KLAUS DE COSTA

This book is a work of fiction. Names, places, incidents are produced by the author’s imagination and are used fictitiously. Any resemblance to persons, living or dead, events and locales are extremely coincidental.

All rights reserved. No part of this story may be reproduced or transmitted in any form or by any means electronic or mechanical, including, photocopying, recording, or by any information storage and retrieval system, without the written permission of the author, except where permitted by law.

©2024

Date Started: April 4, 2025 - September 9, 2025 Status: COMPLETED

PROLOGUE

Prologue

“I’m not managing your restaurants anymore, Mom.” Mariin kong tanggi sa aking ina na ngayon ay prenting nakaupo sa isang single sofa.

Mommy halted. Kita kong natigilan ito dahil sa sinabi ko, naantala ang pag-inom niya sa kanyang tsaa. Napatitig siya sa tasang malapit na sa kanyang mapupulang labi.

She summoned me to our house, only to pressure me once again into managing her restaurants. Hindi ko na mabilang kung pang ilang utos na ito ni Mommy sa akin.

“When will you get serious about your life, Klaus? You’re not getting any younger.”

I scoffed.

“I’m only thirty-two, Mom.”

“Exactly. And your brother, who is thirty-four, is already married and has beautiful, lovely daughters. How about you?” Mom sighed and took a small sip of her tea. Maingat niya itong binalik sa saucer na nasa center table.

Nagpakawala ako ng hangin mula sa aking bibig.

“I’m fine being single, Mom. This is the best feeling ever!” I exaggerated. Well, it’s true—being single is the best thing for me right now.

Mom turned to me, her red lips pursed together.

“The best feeling ever because… you get to be involved with any woman out there?”

‘Very well said, Mom,’ I wanted to reply, but I knew if I answered her like that, she would go mad! Ibang usapan na naman kapag gano’n!

I worked as an assistant manager at my mother’s restaurant for two years. Hindi naman kasi nila ako ilalagay sa isang posisyon kapag wala akong experience. Pero lang kasi, ayaw ko. Ayaw ko nang magtrabaho sa restaurant ni Mommy. Invest-invest lang ang gusto ko, nakapag-ipon na naman ako kahit hanggang sa huling hininga ko pa ay hindi ko na nga kayang gastusin ang lahat ng perang meron ako. I have already established myself and encountered many different scenarios in the restaurant. And it was really a pain in the ass. Ginawa ko lang naman ang favor noon ni Mommy na maging assistant manager doon kasi nagkasakit siya before.

“Please, mom. Ayaw ko na po sa restaurants mo magwork. Ilagay mo na lang ako sa ibang businesses natin. H’wag lang sa restaurants.”

I had enough. Besides, my older brother was more capable and better suited for the position Mom was offering me. I knew that if my brother handled her restaurants, they would be in good hands. I had a short temper, and management was not really my strength. Baka ako pa ang unang makakita ng away. Muntik pa nga akong masuntok dati ni Aziel, my friend, dahil napahamak yata ang asawa niya before sa aming fine dining restaurant. Heck! Ayaw ko nang alalahanin pa iyon.

“Besides, nagsisimula na rin ako ng sarili kong negosyo, mom. You know I like cars, kaya iyon ang gusto kong pagtuonan. I already told Dad about it, and he supports me,” I continued.

Mom closed her eyes, emphasizing how long and curly her eyelashes were, which mirrored mine as well.

“Ibigay n’yo na lang ang restaurants natin kay Kuya, mom. I’m very fine with it.”

“Wala nang matitira sa’yo, Klaus.” Mommy uttered.

I smiled and leaned back in my chair.

“I’m fine with our beach house in Ilocos, Mom, since I’m also planning on building a resort there.”

“It’s too small, ang ibang businesses natin ang Kuya mo na ang namamahala.”

“I have no problem with it, Mom. Kuya deserves it,” I said.

Mom sighed melancholically.

“Fine, but whenever you change your mind, call me, Klaus.” Pagsusuko na ni Mommy.

Tumayo ako at yumakap kay Mommy.

“Thank you, mom! You’re the best! I love you!”

“Dito ka na magdinner. Nagpaluto ako ng dinner kay Chef.” Si Mom matapos kong kumalas sa yakapan namin.

Tumango na ako roon sa hiningi ni Mom since pumayag na rin siya sa wakas. Gusto ko rin kasing magfocus sa sarili kong negosyo kaya ipapaubaya ko na iyon kay Kuya, kasi mas may experience rin sa akin iyon. Ako kasi bulakbol lang sa iba’t ibang bansa ang alam at panonood ng mga F1 at F2. Tsk! I have a friend who races in Formula 1, which gives me some unique privileges.

