ilang beses siyang inasar ng mga ito noon hanggang sa nabigla silang isang araw, nagbago ang tingin niya kay Keith.

Right. How could he go extremely in love the other day and wake up abhorring Keith’s very existence the next day? It doesn’t add up.

The thing is… His and Keith’s didn’t go well just like how Ridge and Zamiel had it easy back then.

It all started when he was eighteen. Still young and naive. He’s already crushing hard at Keith at sixteen but he wasn’t one to realize it until the latter slapped him with a possibility— eighteen years old siya nang talagang bumilis mag-unfold ang mga posibilidad at potensyal sa relasyon nila ni Keith.

“Mahal kita, Leon.” It was a drunk confession but when Leon heard those words from Leon’s lips, he instantly believed it. Hinalikan pa siya nito sa labi at pangalan lang niya ang binabanggit hanggang sa makatulog ito. He even chanted that he loved him for so many times, and Leon believed every word because he thought that these are Keith’s genuine and inner thoughts.

He was drunk and drunk people could get really honest with their feelings.

Sabi ng iba, kapag lasing ang tao… Roon daw lumalabas ang totoong tumatakbo sa isipan nila. Kaya pinanghawakan niya ang pag-amin ni Keith kahit na kinabukasan, wala itong maalala.

The thing is… It was his first mistake . He believed that drunken confession and where did it get him? Nothing. He just ended up hating himself and lashing out on Keith for years.

“Leon, girlfriend ko nga pala. Samara, si Leon. Kapatid ‘yan ni Nards,” pakilala ni Keith sa kanilang dalawa ng dalagang kasama nitong bumisita sa bahay nila.

Napasinghap si Leon at napapantastikuhang tinitigan si Keith. Noong mga panahong iyon, wala nang ibang maisip si Leon kung hindi masakit palang dito siya nahulog. King ina. Nasaan ang pag-amin nito? Bakit siya hinalikan nang lasing ito?

Ang akala ni Leon, imposibleng marinig niya ang pagkawasak ng sariling puso… But yeah. His silence made him hear the impossible. Ilang beses siyang lumunok para pagtakpan ang sakit pero wala. Sa huli, lumayo siya kay Keith.

“Kagrupo namin siya ni Nards sa bago naming proyekto kaya sinama ko siya rito para makilala mo. Ayoko kasing magtago ng kahit anong sikreto sa ‘yo dahil parang kapatid na turing ko sa ‘yo. Ano? Ang ganda ni Samara, ‘no? I-congratulate mo naman ako,” pilyo’t nakangisi pang sabi ni Keith.

That very moment, Leon was livid. Gusto niyang paalisin si Keith at ang girlfriend nito pero kahit nanggagalaiti na siya’t nasasaktan, wala siyang ibang ginawa kung hindi ang pilit na ngumiti at tipid na tumango. He can’t congratulate Keith because he’s hurt. So he left. The thing is, Keith followed him and he’s worried. What’s worse was that, he asked Leon what’s wrong with him because the moment he thought he could get some privacy, he ended up bursting in tears.

Gusto niyang sitahin si Keith pero kahit na ang dami niyang gustong sabihin dito, nauwi na lang lahat sa nilunok niya lahat ng salitang gusto niyang sabihin sa binata.

“I hate you.” Three words, because it’s all he could muster. He saw how Keith’s face paled and the horror that danced on his eyes, but he’s too hurt to even spare a minute to acknowledge Keith’s pain. “Layuan mo ‘ko. Ayaw kitang makita.”

Leon felt betrayed when Keith introduced his girlfriend to him. Just as when he confessed a few days ago that he’s in love with Leon. Sa sobrang sama ng loob ni Leon sa mga ito, tinandaan niya ang mga panahong nakita niyang magkasama sina Keith at Samara. ‘Tsaka niya iyon ginamit na motibasyon para tuluyang lumayo sa binata. No… No, no, no. He can’t be friends with the man who broke his heart.

Hindi niya kasi maintindihan. Bakit sinabi nitong mahal siya kung kinabukasan e magdadala rin pala ng iba? Hindi niya ma-gets ang sarili. Alam niyang lasing si Keith noon pero bakit siya naniwala sa kasabihan at pinanghawakan ang pag-amin nito? Wala nga itong maalala pagkatapos nitong umamin, e. Paano kung ibang pangalan naman pala ang dapat na babanggitin nito pero siya ang nakita kaya pangalan niya ang sinabi? But then, why would Keith chant his name in his sleep and kiss him when he’s barely awake?

Shit.

It was the first betrayal Keith did to him. He was too young but he understood that he’s a douche and Leon would only end up hurting himself if he ever lets Keith in to his life again. So he shooed him off, shrugged his existence, and pretended that he’s a nobody.

Magmula noon, ayaw niyang malapitan ni Keith. He felt relieved when the man left to pursue his studies abroad. But it also felt like a nightmare dawned upon him when Keith came back and repeated those three words he abhorred most after years. But this time, he seemed so serious. Kaso hindi na niya matanggap ang lalaki. Ayaw na niya.

Tama na ang isang beses.

“Mahal kita, Leon,” seryosong pag-amin ni Keith sa kanya.

Namamangha niya itong pinagmasdan at hindi niya maiwasang mandiri sa pag-amin nito sa kanya. Ano, break na ba sila ng girlfriend nito kaya nandito sa tabi niya’t naghahanap na naman ng mapangri-rebound? King ina. Ano ba siya, mukhang laruan?

Kahit ilang beses ulit-ulitin ni Keith sabihin na mahal siya nito, hindi na niya magawang maniwala. Hindi noon at mas lalong hindi ngayon na inulit na naman ni Keith ang ginawa sa kanya noong disiotso siya.

Leon snorted. It was like this… Keith would say that he loves him, but in the end… He’d have someone else. Ginamit pang dahilan na iiwanan niya ito para lang makabuo ng hinaharap kasama ang iba.

He can’t forgive Keith. And he won’t.

But he clowned himself because six months ago, he fell in love with Keith again. Only to go through the same pain. At ano ngang masakit? Na iyong parehong babae na ipinakilala nito sa kanya noon ang kasama nito ngayon.

Leon believes that Keith was never serious towards him. Siya lang ang pasttime dahil siguro tulad niya, kuryoso rin ito sa kanya. Napaglaruan lang siya. Siguro, nakita nitong madali siyang utuin. Mukhang mas pulido nga ang hinaharap nito kasama si Samara kaysa noong siya ang kasama. Mas planado lalo na’t engrandeng kasal pa ang plano nila.

Napasabunot siya ng buhok nang maalalang umamin siya kay Keith kagabi na mahal niya ito. Dala iyon ng alak pero kung hindi rin siya inom nang inom kagabi, baka habang buhay niya sanang naitago ang nararamdaman para rito. King ina. Magmi-mental note siyang hindi na siya iinom. Iiwas na siya sa alak. Tama na iyong kagabi.

Natigilan si Leon sa paglalakad nang makita ang jewelry shop na malapit sa kanya. Then he pursed his lips. Tutal, tapos na sila ni Keith at nakapagdesisyon na sila pareho na maghiwalay ng landas… Makakapag-settle down na sila ni Elisa, hindi ba?

Although it hurts and it’s against his will, Leon still somehow saw a glimmer of hope. Maling gawin ang ganito dahil rebound lang naman talaga si Elisa simula’t sapul pero hindi rin ibig sabihin noon e may iba pa siyang babalikan. Ayaw niyang mag-propose sa dalaga pero papasaan pa ba kung patatagalin niya ang prusisyon nila? Sa kasalan din mauuwi ang lahat sa pagitan nila.

So, he ended up buying an engagement ring for Elisa.

Mapait siyang napaismid habang pinanonood ang singsing na ibalot ng isa sa mga staff. He can’t just believe that he ended up buying Elisa a ring. Hindi dapat dahil gusto niyang mag-take time sila ngayon nang maging kumportable siya sa pagsi-settle down pero ito rin pala ang kahihinatnan niya.

Habang naglalakad pauwi si Leon, wala sa sariling pabalik-balik ang mga mata niya sa paperbag na bitbit niya. He bit his lower lip and stopped walking. And when he felt like he wanted to take some things off from his chest, he took a deep breathe and exhaled sharply. This should do the trick for now.

“This is so stupid…” But he wishes that he’d stop seeing Keith right after what happened to them last night and today.

After all, there’s nothing but chaos… And memories of the padt that involuntarily rose up from its grave to remind him how fucked up his decision was to fall in love with Keith.

“No, ‘cause…” When Leon felt like his past self was watching him while he spent time with Keith, it knew that he’s just signing up for another coaster filled with nothing but pain. He’ll lose himself again and watch as his heart crumbles into pieces. “… I should have considered what happened from the past.”

None of this would happen if he kept it in his head that Keith once broke his heart, and that he’ll never be afraid to do it again.

“This is so stupid.” He blew out a trill and proceeded to walk back home again. He made a mental note to leave early tomorrow morning just in case his angels won’t work his way again.

HUMIGOP NANG MALALIM na hininga si Keith habang dinadama ang pagsigid ng pisngi dahil sa sampal ni Samara.

Napalunok siya. Nasa loob pa ng banyo ng hotel room si Leon at noo’y kaliligo. Halos katatapos lamang nilang magtalo noon. Ni hindi man lang nga nakapagsalita si Keith para ipaliwanag ang sarili nang marinig niya ang malalakas na pagkatok ni Samara sa labas ng hotel room niya. Nang salubungin siya nito, hinila niya ang dalaga paalis sa hotel room dahil ayaw niyang marinig ni Leon lahat ng sumbatang mangyayari.

He knew that she’s here, that’s why she sounded livid while they were having a conversation through phone. He tried to escalate things by telling her that he loves her but… Before she dropped the call, she dropped a bomb that she knew that he’s with Leon and that he cheated on her.

But he can’t feel anything. Not even a bit of conscience. It’s evil, but his heart belonged to Leon that he can’t bring himself to bother with her.

“Masaya ka na ba?” Samara’s voice cracked and tears had been racing to stream down her cheeks. “Keith naman, ilang beses ba tayong sisirain niyang kapatid ni Leonardo? Lalaki siya! I can’t even understand why you keep on pursuing him, ‘di ka naman niya mabibigyan ng magandang kinabukasan!”

Imbes na sumagot, nanatiling tahimik si Keith. It’s just that… Although he knew that this set-up is too unfair for him and Samara, he still pursued it because this is what he planned. Pero ngayon lang nagsi-sink in sa kanya na sa kanilang lahat, siya ang apektado ng ginawa niya.

He doesn’t want this.

“Ilang beses ka pa ba niyang aagawin sa ‘kin, Keith? Ang sabi mo, ako ang mahal mo pero bakit hinahabol mo pa rin siya?” nanunumbat ang tonong anito.

Keith heaved a sigh. “Samara, wala akong sinabing mahal kita.”

“You told me that you love me! Just a little while ago! Inisip mo pang mapapakalma ako no’n kahit na alam kong nagchi-cheat ka sa ‘kin? Kailan pa siya nandito?! Nandito ba siya para sirain na naman ang relasyon natin?!”

“I never loved you. All those three words that I’ve told you before meant nothing.” It’s just now that realization is dawning upon him. He’s unfair and evil… He didn’t know that he’s playing a dangerous game until Leon said that this would be their last. “And he’s not here for me, Sam.”

Samara scoffed in disbelief. “You’re telling me that he’s not here for you but you slept with him.”

“I initiated it. Walang mangyayari sa ‘min kung hindi ako ang kikilos, Samara—”

“Shut up! He was the one who initiated it! Kung hindi mo siya nakita, ‘di ka naman magkakaganito! Keith… Keith, please go back to your senses. Ako ‘yong mahal mo, ‘di siya. I can give you everything! A family, a happy ending, anything that you want! While he can’t. He’s a man, Keith! And so are you!”

Samara slapped the envelop that she’s been holding right on his chest and it fell, revealing its contents— images of him and Leon kissing at the bar last night, and making out outside his car before they drove in this hotel.

“Why are you doing this to me, Keith? You’re so unfair. Ikakasal na tayo… You proposed to me, right? It was so dreamy but then, this again? Para mo ‘kong binalik sa nakaraan. Iniwan mo rin ako dahil sa kanya. Kasi ipinilit mong mahal mo siya kahit na curious ka lang naman sa kanya,” Samara continued.

Keith clenched his fists. “I’m not curious, I love hi—”

“Ako ang mahal mo! Sa ‘kin ka nag-propose, sa ‘kin ka ikakasal! Keith, ano bang problema mo? Ano bang mali sa ‘yo? Simula nang makilala mo siya, para kang dinapuan ng sakit! Ano bang meron ‘yang Leon Eleazar na ‘yan na wala ako?!”

Keith couldn’t say that Leon has everything that he wanted. He’s his happiness, his world… His home. Although Leon’s very toxic and dangerous to him, Keith believed that he could endure the pain as long as he’s by his side. Leon is all Keith has. The only person that could stop him from going insane. He’s wrong and he’s not afraid to learn through all of his mistakes just to please Leon again but… Ah. He’s torned.

Why did he draw this fate?

And who is Samara to judge him? Ever since he came back, what he initially told her was he wouldn’t love her. It’s her who dragged him to speak empty lies and promises. Keith would never tell Samara that he loves her if she didn’t insist. She wouldn’t hung up during calls whenever he’d shrug her off despite their engagement, she’d follow him around, disturb him, and ruin things for him if he wouldn’t comply to her wishes.

There was one time that she threatened him if he can’t tell her that he loves her.

“No. You must be just confused,” Samara trailed off before she let out a grave chuckle. “Baby, ‘di ba? Gumanti ka lang sa ‘kin because I made you upset last time na nagkita tayong dalawa. Or… Or maybe gumanti ka lang sa kanya. ‘Di ba, Keith? Please tell me that that’s your reason for cheating on me. I… I can forgive you, baby. Sabihin mo lang sa ‘kin ang totoo.”

Keith pressed his lips together and refused to speak. He feels bad for Samara, he pities her. But he’s the one to blame because he’s the only reason why she stoop this low and why she sounded like she’s going insane. This is his fault.

“Keith…” she called him again when he didn’t utter a word.

Pilit lamang na ngumiti si Keith at doon pa lamang, nakita niya ang pamumutla ng dalaga at ang pagtuloy sa paglandas ng luha mula sa mga mata nito.

“No! You’re mine, Keith. Ever since we got together ten years ago, you’re mine!” she shouted and began to go on a rampage.

Natigilan si Keith at nagmamadaling pinakalma ang dalaga lalo na at nasa hotel pa rin sila, nasa tahimik na parte lamang dahil nasa hagdanan sila. When Samara began to pull out her hair and scratch her own skin, hurting herself, Keith immediately grabbed her so that she’d stop. But she yanked her wrists way from him which forced him to hug her while she cried.

“I’m sorry… I’m sorry, Sam.” Pero si Leon talaga ang mahal ni Keith at kahit pagbali-baliktarin niya ang mundo, ito talaga ang hahanapin at hahanapin niya.

Samara sobbed in his embrace. “Please Keith… Please tell me that you love me, that you’ll still marry me. Please don’t let Leon to ruin us again.”

“I’m sorry.”

It hurts to watch her like this… If only Keith knew how fucked up he was, she wouldn’t be suffering like this. And if only Leon knew that he didn’t toy him… He owes them a lot of explanation. A lot.

Kabanata 58

KABANATA 58

BUMUNTONG HININGA SI Leon nang sa wakas, makarating din siya sa ng bahay ng mga magulang. Nagpaalam na siya kay Leonardo at nag-sorry ito sa kung anong nangyari noong Pasko. Hindi siya kumibo. Alam naman ni Leonardo na ayaw niyang magka-close contact sila ni Keith pero ganoon pa rin ang nangyari. ‘Tsaka siguro, kasalanan din niya dahil hindi siya nagtanong kung sino ba ang isasama ni Leonardo sa Pasko. Kung nalaman niya lang agad na si Keith, baka maaga siyang nakaiwas.

But that’s it, he guessed. Nagtangka si Leonardo na ihatid siya sa train station dahil nakonsensya raw ito pero hindi na siya pumayag. May pasok ito sa ospital. Hindi naman siya paimportanteng magpapahatid pa. Though of course, one of the reasons why Leonardo asked was because William can’t stop crying because he promised to be there until New Year. But things change, it’s inevitable.

“Magpu-propose ka sa babaeng ‘yon? Nahihibang ka ba, Leon? Ilang beses na kitang binalaan,” pagalit na sabi sa kanya ni Jay.

Hindi niya alam kung paano sila nauwing magkausap sa messenger. Ah, siguro magpapakonsulta siya. ‘Tsaka gusto niyang malaman kung bakit ba ang wary nito sa ex-girlfriend. Surely, Elisa isn’t that bad. Kahit na nagtitiwala si Leon sa binata, ex-boyfriend ito ni Elisa. Paano kung bina-bad mouth lamang nito si Elisa dahil nasaktan ito ng dalaga?

“Kaya nga ako nagtatanong sa ‘yo. I already bought a ring. So, is it a good choice or nah?” he asked.

Pumalatak si Jay. “Obviously, it’s not! And I’m not saying this as her ex-boyfriend. Rather, as a concerned person!”

“Come on, you didn’t even say that we’re friends.”

“Because we’re not.” Jay exhaled sharply. “Ayokong makipagkaibigan sa tanga. Ilang beses na kitang binalaan tungkol kay Elisa, ta’s naisip mo pang mag-propose? Man, she’s bad news!”

Leon clicked his tongue. “That’s one of the reasons why I called you. Ano bang ibig mong sabihin sa bad news, Jay?”

Lihim siyang napangisi nang tumahimik ang kabilang linya. It’s something that made his heart pound against his chest. Hindi niya gusto ang katahimikang ibinibigay sa kanya ni Jay. Ang dating sa kanya, wala itong masabi. O kung hindi naman, marami itong gustong sabihin pero hindi alam kung saan magsisimula.

Nevertheless, Leon patiently waited. Until Jay cleared his throat and he heard some papers flipping on the other line.

“Kailan ka uuwi?” Jay had this deep voice. Grave, as if he holds something that Leon should know first before moving forward with his plan. “I’ll show you something. Inipon ko ‘to noong kami pa ni Elisa. These are… evidences that she’s not normal. I just happened to find this too. Kaya nga ‘ko nakipag-break sa kanya.”

Leon hummed and his forehead creased. “Anong nakita mo at saan mo nakita?”

“There’s a room in their house that she doesn’t want anyone to enter. Kung nakapunta ka na sa kanila, baka nakita mo na ‘yon.”

“No. I haven’t.” Noong nakilala niya ang mga magulang ni Elisa, hindi siya pinakilala sa bahay ng mga ito. Bagkus, sa labas. “Nakapasok ka ro’n?”

“It’s— It’s complicated but this is true. I’ll open my camera. But I’m telling you, she’s… crazy . Hindi ko alam kung ilang beses pa kitang sasabihan na takbuhan siya bago ka niya patayin—”

“Woah, woah, woah. Stop there!” Napabangon mula sa kinahihigaan si Leon. Nawala ang pagod niya’t bigla siyang pinagpawisan. “Anong papatayin?! Ba’t niya naman ako papatayin? Are you nuts?”

“No. She is!” dipensa ni Jay at marahas na bumuntong hininga. “Sa totoo lang, ‘di ko dapat ‘to ipapakita sa ‘yo dahil sigurado akong malalaman mo rin naman kung anong tunay na kulay ni Elisa pero p’re… You’re already thinking of marrying her and that’s alerting me, as someone who found out that she’s planning something evil!”

Is he fucking kidding? Hindi alam ni Leon kung ano ang magiging reaksyon sa mga detalyeng isinisiwalat ni Jay sa kanya.

“I’ll open my camera,” pag-iimporma sa kanya ni Jay noong matapos siyang makapakinig ng mga shifting at flipping noises sa kabilang linya. “And mind you, these aren’t edited. Ito ang nakita ko sa kwartong ‘yon at only child lang si Elisa. Sa kanya ‘to.”

Napalunok si Leon ‘tsaka inalis mula sa tenga ang cellphone. Ni-loudspeaker niya ang tawag nila at ilang segundo lamang ang lumipas, nag-open camera rin si Jay pero hindi ang mukha nito ang nakita niya kung hindi mga litratong naka-print. Dahil maliwanag din sa kinaroroonan ng binata, imposibleng niloloko ng mga mata si Leon nang makita ang nilalaman ng mga iyon.

It’s an altar filled with creepy shits and his picture… Leon’s image, was displayed in the center. Kung siguro joke time lang ito, matatawa siya. Baka naman gumawa lang ng altar si Elisa dahil gusto nitong makita siya araw-araw kahit na sila ni Jay— but isn’t that idea creepy?!

“She had that since we’re on,” Jay said which caught his attention. Napahilamos siya nang mukha at namamanghang suminghap. “Isn’t this fucking creepy? I immediately broke up with her when I realized that she’s beyond help and she’s obsessed. Elisa’s parents are tolerating her.”

Hindi alam ni Leon ang sasabihin dahil mga imahe lang ang nakikita niya. Paano kung hindi totoo kahit sinabi na sa kanyang hindi edited ang mga ito’t nakita talaga ni Jay?

Kung hindi lang din siguro namumutiktik ang bungong kulay pink ang altar at kung anu-ano sa mga imaheng ipinapakita ni Jay, baka iisipin niyang winu-worship lang siya ni Elisa. What makes it funny was that it’s decorated aesthetically until he saw her late toy poodle’s body displayed around and other things that he can’t describe. But then, there were an image of a note written in Elisa’s handwriting.

On the page that Jay showed him, Leon’s picture when he was in college was displayed and there was a note on the sides going like, ‘He’s perfect to complete my collection. I have to have him before his beauty fades. Maybe before he turns 35. The perfect piece.’

“Baka naman… Gusto lang akong pakasalan bago ako mag-trenta’y singko.” Kinakabahang tumawa si Leon.

Hindi siya naniniwala sa nakita niya pero parang totoo lahat. Natigilan siya nang ilipat ni Jay ang camera ng cellphone nito at nakita na ni Leon ang itsura nito. And clearly, Jay’s not amused. Nakaangat pa ang kilay nito habang tila ba nakatingin sa kanya kahit naka-off naman ang camera niya.

“I have other receipts. Ipapakita ko sa ‘yo sa oras na makauwi ka, pero kung ako sa ‘yo Leon, instead of proposing to her… Break up with her and run.” Jay sighed. “Lilipat ako ng kumpanya ‘tsaka lalayo rito sa Pampanga dahil ayokong habulin niya ko ‘pag nalaman niyang mayroon akong ebidensya na may saltik siya sa ulo. But you, better stay safe. Don’t act like an idiot and throw yourself out there before you regret it.”

ILANG ARAW DIN ang lumipas mula noong huling magkita si Leon at Keith pero ang pakiramdam niya, taon na nang huli niya itong makita. Hindi siya agad nakabalik sa tabi ng binata dahil pinakalma niya si Samara. It took him days— and in all that time, he tried to convince her to cancel their marriage. It’ll break her but instead of playing a childish game with Samara, he’d rather go back to Leon. Bahala na kung hindi piliin. Bahala na kung ayaw na sa kanya kahit makapagpaliwanag siya. Gusto niyang ayusin lahat kahit isampal sa kanyang huli na ang lahat.

He wants to straighten things out. Kahit hindi siya sigurado kung siya pa ba ang pipiliin.

But Leon told him that he loves Keith — and even though he won’t choose him… At least, he got to know that he had feelings for him. Keith could settle with that, although that could also mean that he’d spend his entire life just daydreaming things about what could have happened to them if he was thinking straight.

It wasn’t easy, though. Samara begged him and she even got to the point where she pointed a knife at herself to stop him from cancelling their engagement. But Keith wouldn’t tolerate her. He talked to her parents and made it clear that their relationship was contractual from the very beginning. They understood, but they were mad. Of course… Pinaasa niya ang anal nila, e. Malapit na ang kasal tapos kung kailang malapit nang maayos ang lahat, ‘tsaka na naman siya nagkukumahog na bumalik kay Leon.

“Hindi ka niya babalikan!” Isa ito sa mga sinabi sa kanya ni Samara bago siya umalis. “Ano naman kung mahal ka rin niya? Pareho kayong lalaki. Hindi kayo sasaya sa isa’t isa!”

Parang sumpa ang pagkakasabi noon sa kanya ni Samara pero hindi siya kumibo. Mapait lamang niyang nginitian ang dalaga at humingi ng patawad, kahit na alam niyang hindi siya nito patatawarin.

He deserved their anger, anyway. He was rash. Hinayaan niyang marinig ni Leon lahat ng mga salita’t plano niyang hindi naman dapat. Kung hindi siguro, baka tahimik silang namumuhay ngayon. Who knows, really. Baka sila ang matagal nang nakapagpakasal kung hindi rin niya hinayaang marinig ni Leon na may plano na siya kung hindi niya ito pipiliin.

He was… scared to be left behind, but he didn’t know that it also translated into losing Leon. Akala niya kasi, ayos lang sa isa na nagplano siya ng ganito. Hindi pala.

“Nards!” tawag ni Keith sa kaibigan noong makita niya itong palakad-lakad sa pasilyo ng hospital na pareho nilang pinapasukan.

Kaagad siyang nilingon ng kaibigan. Halos matigilan siya nang makitang nakabusangot ito pero naisip na kailangan niyang malaman kung nasaan si Leon dahil nais niyang isalba ang kung anong natitira sa kanilang dalawa ng binata. Kahit kakarampot na pag-asa na lang, gusto pa rin niyang umasa dahil alam niyang mahal siya ni Leon.

“Ba’t ka nakasimangot?” Sa halip na agad ibungad ang pakay sa kaibigan, hindi niya maiwasang mag-alala rito. Tumigil siya sa harap ng binata at pinagmasdan ito, pinanood niyang magpakawala nang malalim na buntong hininga ang isa bago siya naisipang sagutin.

Umiling si Leonardo. “Wala, na-stress lang ako. Galit sa ‘kin kapatid ko, e.”

“What?” Galit dito si Leon dito?

Hindi na sana mapapaisip si Keith kung hindi niya naalala na nasira ang Pasko nito nang makitang naroon siya sa pamamahay ng mga ito. Lihim siyang lumunok at pagak na natawa. Hindi na dapat madadamay si Leonardo sa gusot nilang dalawa pero nang ayain siya nito sa bahay ng mga ito, mukhang inevitable rin talagang maiinis ang bunso nitong kapatid sa kanya.

“Ngayon lang kitang nakitang nag-panic dahil galit sa ‘yo si Leon. Dati, unbothered ka,” natatawa niyang puna sa kaibigan kahit mabigat ang pakiramdam niya.

Umismid ito. “Dati ‘yon kaso mukhang malaki galit sa ‘kin ng batang ‘yon ngayon. Maiba nga, anong kailangan mo sa ‘kin? Wala akong pera. Mukha ba ‘kong may Ninang dito? Wala akong maipapautang sa ‘yo.”

“Bakit naman ako uutang sa ‘yo? That’s not the reason why I’m here.” Bumuntong hininga si Keith at napailing. “Nasa bahay niyo pa ba si Leon?”

‘There’s something I need to explain to him,’ was what Keith would want to add but he hit his tongue since this is a private matter between the two of them. He wanted to clear things out and start a new life if possible— if only Leon would break up with Elisa.

Nagtatakang kumunot ang noo ni Leonardo. “Ba’t mo naman hinahanap kapatid ko? ‘Kala ko, wala ka nang pakialam sa isang ‘yon? Magpapaalam ka ba o… Sandali, scam ka e. Ikakasal ka na’t lahat-lahat!”

Tila ba na-drain ang lahat ng emosyon sa mukha ni Keith nang ipaalala sa kanya ni Leonardo ang dahilan kung bakit nagulo ang buhay niya nitong nakaraan. Iyon nga ang pag-uusapan nilang dalawa ng kapatid nito — ang pagpapakasal niya at kung gusto ba nitong makipagtanan sa kanya. He would take him anywhere, he would hide with him as if they are convicts who had escaped prison as long as they are together.

“Kasasabi ko lang, may pag-uusapan kami,” seryosong aniya.

Humaba ang nguso ni Leonardo. “At ano naman ang pag-uusapan niyong dalawa? Makikipagtanan ka sa kanya?”

“Oo makikipag—” Natigilan si Keith at sumimangot sa sinabi ng binata. “H’wag mo ngang ginugulo ang isipan ko, Nards. Nasa’n kapatid mo ngayon?”

Nag-isang linya ang mga labi ni Leonardo ‘tsaka ito nag-iwas ng tingin sa kanya. “Kina Mama.”

“Ottawa?” namamangha niyang sabi.

Nang tumango si Leonardo, napasinghap siya. Kahit hindi ito maagang bumalik sa Pilipinas, ang isiping posible itong umalis dahil sa kanya e sapat nang dahilan para masaktan siya. Ha. Ang bilis talagang lumayo sa kanya ni Leon, ang bilis nitong kumilos at maglakad paalis sa buhay niya na parang wala itong iniwang masasaktan.

But Keith always can’t blame Leon. This time, he knows that it’s his fault. It’s clear. Bakit ba siya nag-“I love you” kay Samara samantalang halos kasasabi lang noon ni Leon na mahal din siya nito? He should’ve been careful. Hindi dapat siya nakampanteng malalim ang tulog ni Leon.

“Kailan pa?” tanong niya.

“Noong isang araw pa.” Bumuntong hininga si Leonardo at nakokonsensyang nag-iwas ng tingin. “Ewan ko ba sa isang ‘yon. Kasalanan ko rin naman dahil hindi ko sinabing ikaw ang bisita namin pero ‘di na ‘ko pinapansin, Par. Mag-VL kaya ako ta’s puntahan ko kina Mama nang makapag-sorry ako?”

“Pupuntahan ko siya,” diri-diretso niyang sabi.

Natigilan si Leonardo’t tinawanan siya. “Gago! Akala ko seryoso ka. Ikakasal ka na pero kung anu-anong sinasabi mo. H’wag ka, tang ina. May dalang singsing si Leon noong umuwi. ‘Di lang ikaw ang magse-settle down kaya… Hay. Tang ina.”

Hindi makapaniwalang nagpakawala ng malalim na hininga si Keith. Hindi niya alam kung paano niya haharapin ang sinabi ni Leonardo na magpo-propose na si Leon sa girlfriend nito. Tila ba pinanghinaan siya, ang buong sistema niya, nag-crash! Para siyang nanlalambot, kasabay na rin ng bigla niyang pagkahilo.

“Hoy, Keith. Ayos ka lang ba?” nag-aalalang tanong ni Leonardo nang mapansing namumutla siya.

Marahan siyang umiling kasabay ng pagak na pagtawa. “Sasabihin ko sanang ‘oo’ pero… Nards, pa’no kung gusto kong itanan si Leon?”

“Tang in—” Kumunot ang noo ni Leonardo ngunit nanlalaki ang mga mata nitong tinitigan siya. Hindi ito makapaniwalang nagbabalak siya ng kung ano. “Tara nga sa opisina, Keith! Peste ka. ‘Di ka dapat ganyan kumilos dahil ikakasal ka n—”

“Gusto kong makipagtanan sa kapatid mo,” mabilis niyang agap sa kaibigan. Wala na siyang pakialam kung sinong makarinig sa kanila dahil halos foreigner naman ang kasama nila sa trabaho.

Namamangha siyang pinagmasdan ni Leonardo.

“Ga—gago ka, a?” His best friend stammered and it seemed like he choked on some words that he was supposed to say. “That’s not how a nearly married man should act. But goddamn it, you’re crazy! Tara nga sa opisina! H’wag kang bigay nang bigay dito, Keith!”

Just like what Leonardo suggested, his friend brought him to his office. Maaga pa at hindi pa nagsisimula ang shift nila. Wala pa silang magiging pasyente hanggang sa lumipas ang kalahating oras.

Kanina pa hindi maipinta ang mukha ni Leonardo dahil kung anu-ano ang pinagsasasabi niya. Alam ni Keith na gusto siya nitong pagsabihan dahil padalus-dalos siya at kailangan niyang tumigil sa kahibangan pero hindi rin siya makikinig e. Alam nila pareho iyon kaya nga tahimik itong nakamasid sa kanya’t tila ba tinatantya ang buong pagkatao niya.

“Gusto mong makipagtanan kay Leon?” Leonardo mouthed but there’s still some traces of his voice to make his mouthing louder than the ordinary. “Gago ka ba? Ni hindi sasama sa ‘yo ang batang ‘yon! Anong plano mo, kidnap-in siya?”

Keith snorted. “Pwede ba?”

“Susuntukin kita. Seryoso ako, Keith. Anong sumapi sa ‘yo? Malapit ka nang ikasal. ‘Kala ko ba gusto mong ayusin ‘yang buhay mo? Pa’no maaayos kung nakita mo lang sandali si Leon, nagkukumahog ka na namang bumalik sa kanya? ‘Di mo ba naisip na baka adrenaline mo lang ‘yan ta’s babalik ka na naman kay Samara? P’re, kahit hindi ka magustuhan ni Leon, masasaktan buong pagkatao no’n dahil parang pinaglalaruan mo lang siya!”

Natahimik si Keith at mataman siyang napatitig sa binata. Hindi niya masabi kay Leonardo na iyon na nga ang iniisip ni Leon ngayon at iyon ang dahilan kung bakit gusto niyang kausapin ang kapatid nito.

Ayaw niyang… Ayaw niyang isipin ni Leon na pinaglalaruan lamang niya ito dahil simula’t sapul, noong una itong ipakilala sa kanya ni Leonardo, alam niyang mayroon siyang gusto rito. He’s drawn to Leon’s existence ever since. But he didn’t dare to make a move because it felt wrong. Homophobic pa noon si Keith kaya hindi niya matanggap ang nangyayari sa kanya. Inisip niyang may sakit lang siya at baka kaya siya naguguluhan kapag nasa paligid niya si Leon e dahil naninibago siya sa presensya nito.

Leon’s undeniably charming.

Kaso noong napagtanto niyang mahal talaga niya si Leon, huli na ang lahat dahil ayaw nito sa kanya’t halos isumpa ang buong pagkatao niya. He expected Leon to hate him because he isn’t gay like Keith but… There’s something in that anger that he can’t put a finger on. May laman ang galit ni Leon sa kanya at ilang beses na itong nadulas, hindi lang nito masabi nang buo kung saan ba siya nagkamali’t ganito sila.

“Nards, ‘di naman lingid sa kaalaman kong bobo ako. I sound like I’m using both Samara and Leon for my satisfaction. So I can’t be left out. Para kung hindi ako magustuhan ni Leon, mayroon akong reserba. It’s a cycle that I didn’t know would haunt me ‘til now.” Keith had let out a scoff. “But right now… I don’t mind anymore. If Leon doesn’t choose me because I act like this. I won’t choose Samara again just because he can’t love me, I don’t mind if I had to endure an eternity just staring at him from afar… But if Leon would permit, I’d spend my life with him.”

“Ganyan din ang sinabi mo sa ‘kin noon and look at where it got you. Ikakasal ka kay Samara. Anong plano mo?” blangko ang mukhang tanong ni Leonardo sa kanya.

He smiled bitterly. “Inayos ko ‘yong tungkol sa ‘min ni Samara. I won’t be marrying her anymore.”

“That’s so unfair! Umasa sa ‘yo ‘yong tao. Nag-ayos na rin kayong dalawa ng venue’t mga gagamitin tapos itatapon mo lang?”

“Hindi ako masaya sa kanya,” mariing sagot niya sa kaibigan. “Sinabi ko na rin sa ‘yo, wala akong pakialam kahit hindi pa rin ako piliin ni Leon. Hindi ko naman ikinakailang may kontribusyon ako sa kung bakit kami ganito, e.”

Okay na sana sila, e. Noon pa man. Six months ago… Keith could be living a different life and he’s possibly closer to Leon by now. But… Things didn’t go his way. Life had to challenge them again.

“Ayos lang kahit si Elisa pa rin ang piliin niya kahit na ayain ko siyang makipagtanan sa ‘kin. I won’t force him.” As long as malaman ni Leon na kahit kailan, hindi kaya ni Keith na paglaruan ito.

Kabanata 59

KABANATA 59

“LEON! BUMABA KA NA! Anong oras na, tinanghali ka na naman ng gising! May bisita tayo!” rinig niyang sigaw ng ina niya mula sa sala saktong pagsapit ng alas nuebe ng umaga.

Ngumuso si Leon nang napagkamalan pala siyang natutulog ng nanay niya. Samantalang halos kagagaling lang niya sa banyong naka-parallel sa kwarto niya’t katatapos lang niya maligo at nagbibihis siya. Ni hindi man lang siya kinatok para tignan kung gising na ba siya o hindi.

Bumuntong hininga si Leon at napailing na lang. Mayroon din daw bisita. Kaya siguro tunog natatarantang ewan ang nanay niya dahil ang equals ng bisita ay tsismis. ‘Tsaka hindi maiiwasan dahil malapit na ang bagong taon. Kabilis lang ng araw, e. Nagkibit balikat si Leon at nagpatuloy na sa pagbibihis.

“Sana magbago rin si Mama kakasigaw,” bulong niya sa sarili’t tumango-tango. Hindi na kasi siya bata pero kung sigawan siya, akala mo tatlong taong gulang pa rin siya na kinain iyong polbo nila dahil akala niya, masarap.

Alright. He knows it’s stupid but who would even dare point a finger at a three year-old?! Malinaw pa sa alaala ni Leon na binatukan siya noon ng nanay niya’t inakyat sa mga lugar na hindi niya maaabot ang polbo pero nang maglimang taong gulang siya, ginawa niya rin ang parehong kalokohan. Natuto lang talaga siyang magmala-ninja at umakyat kung saan-saan.

Oo, nakokonyatan din siya noon. Nakalimutan niya kasi ang lasa ng polbo kaya na-curious siya. Akala niya, lasang mikmik noon.

“Leon!”

Naputol ang pagri-reminisce niya nang marinig niya ang boses ng ina niyang umaalingawngaw mula sa sala. Hindi na ito nahiya sa mga kapitbahay nila. Baka isiping may bardagulan sa kanila samantalang kalmado’t tahimik na ang pamamahay nila. Naging utusan na nga siya para mapanatiling tahimik ang bahay nila e.

“Nandiyan na, Ma! Naghahanap lang ng maisusuot!” pasigaw niya ring sagot dito.

Narinig niya ang pagrireklamo ng ina. “Aba’y bilisan mo! H’wag mong pinaghihintay ang bisita!”

E baka katsismisan nga lang nito iyang nandiyan! Balak lang siyang ipakilala’t ipagmayabang na may anak itong engineer pero nasa Pilipinas pa nakabase ngayon dahil ayaw manatili sa Canada— e bakit ba! Nandoon ang mga kabarkada niya’t nangako siyang hindi iiwanan ang mga ulol na iyon. Halos magkakapitbahay pa rin nga sila, e.

King ina. Magrireklamo siya kapag hindi bumalik sina Gian at Lyle malapit sa kanila. E sinundan kasi ni Gian ang asawa dahil gusto raw nitong malapit kina Keegan ang tinitirhan. Sila pa ang nag-adjust. Kaladkarin niya si Keegan, e.

Ah. Enough of his nonsense thoughts.

Noong makapagbihis na si Leon, dali-dali siyang lumabas mula sa kwarto dahil naririnig na niyang paakyat na ang nanay niya sa kwarto niya. Then again, he was surprised when the person he first saw aside from his parents wasn’t an ordinary visitor but… Keith.

Putang ina?

“Anong ginagawa mo rito?!” napapantastikuhan niyang tanong sa binata ‘tsaka ito dinuro.

Nang maglipat sa kanya ng tingin si Keith dahil tinapos na muna nito ang pakikipag-usap sa ama niya, napansin ni Leon ang alanganin nitong pagngiti.

“Hi,” simple lang nitong bati pero alam ni Leon na may hidden agenda ang isang ito. “Long time no see.”

Anong long time no see?! E halos tatlong araw pa lang mula nang huli niyang makita ang pagmumukha nito!

King inang iyan. Hindi ba talaga siya mahal ni Lord at nagawa pa siyang sundan dito sa pamamahay ng mga magulang niya?! Wala pa ring Keith-repellant si Leon!

IT HASN’T BEEN too long since Leon stayed in his parents’ house but there was this time when he saw Keith on their living room, talking to his parents casually and nonchalantly. Ilang beses na mahinang napamura si Leon, lalo na noong makita siya ng mga magulang at halos itulak ng mga ito si Keith sa kanya. And apparently, despite all the years that passed, none of them knew how much he abhorred Keith.

Hindi niya alam kung paano niya naigapang na itago pero paborito kasi ng mga ito ang isang iyan kaya wala siyang makibo ngayon. Nananahimik siya.

“Ikakasal ka na nga pala ano, Keith?” pag-uusisa ng ama niya sa binata. Parang sadya dahil pinasadahan pa siya nito ng tingin. “Kumusta ang paghahanda niyo?”

Lihim na nagngitngit ang mga ngipin ni Leon dahil iba ang nasa isip niya nang para bang nanunukat ang mga matang pinagmasdan siya ng tatay niya. Pakiramdam ni Leon, tinatanong siya nito kung kailan niya balak na magpakasal dahil ang magaling nilang ampon na si Keith Gaviola— malapit nang matali sa fiancée nitong ilang beses nitong isinampal sa kanya.

Dahil masama ang tingin ni Leon sa ama, lihim na isinusumpa kung bakit siya ang pinag-iinitan nito, hindi niya napansin ang pagpasada sa kanya ng tingin ni Keith. The man sweat dropped and gulped. Tila ba may gusto itong sabihin pero kinakagat na lamang ang dila dahil hindi para sa mga magulang niya ang nais nitong sabihin.

“Mabuti ka pa, ikakasal na! Itong bunso namin, mukhang pambababae na lang ang alam. Tatanda nang binata!” sita sa kanya ng ama. May pag-atake dahil sinagitsitan siya nito kaya ngumuso siya. “Tumatanda ka, hindi ka bumabata! Anong balak mo sa buhay? Aba, kung hindi lang ikakasal itong si Keith…”

Umangat ang isang kilay ni Leon nang tumigil sa pananalita ang ama niya dahil hinampas ng nanay niya ang hita nito’t sinenyasan itong manahimik. Nagpabalik-balik ang mga mata niya sa mga ito.

“O, napa’no ‘yan?” he tried to sound not too brusque but he just can’t throw away his mannerisms in front of Keith. “I mean… Oo, paano kung ‘di ikakasal si Kuya Keith.”

King ina. Pumikit si Leon kasabay ng pag-iisang linya ng mga labi niya. Hindi niya mabilang kung ilang beses siyang lumunok pero nang magmulat siya ng mga mata, para siyang tinatayuan ng balahibo nang mag-iwas siya ng tingin sa mga magulang at saktong makatagpuan naman ng mga mata si Keith.

Pasimple niya itong minura bago siya umirap.

Napansin lamang ni Leon na may problema noong pagak na tumawa si Keith. “Tungkol po roon… Ah. I don’t know how to say this.”

He snorted. Pwede namang sabihin ni Keith na malapit na ang kasal nito’t mamimigay lang ng wedding invitation cards sa kanila. Wala siyang problema roon.

“Bakit? May problema ba kayo ng fiancée mo?” tanong ng nanay niya kay Keith.

‘Tsaka siya napaismid. “Ano namang magiging problema nilang dalawa? Malapit na nga silang ikasal.”

Napasimangot si Leon noong magsalita siya at imbes na makampante ang mga magulang niya sa sinabi niya, namutawi ang nakabibinging katahimikan. Napasimangot si Leon nang mapansing walang nagsasalita sa mga ito at nakangiwi lamang siyang pinagmamasdan ngunit si Keith, nag-iwas lamang ng tingin sa kanya.

It was then when his mother slapped his leg.

“Aray!” reklamo niya. “Mama naman! Ano bang problema sa sinabi ko?!”

Hindi siya nito pinansin at sa halip, nilingon nito si Keith na napatikhim nang mabasag din sa wakas ang hindi maipaliwanag na tensyon sa atmospera nila.

“Bukas ka pa uuwi ano, Keith? O siya, maghahanap kami ng kwarto para sa ‘yo,” natutuwang sabi ng ina niya.

Keith paused and shook his head. “Hindi na po kailangan, Tita. Nagrenta po ‘ko ng hotel malapit dito. Bukas din po ako uuwi.”

“Gumastos ka pa! Dito ka na matulog ngayong gabi kung bukas ka pa naman uuwi. Ang tagal ka naming ‘di nakita, hijo. ‘Tsaka ito, si Leon! Ngayon lang kayo ulit nagkita, ano?” sabi naman ng ama niya.

Napalunok si Leon noong lingunin siya ni Keith ‘tsaka siya tinapunan ng makahulugang tingin. He gulped but then he inwardly hissed since he’s forced to play this man’s game.

Nilingon siya ng mga magulang, siyang dahilan para pilit siyang ngumiti. “May pag-uusapan nga po yata kami pero kung ayaw niyang dito matulog, h’wag niyo nang pilitin. Baka mamaya, ‘di kumportable ‘yong tao rito, pinipilit niyo.”

“H’wag ka namang ganyan, Leon. Ang tagal na naming kilala ‘tong batang ‘to. Ito kaya kasa-kasama ng Kuya Leonardo mo,” sita sa kanya ng ina at mahinang pinalo ang kamay niya na noon e kukuha sana ng cookie. Para raw kasi kay Keith iyon. Edi wow.

Siya iyong bunso nilang anak pero kung ipagtabuyan siya para kay Keith… Ah, ewan niya.

Marahas siyang umiling ngunit natigilan nang mapansin na nakamasid pala sa kanya si Keith. Labag man sa loob, tinitigan niya ito pabalik at inangatan ng isang kilay. Oo, alam niya kung anong pakay nito sa kanya.

Pilit siya nitong nginitian. “Pasensya na po kayo, si Leon lang talaga pinunta ko. May pag-uusapan po kasi kami. ‘Tsaka ayoko pong makaabala lalo na’t magbabagong taon.”

“Ano ka ba?! Ayos lang! Hindi ba, nasa Pilipinas ang mga magulang mo? Sigurado kaming miss mo na sila kaya pwedeng-pwede kang mag-celebrate kasama kami!” argumento ng ama niya.

Nagpahalumbaba si Leon ‘tsaka pasimpleng tinapunan ng masasamang tingin si Keith. Subukan lang nitong pumayag at sirain ang holidays niya, malapit na talaga siyang manuntok at mang-away. Naiimbyerna siya.

Tumawa lamang si Keith. “Ayos lang po. Mayroon din po kasi akong aasikasuhin sa bahay kaya uuwi rin ako agad. Salamat po sa offer.”

“Ah, gano’n ba?” Parehong nadismaya ang mga magulang niya ngunit kalaunan, minuwestrahan siyang kausapin na si Keith.

“Leon, pwede bang sa labas tayo?” pagtatanong pa ng binata ngunit inismiran niya ito. “Para sana ‘di tayo marinig—”

Napaupo nang tuwid si Leon nang ayain siya nito at balak sana niyang singhalan si Keith pero nang maalalang nasa tabi niya ang mga magulang at mataman siyang pinanonood ng mga ito, nilunok niya lahat ng murang gusto niyang ibato kay Keith ‘tsaka siya pilit na ngumiti sa binata.

So much for hiding that their relationship has been long ruined.

“Sige Kuya,” simple niyang sabi ‘tsaka tumayo mula sa kinauupuan at tinalikuran ang mga magulang para ilabas na sa wakas ang simangot niya.

Bwakanang shit na iyan. Ayaw niyang kausapin itong si Keith pero ang nag-iisang pagpipilian niya lang e tiisin ang presensya nito at magbingi-bingihan sa magiging usapan nila. Hindi niya alam kung anong sasabihin ni Keith sa kanya pero kung…

… Kung bigla itong mag-sorry dahil sa nangyari nila, siya mismo ang magtutulak dito paalis ng pamamahay nila.

HINDI PUMAYAG SI KEITH na sa hardin lamang sila mag-usap at nagsuhestiyon ito na sa malapit na parke na lamang. Noong una, ayaw sumama ni Leon sa binata at muntik nang ipilit na roon na lang din sila mag-usap. Wala na siyang pakialam kung marinig sila ng mga magulang niya pero nang tamaan siya ng hiya at maalala na magulo nga pala ang nakaraan nilang dalawa, bumuga siya ng marahas na hangin at pumayag sa gusto nito.

Ngunit ngayong nandito sila sa hardin, nakabibinging katahimikan naman ang bumungad sa kanilang dalawa.

Since it’s still in the middle of winter, there’s only a few people in the park. Mayroong mga nasa labas pero bilang na bilang lamang at malayo sa kinaroroonan nila ni Keith ngayon. That being said, Leon didn’t dare sit on the bench that Keith occupied.

Ayaw niyang mabasa ang pantalon niya. Kaka-snow lang kagabi, e.

“It’s not wet,” pangungumbinsi pa sa kanya ni Keith pero inismiran niya lamang ito.

“Can’t you just get to the point? Hindi ba sinabi ko na sa ‘yong ayaw kitang makita?” he asked. Nagtitimpi na lamang si Leon pero kaunti na lang, malapit na siyang bumigay at magalit. “Pinuntahan mo pa ‘ko rito samantalang ako na mismo ang lumayo sa ‘yo. Ganyan ka ba talaga dapat kumilos? Ilang beses pang binanggit nina Mama’t Papa na ikakasal ka na.”

Even though he’s coming off strongly, Keith stared at Leon as if he’s used to him, treating the man like this. Nairita ba siya? Oo, dahil iisa lang ang ibig sabihin ng pag-akto nitong ganito— hinding-hindi siya titigilan ng binata dahil sanay na ito sa iniaakto niya. Maybe that’s why Keith had the courage to follow him here in Ottawa. Who knows.

“I’m not here to argue with you…” Keith trailed off and lowered his gaze.

Leon scoffed. “Nandito ka para mag-sorry?”

“Would you be mad… If I say no?” Keith asked before he stared at him intently. Napaatras si Leon at napalunok gawa ng intensidad ng pagkakatitig nito sa kanya. “Nandito ako para magpaliwanag. I know, it’s too late for explanations and you probably wouldn’t accept what I’d say but I—”

“Of course I wouldn’t accept anything that you’d tell me!” he shouted.

Natigilan si Leon noong mapansing lumakas ang boses niya at ang mangilan-ngilang bumisita rin sa parke, napatingin sa kanya. Napangiwi siya nang igala ang mga mata at napansing halos lahat nga e pinagmamasdan sila, pero tumayo lamang siya nang tuwid at tumikhim para magkunwaring kalmado.

Nagngitngit ang mga ngipin niya. “Ga’no ba kaluwang ‘yang turnilyo mo sa ulo, Keith? Hindi pa ba sapat sa ‘yo na may nangyari sa ‘tin? You already cheated with your fiancée and used me to your satisfaction! Ano pa bang kulang at sinundan mo ‘ko rito?”

“You’re misunderstanding things,” Keith responded which made him scoff.

“Anong hindi ko naiintindihan?” Leon gestured at the air as if he’s presenting someone. “Ang sabi mo, mahal mo ‘ko pero no’ng tinanong kita, nagpaplano ka na pala ng buhay mo kasama ang iba? Gago, anong klaseng pagmamahal ‘yan? May sabit, e. Pinagti-trip-an mo ba ‘ko? Ga’no ba ‘ko kasarap paglaruan na inilang taon mo pa?”

Mataman siyang pinagmamasdan ni Keith. Hindi ito agad na sumagot kaya huminga siya nang malalim para patuloy na ilabas ang sama ng loob niya sa binata. No, he refuses to tell him everything— just bits of what he should know and what ruined them for good. Ayos na sila noon, e. Kaso, ang epal nito.

“Ba’t hindi ka makasagot? Kasi totoong pinaglalaruan mo lang ako? Putang ina. Sa’n mo ba nakukuha ‘yang kapal ng mukha mong magpaawa sa harap ko e gagawin mo rin pala akong tanga?” He harboured feelings towards him but where did it get him? Kung karma niya ito dahil sa dami ng babaeng pinaiyak niya noon, edi ayos. Tatanggapin na sana niya kaso kahit noong hindi pa siya gago, ganito na ito e. “King ina, dati ka pa e! Ni wala na nga ‘kong balak pansinin ka pero babalik-balik ka sa buhay ko. Nag-e-enjoy ka bang pagmukhain akong tanga?”

“Kailan kita pinagmukhang tanga?” balik sa kanya ni Keith. Tumayo ang binata at lumapit sa kanya, dahilan para mapaatras si Leon. “Ako itong ginamit mo noon dahil curious ka kung anong pakiramdam na kinakama ng lalaki, ako ‘tong sinabihan mo na wala akong pag-asa sa ‘yo—”

“Pero ang sabi mo, ipaglalaban mo ‘yang nararamdaman mo! Nakipagkumpitensya ka pa sa ‘kin para patunayang mahal mo ‘ko. E ba’t bigla ko na lang malalaman na may iba ka?! Bwakanang shit. Joke time ba ‘to o genuine ka?! Iyon ang hindi ko malaman, e!”

“Mukha ba ‘kong nagloloko?”

“E ba’t mas planado pa ‘yong buhay mo kasama si Samara at hindi ako?!” Tumigil si Leon sa pagsasalita nang maramdaman ang paninikip ng lalamunan niya. Ha! Bwakanang shit. Kahit ano palang pagkukunwari niya na matapang siya’t brusko, lalabas at lalabas pa rin pala na masakit iyong ginawa ni Keith. “Ang labas kasi, ako iyong pinantakip butas mo. Mahal mo ‘ko? E ba’t may reserba? Natakot ka? Bakit ako, Keith? Sa tingin mo ba, ‘di ako takot sa ‘yo?”

Sandali lang na naglabas ng sama ng loob si Leon pero ang pakiramdam niya, para siyang nakipaghabulan sa aso. Hinihingal siya— ang mahirap, parang may nakabara sa lalamunan niya.

Bumuga nang marahas na hangin si Leon at nag-iwas ng tingin mula kay Keith. Saktong umihip ang hangin kaya kahit papaano, pakiramdam niya ay nakahinga siya nang maayos. Namutawi ang katahimikan sa pagitan nila ng binata pero hindi iyon nagtagal dahil nang matapos ang pag-ihip ng hangin, ‘tsaka nagsalita si Keith.

“I’m not excusing myself for acting like a child. Akala ko nagbago na ‘ko pero hindi pa rin pala,” namamaos ang boses na sabi ni Keith. “I’m sorry I wasn’t able to face my fears, Leon. Natakot akong mawawalan ako ng landas ‘pag iniwan mo ‘ko, mawawalan ng saysay lahat ng pinaghirapan ko kung hindi mo ‘ko pipiliin. And I got scared because you keep on telling me that you’d never choose me.”

“But I did choose you!” Leon argued and pointed at Keith’s chest. “King ina, hindi ko sinabing mahal kita pero itinigil ko lahat ng kagaguhan ko para riyan ka lang, para hindi ka umalis kasi sanay akong nandiyan ka. Tapos babalik ka lang mula sa napakahaba mong business trip para sapakin ako na may plan B ka kung sakaling iwanan kita? Ano bang akala mo sa ‘kin? Automatic na mari-realize na may gusto sa ‘yo dahil ikaw ang madalas kong kasama?! It doesn’t work that way. We’re both men and I—”

Imbes na magpatuloy sa sasabihin, napasinghap si Leon nang mapagtantong muntik siyang madulas. Binawi niya ang daliring nakaduro sa dibdib ni Keith at nag-iwas siya ng tingin mula sa binata. Humakbang siya paatras nang sa ganoon, magkaroon sila ng kakarampot pang distansya ni Keith.

“Anong kailangan mo sa ‘kin?” balik niya sa dapat na itinatanong niya. Hindi na maalala ni Leon kung paano siya na-distract.

Lumunok si Keith. “I’m here because I want to fix things with you.”

“Fix things with whom? Me?” Namamangha niyang itinuro ang sarili ‘tsaka pekeng tumawa. “Ano pang aayusin natin, Keith?! Ikakasal ka na—”

“— please, Leon, elope with me,” Keith attempted to cut him off but he was too busy talking about himself.

“— Magpapakasal na ‘ko, Keith!” pagpapatuloy niya sa sinasabi.

Pareho silang natigilan na dalawa. Hindi niya gaanong narinig ang sinabi ni Keith pero alam niyang inaaya siya nitong makipagtanan, ngunit nang marinig na balak na rin niyang magpakasal, nanlaki ang mga mata ng binata kasabay ng pagbagsak ng mga balikat nito.

“I’m proposing to Elisa as soon as I get back,” Leon added in a raspy voice. “And no. You can’t convince me otherwise, Keith. Ba’t ako mahuhulog ulit sa patibong mo?”

Ano iyon? Kapag pumayag siyang makipagtanan dito, isasampal na naman sa kanya si Samara? Ano ba siya? Never-ending emotional punching bag ni Keith?

Umismid siya kahit nakita niya ang sakit sa mga mata ng binata pero inirapan niya ito ng tingin nang sa ganoon, hindi siya makaramdam ng awa o lumambot para rito.

Tama na. Leon knows that Keith’s a walking disaster, and that… He’ll always be someone whom he can never reach.

Huminga nang malalim si Leon at nang makaipon na ng lakas at tapang, lumuhod siya sa harap ni Keith na mas ikinagulat nito. Keith panicked, and he wanted Leon to stand up before his knees could reach the ground but it was all too late.

Halos nagmamakaawa siyang hinihila patayo ni Keith. “Leon, Leon… Stand up. You don’t have to go as far as this—”

“We’re never compatible anyway,” he cut Keith off which made the man pause. “So please… Let me have a life without you, Keith.”

Kabanata 60

KABANATA 60

MAGMULA NOONG lumuhod si Leon sa harap ni Keith, ‘tsaka pa lang tumigil sa wakas ang binata kahahabol sa kanya. Leon felt relieved but at the same time, he’s agitated. Kailangan pa pala niyang magmakaawa para layuan nito pero nandoon nga ang problema. After Keith left, that’s only when Leon allowed himself to let his feelings out. Hindi na masakit na nagmakaawa siya para lang layuan nito. Ang nakakainis, kailangan pa siyang ilang beses gaguhin bago siya magtanda.

Hassle lang dahil noong umuwi siya, tinadtad siya ng tanong ng mga magulang kung nasaan si Keith at bakit mukha siyang tanga noong umuwi. Hindi siya nakapagpaliwanag. Nagsinungaling na lang siya na agad umalis si Keith dahil hinahanap ito ng fiancée nito.

But ah, malay ba niya kung anong ginawa ni Keith pagkatapos niya itong ipagtabuyan? Basta nakapag-celebrate siya ng bagong taon na hindi nakikita ang anino nito, masaya siya.

“Leon, please elope with me.” — This offer stuck with him like glue. At some point of his life, he wondered what could have happened if he said ‘yes’. Kaso alam din niya na temporary lang iyon. Inaaya ba siya ni Keith na magtanan dahil mahal siya nito o dahil lang sinabi niyang mahal niya ito? Napaismid siya sa naiisip at napailing.

Maybe it’s better that he told him off and said that he’ll marry Elisa.

“Pakshet ka, Leon! Anong magpapakasal?!” halos hindi makapaniwalang singhal sa kanya ni Keegan. Muntik siya nitong kwelyuhin pero natatawa siyang umiwas ‘tsaka ito hinahawakan nina Lyle at Gian. “Hoy! Hindi naman ako manununtok! Nabigla lang ako na magpapakasal na ‘yang tangang ‘yan!”

Namamangha niya itong pinagmasdan. “Ako pa ang tanga samantalang ako nga ‘tong madalas mong tawagan ‘pag may problema ka sa jowa mo! Alam mo namang babae ang jowa ko’t ‘di lalaki!”

“Tinatawagan kita ‘pag makikipag-inuman ako pero ‘di kita pinagkakatiwalaan pagdating sa pagdidesisyon. Sabog ka kasi,“ dipensa ni Keegan.

‘Tsaka naman humagalpak ng tawa si Zachariel. Mabuti na lang talaga’t sila-sila lang ang tao sa café ngayon ni Gian kung hindi, marami na silang nabulabog.

“Facts!” pagsang-ayon ni Zachariel kay Keegan. Natawa rin ang isa ‘tsaka nag-apir ang mga ito. Kaya kumibot ang isang kilay niya dala ng iritasyon. “Pero hanep, magpapakasal na siya. Talagang inagawan kami ni Cassandra ng spotlight.”

Pinakyuhan niya si Zachariel. “E ang tagal ninyo. Ako na ang mauuna.”

“Ganyan ba talaga ‘pag tinamaan? Tignan mo si Gian at Lyle, walang pakundangan ding inunahan sina Ridge at Zamiel,” punto pa nito.

Napaismid ang kakambal nito. “We walked so that those two could run. We’re heroes.”

“No shit, babe. Mabagal ka lang talaga,” sabad naman ni Ridge na ikinatawa ng lahat dahil parang trinayidor ang itsura ni Zamiel.

Sa kalagitnaan ng paglolokohan nila, naalala ni Leon ang hinanda niyang mga bondpaper at lapis. Nakalagay na ang plano niyang proposal doon at kumukuha lamang siya ng advice sa mga kaibigan kaya sila nakatipon dito pero… So far, wala siyang mapigang matinong ideya sa mga ito.

“Ano na, gets niyo na ba plano ko? Wala na ba kayong suggestion? H’wag niyong bulilyasuhin ‘to.” Habang pinapaalalahanan ang mga kaibigan, biglang naalala ni Leon na binalaan na siya ni Jay. Sadyang pasaway lang siya’t sinusubukan niyang ipilit ang sinabi na nga sa kanyang delikado. “Kung hindi niyo gets, i-gets niyo na. Ako na mismo nagmamakaawa. Nagsayang ako ng laway dito, aba. Namamaos na nga ‘ko kakatanong niyo.”

Noong i-bring up ni Leon ang tungkol sa plano niyang pagpu-propose, ‘tsaka bumalik ang simangot sa mukha ng mga kaibigan. Si Ridge, itong isang ito ang iniiwasan niya ng tingin dahil parang naghuhukay ito ng butas sa ulo niya. Tinatanong na naman yata ang mga desisyon niya sa buhay at kung bakit parang desidido siyang mag-propose pagkagaling ng ibang bansa.

“Ang gulo mo kasi magpaliwanag. ‘Di namin ma-gets kung ano ba talagang gusto mo. ‘Yong totoo? Gusto mo rin ba talaga na mag-propose?” reklamo ni Zachariel habang kinakamot ang kinakamot ang ulo. 

“Ano bang problema sa plano ko?” pagtatanong niya.

Pumalatak ang binata. “Parang gusto mong mag-propose pero parang hindi rin! Napipilitan ‘yan?”

Bago pa man ma-offend si Leon, kinuha ni Zachariel ang papel na kanina pa niyang pinagsusulatan ng rough ideas para sa pagpo-propose. Ineksamina iyon ng binata habang halos maningkit pa ang mga mata dahil hindi na yata makita ang sulat niya. Malabo na ang mata! 

“Tamo ‘to, for example! Tinitipid mo kami! Dapat bumili ka ng chalkboard para kitang-kita namin lahat ng detalye! Tigmamagkano lang naman ang gano’n!” Iniangat ni Zachariel sa hangin ang papel na naglalaman ng plano niya na ikinasagitsit niya. “Kinuriputan mo pa kaming lahat ng tigmamamisong papel tapos lapis pa ginamit mong panulat. Ang pangit pa naman ng sulat mo, ‘yong totoo?! Engineer ka ba talaga o doktor quack-quack?! Hindi mo gayahin si Gian!” 

Sassy nitong iminuwestra si Gian na noon ay tahimik lang dapat na makikinig sa usapan nila— pero nagulat nang ma-special mention. King ina nila. Tanghaling tapat pero kung magreklamo, akala mo ito na ang tanghalian niya.

“Nakakahiya naman kay Gian na naghanda pa ng Powerpoint presentation no’ng balak mag-propose kay Lyle!” dagdag ni Zachariel. 

Napapitlag si Gian nang ianunsyo nito ang ginawa noong bago pa sila nakapagpakasal ng asawa. Humagalpak ng tawa si Keegan habang aliw na aliw si Lyle nang malaman kung gaano ka-chaotic ang asawa nito. Pero totoo! Akala mo naghahanda ng business proposal si Gian dahil mayroon pa itong dinalang projector at back-up na USB drive kung sakaling magka-virus daw ang PowerPoint presentation nito.

Samantala, napasinghap si Leon at pabirong ibinagsak ang mga kamay sa lamesa. “King ina mo Zach, a. Maganda at kaintindi-intindi naman ‘yang sulat ko!” 

“Ganda ba talaga. Weh? Mas malabo pa yata mata mo kay Gian, e! Mukha nga ‘tong kinahig ng T-rex dahil nagmamadali ka masyado!” Inabot ni Zachariel ang bondpaper kay Zamiel na siyang padabog namang inagaw ng kakambal. “Brad, ikaw nga! Ikaw na magbasa. Tutal same level na kayo ng sulat. Pangit din iyo, baka magkaintindihan kayo ni Leon.” 

Inismiran ni Zamiel ang kakambal ‘tsaka pinakyuhan. “I swear to God, if we weren’t in Gian’s café right now where God might also be watching; I would have stabbed you with Leon’s pencil.” 

“Ba’t nandito rin si Lord?” Ipinilig ni Gian ang ulo. “Hindi naman ako religious.”

Tinapik ni Keegan ang ulo ng binata. “Anghel ka raw ni Lord pero ngayong sinabi mong ‘di ka relihiyoso, baka putulan ka na no’n ng pakpak. Welcome to Hell.”

“Ho—hoy!” natatarantang angal ni Gian. “Kung ikaw ang magwi-welcome sa ‘kin Keegan, h’wag na.”

Pagkatapos nilang magkulitan, nawiwindang na tumingin sa paligid si Leon nang mapansing tumahimik ang lahat at tila ba pinagbagsakan ng langit at lupa ang kapaligiran. Kung hindi siguro tumikhim si Ridge, na noon e nananahimik at inaantok silang pinanonood kahit na galit sa kanya, baka hindi nabasag ang katahimikan. Iyon lang, masama ang pakiramdam ni Leon lalo na nang lingunin siya nito.

Awtomatiko siyang nag-iwas ng tingin at sumipol. Hindi niya nakita si Ridge, hindi niya nakita si Ri—

“Mag-usap nga tayong dalawa Leon,” biglang anito na ikinapitlag niya. Napalingon siya sa direksyon ng binata at nang mapansing seryoso ito, napalunok siya. “Layo tayo kina Zach.”

Nakasimangot na sinundan ng tingin ni Zamiel ang asawa na noon e umahon mula sa kinauupuan. “Kailangan niyo pa ba talagang lumayo ni Leon? Importante ba ‘yan?”

“It’s… probably a matter of life and death.” Nagkibit balikat si Ridge. “Iyong plano niyang pagpu-propose. Wala kasi kayong dulot kaya kami na lang mag-uusap.”

“Bullying pero true!” pagsang-ayon ni Zachariel na halos tumayo para iduro-duro sana si Ridge kung hindi lamang tinapunan ng masamang tingin ng kakambal. “King ina ni Zamiel, para akong kakainin sa sama ng tingin sa ‘kin.”

“Hindi ka masarap. Gago.” Umirap si Zamiel dito. “By the way baby, do we need to leave?”

“Nah. Stay here. Hihiwalay lang kami sandali ni Leon. Ayos lang ba ‘yon? Babalitaan namin kayo ‘pag tapos na kaming mag-usap,” paliwanag ni Ridge ‘tsaka kinaladkad ang sarili para magsimulang maglakad pero nilingon muna siya nito nang mapansing hindi siya agad kumilos. “Tara na, Leon.”

Bwakanang shit. Ayaw niyang sundan si Ridge. Kung hindi lang siguro siya tinatapunan ng masasamang tingin ng mga kaibigan at sinasabihang sumunod sa binata, baka ang tagal na niyang tumakbo paalis.

“Pumunta ka na ro’n! Si Ridge lang may kwenta sa ‘ming lahat pagdating sa planuhan! Hanggang all ears lang si Gian, si Lyle pwede kang pa-design diyan, pabigat naman kami ni Zamiel at Keegan,” nagmamalaking sambit ni Zachariel hanggang sa bigla silang may marinig na kalabog sa ilalim ng lamesa na sinundan ng pag-aray nitong baliw nilang kabarkada. 

“Pakyu!” asik ni Keegan kay Zachariel.

“I’m really this close,” Zamiel trailed off as he gestured about his patience. “… To selling you to Satan for a bag of cornchip.” 

“Nah, I won’t buy him,” sabad ni Ridge na dahilan para tumawa ang mga kaibigan niya. 

Pakshet. Hindi man lang siya pansinin na parang lalamunin na sa takot dahil ang seryoso ng undertone ni Ridge, hindi niya gusto.

TAHIMIK NA PINANONOOD ni Leon si Ridge na magkusot ng mga mata pagkatapos nitong humikab. Hindi na niya mabilang sa daliri kung ilang beses siyang napalunok dahil parang sasapakin siya ni Ridge nang malamang gusto niyang magpakasal— samantalang noong huli silang mag-usap, ito ang pinakaunang nakaalam na ayaw niyang pakasalan si Elisa. Hindi dahil ayaw niya, talagang hindi niya lang makita ang dalaga na makakasama niya habang buhay.

Para siyang nilalamon ng tensyon.

Noong mapansin ni Ridge na halos mamutla ang mukha niya, nginisian siya nito— it’s a lazy smirk, and Leon can’t help it but to feel more uncomfortable.

“Kung umasta ka, parang ikaw ang lalamunin ko. Excuse me, you’re not my type. Pabebe ka, sassy lang si Miel,” anito na ikinasimangot niya.

Natunaw yata nang kaunti ang takot niya rito. “Gago ka, Ridge. Anong pabebe?”

Imbes na sagutin siya, mahina lamang na tumawa ang isa ngunit mabilis ding namatay ang aliw nito. Bumuntong hininga si Ridge at nadidismaya siyang pinagmasdan. ‘Tsaka pa lamang naramdaman ni Leon ang pamamawis ng noo niya.

Nagpahalumbaba si Ridge. “Narinig mo naman siguro sinabi ni Zachariel kanina, ano? Noong nagpapaliwanag ka sa ‘min… Balak mo ba talagang magpakasal o napipilitan ka lang? Sinong humawak sa ‘yo sa leeg?”

“Wa— wala.” Mahina siyang napamura nang nautal siya. Bakit siya nautal? “Napag-isip isip ko lang na baka oras na nga para magpakasal kaming dalawa ni Elisa. Ako lang ‘to, Ridge. Desisyon ko ‘to. Walang humahawak sa ‘kin sa leeg.”

Inangatan siya nito ng isang kilay. “I doubt. Ano bang nakita mo sa Canada kaya ka bumalik dito na parang nagkukumahog magpakasal?”

“Wala,” pagtanggi niya ‘tsaka nagkibit balikat. Wala na ang kabang nararamdaman niya. Nadadalian na rin siyang magsinungaling ulit. “Ako lang talaga ang may gusto nito, Ridge. Walang nagtulak sa ‘kin o pumilit na magpakasal.”

“Are you sure?”

“Ridge, ‘di naman ako magsasayang ng laway ‘tsaka oras na tipunin kayong lahat dito kung hindi ako seryoso sa pagpapakasal. Alam kong busy rin kayo.”

Bumuntong hininga ito’t tumango. “Point taken. Alam mo namang iba-iba tayo ng daang tinatahak ngayon kaya baka seryoso kang talaga.”

Namutawi ang katahimikan matapos kilalanin ni Ridge ang sagot niya. Tanging ang aircon lamang na malapit sa kanila ang naririnig nila maging ang mga ‘glimpses’ ng ingay na nanggagaling mula sa mga kaibigan nila at sa labas. Palibhasa’y kalsada ang nasa harap ng café ni Gian kaya ang bustling ng kapaligitan. 

“Pero sigurado ka na ba sa pagpapakasal mo?” dagdag ni Ridge. 

Ngumiwi siya’t pilit na ngumiti. “Tinatanong mo ba ‘ko ng ganito dahil nag-aalala ka sa ‘kin? Dahil alam mong may iba akong gusto.”

“Ano pa bang ibang rason ng pag-aalala ko sa ‘yo?” Tipid na tumango si Ridge at tila ba nanghihina ito nang mapaismid dahil mayroong naaalala. “Leon, ‘di ko alam kung anong pinagdadaanan mo pero kung alam mong iba ang gusto mong kasama habang buhay… Ito, galing na sa ‘kin dahil dinanas naming apat ‘to nina Gian. H’wag kang tumulad sa ‘min.”

Napamaang siya’t naitikom niya ang bibig. Hindi alam ni Leon kung anong buong kwento pero may glimpse siya sa kung anong nangyari sa mga ito noon. Nandoon siya, e. Pinanood niya silang lahat na magkasakitan. Dumating pa sa puntong muntik silang magkawatak-watak dahil ang kumplikado ng buhay ng mga ito.

When Ridge broke up with Zamiel, he dated Lyle who was— at that point of his life, unconscious that he’s falling for Gian. Of course, both Zamiel and Gian were heartbroken. Their… unfair story continued for months, or possibly a year, who knows? Kung hindi lang siguro parehong kalmado sina Ridge at Lyle at napagtantong hindi para sa isa’t isa ang mga ito kahit parang match-made ang dalawa, baka hindi natapos ang gulo.

No matter how fucked up they were, they managed to patch things up.

Unfortunately for Leon, he won’t be like them. Para sa kanya, ito ang mainam gawin dahil habang buhay lang siyang masasaktan kung mamahalin niya si Keith. Unlike them, Leon’s fate isn’t as smooth. Hindi na maaayos ng basta-bastang pag-uusap lang ang nangyari sa kanila ni Keith noon.

Love is a huge risk… He took it twice and what did it get him? A broken heart.

“You’re thinking that you’ll be happy after this, but what if you’ll be forever imprisoned by what if’s? Kami nina Zamiel, naayos namin. Ba’t iyong sa ‘yo, parang desidido kang talikuran?” halos mamaos ang boses ni Ridge. Mabigat pa rin sa loob nito ang gulong ginawa kahit nakabaon na iyon sa nakaraan.

But that’s where it’s unfair. Mapait na nginitian ni Leon si Ridge ‘tsaka niya itinulak ang sarili mula sa lamesa nang maisandal ang likod sa back rest ng kinauupuan. “Hindi tayo pare-pareho. Kung iyong sa inyo, nagawan ng paraan… Pa’no iyong akin? Hindi madaling magpakumbaba kasi ilang beses na ‘tong ginawa sa ‘kin. Masasaktan lang ako nang paulit-ulit kung magpapakalunod ako.”

“Hindi ka ba niya mahal?”

“Hindi.” Dahil kung henuwino si Keith noong magsabing mahal siya nito, baka siya mismo ang nagtali sa binata nang hindi na umalis sa tabi niya. “Kaya h’wag mo na ‘kong ikumpara sa inyo.”

Inaya siyang magtanan pero ano? Kung magsi-settle down si Leon kay Keith, kahit mahal niya iyong tao, hindi naman siya siguradong pangmatagalan sila. Ginawang cycle ni Keith ang pananakit sa kanya. Ayaw na niyang makipaglokohan dito.

“And I already bought a ring,” Leon added in a small voice. “I didn’t waste $500 to waste this thing. Tingin mo ba, may karapatan pa ‘kong umatras?”

Inismiran siya ni Ridge. “Pera lang naman ‘yan, Leon. Mababawi mo pa ‘yon at alam kong may ipon ka kaya anong aalalahanin mo? Ang akin, mas hindi ka makakaatras ‘pag naitali ka na sa iba.” 

Nahigit ang hininga niya at nagbaba siya ng tingin sa lamesa. Para siyang sinampal ng punto ni Ridge—hindi lang naman ang katawan niya ang ibibigay niya kay Elisa sa oras na magpakasal silang dalawa. Iyong siya mismo, buo, walang labis at walang kulang. Mula pisikal na katawan, puso, hanggang kaluluwa, iaaalay niya sa dalaga. 

“If you can’t give everything to Elisa ‘cause you know for a fact that you can only give yourself to someone else, then stop thinking about marriage,” mariing sabi ni Ridge.

Sumikip ang dibdib ni Leon sa narinig. Nag-angat siya ng tingin upang hagilapin ang mga mata ni Ridge ngunit napaatras siya nang makita kung gaano kaseryoso ang mukha ng kaibigan. Hindi ito naaawa kay Elisa o kung kanino pa bukod sa kanya.

“We don’t know who you’re with before you dated Elisa six months ago, but we clearly saw that you’re more contented and happy with them before her,” Ridge added.

Ikinuyom ni Leon ang mga kamao’t pagak na tumawa.

It was Keith. Kung papipiliin si Leon, mas gusto na niyang magpakasal kay Keith. Kahit pa na husgahan na siya ng buong mundo o magalit sa kanya ang publiko sa ginawa niyang pagtatakip ng sariling sekswalidad. Kahit ipagtabuyan na siya at masira na ang imaheng matagal niyang binuo para protektahan ang sarili mula sa panghuhusga. Ano pa ba kasi ang magagawa niya kung si Keith ang pilit na pinipili ng puso niya? Para saan pa ang pagpupumiglas niya kung ito na mismo ang nagdikta ng kasiyahan niya?

“Hindi ba kasasabi ko lang sa ‘yo?” nanghihinang aniya at nag-iwas ng tingin mula sa kaibigan para pagtakpan ang sakit na sumayaw sa mga mata niya. “Hindi na kami pwede, Ridge.”

Kumunot ang noo ng kaibigan. “Sinong nagsabi sa ‘yong hindi na kayo pwede?”

“Lahat.” Ibinalik niya ang mga mata sa pigura ni Ridge bago nagpakawala ng marahas na buntong hininga. “I only went in Canada to take a breather, but the country bitch slapped me.”

“A breather, you say. Pero ba’t ka ibi-bitch slap kung wala kang hinabol do’n? Ano bang nalaman mo’t nagkukumahog kang matali samantalang ayaw mo naman kay Elisa noon?”

Nag-isang linya ang mga labi ni Leon bago siya marahang tumango. Ito nga mismo. Hindi niya lamang masasabi ang buong detalye pero kahit isa man lang sana sa mga barkada niya, gusto niyang kahit isa lamang sa kanila e malamang ang dahilan kung bakit siya nagkakaganito. Na hindi lamang basta basta girlfriend ang kakumpitensya niya—fiancée na. Iyong malapit nang dalhin sa simbahan. 

Tanan? Ulol. Anong laban niya sa babaeng legal na itatali sa binata? Napagplanuhan at napag-usapan na ng lahat. Iiwanan din siya ni Keith. Babalik din ito sa kung kanino ito dapat maikasal… Unfortunately, it wasn’t him.

“Pumunta ka ba ro’n para bawiin siya?” pagtatanong ni Ridge na ikinatawa niya.

“No. I went to Canada because I really want to get some things off my head while checking how they have been doing,” paliwanag niya at ipinagsaklob ang mga kamay para paglaruan. 

The reason’s still clear in his head. Noong nalaman niya na nandoon si Keith, dali-dali siyang pumunta sa Canada para tapusin na sana ang lahat at makapagtanim ng panghabang buhay na sama ng loob. Kaso hindi nakuntento ang tadhana, pinag-trip-an pa siya’t inilapit kay Keith.

“I only wanted to see how they’re doing, Ridge. I never asked for more. I never asked to talk with them again nor to hold them, but fate came and teased me.” Nasisiphayong sinapo ni Leon ang noo. “But I ended up doing a grave mistake, Ridge. Only to know that things would be worse than what I’ve expected. This is the only escape route I have.” 

“But this is not your escape route, Leon. You’re only plunging yourself to something worse than whatever you’ve learned about the—”

Hindi na natuloy pa ang sinasabi ni Ridge noong ibagsak ni Leon ang mga kamay sa lamesa. Hindi sapat upang gumawa ng malakas na ingay pero sapat para matigilan at matahimik ang isa. 

“We’ve always transited a rough path. Now, what are the odds of forcing myself to forget?” 

A/N: Major spoiler sa new versions ng IL at CIBH. Anong soft-soft at fluff-fluff? Ang unfair na ang daming dinanas ni Leon at Keith tapos sila, chill lang samantalang sa original, sila talagang apat ang magulo. I kennat.

Btw po, baka po gusto niyo maging mutuals sa TWT? Gusto kong magpaka-active at nilalangaw na account ko. Baka mag-post din ako ng spoilers sa twitter from time to time. Baka lang naman.

Kabanata 61

KABANATA 61

KUNOT NOONG PINAGMAMASDAN ni Leon si Elisa habang abala itong maghiwa ng in-order nilang pagkain. Lihim siyang bumuntong hininga at sikretong napalunok. Hindi niya alam kung anong gagawin. Gusto niyang mag-propose pero ginugulo ni Ridge at Jay ang isipan niya. Ridge’s point… made sense though, because he’s been through pain. Kung magpapakasal nga raw siya at kung hindi talaga pwede sa taong gusto niya, mag-lie low daw muna siya’t makakahanap naman siya ng iba.

Jay, however… He still hasn’t proven anything yet.

Noong gustong makipagkita ni Leon sa katrabaho dahil nais niyang makita ang mga pruwebang ipinakita nito sa kanya nitong minsan sa video call, ‘tsaka lumabas ang balitang naaksidente raw ito.

The timing was uncanny.

Leon stilled when Elisa raised her head and looked at him intently, then she smiled. “Hindi ka pa ba kakain, Leon?”

“Oh. Um, yeah. Na-distract lang ako sa ‘yo. Mukhang nasasarapan ka kasi sa kinakain mo,” aniya.

“Masarap magluto ang chef dito!” masiglang anito at mayroong parte ng karneng iniabot sa kanya. “Come on baby, try it.”

Itinulak ni Leon ang sarili palayo sa kutsarang inilalapit nito sa bibig niya. “No, no. I’m good. Mamaya na ‘kong kaunti kakain.”

Nag-iwas ng tingin si Leon mula sa dalaga at sinubukang hanapin ang pigura ni Zachariel sa paligid. Kilala ni Elisa ang kaibigan kaya hindi niya ito dinala sa pinaka-main restaurant nito. Bagkus, dinala niya ang dalaga sa isa sa mga restaurant na pupuntahan ngayon ni Zachariel. It’s still his restaurant, but it’s of a different name. Naisip ni Zachariel na boring kung ipagsisiksikan nito lahat ng dish na gusto nitong ibenta sa madla sa iisang restaurant. Kaya ayun.

Leon contacted his friend, either. Hindi niya naiwasang mag-alala noong mabalitaang naaksidente si Jay isang araw kung kailan sila magkikita. Noong nagising pa ang binata, ipinasabi nito sa kanya na mag-iingat kay Elisa kung magkikita sila pagkatapos dahil mukhang may alam ito. Maybe it’s her intuition, but Jay insisted that she has been watching him.

Mabuti na lang talaga at pumayag si Zachariel na huwag munang magpakita pero panoorin sila ni Elisa. Maloko ang isang iyon pero pumayag. Iyon lang, nagsabi itong ikwento kung anong nangyayari so… yeah, he basically told Zachariel what Jay told him. Baka nga hindi lang si Zachariel ang nandito kung hindi maging ang buong barkada niya. He’s sure that that guy won’t keep silent since Leon seemed to fuck up more than they can imagine and ended up with a psycho.

Naririnig na niya motherly voice ni Ridge sa isip niya. ‘Pakakasalan mo ‘yan?’ Sigurado siyang kahit hindi ito nagger na katulad ni Zamiel, earful pa rin ang maririnig niya rito lalo na’t ilang beses na siyang napagsabihan.

“Naaksidente pala si Jay, ‘no? Kaya pala hindi siya pumapasok nitong nakaraan,” he slowly opened up a conversation as he stared at his girlfriend intently. Elisa seemed to still, but then her lips pursed and she apologetically at him. “Narinig ko lang sa mga kasama natin.”

No, he knows it even before the news came out. Noong magising si Jay, siya ang pinakauna nitong kinontak at hindi ang kumpanya nila. Hindi lang daw ito nakatawag agad dahil nagpahinga’t nanghihina.

Tipid na tumango si Elisa. “Ako rin. Nagulat ako kasi ‘di ba, pa-resign na sana siya? Then, this happened. Kawawa siya. I think he broke a leg or something…? It’s a shame, really.”

“It almost killed him,” he responded and smiled at Elisa whose eyes can’t be read anymore. “Parang hindi man aksidente iyong nangyari kay Jay. May sira raw sa loob ng sasakyan niya and the authorities are still checking it but as far as I’ve heard, kinalikot ang loob ng kotse ni Jay.”

“Pa’no mo ‘yan nalaman?” Elisa asked.

Leon tilted his head and hummed. “Just hearsay. Alam mo naman mga kasama natin sa trabaho, Wli. Masyado silang tsismoso’t tsismosa kaya napadpad din sa ‘kin ang balita.”

Nakabibinging katahimikan ang namutawi sa pagitan nila ni Elisa. There’s something dancing in the air – tension, pressure, or something he can’t explain. Siguro may na-trigger siya pero hinihiling din ni Leon na sana e wala.

“Magbabanyo na muna ako,” paalam ni Leon.

Itinulak niya ang sarili mula sa kinauupuan dahil hindi na niya kayang magkunwaring wala siyang alam. Walang matibay na pruweba pero hindi bobo si Leon para hindi mapansin na dumilim ang mukha ni Elisa. She didn’t look twisted but Leon gulped a mouthful of saliva after it registered to him that she looked furious. Pinag-usapan lang nila si Jay pero ngayong pinaalala niya na nakaligtas ito, para itong galit.

It’s not enough evidence but his mind has been telling him to run. But he didn’t.

Ilang minuto siguro siya sa banyo dahil nagpapalamig siya ng ulo pero noong mapagtantong sapat na ang itinagal niya rito, naisipan niyang balikan na si Elisa. For fuck’s sake. Instead of proposing, he’ll break up with her. Baka magaya pa siya kay Jay nang wala sa oras, e. Isa pa, tama naman si Ridge… Kung hindi pwede kay Keith, pwede namang sa iba na lang niya subukan.

“I’m back,” he said as soon as he got from Elisa’s back. The maiden flinched but when she looked up and their eyes met, she flashed him a sweet smile. “Oh? Hindi ka pa ba tapos kumain?”

“Hindi pa,” anito.

Tumango si Leon at bumalik sa kinauupuan niya. Once he’s back, he instinctually looked for a glass of water and when he found his, Leon reached for it. Dinala niya sa mga labi ang baso. His lips already touched the mouth of the glass and he already drank what seemed to be a drop of water when he noticed that something’s off. Nang mapansin ang titig sa kanya ni Elisa, naudlot ang kagustuhan niyang uminom at ibinaba ang kasangkapan sa lamesa.

He remembered that he can’t be too careless around her. Kasuspe-suspetya pa naman ang tinging ibinabato ng dalaga sa kanya.

Then there’s a long silence that embraced their atmosphere. Nagpatuloy si Elisa sa pagkain samantalang si Leon, dinidebate kung paano ba niya kakausapin si Elisa. He’s debating whether he’ll finally propose to her or not but because of what happened to Jay, he decided not to. It’s just that… He doesn’t know how can he tell Elisa that he’s breaking up with her.

“Ayaw mo ba talagang kumain?” pagtatanong ni Elisa.

Nginitian niya lamang ang dalaga’t marahan siyang umiling. Then, there’s nothing but silence again and he continued to lick his lips and gulp in an attempt to gather the confidence and the words that he wanted Elisa to know. King ina. Hindi naman mahirap makipag-break noon pero ngayon, hindi na niya alam.

“So you know, I called you here for something…” he trailed off. Naniningkit ang mga matang pinasadahan ni Leon ng tingin ang bulsa ng pantalon niya kung nasaan ang singsing para sana kay Elisa. He licked his lips before he brought his eyes back to her but noticed that his lips tasted something bitter. “Let’s break up, Eli.”

Parang hindi man lang nagulat si Elisa nang magsabi si Leon na gusto niyang makipag-break dito. Sa halip, matamis itong ngumiti sa kanya na para bang inaasahan nito ang gagawin niya. Hindi naiwasan ni Leon na kabahan dahil imbes na umiyak o mag-drama, hindi man lang ito gumawa ng kahit anong eskandalo’t tahimik lamang siyang pinagmamasdan.

“Iyon lang. Sorry for calling you out for dinner then breaking things up,” he said and pushed himself from his seat again. But this time, he’ll leave.

Bumuntong hininga si Elisa. “Is it after you slept with another man and cheated with me?”

“What?” namamangha niyang tanong kay Elisa. Nanlalaki ang mga mata niyang pinagmasdan ang dalaga na noon e sinusundan pala siya ng tingin. “Ba’t mo…”

Leon paused when dizziness suddenly hit him. Mabilis na tinakasan ng lakas si Leon at kahit anong pilit niyang tumayo nang tuwid ‘tsaka maghanap ng mahahawakan para hindi matumba, parang siya mismo ang nilalayuan ng mga pupwede niyang hawakan. At bago pa man siya makaalis mula sa kinauupuan niya—

He fell on the floor and he knew that his consciousness was slowly slipping away from how things are gradually turning blurred. But before he lost his senses, Leon thought he heard Elisa’s panicky voice, shouting his name— and then Zachariel’s shout.

“Leon, p’re!”

What Leon doesn’t get was that… He didn’t do anything but he still ended up— poisoned.

WHEN KEITH HEARD the news, it was as though he saw his entire world slowly crumbling apart in front of him, it was as if he saw Samara laughing at him— mocking him.

At that moment, Keith assumed that Samara’s curse began to work its way on him. He won’t have a happy ending with Leon? He could accept that. He could live through the pain, but to lose Leon entirely— not seeing him or knowing that he’d remain as nothing but a figment of memory would kill him. A huge part of Keith would consign itself to the grave if death comes after Leon.

It was just by accident when he found out. Naglalakad sila ni Leonardo noon pabalik ng ospital dahil katatapos lang nila mag-lunch nang tumawag ang isa sa mga barkada ni Leon. At first, Keith didn’t mind. He just thought that maybe Leon’s proposal was a success because… If it isn’t, he’ll fly back to Philippines and take him back.

But as soon as Leonardo’s voice started sounding panicked and when he kept on looking at him and at his phone, with a face whose color drained and beads of sweat forming on his forehead, Keith knew that there’s something unpleasant going on. And it didn’t even take long until he found out why Leonardo started sounding like he’s about to leave and fix something.

“His ex-girlfriend poisoned him?!” Leonardo sounded infuriated, frustrated, and anxious.

While Keith accidentally let go of his coffee. It spilled on the ground but instead of cleaning up, he watched Leonardo walk around as fear danced on his own eyes. He’s too fixated on the conversation that his friend was having with Leon’s friends, whoever he was talking to, that he can’t pay attention to the mess he made.

“Sige, sige. Salamat, Zach. Uuwi ako, pakibantayan na lang muna si Leon at balitaan niyo ‘ko tungkol sa kapatid ko.” Tumigil si Leonardo sa pagsasalita dahil mukhang mayroong sinabi si Zachariel dito. “Oo, kung pwede niyong kontakin sina Mama. Salamat, salamat. Sige.”

Noong patayin ni Leonardo ang tawag, bago pa man makapagtanong si Keith e napaupo ang kaibigan sa sahig at ibinaona ng mukha sa pagitan ng mga braso nito.

“Hindi ako babalik sa trabaho,” Leonardo sounded weak when he said those words. “Could you report what happened? Kailangan kong umuwi ng Pilipinas. Asap.”

Keith clenched his fists. “Can’t we just call them?”

“Gago, nagtatrabaho tayong dalawa—” Natigilan si Leonardo at namamanghang nag-angat ng tingin sa kanya nang mayroong mapagtanto. “Sasama ka ba sa ‘kin?”

Itinikom ni Keith ang bibig at tumango. He can’t just stay here right after he found out that Leon’s trapped in a dire situation. Though Keith knew that his baby dug his own grave, he can’t allow himself to stand here and wait for the good news because… What if he doesn’t get one? Napalunok si Keith at pinipigilan na lamang ang sariling manginig.

They stayed like that for a few minutes until Leonardo pushed himself to stand up and told him that they’re excusing themselves from work. Si Leonardo na rin daw ang magba-vouch kay Keith para ma-approve ang pag-uwi nila sa Pilipinas dahil siguradong hindi siya hahayaang umalis at ang alam ng buong ospital, engaged pa rin siya kay Samara. They didn’t announce it publicly yet but they’ve been dropping hints that the marriage wouldn’t proceed anymore.