Matapos ang dinner namin ni Mommy ay umalis na rin ako ng bahay namin. I have my own house at doon na ako umuuwi ever since binigay iyon sa akin ni Dad. It’s kilometers away from our main house, kung saan tumitira sina Mom at ang brother ko, pero gusto ko roon. Malayo sa ingay at nagagawa ko ang lahat ng gusto ko.

I was banging my head in the air while the stereo of my Mercedes-Benz blasted music at full volume, drowning out everything else around me. Matulin din ang pagpapatakbo ko kasi matuwid ang daan at walang sasakyan sa unahan ko kaso may biglang tumawid sa daan. Agad kong diniinan ang pagkakatapak ko sa break.

The car tires screeched against the pavement, leaving trails of thick smoke and sparks in their wake. In that moment, I witnessed a man suddenly collapse in front of my vehicle.

My heart pounded painfully in my chest, each beat echoing my rising panic.

Sa kaba ko dahil sa nangyari, iniwan kong nakabukas ang malakas na music sa aking sasakyan at lumabas sa kotse ko. Hindi ko na rin nasara ang pintuan no’n kaya naman naririnig din pati sa labas ang music ko na Sexyback of Justin Timberlake.

My eyes widened in shock as I spotted a small frame of a man lying in a prone position on the rough, uneven road.

“Hey!” Nilapitan ko kaad iyong tao at tinulungang tumayo.

I began my inspection at his lower extremities, letting my gaze gradually travel upward. When my eyes reached his face and I noticed his swollen, red eyes, I was momentarily taken aback by the intensity of his expression.

“Are you okay, bro? May masakit ba sa’yo?” I hastily asked him. Sa pagkakatanda ko, hindi ko naman siya nabangga dahil nakapag-break naman kaagad ako kahit sa bilis ng pagpapatakbo ko.

“T-Tulungan mo ako,” utal nitong wika.

“W-what?” Nautal na rin ako, tila nahawa sa kanya.

Nang tingnan kong muli ang suot niya. Doon ko nakita na madumi, gusot, at may punit na rin ang suot nito. At sa tulong ng ilaw mula sa kotse ko, kita ko rin ang munting mga pasa sa kanyang braso at binti. Nakapaa rin siya at may mga sugat. 

What the fvck?

“Zane!” Sabay kaming napatingin sa taong dumating na may katandaan na. May kasunod pa itong mga guard sa kanya.

“S-Stefano,” anang ng lalaking nasa tabi ko at kumapit sa aking long sleeves. Sunod itong nagtago sa aking likuran na nanginginig.

“Fvck!” Mura ko.

Wala akong kaalam-alam sa mga nangyayari. Ang gusto ko lang naman ngayon ay umuwi na sa bahay ko at magpahinga. Now, I am caught in this unexpected rendezvous!

“Come on, Zane. Bayad ka na at akin ka ngayong gabi.” saad no’ng matandang lalaki, at kung hindi ako nagkakamali ay ito ang Stefano at ang Zane na tinutukoy niya ay ang lalaking nagtatago ngayon sa aking likuran. With my broad physique and Zane’s slender frame, he was completely shielded behind me.

How the fvck did I end up in this kind of situation?!“

“Please, tulungan mo ako. Ayaw ko pong bumalik sa kanya. Tulungan mo ako, sir. Pakiusap po!” Bulong naman ng lalaki sa aking likuran at hinihila pa ang tela ng damit ko.

What the hell?! Anong klaseng malas ’to, Lord?

“What do you want?” ani ko, bahala na!

Mayabang na umiling ang matandang lalaki sa akin. His shoes echoed sharply against the pavement as he advanced toward us, kaya naman mas lalong nanginginig itong lalaki sa aking likuran.

“Sinasabi ko na sa’yo, Stefano na may kinakasama na ako at ito ang taong kinakasama ko!” Ang wika ng maliit na lalaki sa aking likuran.

Napatigil ang Stefano at maski ako ay napatigil din dahil sa sinabi nito.

Napapantastikuhan ko itong nilingon pero nakayuko lang ito. K-kinakasama? Ako? Ako ang kinakasama niya? Anong klaseng malas ito?

Lumabas ito mula sa aking likuran.

“Boyfriend k-ko siya, S-Stefano, kaya tumigil ka n-na!” Dagdag niya pa.

Ilang minuto pang napipi ang Stefano pero nang makabawi ito ay humalaklak naman ito.

Man, he’s unsound!