Habang nagpapaalam si Leonardo sa trabaho at nag-a-arrange siya ng plane tickets para sa kanilang magkaibigan, kahit pa na mahal at halos hindi nila gigipitin sila ng urgent flight, iyon pa rin ang kinuha nina Keith nang kaagad silang makapunta sa kinaroroonan ni Leon.

It’s just that… In the middle of arranging flights for the two of them, Keith paused when he noticed that Samara has been watching him from a not-so-far distance. His forehead creased. Mabuti na lang at tapos na niyang tawagan ang airport kaya nang lapitan siya ni Samara, hindi na nito maiistorbo ang inaasikaso niya.

“‘Di ba sinabihan kita?” she said and stopped beside him. Alam ni Keith na hindi ito magtatagal kaya hinayaan niya ito. “You’d never have a happy ending with him, Keith. Sa ‘kin ka pa rin babalik.”

Keith smiled apologetically. He refuses to retort because he knew that she’s just saying these things after he hurt her.

“At sa oras na babalik ka sa ‘kin, tatawanan kita. You’ll beg me, Keith. You’ll kneel in front of me,” she threatened him before she finally walked away.

Lumunok si Keith at namamanghang sinundan ng tingin ang dalaga. Alam niya sa sariling hindi na siya babalik sa dalaga dahil magiging kumplikado lang ang takbo ng mga buhay nila. He doesn’t love her. Sure, he admired her when he was younger but his feelings were never deep. He was just attracted and it was an impulsive decision when he agreed to date her. Hindi niya gustong gumamit ng ibang tao para pagtakpan ang nararamdaman niya para kay Leon noon pero kinain niya rin ang sinabi’t iyon ang ginawa.

But twice is enough. He won’t hurt Samara anymore and he’d stop deceiving Leon.

HINDI MABILANG NI KEITH kung ilang beses siyang lumunok noong makauwi sila sa Pilipinas. It’s been what… A day and a half since they’ve started travelling but none of them went home first, instead; they went straight to the hospital that Zachariel told them and asked about Leon Eleazar. Keith won’t lie if he said that during the entire ride, the tension that braced their chests kept on getting intense. Leonardo kept on reprimanding him too, instead of Leon, his friend lashed out on him because he finally knew what’s going on between the two of them.

But this is… history.

Noong makarating sila sa kwartong kinaroroonan ni Leon, saktong kalalabas lamang ng doktor doon. Nandoon din si Zamiel, ang kakambal ni Zachariel, at mukhang ito ang nakatokang magbantay kay Leon dahil dito rin ito nagtatrabaho.

“Kuya Nards, Kuya… Keith,” Zamiel trailed off when he saw the two of them. He eyed their luggages and assumed that it’s only been an hour or two since they arrived. “You arrived in the right time. Katatapos lang ma-check up ni Leon.”

“Anong nangyari sa kanya? ‘Di naman siguro mamamatay, ano?” pag-uusisa ni Leonardo pero bumuga ito ng marahas na hangin nang mapagtantong hindi maganda ang pagkaka-phrase ng sinabi nito. “Sorry, ayoko kasing mag-panic. Kumusta kapatid ko, Miel?”

Zamiel gestured the doctor to explain what happened and during the first words that he mentioned, Keith can’t help it but to feel weaker and weaker. Fortunately, Leon didn’t die but he almost did. He’s exposed to strychnine, a kind of drug used to kill pests, particularly; rats. They managed to save Leon but he did suffer some consequences. Fortunately, his seizure wasn’t that bad and there’s little to mild respiratory problems. So far, his friends kept Leon in check just in case something happens.

After the doctor left, Zamiel explained what happened thoroughly. They were informed of what happened during the entire investigation and that it’s still ongoing. They’re still gathering evidences but Jay, one of Leon’s colleague who also fell victim by her, agreed to work with them because he knew that she’ll do something. Zamiel told them that Elisa found out that Leon and Jay would be meeting up and that Jay would convince Leon not to propose to her, which caused a riot.

“King ina ng batang ‘to,” mura ni Leonardo sa kapatid noong makapasok sila sa kwarto nito. Naniningkit ang mga mata nitong dinuduro ang noo’y tulog na kapatid. “Pakyu. Uuwi sina Mama. ‘Pag nagising ka, ihanda mo ‘yang tenga mo. Tatanga-tanga kang peste ka.”

Si Keith na lang ang pumigil kay Leonardo noong maawa na siya kay Leon dahil wala na ngang malay, nirireklamo pa. “Tama na ‘yan. Baka magising si Leon, Nards. Mamaya mo na pag-initan ‘pag nagising.”

The thing is, they caught Elisa because Zachariel managed to hold her up before she could escape and the authorities already took her in. Her parents weren’t allowed to bail her out because there’s already two cases of attempted murder wafting on their daugter’s head. Hindi lang maintindihan ni Keith kung saan nakakuha ng styriche si Elisa at kung bakit nito gustong patayin si Leon. Although he’s informed that it’s obsession, Elisa didn’t show any signs because the last time he saw her, she acted perfectly normal.

But he guessed that that’s where the saying “don’t judge the book by its cover” would enter.

Huminga nang malalim si Keith nang tignan si Leon at mapansing medyo marami-raming nakakabit sa katawan nito. Most are to take care of his respiratory system since it’s what the poison usually attacks. He feels bad. Kung alam lang niya na ganito, edi sana mas maaga niyang sinundan si Leon at hindi na naghintay na makarinig ng balita rito.

“Mabuti na lang, ‘di ganyan si Samara, ano?” pag-iiba ni Leonardo ng usapan pero natawa lamang siya.

Then, he massaged his temples. “Sinusumpa niya ‘ko, Nards. Ilang beses niyang sinabi na babalikan ko rin siya. Wala na ‘kong balak bumalik sa kanya. Si Leon lang naman ang toxic na babalik-balikan ko.”

“It must be hard ending up with obsessed girlfriends.” Umikot ang mga mata ni Leonardo at tumayo sa tabi niya. Pinagmasdan din nito ang kapatid na noon e mahimbing na natutulog. “Mabuti na lang at walang nangyaring malala sa batang ‘yan. Ikaw na bahala. Hindi ko na ‘yan ipapahawak bukod sa ‘yo.”

“Mabuti sana kung pati siya, payag.”

Umismid ang kaibigan. “Wala siyang choice dahil pati ako, isusupalpal kita sa isang ‘yan. I can’t trust him to anyone but you. Mukhang balak mo na rin namang magbago. Sapat na ‘yon.”

“Was I a douche?”

“Hindi ba sinabi ni Leon na ikaw naman talaga ang totoong papalit-palit ng babae noon at hindi siya? Patalon-talon ka hanggang mag-settle ka kay Samara. Siya lang ang madalas nating makita dahil inuuwi niya talaga sa bahay noon. But you dated a lot of women before you accepted your feelings towards Leon. Yeah, you’re a douche.”

Imbes na sumagot, humimig lamang siya samantalang si Leonardo naman e tila ba pagod na pagod nang lumapit sa bakanteng upuan malapit sa kanila. Nabanggit ni Leonardo na pupunta ang mga kabarkada ni Leon mamaya dahil hindi madalas maasikaso ng mga ito ang kaibigan bukod kay Zamiel na halos hindi umuwi para masigurong hindi magsi-seizure si Leon o magkakaroon ng problema sa paghinga.

“Nahuli naman na si Elisa, ‘di ko alam kung anong iaambag ko sa imbestigasyon pero sigurado akong magsasampa ng kaso sina Mama at Papa,” ani Leonardo. Halos hindi na niya marinig ang sinasabi nito dahil mataman niyang pinagmamasdan si Leon. Nang mapansin siya ng kaibigan, umismid ito. “H’wag kang babalik ng Canada na hindi kayo maayos. Ako talaga makakasuntukan mo.”

Napahalakhak siya sa banta nito. “May trabaho rin akong iniwan sa Canada, Nards. ‘Tsaka ‘di ko rin alam kung kailan ba ‘ko nito pakikinggan.”

“Pilitin mong makinig sa ‘yo. Sawang-sawa na ‘kong makita na para kang susuko sa buhay dahil diyan sa kapatid ko. Lumaban ka, ‘di ‘yong magpapakumbaba ka lang. Kaya walang nangyayari sa inyo, e.”

Kabanata 62

KABANATA 62

TIKOM ANG BIBIG na pinanonood ni Leon si Keith na mag-ayos ng mga gamit niya sa ospital. Kanina pa kumikibot ang kilay niya, lalo na nang iwanan sila ni Leonardo dahil kukuha raw ito ng mga damit sa bahay. Nagmamadali kasi itong pumunta rito kasama si Keith nang marinig ang balitang muntik siyang pag-trip-an ni Elisa. Kahit nakakauwi naman ang mga ito dahil nag-take over daw si Zamiel at Ridge, hindi nakapaghanda ang dalawa noong magising siya.

Well, anyway… It’s not a problem. Ni hindi nga inisip ni Leon na magigising pa siya.

Pero anong ginagawa nito rito? Sa pagkakaalala niya, nagmakaawa siya na layuan siya nito, a? Naguguluhang sumimangot si Leon at nang marinig niya ang mahinang pagkalansing ng plato’t kutsara sa direksyon ng binata, roon niya naituon ang atensyon niya.

Apparently, he’s still bedridden. Not exactly. Pupwede pa rin siyang tumayo’t tumakbo mula kay Keith. Nanghihina lang talaga siya dahil halos kagigising niya lang. Sa pagkakaalala niya, muntik lang naman siyang malason pero bago pa man siya makaalis mula sa table nilang dalawa, alam niyang nawalan siya ng malay. Boses na yata ni Zachariel ang huli niyang narinig bago siya na-knock out nang tuluyan.

Then boom— oh, shit.

Napaatras si Leon nang makitang naglakad palapit sa kanya ang binata. Kaso, bed rest lang ng hospital bed ang pumigil sa kanya kaya napamura siya. Samantalang si Keith, bumuntong hininga lamang sa ginawa niya.

Maybe Keith thinks that he’s stupid or childish. Maybe he thinks that he’s too rash and won’t stop until he gets a taste of his own medicine which… is unfortunately true. He inwardly groaned.

“Mga kaibigan mo ang nag-asikaso sa ex-girlfriend mo. You suffered from poisoning but fortunately, nothing too serious happened to you. Madalas kasama si Leonardo dahil kakasuhan nila si Elisa. Pati iyong Jay na kausap mo bago ka nilason, kasama niyo,” Keith explained.

The man stared at him intently. Sa sobrang intense ng pagkakatitig nito sa kanya, pinikit ni Leon ang mga mata at pinakiramdaman kung paano ito maghukay ng butas sa ulo niya. He made grumbling noises. Hindi siya kumportableng pinagmamasdan siya nito at tila ba tinatanong ang life decisions niya. Ayos na si Ridge, e. Kaso dumagdag pa si Keith na parang kung pupwede lang, itatali siya.

He was… trying to break up with Elisa peacefully! Ano bang malay niya na malakas ang loob ng isang iyon at sa harap ng publiko siya susubukang patayin? He didn’t know that she’s been watching over him and Jay. Para nga siyang binuhusan ng malamig na tubig nang banggitin nito na may nangyari sa kanila ni Keith sa Canada bago siya nawalan ng malay.

So, she was there… Ni hindi man lang napansin ni Leon sa t’wing kakausapin niya ito.

“Seriously, you’re so…” Keith trailed off before he sighed. Tila ba ito na ang sumuko dahil alam nitong hindi siya makikinig dito. “Kumusta ang pakiramdam mo?”

Naimulat ni Leon ang mga mata nang nag-aalala siyang tanungin ni Keith. He can’t help but stare at the man in disbelief, but when he took a step forward, he flinched.

Halos kumapit si Leon sa bed rest nang umupo si Keith sa dulo ng hinihigaan niya. “Anong ginagawa mo rito? ‘Di ba sinabi ko na sa ‘yong gusto kong magsimula ng panibagong buhay na wala ka?”

Bakit ba siya naghahanap ng away e halos kagigising lang niya? Hindi nga niya alam kung gaano katagal siyang tulog basta natataranta lang na umalis si Leonardo nang makitang mulat na ang mga mata niya tapos tumawag lang sandali ng doktor ‘tsaka umalis. Basta, parang whirlwind ang buhay niya noong magising siya.

“‘Yan ba talaga dapat ang concern natin ngayon imbes na malaman ko kung maayos na ba ang pakiramdam ko? Le, what if I have to call a doctor?” naniningkit ang mga matang tanong ni Keith sa kanya. Mangha pa yata ito dahil nakakuha agad siya ng lakas ng loob na awayin ito.

“I’m okay,” he mouthed angrily. “Anong ginagawa mo rito? As far as I can remember, I clearly set out boundaries for us.”

Nananantya siyang pinagmasdan ni Keith. Then, he blew out a trill. “You’re not starting a new life without me. At least, that’s what I wanted.”

“Paladesisyon ka?”

Napailing ito. “Sinapak ako ni Nards. Ikaw na lang laging nagdidesisyon para sa ‘ting dalawa at ‘di pwedeng gano’n dahil walang mangyayari sa ‘tin. I’ve spoiled you enough. I’ve had enough of why you always make things complicated for us.”

“Excuse me—”

“I’m stealing the lead from you. I can’t trust you driving our fate anymore or we’ll hit a dead end,” Keith cut him off and there’s finality in his voice. “I already owned up to my mistakes. I fixed my problems. E, ikaw? Hanggang sa’n ka ba dapat dalhin ng pride mo, Leon? Muntik pang dumating sa puntong ‘di na kita makikita. Do you really think that I’m joking when I said that I’ll lose myself if I lose you? Was that what you wanted? Tinatantya mo ba talaga kung hanggang saan ako?”

Parang sininok si Leon noong pagalitan siya ni Keith. Nanlabo ang mga mata niya— hindi naman

dapat . Ayaw niyang mag-isip. Hindi niya alam kung natakot ba siya sa kalokohan niya o dahil parang sasabog ang puso niya dahil nandito ang binata.

“Weren’t you terrified?” Keith suddenly asked which pulled him back from his reverie. Sa pagkakataong iyon, mas kalmado na ang binata. “Sorry for bursting out. The authorities said that the poison wasn’t in your drink, Leon. Elisa wiped it on the mouth of your glass.”

Imbes na sumagot, lumunok lamang si Leon at nag-iwas ng tingin. Of course, it’s scary! Muntik siyang mamatay kung kailan maayos siyang nakikipag-break kay Elisa. He can’t remember drinking from the glass either, which didn’t make any sense, until Keith mentioned that the poison was at the mouth of the glass. Nalason niya noong madala niya sa labi ang bibig ng baso bago niya maalala na baka may balak sa kanya ang dalaga.

“Si Zachariel ang humuli kay Elisa. May mga witness ding nagsabi na nakita nilang pinahid ni Elisa ang lason no’ng nagbanyo ka. Why are you so careless?” Keith heaved a deep sigh. “You knew that she’ll kill you, but why weren’t you vigilant?”

Leon turned to Keith’s direction to defend himself but no words escaped his mouth. The side of his lips twitched before he looked away again and clutched on his blanket’s fabric tightly.

“Sorry,” was all that he could say. It was just one word but fuck. After he said that, he couldn’t help it but to lower his head and hold back his tears. King ina, hindi naman dapat siya umiiyak. Bakit ang emosyonal niya? Dahil ba ngayon lang siya pinagalitan ni Keith?

Napasinghap siya nang inabot pala siya ni Keith para tapikin ang ulo niya. Kinagat niya ang pang-ibabang labi at kahit gustung-gusto niyang umiwas kay Keith ngayon, hindi niya magawa. It’s just a small gesture and he hated how he melted in Keith’s touch. He feels warm… and safe— he shouldn’t be, because this man hurt him, and he hurt him twice as much. Ha. Hindi nga makapaniwala si Leon na ang forgiving ng isang ito dahil kung ibang tao ito, baka matagal na siyang itinaboy.

He doesn’t know if he’s lucky or loved. But he’d like to think that he was.

“BAKIT IKAW ANG nag-aalaga sa ‘kin?” nagtataka niyang tanong kay Keith noong halos kaaalis lamang ng doktor at kapapasok lamang nito pabalik sa kwarto niya. Keith raised a brow at him but he arched a brow in return. “Hindi ba dapat nando’n ka sa fiancée mo?”

Bumuntong hininga si Keith. “Bakit? Ayaw mo bang ako ang nag-aalaga sa ‘yo ngayon?”

Napatanga siya’t parang nalunok niya ang dila. Hindi siya makasagot dahil hindi sa ayaw niyang nandito si Keith— putang ina, pinaalis niya tapos ayaw na niyang itulak na naman? Nasisiphayo niyang pinaglandas ang mga daliri sa buhok at huminga nang malalim.

“Nagtatanong ako nang maayos, Keith. Nandito ka ba para magpaalam o ano?” natatanga niyang tanong.

Inismiran siya ni Keith bago ito humalakhak. “When I told you that you can’t start a new life without me, did you really translate that into me, bidding goodbye to you? Matalino ka pero wala kang comprehension, ‘no?”

“Why the fu—” Nasisiphayong napahilamos ng mukha si Leon. Wala na, hindi na siya magsasalita. Bumalik siya sa pagkakahiga’t parang batang nagtalukbong. Tinatanong niya si Keith nang maayos dahil noong huli silang nagkita, engaged pa ito. Imposibleng ikansela lang na parang wala lang ang kasal. Ano iyon, joke time lang? Malaki ginastos nito sa paghahanda tapos dinitch lang?

Sumagitsit si Leon nang mapansing manipis ang kumot niya’t nakikita niyang naglalakad palapit sa kanya si Keith bagamat malabo. He turned to the other side when he felt that the man would sit on the edge of his bed. Sumiksik siya sa pinakagilid pero tumigil noong mapansing mahuhulog na siya. Maliit lang ang hospital bed at hindi kasya ang dalawang tao, ano.

“You’re probably thinking that I can’t just throw away my money, no?” Mahinang humalakhak si Keith at muling tinapik ang ulo niya. “But guess what? I did. Ano bang akala mo sa ‘kin, Leon? Papayag na magpakasal sa hindi ko naman gusto?”

He growled. “Ang sabi mo, mahal mo siya. Ako pa ang pinaglololoko mo! Mukha ba ‘kong bingi?!”

“Hindi ka bingi pero ‘di mo ‘ko pinagpaliwanag—”

“Ba’t naman ako makikinig sa ‘yo? You’re clearly in love with her and you’re just about to get married!”

Bumuntong hininga si Keith at bago pa man ipilit ni Leon ang matulog, nabigla siya nang hilain nito ang kumot na ipinantakip niya sa buong katawan. Namamangha niyang pinagmasdan si Keith nang mahuli nito ang mga mata niya, pero hindi niya rin maiwasang mapasimangot nang makitang hindi na ito natutuwa sa pinagsasasabi niya.

But why is he mad?! Si Leon nga ang trinayidor dito!

“Kaya wala tayong natatapos na usapan dahil tamang hinala ka, alam mo ba ‘yon? And I still don’t get myself for allowing all of these… one-sided conversations.” Nasisiphayong napailing si Keith at maging ito, sinapo ang ulo para hilutin ang sentido. “I did that because Samara was in the same hotel and she’s furious. Kung ‘di ko sinabi ‘yon baka ‘di ka na nakarating sa loob ng banyo at nakita mo pa siyang mag-eskandalo.”

Kahit si Leon, mag-eeskandalo dahil ang laking gulo ng ginawa ni Keith. Pero syempre, minumura niya rin ang sarili dahil hindi naman iyon mangyayari kung hindi siya bumigay sa halik nito.

Pinangilabutan siya.

“You’re just excusing yourself,” Leon mouthed angrily.

Mataman siyang pinagmasdan ni Keith. “Maybe, but you should know that I got mad at myself too because you had to hear me saying those words. I didn’t mean anything when I said that I love Samara, I only did that to try and escalate things before she sees us together, on the same bed. Kung alam ko lang na gising ka, tingin mo ba sasabihin ko ‘yon? Kung kailang umamin ka sa ‘kin?”

“Lasing lang ako no’n.”

“Stop making excuses. I know what I heard and I know that you’re still sober when you confessed,” Keith responded before he went and covered him back with his blanket. “Matulog ka muna. Walang mangyayari sa usapan natin ngayon dahil mainit pa ang ulo mo sa ‘kin pero makakatulog na ‘ko kahit pa’no dahil alam mo nang wala akong gusto kay Samara.”

Imbes na sumagot, lumunok lamang si Leon. Hinawakan niya ang dulo ng kumot niya at sinigurong hindi na ito basta-bastang mahihila ulit ni Keith. But ah, it hurts when he swallowed. Namuo iyong mga luha niyang hindi naman dapat.

“I can wait ‘til you’re ready to listen to me,” Keith added. He sounded more gentle this time, unlike earlier that he appeared to have been prepared in case they’d end up in another debate. “I don’t care if it takes time but I won’t stop until you hear me out. Don’t worry, I’m doing this to just… clear misunderstandings between us. Kung ayaw mo na sa ‘kin, ayos lang. Gusto ko lang na magkalinawan tayong dalawa.”

Leon scoffed. “You’re always saying this but at the end of the day, you’d introduce me to another woman whom you’d call as your girlfriend… or fiancée. I don’t know.”

“I won’t. Not anymore.” Keith hummed and began to pat his head as if lulling him to sleep. “If it helps you to sleep soundly, then know that I already cancelled my marriage with Samara and had already cut ties with her. There’s no other woman in my life anymore… So, listen to me… when you’re ready.”

He doesn’t think that he’ll ever be ready to listen to Keith since he’s harboured all these negative feelings towards him since he was in high school. Keith’s image inside his head is tainted… and full of betrayal. He’s his first heartbreak, after all. A walking disaster.

Humigop nang malalim na hininga si Leon at unti-unting pumikit nang maramdamang bumibigat na ang talukap ng mga mata niya. Fuck, he’s not supposed to be lulled to sleep by Keith’s patting or presence. But it feels… oddly nice to have him around again .

Several years ago…

(JHS!Leon, college student!Keith)

“LEON, BUMABA KA nga muna sandali! May ipapakilala ako sa ‘yo, mabilis lang!” dinig niyang sigaw ng kuya Leonardo niya mula sa may sala.

Sumimangot si Leon at pinasadahan ng mabilis na tingin ang pinto ng kwarto. Nakaupo siya sa bean bag at mas lalong inilubog ang sarili noong oras na makumpirmang walang balak ang Kuya Leonardo niya na puntahan siya rito para katukin nang mapababa.

“Ingay-ingay, magpapakilala lang naman ng bisita,” pagdadabog niya bago nagpatuloy sa paglalaro ng Pokémon Rangers. “Pwede naman silang magmiryenda nang ‘di ako tinatawag.”

Sabado pa naman ngayon at gusto ni Leon na sulitin ang weekends sa pamamagitan ng pagbababad sa nilalaro. Mayroon kasing dumating na bagong video games ang mga magulang sa kanila at gusto niyang siya ang unang makakasubok.

“Sandali. Pa’no kung girlfriend niya?” Natigilan si Leon sa naisip at ibinaba ang Nintendo sa hita para muling tignan ang pinto. “May pumapatol pa ba kay Kuya? E, pero ‘pag may girlfriend naman siya, matik niya ‘kong sinusugod dito…”

He’s confused. Kung hindi girlfriend, sino ang dinala nito sa pamamahay nila?

Kumunot ang noo ni Leon noong makarinig siya ng ingay galing sa kusina. Tapos, maririnig niya paminsan-minsan ang boses ng Kuya Leonardo niya na may kausap. Dahil mahina na ang boses, hindi maintindihan ni Leon kung anong sinasabi nito. Basta ang mahalaga, kumpirmadong mayroon itong kasama sa labas.

“Leon! Sabi nang bumaba ka rito, e! Nagdala kami ng miryenda!” muling sigaw ng kuya niya.

Napapitlag si Leon nang marinig ang salitang ‘miryenda’. Nadulas tuloy mula sa hita niya ang Nintendo niya’t bumagsak sa bean bag. Mabuti na lang at doon dahil magwawala si Leon kung sakali. Pero sige, kahit nag-uwi ng babae ang Kuya Leonardo niya, hindi siya magsusumbong kung makakakita siya ng Chippy na green sa ibaba.

“Sandali lang! Sino ba kasi ‘yan?!” sigaw niya pabalik bago pinulot ang Nintendo ‘tsaka bumangon mula sa pagkakaupo.

Nasisiphayong sumigaw pabalik si Leonardo, “basta bumaba ka na lang! Kumuha ka na rin ng miryenda pagkatapos mo magpakilala kung gusto mong diyan ka lang sa kwarto mo!”

Oo. Gusto niya talagang sa kwarto lang siya.

Noong mailigpit ang Nintendo, mabilis na lumabas si Leon sa kwarto. Makikitsismis muna siya tapos maghahanap ng Chippy na green. Kapag wala, magcha-chat siya sa mga magulang nila kasi nag-uwi na naman ng babae ang kuya niya… Though, hindi naman nagagalit ang mga ito at tuwang-tuwa pa.

Sa kanya lang nagagalit dahil bata pa raw siya. Raw.

“Kuya, ‘pag girlfriend mo ‘yan, isusumbong kita kina Mama!” banta niya habang bumababa ng hagdan.

“Edi magsumbong ka, subukan natin. ‘Ba! Sasabihin ko ring may girlfriend ka nitong minsan!” anito bagamat wala pa naman si Leon malapit sa kapatid. “Keith, ikaw na magtimpla ng juice! Ililigpit ko lang ‘tong mga plastik na pinaglagyan ng tinapay.”

“Kate?” ulit niya sa pangalan na binanggit ng kuya niya. Mukhang iyon ang pangalan ng bisita.

Sabi na nga ba niya at babae! May masasabi talaga siyang tsaa sa mga magulang nila mamaya, e.

Dali-daling dumiretso sa kusina si Leon para makita ang bagong girlfriend ng Kuya Leonardo niya. Nanlilisik ang mga mata niyang hinanap ang bisita. Sumandal siya sa door frame hanggang sa makahagip siya ng pigura sa kabilang banda ng kusina. Medyo malayo sa kuya niya at iba ang inaasikaso dahil inutusan ni Leonardo.

Napasinghap si Leon noong ang inakala niyang ‘Kate’ e lalaki pala! Barako, amputa! Mas matangkad pa nga sa Kuya Leonardo niya kaya bahagyang napaatras si Leon para kahit paano e itago ang sarili. Baka bigla siyang sunggaban dahil pinagbintangan niyang babae! Baka nasaktan ang pride.

Nang lumingon sa gawi niya ang binata, pareho silang natigilan. Awtomatikong nagtama ang mga mata nila ni Leon at ewan ba niya, imbes na matakot pa siya lalo e bigla siyang nakaramdam ng kung ano sa dibdib. Para siyang na-excite nang matagpuan ang mga mata nito at rumehistro sa kanya ang itsura ng binata. Nanlaki ang mga mata ni Leon at bahagyang umawang ang mga labi niya. Awit sa kanya!

King ina, buong buhay niya e naniwala siyang gwapo siya tapos biglang ihaharap sa kanya itong bisita nila! Who is he and how does he like his egg on the morning? Biro lang, parang nakahanap si Leon ng inspirasyon para mag-work out o magpagwapo lalo!

“Oy, nandiyan ka na pala!” ani Leonardo nang mapansin na siya. Napapitlag si Leon dahil masyado siyang abala kakatitig doon sa kasama ng kuya niya.

Ipinilig niya ang ulo para harapin ang kapatid. Ang kaninang pagkagulat at pagkamangha, napalitan ng simangot dahil istorbo itong si Leonardo!

“Kararating ko lang! Ang busy mo kasi!” sagot niya na ikinailing lang ng kuya niya. “Anong miryenda? Bumili ka ba ng Chippy na kulay green?”

“Ayos ka, a. Puro ka chichirya! O eto, tinapay! Kumuha ka ng crinkles tapos magpakilala ka sa bisita!” Halos ihampas ni Leonardo ang platitong punung-puno ng crinkles sa lamesa at nawala lahat ng emosyon sa mga mata ni Leon.

“Ah, crinkles.” Medyo wala sa mood si Leon na kumain ng tinapay pero totoo naman ang sinabi ng Kuya niya na puro siya chichirya.  “Gusto ko ng Chippy.”

“‘Wag kang maarte, mahiya ka sa bisita at siya bumili niyan.”

“Oh. Shit,” mahinang mura niya bago siya napatayo ng tuwid at muling hinarap iyong bisita.

Hinanap niya ang pigura ng binata at natagpuan niya itong nagtitimpla na ng juice sa baso. Hindi nakawala sa mga mata ni Leon ang marahan nitong pag-iling habang natatawa at mukhang naaaliw sa kanila ni Leonardo. Umangat ang isang kilay ni Leon sa pagtataka ngunit ipinagsakibit balikat ang reaksyon nito. Baka talagang nakakatuwa lang sila panoorin ng kuya niya dahil marami nang nagsabi noon.

“Hello, Leon nga po pala!” pakilala niya nang maalalang ito nga pala ang pakay niya nang makabalik na siya sa kwarto.

Sayang kasi wala siyang isusumbong pero… sige.

Nag-angat ng tingin ang binata at sumilay pagsilay ang ngiti sa mga labi nito noong mahanap ang mga mata niya. Lihim na napalunok si Leon. He slightly fidgeted if not for his brain smacking him with the fact that he would look cringe-y! Naitigil naman niya ang ginagawa ngunit nanghina nang marinig na magsalita ang kasama ng Kuya Leonardo niya. Napakapit siya sa door frame ng kusina at muntik masamid sa sariling laway.

“Hi, I’m Keith,” pakilala nito pabalik.

What the fuck…? Sana lahat gwapo.

Kabanata 63

KABANATA 63

“HOY, MAUUNA NA ‘kong uuwi sa inyo, a! May gagawin pa ‘ko sa bahay!” nagmamadaling paalam ni Leon habang mabilis na inililigpit ang mga gamit.

Mabilis na nag-angat ng tingin si Zachariel para habulin siya. “Huh? Hoy! Nangako ka na magja-Jollibee tayong lima, sa’n mo balak na pumunta?! Tatakas ka na naman porket pupunta na naman si Kuya Keith sa bahay niyo!”

Naunang matapos ang klase nito habang sina Leon na kalapit department lang, ngayon lang mag-uuwian. Halos kaaalis lang ng teacher nila’t kalalapit naman nito para sunduin siya nang magpaalam siya bigla kaya sumimangot ang binata.

“Anong—?!” namamangha nitong asik sa kaibigan.

Bakit nito alam na maaga siyang aalis dahil kay Keith?! Napasinghap siya nang mahulaan ni Zachariel ang pupuntahan niya ngunit pinakyuhan niya ito. Siya, hindi na siya natutuwa na nalalaman nito ang mga lakad niya, a! Iyong totoo, sinusundan na ba siya ni Zachariel?!

“Ba’t mo alam?! ‘Wag mo nga ‘kong sundan!” singhal niya rito.

Nandidiri siyang tinapunan ng tingin ni Zachariel. “Nyay! ‘Di naman kita sinusundan. Maganda ka ba?! Sinasabi ko lang na nagmamadali ka lang umuwi ‘pag bumibisita sa inyo si Kuya Keith. ‘Yong totoo, crush mo ba ‘yon?!”

“Yak, pakyu!”

Grade twelve. Tatlong taon at kalahati na silang magkakilala ni Keith at hindi napansin ni Leon sa bilis ng panahon pero ngayong napapaisip siya… Oo nga, ‘no? Parang kailan lang at ‘Kate’ pa ang banggit niya sa pangalan ni Keith tapos ngayon ito na ang kasama niya halos araw-araw.

“May pa-yak yak ka pa riyan e pinagpapalit mo na kami kay kuya Keith!” sita sa kanya ni Zachariel ‘tsaka siya hinagisan ng nakita nitong walis. “Tokshit mo naman! Ilang araw nang plano ‘to kasi madalang lang tayo magkita-kita, e! Cleaners ka pa yata! Sinong president niyo?!”

Mabilis niyang sinuot ang bag. “King ina mo, Zach! Ikaw na! Kung gusto mo, ikaw na maglinis diyan! Kita mong may lakad ako, e.”

“May lakad nga tayo, tanga!” habol sa kanya ni Zachariel. “Gago! Hindi ka na naman sisipot e naka-oo ka na!”

Kumaway lang siya imbes na pansinin ito. Kung pwede lang nga, baka sinend-an niya pa ito ng flying kiss kaso maraming mata ang mainit na nanonood sa kanila, e. Ang dami kasing nag-iisip na baka hindi lang sina Ridge at Zamiel ang may inside relationship sa barkada nila. E ang mahirap pa rito, sikat silang apat – lowkey si Gian – kaya parang naglalakad din sa balat ng itlog si Leon at Zachariel.

Noong nakalabas na siya sa eskwelahan, mabilis niyang kinuha ang cellphone mula sa bulsa. Tinignan niya kung may nag-text ba. Umaasa siyang magti-text si Keith kung uwian na ba nila ngunit habang naglalakad siya at malapit na sa may tulay, kumunot ang noo niya nang mabasa ang mensaheng halos kasi-send lang sa kanya ni Keith.

Kaso ang sinag masyado ng araw, hindi niya mabasa ang text sa kanya ni Keith. Nag-angat siya ng tingin at naghanap ng mapagsisilungan mula sa araw.

“Ayun, tindahan!” pagkausap niya sa sarili bago lakad takbong pumunta sa pinakamalapit na tindahan na nakita niya. Medyo malayo sa dapat na lilikuan niya pero ayos lang iyan.

It did not take Leon a minute before he arrived at the storefront so he immediately opened his phone to check Keith’s message again. At viola! Hindi lang pala mensahe galing kay Keith ang natanggap niya kung hindi maging sa Kuya Leonardo niya! Syempre, inuna niyang basahin iyong kay Leonardo para thrill ang kay Keith.

Kuya Nards:

Leon, baka gabihin ako ng uwi! Magcecelebrate kami ng mga kaklase ko kasi pumasa project namin. Magluto ka

nalang

ng

makakain

mo,

madami

pang groceries sa

bahay

.

Awtomatiko ang pagkunot ng noo ni Leon noong mabasa ni Leonardo. Pagak siyang natawa nang magsabi itong gagabihin nang umuwi bago nagpameywang. Sandali siyang napatitig sa thread nila hanggang sa maalala ang mensahe ni Keith. Mabilis niyang binack ang thread nina Leonardo at binuksan niya ang sa binata.

Kuya Keith:

Di ako makakapunta ngayon sainyo, aalis kaming magkakaklase. Le, are you gonna be okay?

Bukas

nalang

ako

pupunta

sainyo

,

babawi

ako. Gusto mo ba ng chippy na

kulay

green?

Pota. Bakit pa ba siya nagtaka? Malamang, magkasama sina Leonardo at Keith. E batak iyong dalawang iyon. Halos hindi mapaghiwalay. Bumuntong hininga siya at isinuksok ang cellphone sa bulsa. Sumandal siya sa poste ng tindahan habang nakakunot ang noo at tumitig sa kawalan.

Akala pa naman niya, makakasama niya si Keith ngayon. Nagkaroon pa pala ng extra-ng lakad. Ang epal naman ng mga nag-aya. Kung kailang akala niya, masosolo niya iyong tao e.

Napahilamos siya ng mukha nang maalala ang sinabi ni Zachariel kanina. Para talaga siyang may gusto kay Keith! Sus, kung hindi lang niya talaga kilala ang sarili, baka naniwala na siya ro’n.

“Wala si Kuya, anong gagawin ko?” Bakas na ang pamomroblema sa boses niya. “Tinanggihan ko na pamo sina Zach. Punyawa, ayakong magkulong sa kwarto at maglaro lang. Mapapanis laway ko, mabo-bored pa ‘ko!”

Malapit nang magdabog si Leon noong bigla niyang marinig ang boses ni Zachariel. Umaalingawngaw kahit open space ang lugar at busy pa! Iyong totoo, gaano kalaking speaker ba ang nilunok nito noong mga bata pa sila?

“Leon! Ba’t ka nandiyan? ‘Kala namin, uuwi ka na?!” anito bago lakad takbong lumapit sa kanya. Oo, ito ang lumapit kaagad habang nakasunod sa likuran nito sina Gian, Ridge, at Zamiel.

Ang bilis nilang nakahabol? “Uuwi na nga sana kaso nag-text sina kuya Keith na gagabihin daw sila.”

“Ayan tayo, e. Sabi kasi sa ‘yo, mag-McDo tayo! Arat na, baka mamatay ka pa sa bagot kung uuwi ka na!” pag-aaya nito.

Labag man sa kalooban ni Leon na pumayag dahil mas gusto niya sanang kasama si Keith ngayon, wala siyang magagawa at nagkaroon iyon ng lakad. Ah, at bukas pa raw ito dadaan sa kanila. Naiirita siya, a. Kung bibilhan siguro siya ng isang iyon ng malaking Chippy na green, patatawarin niya agad si Keith. Hindi na siya magtatampo.

ALA SIYETE na noon ng gabi noong makauwi si Leon sa bahay nila. Hindi na siya nakapagluto dahil kumain naman na siya sa labas. Tinext niya rin ang nakatatandang kapatid tungkol doon at nag-reply lamang ito ng ‘ ok ’. Akala mo, ang cool talaga e hindi naman, pwe.

After he took a quick bath and rested for thirty minutes, Leon proceeded to do his homework. Hindi siya natural na mahilig mag-aral pero ayaw niyang bumabagsak talaga sa klase. Tama na iyong third year siya bumagsak tapos nag-section three. Muntik siyang uwian dito ng nanay niya para hagisan ng tsinelas.

Nakakahiya ring balak niyang mag-engineer sa hinaharap tapos bagsak siya.

Habang abala si Leon na gumawa ng assignment, bigla na lamang siyang nakatanggap ng mensahe mula sa kung sino. Nag-ping ang cellphone niya at mabilis niyang pinasadahan iyon ng tingin. Nagdalawang isip din siyang kunin iyon ngunit nang mahagip ng mga mata na galing kay Keith ang mensahe, dali-dali niya iyong kinuha para basahin.

Kuya

Keith:

.  

mh5

sty n

yr

usw h

I m dkk

“Huh?” Kumunot ang noo ni Leon habang paulit-ulit niyang binabasa ang mensahe ni Keith. Napakamot siya ng ulo dahil kahit i-decipher niya ang typo nito, hindi niya ito maiintindihan. “Anong sinasabi nitong si Kuya Keith? Lasing na ba ‘to?”

Pang-god tier ang typo. Re-reply-an niya sana ang binata para mag-usisa kung ayos lang ba ito noong muling mag-text sa kanya si Keith.

Kuya

Keith:

I hb

tnf

t

te

((

y9u

tuio

ein

I kir yiu

N I a

lpvr

eh yu

Ngumiwi siya. “Ano raw?”

Sa pagkakataong ito, magre-reply na sana talaga siya nang lumitaw sa screen niya na tumatawag ang kuya Leonardo niya! Matik ang pagpitlag niya at halos maitapon niya ang cellphone. Ang epal talaga ng Kuya Leonardo niya! Kung kailang may nilulutas siyang misteryo ‘tsaka naman siya iistorbohin! Iyong totoo?

“Hello!” medyo pagalit niyang bati sa kapatid ngunit sumagitsit lamang ang Kuya niya sa kabilang linya.

“Pst, Le! Magbaba ka nga ng kutson ‘tsaka unan sa may sala!” utos nito sa kanya.

Kumunot ang noo niya. “Sino na namang iuuwi mo? Kung babae ‘yan, wala kang pass kina Mama.”

“Gago, si Keith ang iuuwi ko! Bawal ko ‘tong ihatid sa kanila ng lasing at patay ako kina Tita! Magbaba ka na lang ng mga kutson ‘tsaka unan. Pauwi na kami!”

“Huh? Sandali, iuuwi mo rito si Kuya—” Bago pa man matapos ang itatanong ni Leon, narinig niya ang pag-toot ng cellphone niya, indikasyon na pinatayan na siya ng tawag ni Leonardo. Sumimangot siya bago niya pinagmasdan ang skrin ng device.

Ang bastos talaga ng Kuya niya, ano? Magdadala ng lasing na Keith tapos papatayan siya ng tawag!

Sandali.

Tila ba nawindang si Leon noong oras na rumehistro sa kanya ang kalagayan ni Keith. Ilang beses siyang napakurap-kurap hanggang sa tumayo siya mula sa kinauupuan para gawin ang iniuutos ng Kuya niya. Lasing si Keith at hindi maiuuwi sa kanila! Ibig sabihin, makakasama niya ito buong gabi pero hindi makakausap nang maayos! Parang okay na dahil hindi ito nagpunta sa kanila samantalang inaasahan niyang makakapaglaro silang dalawa.

Bwakanang shit, hindi man lang nagsabi si Leonardo kung ilang minuto ang aabutin bago sila makauwing dalawa. Basta, nagmamadali si Leon na mag-ayos. Inihahanda ang kung anu-anong inutos sa kanya.

“Sabado rin naman bukas!” pagkausap niya sa sarili bago siya napasuntok sa hangin. “Siguradong ‘di agad makakauwi si Kuya Keith kaya makakapaglaro pa kami!”

Alas nuebe na ng gabi noong dumating ang Kuya niya na akay-akay si Keith. Ito ang may bitbit ng mga bag nilang dalawa habang blangko ang mukha nitong nakatingin sa kawalan, mukhang napagod din at nalasing. Nang makita niya ang dalawa, hindi niya alam kung tatawa ba siya o maaawa sa kanila, but he really stared at them on the eye before he snickered.

“Tawa-tawa ka riyan, ikaw mag-aalaga rito kay Keith, uy. Gustung-gusto mo rin naman ‘yong trabaho,” asik ni Leonardo sa kanya.

Napapitlag si Leon sa sinabi ng Kuya niya bago niya ito tinapunan ng masamang tingin. Anong ibig nitong sabihin na gusto niyang alagaan si Keith? Ni wala pa nga siyang sinasabi at ano bang malay nito, baka guluhin niya lamang ang binata at udyuking magsuka nang ang Kuya naman niya ang maglinis!

“Ako na naman! Ba’t ko gustong alagaan si kuya Keith?” namamanghang aniya.

Nanlilisik ang mga mata siyang pinagmasdan nito. “Aba’y ewan! Baka dahil pinagpalit mo na ‘ko sa kanya. Sino ba talagang Kuya mo, ha?”

“Ikaw, syempre. Kaso mas kuya material talaga si Kuya Keith kaya wala ka nang laban do’n sa parteng ‘yon. Kuripot ka na nga, buraot ka pa. Ibaba mo na nga siya sa may sofa! Amoy alak kayo, ang baho niyo!”

“Sabi no’ng batang umuwing lasing din no’ng isang araw. Paluin kita e.”

Matapos nilang magtalo, tinulungan niya itong alalayan si Keith patungo sa sofa. Ngalay na raw ito kakasuporta sa kaibigan at mukhang puro bato ang tinitira sa bahay. Natawa nga lang si Leon. Alam niya kasing ang bato na tinutukoy nito e iyong mga nagsisimula nang pumorma na muscles sa braso ng binata. Alam niyang mabigat dahil siya ang umalalay sa kabilang banda ng katawan ni Keith.

“Diyan muna ‘yan. Ikaw na bahala, Le. Magbibihis din ako at maliligo. Nasusuka na ‘ko,” nagmamadaling anito.

Mahina siyang tumawa. “Isa ka rin kasing mayabang sa inuman. Mabuti ‘di ka  nagsuka no’ng pauwi kayo rito ni Kuya Keith?”

“Gago, nagsuka kamo ako sa highway! Ang daming nakakita, hiyang-hiya pa ‘ko. Punyeta. Nilapitan pa ‘ko ng bata ro’n tapos tinanong kung ayos lang ba ‘ko. Mukha ba ‘kong ayos lang?!” asik nito ‘tsaka ito nagmala-Flash na tumakbo sa banyo dahil lalabas na raw ang suka nito.

Humagalpak ng tawa si Leon habang nakikinig siya sa adventures ng Kuya niya at ni Keith noong pauwi sila dahil hindi ito tumigil kakareklamo hanggang makarating ng banyo. Nagalit pa ang kuya niya sa kanya dahil kung siya naman daw ang nasa lugar ni Leonardo, lalamunin daw siya ng hiya. At alam ni Leon iyan! Hindi lang talaga niya iniisip dahil hindi siya lasing at nagsuka sa highway.

“Diyan ka na nga! Magbibihis at maliligo na ‘ko. May ginagawa ka ba?” pag-uusisa nito.

Tumango siya. “Gumagawa ako ng homework no’ng inistorbo mo ‘ko.”

“Sus ‘wag ka na munang gumawa! Sa Lunes pa naman kayo magpapasa ng ganyan. ‘Yan munang Kuya Keith mo asikasuhin mo ngayon!”

Hindi napigilan ni Leon ang ngumiwi habang pinakikinggan ang Kuya Leonardo niya. May pagka-selfish din, ano? Pero hinayaan niya itong pumunta sa kwarto nito nang makapagpahinga na. Si Leon, bukas na nga yata talaga gagawa ng homework. May mga natapos na siya ngayon pero hindi naman lahat. Bukas na lang niya babalikan kapag umuwi na si Keith dahil gusto niyang enjoy-in na kasama ito sa oras na magising na mula sa impluwensya ng alak.

Sa ngayon, magiging caregiver muna siya ng lasing.

Kumuha ng planggana ng maligamgam na tubig si Leon sa kusina at mga towel. Nang maabutan si Keith na tulog na tulog, kahit posibleng wala itong tsansa na magising dala ng kalasingan, minabuti ni Leon na maging maingat.

“Kung ‘di kasi kayang uminom ng marami, pigilan ang sarili,” pagsasabi niya sa tulog na Keith. Pakiramdam ni Leon, dapat niyang pagsabihan ang sarili dahil mayabang din siya sa mga inuman. “Tignan mo sarili mo Kuya, para kang tanga-tanga ngayon.”

Noong makita niya ang pagkunot ng noo ni Keith habang nagsasalita siya, awtomatiko niyang naitikom ang bibig at tinakpan ang kalahati ng mukha. Aru, mukhang nagising niya si Keith. Ang ingay pa naman niya. Kahit hinaan niya ang boses, dahil gabi na at tahimik ang kapaligiran, aalingawngaw itong boses niya!

“Nawa’y ‘wag magising. Hassle ‘yon,” bulong niya at yumuko para kunin ang bimpo nang mapunasan na ang pawisang mukha ni Keith.

Marahan niyang ginawa ang pagpupunas. Ang ingat niya noong inaalis niya ang suot na uniporme ni Keith at halos manlaki ang mga mata niya noong rumehistro sa kanya kung gaano kaganda ang katawan ng binata. Kaya naman pala mabigat ito dahil mukhang tambay nga talaga sa gym! Akala ba niya, libro lang ang kaharap nito sa bahay? Parang ayaw na niyang maniwala.

“Awit bagong inspirasyon. Gusto ko na rin mag-gym,” bulong niya sa sarili bago niya pinasadahan ng punas ang katawan ni Keith.

Ang swerte siguro ng mga girlfriend nito dahil bawing-bawi sila kay Keith? Dinig niya na gusto ng mga babae ngayon ang mga ganitong klase ng katawan. Iyong hindi naman sobrang laki pero may laman? Ganyan ang madalas na description ng ideal man noong mga crush niya sa eskwelahan, e. Akala mo naman, abot na ngayon e grade twelve pa lang sila. Pwede naman na siguro dahil eighteen na si Leon pero… eh .

“Naol talaga paborito ni Lord,” bulong pa ulit niya bago tuluyang inalis ang uniporme ni Keith dahil nahaharangan ang mga parteng pupunasan dapat niya at nababasa rin ang damit nito.

Magkakalabahin pa yata si Leon. Hindi bale na, itatapon lang naman niya ito sa washing machine tapos ida-dryer. Mabilis lang ang buhay, salamat sa mga imbentor!

Natigilan si Leon noong muling kumunot ang noo ni Keith. Matik ang pag-atras ng kamay niyang may hawak na bimpo mula sa katawan ng binata. Natakot siya noong umungol si Keith. Magigising pa yata niya? Ngunit sa kabila ng takot, may kung anong kumiliti kay Leon nang rumehistro sa kanya ang malalim na pag-ungol ng binata. Muntik siyang masamid sa sariling laway bago umatras nang tuluyan, lalo na noong magmulat ng mga mata si Keith.

Naniningkit ang mga mata nito at mukhang wala pa rin sa huwisyo. Even so, it seems as though he was able to recognize him.

“Leon?” tawag nito sa kanya. Keith slurred over his words and Leon, for some reason, found that mesmerizing. “e, ikaw ba ‘yan?”

Ilang beses tumikhim si Leon bago siya nagkaroon ng lakas ng loob na magsalita. Iba ang awra ni Keith ngayon dahil lasing ito, para siyang matutunaw!

“Oo, Kuya. Inuwi ka muna ni Kuya Nards dito dahil daw lasing ka,” paliwanag niya ngunit mukhang wala itong pakialam sa sinasabi niya nang sumilay ang ngiti sa mga labi nito at tumagilid ng higa paharap sa kanya.

Napangiwi si Leon dahil hindi pa siya tapos na punasan itong si Keith! Ang epal. Uutusan niya sanang tumihaya ulit dahil pagbibihisin niya pa ito noong mahina itong tumawa—mas highlighted ang baritono at malalim nitong boses ngayon, kaya tuluyang natigilan si Leon at para siyang kandilang naitulos sa kinaluluhuran.

“You’re taking care of me? That’s really sweet of you,” ani Keith.

Napasinghap si Leon nang marinig ang sinabi nito at awtomatikong namula ang mga pisngi niya. May kung ano sa mga sinasabi nito na kakaiba at hindi malaman ni Leon kung ano ba ang magiging reaksyon niya!

“Lasing ka pa, kuya. Matulog ka muna kaya?” suhestiyon niya.

Humimig ang binata. “I doubt that I can sleep since I have you taking care of me. I want to watch you.”

Bwakanang shit. Pinangilabutan na si Leon sa mga salitang lumalabas sa bibig ni Keith. Kung ganito ang ikikilos ng binata sa tuwing lasing ito, pupwede bang huwag na lang?! Bantayan nito ang sarili! Tumatayo ang balahibo niya!

“You’re really cute,” dagdag ni Keith bago inabot ang pisngi niya para haplusin. Leon flinched upon the contact but he did not budge nor removed Keith’s hand from his skin since he liked how warm it felt. “Ah, won’t you sleep with me?”

Tuluyang nasamid sa sariling laway si Leon nang marinig iyon. Napaubo-ubo pa siya ngunit patuloy lamang si Keith sa paghawak sa pisngi niya. Nagsasayaw pa rin ang mga mata nito sa aliw, dahilan para ngumiwi si Leon.

“Kuya, ayos ka lang ba? Pinagsasasabi mo? Lasing ka na!” He scoffed.

Tumango si Keith. “I know, but I’m serious about asking you to sleep with me. Cuddle lang naman.”

“E kung tapyasin ko kaya batok mo?”

Kaunti na lang! Kaunting tulak na lang kay Leon at magpa-panic na talaga siya! Malapit na niyang tawagin si Leonardo para humingi ng tulong dahil nababaliw na si Keith dala ng alak!

Hindi makapaniwala si Leon noong ngumuso si Keith. “Aw, we can’t? ‘Kala ko pa naman, papayag ka. I really want to cuddle with you.”

“Okay ka pa ba?” Kinakabahan siya. Bwakanang shit.

“No, but can I say something?”

Nag-aalangan niyang pinagmasdan si Keith ngunit noong hindi kumibo ang isa e marahan siyang tumango. Sumilay naman ang ngisi sa mga labi ni Leon at bago pa siya makapag-react, nabigla siya nang bumangon si Keith mula sa pagkakahiga para burahin lahat ng distansya sa pagitan nilang dalawa at ilapat ang mga labi nito sa mga labi niya!

Mabilis lang iyon. Smack lang. No, Keith only brushed his lips against Leon’s! Natuluyan na ang utak ni Leon at nag-malfunction na kung kailan nasa dire siyang sitwasyon! Ngunit sa kabila ng reaksyon niya, mahinang humalakhak si Keith bago bumalik sa pagkakahiga. Namumungay ang mga mata nito, hudyat na malapit na itong makatulog ulit pero bago pa ito mapasailalim ng sumpa ng antok, mayroon pa itong mga binanggit na salitang umukit sa isip at puso ni Leon.

“Mahal kita, Leon.”

Kabanata 64

KABANATA 64

“MAHAL KITA, Leon.”

Magmula noong gabing umamin sa kanya si Keith, hindi naalis sa isipan ni Leon ang mga salitang binigkas nito. Palagi na lamang sumisikdo ang puso niya tuwing maaalala ang nangyari noong gabing iyon. Bagamat dala lamang ng kalasingan ang pag-amin nito, hindi niya maipaliwanag kung gaano kasinsero si Keith noong umamin ito sa kanya. Iyon lang, totoo ba talaga iyon? Baka mamaya, nag-iilusyon lang si Leon, o hindi kaya, hindi naman pangalan niya ang dapat nitong sasabihin. Lasing nga, hindi ba?

“Naguguluhan ako,” utas niya na siyang nakapagpatigil kay Zachariel na noon ay naglalaro sa PSP niya. Nang matigilan ito, mabilis na inagaw ni Gian ang PSP mula kay Zachariel.

Binatukan tuloy nito si Gian. “Ang epal naman nito! Naglalaro pa ‘ko, e! H’wag mo sabihing bunso ka!”

“Ka— kanina ka pa naman naglalaro! A— ako naman!” nauutal na sagot ni Gian.

Sinimangutan ni Zachariel si Gian. “Nagda-drama lang naman kasi ‘tong si Leon kaya ako tumigil!”

Sinipat niya ng tingin si Zachariel noong mabanggit nitong nagda-drama siya. Wala siyang maalala na ganyan.

“Pa’no mo naman nasabing nagda-drama ako?” he asked. May bahid ng paghahamon sa boses niya.

Zachariel turned to him and stared at him incredulously. “Tanga-tanga. E ikaw ‘yang bumubulong-bulong diyan ta’s magtatanong ka ng ganyan?”

“Hindi naman ako nagsasalita mag-isa,” dipensa niya.

Imbes na sagutin siya ay humagalpak na ng tawa si Zachariel bago nito siniko si Gian na parang batang pinanonood sila. Kumunot ang noo ni Leon, hindi maintindihan ang wirdong ikinikilos nitong abnormal niyang kaibigan.

“Gi, ‘di raw ba nagsasalita si Leon mag-isa kanina?” anito.

Napapantastikuhan niyang pinagmasdan si Zachariel. Talagang naghanap pa ng kasangga! Malamang, o-oo iyang si Gian dahil sa kanilang lima, si Zachariel ang madalas nitong kampihan! Utu-uto kasi ang isang iyan! Sinipa niya tuloy ang tuhod ni Zachariel.

Siniringan siya nito. “Aray! Ba’t ka namimisikal?!”

“Sinasangkot mo pa kasi si Gian sa kalokohan mo! Wala ka bang awa sa tao? Mukhang kawawa, o?!” Dinuro niya si Gian na namimilog ang mga matang pinanonood sila.

Ngumuso si Gian. “G— Grabe ka naman sa— sa ‘kin. To— Totoo naman sina—bi ni Zachariel, e. Nagsa… Nagsasalita ka naman talaga mag-ish— mag-isa!”

“Tulok! Tignan mo, Zach?” Iminuwestra niya si Gian. “Kinampihan ka na! Alam ko ‘pag kinakabahan ‘to kasi mas lumalala speech impediment niyan!”

“Hi— Hindi nga! Seryosh— seryoso kami ni Zach!” dipensa ni Gian.

Itinuro siya ni Zachariel. “Tignan mo! ‘Di lang ako nakarinig. ‘Tsaka ganyan naman talaga magsalita si Gian! King ina, wala pa ring epek ‘yong therapy mo?”

Nang umiling ito, pumalatak si Zachariel at sinabing ayos lang dahil kasisimula lang naman daw ni Gian magpa-therapy para ayusin ang speech impediment ng kaibigan. Hirap kasing magsalita si Gian. Madalas nabubulol o hindi kaya may nami-mispronounce. Kaya nga todo sila bantay diyan dahil tumpulan ng bullying.

“Sabi mo pang gano’n Leon, naguguluhan ka,” balik ni Zachariel sa kaninang pinag-uusapan.

Nginiwian niya ito. “Gago. Kung sa ‘ting lima, ikaw lang naman ang may tendency na magsalita mag-isa.”

“Aba’t! Sira ulo ako pero hindi ako baliw tulad mo?!” anito.

Humimig si Gian. “Pero… Pero mas nakikita ko nga si Zach na ano, na nagsasalitang… mag- mag-isa?”

“Balimbing ka ‘no?” Hinarap niya si Gian na nanlaki ang mga mata’t dinipensahan ang sarili.

Ilang minuto pa silang nag-asarang tatlo hanggang sa balikan ni Zachariel ang nangyari kanina. Sumimangot siya dahil ipinipilit nito na nagsalita raw siya mag-isa. Si Gian, hindi na sila pinansin dahil naglaro na ito pero alam niyang nakikinig ito sa kanila.

“In love ka ba?” hula nito. May bahid pa ng pagkagulat sa boses nito.

Pinanlisikan niya ito ng mga mata. “King ina mo, hindi!”

He was all that, until the memory of Keith confessing to him struck his mind. Natigilan si Leon at napipi. Pinamulahan siya ng mga pisngi at bigla na lamang nakaramdam ng hilo lalo na nang sumikdo na naman ang puso niya noong tila marinig sa isip ang baritonong boses ni Keith.

“Tinamaan nga yata,” bulong ni Zachariel pero narinig niya.

Gian leaned sidewards to take a glance of how he looks like before pouring all his attention back to the game he is playing.

“Pa… Pa’no kung nai— naiinitan lang?” inosenteng tanong nito.

Sumagitsit si Zachariel. “Babatukan kita, Gian. Sige nga, anong ibang dahilan para bigla kang matameme ‘pag tinanong kita kung in love kita…?”

“Kasi baka… ba—baka nakaisip ako ng math… pwo— problem?” sagot ni Gian.

Natahimik ang dalawa habang si Leon, nilalamon ng mga alaala niya noong isang gabi. And, oh! He almost forgot about this but what the fuck, he recalled that Keith brushed his lips against Leon’s and that is his first kiss! Nagkaka-girlfriend siya pero hindi niya hinahalikan! Tamang hawak kamay lang tapos kakantahin niya iyong kanta ni Yeng Constantino— Punyeta!

“Bwakanang shit, bwakanang shit, bwakanang shit,” Leon chanted and buried his face with his palms.

Zachariel and Gian paused when they heard him chanting. Ang akala pa ng dalawa, bumubulong siya ng Latin at tumatawag ng demonyo para sunduin ang mga ito.

“Hoy! H’wag mong tawagin si Satanas!” sigaw ni Zachariel para pukawin ang atensyon niya.

Humigop nang malalim na hininga si Leon bago pinaghiwalay ang mga daliri para hanapin ang kaibigan. “P’re, posible ba talagang ma-in love ka sa kapwa mo lalaki?”

“Don’t get me started.” Zachariel stood up and folded the sleeves of his uniform. “Gusto mo bang tawagin natin sina Ridge at Zamiel para may pruweba akong isusupalpal sa ‘yo?”

Unfortunately, Leon was unable to process Zachariel’s response. Parang nag-buff ang utak niya nany mabanggit sina Ridge at Zamiel kahit na sa loob-loob niya, may relasyon ang dalawang iyon at nasa date ngayon kaya missing-in-action. But after a few moments, Leon almost jumped from his seat when the idea finally struck him.

“Ito na nga ba ang sinasabi ko!” Kinuha ni Zachariel ang bimpong nakasabit sa mga balikat nito ‘tsaka itinapon sa semento. Si Gian, napapitlag sa ginawa nito. “Sabi na nga ba’t tatamaan ka sa kaibigan ni Kuya Nardo!”

“Ta— Tanga!” nauutal niyang singhal kay Zachariel at napatayo na rin mula sa kinauupuan.

Dinuro siya ni Zachariel. “H’wag mo nang ikaila! ‘Di ako tanga! Halata ka na dati pa pero ngayon, confirmed na sa wakas!”

Leon stared at Zachariel incredulously. Gusto niyang sapakin ang kaibigan pero hindi niya magawa dahil sa kaloob-looban niya, guilty siya! King ina, it’s all because of that kiss. Keith freaking kissed Leon! He’s his first kiss!

“Gago! Nagtatanong lang naman ako! Abnormal!” dipensa niya.

Noong mga oras na iyon, napahilamos ng mukha si Zachariel at nasisiphayong umakto na makikipagsuntukan sa kanya habang si Gian, mataman siyang pinagmamasdan at tila ba maging ito e pinagsususpetyahan siya. Tinapunan niya ng masamang tingin si Gian hanggang sa suntukin nga ni Zachariel ang braso niya.

“Aray! Napapa’no ka?!” naiirita niyang asik kay Zachariel.

Inungusan siya nito. “H’wag mong inaaway si Gian! Masyado kang hot porket nahuli ka!”

“Tanga, hindi ako nahuli!”

Sinubukang ipaliwanag ni Leon ang sarili. Sinabi niyang mayroon lang talaga siyang na-witness kaya siya natulala tapos noong sinabi ni Zachariel kung si Leonardo na raw ba at Keith, nag-init ang ulo niya’t inaway niya si Zachariel. Aba! Imposibleng maging sila! Hindi papayag si Leon, ukinam na ‘yan! Kanya umamin tapos iba ang jojowain?!

Baka— Hindi alam ni Leon kung anong gagawin niya kung sakaling ganoon ang nangyari pero sumama ang loob niya nang maisip na paano kung si Leonardo ang binabanggit ni Keith noong gabing iyon at napagkamalan lang siya dahil magkamukha sila?

Leon face palmed and shook his head harshly. Ayaw niyang isipin at baka kapag ganoon ang nangyari, suntukin niya ng walang dahilan si Zachariel dahil prinedikta nito ang ikinakatakot niya.

“O kung hindi sila, e sino? Alangan namang sina Ridge e wala sila rito.” Lumunok si Zachariel ang tila may maalala ‘tsaka ito nag-iwas nang tingin sa kanya. “Hindi ka namin gets dahil para kang nababalisa. Napa’no ka ba, Leon?”a

Ngumuso siya. Hindi niya alam, pero naiirita na siya dahil hindi na maalis sa isipan niya ang sinabi ni Zachariel. No, nope. Sa kanya umamin si Keith— Oo, ganito ang iisipin niya. Hindi si Leonardo ang tinutukoy nito nang mag-drunk confession ito. Malinaw na malinaw na Leon ang binanggit ni Keith na pangalan at hindi ibang pangalan. Ha! Suntukan.

Sandali… Bakit siya ganito?

Napasinghap si Leon at napatakip ng bibig nang mapagtantong baka tama nga si Zachariel. May gusto siya kay Keith? Masama ang mga tinging ibinato niya sa kaibigan na dahilan para matigilan ito’t nagtataka siyang pagmasdan pabalik. Tapos, wantusawa niyang minura si Zachariel.

Nabigla pa nga ito at maging si Gian lalo na nang hablutin niya ang PSP na hawak ni Gian ‘tsaka siya nag-walk out. King inang ideya iyan, hindi niya ma-imagine na magiging si Keith at ang Kuya niya pero mas lalo siyang naeewan nang mapagtantong baka nga may gusto siya kay Keith!

NATIGILAN SI LEON sa pagpasok ng bahay noong makitang wala pang tao. Akala niya, nauna sina Leonardo o si Keith sa kanya dahil huli na siyang umuwi ngayong araw. Inaasahan nga niyang maaabutan niyang naglalaro sa PS4 niya si Keith tapos aayain na lang siya. Bumagsak ang mga balikat ni Leon sa mga ideya. Normal ba itong pagkadismaya at lungkot na nadarama niya dahil lang nauna siyang dumating sa bahay?

Isang malalim na buntong hininga ang kumawala sa mga labi ni Leon. Itinapon niya ang bag sa isa sa mga sofa bago inokupa iyong mahabang upuan. Nagpagulong-gulong siya roon, tumbling na vertical para hindi siya mahulog, tapos hihilata at matutulala sa kisame. Hindi pa naman siguro siya abnormal, ano? Iniisip lang niya anong oras darating ang nakatatandang kapatid at si Keith.

“Ah, sandali lang.” Napaupo si Leon nang pumasok sa isip niya ang imahe ng binata. Namula ang mga pisngi niya nang maisip na ang gwapo pala talaga nito. “King ina, ba’t ako ganito? Pa’no ko niyan haharapin si Kuya Keith?”

Ni hindi nga naaalala noon ang ginawa noong isang gabi! Noong magising ito kinabukasan, kaswal lamang siyang trinato. Katulad lang ng dati, kaya nga natutulala siya noong umagang iyon dahil nang magtanong siya, wala raw itong maalala at nag-sorry kung may kalokohan siyang sinabi. Sumama ang loob niya pero bumawi ito sa kanya kaya balik siya sa dati, gustung-gusto niyang dumidikit dito.

Leon’s… just enjoying Keith company, right? Ukinam. May kung anong bumubulong sa isip niya na tama talaga si Zachariel.

“Tang ina, Leon! H’wag kang bumigay!” nasisiphayo niyang sigaw pero sa kaloob-looban niya, ayos lang naman siguro kung si Keith ang magli-lead sa kanilang dalawa dahil mas may experience ito.

Pinangilabutan siya sa mga naisip.

“Ukinam, tama na!” sigaw niya ulit ‘tsaka sinabunutan ang sarili.

Come on, these past few days had already been dreadful for him! Huwag naman sanang umabot sa puntong mapagtanto niyang taypats na taypats siya kay Keith. Hindi niya alam kung ano ang gagawin. Iiyak ba siya o matatakot? Hindi siya pinalaking bakla ng pamilya at hindi niya alam kung anong magiging reaksyon ng mga ito kung malamang hulog na hulog pala siya sa kaibigan ng kuya niya!

And Keith, he doesn’t know what Keith would do.

Awit talaga. Hindi niya maintindihan ang epektong dala ng pag-amin ni Keith dahil hindi naman ganito ang reaksyon niya noong umamin sa kanya ang mga exes niya. Kahit nga yata halos araw-araw siyang nakakatanggap ng bagong mga confession mula sa schoolmates, hindi naman siya ganitong hindi makakatulog sa gabi! Kahit noong umamin sa kanya ang first girlfriend niya na kinokonsidera niyang first love niya, hindi naman inabot siya napuyat! Kamo, ang himbing pa ng tulog niya dahil alam niyang may gusto ito sa kanya.

Ano bang ginagawa ni Keith sa kanya?

‘Pa’no kung wala talagang gusto sa ‘kin si Kuya Keith?’ He felt some tears forming on the corner of his eyes which made him gasp in disbelief. Mabilis niyang pinalis ang mga iyon. ‘No, no, no.’

“Pwe,” kalauna’y pagsuko niya ‘tsaka umirap sa hangin. “Edi ewan ko kung anong gagawin! Putang ina, ‘di naman kasi kami talo tapos ganito?!”

“Hindi kayo talo nino?”

Napasigaw ulit si Leon noong may boses na biglang umeksena sa drama niya. Napatalon siya mula sa kinauupuan at halos masudsod. King ina, sino iyong bigla na lang ume-extra sa moment niya?! Kita ba nitong pusong lito siya ngayon? Ang laking istorbo, a! Parang wala siyang ina-analyze!

Sinipat ng tingin ni Leon ang pangahas at noong makitang si Keith pala iyon, halos lumuwa ang mga mata niya. Napaatras siya sa kinauupuan at halos isiksik ang sarili sa gilid. Sasagutin niya rin sana ang binata, kung wala lang siyang napansing mas maliit na pigurang nasa likod nito.

Kumunot ang noo ni Leon noong mapansing may kasama itong babae. Hindi siya nakasagot, hindi na rin naman hinintay ni Keith ang sasabihin niya dahil agad nitong ibinuhos ang atensyon sa kasama.

“Upo ka na muna riyan, Sam. Hintayin daw muna natin si Nards,” anito sa kasama.

Naitikom ni Leon ang bibig. Hinintay niya na balingan siya ni Keith pero naglilikot na ang isip niya. Minsan lang mag-uwi ng babae sina Leonardo. Girlfriend ba ito ng Kuya niya? Pero… May girlfriend na ito at wala siyang nabalitaan na nakipag-break na ito. Ka-group nila sa isang proyekto?

Napatuwid ng upo si Leon nang harapin siya ulit ni Keith.

“Le, may papakilala pala ako sa ‘yo,” anito ‘tsaka siya minuwestrahang lumapit dito.

Kumunot ang noo niya. Naguguluhan man at nag-aalangan, umahon siya mula sa kinauupuan at marahang lumapit sa binata.

“Ayos lang ba na ikaw ang magpakilala?” nag-aalala niyang tanong.

Naguguluhan man, tinawanan siya ni Keith. “Oo naman, ba’t ‘di ko ipapakilala sa ‘yo si Samara?”

“Baka kasi… sabihin ni Kuya na pinapangunahan mo siya e girlfriend niya,” pagdadahilan niya.

Mataman silang nagkatitigan ni Keith hanggang sa wakas e nasa harap na siya nito. Hindi nagtagal, bumulahaw ng tawa ang binata na dahilan para mas maguluhan siya. Habang lunod sa entertainment si Keith, hindi naiwasan ni Leon na pasadahan ng tingin ang dalagang kasama nito. Sinipat niya ito ng tingin mula ulo hanggang paa, walang pakialam kung ma-offend ba ito sa kanya.

“Hello,” bati nito sa kanya ‘tsaka siniko si Keith. “Kamukha pala talaga ni Nards, ‘no? Mas gwapo lang kapatid niya.”

Aba, dapat lang. Kaso, hindi niya gusto ang kasama ni Keith. May kung anong bumubulong sa kanya na maba-bad trip siya ilang sandali magmula ngayon. Kinakabahan siya na ewan. Parang umiikot ang tiyan niya.

“Salamat. Sino ka po?” Medyo brusko ang tono niya pero dahil hindi halata, hindi napansin ng mga ito.

“Si Samara ‘yan,” pakilala ni Keith sa dalaga bago pa man nito maipakilala ang sarili. “Girlfriend ko siya, Leon.”

Hindi maipaliwanag ni Leon kung paanong gumuho ang mundo niya noong oras na marinig kung paanong ipakilala ni Keith ang dalagang kasama nito. Para siyang estatwang naitulos sa kinatatayuan. Napapakurap-kurap pero natulala dala ng balitang inihatid sa kanya. Hindi niya alam ang mararamdaman. Parang tinusok o sinaksak nang maraming beses ang puso niya at pakiramdam niya, nababasag siya.

Girlfriend? Paano? E noong isang araw, umamin pa lang si Keith sa kanya na siya ang gusto, hindi ba?

Nakaramdam siya ng labis na pagkahilo noong lingunin ni Keith si Samara at ngitian. Lalo na noong siya naman ang ipakilala nito rito at sabihin nitong “kapatid ang turing” sa kanya ng binata. Gusto niyang matawa na ewan. Pagkatapos siya nitong halikan noong lasing ito?

E kaso… Lasing nga lang noon si Keith, hindi ba?

“Le, magpakilala ka naman. Mapapahiya ako rito e,” pag-uusig ni Keith pero wala siyang kibo. “I-congratulate mo rin kami.”

Imbes na magsalita ay yumuko lamang si Leon at tinalikuran ang dalawa. Nabigla pa nga ang mga ito at narinig niyang tinawag siya ni Keith ngunit diri-diretso siyang umalis. Ni hi nga o ho, wala siyang masabi. Congratulations pa kaya?

Kinagat niya ang pang-ibabang labi at halos tumakbo patungo sa likod bahay nila. Naghanap siya ng matataguan kahit imposibleng mayroon. Sumiksik si Leon sa likuran ng bodega nila. Umupo siya sa gilid at niyakap ang mga tuhod. Hindi naman siguro siya makikita rito, ano? Hindi naman siguro siya sinundan ni Keith.

“Gago. Ba’t ka tumakbo?” bulong niya sa sarili. Iniinda niya ang paninikip ng dibdib at ng lalamunan.

Kung kailan siya takot na takot na baka may gusto siya kay Keith, ganito ang mangyayari sa kanya? Napaismid siya. Baka nga hindi sa kanya umamin. Nabanggit lang ang pangalan niya kaya ang buong akala niya, siya ang pinagsabihang mahal nito.

Huminga nang malalim si Leon ngunit nang magpakawala siya ng hangin, nanginginig siya. Napamura siya nang manlabo rin ang paningin niya hanggang sa maramdaman na lang niyang nag-uumahan na pala ang mga luha niya.

Isang araw lang ‘to pero ang daming nangyari. Nalilito si Leon kung anong iniiyakan niya.

Ayaw niyang bumalik sa sala nila at makitang magkasama ang dalawa. Ano iyon? Ang bastos. Aamin sa kanya tapos biglang mag-uuwi ng girlfriend? Inuwi pa sa bahay nila? Gaano ba kagago si Keith? Bakit imbes na sa sarili nitong bahay, dito pa dinala ang kasintahan? Tang ina. Bakit masakit? Bakit parang dinudurog siya?

“Leon?”

Mas humigpit ang pagkakayakap ni Leon sa sariling mga tuhod noong marinig niya ang boses ni Keith mula sa likuran niya. Mabilis niyang pinalis ang mga luha ‘tsaka binaon ang mukha sa pagitan ng mga tuhod. Punyeta, sinundan siya. Kung kailang mukha siyang gago.

“Napa’no ka? Ba’t bigla kang umalis?” nag-aalalang tanong ni Keith. Naramdaman niyang yumukod ito malapit sa kanya nang sa ganoon, magka-height sila. “Ayos ka lang ba?”

“Tanong mo sa bato,” pamimilosopo niya. Bwisit. Kung kailan ayaw niya itong kausap.

Ipinilig ni Keith ang ulo. “May problema ba?”

“Meron. Ba’t dito mo inuwi ‘yang girlfriend mo at ‘di sa inyo? Kailangan din bang makilala ko?” Ni hindi man lang nagtanong kung gusto ba niyang may makilalang kasintahan nito.

“Kaya ka ba umiiyak?”

Sumagitsit siya. “H’wag mo ngang sagutin ng isa pang tanong ‘yong akin. Nakakagalit, e.”

“E, alam mo namang kapatid ang turing ko sa ‘yo.”

That’s bull shit. E bakit siya hinalikan noong isang araw? Kung alam niya lang na ganito, hindi siya nagsayang ng ilang araw kaiisip tungkol sa ginawa ni Keith.

“Akala ko pa naman, matutuwa ka para sa ‘kin.” May bahid ng tampo sa boses nito pero hindi niya pinansin. “Matagal ko na siyang gusto kaya akala ko… Matutuwa ka para sa ‘kin.”

Matutuwa? Sumasama ang loob niya. Pinipilit ni Leon na pawiin ang galit sa pamamagitan ng pangungumbinsi sa sarili niya na lasing lang si Keith noong umamin sa kanya pero… Hindi siya pinapakinggan ng sarili.

“Hindi ka ba talaga masaya para sa ‘kin?”

Nang ulitin ni Keith ang tanong, tila ba nasagad ang pasensya ni Leon. Mabilis siyang nag-angat ng tingin at hinanap ng mga mata ang pigura ni Keith, walang pakialam sa mga luhang patuloy na umaagos mula sa mga mata niya at sa gulat na rumehistro sa mukha ni Keith nang makita ang itsura niya.

“Matutuwa ba ‘ko para sa ‘yo kung bago siya, sinabi mo sa ‘kin na ma—” Tila ba tinangay na lamang ng hangin ang sasabihin ni Leon noong mapagtantong wala nang saysay kung malalaman pa ni Keith.

Wala na. Nandiyan na iyan, e.

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa pero hindi nagtagal ay nag-iwas siya ng tingin.

“Leon.” Aabutin sana siya ni Keith para hawakan ngunit iniiwas ni Leon ang katawan mula rito.

“Alis!” pagtataboy niya sa binata na ikinatigil nito. “Umalis ka nga rito! Ayaw kitang kausapin!”

He’s too hurt to deal with this guy. Ang wrong timing kasi kaya gusto niyang mapag-isa.

Ayaw niyang makausap o makita si Keith… At iyon ang ginawa niya sa mga susunod na araw hanggang sa nasanay siyang wala si Keith sa buhay niya. Hanggang sa naibaon niya sa limot ang nararamdaman para rito.

Kabanata 65

KABANATA 65

HABOL HININGANG GUMISING si Leon mula sa mahabang panaginip. ‘Tsaka lamang niya napansin ang butil-butil na pawis sa noo. Marahan siyang bumangon mula sa kinahihigaan at naghanap ng kahit anong pampunas pero wala siyang makita kahit saan. Geez. Sa lahat ng pwede niyang mapanaginipan, iyon pang nakaraan? Detalyado pa kaya noong magising siya, nahirapan siya sandaling i-differentiate ang nakaraan sa ngayon.

His lips pressed together when he noticed that his room was dark and he’s alone. Kumunot ang noo niya dahil hindi niya na alam kung ilusyon ba noong nandirito kanina si Keith o totoo? Shit. What if he’ll see a college Keith again? That’ll be stupid. He’ll punch him.

Natigilan si Leon sa paghahanap ng bimpong pamunas ng noo niya nang magbukas ang pinto ng kwarto niya. Nang lingunin niya, naabutan niya si Leonardo at Keith na papasok. Si Keith ang unang natigilan nang makitang gising na siya samantalang si Leonardo naman, patuloy sa pagdadaldal.

“So it turns out that Elisa followed Leon in Canada and watched over him. It’s too fucked up. Nakita pa kayong dalawa’t ni-research ka, Keith. Kung sigurong natapos ‘yon kay Leon, baka ikaw ang isunod,” tuluy-tuloy na sabi ni Leonardo bago lumingon sa direksyon niya’t naitikom ang bibig nang makitang gising na siya. “Kanina ka pa ba gising?”

Nagpabalik-balik ang tingin niya sa mga ito. “Kakagising ko lang. Anong pinag-uusapan niyo?”

“Ah, no. It’s just… about the investigation.” Kinamot ni Leonardo ang ulo ‘tsaka bumuntong hininga. “Marami kaming nalaman, e. Kinontak pa pala ng ex-girlfriend mo ‘tong ex-fiancée ni Keith. Sandali nga, gusto mo bang kumain?”

Umiling siya. “I’m good.”

“No, you’re not,” sabad ni Keith. Nilingon niya ang binata’t tinapunan ng masamang tingin. “Bibili lang ako ng makakain niya, Nards. Pag-usapan niyo muna ‘yong tungkol sa imbestigasyon.”

Napamaang si Leon nang umalis si Keith at maiwan silang magkapatid. His eyes never left the man’s figure until it disappeared from the windows and he inwardly sighed. Hindi pa rin naaalis sa isipan niya ang tungkol sa panaginip at hanggang ngayon, dinu-double check niya si Keith. Para siyang gago.

Si Leonardo naman, naglakad palapit sa kanya’t umupo sa upuang malapit sa kinahihigaan niya. Napukaw nito ang atensyon ni Leon lalo na noong ipagkrus nito ang mga braso.

“Gusto mo bang malaman kung anong nangyari o gusto mo munang magpahinga?” tanong ni Leonardo.

Nagkibit balikat siya. “Ilang araw na ‘kong walang alam sa kaso ni Elisa ‘tsaka maayos naman na pakiramdam ko kaya maiintindihan ko ‘yang tsismis mo.”

“Gusto kitang sermunan kaso sina Mama na lang ang gagawa no’n sa ‘yo ‘pag nakauwi sila.” Marahas na bumuntong hininga si Leonardo at ginulo ang sariling buhok dala ng pagkasiphayo samantalang si Leon naman e pinagpawisan nang marinig na uuwi rin ang mga magulang nila. “Sabi ni Zach sa ‘kin, alam mong sira ulo ‘yong girlfriend mo? Inaakusahan mo raw na dahilan kaya naaksidente iyong kasama mo sa trabaho na ex-boyfriend niya rin, e. Ba’t ka pa nakipagkita?”

Supposedly, to propose. “Mahabang kwento, Kuya. Pero nando’n talaga ako para makipag-break na sana.”

“Iyon nga ang sabi. Ba’t ‘di ka na lang nakipag-break sa cellphone kaysa itinatapon mo buhay mo para sa babaeng ‘yon?”

“Because… we had no proof.” Nag-iwas siya ng tingin sa nakatatandang kapatid at kinamot ang pisngi. “Sabi ni Jay, malaki ang posibilidad na si Elisa ang dahilan kung ba’t siya naaksidente. Baka raw alam ni Elisa na may alam na ‘ko sa gagawin niya. ‘Tsaka, mukhang nalaman na may kopya si Jay no’ng koleksyon niya.”

“She’s been planning to kill you since you two met, Leon. She’s been watching over you so she knew that you had a relationship with Keith beforehand. Hell, I didn’t even know what was going on between you two! Tapos siya, binabantayan ka? Your friend wasn’t discharged in the hospital too but he sent plausible proofs that Elisa’s broken. I even heard that her parents begged him not to show what’s wrong with their daughter. They want to tolerate her!”

Napapantastikuhang itinuro ni Leonardo ang sarili. Hindi alam ni Leon kung anong ibig sabihin ng ginagawa nito kaya mataman niya lamang na pinanood ang kapatid na magreklamo pa.

“At sinong tangang hahayaan silang dumulas lang? King inang ‘yan, halos patayin ‘yong kapatid ko ta’s ang inaasahan nila, makakawala nang basta-basta iyang si Elisa?” Then Leonardo exhaled sharply. “Kami lang ‘to. Isipin mo pa kung anong kayang gawin ni Keith para lang sa ‘yo.”

Leon sweat dropped and his eyes nearly squinted. “I don’t think that he’ll do anything, honestly.”

“You’re underestimating him.” Nawala lahat ng ekspresyon ni Leonardo sa mukha at nang makitang hindi nito nagustuhan ang sagot niya, nag-iwas siya ng tingin sa kapatid. “Kung hindi ka mahal niyan, ‘di ‘yan magmamadaling umuwi rito kasama ko. Hindi ko alam kung anong imahe ba ni Keith ang meron ka pero dahil ang tagal ko nang kilala ‘yan, alam kong sinsero ‘yan sa ‘yo day one pa lang.”

“Kung sincere siya, e ba’t palagi siyang may ibang babae?”

“Bobo rin ‘yan, e. Natakot sa ‘yo.” Umikot ang mga mata ni Leonardo. “Ang dami kong gustong sabihin sa inyong dalawa lalo na sa ‘yo, pero ‘di ko naman alam kung anong pinanggagalingan mo. Kaso ang akin, Leon… Sa tagal ng panahon na sinusuyo ka ni Keith, ‘di pa rin ba natunaw talaga ‘yang galit mo sa kanya? ‘Di pa rin ba nagbago ‘yong tingin mo sa kanya?”

Inismiran niya ang kapatid. “Kung ‘di sana niya inulit, baka nagbago na talaga tingin ko sa kanya.”

“Edi sinuntok mo na lang sana ‘tsaka kayo nag-usap. ‘Di iyong darating pa sa puntong nagkakasakitan kayo ta’s may nadamay pa. Muntik ka pang mamatay.” Naii-stress na nag-angat ng mga kamay si Leonardo at umaktong suko na ito sa kanila. “But I’m in no place to speak. ‘Di ko alam kung anong nangyari sa inyo. Nagulat nga ako na may nangyayari na pala sa inyo. Ang akin lang, ayusin niyo na. Si Keith, kinansel na niyan kasal niya kay Samara para balikan ka. Sinumpa na ‘yan at lahat-lahat. ‘Tsaka, siya lang mapagkakatiwalaan ko pagdating sa ‘yo dahil siya lang tumu-tolerate talaga sa kalokohan mo.”

Leon clenched his fists and stared into nothingness with his forehead creased. Gusto niyang matawa dahil ang daming ibang tao na pwedeng pag-iwanan sa kanya pero si Keith na yata ang default na pinili ng lahat dahil sila ang madalas na magkasama noon. And by effort, everyone thought that Keith’s nice just like the impression they gave him.

But he has a fogged image in his head.

“Kung ibang tao ‘yan, iniwanan ka na. Matagal na,” dagdag ni Leonardo ‘tsaka tinapik ang mga hita nito. “Hindi ko rin inaano ‘yang sa ‘yo. Problema kasi, hindi ka nagsasabi kaya ‘di namin alam kung anong problema. Pa’no maaayos kung kikimkimin mo?”

Hinanap ni Leon ang mga mata ng kapatid at bagamat hindi siya sumagot, inismiran niya ito. Kumunot ang noo ni Leonardo kasabay ng pagkibot ng isang kilay nito. He probably knew that Leon needn’t to ask because when Keith said that he has an entire life planned with another woman, Leon realized that he wasn’t as genuine as he thought. Iniisip kasi ng iba, porket nag-effort sa kanya ang tao e nakakaawa na talaga ito. Porket pinapatunayan nitong mahal siya, ayos na. Na sapat nang marinig niya na mahal siya nito tapos happy ending na.

E hindi naman kasi iyon gano’n.

Noong malaman ni Leon na may plan B si Keith at mas pulido pa iyon kaysa sa hinaharap na dapat e sa kanilang dalawa, yumanig ang paniniwala niyang sinsero nga si Keith. Oo sige, hindi niya masabing mahal niya ito kasi ang dami niyang iniisip— king ina, pinipilit niyang straight siya. Takot siyang mahusgahan, sino bang hindi? Mula nang maka-move on siya sa binata, pinatigas niya ang sarili para hindi ulit mahulog pero ano? Gano’n pa rin ang ending niya. Pero sa kanya kasi, kahit hindi niya agad masabi kay Keith, pinaramdam din naman niya rito na hindi siya tumitingin sa iba noong magkasama pa sila.

Ano bang ikinakatakot ni Keith doon? Ni minsan, noong mag-warm up siya sa binata, hindi na niya brining up na maghahanap siya ng iba. Wala na, nakalimutan na niyang tumingin sa iba at gawing past time lang talaga si Keith kasi alam niyang may nagbago na. Kaya saan nanggaling na may balak pa rin siyang iwanan si Keith? Dahil binasted niya ito’t hindi niya pa kaya maging boyfriend ng binata? Dahil iniiwasan niya si Keith kasi pakiramdam niya, parang malulunod siya sa t’wing iisiping magiging sila?

Naeewan siya. Hindi naman kasi madaling proseso ‘to tulad ng iniisip ng iba! Hindi naman porket nagkagusto rin siya kay Keith, madaling tanggapin na bumigay na naman siya. Natural sa kanyang malito, kabahan, magdalawang-isip kasi… Malaking risk si Keith. Kung mamadaliin siya, mas lalo lang masisira lahat kasi half-baked siyang sasabak sa laban.

Kailan lang naman niya binigyan ng tsansa si Keith. Bago niya ito ikinama, ni hindi siya nagsayang ni isang segundo para pag-isipan ang ‘pagmamahal’ nito sa kanya kaya hindi niya binibilang iyong mga nakaraang taon na sinusuyo siya nito. Iyong noon lang na naikakama nila ang isa’t isa.

Kung sa iba, madaling bumigay… Sa kanya, hindi. Isang malaking risk piliin si Keith dahil habang buhay niyang dadalhin iyon at hindi pansamantala lang. Hindi lang si Keith ang iisipin niya o ang sarili niya, hindi lang ang pamilya niya o ang mga kaibigan niya— pati iyong tingin ng iba sa kanila.

“You have a lot to say, don’t you?” Leonardo asked after the long silence.

Nagkibit balikat lamang si Leon at sumandal sa head rest ng higaan niya. Saktong dumating na rin si Keith na may dalang plastik ng pagkain, bote ng tubig, ‘tsaka dalawang lata ng kape para rito at kay Leonardo.

Noong dumating ang binata, lihim na nagpasalamat si Leon dahil hindi na hinalungkat pa ni Leonardo ang pinag-usapan nilang dalawa. Ngunit hindi ibig sabihin noon, hindi siya panay na sinusulyapan ng nakatatanda niyang kapatid. Sigurado si Leon na maraming gustong malaman si Leonardo pero ayaw niyang magsabi rito.

Pero hindi dahil ayaw niyang magsabi e ibig sabihin, madali lang magkimkim. Putang ina. Kaya nga niya binaon sa limot dahil ayaw niyang dalhin nang matagal ang sama ng loob kay Keith. Sadyang ito lang ang bumabalik sa buhay niya.

“Kumain ka na,” saad ni Keith na nakapagpatigil sa kanya. Pinasadahan niya ng tingin ang pagkaing binili nito at nakitang gulay iyon. Lumukot ang mukha niya pero dahil alam niyang ito ang nirekomendang pagkain sa kanya ng doktor, wala siyang maireklamo. “Hindi ka pwedeng kumain ng kahit ano bukod dito pansamantala. And by the way, you can’t drink alcohol until we’re sure that you’re healed.”

Nag-iwas ng tingin si Leon mula kay Keith at hinanap ang nakatatandang kapatid na noon e tahimik silang pinanonood sa isang gilid. Inungusan siya nito’t itinuro na ituon niya ang atensyon sa binata dahil ito ang magpapakain sa kanya kung nanghihina pa siya pero mas lalo lang sumama ang timpla ng mood niya.

“H’wag kang mag-inarte! Daig mo pa babae ‘tsaka bata sa kagaganyan mo. Kung si Mama lang ang nandito, baka sinubo niya ng buong-buo ‘yang plastik na kutsara sa ‘yo. Pasaway ka,” sermon sa kanya ni Leonardo.

Nagreklamo pa ito na ang hirap daw niyang pasyente dahil mas mamamatay daw siya sa katigasan ng ulo niya. Kung hindi lang ito pinigilan ni Keith at pinalabas nang matahimik ang kapaligiran, baka hanggang mamaya pa nakinig si Leon sa wantusawa nitong sermon.

Tumikhim si Keith nang mawala na si Leonardo. “Gusto mo bang subuan pa kita?”

“Pwede bang lumayo-layo ka sa ‘kin?” balik niya rito kasabay ng pagsapo sa mukha’t paghilot sa sariling sentido. “Kaya kong kumain. Lapag mo na lang diyan.”

“Yeah, sure. I’ll be watching you, though.” Sinunod ni Keith ang sinabi niya’t inilapag nga sa lamesa ang pagkain pero naguluhan si Leon nang mairita siya sa ginawa nito. “By the way, we called in a doctor before we went out ‘cause you almost had another seizure. Turns out that you were just having a nightmare.”

Imbes na pansinin ang sinabi ni Keith ay pinasadahan lamang ni Leon ang binata ng tingin ‘tsaka inabot ang pagkain na inilapag nito sa kalapit lamesa. Lihim siyang natawa dahil bangungot pala sa kanya ang mga memorya niya tungkol sa nakaraan. Mabuti naman, dahil hindi talaga magandang alalahanin ang mga iyon.

If anything, the only good thing about those memories were the times when… Leon have yet to realize that he fell hard for Keith. Iyong henuwino’t wala pang malisya ang turing niya sa binata. Purong magkaibigan lang at talagang magkapatid lang ang turing sa isa’t isa. Sometimes, he just wants to go back to those times… really. Iyong walang pusong pumapapel.

“Thankfully, your respiratory system isn’t at risk anymore. Inoobserbahan ka na lang para kung sakaling may after effects pa ang lasong na-in take mo,” dagdag ni Keith habang binubuksan ang bote ng tubig para sa kanya at inilipag iyon sa lamesa pagkatapos. “I still wonder where your ex got the poison… It’s been banned and considered illegal, after all.”

Itinuon ni Leon ang atensyon sa kinakain at mukhang napansin ni Keith ang pananahimik niya kaya inabot nito ang kapeng binili para sa sarili. Ang pagbubukas lang nito ang tanging narinig ni Leon maging ang aircon na umuugong sa gilid ng kwarto.

“Do I make you uncomfortable?” Keith soon asked and tilted his head so he could get a better view of Leon’s expression. “Just tell me. But I won’t leave, walang magbabantay sa ‘yo.”

Leon hissed. “I’m okay. ‘Di ba nga at lalabas na ‘ko bukas?”

“Not right after the doctor ran the tests so that we could rest easy.”