“Boyfriend? Huwag mo akong lokohin, Nevin! Nabigay ko na ang pera kay Florence! At tingin mo may lalaki o tao pang seseryuhin ang tulad mo?” Halakhak naman ni Stefano at halos matabunan ng boses niya ang music mula sa aking sasakyan.

“Boyfriend ko nga siya!” Matigas na giit ng Zane.

Tumaas ang isang kilay ko nang pumunta ito sa aking harapan. His back is turned to me. Despite his short and slender stature, his voice roars like a wolf—powerful and commanding, even as his body trembles.

He pivoted on his heels to face me.

“Sorry,” he murmured, taking a step closer.

Pinanliitan ko siya sa aking mga mata at magtatanong na sana sa kanya kung bakit ito nags-sorry sa akin nang bigla nitong kulungin ang aking pisngi at saka inangat ang katawan bago pikit matang hinalkan ang labi ko.

Fvck!

He… he kissed me! Dammit!

CHAPTER 1

Chapter 1

Klaus’s Pov

May duda kong pinukol ng tingin ang maliit na lalaking nakatayo ngayon sa harapan ko! Fuck! Kung kaya ko lang at kung walanghiya lang akong tao ay baka nasinghalan ko na ito!

Jesus Christ! Sa liit niyang ito ang lakas ng loob niya! Para ngang kaya ko siyang pitikin ngayon sa liit niya! Tapos ang tapang niya roon kanina sa daan! Kinalaban niya pa ang matandang lalaki roon at mukhang armado pa!

He was fidgeting with his fingers in front of him, and he couldn’t even look at me right now! Ngayon para na siyang kuting takot na takot pero kanina sa daan he seems like a little wolf! Kuting na nilalamig! Maliit siya pero malakas ang boses! Parang nakalunok lang ng speaker!

Nang magtagpo ang mga mata namin ay tinaasan ko siya sa kilay ko.

Ngumuso ito at saka mabilis na yumuko.

I just want to get some good rest and enjoy my night alone at home, yet here I am with this small creature. I run my fingers through my hair. What should I do?

“S-Sir…”

“Hmm?” Istrikto kong ugong.

He bit down on his pale lips. I gulped as I remembered how those same lips had come into contact with mine. I may have kissed a lot of lips before, but his were one of a kind. Well, maybe it was because the memory was still fresh in my mind—that’s why it lingered. Nonetheless, this small creature was still a stranger.

I eyed his frame. Tsk! How old was this dude, anyway? Despite his small stature and slight frame, he had a white complexion, pale lips, dark straight hair, well-shaped eyebrows, and deep-set black orbs. Oh, nothing special about this guy—but why the hell was Stefano after him?

Marumi ang damit nitong si Zane. Ang maliit na shorts nito ay halos hindi ko na rin makita dahil natatabunan iyon sa malaking t-shirt niya.

I crossed my arms over my chest, letting one hand glide across my jawline as I pondered.

“S-salamat po p-pala sa pagtulong ninyo sa a-akin kanina.”

Bumuntong hininga ako dahil sa baba ng tono ng boses niya, though narinig ko pa rin naman ang sinabi niya.

“Saan ka ngayon pupunta? I only help you out there because I thought nabangga kita.” I said prankly because it was true! Kung hindi siya tumawid sa daan ng hindi tumitingin ay hindi ko naman siya tutulungan—kung hindi ito nadapa sa harap ng kotse hindi ko siya matutulungan! Mabait ako pero hindi ako mabait na bababain ang isang tao sa daan na naglalakad at ganito ang hitsura. I’m not some sort of good Samaritan na babain siya.

“H-hindi ko alam.”

Sumakit bigla ang ulo ko. Tang ina naman! Anong oras na ba?

Akmang tatayo ako upang palabasin siya sa bahay ko kaso bigla naman akong naawa sa kalagayan niya. Marumi, walang maayos na damit, mukhang walang kain tapos malamig pa sa labas!

Shit!

“Maligo ka. May common bathroom rito, iyon,” tinuro ko ang common bathroom sa bahay ko. “May towel sa loob. Huwag kang malikot dito dahil kukuha lang ako ng maaaring isuot mo.” Masungit kong sabi sa kanya.

Nanlaki lang ang mata niya sa akin at natulala!

Damn!

“Naiintindihan mo ba?”

I watched him blink multiple times before swiftly nodding.

Tumayo ako at saka tinitigan siya bago ako napailing. Tinalikuran ko ito upang tumungo sa silid ko.

I changed into my usual home attire—a simple pair of gray pants and a white sleeveless shirt that hugged my frame perfectly. Bumuntong hininga na naman ko at saka ko hinalughog ang aking closet.