Tinignan niya si Keith mula sa gilid ng mga mata at tinapunan ng masamang tingin, ngunit blangko lamang ang mukha nitong uminom ng kape habang nakatitig sa kanya. Kung may lakas lang si Leon na makipag-away ngayon, baka hinamon na niya si Keith ng suntukan.

He hissed and looked away. Nawalan na siya ng ganang kumain— hindi. Wala talaga siyang ganang kumain. Ipinilit lang nila na kakain siya dahil wala pa raw siyang kinakain magmula kanina.

“Hoy!”

Natigilan sila nang marinig si Leonardo na pumasok sa kwarto niya. Hindi ito nambubulabog pero bakas ang pagmamadali sa boses ng binata. Leon paused from chewing his food and stared at his brother. What the hell is wrong this this guy?

“Aalis muna ako,” paalam ni Leonardo sa kanilang dalawa. “Nag-eeskandalo raw magulang ni Elisa kung ba’t hindi kami pumapayag na ma-bail out. Anong sasabihin ko?”

Umismid si Keith. “Tell them to shut up. Kung ‘di talaga guilty ang anak nila, ‘di ba dapat sa korte kayo nagkikita-kita?”

“You’re right.” Leonardo snapped his fingers as if Keith said something brilliant. Then he turned to look at Leon who was, at that moment, chewing his food slowly. “Iwanan muna kita riyan, Le. H’wag mong aawayin si Keith. ‘Yan mag-aasikaso ng bills mo rito sa ospital.”

“Bakit siya?” napapantastikuhan niyang tanong kahit punung-puno pa ng pagkain ang bibig niya.

Kahit na glimpse lang, nakita ni Leon ang pag-ismid ni Keith. Para bang sinasabi nito na normal lang na ito ang mag-asikaso ng lahat sa kanya sa ospital pero sa kaloob-looban ni Leon, sinadyang ganito ang set-up nang sa ganoon e magkaroon sila ng oras sa isa’t isa. Ayaw niya talaga ang isiping kasabwat ni Keith si Leonardo kaso iyon ang ganap.

Leonardo clicked his tongue. “H’wag kang mag-inarte. Ako nag-aayos ng kaso rito ‘tsaka mga kaibigan mo. Si Keith, libre naman ‘yan. Oo nga pala, bibisita yata mga magulang mo, ‘no?”

“Who?” he asked in disbelief and turned to Keith who shrugged.

Napailing-iling ito. “Sinabi ko kina Mama na h’wag na dahil ayos lang si Leon. They insisted on seeing him.”

Leon gritted his teeth. Why does it feel like everyone’s trying to confront him and trap him in a corner so that he’d grow closer with Keith right when he decided not to accept him in his life anymore? He hates it.

        TIRING IS AN UNDERSTATEMENT. Leon feels exhausted right after dealing with Keith because the man can’t keep his mouth shut. Marami itong kinwento. Kahit nasabi na sa kanya ang nangyari sa kanya, nagkwento pa rin si Keith. Sumasakit ang ulo niya. Kahit maganda ang boses ni Keith— and sure, it does feel nice to have him around again— pero naiirita si Leon dahil parang nasayang lahat ng effort niyang lumayo rito.

Parang plano talaga ng tadhanang madikit siya kay Keith, a.

Hindi rin tumigil sa kaingayan ni Keith ang araw ni Leon dahil dumating nga ang mga magulang nito’t binisita siya. Was it awkward? Of course. Keith’s parents stared at him like they’re judging him but at the same time, they’re worried. Buong oras ngang nandirito ang mga ito, tipid lang na sumasagot si Leon kahit na ang daming tanong ng mga magulang nina Keith.

He felt uncomfortable. They were kind but Leon didn’t like their presence because… he’s guilty, that’s one of the reasons why. Pinakilala siya sa mga ito tapos sa isang iglap, gumulo ang relasyon nilang dalawa ni Keith. Second, they saw him with Elisa and he’s the reason why Keith returned to Canada. Kahit hindi niya desisyon na bumalik ito sa ibang bansa at hindi niya kontrolado ang takbo ng mundo, he still feels awkward.

Ang expectant kasi ng dating ng mga ito noong una siyang makilala.

“Sorry,” Keith soon said as soon as he returned from escorting his parents out from the hospital. Tinignan niya lang sandali ang binata at tila ba nagi-guilty itong sumandal sa pintong kasasara lang nito. “Sinabi ko sa kanilang h’wag munang pumunta dahil alam kong… hindi ka kumportable kaso nag-aalala sila sa kalagayan mo.”

Naningkit ang mga mata niya ngunit sa huli, bumuntong hininga na lang siya. “Sinubukan mo naman silang sabihan. ‘Di lang sila nagpapigil sa ‘yo.”

“They’re not angry at you… Just in case you’re wondering and worried,” Keith suddenly blurted out as he walked slowly towards him. Kunot noo niyang pinanood ang binata hanggang sa makarating ito sa harap niya. “Gusto nilang ipasabi sa ‘yo ‘yon kasi ang awkward mo kanina’t ang tahimik mo. Mom was worried that she might have made you uncomfortable.”

“I’d be lying if they didn’t,” he admitted.

Keith’s eyes widened with how fast he responded. His lips pursed then he looked away. Mahina itong tumawa habang nagtataka niya naman itong pinanonood.

“Sana ganyan ka rin ka-honest ‘pag tungkol sa problema nating dalawa.” Bumuntong hininga si Keith at malungkot na tumingin sa kanya. “Mahihintay kita pero… Hanggang kailan mo ba ‘ko pagsasarhan ng pinto?”

Kabanata 66

KABANATA 66

NAKAANGAT ANG ISANG kilay na pinagmamasdan ni Leon si Keith. Ito ang nag-aasikaso sa discharge niya. Busy ulit si Leonardo at ito naman ang nagsabing si Keith talaga ang mag-aasikaso sa kanya rito sa ospital— sa ayaw at sa gusto niya. Mas inuuna kasi ni Leonardo ang tungkol kay Elisa lalo na’t magkaka-trial daw sa oras na dumating ang mga magulang niya galing Canada.

Masyadong malaki ang tiwala ng isang iyon kay Keith at iniwan lahat ng trabaho sa binata dahil magbo-volunteer din naman daw ito’t hindi siya pababayaan. Kapag naaalala niya ang kagaguhan ng Kuya Leonardo niya, gusto niyang sumunod sa pinuntahan nito para sapakin ang isang iyon e.

“Sigurado ka bang ayos lang sa ‘yong maglakad-lakad? Alam kong ngayon ka madi-discharge, but shouldn’t you still be resting?” Keith asked while they walked down the hallways.

May ilan silang nakasalubong na nurse at mga pasyenteng naka-wheelchair o hindi kaya e gumagala rin sa ospital, kaya madalas e nagkakaroon siya ng distansya mula kay Keith (thank God). Noong hindi siya sumagot, hinawakan ni Keith ang braso niya’t hinila siya palapit dito bago pa nila madaanan iyong pasyenteng naka-wheelchair at walang balak na gumilid para sa kanilang dalawa.

This man just forced a disabled patient to turn to the corner just so he could have him close.

“Stop acting like a brat and answer me. Should I carry you back to your room? Just tell me,” Keith added.

Namamangha niya itong nilingon. “Sumama ako dahil nababagot ako sa kwarto ta’s ibabalik mo ‘ko ro’n? Wala ka bang puso o ano? And you don’t usually snap at me.”

“I’m taking responsibility for spoiling you too much.” Napailing si Keith ‘tsaka siya hinila papunta sa billing station.

“Hindi mo naman ako ini-spoil—”

“I did. Simula noong bata ka. Kaya iniisip mo laging ayos lang sa ‘kin na sinasaktan mo ‘ko. But that’s enough. I love you but I can’t always let you torture me emotionally.”

Napamaang si Leon at napanganga nang diri-diretsong magsabi si Keith— sa gitna ng pasilyo, kung saan maraming posibleng makarinig sa kanilang dalawa, sinabi nitong mahal siya nito at na hindi na nito itu-tolerate ang ginagawa niya.

And he could complain— he would. Kaso may delikadesa pa siya sa katawan at ayaw niyang gumawa ng eskandalo sa loob ng ospital na parang sila lang ang tao rito.

“Are you stupid? King ina. ‘Di ka ba nahihiya sa sinasabi mo? You’re already engaged—” Natigilan si Leon noong maalalang may nakapagsabi sa kanyang kinansel ni Keith ang kasal nito sa ex-fiancée dahil sa kanya. Napahinga siya nang malalim at umiling-iling. “Forget it. Bobo ka nga pala, si Kuya na rin ang nagsabi. Sino ba naman ang magpapakansel bigla ng kasal dahil lang may narinig mula sa ‘kin? Ikaw lang. Milyones ang sinayang mo ta’s itinapon mo lang?”

Inalis niya ang pagkakakapit sa kanya ni Keith at nauna siyang maglakad patungo sa billing station. Naramdaman niya ang panonood sa kanya ng binata bago nito maisipang sumunod sa kanya. But the moment Keith caught up to him, mabilis itong lumapit sa kanya’t hinawakan siya para makalapit sa tenga niya.

“Ang dami kong gustong sabihin sa ‘yo pero hindi ko alam kung kailan ka magiging handa. You keep on shutting me down. It’s sometimes frustrating but it’s better to wait instead of forcing you to listen to me. Pero sana malaman mong madalas, nakakainis ka. Hindi ka marunong magpakumbaba,” tuluy-tuloy nitong bulong sa tenga niya.

Napamaang si Leon noong bitawan siya ni Keith at ito ang unang nakarating sa billing station. Napakurap-kurap siya. Hindi siya makapaniwalang naglalabas ng sama ng loob ang binata samantalang dati, tikom ang bibig nito kahit na ilang beses niya itong itinataboy.

What changed? Is he too much? Or did Leonardo pushed this man to be honest about his feelings?

“What the… Hell?” natutulala niyang bulong sa sarili.

Nilingon siya ni Keith habang nagbabayad ito bago napailing. “Kung sanang nakinig ka sa ‘kin no’ng nasa Vancouver tayo pareho, ‘di tayo aabot sa ganito. Ang tigas ng ulo mo.”

Suminghap siya. Ikinuyom niya ang mga kamao’t inipon lahat ng salitang gustong ilaban kay Keith pero kahit anong salita ang kapain niya sa isipan, wala ni isa ang may saysay. Shit. Hindi niya alam kung ngunguso siya at susuko o magrireklamo.

KEITH GAVIOLA DROVE him home, either. Nasisiphayo si Leon na itinutulak si Keith pero noong dalhin nito ang mga gamit niya, wala siyang ibang nagawa kung hindi ang verbal na magreklamo and throughout that entire time, Keith ignored him like it’s the smartest move ever. Napapantastikuhan niya itong pinagmasdan hanggang sa bumaba sila mula sa kotse at makarating sa harap ng bahay nila.

Kampanteng-kampante pa noon si Leon na hindi ito makakapasok hanggang sa mayroong ipasok na susi si Keith sa gate nila na ikinasinghap niya.

“I still have the duplicate key that you gave me,” natatawang anito. Naiiling ang binata hanggang sa mabuksan ang gate. Natigilan si Leon nang lingunin siya nito nang mapait na ngumiti ang binata na tila ba may katangahan itong ginawa. “Wala ka bang sasabihin?”

He arched a brow. “Like what? Blame you for never reaching out to me even though I cut off what we had back then? I wasn’t expecting you to come, anyway.”

“Yeah, but… Did it ever cross your mind?”

“No. Nakalimutan kong meron ka pa pala niyan at ‘di mo naibalik sa ‘kin ‘yan.”

“Is that so…?”

Nagkibit balikat si Keith at niluwangan ang pagkakabukas ng pinto para mauna siyang makapasok. Minuwestrahan siya nitong pumasok na na siyang ginawa niya. Kaso noong nakalapit na siya kay Keith, ‘tsaka ito muling nagsalita.

“But what would you do if I ever… let myself in while we’re in that huge mess? Palagay mo ba, maaayos tayo?” Keith asked just right when they’re side by side.

Pinangilabutan siya dahil bulong ang ginawa nito at kung ikukumpara sa kaninang nasa ospital silang dalawa, mas malapit ang bibig ni Keith ngayon sa tenga niya. His voice also sounded husky and he didn’t like how it affected him. Iniikot ni Leon ang braso niya na tila ba inaalis si Keith sa kanya kahit hindi naman ito nakakapit sa kanya, samantalang natatawa naman si Keith dahil sa iniaasta niya.

“Mukha ba ‘tong nakakatawa? Pakshit ka!” Hindi siya affected— at least, this is what Leon was trying to convince himself. “King ina nito, ‘di mo ikina-cool ‘yan!”

Keith hummed. “Hindi mo rin naman ikina-cool ‘yang katigasan ng ulo mo pero pinagpatuloy mo.”

“Shut up! And to answer your question, I don’t think you’d fix anything. King ina mo, palagay mo ba magsi-settle ako sa ‘yo kahit na alam kong may kinokontak kang ibang babae?”

“Kinakausap mo rin naman si Elisa noon, ‘di ba? Doesn’t that make us even?”

Pinakyuhan niya ito. “Malaki pinagkaiba natin, king ina ka. You planned your entire life with that Samara-woman, I never saw Elisa as my girlfriend and I was just casual with her. I never even saw those as going out with her on a date! You were the one who triggered me to date her even though it wasn’t in the plan. Ang lakas pa ng script-script mong sinasabi, tang ina ka.”

“But you went along with it…” Keith replied, almost a whisper.

Dinuro niya ang binata, dahilan para mapaatras ito. Nanlalaki ang mga matang pinagmasdan ng binata ang hintuturo niya. “Because that’s what you wanted!”

“I never wanted it—”

“Kung hindi mo gusto, e ba’t may Samara-ng nakipapel?! Bumalik ka lang galing ng business trip pero kung isampal mo sa ‘kin ‘yang babae mo, parang handang-handa ka nang maiwanan!”

Inismiran siya ni Keith. Hinawakan nito ang kamay niya ngunit napapaso niya iyong inagaw mula sa binata. Keith allowed him to do so, but his eyes remained at the hand that he snatched. Kamay niya ito! Bakit kung makatingin si Keith, parang kamay nito ang inagaw niya?!

“So you went ahead and left me, right?” Keith asked. Pain was evident in his voice. “Imbes na kumprontahin ako’t i-boss na kausapin si Samara tulad ng madalas mong gawin, mas pinili mong iwanan ako.”

“Ba’t kita pipigilan kung handang-handa ka na palang magpakasal sa iba? Mukha ngang iyon ang mas gusto mong gawin, e. Ilang beses ko sasabihin na parang mas pulido pa ‘yang buhay mo kasama ‘yang ex-fiancée mo kaysa sa buhay mo na kasama ako?”

Naitikom ni Keith ang bibig at hinanap nito ang mga mata niya. Nang matagpuan siyang halos hinahabol ang hininga, kahit hindi naman siya tumakbo’t sinita lang si Keith sa ibang ginawa nito, inilipat ng binata ang mga mata sa buong kapaligiran para tignan kung mayroon bang nakikinig sa kanilang dalawa.

Nawala na sa isip ni Leon na nasa labas sila’t posibleng may mga kapitbahay na pasimpleng nakikinig sa away nilang dalawa. Hindi sila nagsisigawan pero kanina pa sila rito’t nagsusumbatan.

“Pumasok muna tayo sa loob—” Hindi na pinatapos ni Leon ang sasabihin nito dahil inunahan na niya si Keith. Pumasok siya ng bahay at hindi man lang nilingon ang binata.

Bwakanang shit, nabibwisit siya. Alam niyang kaya siya iniiwan kay Keith e para sagarin nito ang pasensya niya at may mapiga ito sa kanya pero siya naman itong hindi mapigilan ang bibig dahil wala siyang kawala rito. Kaso matagal nang alam ni Keith ang pinagsasasabi niya kanina kaya siguradong may iba itong gagawin nang sa ganoon, malaman kung saan ba ito nagkamali noong una pa lamang.

He has to be cautious.

Noong makarating si Leon sa kwarto niya, dali-dali niyang isinara ang pinto at ni-lock ‘tsaka siya tumitig sa kawalan.

“Why am I… doing this, anyway?” Leon asked himself before he covered his mouth. Why is he so persistent to hiding the truth from Keith? Nakalimutan na niya ang dahilan pero may bumubulong sa kanya na ito ang gawin.

He wanted to start a new life away from Keith— this was what his mind has been telling him, but why? Sinabi niya lang ito sa binata dahil noong mga panahong iyon, balak niyang mag-propose kay Elisa pero wala na ang dalaga ngayon. He has no one else anymore.

Napahilamos siya ng mukha. “Right. It’s because I can’t trust what he says, that’s why.”

“O, ANO NANG PROGRESS?” tanong ni Leonardo noong oras na makauwi na ito mula sa pag-aasikaso kay Elisa.

Kumunot ang noo nito nang maabutan si Keith na imprentang nakaupo sa mahabang upuan na nasa harap ng telebisyon, tahimik na nanonood ng Netflix at may popcorn sa tabi. Nang mapagtantong hindi niya kasama si Leon, nagtatakang nagpabalik-balik ang tingin nito sa kanya at sa kabuuan ng pamamahay nito bago siya itinuro.

Ugali talaga ng mga Eleazar na nanduduro, ano?

Nginitian ni Keith si Leonardo. “Nasa kwarto si Leon, nagpapahinga.”

“Pagkatapos ko kayong iwanan nang matagal, pinatulog mo lang?” Leonardo mouthed. Pinanlakihan siya nito ng mga mata bago umiling. “Walang progress?”

“Nag-away kami. He said the same thing no’ng nasa Vancouver kami.”

“You two are helpless. In-arrange na ngang magkasama kayong dalawa, ‘di mo pa makulong sa ‘yo.”

“That’d be forcing him. Kahit naman na sawa na ‘kong ganito kami, ayaw ko siyang pilitin. Baka ‘di rin naniniwala sa ‘kin na kinansela ko kasal namin ni Samara. After all, it’s all been arranged and complete. Halos invitations na lang nga ang hinihintay namin at ang wedding dress sana niya,” kwento niya.

Nagpameywang sandali si Leonardo bago naisipang alisin na ang sapatos nito’t pumasok sa sariling bahay. Lumapit ito sa kanya at umupo sa tabi niya, nakikuha rin ng popcorn na hinanda niya.

“Natutulog ba siya?” tanong nito.

Nagkibit balikat si Keith. “Baka gising pa. Malay mo nakikibalita sa mga kaibigan niya ngayon. May cellphone naman siya.”

“Dito ka muna niyan. King ina, kaunti na lang talaga ako na mismo lalapit kina Tita. Ipagpapaalam kitang dito muna’t bantayan si Leon dahil busy ako.”

Humalakhak siya. “Nahuli na si Elisa at nakakuha na kayo ng pruweba para makasuhan siya, ano pang inaasikaso mo? Nambababae ka ba?”

“Gago! ‘Di niyo naman ako katulad niyang magaling kong kapatid. Tinitignan ko lang ‘yong restaurant ni Zach ngayon. Nabanggit ng asawa ko na gusto niya raw magpatayo ‘pag kami, nakaipon. Iniisip ko lang kung sinong mag-aalaga sa mga anak namin kung busy kami sa trabaho.”

“Good for you then.” Tumango-tango si Keith ngunit nang mapagtantong naiinggit siya rito dahil mayroon na itong pamilya at nakapag-settle down na sa taong gusto nito, hindi niya maiwasang malungkot na ngumiti. “Akala ko si Elisa pa rin ang inaasikaso mo. It’s been three days and she’s in the cell right now. Hindi makapag-bail ang mga magulang niya at hindi ‘yon makakawala.”

“That’s what… gets me, though. Sa sobrang desperado ng mga magulang ng isang iyon, baka itakas ang anak nila. E nataon pa namang unica hija pala kaya tinu-tolerate sa ganyan.”

Umismid si Keith. “Until she serves her time in prison and decides to attend therapy, she can’t be free, really.”

“You’re really mad, huh.”

Hindi sumagot si Keith nang mapansin ni Leonardo na galit talaga siya sa ex ni Leon. Hindi naman dapat, but she harmed him— and she almost killed Leon. Kung natuluyan siguro ang binata, baka si Keith ang nasa likod ng rehas ngayon.

He’s just calm… and he just won’t make a move himself but if he stole the limelight from Leonardo, he’s afraid of what he would do. Holding such power while in a state of shock and anger could change a man, and he can’t be someone who may upset Leon. Once or twice is enough. He wants to be better for him.

Kung sanang ganito lang din si Leon sa kanya.

“Mayroon lang akong naalala,” Keith blurted out when a memory popped in his head. Saktong kumakain noon si Leonardo kaya humimig lang ito. “It happened when I took your brother overnight. May nabanggit siya tungkol kay Samara.”

Inangatan siya ng isang kilay ng kaibigan. “Really? Anong sinabi niya?”

“Yeah. He said the word ‘her again?’ when I mentioned that I’m engaged with her. Alam kong kilala niya si Samara dahil pinakilala ko sa kanya noon—”

Keith was cut off from saying things further when Leonardo continued what he was supposed to say.

“— But he sounded angry. Iyon ba ang sasabihin mo? E ‘di ba, nagbago lang naman si Leon sa ‘yo noon nang maging girlfriend mo si Samara?”

Keith stilled when Leonardo pointed out a memory that he has long forgotten. It happened ten to twelve years ago and his memories are now blurred. There are some events that he can vaguely remember and point out but about what happened next… It’s empty, it’s blank— it felt like he’s blocked from seeing what was supposedly important than what’s minor.

Kumunot ang noo ni Keith at naningkit ang mga mata niya. “Yeah, it’s during those times that I was still dating her. I think… I think we argued that day when I introduced Samara to him.”

“Wow. Clue ‘yan. Malay mo, big leap para sa next step,” bagot na sagot ni Leonardo.

He exhaled sharply. “‘Di ko alam kung concerned ka pa ba sa ‘min o sumuko ka na.”

“Still concerned. Nagsasawa lang dahil ang simple lang ng problema pero isa ka ring walang ginawa noon. O, may naaalala ka pa ba bukod sa nag-away kayo ni Leon?”

“Wala.” Actually, there’s a vague memory that he saw Leon crying that day, but he can’t be too sure. Ni hindi niya masabing noong araw na iyon talaga nagbago si Leon dahil hindi niya naramdamang iniiwasan siya nito noon. Ang buong akala niya, busy lang ito. Not until Leon took a girl home and introduced him to her— which infuriated Keith and sparked another argument between them.

Because it was what made him realize that it’s already too late for him. He’s fallen head over heels for Leon and he wants him for himself. It sounds selfish but while he dated Samara, there wasn’t a day that he didn’t meddle with Leon’s affairs. He wanted to see him, he wanted to own him— He wanted Leon. That was the time that he accepted that he’s into him, but he messed it up by acting like a dumbass. He can’t be happy with Leon’s relationships but at the same time, he forced Leon to be content with his status with Samara.

Keith thinks that Leon hated him because he got in the way of dating that woman… He forgot her name but she’s someone whom he lashed out to and shooed away, much to Leon’s anger and frustration because he bossed him around. He decided what was “better” for Leon and didn’t consider his feelings.

“Ba’t ikaw nakakapag-uwi ng babae samantalang ako, bawal?! Ba’t mo siya pinaalis?! Noon bang dinala mo ‘yong girlfriend mo rito, pinaalis ko? Hindi naman ‘di ba?! E kung ganito rin pala, edi sana pinaalis ko rin ‘yong Samara mo no’ng pinakilala mo sa ‘kin! You’re selfish, you’re unfair!” — These were the exact lines that Leon blurted out when they were arguing. Napagtanto ba ni Keith na ang selfish niya nang magalit sa kanya si Leon? Hindi. It took time. Kailangan pang layuan siya ni Leon nang tuluyan nang hindi na niya ito mapakialamanan para mahimasmasan siya.

He owned up to his mistakes, though. Kahit na labag sa loob niya at naninikip ang dibdib niya t’wing makikita niya si Leon na may ibang kasama noon, nilulunok niya ang pride para kahit paano, makita niya pa rin si Leon. But he messed up badly because whenever Keith would visit the Eleazar household back then, Leon wouldn’t be there anymore.

Iyong dating inaabangan siya nitong bumisita at kukulitin pa para magkasama silang dalawa… Namatay iyong mga panahong iyon dahil din sa kanya.

“Ah.” Natigilan si Keith sa pag-iisip nang mapagtantong dinala na pala siya ng isipan sa nakaraan. He covered half of his face and his eyes travelled to where Leon’s room is located.

His trail of thoughts really started from thinking about the beginning of his relationship with Samara to the point where Leon shouted at his face that he’s being unfair.

Napansin ni Leonardo ang ginawa niya kaya bumuga ito ng marahas na hangin. “Sabi ko kasi sa ‘yo, kausapin mo na e. Hayaan mo na kung ‘di makikinig sa ‘yo. Nagpapaka-gentleman ka pa kaya mas humahaba ‘yang gulo niyo.”

“Mag-uusap kami mamaya. Naalala ko lang iyong dati na ako mismo pumipigil kay Leon na… Magka-girlfriend. It’s cringe-y since I got too selfish.” Dumating pa sa punto na sa sobrang selos niya, nagpalayas siya ng babae sa pamamahay ng mga ito samantalang hindi naman siya kaanu-ano ni Leon. “It’s stupid. God, why did I even do that?”

Kabanata 67

KABANATA 67

SUMUKO NA SI LEON sa pagrereklamo noong kinabukasan ay natagpuan niya si Keith na naghahanda ng agahan nilang tatlo nina Leonardo. He just face palmed, walked into the kitchen, and sat quietly. Hindi niya tinignan si Keith na magluto’t ipagtimpla siya ng kape – Keith brewed him the usual, he remembered – ni hindi niya rin tinignan si Leonardo na noon ay panay ang pagtingin sa kanya.

“Husband material na sana kaso ‘di ka pa rin trip. Sad naman niyang buhay ni Keith,” komento ni Leonardo ‘tsaka nilipat ang pahina ng dyaryong binabasa.

Leon pressed his lips together and looked away. Sumimsim siya ng kape’t pilit iniignora ang presensya ng kapatid at ng kaibigan nito dahil obviously, pinagtutulungan na siya. Hindi naman siya makapagdala ng earphones o cellphone sa hapag dahil siguradong iku-confiscate ni Leonardo. Ganito ang gawain nito kapag sabay silang kakain mula noon, e.

Humalakhak ang binata. “Ikaw nagtulak sa ‘kin magluto dahil pinipilit mong ikaw ang namalengke. Tang ina mo, Nards. Bisita ako, ‘di katulong. Magkano sahod ko rito?”

“Depende sa nakatira rito. Bisita lang din ako ngayon. Taga-Canada na ‘ko,” mayabang na sagot ni Leonardo ‘tsaka siya ulit sinipat ng tingin. Sinipa nito ang paa niya na ikinasagitsit niya. “Magkano raw sahod ni Gaviola rito, Leon?”

Nginiwian niya ito. Bakit siya ang tinatanong e hindi naman siya ang nagsabing kumilos ito sa pamamahay niya? Nakakasama pa nga ng loob na gamay nito ang pasikut-sikot dito samantalang ipinaayos na niya ang internal kay Cassandra nitong minsan. Hindi bago ang appliances pero… dapat nalilito pa rin si Keith minsan!

Kung magpalakad-lakad sa kusina, akala ay dito rin nakatira ang binata.

“Pupunta ako ng trabaho mamaya,” paalam niya noong sa wakas ay matapos na si Keith sa pagluluto’t inihahain na ang agahan nilang tatlo.

Inangatan siya ng isang kilay ni Leonardo ‘tsaka nito pinagpag ang dyaryong hawak. “At ano namang gagawin mo sa trabaho e kagagaling mo lang nga sa ospital?”

“Hindi ako naka-sick leave,” simple niyang sagot. “Kailangan ko magpaalam sa bisor ko na magli-leave muna ako.”

Humimig si Leonardo ‘tsaka ito nakipagtinginan kay Keith at tila ba nag-uusap sa pamamagitan lamang ng mga mata. Nginiwian niya ang mga ito dahil parang may telepathy ang magkaibigan lalo na nang sabay na tumango ang mga ito.

Kung hindi siya pinagtutulungan ng mga ito, e ano iyang nakikita ni Leon na ginagawa ng Kuya Leonardo niya at ni Keith?

“Isama mo si Keith.” Sabi na nga ba ni Leon at ito ang sasabihin ni Leonardo.

Tinapunan niya ng masamang tingin si Keith na nagtataka naman siyang pinagmasdan. Umakyat-baba ang mga kilay nito pero mahinang tumawa kalaunan at napailing. Tapos, iminuwestra nito si Leonardo at tila ba sinasabing hindi ito ang nagdesisyon kung hindi ang nakatatanda niyang kapatid.

Kahit pa. Pumayag pa rin si Keith.

“Hindi talaga ako magkakaroon ng day off sa kanya, ano?” pikon niyang komento na ikinaismid naman nina Keith at Leonardo.

Sandaling naghalumbaba si Keith kung hindi lang naalala ang tungkol sa pamahaiin. “Hangga’t ‘di ka nakikinig sa ‘kin, ididikit daw ako sa ‘yo ni Leonardo.”

“Ba’t naman ako makikinig sa ‘yo?”

Imbes na pansinin kung gaano ka-snappy ang sagot niya, si Keith ang nagsandok ng makakain niya at ng ulam na kakainin niya. Nang mailapag nito ang plato sa harap niya, ‘tsaka pa lang ito sumagot.

“Your brother’s trying to save us. Sayang naman ang effort niya kung umuwi kami rito ta’s aawayin mo lang ako, ‘no?” Keith responded and smiled at him. Alam nitong may kakampi ito kaya tila ba nang-aasar ang ngiting itinapon nito sa kanya.

Leon hissed and was about to retort when Leonardo stole the spotlight from him. “H’wag nga kayong magtalo sa harap ko. Ayusin niyo mamaya ‘yang problema niyo. Ang dami niyong oras ‘pag wala na ‘ko sa harap ninyong dalawa. Spare me and the breakfast from your bantering. Kumain muna kayo para all-out kayong magtatalo mamaya.”

IN THE END, Leon had to swallow Keith’s existence. Labag man sa loob nito pero siya ang kasama nito hanggang sa loob ng kumpanyang pinapasukan nito samantalang nandirito siya sa tabi ng binata, kasabay nitong naglalakad, at naaaliw itong pakinggan na bumulong dahil naiirita raw sa kanya. But Keith knew that if Leon’s really agitated, he would’ve pushed him away but he didn’t. Hihintayin pa siya nito kapag naramdaman nitong naiiwan na siya.

“Seriously, ba’t ba kita kasama?” naiirita nitong sabi. Sa mga oras na ito, mas malakas na ang boses nito. “Pupwede ka namang maiwan sa parking lot.”

Mahina siyang tumawa. “Nagrireklamo ka pero ‘di mo rin naman ako iniiwanan ngayon.”

“Dahil naaawa ako sa ‘yo. Baka maligaw ka pa rito. Malaki ang kumpanya namin,” sagot nito.

Not really. Imbes na sabihin pa na memoryado ni Keith ang floor na pinuntahan nila dahil nandirito noon ang opisina ni Joana, mas minabuti niyang itikom ang bibig. Baka mas lalo siyang awayin ni Leon kung magbabanggit siya ng ibang pangalan, especially if it’s the name of the engineer whom he trusted with his clinic. Bad blood pa naman si Leon sa dalaga.

Ah. It’s these… Little things that made him assume that Leon’s being possessive, that he wanted him all for himself.

“Hindi ka pa ba talaga lalabas?” napapantastikuhang tanong ni Leon noong lumiko sila patungo sa semi-balcony ng kumpanya nito.

Pinasadahan niya ng tingin ang binata. “Pinapalabas mo na ‘ko? E ‘di ba sumama nga ‘ko sa ‘yo dahil muntik kang matumba’t madapa kanina? What if you hurt yourself while I’m away?”

“I swear to Go— I won’t!” Halos umusok ang ilong ni Leon dahil sa inis sa kanya. His cheeks turned red but instead of snapping at him once again, he face palmed, and shook his head rather harshly. “Sinabi ko na nga kasing natulala lang ako sandali kaya ‘di ko napansin ‘yong hagdan. Ba’t ba ang kulit mo?”

“Parang ‘di ka man natapilok dahil natulala ka,” pagsisinungaling niya at nag-iwas ng tingin nang may makitang bagong painting sa semi-balcony ng kumpanya ni Leon.

To be honest, Keith watched Leon when he left his car. Kaya alam niyang wala ito sa sariling naglalakad dahil mukha itong zombie. Mabagal at halos gumewang-gewang kaya sinundan niya ang binata. That was the reason why he was able to immediately save Leon because he’s literally just behind him but it still surprised the other.

“This place has changed, huh.” Mabilis na tinignan ni Keith kung narinig ba siya ni Leon at nang makitang dumiretso ito sa isa sa mga couches sa balcony, inilibot niya ang mga mata.

The glass windows shows them what’s outside but in actuality, they’re only allowed to see the parking lot and the highway not so far from the company. He inwardly smirked because he saw his car and there were some people who passed by his vehicle before he looked away again to check the new interior of the balcony.

The walls are painted in white— unlike before that it’s cream and they already changed the paintings and photographs displayed around. The furniture are still the same, it’s just on a different arrangement. Oh, even the carpet is new. All in all, everything’s arranged in its usual modern style. Still cozy but professional-looking.

“I just remembered, sa floor na ‘to ang opisina ni Joana kaya siguradong dinala ka na ng isang ‘yon dito,” aniya.

Napatikhim si Keith nang si Leon mismo ang bumanggit sa pangalan ni Joana. He immediately raised his hands as if he’s conceding from what argument was about to spark and his reaction made Leon arch a brow. Bumuntong hininga siya at tipid na nginitian ang binata.

“Dito pa rin siya nagtatrabaho. Ba’t ‘di mo bisitahin?” Leon asked.

Ayaw ni Keith sa mga ganito ng binata at para itong babae na sinusubok siya tapos kapag sinunod naman niya, mas magagalit sa kanya. It’s weird. Bakit siya uudyukin kung magagalit din pala kalaunan?

Well at least, he knows how to deal with these kind of situation since he used to experience this from his ex-girlfriends and now… Leon.

He sweat dropped. “I have no plans on meeting her. Ano namang gagawin namin ‘pag nagkita kaming dalawa, Leon? Ikaw ang dahilan kung ba’t ako nandito kaya mananatili ako sa tabi mo.”

“Anong pinagsasasabi mo? I’m asking you ‘cause she used to work with you and you might want to catch up with her, too.” Naghalumbaba ang binata at tumingin sa labas. “Isa pa, mamaya pa raw alas diyes darating ang HR.”

“Kaya ka nagtatanong para mayroon akong past time? E kung iyon lang pala, ba’t ‘di na lang tayo mag-usap kaysa sa itutulak mo pa ‘ko sa iba?”

Naglakad palapit si Keith sa binata at bagamat hindi ito nakatingin sa kanya, nakita niya kung gaano kabilis sumimangot si Leon. Kaso bago pa ito makalingon sa kanya, nakalapit na siya rito kasabay ng paghamit sa arm rest ng couch para ilapit ang sarili sa binata.

“Hindi ba mas magandang pampalipas oras na ayusin ang problema nating dalawa?” nakangiti niyang saad.

Leon fell silent. Napamaang ito kasabay ng pagkahulog ng panga nito. “What—”

And when it seemed like he was able to finally process everything that he said, mabilis itong napaatras mula sa kinauupuan at lumayo sa kanya. Leon’s cheeks became red but Keith’s sure as fuck that it’s not because he’s angry, rather; it’s because of how close Keith was to Leon.

Nauutal-utal din itong sumusubok na dipensahan ang sarili o iwasan siya pero mukhang magsi-settle ito sa paglipat ng upuan kaya mabilis siyang humarang nang hindi ito makatayo.

“Sa’n ka pupunta? Ayaw na naman ba ‘kong kausap?” nakangisi niyang tanong.

Mabilis na pinadulas ni Leon ang paa mula sa sapatos para iyon ang gamitin para itulak siya palayo. “Gago ka ba, Keith?! Baka may makakita sa ‘ting dalawa! ‘Tsaka may CCTV rito!“

“Let them watch,” he responded and his voice came out rather authoritative, which was… not on purpose.

Umiwas siya sandali ng tingin kay Leon para mag-reflect sa boses niya ngunit napansin niya ring natigilan ang binata at napalunok. The reaction urged him to take a glance at Leon from the corner of his eyes and when he saw the male flinch before looking away, he inwardly chuckled. Kung mayroon pa naman pala siyang epekto rito, bakit hindi na lang bumigay kaysa sa pinahihirapan siya?

But teasing Leon is enough. Humigop nang malalim na hininga si Leon at hinawakan ang binti nito para alisin ang paa mula sa tagiliran niya, ‘tsaka siya yumukyok para magmukha siyang mas maliit sa binata. Mukhang nagulat ito sa ginawa niya dahil napapantastikuhan siya nitong hinabol ng tingin.

“I’m sorry,” panimula niya. Nakatingin siya sa kawalan noon bago niya binitawan ang binti ni Leon ‘tsaka nag-angat ng tingin sa binata. “I’m not as perfect like everyone wanted me to be, Leon. I’m not as brave nor audacious like you thought. No’ng sinabi mong hanggang pampainit lang ng kama ang magiging papel ko sa buhay mo, natakot ako. That’s why I went back to Samara because… we also had an agreement before I came back here to pursue you.”

Nanlalaki ang mga matang pinagmasdan siya ni Leon. Napalunok ito nang ilang beses at nang mag-sink in dito ang mga sinasabi niya, pinilit nitong itulak siya palayo, pero kumapit siya sa couch na kinauupuan nito.

“Mukha ba ‘tong tamang lugar para pag-usapan ‘to?” Leon sounded agitated, but Keith knew that he’s wavering. His voice trembled, it’s in its slightest but Keth isn’t stupid not to notice.

Inismiran niya ang binata. “Kung hindi naman dito, edi saan? Kung ipagpapamamaya pa natin ‘to, iiwasan mo na ‘ko. Hindi kita maikukulong nang ganito. Hindi ka makikinig sa ‘kin.”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa. Kunot ang noo ni Leon habang siya naman ay nauwing napapailing.

“Gusto mo rin bang magmakaawa ako na makinig ka sa ‘kin?” he asked.

Inangatan siya nito ng isang kilay. “Ang akala ko ba, bibigyan mo ‘ko ng space at maghihintay ka kung kailan kita pakikinggan?”

“Sinabi ko rin sa ‘yo na hindi ko alam kung hanggang sa’n pa ba ang kaya ng pasensya ko dahil araw-araw mong sinasagad.”

It’s supposed to be a joke but Leon seemed offended because Keith didn’t sound like he’s joking at all because at the end of the day, what he said was the truth.

Araw-araw sinusubok ng Diyos ang haba ng pasensya niya. Oo, pwede siyang mag-move on. Ilang beses na niyang kinonsidera ang opsyong iyon pero hindi niya makita ang sarili sa iba kung hindi kay Leon. Kaya kahit anong subok niyang kumbinsihin ang sarili na toxic ang binata sa kanya’t hindi malusog ang relasyon nilang dalawa, rito pa rin siya umuuwi dahil tanga siya.

No, because he didn’t want everything to end up like this and think that Leon’s just a dream whereas he knew that he could do something to prevent everything from crumbling completely. But he did mean that he won’t force Leon. It just so happened that he said that he’d steal the lead from him and Leonardo’s been urging him to explain himself because… As frustrating as it sound, Leon’s selfish when he’s angry, and Keith knew that the pain Leon might have went through when he heard him saying ‘I love you’ to Samara was comparable to the pain Keith felt when Leon said that he’s leaving him for Elisa.

“I’m sorry that we had to end up hurting each other,” Keith said which made Leon still.

Mapait niyang nginitian si Leon ‘tsaka siya yumuko at ginamit ang libreng tuhod ng binata para mapagpatungan ng ulo niya.

Then, he exhaled sharply. “But aside from my ‘plan B’… I know that your anger roots from something else. You’ve always been so cautious of me, so wary— but I didn’t get to know why. The thing is, I know that I’m already walking on eggshells but I wasn’t too careful and you had to slip out from my grasp.”

“Shut up,” Leon responded in a small and hushed voice.

Napaismid si Keith dahil ito naman lagi ang isinasagot sa kanya ni Leon pero nang mag-angat siya ng tingin, hindi niya maiwasang magtaka nang makita itong tinatakpan ang kalahati ng mukha gamit ang isang kamay. And the part that Leon was covering wasn’t his mouth, rather; it’s his eyes. Malinaw na nakikita ni Keith na kagat ni Leon ang pang-ibabang labi na tila ba nagtitimpi ito at nagpipigil.

It’s alright. Kung hindi na niya kayang maghintay at humingi ng tawad kay Leon, makakapaghintay naman siya para marinig ang rason nito kung bakit ang bilis nilang nasira noon. Kung bakit ang dali para rito na bitiwan siya kahit na sa bibig na nito nanggaling na naaapektuhan niya ito’t mahal siya nito.

Keith could wait. It’s not like Leon’s feelings would pass after a week or two, anyway.

“Engineer Eleazar?”

Natigilan silang dalawa nang marinig nila na may tumawag kay Leon. Sabay silang lumingon at nang matagpuang mayroong babae na palipat-lipat ang tingin sa kanilang dalawa, hindi maiwasan ni Leon ang magtaka kung sino iyon. Huli na nang mapansin niyang iyon na ang HR dahil nakatayo ito sa opisinang hinihintay nilang magbukas. Nakatayo na rin si Leon bago pa siya makapag-react kaya naiwan siyang nakayukyok.

“Diyan ka lang,” utos sa kanya ng binata at hindi man lang siya pinasadahan ng tingin kahit sandali.

Tahimik na pinanood ni Keith si Leon na maglakad paalis at bago pa man ito pumasok sa opisina ng HR, napansin niyang mayroon itong pinalis.

SHIT. LEON DIDN’T mean to listen to Keith’s apologies. Tatakpan niya dapat ang mga tenga kanina pero hindi siya nakakilos dahil sa intensidad ng pagkakatitig nito sa kanya. Hindi nakiayon ang katawan niya sa isipan niya nang magsimula itong magsalita at humingi ng tawad sa kanya.

But why is he doing that?

Si Leon dapat ang humihingi ng tawad dahil siya ang nananakit dito. Mataas ang pride niya pero hindi siya bobo para malamang malaki ang kasalanan niya rito. But if he starts to apologize, he’s afraid that Keith would only pull him in instead of letting him go. Kahit ipaliwanag niyang dapat tumigil na silang dalawa, hindi na ito titigil at pipiliting bumawi sa kanya.

And wait, is he wavering? Lihim na suminghal si Leon dahil nag-sorry lang si Keith pero para siyang tangang lumilipad ang isip. Kahapon pa siya ganito kaya iniiwasan niya si Keith. Malay ba niyang magkakaroon talaga ng pagkakataon ang isa para mag-sorry ngayon? Fuck. Fuck it.

‘You’re hurt, you’re hurt. He hurt you. Nag-sorry lang nang isang beses, nabibiyak na ‘yang pader na binuo mo sa paligid mo? Bobo ka ba, Leon?’ sermon niya sa sarili ‘tsaka marahas na umiling.

His attention was snatched when he heard their HR clear her throat. He somewhat flinched but as soon as he realized that it’s a harmless reaction since they haven’t been speaking since earlier, her saliva might have… dried up.

“Narinig ko ‘yong balita tungkol kay Engineer Mercado. Sadly, na-confirm na palang siya rin ang dahilan kung ba’t nadisgrasya si Engineer Ybañez bukod sa pagkakalason mo, ano?” Their HR, Mrs. Morales, said. Bumuntong hininga ito at tila ba nanghinayang din. “H’wag mo sanang masamain pero ‘di niyo naman siguro itinutulak lang si Engineer Mercado para makulong, ano? Baka mamaya, may bad blood lang kayo.”

He was taken aback with the sudden accusation. Lihim siyang nagmura dahil parang ang tingin nito sa kanila ni Jay ay sila ang may kasalanan kung bakit sila muntik na patayin ni Elisa. And what would they even do? Was it them who told her to get obsessed? No.

Men can be victims too.

Pagak siyang tumawa. “Sorry po, pero pakiramdam niyo po ba e iaalay namin buhay namin para lang maipakulong si Elisa?”

“Hindi, hindi. Nanghinayang lang ako sa potensyal ni Engineer Mercado at kung kailang booming ang career niya, ‘tsaka ang baba ng ibinagsak niya.” Even though this was how their HR justified herself, Leon secretly clenched his fists knowing that there was an undertone beneath the words that she said. “Pero tama ka naman, ‘di naman kayo bigla-biglang maaaksidente at malalason kung balak niyo lang maipakulong si Elisa. Sayang lang talaga siya. Bagay pa man din kayong dalawa.”

Imbes na patulan ang HR nila, itinikom ni Leon ang bibig at hinayaan itong kung anu-ano pa ang sabihin tungkol kay Elisa. Porket mabait daw ito at mukhang hindi halatang mayroon itong mental problems. Mabilis din daw pakisamahan at maganda kaya paano raw nauwing muntik silang patayin ni Jay? Kahit gustong ipagtanggol ni Leon ang sarili dahil siya ang nadehado’t si Elisa pa rin ang kinakampihan nito, mas pinili niyang lumabas sa opisina nito na bad trip.

But as soon as he went out of their HR’s office, he was suddenly reminded that he’s still with Keith.

Noong makita niya ang binata na nasa balcony pa rin malapit sa opisina ng HR at imprentang nakaupo sa couch na kanina ay inuupuan niya, kahit gusto niyang ma-bad trip lalo, nalusaw lahat ng bad vibes na naipon niya mula sa pakikipag-interaksyon sa HR niya.

Lalo na noong mapansin ni Keith na lumabas na pala siya’t naglalakad palapit dito. Noong hanapin nito ang mga mata niya’t agad na nagtama ang paningin nila.

His eyebrow twitched. There’s this urge of doing something to Keith so that… He’d relieve himself from the pain of being accused but instead of following whoever demon was whispering on his ear, he hissed.

“Tara na,” masungit na aniya ‘tsaka ito tinalikuran.

Shit. He doesn’t know how to approach him after he felt relieved since he saw him. Damn it.

Kabanata 68

KABANATA 68

KUMIKIBOT ANG ISANG kilay na pinagmamasdan siya ni Zamiel nang maabutan siya nitong papunta sa bahay nito habang ito naman ay mukhang pasakay ng motor matapos isara ang gate ng bahay nito. Kinawayan niya ang binata at bagamat mukhang nagmamadali ito, hindi kumilos si Zamiel mula sa kinatatayuan hanggang sa makalapit siya sa binata.

Just by the looks of it, Zamiel’s already questioning him from the glares that he’s throwing at him. ‘You again?’ Malakas na naririnig ni Leon ang tanong sa isipan niya kahit hindi nagsasalita ang binata. Talk about having a friend who abhors his existence but would take care of him 24/7 if needed. Yes, Zamiel Chastain.

“Aalis ka? Sa’n punta mo?” pag-uusisa ni Leon nang makalapit na rito pero hindi pa rin siya tinantanan ni Zamiel sa pagtatapon nito ng masamang tingin sa kanya.

Then, the man hissed. “Mayro’ng emergency sa ospital at tinawag ako for immediate surgery. I’m on my way now but what are you doing here?”

“Bibisita.” Nagmamalaki siyang nagpameywang at malakas na nagpakawala ng hininga. “‘Di ka pa ba dapat umaalis? Baka mamatay na ‘yong pasyente sa ‘yo?”

Habang nagsasalita si Leon, pinanood niya si Zamiel na isuot ang helmet nito’t sumakay sa motor ngunit bago nito simulan ang makina ng behikulo, pinasadahan siya nito ng mabilis na tingin at pinaikot nito ang mga mata.

“Nandiyan si Ridge. Keep him entertained. ‘Di ko alam kung anong oras ako babalik. Bye,” diri-diretso nitong sabi ‘tsaka tuluyang umalis.

Hindi man lang siya nakapagpaalam nang maayos, ano? Leon sweat dropped and watched Zamiel’s car disappear from his sight. Ngumiwi siya dahil himdi man lang siya nakapagtanong kung gising ba si Ridge o baka natutulog. Bahala na, mambubulabog na lang siya nang wala itong ibang choice para i-entertain siya.

LEON WATCHED RIDGE yawn and hug his newly bought pillow tightly. Pamilyar iyong design at sa palagay ni Leon, binili iyon mula sa MiniSo sa SM. Man, he wanted one because their pillows are one hundred percent high quality. Soft. Kahit siguro hindi makatulog si Leon dahil sa stress, kung gagamitin niyang pang-unan ang ganyan, baka bumagsak pa rin siya.

Napangisi siya nang tinignan pa ni Ridge ang mga daliring pinampunas nito ng mga mata para tignan kung mayroon ba itong muta. Nang masigurong wala, ‘tsaka lang siya nito pinagtuunan ng pansin.

Kanina pa siya kumakatok, hindi siya marinig ni Ridge. Kailangan pa niyang tawagan ang binata at hilinging hindi naka-silent ang cellphone nito. It worked, but it took time to convince him to get up. Kung hindi pa siguro sinabi ni Leon na may kailangan siya’t naka-code red, baka hindi pa bumangon si Ridge at baka hindi na siya nito pinagbuksan ng pinto.

“Ano ngang kailangan mo sa ‘kin?” Ridge asked unenergetically. Talagang wala itong ganang kausapin siya kung hindi lang siya nangulit. “Oh, right. Code red, was it? Kailangan mo ba sina Zach?”

Umiling siya. “Nah. You’re enough. Mas may sense kang kausap kaysa sa mga ‘yon.”

“You’re underestimating Zach.”

“No.” Bumuntong hininga si Leon. “Talagang ikaw ang kailangan ko dahil ikaw lang naman ang nakaalam na may iba akong gusto at ‘di si Elisa ‘yon.”

Natigilan si Ridge nang mabanggit ang tungkol sa luma at ongoing na problema ni Leon. Tila ba roon lang ito nagkabuhay na siyang dahilan para mawala lahat ng emosyon sa mukha niya dahil pilyo siyang nginisian ng binata ‘tsaka minuwestrahang pumasok sa pamamahay nito. King ina. Talagang wala itong balak i-welcome siya kung hindi niya sasabihin kung anong pakay niya.

“Dapat sinabi mo agad. Naghanda pa sana ako ng miryenda’t papyesta. Mag-o-order na lang ako sa Yellow Cab, a?” anito at diri-diretsong pumasok sa pamamahay nito habang siya, nakangiwi lamang na nakasunod dito. Siya pa ang nagsara ng gate. “Don’t worry, my treat. It’s only once in a blue moon that you’d want to talk about your feelings, after all.”

Pagak siyang tumawa’t humabol dito. “I won’t talk about my feelings. Ano ako, babae? Ukinam nito.”

“Whatever you say, man. Maglalabas ka pa rin ng hinanakit and it’s a long-awaited thing.” Ridge proceeded to snicker as he opened the door to their house. “Hindi ka naman palasabi, e. But I expected you to open up to either Gian or Zachariel, that’s why it surprised me that you came running to me.”

Sa totoo lang, kung siya lang ay baka nauna nga siyang magsabi sa dalawang iyon. It just so happened that the circumstances led him to Ridge because… Even though they don’t go out as frequent like before, Ridge still managed to read through him. Itinatanggi na nga ni Leon noon na may iba siyang gusto pero nahalata nito na kaya nagdadalawang isip siyang magpakasal kay Elisa ay dahil may iba siyang gusto.

It was also Ridge who stopped him from doing anything stupid, to be honest. Kung hindi siguro siya nito pinigilan at kung hindi lang din siguro nakiayon ang tadhana’t biglang naaksidente si Jay, baka ipinagpatuloy ni Leon ang pagpapakasal kay Elisa. Things just worked out naturally and for the first time in his life, everything went on his way.

Noong nakarating sila sa sala, sinabihan siya ni Ridge na umupo lang kung saan niya gusto. He obliged and watched Ridge climb up the stairs to go to his room to get his phone. Mag-o-order nga raw ito ng Yellow Cab at ito raw ang magdidesisyon kung anong flavor. Wala namang kaso kay Leon. Bisita lang naman siya rito’t hindi siya nagdala ng kahit ano.

“Ano ngang gusto mong sabihin?” tanong ni Ridge nang matapos na itong mag-place ng order. “Matagal-tagal pa bago dumating miryenda natin but we can start now, I guess. Like, mayroon bang bumabagabag sa ‘yo?”

“Marami,” simpleng sagot niya.

Umangat ang mga kilay ni Ridge at halos matigilan ito sa pag-upo sa couch na katapat lamang ng kinauupuan niya. His friend raised a brow and looked away for a bit. Mukhang pinoproseso ni Ridge ang sinabi niya.

“Hindi ko alam kung sa’n ako magsisimula, Ridge.” Napahilamos siya ng mukha at nanatiling tinatakpan ang sarili mula sa paningin ng kaibigan.

Holy shit. Hindi niya alam na ganito pala kahirap sumubok na humingi ng tulong sa iba. Lumaki si Leon na sinasarili ang problema niya, na hinahayaan ang sariling makulong sa pader na ginawa niya para protektahan ang sarili, at umaasa siya sa pride niya. But… Fuck. It can’t always be like that.

Si Keith ang dahilan kung bakit siya nandito. Hindi niya kasi maintindihan kung bakit para sa binata, madali lang na magbaba ng pride at itapon ang lahat samantalang siya ang kapalit ng lahat ng magagandang bagay na mayroon ito. Siya— he knows that he’s not a good person nor a great partner. He’s lacking and he’s not that sweet. Siguro kung dati noong SHS siya at kung umayon ang tadhana sa kanila, kaya niyang lambingin si Keith pero mula noong magalit siya rito…

It takes a lot of energy. It drains him.

Humigop nang malalim na hininga ang binata bago muling dinala ang mga mata sa kanya. “Tungkol ba kay Elisa? Is it because you’re disappointed since she betrayed you and tried to kill you right when you’re breaking up with her?”

“It started from her, to be honest. But she’s not the problem. I already moved on. Sure, galit ako sa kanya dahil hindi ko akalaing talagang papatayin niya ‘ko… But I’m still alive, somehow. Ah, pero ‘di ibig sabihin no’n ay patatawarin ko siya.”

“Okay. Then what’s the problem? Ano iyong sinimulan ni Elisa na dahilan para puntahan mo pa ‘ko rito?” tanong nito.

Leon paused for a second and searched for Ridge’s eyes. Nang matagpuan niya ang mga mata ng binata, ilang beses na nagbukas sara ang bibig ni Leon. Gusto niyang magsalita pero ipinagkakait ng utak niya sa kanya ang mga salitang gusto niyang ilabas. Shit. How should he do this?

“I know that you’re more experienced than me but… Have you ever lowered your pride for Zamiel?” Leon asked with his eyes almost squinting.

Natigilan si Ridge sa tanong niya’t pinanlakihan ito ng mga mata. Tapos, humalakhak ito. Hindi sa tonong nangmamaliit o nangungutya bagkus, dahil sa aliw.

“Sa tagal naming magkarelasyon at sa sobrang hirap makipag-deal kay Zamiel, tingin mo ba, ‘di ako magbababa ng pride sa kanya?” Ridge responded with a smirk. Then, he raised a hand and acted as if he’s counting something but in the end, Ridge ended up conceding. “I can’t count with my fingers how many times I had to lower down my pride for him. Napikon lang ako no’ng hindi niya diretsong masabi sa ‘kin na mahal niya ‘ko kahit alam ko naman. At the same time, breaking up with him was the stupidest idea I’ve ever came up with.”

Bumuntong hininga siya. Wala siyang masabi dahil hindi niya alam kung paano tumakbo ang relasyon ng mga ito. Sa mata kasi nilang lahat, kahit madalas na magbangayan ang dalawa ay maayos ang takbo ng relasyon nila. Kumbaga, hindi nadadawit ang buong barkada nila kung may hindi pagkakaintindihan ang mga ito. Isa o dalawang beses lang din yata iyon nangyari.

But, oh. Leon snapped back from his reverie when he realized that he’s not here to talk about Ridge and Zamiel’s past. Mukhang kahit si Ridge, iyon ang napagtanto dahil tumikhim ito at mataman siyang tinignan.

“Sorry, pero h’wag mo sabihin sa ‘kin na nahihirapan kang magbaba ng pride? I mean, we all know that you suck at expressing yourself— very much like Miel so…” Ridge trailed off.

Leon exhaled sharply. “Ganyan nga. ‘Di ko alam kung pa’no ako magbababa ng pride. You see, since Elisa almost killed me, someone from the past came back—”

Natigilan si Leon sa pagkukwento nang mapagtantong parang ang detailed na masyado ng sinabi niya’t naibigay na ang pinakamalaking clue na si Keith ang pinag-uusapan nila dahil kamakailan, bumalik ito mula sa Canada noong malamang nalason siya, naospital, at muntik na mamatay.

Awtomatikong nabura ang lahat ng emosyon mula sa mukha niya nang mapagtantong nahuli na siya ni Ridge at kilala na nito kung kanino umiikot ang pinag-uusapan nilang dalawa. Amusement danced on Ridge’s eyes and there’s that ghost of a smile— a familiar, mischievous, and knowing grin on his face. Iyon ang nag-usig kay Leon para lihim na magpakawala nang malalim na hininga’t mapahilamos ng mukha.

Shit. This is so stupid.

“Go on. Don’t worry, ‘di ko naman kilala ‘tong pinag-uusapan natin. I mean, it’s definitely not obvious that we’re talking about a certain someone who returned from Canada to see you, right? The eye doctor,” panunudyo ni Ridge. Nag-blind item pa kung laglag naman lahat ng impormasyon tungkol kay Keith. “Ba’t ka magbababa ng pride sa kanya kung ayaw mo siyang kausapin? Unless… He’s—”

Inagapan niya ito, “shut up. It’s pointless. Alam mo naman na.”

Ridge finally showed the mischievous grin that he’s been holding back and snickered.

Bwakanang shit talaga. Bakit ba siya nadulas?

“So he’s the guy.” Ridge let out a pleased hum and rested his left cheek against his knuckles. “Kung siya nga, alam kong may mahaba kayong history and it goes way back from high school. Right?”

Imbes na sumagot ay pinag-isang linya ni Leon ang mga labi’t tipid na tumango. Humalakhak si Ridge dahil para siyang bata na isinuko na ang pagdi-deny. Para saan pa kasi kung kilala naman nito si Keith? And the fact that Ridge knows that there’s a beef since they’re in high school? Shit’s good. Mind-reader ba ito?

“Ba’t mo alam? H’wag mo sabihing alam mo ring may gusto ako sa kanya noon bago ko pa malaman sa sarili ko?” aniya.

Ipinilig ni Ridge ang ulo. “Halata ka naman noon, e. Halos hindi mo na nga kami sinisipot ‘pag alam mong pupunta sa inyo si Kuya Keith. But I don’t know what happened after, of course. Kung ba’t sa isang iglap, galit na galit ka sa kanya samantalang head over heels ka noon.”

“It’s a long story. ‘Di ko kayang sabihin.”

“That’s fair. Alright. I won’t force you.” Nagkibit balikat si Ridge. “So, anong gusto mong marinig sa ‘kin, Leon? We all know that Kuya Keith pursued you before Elisa happened but that’s just that. Whatever happened between you two stayed with you. ‘Di ko rin alam kung anong sasabihin ko sa ‘yo.”

Leon groaned in frustration and ran his fingers through his hair. Bumuga siya ng marahas na hangin at tila ba gigil sa sarili dahil hindi niya alam kung ano rin ba ang pinunta niya rito. Well sure, he sought Ridge for some advice but at this moment, he has already forgotten what he wanted to ask!

Then, he remembered something. “If I… If we try to fix things between us, tingin mo ba, ‘di na ulit magiging kumplikado ang buhay namin? Ang sabi mo, ganito ang ginawa niyo but then, life doesn’t work the same for everyone.”

“Are you scared?” Ridge asked which made Leon flinch. Nang mapansin nito ang pagtigil niya, muling natawa ang binata. “Leon, loving someone also meant that you’re in and prepared for the pain. It’s a risk that not everyone could take but… you’re right. Hindi naman porket sinabi ko sa ‘yong subukan mo ay aayos din ang inyo tulad ng sa ‘min, ‘di ba?”

Leon’s eyes widened and he pressed his lips together. He’s speechless and no matter how he try to say something, the words inside his head just keeps on juggling.

“Don’t you trust him?” Ridge soon spoke when he realized that Leon couldn’t retort to anything that he said a while ago. “Leon, ‘di kami huli sa balita, alam mo ba ‘yon? Alam naming kinansel ni Kuya Keith ang kasal niya at alam din namin kung bakit nang umuwi siya rito para sa ‘yo. You’re the first person that he asked when they arrived and Zamiel told me that Kuya Keith looked pale and terrified that he might lose you.”

Napayuko si Leon at napalunok. Shit. It’s not on the plan to feel his chest tightening just because he’s hearing someone else’s take about Keith. Nasanay siyang si Leonardo ang nagba-vouch sa binata.

Hearing Ridge talk about Keith like this… It feels weird. Suddenly, his anger melted now that he’s hearing his take— from a person that he could trust, someone that wouldn’t sound so biased about Keith because in the first place, Ridge doesn’t tolerate. Siya ngang kaibigan, pinapagalitan e.

“Maybe he did something terrible, but it’s not like we could have it all. Kahit na ga’no ka-ideal o ka-mature si Kuya Keith, tao pa rin siya. He’s allowed to have mistakes. Now, if it happened thst he hurt you… I’m sure that it wasn’t intentional. That guy loves you so much and we saw him struggle in pursuing you,” Ridge added.

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nila’t nanatiling nakayuko si Leon. Hindi na niya mabilang kung ilang beses siyang lumunok dahil naninikip at nanunuyo ang lalamunan niya. He’s been holding back his tears because suddenly, he felt guilty. Nakalimutan niya iyong ipinaglalaban niya noong isang araw.

All because Keith apologized and Ridge’s knocking sense on him.

“But at the same time, I can’t blame you for acting like this. It’s a scary thing, after all. Falling in love with the same sex then getting hurt because of them.” Nagkibit balikat si Ridge at pagak na tumawa. Mayroong kung ano sa paraan ng pagtawa nito na tila ba hinugutan mula sa sarili nitong nakaraan. “I’m also sure that you have your reasons about why can’t you lower your guards around him. Kahit na ganyan ka, alam kong may rason ka. You can’t just stop getting wary around him ‘cause yours is a long-time grudge, right?”

Imbes na verbal na sumagot ay tumango siya.

Kung hindi lang siguro tinapunan ng unan ni Ridge si Leon, baka hindi siya nag-angat ng tingin sa binata. Sinimangutan niya rin ito’t minura at nang makita nitong naluluha na pala siya, humagalpak ito ng tawa kaya binato niya ito ng unan pabalik.

King inang iyan. Alam niyang inasar siya ng binata dahil hindi na siya nagsasalita ‘tsaka para ma-lift kahit paano ang seryoso at mabigat nilang atmospera pero hindi niya magawang ma-touch!

“You look miserable. Just how hurt are you, Leon?” natatawa pa ring tanong ni Ridge pero alam niyang may bahid na ng concern sa boses nito.

Pinalis ni Leon ang namumuong luha mula sa mga mata niya’t nag-iwas ng tingin sa kaibigan. “Severely damaged.”

“That’s not fun. But I hope you make the right decision. Habang nandiyan pa, subukan mong kausapin tutal naisip mo na rin naman. It’ll be difficult of course, but whatever happens… At least you tried, right?”

Hindi magawang sumang-ayon ni Leon sa encouragement ni Ridge dahil alam niyang sa oras na subukan niyang kausapin si Keith, malaki ang tsansang maging sila sa pagkakataong ito. But… But that doesn’t sound bad, to be honest. Ang tagal na rin naman nilang nagda-dragging sa ‘relasyon’ nila. Mahaba na ang prusisyon.

Ang ikinakatakot lang ni Leon ay ang magiging reaksyon ng binata sa kanya.

“You’re really in love with him, huh. Congratulations,” biglang sabi ni Ridge na ikinatigil niya. Nagtataka niyang pinagmasdan ang kaibigan na siyang ikinahagikhik nito. “I’m glad that you found your other half. I hope you two fix things between you.”

Napasinghap si Leon sa narinig at dahil hindi niya alam kung anong sasabihin, nag-iwas siya ng tingin mula kay Ridge at tipid na tumango.

“It… It depends on him, of course.” Lumunok siya at tila ba nayanig na naman ang kumpyansa niya kaninang magiging maayos sila ni Keith. “Masyado kaming toxic sa isa’t isa, Ridge. Nagtataka nga ‘ko ba’t ‘di siya naghanap ng iba samantalang wala naman akong magandang dulot sa kanya at marami naman siyang better option kaysa sa ‘kin. He keeps on chasing me then he’ll snap at me sometimes.”

“Ask me,” mabilis na tugon ng binata na ikinagulat niya. “Pero tungkol kay Zamiel, syempre. Tanungin mo ‘ko.”

Inangatan niya ito ng isang kilay at bagamat hindi siya aktwal na nagtanong, mahinang humalakhak si Ridge at sinagot ang tanong niya.

“Cringe-y pakinggan but I can turn a blind eye to Zamiel because I love him. But that doesn’t mean that I’d tolerate his shitty ass— I think that this is the answer that you’re looking for since I’m sure that me and Kuya Keith are sailing the same boat,” Ridge explained.

Mahinang napamura si Leon. Fuck. Why does he feel like he’s getting more and more enlightened just by spending time with Ridge?

Kabanata 69

KABANATA 69

LEONARDO FINALLY WENT back to Canada. Bumalik ito para i-extend ang bakasyon nito sa Pilipinas dahil kailangan ni Leon ng mag-aasikaso sa nangyari sa kanya at kahit gusto niyang personal iyong agawin mula sa nakatatandang kapatid, his brother seemed to have poured all his time for the trial. Babalik din naman ito sa Canada. Patatapusin lang ang trial nang sa ganoon, manatili na ulit ito sa pamilya. Kung daw umapela kapag nakapagdesisyon na ang korte, si Keith na raw ang aagaw ng kaso at hindi alam ni Leon kung matutuwa siya o ano.

“Why are you here?” Muntik mautal si Leon nang maalalang sumunod nga pala sa kanya si Keith pauwi sa bahay. Mag-aayos pa siya para pumasok dahil half-day siya ngayon at may meeting na dapat asikasuhin.

But fuck it. It’s difficult to act stubborn from how Ridge knocked him with some sense yesterday. Kinagat pa ni Leon ang loob ng mga pisngi para pakalmahin ang sarili. Shit. He has to hold it in for a bit, he’s still… wary of Keith. ‘Tsaka niya ito kakausapin nang maayos ‘pag nawala na talaga iyong inis at pagkasiphayo niya sa binata.

It’d be nice to talk to him but he still feels like he needs more time. Sinabi rin naman ni Ridge na huwag niyang madaliin dahil baka may pasukin siyang hindi niya magustuhan. Relasyon. Relasyon ang tinutukoy ng kaibigan.

Pinagpag ni Keith ang mga sapatos at nilagay sa shoe cabinet nila ‘tsaka nito winelcome ang sarili sa pamamahay niya. Namamangha niya itong pinagmamasdan ‘tsaka niya napansin na may dala-dala itong plastik ng kung ano. Noong mapansin ni Keith na nakita niya ang dala nito, iniangat iyon ng binata para mas makita niya.

“Ulam,” simpleng sabi ng binata at lumapit sa kanya. Napaatras siya na siyang ikinatawa nito ngunit umiling na lamang si Keith. “Nagluto sina Mama ng lumpiang shanghai and I thought that you might want to eat some so… I saved a few for you. Alam kong may pasok ka at walang oras para magluto. Painitin ko na lang ‘to sa kusina, a?”

Pinilit ni Leon na sagutin ito. He inhaled and exhaled rather harshly, he also tried to arrange the jumbled thoughts inside his head. Iyon lang, kahit ilang beses niyang ibukas sara ang bibig, wala siyang masabi sa binata. It’s odd and his eyebrow twitched in irritation. Ano ba itong nangyayari sa kanya?

Hindi naman siya speechless. Hindi rin naman siya pipi pero napaka-overwhelming ng presensya ni Keith kaya kaya sumuko na lamang siya’t minuwestrahan itong gawin ang gusto.

Saktong tinalikuran niya ang binata, ‘tsaka ito mayroong itinanong. “Will it be alright if I stay here until you come home? Wala naman akong ibang gagawin at sayang gas ko kung uuwi ako’t babalik din naman mamaya.”

“Hindi ka ba uuwi sa inyo?” napapantastikuhang aniya. He’s having mixed feelings because Keith used to stay here but this time’s different. “Hindi ka naman nakatira rito pero kung i-welcome mo sarili mo, parang magkasama tayo sa iisang bubong.”

Keith’s eyebrows raised and there’s this ghost of a smile playing on his lips.

“Gusto mo ba?” tanong nito.

“What?” Kumunot ang noo niya’t nagpameywang siya.

Nginisian siya nito. “Kung gusto mo, rito na lang din ako titira para ‘di ako pabalik-balik.”

Leon mouthed ‘what’ and stared at the man incredulously. Nagpabalik-balik ang tingin niya sa binata at sa bintanang nakalimutan niyang isara kanina pero noong mag-sink in sa kanya ang tinutukoy ni Keith, awtomatikong namula ang mga pisngi niya. He gasped and stared back at him with wide eyes and a dropped jaw.

“Hindi ganyan ang tinutukoy ko! What the— Sa’n mo nakuha ‘yan?!” asik niya ‘tsaka pinaglandas ang mga daliri sa sariling buhok. “Bahala ka nga sa buhay mo! May pasok ako! Gawin mo kung anong gusto mo! Kung diyan ka hanggang mamaya, edi riyan ka!”

Nagmamadaling umakyat ng kwarto si Leon at narinig niya ang paghalakhak ni Keith.

“Alright. Ayusin ko muna ‘tong kakainin mo,” anito.

Gusto sanang singhalan ni Leon si Keith na hindi siya kakain at nawalan siya ng gana pero noong marinig niya ang pagkulo ng tiyan, halos iuntog niya ang ulo sa barandilya ng hagdan. Putang ina, minsan umaayon sa kanya ang tadhana pero madalas, mas kinakampihan nito si Keith.

LEON ALWAYS KNEW that it’s difficult to avoid Keith but a while ago, when he’s still at his house and lunch was served by the one and only shit in his life, he realized that aside from the man; it’s also difficult to avoid the conversation that he kept on shutting down. It’s… an inevitable thing and whether it’ll close doors on them or finally open what he’s been holding back, it’s something that he has yet to know until he approaches Keith.

“Ayos lang ba sa ‘yong magluto ako ng gulay mamaya? I know that you’re not a fan but you’re still recovering from the poison,” Keith asked while they ate together.

Panay ang sulyap niya sa binata at natatakot si Leon malaman na napansin iyon ni Keith at piniling ignorahin, but he still kept on doing it. King ina, kahit sampalin niya ang sarili at humarap siya sa ibang lugar, iyong mga mata niya, sinisiguradong makakakuha’t makakahagip pa rin siya ng tingin kay Keith.

Parang wrong move yata na kausapin si Ridge dahil mabilis na bumalik si Leon sa dati na ito na lamang ang isinisigaw ng buong sistema niya. Kahit na anong iwas ng isipan niya, katawan mismo niya ang humahanap ng paraan nang sa ganoon ay makita’t maramdaman niya ang presensya ni Keith.

“Tanga,” bulong niya sa sarili pero mukhang narinig siya ni Keith dahil natigilan ito sa pagkain.

Leon immediately turned his head to Keith’s direction too and when he saw the man’s eyes widened in surprise, presumably thinking that Leon cursed him, ibinuka niya ang bibig para dipensahan ang sarili.

“Hindi ikaw!” mabilis niyang sabi bago pa man ibuka ni Keith ang bibig at mag-‘sorry’ sa kanya kahit hindi siya sigurado kung anong ikinahihingi nito ng tawad. “Kinakausap ko sarili ko and I happened to blurt out one word and I’m not even pertaining to you!”

Ipinilig ni Keith ang ulo at para itong batang inosenteng napapakurap-kurap. He looked relieved, though. “Oh. Akala ko ako. Tinatanong lang naman kita kung ayos lang ba sa ‘yong kumain ng gulay.”

Shit. “Of course not. Mukha ko bang gustong kumain niyan? E kung talong lang sana ‘yan o kala—”

Natigilan si Leon sa pagpapaliwanag nang ngumisi’t umismid si Keith. Hindi siya kailangang pagsabihan ng isang beses. Na-gets niya agad kung anong iniisip nito kaya inabot niya ang binti nito’t sinipa. Awtomatikong napaaray si Keith pero natawa ito nang malakas.

This motherfucker. Keith’s laugh may sound nice and refreshing but Leon hates the reason behind it.

“King ina mo. Kung anu-anong iniisip mo,” mura niya rito.

Mas lumakas ang tawa nito. “What? I just thought that it makes sense that you prefer aubergine over anything else—”

“Anong auber-aubergine?! Eggplant!” agap niya sa binata nang marinig ang isang hindi pamilyar na termino.

Nagtataka siya nang mas lumakas ang tawa ni Keith. Meanwhile, he hissed. This guy’s having the time of his life. King ina, kahit sinubukan ni Leon na sirain ang oras nito, mukhang mas naaliw lang ito sa kanya.

“Aubergine and eggplant are the same thing, Leon. Mas gusto ko lang ‘yong isa,” natatawa nitong sabi noong makakalma na. “But alright, I’ll make sure that you eat vegetables later. Ewan ko lang kung may talong dahil meron naman ako—”

“Shut up. Kumakain ako.” What the fuck is wrong with this guy and why does he look more carefree and happy? Naniningkit ang mga mata niyang pinagmasdan ito. “Nakahanap ka na naman ba ng ibang babae kaya ka ganyan?”

Naaaliw siyang pinagmasdan ng binata. “Parang ‘di ko lang sinabi sa ‘yo no’ng isang araw na wala nang ibang papapel sa ‘tin, Leon?”

Pinamulahan ng mga pisngi si Leon at ilang beses siyang tumikhim para alisin ang kung anumang bumara bigla sa lalamunan niya.

Mabilis niyang kinuha ang baso ng tubig na malapit sa kanya’t nang matapos uminom, binilisan ni Leon ang kumain. Aalis siya nang maaga! Ayaw na niyang kausap si Keith dahil baka mabulunan pa siya nang wala sa oras at maibalik na naman sa ospital. Nakakabagot pa naman lalo na’t sa mga private room siya pinapalagay. Kung sanang may makakatsismisan siya, bakit hindi siya magtagal? Peste.

“Bagalan mo kumain, baka mabulunan ka,” nag-aalalang puna sa kanya ng binata habang mangha siya nitong panoorin na bilisan kumain. “Uminom ka rin ng maraming tubig.”

Tinapunan niya ng masamang tingin ang binata pero bago siya magsalita, nilulon muna niya ang laman ng bibig. “You talk like my mom. Hindi ka naman nagger, a?”

“I’ve always mothered you, though.”

Kumuha ng tisyu si Keith at inabot siya. Huli na nang mapansin ni Leon na makalat pala ang bibig niya kaya pinunasan ni Keith ang gilid ng mga labi niya.

It wouldn’t be a joke if he said that he stopped breathing. For a second there, Leon forgot how to breathe and his eyes just followed every wiping movement that Keith did. The way his fingers touched his skin, it was gentle and Leon thought that it almost felt like it wasn’t there even though it was.

It’s from the way how Keith touched him, really. It’s too light but the pressure Keith applied sufficed to clean whatever was on Leon’s mouth.

“Nagmamadali ka masyado. Pati labas ng bibig mo, kumakain. I know it’s cute but… that’s too messy, baby.” Binawi ni Keith ang kamay nang masigurong malinis na ang bibig niya ‘tsaka ito ngumiti na tila ba kuntento ito sa ginawa.

And Leon’s just there, staring at Keith. Dumbfounded. Speechless. Spacing out. All he could do was blink in confusion and cover his mouth with his own hand like he’s in disbelief that Keith would ever touch him.

Napansin din yata ni Keith ang pagkawala niya sa sarili dahil ngumiwi ito’t nagtataka siyang pinagmasdan.

“Leon, ayos ka lang ba?” nag-aalala nitong tanong nang halos hindi na kumibo si Leon. “Baby.”

His jaw dropped and finally, he’s pulled back from his reverie. Putang ina, kung hindi pa siguro siya tinawag sa pamamagitan ng endearment ni Keith, baka hindi na siya nakabalik sa huwisyo’t nakulong na lang sa kahibangan niya! Leon gasped in disbelief and disgust then he pushed himself from his seat while he aggressively shook his head.

Fuck! Bakit siya nawala sa sarili?! Baka isipin ni Keith, patay na patay na naman siya rito dahil bigla na lang siyang napatitig! Pakshet talaga.

Tinakpan ni Leon ang kalahati ng mukha sa pamamagitan ng braso niya ‘tsaka niya hinanap ang mga mata ni Keith na noon ay pinagmamasdan din siya. His cheeks were red earlier already but the moment their gazes met, Leon felt warmth surge all over his body— his cheeks, mostly. Baka daig na niya ang kamatis sa puntong ito ng buhay niya!

“You’re stupid,” Leon blurted out before he left Keith on the table.

Leon almost ran to the bathroom to brush his teeth but before he could lock himself in there, he heard Keith’s voice asking if he’s already done eating. Well, obviously?! Aalis ba siya sa hapagkainan kung gusto pa niyang magkanin?!

LEON LET OUT A SHARP exhale as soon as he’s finally inside his office. Pumikit siya sandali at nang imulat ang mga mata, pakiramdam niya ay naibsan ang kung anumang mabigat sa dibdib niya. It’s not because he’s finally away from Keith or something, rather; his office looked refreshing.

Inayos niya ito kamakailan nang sa ganoon, hindi kumplikado tignan. Nawala na rin sa sistema ni Leon ang pagiging maximalist kaya nagbawas siya ng mga gamit sa opisina. Ang ibang kagamitan, itinapon o ipinamigay samantalang ang iba naman ay itinabi niya’t inuwi.

Lumapit si Leon sa swivel chair niya’t ibinagsak ang katawan sa upuan. Sandali siyang gumalaw at halos magpaikot-ikot nang mapukaw ang atensyon niya sa bintanang nasa opisina. The skies were dark. Mukhang uulan. Hindi pa naman nagdala ng payong si Leon dito kaya baka takbuhin niya na lang ang parking lot mamaya’t hanapin ang kotse agad.

Pero sana, hindi umulan.

In the midst of spacing out, Leon was pulled back from his reverie when someone knocked on his door, followed by Remi’s presence. Sumilip ito mula sa pinto at tila ba nag-aalalang hinanap ng mga mata ang pigura niya.

“Engineer?” tawag nito sa kanya.

Napamaang siya bago ipinilig ang ulo. “Anong problema? May bisita ba? ‘Di ako tumatanggap ngayon, kamo. Meeting lang ang hinabol ko, bukas pa ‘ko pwedeng kausapin—”

“Parents po ni Engineer Mercado ang naghahanap sa ‘yo,” kinakabahang pag-iimporma sa kanya ng sekretarya.

Natigilan si Leon at awtomatikong nawala lahat ng emosyon sa mukha niya. There was a sudden punch on his chest like something would happen and it’s not nice. Huminga siya nang malalim at nag-iwas sandali ng tingin para mag-isip.

Alam niya kung anong ipinunta nila rito. Naba-bad trip lang siya na dumating sila kung kailan trenta minuto na lamang ay magsisimula na ang meeting na ipinunta niya sa kumpanya.

“Papasukin mo sila,” simple niyang sabi. Ayaw niya sanang kausapin dahil sa ginawa sa kanya ng anak ng mga ito sa kanya, but this wouldn’t end until he talks with them.

Nag-aalangan man, tumango si Remi ‘tsaka niya narinig na kinausap nito ang mga magulang ni Elisa para pumasok sa opisina niya. And it didn’t take too long until they’re in front of him. The two of them looked devastated and Elisa’s mother looked like she hasn’t slept yet ever since their daughter has been placed behind the bars. Napalunok si Leon dahil maging ang ama nito, mukhang kawawa.

Kahit na naiinis siya sa anak ng mga ito, hindi niya magawang mainis sa mga magulang. Naaawa siya sa mga ito dahil unica hija si Elisa— pero hindi niya ma-validate ang kagustuhan nilang pumikit na lamang si Leon samantalang muntik siyang mamatay kung mas na-expose siya sa lason habang si Jay, muntik ding mabaldado.

They’re kind parents but they’ve spoiled Elisa too much to the point that they want him to turn a blind eye to her evil-doings.

“Leon,” halos mabasag ang boses ng ina ni Elisa ‘tsaka siya nito halos abutin para hawakan.

Nagulat lang siya sa ginawa nito kaya napapitlag siya’t napaiwas dito. Natigilan din ang ina ni Elisa ngunit nang mapagtantong baka ayaw niyang magpahawak dahil sa pagkadisgusto, nagbaba ito ng tingin at malungkot na ngumiti.

“Pasensya ka na, hijo. Alam kong nasaktan ka ng anak ko at sa pinakamalubha pang paraan. Muntik kang mamatay dahil sa kanya,” anito sa maliit na boses ‘tsaka nagsimulang mag-unahan ang mga luha nito sa pisngi. “Hindi lang ikaw ang naagrabyado niya kung ‘di pati si Jay pero Leon, bata pa ang anak namin.  Sigurado akong ‘di niya sinasadya ang ginawa niya sa inyong dalawa.”

Parang nagpintig ang tenga ni Leon sa narinig at nawala ang awang nararamdaman niya para sa mga ito. Anong bata pa? Elisa’s already twenty-nine years old this year! Napamaang si Leon sa ginamit na rason ng ina ni Elisa’t naipilig niya ang ulo.

“Ano po bang akala ninyo sa anak niyo? Limang taong gulang na bata na ‘di sinasadyang manira ng sasakyan at napag-trip-an lang humawak ng lason?” kunot noong pag-uusisa niya.

Natigilan ang mga magulang ni Elisa sa narinig. ‘Tsaka inagaw ng ama nito ang ‘mikropono’ mula sa asawa at ito naman ang nagsalita.

“Leon, nalulungkot lang ang anak ko. Pumunta ka ng Canada para ro’n magPasko samantalang gusto kang kasama ng anak namin. Tapos ‘di pa niya alam kung sa’n at ba’t ka nagpunta sa ibang bansa samantalang nandito siya! Si Jay, sinisiraan niya ang anak ko sa ‘yo,” argumento nito.

Napaismid si Leon. “Pinag-usapan po namin ni Elisa ang tungkol sa pag-uwi ko sa Canada, Tito. Alam ko rin pong alam niyang nasa ibang bansa ang buong pamilya ko’t ako lang ang natira rito sa Pilipinas. Kaya nga po may kapatid akong umaasikaso sa kaso niya, ‘di ba? Umuwi pa po ‘yon galing ibang bansa. Ano po bang akala niyo sa ‘kin, orphaned? Sa kaso naman po ni Jay, kung totoong sinisiraan niya si Elisa, ba’t po kailangang dumating pa sa puntong sinira niya ang sasakyan no’ng ex niya?”

“Dahil obsessed si Jay sa anak namin!” singhal ng ama ni Elisa sa kanya. “Kung anu-anong kwento ang ginawa ng lalaking ‘yon para masira ang imahe ng anak namin, Leon! Mabait na bata si Elisa, ‘di niya kayo kayang pahamaki—”

“Muntik nga po kaming patayin pareho, ‘di ba?” agap niya sa ama ni Elisa.

“H’wag kang magsalita habang ‘di pa kami tapos, Leon. Nakakabastos ka!” asik naman sa kanya ng ina ni Elisa. “Hindi sinasadya ng anak namin kaya muntik kayong madisgrasya. ‘Di naman kayo hahamakin ng anak namin kung ‘di kayo mga bastos na lalaki!”

At saan naman nanggaling ang argumentong ito? Gusto ba talaga nilang makalaya si Elisa’t magmakaawa sa kanya o nandito sila para awayin siya’t ipalabas na siya ang mali kahit siya ang naagrabyado? Napahilamos ng mukha si Leon at napailing.

Well, he admits that he’s wrong because he dated Elisa when he’s clearly still not over from Keith but… This is too much punishment.

Kumibot ang isang kilay ni Leon. “Hindi ko po alam kung anong kailangan niyo sa ‘kin. Nandito po ba kayo para makipag-usap o makipag-away? Para kumbinsihin akong h’wag ituloy ang kaso o ano?”

Nang marinig ang sinabi niya, roon ba tila parehong nahimasmasan ang mga magulang ni Elisa. Pinanood ni Leon na mawala ang galit sa mga mukha nito’t mapalitan ulit ng lungkot at mapuno ng pagmamakaawa ngunit hindi na makita ni Leon ang kaninang amor niya sa mga ito.

“Leon, kami na mismo ang humihingi ng tawad sa nangyari sa ‘yo, hijo. Sisiguruhin naming magtitino na si Elisa basta h’wag niyo nang ituloy ang kaso dahil sa’n ba kami kukuha ng attorney? ‘Di naman natin kailangang pahabain ang ‘di pagkakaintindihan. Ako na mismo nagmamakaawa sa ‘yo. Palayain mo ang anak namin sa bilibid,” pagmamakaawa ng ina nito ‘tsaka ito umiyak.

Napailing si Leon. “Kung talaga pong ‘di guilty ang anak niyo’t walang kasalanan, ‘di po kayo magmamakaawa sa ‘kin at haharapin niyo po ang Kuya ko sa korte.”

Itinulak ni Leon ang sarili mula sa kinauupuan nang malapit nang magsimula ang meeting na orihinal niyang ipinunta rito. Hindi niya pinansin ang pagkamanghang nakapinta sa mukha ng mga magulang ni Elisa at ang pagsunod ng mga ito ng tingin sa kanya.

“Iyon lang po ang masasabi ko sa inyo. Pasensya na po kayo.”

KABANATA 70

KABANATA 70

UMUWING PAGOD SI Leon mula sa trabaho. He’s been sweating beads because of the stress and the heat. Fortunately, he’s finally at home and could lay in bed while enjoying his room’s aircon. Mabuti na lang at mabilis din ang meeting. Natapos kaagad na hindi siya ang piniling inhinyero na panandaliang papalit kay Jay sa trabaho. Though, he was almost chosen— but it seems like his performance has dropped low ever since the recent incident. Then again, that’s only because he was also recovering from getting poisoned.

Pumasok siya ng bahay na inaalis ang butones ng suot niyang long-sleeved polo shirt ‘tsaka ipinilig ang ulo para mag-inat. Natigilan lamang siya sa ginagawa nang makita si Keith na nakahiga sa mahabang upuan at mukhang nagbabasa ng magazine na napulot nito sa kung saan.

And he’s probably spacing out too much because of the heat or it has gotten inside his head, enough to make him forget the circumstances between him and Keith but his body moved to approach the man. Hindi nagtagal ay napansin siya ni Keith at itinabi nito nang kaunti ang hawak na magazine para makita siya, ngunit bago pa man ito makapag-react, ibinagsak ni Leon ang katawan sa ibabaw ng binata.

Then, Leon exhaled sharply— but at the same time, he felt more relieved and relaxed. Keith’s presence lifted him of his burdens and made him forget that he had to deal with Elisa’s parents earlier because it’s… inevitable. He was cornered.

“Leon?” After hearing Keith’s confused voice, there was a light tap on his back that followed.

Natigilan siya nang marinig ang boses ng binata at awtomatikong nanlaki ang mga mata niya nang mapagtanto kung anong ginawa. He’s laying on Keith’s chest and he could feel Keith’s heart beating erratically against his chest, like he’s nervous or something! Noong mag-sink in kay Leon ang lahat, mas mabilis pa sa alas kwatro niyang itinulak ang sarili mula rito para makabangon ‘tsaka namamanghang nakipagtitigan sa gulat ding si Keith.

“Are you… okay?” Keith asked. He looked worried but his cheeks were tainted in a bright pink. “May nangyari ba sa ‘yo sa trabaho?”

Hindi na napansin ni Leon ang nalukot na magazine. Mas naituon niya ang atensyon sa kamay nitong halos abutin siya. Ngunit bago pa man siya mahawakan ni Keith, mabilis siyang umilag at tumayo nang tuwid. Keith looked dumbfounded while he’s staring angrily at the man, both ashamed and wanting to bury himself six feet under the ground. Gago, anong sumapi sa kanya?! Akala ba niya, ayos na sila ni Keith?!

Para siyang kandilang naitulos nang bumangon din si Keith mula sa kinahihigaan. Napasinghap siya’t bago pa man ito makapagsalita, mabilis na tinalikuran ni Leon ang binata ‘tsaka siya nagmamadaling tumakbo patungo sa kwarto niya.

But of course, it’s not without shouting at Keith.

“Tang ina mo! Magkunwari kang walang nangyari dahil walang nangyari!” singhal niya sa binata bago siya nagmamadaling nagsara ng pinto at nag-lock.

Once he’s all alone inside his room, that’s when all of his strength escaped from him and he fell on his knees weakly. He still had his grip on his doorknob while his free hand covered the lower part of his face.

Leon could feel his cheeks burning from embarrassment, his heart was pounding fast inside his chest, and he has been cursing himself under his breathe.

“Anong sumapi sa ‘yo, Leon?!” napapantastikuhan niyang tanong ‘tsaka niya binatukan ang sarili. “I get it, you’re done. But have some decency, bro!”

Bwakanang shit, ngayon niya nakukumpirma sa sariling ang rupok pala talaga niya pagdating kay Keith. Ano rin ba kasing ginawa ng isang iyon sa kanya?!

He really thought that everything’s done for him and the first person he sought was Keith because basically, he sees him as his comfort person. He always felt at ease with him— and shit . This isn’t the right time to brace that fact. He has a lot of things to deal with. A lot of things to fix on himself before he could talk to that guy again.

“Get a grip on yourself.” Napahilamos siya ng mukha at muling binatukan ang sarili. “Mukha kang tanga.”

LEON HAD COME to accept that he can’t always avoid Keith. Kahit na anong gawin niyang paglayo, ang mundo na mismo ang gagawa ng paraan para mailapit sa kanya ang binata at kahit anong paghingi ng oras ang gawin niya, mahirap talagang ilagan kapag tadhana na mismo ang nagdesisyon na i-sink in niya sa utak niyang hindi magiging maganda kung patatagalin pa niya ang gusot sa pagitan nilang dalawa ng binata.

“Bro, I know you’re busy and all. That you’re in a vacation with Zamiel but this is urgent,” Leon told Ridge. His voice was almost in a whisper but he didn’t forget to make his tone sound urgent— like urgent.

Narinig niya ang paghikab ni Ridge sa kabilang linya pati ang boses ni Zamiel na nagtatanong kung sinong kausap niya, pero mukhang itinulak lamang ni Ridge ang binata dahil narinig niya ang pag-aray nito. Umikot ang mga mata ni Leon sa naririnig. Edi sila nang nakakapagbakasyon, pero problema pa rin ni Leon ang tungkol kay Keith.

Like… It’s been what? Four days since Leon began to avoid Keith and he’s been extra ninja so that they won’t see each other that much. He doesn’t know if it made Keith upset or anything but the man’s been leaving notes on his fridge, reminding him that he should eat properly and that he’s left some food for him to heat in case he hasn’t gotten anything outside.

And Leon doesn’t eat outside, really. Mas gusto niyang kinakain iyong iniiwan ni Keith sa refrigerator niya. But damn it, he can’t stay in his house and shut himself inside his room for too long!

E kung hindi sana siya baliw na biglang pumangibabaw kay Keith noong isang araw, baka hindi sana siya umiiwas ngayon! Bakit ba kasi nagpadalos-dalos siya noong araw na iyon?! Gaano ba siya kapagod para mawala sa sarili?!

“Ano na naman bang ginawa mo, Leon? Akala ko ba, mag-uusap kayo?” tanong ni Ridge na humila sa kanya mula sa tuluyang paglamon sa kanya ng iniisip.

Leon face palmed. “Hindi pa kami nag-uusap ni Keith.”

“Okay? You’re still taking your time, I see. Hanggang kailan ka ganyan? Pa’no kung umuwi ‘yan ng Canada?”