Iniisip ko ang maliit na katawan ni Zane. Ano bang ipapasuot ko roon, eh anlalaki ng mga tshirts at shorts ko para sa maliit niyang katawan?

Bahala na nga!

I grabbed a pair of black shorts and a gray shirt for him. Since I had some unused boxers, I brought those along as well. Siya na bahala kung saan ba rito ang kakasya sa kanya. Hindi ako ang mag-aadjust sa bahay ko.

Pagkalabas ko ay wala akong nakitang tao sa living area kaya hula ko nasa bathroom pa ito. Kinatok ko ang pinto ng common bath.

“O-oh?”

Nauutal pa! Hindi ba iyon nakakapagsalita ng hindi nauutal?

“Nilagay ko rito sa labas ang damit na pwede mong isuot. Kunin mo na lang. Also, bilisan mo d’yan.”

“Sige, s-salamat ulit!”

Hindi ko na siya sinagot at tumungo sa living area. Sumakit talaga ang ulo kaya naman muli akong tumayo at pumunta sa kusina. Kumuha ako ng tubig sa ref. Binuksan ko ang cupboards at kukuha lang naman sana ako ng baso kaso nakita ko ang first aid kit sa tabi. Biglang pumasok sa utak ko ang mga sugat ni Zane.

Ano bang paki ko roon? Hindi ko naman kilala iyon? Tapos ginamit pa ako! Karelasyon nuya raw ako! God! I don’t do that kind of thing anymore!

Pero kahit na ganon ang laman ng isip ko, kinuha ko pa rin ang first aid kit at binaba sa countertop. Nakailang lagok ako ng tubig bago bumalik sa living area. Nakabalik na lang ako pero di pa rin tapos si Zane.

Hinihilot ko ang akong sintedo nang may marinig akong mga yapak ng tao. I opened my eyes and saw Zane wearing my shirt that looked like a dress to him. Kumunot ang noo ko nang makita ko siyang hawak-hawak ang waisted band ng shorts.

Napaahon ako mula sa pagkakahilig ko sa sofa.

“What’s wrong?”

Papak nito ang labing lumapit sa akin. Naamoy ko mula sa kanya ang shower gel na galing sa bathroom.

“Malaki ang s-shorts sa akin. Nahuhulog s-siya kapag b-binibitiwan ko.” Parang bata na sumbong niya sa akin.

“Bitiwan mo.” Utos ko.

“H-huh?”

“Huh?” Panggagaya ko sa kanya. Naiinis na ako!

He just pouted!

“Nahuhulog n-nga siya.”

“Bitawan mo sabi!”

I watched as his shoulders slumped, before he slowly released his grip on the waistband of his shorts. Nang bitiwan niya ito ay sunod ding nabulog ang shorts na suot niya sa sahig.

Malaki nga talaga sa kanya.

“Huwag ka ng mag-shorts. Wala na akong shorts na kakasya sa payat mong ’yan.” Ngiwing saad ko.

Walang angal niya naman iyong pinulot at saka tinupi.

“Umupo ka muna. Let’s tend your wounds.”

He took the space next to me and handed his two arms for me. Ang daming galos! Mas nakita ko ang mga sugat niya ngayon dahil malinis na siya at klarong-klaro dahil sa puti niyang balat!

“A-ayaw ko pala ng alcohol…”

“At bakit? Papaano natin lilinisan ang mga sugat mo?” Bakit ba ako may paki roon? Katawan niya naman ’to!

“M-mahapdi.”

“Ako ang masusunod. Ako ang gagamot sa’yo.”

Hindi na siya nagsalita kaya sinimulan ko nang gamutin ang mga sugat niya. Panay ang impit nitong ungol dahil sa paglilinis ko sa sugat niya.

“Ipatong mo rito ang paa mo nang matapos na at makaalis ka na sa bahay ko.”

Nag-alinlangan siyang iangat ang kanyang paa pero kalaunan ay pinatong niya rin ito sa sofa. He really has porcelain skin, and the red marks from his wounds contrast with his skin tone.

Umangat ang suot niyang shirt revealing my unused boxers underneath.

Habang ginagamot ko siya napansin kong may marami na siyang piklat kaso hindi sila ganon ka-visible dahil maputi rin ang piklat niya.

“All goods!” I announced, setting the first aid aside.

Binaba niya ang kanyang paa sa sahig.

“Salamat u-ulit.”

“If you’re nervous that I might do something bad to you, think again. You arrived safe and sound, and I even lent you my clothes and allowed you to use my bathroom.” Kanina ko pa kasi napapansin na nauutal siya at baka dahil iyon tingin niya may gagawin akong masama sa kanya.