Ilang beses na napamura si Leon dahil ayaw na muna sana niyang isipin ang tungkol sa pag-alis ni Keith. Sa halip, mas abala siya kaiisip kung paano ba niya ia-approach ang binata lalo na’t ipinahiya niya ang sarili noong isang araw!

“That— That doesn’t matter right now! Mag-uusap kami, okay?! I just needed some advice because I did something stupid!” singhal niya kay Ridge.

Aliw na humimig si Ridge. “Ewan ko, Le. Kung sigurong sasabihin mo sa ‘kin kung anong ginawa mo, baka mayroon akong masabi pero… ngayon?”

“What the fuck. Cockblocker ka, Leon!” sabad ni Zamiel sa kabilang linya ngunit inaway ito ni Ridge. “Bilisan niyo. Ang dami pa kasing arte ni Leon sa buhay.”

“Don’t mind Zamiel,” biglang sabi ni Ridge noong sa wakas ay lumayo na ang kasama nito mula sa linya. “So, sa’n na nga tayo?”

“Putang ina mo,” mura niya sa binata na humalakhak lamang. “Gusto mo lang malaman kung anong ginawa ko, e.”

Mahinang humalakhak si Ridge. “But I’m not forcing you to tell me what happened in detail. Kahit glimpse lang sana. Ano bang ginawa mo, Leon?”

Leon’s eyebrow twitched and he hesitated to tell Ridge what really happened four days ago but after he took a deep breathe, Leon fanned himself through the collar of his shirt and began to talk.

Tulad ng sinabi ni Ridge, hindi siya nagkwento ng buo sa binata. Sinabi lang niya ang pupwede nitong malaman tulad na lamang ng hindi niya sinasadyang lumapit kay Keith at yakapin ito – a very subtle way to say that he almost sat on top of Keith – dahil noong umuwi siya ay pagod na pagod siya sa bull shits na nangyari noong araw na iyon.

“So what’s the big deal? Niyakap mo lang naman si Kuya Keith. You didn’t commit any crime,” Ridge responded nonchalantly and Leon felt like chills ran down from his spine from how his friend sounded like he’s overreacting.

Leon clenched his fists and he’s been blurting out incomprehensible words for at least three seconds until he heard Ridge clear his throat. Natigilan siya sa ginagawa’t tumikhim din para ipunin ang natitira niyang tindig sa katawan.

“War crime pa rin ‘yon, bobo! Hindi pa naman kami ayos ni Keith. Baka isipin niya, nag-ceasefire na kami!” he tried to explain.

Ridge let out a monotone hum. “Wow, that’s a huge problem. Kung gano’n ang iniisip ni Kuya Keith, edi maganda. ‘Di niyo na kailangang mag-usap nang masinsinan dahil katawan mo na ang unang kumilos para sa ‘yo, ‘di ba?”

“Yeah, but like—” Leon face palmed and pulled his hair out of frustration.

‘Tsaka bumuntong hininga si Ridge. “Sorry, Le. I don’t know what’s the huge fuss about hugging Kuya Keith. It’s just a hug. ‘Di mo naman sinaksak at ‘di ka naman sinaksak. Imbes na mag-panic ka riyan, ‘di mo ba naisip na baka senyales na ‘yan na pati iyang sarili mo, hinahanap na ang presensya niya? I don’t know why you’re still holding yourself back when your inner desires clearly said that it wants to get back with him.”

Marahas na bumuntong hininga si Leon dahil sa sinabi ni Ridge. There, he made a point again. Bumagsak ang mga balikat ni Leon kasabay ng pagsandal niya sa kinauupuan. Suko na siya.

Nagbaba ng tingin si Leon sa sahig at nakipagtitigan sa kawalan. Hindi niya alam kung sa pattern ba ng rug siya magmamasid o sa napansin niyang dumi. Ang shit lang.

“Ipikit mo mga mata mo,” biglang utos sa kanya ni Ridge na siyang ikinakunot ng noo niya.

Nagtataka siyang nag-angat ng tingin sa cellphone na noon ay nasa tenga pa rin niya. “Ba’t naman ako pipikit?”

“Dalian mo. I needed you to think about something for me, alright?”

“Yeah sure, weirdo. Related pa rin ba ‘to sa pinag-uusapan natin?”

“Very.”

Inalis sandali ni Leon ang cellphone mula sa tenga at tinignan ang ongoing nilang tawag ni Ridge. Halos sampung minuto na pala silang nag-uusap, tang ina. Bago pa man lumipad ang isipan niya, ibinalik niya ang kagamitan sa tenga’t ipinikit ang mga mata.

“Ginawa ko na. Now what?” he asked.

Ridge giggled. “Could you think of Kuya Keith’s image for me?”

“King ina mo!” Mabilis pa sa alas kwatrong naimulat ni Leon ang mga mata at muntik niyang i-end ang tawag nang pigilan siya ni Ridge.

“Leon, mas gwapo ako sa ‘yo. H’wag kang mag-inarte. ‘Di ako nagbibiro dahil baka masagot nitong ipinapagawa ko sa ‘yo kung ano ba ang dapat mong gawin sa inyo ni Kuya Keith,” kalmadong anito.

The fuck is this guy saying?! Nakasimangot na nakikipagtitigan si Leon sa pader ng kwarto niya pero noong maisip niyang baka may mangyari nga sa ipinapagawa ng binata, ipinikit niya ang mga mata. Bahala na si Batman, king inang kaibigan ‘to.

“Ayan, pumikit na ‘ko. Ano na?” irita niyang tanong kay Ridge.

Bumuntong hininga ito. “Gawin mo iyong ipinapagawa ko sa ‘yo. Think about Kuya Keith. Everything about him that you liked and everything that you can’t resist. Simula sa ngiti, boses, sa itsura, katawan— I don’t know. Just think about him.”

Leon pressed his lips together and his right eyebrow twitched. Hindi niya gusto ang ipinapagawa ni Ridge dahil hindi siya kumportable pero iyon pa rin ang ginawa ni Leon. Inisip niya ang imahe ni Keith at awtomatiko naman iyong lumabas. Iba’t ibang imahe at lahat iyon, ipinapakita lahat ng iba’t ibang klase ng Keith na nakilala niya.

Leon’s head started from the Keith that he met on the first time. Iyong kolehiyo pa lamang na ikinamangha niya agad dahil mas gwapo ito kaysa sa kanya’t mas may dating. Then it continued to shift until he got on the Keith that had just returned from Canada to pursue him— Leon hated this guy, but whenever Keith would do something for him, his chest feels like it’s about to explode.

Then there’s the Keith that he met on bed— the dominant and wild one. The Keith that he met while he stayed beside him, getting to know the man more. He also found a cute side of Keith and the stupid one and holy shit, it took him time to realize that he’s smiling from ear to ear because there’s a lot of sides to Keith that he knew and fell in love with.

Ang buong akala ni Leon, ito lang ang gustong ipakita sa kanya ni Ridge nang sa ganoon, mahimasmasan siya dahil oo nga naman, effective. But then, his friend spoke and ruined everything for him.

“Now think about all those sides of Kuya Keith getting snatched away from you by someone else. Isipin mong naglalakad palayo sa ‘yo si Kuya Keith na may kasamang iba. Hindi natin alam kung sino pero isipin mong lahat ‘yan, maaagaw sa ‘yo ta’s makikilala rin ng iba,” anito.

Napasinghap si Leon dahil mabilis ngang nag-shift lahat ng imaheng nakikita niya sa isipan niya sa parteng mayroong kasamang iba si Keith. Malabo dahil hindi niya alam kung anong kasarian ba ang gusto nito pero nang makitang naglalakad palayo sa kanya ang binata, sumikip ang dibdib niya at ang lalamunan niya.

Leon was at this point of his life that he almost begged an image of Keith to stay— and hell, it was shitty.

“Kaya mo ba?” a question from Ridge which made Leon open his eyes.

Hindi alam ni Leon kung kailan siya kinapos ng hininga pero nang mapansing halos maghabol siya ng hangin, mahina siyang napamura.

“Ano, Leon? Kaya mo bang iwanan ka ni Kuya Keith?” tanong ulit ni Ridge na muling nakapagpatigil sa kanya. “Kasi kung paiiralin mo pa rin ‘yang tigas ng ulo mo kahit katawan mo na mismo ‘yong naghahanap kay Kuya… Sinasabi ko sa ‘yong makakahanap siya ng iba. He’s not ugly and people often flocked around him. Pa’no kung iwanan ka dahil sa tigas ng ulo mo?”

“Ayoko,” mahina niyang sagot ‘tsaka siya napalabi.

Mayroong kung anong parang kumulo sa dibdib ni Leon. Hindi niya alam kung ano, kung uminit ba ang ulo niya sa ginawa ni Ridge o ano. Pero mayroon ding parte sa isipan niya na pinagsasabihan siyang lapitan si Keith at kausapin mamaya.

“See.” Sa isipan ni Leon, parang nakita niya si Ridge na magkibit balikat. “Alam kong ‘di mo kaya dahil mahal mo siya.”

Leon clenched his fists and looked away. “Iyon nga ang itinatanong ko sa ‘yo, Ridge. ‘Di ko alam kung pa’no ko siya kakausapin.”

“Hindi ko rin alam kung pa’no pero mas gusto kong lunukin pride ko kaysa sa mawala si Zamiel sa ‘kin,” diri-diretsong sabi ni Ridge ‘tsaka ito mahinang tumawa. “Alam ko ring alam mo kung pa’no. Natatakot ka lang na baka ‘di i-reciprocate ni Kuya ‘yang nararamdaman mo whereas… when I look at the probabilities, it’s impossible. Mahal niyo isa’t isa, e. Just trust him.”

Namutawi ang katahimikan sa pagitan nilang dalawa hanggang sa marinig ni Leon ang pagbubukas ni Zamiel ng pinto sa kwarto ng mga ito, maging ang pagtatanong nito kung tapos na ba sila mag-usap. Mahinang tumawa si Ridge dahil mukhang maiiyak na raw ang binata.

“I’ll excuse myself now.” Lumakas ang tawa ni Ridge dahil mukhang may ginagawa si Zamiel sa kabilang linya. “If you need some encouragement, just know that we believe on you.”

Magpapasalamat sana si Leon noong marinig niyang umismid si Zamiel. “What the fuck is wrong with that guy, anyway? Leon’s usually bold and audacious. It’s just one man, if Kuya Keith won’t take him back, he could just punch him on the face!”

“Shut up. You’re giving him ideas.” Ridge hushed his husband. “Alright, Le. Bye.”

Sandali lang ding nagpaalam si Leon at hindi nagtagal, si Ridge na mismo ang nagpatay ng tawag nilang dalawa dahil hindi na matigil si Zamiel sa pagrireklamo. Noong mawala rin ang mga kaibigan sa kabilang linya, hinayaan ni Leon ang sariling lamunin ng katahimikan hanggang sa dumako ang mga mata niya sa bintana sa labas.

It’s still early. Around two o’clock in the afternoon and Keith’s just outside his room. Bumibisita pa rin ito dahil iniwan siya ng Kuya Leonardo niya sa binata. Plus he said that he’s bored, so he’s staying over. The hell is with him.

Itinikom ni Leon ang bibig at hinawakan nang mahigpit ang cellphone. Tapos, tumayo siya mula sa kinauupuan at dali-daling naglakad palabas ng kwarto.

And the first thing he saw? It’s Keith but he’s wearing an apron and was holding a broom and a dust pan. Mukha itong abala sa paglilinis ng bahay niya’t hindi niya maalala kung kailan siya nag-hire ng tagalinis ng bahay.

Mukhang natigilan din si Keith nang sa wakas, lumabas na siya mula sa kwarto niya. Nang mag-angat ito ng tingin at magtama ang mga mata nila, ‘tsaka pa lamang kumibot ang isang kilay niya.

Alright, he gotta give it to Keith. He looks good in an apron and sure, he looks like a male maid— wait, a butler but not really a butler because he’s wearing a cute apron. Why is he wearing apron while cleaning, anyway?!

“Magkano gusto mong sahod?” hindi niya napigilang tanong na ikinagulat din ng binata.

Keith looked away and pondered for a bit before he looked back at Leon. “A date is enough, I guess?”

Napasinghap si Leon at nablangko siya. Humigpit ang pagkakahawak niya sa doorknob ng pinto niya’t gusto niya sanang magkulong ulit sa kwarto nang maalalang pinagsabihan pa lamang siya ni Ridge na kausapin si Keith. So, he steeled himself. Ilang beses siyang lumunok at kahit sabog ang mga ideya sa isipan niya, tinapangan pa rin niya ang sarili.

And Keith was just staring at him clueless. Ilang beses na nagpabalik-balik ang tingin nito mula sa kanya at sa mga hawak nitong cleaning supplies. Then, he gulped and Leon felt like he’s about to say sorry and take back the invitation. Pero bago pa man iyon gawin ng binata, inismiran niya ito.

“Then get dressed. Ayusin mo ‘yang sarili mo ‘di ‘yong mukha kang katulong. We’re going out in ten minutes,” was what he said before he shut himself inside his room to— originally, fix himself so that they could go out on a date.

But as soon as he’s alone again and the realization slapped him? Leon inwardly screamed and panicked.

‘Like, putang ina?! I was just supposed to tell him that he looked cute and we should talk! How did we end up having a date?!’ he asked himself.

Ha. He became a mess just because of acting stupid.

KABANATA 71

KABANATA 71 

LUMABAS NGA SILANG dalawa pero napaka-awkward naman ng atmospera. Sa sobrang solemn, daig pa nilang dalawa ni Leon ang namatayan.

Lihim na bumuntong hininga si Keith at pinasadahan ng mabilis na tingin si Leon. Medyo nauuna itong maglakad sa kanya at kanina pa ito hindi nagsasalita. Ang huling usap nila ay sa sasakyan. Tinanong niya ito kung saan ba nito gustong lumabas pero tinaasan siya ng kilay at tinanong pabalik—siya raw kasi ang nag-aya pero wala raw ba siyang mapagdadalhan dito?

No, that’s not the case. Kahit impromptu lang itong paglabas nilang dalawa dahil hindi talaga niya inaasahang pumayag si Leon sa ‘biro’ niya, marami pa rin siyang gustong pagdalhan sa binata. Marami siyang lugar na gusto nilang pasyalan noon kaso naudlot, tulad na lamang noong cat café na sumikat sa mga kasama niya sa trabaho noon. Hindi mahilig si Leon sa pusa pero para kay Keith, malapit ang ugali nito sa mga pusa.

“You sure can walk, huh.” Hindi niya naiwasang mapaismid nang mapansing hindi man lang nanghihina si Leon. Though, it’s been weeks since he’s admitted to the hospital, Keith isn’t expecting for a fast recovery. “Leon, bagalan mong maglakad.”

Kahit nakatalikod si Leon, alam niyang umikot muna ang mga mata nito bago siya nilingon. “Ba’t ko babagalan? Mas malalaki pa ‘yang paa mo sa ‘kin kahit anong bilis ko, makakahabol ka.”

“Because this is the first time that we went out after almost seven months?” he innocently shot back which made Leon pause. “I’m trying to savor every second.”

“No need.”

Napamaang si Keith nang marinig ang sagot ng binata ‘tsaka siya nito tinalikuran ulit. Muntik na rin siyang magtampo hanggang sa pansinin niyang binagalan nga ni Leon ang paglalakad at halos magkatabi na sila ngayong dalawa. He inwardly snickered. Kahit na ang sakit na sinasaktan siya ni Leon, isa sa mga dahilan kung bakit hindi niya ito maiwanan ay dahil alam niyang sa likod ng masasakit nitong salita sa kanya, may pakialam ito kay Keith.

It’s that… famous ‘tsundere’ trait. To be honest, Keith isn’t a fan but he tolerated Leon because he loves him. But most of the time, it’s annoying. Gusto lang niyang maging sila pero pilit siyang itinutulak ni Leon kahit alam nito sa sariling pati ito, masasaktan. Umamin na ngang mahal siya pero kung umasta, akala mo ay bata. Pinapairal pa rin ang katigasan ng ulo. And Leon’s lucky since Keith could wait, because he understood how Leon’s rough and brusque personality worked.

Kung ibang tao lang siya, naghanap na siya ng iba. Sadyang mas malakas lang ang tama niya sa binata na hindi mapantayan ng iba kaya hindi rin siya makaalis. It’s because Leon’s so charming and cute despite his attitude, that’s why Keith’s still here and pursues him. He’s addicted to the thought of what awaits them after this rain—because he knew and he had experienced it for a short time back then… Of how sweet, gentle, and caring Leon could be.

He’s Keith’s dangerous addiction. Pakiramdam niya, hindi niya kayang magpatuloy kung hindi si Leon ang end game niya.

“Nandito na tayo,” nakabusangot na sabi ni Leon ‘tsaka lumakad patungo sa harap ng pinto ng café bago siya nilingon siya habang  nakasimangot. “Seriously, of all places… Why a cat café?”

Keith smiled and shrugged. “Why not? Cats are cute.”

“Shut up. ‘Di ka cat person. Sa’n mo ba ‘to nakita? Ni ‘di ko man lang alam na nag-eexist ‘to.”

“Hindi ka dinala ng ex-girlfriend mo rito?” Lumapit siya kay Leon at dahil para itong batang tumitingin sa loob at bakas ang pag-aalangan sa mukha nito, hindi napigilan ni Keith ang halikan ang pisngi nito na ikinagulat naman ng isa. “Sorry, I can’t resist it. You’re too cute not to kiss. At least, on the cheeks.”

Nakamaang na nakahawak si Leon sa pisngi nitong hinalikan niya. He blushed profusedly and he began to stutter, much to Keith’s amusement, but when Leon noticed that he’s entertained, the man looked away and grunted.

“King ina mo, wala ka talagang delikadesa ‘no? Nasa publiko tayo! May nakakita!” singhal nito sa kanya kahit hindi ito nakatingin sa kanya.

Napangisi si Keith. “Iyon ang problema mo at ‘di ‘yong halik ko?”

Napasinghap si Leon at hindi nakasagot. Imbes na pansinin siya ay dali-dali itong pumasok sa loob ng café at muntik pa siyang pagsarhan ng pinto kung hindi lang niya ito mabilis na nahabol kaya sumimangot ang binata. In the end, he still walked out and found a place for them—where they’re alone and there wouldn’t be anyone who’d disturb the two of them if ever they talk. Tahimik na sumunod si Keith sa binata ngunit hindi niya maiwasan ang matawa rito dahil mukhang hiyang-hiya ito sa kanya.

         TEN MINUTES IN the café and they’re still staring at each other. Nakahalumbaba si Keith na pinagmamasdan si Leon habang naghihintay silang dumating ang mga order nila habang ang binata, kanina pa pasulyap-sulyap sa kanya at sa t’wing mahuhuli siya nitong nakatingin dito, mamumula ang mga pisngi nito’t iiwas ulit ng tingin sa kanya. It even got to the point where Leon covered his face by resting his cheek on his knuckles either. Nakatingin nga lang ito sa labas at hindi sa kanya.

“It’s not a date if we won’t flirt, really.” Random lamang na ideya ang pumasok sa isipan ni Keith at inaasar lang naman niya si Leon ngunit nang matigilan ito, mahina siyang natawa.

Tinapunan siya nito ng tingin. “Hindi naman talaga ‘to date, ‘di ko ba sinabi sa ‘yong mag-uusap tayong dalawa?”

“Hindi ka naman nagsasalita. Anong pag-uusapan natin?”

“Can you not?” Umalis ang binata mula sa pagkakahalumbaba’t naniningkit ang mga mata siya nitong pinagmasdan. “Iniisip ko pa kung sa’n ako magsisimula dahil ‘di naman ako sanay sa ganito! Sure, I’ve asked a friend but it’s not like they could actually help me while I’m sitting here.”

Keith pursed his lips and he noticed that Leon’s really nervous from how his hands slightly trembled. Hindi niya na iyon napansin kanina dahil nakahalumbaba ito habang ang isang kamay naman nito ay nakahawak sa sarili nitong hita ngunit nang ilagay iyon ni Leon sa lamesa, ‘tsaka niya iyon napansin. Sigurado si Keith na hindi iyon dahil pasmado ang binata dahil hindi naman malala ang pasma nito. If anything, Leon just have sweaty hands. That’s all.

Napaupo nang tuwid si Keith nang maisip na gustung-gusto na rin ni Leon na magsalita’t mag-usap silang dalawa. Bumubwelo lang talaga ito dahil panay ang bukas sara ng bibig nito ngayon pero wala namang sasabihin. Kapag mapapansin niya, iiwas ito ng tingin at mukhang mapapaisip, tapos susubukan na namang magsalita—pero wala na naman itong masasabi.

“Will it be alright if I just ask you?” Kung magkukwento lang si Leon, baka hindi niya rin mahanap ang mga importanteng punto kung ano ba sa sarili niya ang dapat niyang baguhin, kung ano ba ang dahilan kung ba’t takot na takot si Leon mag-commit sa kanya, at kung bakit lagpas sampung taon itong naiirita sa presensya niya. “Naisip ko lang na baka mas mapadali kung ako na ang magtatanong sa ‘yo.”

Leon pressed his lips together but he seemed astonished. It didn’t take long when he nodded. “Okay.”

Hindi napigilan ni Keith ang ngumiti kahit na nag-isang linya ang mga labi ni Leon at mukhang nag-alangan ito. He doesn’t mind that he’s nervous, he won’t really force Leon to answer in detail, anyway. Kahit na kakarampot na impormasyon lang nang malaman niya kung ano bang mali sa kanilang dalawa… Ayos na.

“Anong ginawa ko sa ‘yo at… Galit ka sa ‘kin ng ilang taon?” he finally asked.

Fear danced on Leon’s eyes but the man closed his eyes and gulped. “I don’t want you to know because I intended you to die figuring it out, honestly.”

“Wow…” That’s selfish. But at the same time, very Leon-like. “That’s rude.”

Inirapan siya nito. Ikinuyom ni Leon ang mga kamao bago huminga nang malalim. “Way back in senior high school, umamin ka sa ‘kin na mahal mo ‘ko. You were drunk… but you called my name over and over again then kissed me. ‘Di mo na ‘to naaalala kasi lasing ka no’n. Kaso napaisip ako ‘tsaka ko napagtantong baka may gusto rin ako sa ‘yo—but on the very same day that I realized that I like you, you brought Samara home and introduced her to me as your girlfriend.”

Napamaang si Keith. Hindi niya alam kung anong sasabihin at hinayaan niya ang sariling malunod sa titig ni Leon. Hindi ito galit, hindi rin nanunumbat, rather; he looked hurt. Gusto niyang lumapit ng upuan para tabihan ito pero pinigilan niya ang sarili lalo na’t hindi pa tapos si Leon na magsalita.

Leon cleared his throat and hesitated to continue, but he did. “I got mad at you since I hoped that we could… um, date even though I didn’t want to end up like Ridge and Zamiel. I took care of my anger towards you because… I really was an emotional mess after figuring out my feelings for you then boom, you popped the bubble and dropped a bomb. I hated you because the timing was uncanny—parang sinadya mo. Pakiramdam ko, pinaglaruan mo lang ako.”

“I didn’t. Ni hindi ko nga alam na umamin na ‘ko sa ‘yo noon.” Keith clenched his fists and lowered his gaze to look at the table. Nakaraan na ang sinabi ni Leon pero ang daming what if na pumasok sa isip niya. “So you liked me ever since… I just ruined it for us, huh. I didn’t mean to hurt you.”

Leon stared at him intently and took a deep breathe. “Kaya hindi ko magawang maniwala sa ‘yo no’ng bumalik ka rito ‘tsaka ka umamin ulit. My first thought was that… even though you’re drunk, you might be just toying with my feelings again. So I raised my guards around you and built defensive walls. Kaso ang hirap mong iwasan, bwakanang shit ka.”

Natigilan silang dalawa nang dumating na sa wakas ang order nila. Nagpasalamat silang dalawa habang pinanonood nilang ilapag sa lamesa ang mga pagkaing in-order nila. Hanggang sa umalis ang waiter at makumpleto lahat ng pagkain nila, ‘tsaka lamang pagak na tumawa si Keith kasabay nang pagbuntong hininga ni Leon.

“Sleeping with you wasn’t just because I got curious about having sex with the same sex. I didn’t intend to make you my… fuck buddy or anything. I was just too stubborn  accept the fact that I ended up wanting you again. It was me… trying to deceive myself that I’m not interested in you in any way aside from sex,” Leon added but then, he stopped and stared into nothingness. “I can’t tell you that I enjoy spending time with you, that I feel happy when you’d drop by my house again, and cuddle with me. I can’t tell you that I feel at home—safe and sound around you ‘cause I’m afraid that you’d hurt me again.”

“But I did,” Keith chimed in. He had a melancholic smile on his lips as he gave Leon his utensils. Nag-angat ng tingin sa kanya ang binata’t nagkatitigan sila kaya niya ipinilig ang ulo. “I hurt you again when I told you that I’m ready in case that you won’t choose me… I chickened out and crossed out that idea that you might really end up liking me back.”

Leon pressed his lips together before exhaling sharply. “While you’re away, I ended up missing you badly and I’ve been grumpy because you don’t have time for me. Kaya kita inayang magbakasyon no’n para kahit pa’no, mabawi ko ‘yong oras na ‘di kita kasama. But during the vacation, I realized that I do like you—I’m still in love with you. It’s funny because I contacted my friends since I panicked… Me? Ha! I swore to myself that I’d move on but I’m a one-man circus, I still like you and a huge part of me that I thought… I buried deep down, still longed for you.”

Muling yumuko si Leon para huminga nang malalim. Keith’s lips parted in an attempt to say something but when he realized that he didn’t want to steal the microphone from him because he wanted to hear more about Leon’s thoughts, he decided to reach for Leon’s hand and hold him. Ang akala niya, itataboy siya ng binata pero hinawakan din siya nito.

“I’m still in love with you and I hated that you imagined yourself with someone else and not me. I know that I scared you because I kept on shutting you down but I really hoped that you’d wait for me to lower my guards down around you… even though it’s gradual. But you didn’t.” Leon’s voice cracked.

Inabot niya ang tisyu at akmang iaabot sana iyon kay Leon nang higpitan nito ang pagkakahawak sa kamay niya tapos tumawa ito. It’s not a laugh that Leon would let out because he’s amused—it was melancholic. Ito iyong tipo ng tawa na imbes na matuwa rin si Keith, naninikip din ang dibdib niya.

Leon blew out a trill. “You… You’re so stupid. I thought that you weren’t genuine because out of all women that you had to plan your life with, it had to be her again—it had to be Samara again. And you did it again. Just right when I realized that I like you more than I thought. Pakiramdam mo ba, iisipin kong seryoso ka sa ‘kin kung gano’n? Kasi Keith… Siya ulit, e. Pakiramdam ko, ako ‘yong panakip butas dahil si Samara na naman ang binalikan mo.”

“I’m sorry…” he responded in a small voice.

Pagak na tumawa si Leon. “Tapos sa Canada, narinig ko pang sinabi mong mahal mo siya. Bwakanang shit ka. Akala mo ba madaling maniwala sa ‘yo ngayon dahil sa narinig ko? Akala mo ba madali sa ‘king piliin ka ulit kahit nagpa-cancel ka ng kasal at umuwi ka rito para sa ‘kin dahil do’n? Kahit nag-sorry ka, kahit sinabi mong may dahilan ka kung ba’t mo ‘yon sinabi… Tang ina mo, trigger ‘yon e. Naisip kong ‘di talaga tayo pwede kasi nasasaktan lang ako sa ‘yo.”

Mahigpit ding hinawakan ni Keith ang kamay ni Leon. Tipong ayaw niya na itong bitawan dahil baka kapag kumawala siya, hindi na niya ulit maramdamana ng init ng kamay nito. And he doesn’t mind if they’re in a place where being lonely isn’t a thing. Keith didn’t really expect a cute and nice date with Leon right now. He knew, even though they’re so silent earlier… that until they fix what’s going on between them, they can’t have a smooth-sailing date again.

It hurts, though. Because he didn’t know how damaged Leon was. He always thought that he’s just a selfish prick who wanted to torture him for fun. Ni hindi niya naisip na marami pala siyang kasalanan dito at kung siguro… Sa kanya rin nangyari ang ginawa ni Leon, baka mahirapan nga siyang magtiwala sa sarili. He really looked like he’s jumping from Samara and Leon, he’s a coward and a selfish douche who can’t risk it all until he almost lost Leon for good.

But… This is him. Even though everyone thought that he’s perfect and ideal, he’s just human. He makes mistakes but… But is it too late for them? He hoped not.

“I’m sorry…” he apologized again, and though there’s this deafening silence that wrapped them around, Keith knew that Leon was breaking in front of him.

PAGKATAPOS NILANG KUMAIN, inaya siya ni Leon na umuwi. Pagod na raw ito’t gustong magpahangin kaya sinunod niya ang gusto ng binata.

He can’t say that he’s insensitive because he doesn’t really know what made Leon wore an armor around him… but he’s regretful that when Leon expected him to change after all these years, it turned out that he hadn’t. Ngayon pa lang… dahil ayaw niyang mawala sa kanya nang tuluyan si Leon.

Keith exhaled sharply. Pagkarating nila sa bahay, kaagad nag-aya si Leon na pumunta sa parkeng katabi ng basketball court sa street nito. Hinayaan niya ito dahil mukhang gusto nitong magpahangin. And while Leon sat on one of the stone benches, Keith looked around the tall trees and realized that the park was littered and almost abandoned.

Still, Leon wanted to be here. Maybe because there are memories here or he feels refreshed somehow? It’s also already dark… It looks uncanny to be here since the air felt heavy but since he’s with Leon, everything’s tolerable. Pinasadahan niya ng tingin si Leon at natagpuang mukhang malalim ang iniisip nito. Since he looked serious, Keith kept his thoughts for himself. He could wait for a little bit more.

Ang buong akala ni Keith, hanggang mamaya pa sila yayakapin ng katahimikan hanggang sa magsalita si Leon.

“Do you… Do you want to try it again?” Leon asked in a small voice. There was a lot of hint for hesitation in his tone but Keith was too stunned to react.

He stared at Leon in confusion and in disbelief. He did not know what he should do. Keith kept on asking himself if he should hug him or… Kiss him? But he’s sure that he wanted to take things slowly! He just didn’t know what he should do first.

“Are you sure?” he asked back, because even though he’s been craving to cage Leon in his arms, Keith doesn’t want to force the other to be in a relationship with him.

But then he paused when he saw Leon’s lips tremble from fear. Iyon pa lang, alam na ni Keith na mali ito ng naisip sa tanong niya kaya pinangunahan niya ito. He took a deep breathe and scooted towards Leon. Then he crouched in front of him so that he’d look smaller and defenseless, so that Leon would think that he’s not here to hurt him again.

Gusto lang niyang manigurong wala nang bawian, na pupwede nang maging sila- na tapos na sila magkasakitang dalawa’t pupwede na nilang isara ang libro nila na kumplikado ang kwento ‘tsaka magsimula ng panibago.

“I didn’t ask because I don’t want you anymore. It’s the opposite of what you’re thinking. I want you, I love you, I dream of being with you and spending the rest of my life beside you. Ang akin lang, sigurado na ba ‘to? Wala na bang bawian? Pupwede na bang… tayo naman?” paliwanag niya.

Leon stared at him intently and nodded slowly. “Yeah. I think I’m… good. I mean, wala ka na bang ibang babae sa ilalim niyang manggas mo?”

“Wala na ‘kong plan B, Leon. Gusto kong mag-all out ngayon kahit na ‘di mo ‘ko piliin. Ayokong maulit na naman iyong nangyari sa atin noon, e.”

“Then… Then I think I’m fine with… with…” Leon trailed off and he’s been stuttering like crazy. He’s also blushing profusely which amused him.

Napangiti si Keith dahil parang bata ito umakto. “You want to date me? Ayaw mo bang ako naman ang ligawan mo?”

Leon’s eyes widened. “Ang kapal ng-”

Then he stopped and cleared his throat. Nag-iwas ito ng tingin sa kanya at ginamit ang kamao nito para takpan ang kalahati ng mukha. Mahina siyang napahalakhak nang mapagtantong na mukhang natauhan ito’t kinokonsidera ang suhestiyon niya. And no, Keith doesn’t want Leon to court him because for fuck’s sake, he’d skip all formalities for him.

“Gusto mo ba ‘kong manligaw?” tanong ni Leon.

Napangisi siya. “Hindi ka pa nagsisimula, sinasagot na kita.”

“King ina mo.” Sinipa ni Leon ang tuhod niya na ikinahalakhak niya. “Nag-isip ako rito nang matagal ta’s gaganyan ka! Sabi ko na nga ba’t trip mo ‘ko! Porket alam mong mahal kita, pinaglalaruan mo ‘ko!”

“You’re having it all wrong, Leon. Mahal din kita but I’d never toy you. Ow!” Sinipa na naman siya ni Leon!

Mas lalong lumakas ang paghalakhak ni Keith ngunit nang mapagtantong sobra na, tumigil siya nang sa ganoon, hindi na lamunin pa ng hiya si Leon. Umayos siya sa pagkakayukyok at iniangat ang isang kamay para abutin ang ulo ng binata.

Leon seemed to notice what he wants so he leaned in. It didn’t take long when he pulled Leon close and as their faces slowly erased the distance between them, they stared at each other. It was then when Keith felt Leon’s hands reaching for his waist which made him chuckle, but that’s also his signal- Keith claimed Leon’s lips and fuck, he felt home at last.

He let out a contented sigh. Finally. He could kiss Leon anytime and anywhere he wants, he could claim him and be with him without nobody stopping them. Leon would stop thinking that he only existed to toy and hurt him. They’re both… at peace and their broken pieces was finally fixed.

The two of them immediately relaxed around each other’s presence and Keith knelt so that he’d be able to press his lips on Leon’s further, which made the other almost choke to his amusement.

“Putang ina, si Leon ba ‘yon?”

Natigilan silang dalawa nang marinig nila ang boses ni Zachariel at noong mayroon silang narinig na camera shutter, ‘tsaka siya mabilis na naitulak ni Leon. Hindi nagulat si Keith nang mapaupo siya sa lupa pero mabilis nilang hinanap kung totoo ba iyong narinig nila.

‘Tsaka nga nila nakita si Zachariel kasama ang fiancée nito na pini-picture-an pala silang dalawa.

Pekeng suminghap ang binata. “Cassy, nakuhanan mo ba ‘yon?! King ina kang bitch ka, Leon! Sabi na nga ba’t sa lalaki bagsak mo! Kay Kuya Keith!”

“Putang ina mo rin, anong ginagawa niyo rito?!” Bagamat hiyang-hiya na si Leon, nagawa pa rin nitong singhalan ang kabarkada. “Umalis nga kayo!”

Nagpatuloy sa pagtatalo sina Zachariel at Leon habang si Cassandra, kinakampihan ang fiancé nito. And Keith’s original plan was only to watch Leon argue with the couple, until the thought that they’re together at last sank inside his head again. Tumayo si Keith mula sa kinauupuan at niyakap mula sa likod si Leon. Dahil sa ginawa niya, sumigaw si Zachariel at tumili naman si Cassandra samantalang ang boyfriend niya, pilit siyang itinutulak.

“Tang ina Keith, at least spare some dignity for me!” asik nito sa kanya na ikinatawa niya.

He’s happy. He’s contented because finally- and though it’s sickening to hear over and over again… He’s with Leon for real.

“I love you,” bulong niya kay Leon at mabilis na hinalikan ang leeg nito.

Pinangilabutan ang binata sa ginawa niya bago ito bumulong, “alam mo kung wala lang sina Zach diyan, sasabihin kong ‘I love you too’ pero pwede ba?! Bitiwan mo muna ako! Bastos ka talaga!”

Wakas

WAKAS

“To have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness or in health, to love and to cherish till death do us part.”

NAKASAPO ANG NOONG umiiling si Leon habang pinakikinggan niya ang mga magulang na sermunan siya habang si Keith, seryoso at tahimik ding nakikinig. Ni hindi man lang ito kumilos para pigilan ang mga itong magalit bagkus, mas hinigpitan nito ang pagkakahawak sa kamay niya bago pinagsaklob ang mga daliri nilang dalawa. Namamangha niyang pinagmasdan ang binata dahil ang ‘calm and collected’ nito sa kabila ng mga nangyayari.

“Anong nabuntis?! Sinong nabuntis mo, Leon?! Kasal na kayo ni Keith ta’s naaksidente ka pa?! Disgrasyado kang bata ka!” nanggagalait ang ina ni Leon na pinagsasabihan siya at kung pupwede lang nitong hawakan siya? Baka nabugbog na siya. “Wala ka man lang respeto sa asawa mo! Nakuha mo pang mambabae samantalang ikaw mismo ang may sabi sa ‘min na gusto mong pakasalan si Keith! Ikaw bata ka, ‘di laro ang kasal ninyong dalawa!”

Bumuntong hininga si Leon at pagod na sumandal sa likod ng upuan. “Ma naman… Pinapangunahan mo ‘ko, may explanation kasi ako! ‘Di ka naman nakikinig sa ‘kin, e!”

“Aba’y magtigil-tigil ka! Anong makikinig sa ‘yo? Pagkatapos mong makabuntis?! Aba kung nandiyan lang kami ng tatay mo, ipinabugbog na kita sa kanya!”

Pakshit nga naman talaga, o. Tinakpan ni Leon ang mukha para itago ang pagkasiphayo sa mga nangyayari. Ganito ba ang pinagdaanan ni Keith sa kanya noong sinusubukan nitong magpaliwanag pero shina-shut down niya? Wow, hindi pala nakakatuwa. Kinakarma siya, e.

“Pinagpaalam ka pa sa ‘min ni Keith noon ta’s ang laki ng tiwala namin sa ‘yong magtitino ka tapos ganito?! Aba, hala sige! Kung iiwan ka ni Keith, wala kaming gagawin!” dagdag pa ng ina niya.

Leon groaned in frustration and that’s the only time that Keith’s lips had that ghost of a smile. Tang ina nito, kaya ito nananahimik ay dahil naaaliw itong nag-aaway away sila dahil hindi naintindihan ng mga magulang niya ang sinabi niya.

Because no, he didn’t have sex with anyone and he didn’t get anyone pregnant because he cheated on Keith! This is all a misunderstanding. Fuck! He’s content with Keith and everyday’s an adventure with him. Ang tagal na nilang kasal (fifteen months!) na dalawa tapos magchi-cheat pa siya?! Halos nag-unahan pa nga sila ng binatang mag-propose pero nauna ito sa kanya noon!

“Ma, surrogate mother ‘yon! Hindi rin naman ako nakipag-sex sa kanya! Nag-donate lang ako ng sperm nang mabuntis siya nang sa ganoon, magkaroon na kami ng anak ni Keith! Hindi ako nakadisgrasya!” nasisiphayo niyang paliwanag dito. Nilingon niya si Keith at iminuwestra ang laptop sa binata. “Ikaw nga kumausap kina Mama! King ina mo, kanina ka pa nananahimik. Nag-eenjoy kang napapagalitan ako, ‘no?!”

Pinasadahan siya ng tingin ni Keith at nang makita nitong naiirita na siya, ‘tsaka pa lamang ito bumigay at malakas na natawa. Natigilan ang mga magulang ni Leon dahil aliw na aliw ang binata sa kanila.

“Tita, Tito… Don’t worry, your son didn’t cheat on me. Ikukulong ko siya sa ‘kin kung gumawa siya ng kalokohan. About the surrogate mother, she’s a good friend of Leon. Adoption’s good too but we wanted children that really… came from us, at least. She offered to carry our first born,” Keith explained but his voice still had a hint of amusement as he took a glimpse of him and smiled wider. “Kay Leon pong idea ‘to, though. Sinabi niya kay Mama noon na kung magkakapamilya kaming dalawa, surrogate ang gagawin namin.”

Bagot siyang nagpahalumbaba’t itinuro si Keith nang matahimik ang mga magulang niya. Bagkus mukhang hindi naniniwala ang mga ito sa kanya, sinundot niya pa ang pisngi ng asawa.

“Kanina ko pa sinasabi sa inyong ‘di ako nagloloko! Ba’t ko naman gagawin ‘yon? Takot ko na lang kay Keith,” aniya pa.

Naniningkit ang mga mata siyang pinagmasdan ng ina. “Sigurado ka bang ‘di ka nagloloko? Ako mismo ang puputol diyan sa pagkalalaki mo. Sayang na sayang effort ni Keith ‘pag nagloko ka.”

“Hindi nga!” pagpupumilit niya.

Tumawa si Keith at umiling. “Hindi po, Tita. Surrogacy lang po talaga ‘to, walang halong kalokohan. Binabantayan ko po nang maayos anak niyo ‘tsaka maayos naman alaga ko rito, imposibleng magloko.”

“Putang ina, ginagawa akong hayop. Saya ka?”

Leon blew a trill when Keith showed him a manly grin.

How long has it been since they’ve finally settled down with each other? It’s almost a year and a half, he guessed. Sila yata ang pinakahuling nakapag-settle down ni Keith dahil marami silang inayos ‘tsaka sa perang ginastos ng binata sa kasal dapat nito kay Samara? Kinailangan nilang mag-ipon. Ah, no. Keegan and Rhysand’s still pending but, yeah. They were second to the last. Kinailangan ni Leon na maging mapagpasensya. And it’s alright, since it’s Keith that he waited for and because they’ve finally gotten the ending that they both want.

Worth it ang paghihintay dahil alam niyang sa pagkakataong ito, oras naman nilang dalawa ni Keith. Wala nang ibang papapel at papagitna dahil pagod na silang makipaglaban. Gusto nilang sila na ang magkasama.

But looking back from the past… They really took their time, huh.

Hindi singhaba ng kina Ridge at Zamiel ang prusisyon nilang dalawa but still, it all started when his older brother introduced Keith to him when he’s just fifteen. Lihim siyang umismid. He’s been with Keith for half of his life and now, he’ll be spending the rest of it with him. He can’t believe that the man who broke his heart at eighteen would be his end game. But that’s alright. Sure, it’s a plot twist but it’s a pleasant surprise either.

Leon held Keith’s hand tightly and smiled at him when the man turned to look at him. Sa hinaba-haba ng panahon, sino ba naman ang mag-iisip na nagpaplano na sila ngayon ng pamilya? It’s too great. After all the hurricane and a lot of pondering… preparation, they finally concluded that they’re ready to be parents.

“What?” nagtatakang tanong ni Keith sa kanya. Nakangisi ito dahil natutuwa itong makipag-usap sa mga magulang niya at dahil sa ilalim ng lamesa, magkahawak kamay pa rin sila. “Gusto mo ba ng maiinom?”

Umismid siya’t napailing. “No, I’m just admiring you. It still infuriates me that you’re more handsome and charismatic than I am but… I don’t know, bro. I feel lucky that you married me.”

Mataman nilang pinagmasdan ang isa’t isa hanggang sa humalakhak ang binata. Muntik pa itong mahulog sa kinauupuan at napaupo nang tuwid si Leon para saluhin sana ito pero nang rumehistro sa kanya ang nangyari, napahagalpak din siya ng tawa. Siguro, naguguluhan na rin ang mga magulang niya sa kanila pero kung nakita lang nila kung paanong muntik mahulog si Keith sa upuan. Ha! It’s a sight.

“Ay naku! Naglandian na nga kayong dalawa. O siya sige, naiintindihan na namin na ‘di nambabae si Leon. Mabuti naman dahil uuwi talaga kami’t ako mismo mangtataga riyan sa anak ko, Keith.” Nagpakawala ng malalim na hininga ang ina niya at nang mapukaw nito ang atensyon niya, napapantastikuhan niya itong pinagmasdan. “Sige na, marami pa kaming gagawin. Nakatulog na rin ‘tong tatay ni Leon. Good night sa inyong dalawa. Naku, excited na ‘kong makita ang apo ko!”

Leon pointed at himself. “Wala ka talagang tiwala sa ‘kin ano, Ma?”

“Maloko ka katulad ng tatay mo. Kuya mo lang ang matino,” her mother deadpanned which made him turn to Keith as if he’s complaining to Keith who only laughed at him. “O siya na! Mauuna na kaming dalawa ng Papa mo, Leon. Pagod na kami.”

Kahit gusto pa sanang makipagtalo ni Leon sa ina dahil sigurado siyang hindi siya maloko, pinatay na ng ina niya ang video call nila kaya napanguso siya. That’s when Keith pinched his cheek to snatch his attention. Nilingon naman niya ito ngunit hindi pa rin nawawala ang pagkakanguso niya.

“Anong kailangan mo?” Binitawan ni Leon ang kamay ni Keith nang sa ganoon, maipagkrus niya ang mga braso.

He hummed when he realized that Keith has been living with him since they’ve been engaged. Ito mismo ang pinalipat niya sa pamamahay niya dahil aanhin nila ang ibang bahay kung mayroon namang ipinamana sa kanya? Plus, renting out is a huge pain in the ass and it’s expensive, so they rather settle in this house… where everything began.

This place where he first met Keith and the home they’d spend an entire life in… and with their future children.

Si Keith naman ang nagpahalumbaba ngunit bago ito magsalita, pinasadahan nito ng tingin ang wall clock nila. “Anong oras pa lang ‘tsaka day off mo naman…”

“Oh?”

Napatingin din si Leon sa wall clock nila nang ipunto ni Keith na mahaba-haba pa naman ang araw nilang dalawa. When he saw that it’s still around ten o’clock in the morning—still early, so they have a lot of time to spend together—he arched a brow at Keith. Ibinalik niya ang mga mata sa binata at natagpuan itong mataman ding nakatingin sa kanya.

Leon almost stopped breathing when he realized that Keith was throwing him a brooding gaze.

“What?” he mouthed. “Anong kailangan mo?”

Keith’s smile grew wider. “Gusto mo bang mamili ng baby clothes?”

TAKING CARE OF A child won’t be easy, especially for busy parents like them. But as much as possible, both Leon and Keith wanted to do their best to accommodate their first child, to spoil them, to make them feel loved.

It will be scary since… The kid has to grow with parents of the same gender, the world would definitely be against them and they might be criticized a lot for having such parents. But they wanted the child to understand that it’s alright to be terrified of the judgment. They might grow up rebelling because they had to be raised by Leon and Keith, but as much as possible, the two of them wanted their child to understand that it may be not an easy path and the world might inevitably throw them lemons… But that doesn’t mean that their child won’t have allies in the midst of a hurricane. They’re here. Sure, it must be unique but… They’ll be here for them.

“Ang aga mo namang bumili ng baby clothes, ni wala pa ngang isang buwan iyong bata,” nakasimangot na puna ni Leon kay Keith habang pinagmamasdan ang ‘napulot’ niyang damit.

It’s a pastel yellow bunny onesie and Leon’s having second thoughts whether to take it for future use or what. Well, he can’t say that he’s not trying to imagine a mini him wearing these cute clothes. He’ll take a lot of photos even but… The child isn’t here yet. Aren’t they too excited?

Bumuntong hininga si Leon at ibinalik sa sabitan ang bunny onesie na nakita niya. Bagamat nandoon na ulit iyon, nanatili pa rin ang tingin niya sa damit at naniningkit ang mga mata niyang pinagmamasdan ito.

“Putang ina,” pagsuko niya. Bumuntong hininga si Leon at kinuha ang bunny onesie ‘tsaka humabol sa asawa na noo’y nagtitingin ng iba’t ibang sleepwear. “Keith, ‘di ka pa ba tapos diyan? Sinasabi ko sa ‘yo, matagal pang lalabas ‘yong bata pero kung maghanda ka, akala mo pinanganak na.”

Nilingon siya ng asawa bago ito humimig. “I know but I’m excited so I want to prepare for them.”

“Are you serious? Ni ‘di mo nga alam kung babae ba ‘yong magiging anak natin o lalaki.”

“Yeah… Tell me about it ‘pag wala ka nang hawak na bunny onesie,” nakangisi nitong saad.

Awtomatikong natigilan si Leon at muntik mahulog ang panga niya nang mapansin ni Keith na mayroon na pala siyang bitbit na onesie. Dala ng pagkapahiya, inirapan niya ang binata para itago ang pamumula ng mga pisngi niya, pero bago pa man niya maipagtanggol ang sarili, ‘tsaka naman tumawa si Keith.

“Fuck off! It’s just a onesie! And this is gender neutral. Pastel yellow nga ang kulay, o!” Ipinakita niya ang bunny onesie kay Keith at halos iduldol iyon sa mukha ng binata kung hindi lang nito hinawakan ang palapulsuhan niya.

Natatawa itong umiwas sa kanya. “I know but still… It’s not like I’m the only one who’s worked up about the news. Muntik ka pa ngang magpa-fiesta no’ng isang araw kung ‘di ka namin pinigilan. Excited ka rin namang magkaanak na tayo, ‘di ba?”

Leon pressed his lips together and looked away. Hindi siya makapalag. Hindi niya masabing mali si Keith dahil noong tinawagan siya ni Almira para sabihing success ang transplant dito para sa surrogacy, si Leon ang muntik nang magpa-party. Muntik siyang tumawag ng fiesta sa buong barangay nila kahit mamulubi siya kinabukasan. Pinigilan lang siya ni Keith at ng mga kaibigan dahil para raw siyang tanga na bigla-bigla na lamang magpapa-fiesta.

It’s been three days since then and the feeling’s still fresh inside his head and his chest still explodes in too much happiness whenever he’d be reminded that him and Keith would finally have a family soon. Mabuti na lang talaga’t nakilala nila si Almira na willing dalhin ang panganay na anak nila noong makilala sila nito.

Looking back, Almira was someone whom Leon had worked with recently. Nagpagawa ito ng bahay at siya ang kinuhang engineer. Naging ka-close niya ito dahil mabait ang dalaga’t maraming kwento. Kumbaga, hindi nabo-bored si Leon na kasama ito dahil alam niyang mabuti itong kaibigan. There were even times that Keith got jealous, but he explained that Almira’s just a friend.

The conflict rose when Almira confessed to him, though. But after knowing that he’s already engaged with a man, Almira accepted her defeat and instead, offered him friendship. Ang buong akala niya, magiging kontrabida ito sa kanila ni Keith pero nang makilala nito ang binata, naging ‘fan’ daw ito ng love team nilang dalawa. Parang tanga. It was also that day when Leon shared that after their marriage, they’re planning on having a child but they wanted it to come from surrogacy… And though they’re not planning to find someone yet, Almira volunteered.

Since she’s a great friend, Keith allowed it to happen either.

“Wala naman akong sinabing ‘di ako excited pero dahan-dahanin mong gumastos para sa bata. I mean, celebrations are nice but… preparing clothes this early?” he tried to reason out but Keith only chuckled at him.

Napailing-iling ito’t pinulot ang sleepwear na nakita. “Talk to someone else. My point still stands. Iyan ka nga’t may hawak nang onesie e.”

“It’s cute! Isn’t it cute?! Tang ina mo naman, e! Imagine our child wearing this?! It’s worth an entire album!”

“Yes, babe. Whatever you say. Anong gusto mong sleepwear dito? Should I pick neutral colors too or… buy blues and pinks just in case?”

Kumibot ang isang kilay ni Leon nang mapagtanto niyang hindi na makikipagtalo sa kanya si Keith. Kahit sumuko ito, pakiramdam ni Leon ay natalo siya.

He shook his head. “Anything. Kahit ano namang kulay niyan, maisusuot pa rin naman no’ng bata.”

“I figured.” Umismid si Keith at kumuha ng mga sleepwear na nagustuhan nito ang design. “I’ll buy these.”

Napapantastikuhang pinagmasdan ni Leon si Keith hanggang sa magsawa ito kakakuha ng sleepwear na ilalagay sa push cart nila. His eyebrow twitched and there’s a lot of unspoken words that he wished to say but Keith turned his heel against him and walked away. Natatanga naman itong sinundan ni Leon hanggang sa makarating sila sa casual wear.

“H’wag ka munang bumili niyan!” natataranta niyang sabi nang lingunin siya ni Keith at ituro nito ang dress na nakita. “Fuck off, we can buy anything that the child can wear at home but for outside clothes, it has to wait!”

Humimig si Keith at nagpabalik-balik ang tingin nito sa kanya at sa damit. Kahit na pinigilan na ito ni Leon dahil wala pa silang alam tungkol sa gender ng bata, muntik pa ring ipuslit ni Keith ang dress at ilagay sa pushcart nila kung hindi lang niya sinampal ang kamay nito nang matahimik.

“Pambahay muna ang bilhin mo ‘tsaka mga gamit like crib and toys…” nakangiwi niyang utos sa asawa.

Ngumuso si Keith. “But it must be nice to at least prepare one casual wear—”

“Fuck off and move on to the next section. Ang tigas din ng ulo mo, e. ‘Tsaka na ‘yan ‘pag alam na natin kung anong gender ng bata! Baka masayang pa dress na bibilhin natin, e!”

IN THE END, they bought a lot for the child. From clothes, to cribs, toys, mga necessities ng bata liban sa diapers dahil masyado pang maaga. Sinubukan ni Leon na pigilan si Keith dahil three weeks pa lang daw ang bata pero gusto na raw ni Keith na maghanda ng kwarto para rito. And while they do have some spare bedrooms, it’s still too early for these preparations.

Pinasadahan ni Leon si Keith ng mabilis na tingin. Naglalakad ito sa tabi niya’t malawak ang ngisi. Halos humimig pa ito sa sobrang saya habang itinutulak nito ang push cart na naglalaman ng mga pinamili nilang dalawa.

Geez, he can’t understand Keith. Halos mapagalitan siya nito dahil muntik siyang magpa-fiesta noong isang araw tapos ang isang ito, ayaw magpapigil sa gusto’t magpapaayos na nga ng kwarto para sa anak nila? It’s cute but… The baby’s still nine months away!

“Masaya ka na ba?” Leon was supposed to sound brusque but when it occurred to him that Keith seemed to be enjoying himself, his tone became gentle and he has a smile plastered on his face. “Kung anu-anong pinamili mo, Keith. Iyong iba, ‘di pa gender neutral. Anong gagawin mo kung ‘di maisusuot ng anak natin ‘yon?”

“Ipamigay sa mga kapitbahay.” Keith chuckled. “Nagpaplano na rin naman mga kaibigan mong mag-anak, ‘di ba?”

Leon pressed his lips together. “Baka matagalan pa. Tayo nauna. King ina mo, tayo isa sa huling kinasal ta’s tayo pa ang mauunang mag-anak.”

“That’s not a bad thing. We’ve taken too much time, after all. Iyong mauuna tayo sa pagkakaroon ng pamilya, ‘di naman problema ‘yon. Handa naman tayo pareho, e. And if we’re too busy, nagsabi na sina Mama na sila mag-aalaga sa anak natin,” anito.

Nakangiwing pinagmasdan ni Leon si Keith ngunit noong magsawa siya sa mukha nito, nag-iwas siya ng tingin sa lalaki’t bumuntong hininga. Ang akala niya, matatahimik ang kaluluwa niya dahil nanahimik din sandali si Keith ngunit nang makarating sila sa likod ng sasakyan nila’t ilalagay na sana sa loob ng comparment lahat ng pinamili nila, natigilan si Leon nang hawakan nito ang baba niya’t iharap dito.

Magrireklamo sana si Leon ngunit nang halikan siya ni Keith. And though it only lasted for seconds, Leon was left dumbfounded when his husband grinned at him like he’s happy, contented, excited— like he finally had it all and the world is his. Napasinghap si Leon nang makitang mukhang masayang-masaya si Keith.

“I love you,” Keith suddenly blurted out and it touched Leon’s heart. “Thank you for being with me and having a family with me, Leon.”

Leon’s lips parted for a second before he finally let out a hearty chuckle. His eyes squinted from smiling too much. Shit. Since when did he feel like he’s the one who won the lottery? Them, as an end game, is only possible because Keith was patient.

“No, dumbass. Ako dapat nagsasabi niyan. Thank you ‘cause you waited for me, I love you too, Keith.”

Special Chapter I

SPECIAL CHAPTER I

THE THING ABOUT Remus Gaviola is that… he’s a little demon. The child ended up looking like Keith because he’s the one who paid extra attention to the child and there’s this saying that whoever takes care of the child since they’re born, they’ll take after them— and it’s Keith. It doesn’t matter whose blood nor genes run through their veins, they’ll always take after the person whom they spend most time with.

It must be true too, since Keith would throw everything for the sake of his son. Ilang beses siyang nag-absent sa trabaho para lang maalagaan ang anak nilang dalawa ni Leon. Siya ang pinakaunang nakakaalam kung may sakit ba ito at kung hindi naman mabigat ang iiwanan niyang gawain, uunanin na muna niya ang anak. It’s seldom that he couldn’t attend to his son’s needs and it’s only during those times that he had to be out of town.

But that’s just about it. Sa unang tingin, si Leon ang kamukha pero kung tititigan nang maayos si Remus, mas kamukha ito ni Keith. At pisikal na itsura lang naman ang nakuha ng bata sa kanya dahil kahit paano niya pagbali-baliktarin ang mundo… Remus is still a mini Leon and it showed right after he turned three.

Sobrang clingy ng bata sa kanya at dumating sa puntong ngumangawa ito kapag hindi siya nakakapagpaalam bago umalis. Ayaw niya kasing ginigising ang anak dahil mahimbing ang tulog nito. He competes with Leon in terms of his attention and there are times that he’d throw tantrums if Keith’s out for too long. Madalas, hindi makapag-focus si Keith sa trabaho dahil sa anak niya pero hindi niya matiis.

“Listen! He’s bawling his eyes out and he’s been calling you! Ilang beses na ‘tong nangyari!” natatarantang sumbong ni Leon habang nagbi-video call silang dalawa. “This kid— geez! Akala ko hihikain dahil iba iyong paghinga niya kakaiyak dahil wala ka na naman daw!”

Lihim na bumuntong hininga si Keith habang pinagmamasdan ang asawa na aluin ang anak nila sa screen pero napangiti rin siya dahil ang cute panoorin ng mag-ama niya.. Leon carried Remus and he patted him gently but the child kept on sobbing like crazy and from there, Keith saw the unusual breathing that Remus does. Totoo iyong sinabi ni Leon na para nga itong naghahabol ng hininga sa ginagawa at parang mauubusan ng hangin kaiiyak.

Unfortunately for him, he won’t be there to comfort Remus and baby Leon. Mayroon siyang trip ngayon sa Manila at kailangan niyang manatili rito ng tatlong araw para sa convention. Isa siya sa mga speaker at malaking eskwelahan din ang nag-imbita sa kanya. And though he’s not a big figure in the industry, it’s an honor he can’t miss. But still, that doesn’t mean that he doesn’t long for his family.

Ilang oras pa lang mula nang nakarating siya rito pero miss na miss na niya sina Leon at Remus.

“Remus, calm down. Nagpaalam si Dada sa ‘yo at sabi niya, pag-uwi niya bibilhan ka niya ng bagong toy,” Leon spoke to Remus and sighed. “Ilang araw ka ba kasi riyan, Keith?”

Mahinang tumawa si Keith. “Three days. Kararating ko lang din kaninang alas tres. Baka akala ni Remus uuwi rin ako ngayon kaya ganyan siya.”

“Right. Aawayin kita Keith ‘pag hindi mo pala nabanggit dito na tatlong araw ka riyan.” Madramang sinapo ni Leon ang ulo bago binalikan si Remus na noon ay ipinilig ang ulo para humalik sa pisngi ng asawa. “Are you alright? Calm ka na ba? Uuwi rin daw si Dada after three days.”

Suminghot si Remus bago inayos ang pagkakatayo sa mga hita ni Leon para harapin siya. He heard Leon muttering several ‘ow’ and ‘ouch’ but their child didn’t seem to mind and it made him chuckle. Muntik pang batukan ni Leon si Remus kung hindi lang nito napigilan ang sarili’t naalalang baka masaktan ang anak.

Remus was still sobbing but he seemed to calm down at last. Noong hanapin nito ang pigura niya’t makita sa skrin, muling tumulo ang mga luha nito na ikinatawa ni Leon dahil kalmado na raw pero biglang umiyak na naman dahil nakita si Keith sa skrin ng laptop.

“Dada, uwi ka po,” basag ang boses at nanginginig ang mga labing sabi ni Remus. “Dada, miss kita po.”

Pinigilan ni Keith ang matawa dahil ang cute ni Remus pero si Leon hindi na napigilan ang sarili habang pinupunasan ang mukha ng anak. It was a sight he can’t miss so Keith made sure to take screenshots. Ililipat niya rin mamaya sa cellphone niya nang mapagmasdan ang imahe ng mag-ama niya kung sakaling kabahan siya bago ang speech niya.

“I miss you too, kiddo. But I can’t go home yet.” Ngumiwi si Keith noong magsumbong bigla si Remus kay Leon, pauwiin daw siya kaya mas lalong natawa ang asawa niya. “Uuwi naman ako pagkatapos ng tatlong araw, Remus. Can’t you wait for Dada?”

“Ayoko po! Tagal ‘yon! ‘Di po kita bati!” biglang sabi ni Remus ‘tsaka siya sinimangutan.

Humagalpak ng tawa si Leon. “Narinig mo ‘yon, Keith? Inaaway ka.”

Keith massaged his temples and chuckled. Kapag ginaganito siya ni Remus, naaalala niya iyong pinanggagagawa sa kanya ni Leon noon. Nakakatawa na lang isipin ngayon dahil hindi na siya maipagtulakan ni Leon bagkus, ito pa ang gustong itali siya sa tabi nito. And Remus, their baby… He can’t take the threats seriously because he’s too cute, honestly.

“Ganito na lang,” Keith trailed off and sat properly. “You know, when you’re obedient, time will fly. ‘Di mo mapapansin, nakauwi na ulit si Dada at may dala nang toy para sa ‘yo.”

Remus blinked cutely and when Leon saw it through the camera, he almost chuckled again but decided to just shake his head to give him and their son some quality time while he’s here.

“Kapag mabait ka kay Papa ‘tsaka kina Lolo’t Lola, uuwi agad si Dada,” dagdag niya ‘tsaka nginisian ang anak na noo’y namimilog ang mga matang pinagmamasdan ang imahe niya sa skrin nito. “Pero bibilis lang ang oras ‘pag mabait ka, so do we have a deal?”

“Talaga po? Uuwi ka po ‘pag bait si Remus?” naniniguro nitong tanong.

Tumawa siya’t tumango. “Of course, pero kailangan mong maging mabait kina Papa para umuwi ako agad. So, anong gusto mong laruan?”

“Cars po!”

After successfully convincing Remus that Keith would be home as soon as possible, their son decided to play with his present toys. Sinabihan ito ni Leon na huwag magkakalat gaano o magpapawis dahil halos kakukuha lang ito ng lalaki mula sa bahay ng mga Abellardo— kung saan wantusawa na raw itong nakapaglaro’t hindi pa ulit nag-aaral. Keith can’t help it but to smile and rest his cheek on his knuckles as he watched Leon and Remus’ interaction, their cute conversations, and he thought that he couldn’t live without these two anymore. He’ll be damned.

Dahil naiwan silang dalawa ni Leon sa video call, noong matapos nitong pagsabihan ang anak ay nagkatitigan silang dalawa. Wala pa namang ginagawa si Keith pero noong pamulahan ng mga pisngi ang asawa, hindi niya maiwasang mapahalakhak. Nahihiya pa rin ba ito sa kanya? Imposible. Sa kanilang dalawa, si Leon ang makapal ang mukha.

“Galing siya sa bahay ng Mama ni Gian?” pag-uusisa ni Keith.

Tumango ang asawa. “Nagpaalam sa ‘kin sina Lyle na hihiramin daw nila si Remus dahil naghahanap daw ng kalaro si Stellan kaya after lunch, hinatid ko ro’n. ‘Tsaka, magkakasundo naman iyang mga ‘yan.”

“Sino pang kasama? Sila lang ba ni Stellan?”

“Kasama nila si Hayce, syempre. ‘Di rin mawawala ‘yong batang ‘yon e,,” pagkukwento ni Leon bago bumuntong hininga. “Alam mo ba, manang-mana kay Zamiel ‘yong bata! Kamukha na nga, kinopya pa ugali.”

Humalakhak siya. “So is Remus, right? Kamukha mo ta’s kinopya rin ugali mo.”

“Hindi na nga kami magkamukha.” Ipinagkrus ni Leon ang mga braso’t tinitigan siya ng masama. “Bwakanang shit ka, anong ginawa mo sa kanya? Ako tatay pero mas kamukha ka pa sa ‘kin. Noong baby siya, ako ang kahawig pero ngayon? Hindi na!”

Kung hindi siguro binuksan ni Keith ang usapan tungkol sa pagiging kamukha ni Remus, hindi rin siguro magra-rant si Leon. Nagratrat na. Hindi matigil dahil ito naman daw ang nag-donate ng sperm at siya rin ang pinaglihian pero noong lumaki ang anak nila, bukod sa naging clingy ito kay Keith at biased, naging kamukha pa raw niya. Hindi raw maintindihan ni Leon ang takbo ng mundo’t parang hindi naman talaga genes ang importante para maging kamukha nito.

Sa kalagitnaan ng pagrireklamo ni Leon, muling lumapit si Remus dito at nagpapabuhat dahil gusto raw nitong kausapin ulit si Keith. Tinanong muna ni Leon ang anak kung nagligpit na ba ito ng mga laruan dahil hindi sila pwedeng mag-usap ni Keith kung makalat ang sala nila at noong marinig iyon, dali-daling ibinalibag daw ni Remus ang mga laruan sa kahon. Tawang-tawa pa si Leon dahil parang nagpa-panic daw ang anak noong sabihin nitong busy siya, baka raw mamatay ang tawag bago pa ito matapos magligpit kung babagalan e.

“Papa! Si Dada po!” sigaw ni Remus noong matapos itong maglinis.

Napailing-iling ang asawa niya ‘tsaka binuhat si Remus. Nilagay ito ni Leon sa hita at noong kumportable na ang anak nila, una siya nitong hinanap. Aliw na aliw si Keith dahil ilang beses nilapit ni Remus ang mukha sa camera para siya lang ang nakikita nito, namimilog pa ang mga mata nito bago maniningkit sa tuwing maririnig si Leon na magreklamo dahil hindi raw makikita ni Keith si Remus nang maayos.

“Tapos ka na maglaro? Limang minuto ka lang umalis,” natatawa-tawang tanong ni Keith habang pinapaupo nang maayos ni Leon si Remus.

Nginisian siya ng anak. “Tapos po! Ah! Dada, Papa, tatanong po ako!”

“Ano?” nakasimangot na sagot ni Leon. Bumuntong hininga ito nang mapansing namumuo na ang polbong nilagay nito sa anak kanina. “Namumuti ka, daig mo pa white lady.”

“Papa! Dada! Kailan po ‘ko kakaroon baby kapatid po?” pag-uusisa nito.

Natigilan silang dalawa sa narinig ‘tsaka niya hinanap ang mga mata ni Leon na noon ay nanlalaki at nanatiling nakatitig sa panganay nila. Hindi alam ni Keith kung matatawa siya o ano dahil ang expectant pakinggan ni Remus habang nanghihingi ng kapatid sa kanila. Hindi naman madaling maghanap ng surrogate mother dahil maging si Almira, kasal na rin ngayon at baka hindi na pumayag ang asawa nitong dalhin pa ang magiging bunso nila.

“Anong kapatid?!” napapantastikuhang tanong ni Leon sa anak na noo’y nilingon ito. “Sa’n mo nakuha ‘yan? Sinong nagturo sa ‘yo?”

“Si Hayce po,” simpleng sagot ng anak ‘tsaka ito kumapit kay Leon at halos ibaon ang sarili sa katawan ng ama. “Ririnig ko po siya, tatanong po siya kina ‘To Miel kailan daw po siya kakaroon kapatid. Ako rin po! Gusto ko kapatid!”

“Hindi pagkain ‘yon.” Halos mapahilamos ng mukha si Keith dahil ang labas sa pinagsasasabi ni Remus, parang nanghihingi lang ito ng kendi sa kanila ni Leon. “Gusto mo ba ng kapatid? Aalagaan mo ba siya?”

“Keith!” manghang singhal sa kanya ni Leon na ikinangisi lamang niya.

Tumango si Remus. “Alam ko po ‘di po food! Gusto ko po kapatid kasi po kakaroon din si Hayce.”

Mas isinandal ni Keith ang pisngi sa buko ng kamay niya. Hindi niya pinansin si Leon na mukhang tinatapunan siya ng masamang tingin dahil mangha’t aliw siya sa hinihingi ni Remus. Pakiramdam ni Keith, pupwede naman silang magkaanak ng isa pa. ‘Tsaka… Maganda ang pakiramdam niya sa oras na magkaroon sila ng bunso ni Leon.

Remus Gaviola may be a little devil, a mini-Leon— someone who’s clingy and cries whenever he’s away but… Keith liked their son’s idea of having another child.

Two Years Later…

HALOS HINDI MATIGIL sina Leon at Keith katatawa habang parehong pinanonood si Remus na magtiis dahil nginunguya ng walang ngiping si Hiro ang pisngi nito. It’s been two years since Leon and Keith discussed about having their second child— as per Remus’ request and wish. As usual, it’s another surrogate but this time, Hiro has Keith’s blood running on his vein, which meant that he’s the one who donated his sperm for the surrogacy to be possible.

Fortunately, they found someone who’s willing to carry their second child. It’s a blessing because they were both anxious since it took them time to find someone but when they did, the volunteer (her name’s Kenzie) immediately allowed another life to happen. They’ll be eternally grateful to her.

The thing is, Hiro looked a lot like him too. Though, he’s attached with Leon and he’s clingier on his husband instead of him— to the point that there are times where Leon had to bring Hiro with him during his work because Hiro won’t stop crying if he’s not with him. It even got to the point where their six month-old child got sick because he cried too much after realizing that he’s not with Leon since he woke up from an afternoon nap.

All in all, it’s been troublesome but very worth it.

“Bakit ka umiiyak, Remus?!” natatawang tanong ni Leon sa anak. Muntik pang manginig ang video camera na hawak niya dahil hinawakan ng asawa ang braso niya’t binaltak siya. Mabuti na lang at napwersa niya ang sariling huwag gumalaw masyado. “Keith, umiiyak na si Remus!”

Remus was already five years old and ever since having a younger brother, he evolved into a loving older brother. It’s cute and nice but… He’s still a demon incarnate in Keith’s eyes because recently, nginatngat ni Remus ang remote control ng telebisyon nila’t muntik itong mahulog sa cabinet noong gustong papakin iyong Nutella sa kusina.

It’s troublesome to have sons, huh.

“Papa! Ba’t po ganto si Hiro?! Kagat niya pisngi ko!” naiiyak nang reklamo ni Remus habang hinihila paalis dito ang kapatid ngunit mahigpit din ang kapit nito sa bata. “Amoy gatas po siya!”

Dumating na sa puntong napaluhod si Leon at hinahampas ang sahig dahil ang cute at kwelang panoorin ang mga anak nila. Maging siya, malawak ang ngisi dahil naluluha na si Remus pero hindi sila kumikilos ng asawa para patahanin ito.

But it’s just one of their golden moments. Nagngingipin na ang bunso nila at dahil iniidolo rin nito ang nakatatandang kapatid, imbes na si Leon ang kagatin ni Hiro ay si Remus ang madalas nitong lapitan. Nahuhulog din si Remus sa patibong nito dahil magpapalambing lang sa una si Hiro pero sa oras na mauto na ang panganay nila, ‘tsaka nito ngunguyain ang pisngi ni Remus. This is just one of those moments and this is the first time that they thought of taking a video of it.

“Papa! Dada!” mangiyak-ngiyak na tawag ni Remus sa kanilang dalawa pero masyadong abala si Keith na kuhanan ng video ang golden moment na ito samantalang si Leon naman e umiikot na sa sahig katatawa. “Kagat po ni Hiro pisngi ko! Masakit po!”

“He’s toothless!” dipensa ni Leon dahil maging ito na kinagat ni Hiro ang daliri, gilagid lang daw ang naramdaman. “Hayaan mo na muna ‘yan, ‘nak. Huhugasan ko na lang mukha mo ‘pag nagsawa na si Hiro sa ‘yo.”

“But it’s gooey!” reklamo ulit ni Remus. Muling humagalpak ng tawa si Leon dahil ang sassy raw pakinggan ng anak nila habang si Keith naman, natatawa-tawa na rin. “H’wag po kayo tumawa! Amoy baby po si Hiro pero po ang lambot ng ngipin niya.”

It would be a lie to say that they’re not amused because when Remus had finally taken Hiro off from his cheeks, there was this string of saliva that followed them and Leon just lost it there then Remus really cried that time since he’s disgusted although his younger brother looked really cute and derp.

Noong ngumawa si Remus, ‘tsaka pa lang kumilos si Leon para patahanin ito at punasan ang mukha nito. Kinuha rin ng asawa si Hiro mula sa panganay nila para aluin dahil naluluha na ang bunso habang pinanonood ang Kuya nito. Nahahawang umiyak kahit wala naman itong dahilan para makisabay sa nakatatandang kapatid.

“Dada! Ayoko na po kay Hiro!” pagsusumbong pa sa kanya ni Remus ‘tsaka ito nagmamadaling lumapit sa kanya nang mapunasan na ang mukha nito. Pinatay na ni Keith ang video camera noon dahil mukhang magta-tantrums ang panganay nila. “Dada, bad po si Hiro!”

Natatawa siyang nailing. Pinasadahan niya ng tingin si Leon at nang matagpuang pinapatahan din nito si Hiro na tuluyan na ngang ngumawa dahil nakita si Remus na umiyak, lihim siyang bumuntong hininga’t kinarga rin ang panganay.

“Bata pa kasi si Hiro, ‘tsaka ayaw mo no’n? Nagba-bonding kayo ng kapatid mo,” aniya.

Umiling si Remus at yumakap sa kanya. “Kadiri po laway ni Hiro, Dada! Lagkit po! ‘Tsaka baho po siya.”

“Hoy! Mabango ‘tong kapatid mo, a! Amoy baby!” singhal ni Leon sa panganay nila na natawa lamang noong lingunin ito ni Remus at simangutan. “Reklamador ka lang talaga. Ikaw din naman, ganito noon. Si Dada mo nga madalas mong kagatin.”

“Hindi! Hindi! Wala ako alala!” dipensa ni Remus na ikinatawa niya.

Pinigilan ni Keith ang asawa noong malapit na namang umiyak si Remus. Si Leon talaga, gustung-gusto nitong inaasar si Remus dahil pikon daw. Parang bigla nitong nakalimutan na maging ito, kaunti lang ang sabihin ni Keith ay nagagalit kaagad. Manang-mana sa asawa ang panganay nila. Mabuti na lang at limang minuto pa lamang ang lumilipas nang nakalimot na si Remus, lumalapit-lapit ulit ito sa crib ni Hiro at makikipaglaro. Nahuli pa ni Keith na umakyat ito sa crib ng kapatid para maglaro raw sila ng kotse kahit na madalas, binabalibag lang ni Hiro ang mga nilalaro nito.

Pero dahil tahimik na ang mga anak nila, pakiramdam ni Keith at Leon ay kahit papaano, makakapagpahinga silang dalawa. Day off pa naman nila pareho mula sa trabaho at imbes na mamasyal, pinili nilang dito muna sa bahay at mamayang gabi ay magba-barbeque sila sa likod-bahay kasama ang mga kabarkada ni Leon. May makakalaro ulit si Remus mamaya’t marami na namang mabibiktima si Hiro sa ka-cute-an nito.

Natigilan si Keith sa panonood sa mga anak nang lumapit sa kanya si Leon at pagod nitong isinandal ang noo sa balikat niya.

“Pagod ka na? Magba-barbeque pa tayo mamaya,” aniya sa asawa ‘tsaka hinapit ang beywang nito nang makasandal ito nang mas maayos.

Niyakap siya ni Leon. “Recharge lang sandali. Ang hirap palang magkaanak ng parehong lalaki.”

“I’m pretty sure your friends are experiencing it too,” natatawang aniya.

Nag-angat ng tingin sa kanya si Leon at baba naman nito ang isinandal sa balikat niya. “Sina Ridge at Zamiel? Hindi pa. Kinukuha pa lang nila ‘yong custody para sa anak ng namatay na pinsan ni Ridge… Ayaw daw ibigay sa kanila dahil ang pangit daw na parehong lalaki ang kalalakhan pero ayaw din namang ampunin ng mga kamag-anak nila. Parang gago, e.”

“Language. Naririnig ka ng mga anak natin,” aniya ‘tsaka hinawakan ang isang kamay ni Leon at dinala iyon sa mga labi niya para halikan. “That’s alright, they’ll get the child. Nang hindi out of place si Hiro’t mayroon siyang kaedad. The child’s about the same age as him, right?”

“Yeah… But he’s younger by two months, I guess.”

Bumuntong hininga si Leon at pinasadahan din ng tingin ang mga anak na noo’y abalang maglaro sa crib ni Hiro. Napangisi ito nang mapagtantong ang sarap tignan ng mga anak nilang masayang naglalaro. Habang siya, ninanamnam naman ang mga oras na matititigan ang asawa.

It still gets him… The wonders of life and how the world made it so that they would end up with each other.

Ngumiti si Keith habang pinagmamasdan ang asawa. Kung siguro sumuko siya kaagad noon at hinayaan niya ang sariling matalo ng pride nito, baka hindi sila ang end game ni Leon. But now that he’s here, he’s sure as fuck that the him from the past would celebrate once he finds out that he already built a family with Leon.

It’s a dream come true. A long-time desire that he’s thankful that he didn’t surrender. He’s glad that he held onto his dangerous addiction .

Special Chapter II

A/N: Hello! You’ve reached the final and special chapter of ‘Dangerous Addiction’. It’s been a wild ride and I must admit that it’s been difficult to revamp the story. Still, I want to thank everyone who stayed with us. Ang daming pinagdaanan ng story na ‘to at nahirapan akong i-edit. Marami ring plot holes hanggang ngayon pero masasabi kong mas contented ako sa kinalabasan nito ngayon kaysa sa 2021 version.

So, how are you all? I hope that you enjoyed reading this story although we’ve played with your feelings! Alam kong maraming nagdalawang isip ituloy kasi baka tragic ending pero hindi ako fan ng gano’n. It’s scary, right? I was terrified too, because I thought that my characters wouldn’t be able to fix their problems. Ang hirap makipag-communicate sa 2022!Leon dahil mas matigas ang ulo niya but I think it worked out for the best?

Fun fact: May 2 endings ang Dangerous Addiction pero tinamad akong isulat. Ending A: Hindi nagkatuluyan sina Leon at Keith. Nagpakasal si Keith kay Samara, Leon broke up with Elisa and found someone else (this someone else was Kenzie Almira— Remus’ surrogate mother). Anak nila ang nagtuloy ng naudlot nilang love story. Ending B: Namatay si Leon at walang may alam. Elisa ran away with his body and it’s only years later when everyone found about his tragic end. The Keith in this universe probably unalived himself either. Who knows… It’s an alternate universe. HHHH.

Anyway, this is the last chapter! And though it wouldn’t be about Leon and Keith anymore, I still hope that you’d read it because it’ll be about a certain someone.

Surprise, surprise kahit nag-drop na ako ng hints before!

SPECIAL CHAPTER II

Sneak Peek

“I DON’T GET IT, Niki! Ano bang kulang sa ‘kin? I tried so hard para ‘di niya ako ikaila at para ‘di niya ako iwan pero ba’t siya gano’n? I only wanted to be recognized as his girlfriend, but he keeps on rejecting me! His career has been long stable but still, he denied me! Ano bang mali sa ‘kin? Ano pa ba ang kulang?!”

Naaawang pinanood ni Niki si Kathryn habang patuloy itong umiiyak at nagdudusa dahil sa boyfriend nito. It’s a pitiful sight and as her friend, Niki sat beside the maiden and hugged her. Inalo niya ang dalaga na noong naramdaman ang presensya niya sa tabi nito’y ibinaon ang mukha sa leeg niya. Hindi niya gustong ganito ang sitwasyon nito dahil mas maganda si Kathryn tuwing ngumingiti ito.

Her smile is enough to light up the entire world. Her cheery personality is one that he loved from her and she’s always been so kind to him. Kathryn is such an angel and without her, he might’ve been left lost and empty. That’s why Niki can’t understand why she had to go out with a certain douche— Remus

Gaviola .

He’s a demon incarnate. Underneath his impeccable façade, Niki knew that Remus is a jerk and the only reason why no one doubted him was because he’s an actor— a great one, at that. Remus Gaviola is a child actor who left the industry right before his name would be known and remembered by a lot of people. After all, an issue arose about his background. It turned out that Remus is from a family whose parents are of the same sex and since the Philippines isn’t an accepting family, his career was ruined.

It’s only recently when Remus returned to the limelight. Graduate na ito sa med school at naisipang makipagsapalaran ulit sa pag-a-artista. He returned when people are finally accepting and open towards same sex relationship, as well as the offsprings adopted or born from surrogacy… and his career instantly boomed right after due to his natural talents and looks. Sure, he’s handsome and he can act well, he even won several awards and he claimed it effortlessly. He’s just born to be an artist.

‘But that doesn’t change the fact that he’s a jerk!’ pagpupumilit ni Niki ‘tsaka nagpakawala ng malalim na hininga.

Eight months ago, nagtungo sina Niki at Kathryn sa isang party at nataong imbitado si Remus Gaviola. When Remus and Kathryn met, his friend instantly fell in love with him and unfortunately for Niki, they hit it off. Nakakainis dahil effortless lang din kay Remus na makuha ang loob ni Kathryn samantalang siya, ilang taon nang kaibigan ng dalaga at dumating na sa puntong nagkunwari siyang bakla para lang magkalapit silang dalawa pero ano?! Pero ano?! Bwisit si Remus sa buhay!

Lalo na’t kung kailan ang hinihingi lang naman ni Kathryn sa binata ay ang maipakilala ito bilang girlfriend, bigla na lamang itong nakipag-break! Ni sa mga magulang ni Remus, hindi man lang naipakilala si Kathryn!

“Putang ina niya,” galit na bulong ni Niki habang nasa kalagitnaan pa rin  ng pag-aalo kay Kathryn. “Wala siyang puso, Kath! ‘Di ko talaga gets kung ba’t sa dinami-rami ng lalaki, sa kanya ka pa nagkagusto!”

Bagamat umiiyak pa rin at nalulungkot, hindi naiwasang matawa ng dalaga sa reaksyon niya. “Eh. ‘Di ko rin alam, Niki. But I love him, you know? Unang beses ko pa lang nakita si Remus, alam kong siya na gusto kong kasama habang buhay.”

“Ew. Disgusting.” Maarteng pinaikot ni Niki ang mga mata niya ‘tsaka siya nag-iwas ng tingin mula kay Kathryn nang mag-angat ito ng tingin para hindi nito makitang nasasaktan siya. “Bulag ka ba? He’s not good for you!”

Pakshet! Naiirita talaga siya kay Remus dahil ito na, o! Naririto na ang babaeng gustung-gusto niya simula noong high school siya pero sinasayang lang ng tang inang iyon? Kapag nakita niya talaga si Remus, susuntukin niya ang isang iyon!

Ipinikit ni Niki ang mga mata at ilang beses niyang minura ang binata sa isipan niya. Sinaksak na rin niya sa imahinasyon niya lalo na noong biglang lumabas sa isip niya ang imahe nitong nakangisi.

“Niki, anong gagawin ko? ‘Di ko talaga kayang mawala si Remus pero sabi niya, ayaw na niya sa ‘kin dahil daw ang demanding ko. But what’s so demanding about wanting to be acknowledged as his girl?” Kathryn asked while still sobbing.

Niki exhaled sharply. “Gaga ka ba, Kath? H’wag mo na siyang habulin! Ang dami-daming lalaki riyan, diyan ka pa sa walang kwenta nagsi-settle!”

“But I don’t want to lose him! Or at least, if he’ll leave me like this and won’t take me back, I can’t let him get off the hook for it.”

Pinalis ni Kathryn ang mga luha samantalang namamangha naman niyang pinanood ang dalaga. Bagamat nalulungkot ito at nasasaktan, mukhang may malaking parte rin sa dalaga na nagagalit kay Remus dahil basta-basta na lamang itong nakipag-break sa kanya.

“Kung bakit ba kasi hindi ka na lang naging straight!” dagdag pa ni Kathryn na ikinatigil niya.

Napasinghap si Niki. Mataman niyang pinagmasdan ang dalaga at sa hindi malamang dahilan, para siyang nakakita ng liwanag— ng pag-asa. Pakiramdam niya, ito na ang tamang panahon para ipaalam kay Kathryn na hindi naman talaga siya bakla! Nang sa ganoon, sila namang dalawa ang magkaroon ng happy ending at hindi na nito kailangang lumuha’t magdusa pa dahil kay Remus.

Ngunit noong ibuka niya ang bibig at makapagdesisyon na ipaalam na sa dalaga ang totoo, naagapan siya nito.

“Ipaghiganti mo kaya ako kay Remus?” biglang sabi ng dalaga na ikinatigil niya.

Para siyang kandilang naitulos sa narinig at nawala lahat ng kulay sa mukha niya. It took time before he realized what Kathryn meant and he’s not stupid not to know what she wanted him to do! Namamangha siyang napatayo mula sa kinauupuan at napaatras. Nanlalaki ang mga mata niya’t halos mahulog ang panga niya. Kung wala lang sigurong nabangga si Niki, na gamit sa sala ng apartment niya, baka hindi na siya tumigil sa pag-iwan kay Kathryn!

“Anong pinagsasasabi mo?! I’m a man!” singhal niya rito nang sa wakas ay matauhan. Itinuro niya ang sarili. “Hindi kami talo ng isang iyon!”

Natatawa siyang pinagmasdan ng kaibigan. “What do you mean?! Bigla ka na lang naging straight dahil sa sinabi ko! I know you’re also mad at him but Niki, come on! Please, avenge me and my broken heart!”

“No way! Kath, ano bang pinagsasasabi mo?! Maninira ka pa ng career! Ta’s idadamay mo pa ‘ko sa stress mo. I can listen to you for a whole day but to avenge you by what? Flirting with him? You’re nuts! Basta, ayoko!”

“Niki, dali na kasi! Knowing you, I know that you won’t fall for his antics. ‘Tsaka alam kong hindi mo siya type but please… For me, bestie. Please?”

“Ayoko!” Just imagining that he has to approach Remus and attempt to flirt with him makes him want to barf. “And he’s straight, bitch ka!”

“But it doesn’t hurt to try! Niki, please!” pagmamakaawa sa kanya ni Kathryn.

Noong tumayo ito mula sa kinauupuan para habulin siya, naririnding umiwas si Niki at lumayo rito. Kung anu-anong naiisip ni Kathryn na ideya, siya pa ang nadadamay! Ayaw nga niyang madikit kay Remus dahil isa rin siyang masama ang loob sa gagong iyon!

FUCK. HE ENDED up doing Kathryn’s request. The thing is, something unexpected happened and it was as though Remus knew what’s up that he decided to mock the two of them. It’s as though after Kathryn came up with an ‘evil’ plan, it was only them who thought that it’d be brilliant and Remus would be clueless over it. But the truth is, they ended up dancing on the palm of his hand and unfortunately for Niki, it was already too late for him to realize that he fell into the demon’s trap.

“Niall Kieran delos Reyes? Niki?”

Hindi mabilang ni Niki kung ilang beses siyang napalunok habang pinipilit niyang mag-maintain ng eye contact kay Remus. There’s just something about his gaze that allures and magnetizes him. His brooding gaze was supposed to be intimidating him but why can’t Niki resist this guy? Putang ina! Akala niya joke lang na malakas ang appeal ni Remus at hindi lang niya ito nakita nang maayos noon kaya akala niya, mid lang ang binata pero binabawi na niya lahat ngayon!

Shit. Bakit ba niya ito pinuntahan?

Muling lumunok si Niki bago nag-iwas ng tingin. He looked around the place where he had to meet Remus and it had to be on the place where he had to shoot a scene from his recent movie. Nagkataon lang naman na nakita niya ito at noong napansin niyang mukhang naka-break ito, pinili niyang lapitan ang binata para inisin as per Kathryn’s wishes.

But looking at him right now… Gusto nang umalis ni Niki at takbuhan si Remus!!

“Ikaw ‘yong kaibigan ni Kath. Anong ginagawa mo rito?” Amusement was hinted at in Remus’ voice and when Niki dragged himself  to stare back at the man, he noticed how amusement danced in his eyes. “Don’t tell me that you want to punch me for breaking up with your friend? Or probably take revenge on me in her stead.”

“Wha— What?” kinakabahan niyang tanong pabalik. Bakit nito alam na nandito siya dahil ang initial plan niya talaga ay suntukin si Remus?! Kaso dahil may seguridad sa paligid at pinanonood sila ng manager nito sa gilid, hindi niya magawa ang plano. Susundan na lang niya iyong sinabi sa kanya ni Kathryn!

Muntik masamid si Niki sa sariling laway nang mag-sink in sa kanya na ang sarap pakinggan ng baritonong boses ni Remus. The fuck is wrong with this man and why does he appear like he’s built differently from other humans?! Kahit na gustong kutyain ni Niki ang buhok nitong naka-dye ng kulay pula, hindi niya magawa dahil bagay nito dahil matangkad ito at maputi, maganda rin ang hugis ng mukha, bagay nito lahat!

But seriously, when Niki first met Remus, it was during the party and he didn’t really get a good view of him, and he hasn’t really seen this guy ever since then so he didn’t know that he’d be this… shit. Niki would kill himself first before he admits it.

Niki blinked when he saw that there’s a ghost of a smile on Remus’ lips.

“Like what you’re seeing?” pang-aasar nito.

Awtomatiko siyang napangiwi’t nahila pabalik sa realidad nang marinig ang tanong nito. Babasagin niya sana ang trip ni Remus nang maalala niya ang plan B niya dahil kay Kathryn.

Huminga siya nang malalim at nginitian ito pabalik. “Break na kayo ni Kath, ‘di ba? Nakwento niya sa ‘kin last week.”

“Huh? Yeah.” Nagtataka siyang inangatan ng isang kilay ni Remus. “So, are you here to tell me that I shouldn’t have done that?”

“Hindi. Nandito ako para tanungin ka kung interesado ka bang maging boyfriend ko, tutal break na kayo.”

Namamangha siyang pinagmasdan ni Remus at sa sobrang pagkagulat, nahulog ang panga nito. Samantalang si Niki naman, nilunok na lahat ng pride niya sa katawan at ipinagkrus ang mga braso niya nang maitagong nanginginig siya habang hinihintay ang sagot nito.

Maba-basted kaya siya? Ayos lang din kung oo dahil ayaw naman talaga niya maging boyfriend itong si Remus! Napilit lang naman siya dahil kay Kathryn pero kung siya lang, hindi niya ito gagawin!

Lumipas ang mga minutong hindi pa rin sumasagot si Remus hanggang sa lumapit na lamang ang manager nito sa kanila. Awtomatikong napatayo nang tuwid si Niki dahil mukhang oras na para umalis siya.

“Remus, scene mo na ulit ang ishu-shoot. Sino ‘tong kausap mo?” tanong ng manager ng binata ‘tsaka siya pinasadahan ng tingin.

Niki sweat dropped when he noticed that his manager eyed him from eye to toe, but when he seemed satisfied— he had this ‘pwede na’-expression on his face and slowly nodded his face. Napangiwi si Niki dahil parang bad omen ang reaksyon nito!

“Remus?” muling tawag ng manager sa binata.

Ibinalik ni Niki ang mga mata kay Remus na noo’y napapatanga pa ring nakatitig sa kanya ngunit nang angatan niya ito ng isang kilay, marahan itong lumingon sa manager. Ang akala niya, iiwanan lang siya rito’t hindi sasagutin dahil mukhang nagmamadali ang manager nito ngunit nabigla si Niki nang bigla siyang hilain ni Remus at hapitin nito ang beywang niya.

“Manager, boyfriend ko,” pakilala nito sa kanya.

And Niki swore to God… Pakiramdam niya, nangyari ang world end! Hindi lang siya ang namangha sa pagpapakilala ni Remus sa kanya ngunit maging ang manager nito, walang nasabi. Napapantastikuhan niyang pinagmasdan ang binata at noong hanapin nito ang mga mata niya’t pilyo siysng nginitian, naitikom ni Niki ang bibig kasabay ng mabilis na pagtibok ng puso niya.

Napasinghap siya noong lumapit ito sa kanya at bumulong. “I hope you don’t mind me playing your game.”

Shit. Remus knows that he’s up to something bad!