“H-hindi naman sa g-ganon.”

“Then, what? Why are you stuttering?”

“Ganito n-na ako.”

“But I clearly heard you earlier. Hindi ka nauutal no’ng sinisigawan mo iyong Stefano.” At kahit iyong humingi siya ng tulong sa akin. Nanginig siya pero hindi nautal!

He pressed his lips together.

“Hindi k-ko alam… siguro dala lang sa b-bugso ng damdamin ko. At s-siguro dahil desperado na a-akong makawala kay Stefano.”

Tumango ako.

“Umuwi ka na.”

He looked into my eyes, pleading. He reminded me of a stray kitten on the street, wanting someone to adopt him and save him from the dangerous environment.

“M-may utang ako sa’yo.” He was referring to the money I gave to Stefano. It was only twenty thousand. It wouldn’t hurt my pocket.

Umiling ako. “Huwag mo nang isipin iyon.”

“Pero m-malaking halaga s-siya.”

Hindi ko inintindi ang sinabi niya. “Sabi mo kanina hindi mo alam kung saan ka pupunta kapag umalis ka rito sa bahay ko. Wala ka bang relatives? Of course, aside from your aunt Florence?”

“S-si auntie Florence lang ang pamilya k-ko.”

“How about your mother? Your father?” Kunot-noong tanong ko.

He shook his head. “Namatay ang papa ko n-nong elementary ako kaya naiwan ako sa aking auntie. A-ang mama ko naman… hindi ko nakilala.”

“So you have no choice but to go back to your aunt?”

He shook his head.

“Ayaw k-ko na r-roon. Pwede bang d-dito na lang ako s-sa’yo?”

“What? Hell, no!” I shouted in horror! I don’t even bring my flings or women here! This house is my safe space—my place to rest, and here he is asking to stay here with me.

“S-syempre magtatrabaho n-naman ako rito. Maalam a-ako sa gawaing b-bahay, magluto, at kung ano-ano p-pa.”

Natatawa ko siyang inilingan. “Tsk! I’m sorry, but I can afford a cleaning service for my house.”

“M-maaasahan mo naman ako rito s-sa bahay mo. Hindi ako m-malikot at b-burara. Please? Wala akong m-mapupuntahan kasi i-ibabalik lang ako ni a-auntie sa b-black m-market.”

“Dude, that’s not really my problem anymore. Look, I’m dead tired because it’s been a long day for me. I just want to rest now. Nagamot ko na naman ang sugat mo at malinis ka na rin. Pwede kitang bigyan ng pera para makaalis ka rito.”

Ayaw ko nga ng kasama rito sa bahay ko. Ayaw kong may sasabit dito sa bahay ko. Siya nga itong unang tao na dinala ko rito sa bahay ko maliban sa family ko.

Natahimik siya at yumuko. Binagsak ko ang aking katawan sa sandalan ng sofa at saka ko pinikit ang aking mga mata.

“S-salamat ulit sa lahat n-ng tulong mo sa a-akin… naabala pa kita ng s-sobra. Iyong sa pera… s-salamat din doon n-napakabuti mo.”

Sumama ang mukha ko nang marinig ko ang huli nitong sinabi.

“Aalis n-na ako.”

Pikit mata akong tumango sa kanya.

Tama ba itong ginagawa ko? Hahayaan ko ba talaga ang taong ito na umalis sa bahay ko? What if makita na naman siya no’ng Stefano? Saan naman ito matutulog kung papaalisin ko?

Tsk! Ano bang paki ko? Sino ba ang taong ito para guluhin ako ng ganito? Bakit ako nakokonsensya ng ganito? Anong karapatan ng taong ito na konsensyahin ako ng ganito?

Dammit!

I opened my eyes. Bumangon ako at saka marahas na tumayo. Nakita si Zane na nando’n na sa may main door.

I took a desperate step but was immediately halted when I heard something grumble. It wasn’t my stomach at dalawang tao lang naman kami rito sa bahay ko!

“Zane,”

He turned towards me like lightning!

“O-oh?”

“Kumain ka muna.”

I don’t know if I’m just really sleepy or what, but I think I just saw his black eyes light up! Zane rubbed his belly before nodding in enthusiasm!

Wow! Ang bait ko!

Dinala ko siya sa kusina.

“Umupo ka d’yan.” Turo ko sa isang high chair sa harap ng counter. Abot niya naman iyon.

“A-ako na lang m-magluluto para s-sa atin.”

Umismid ako at binuksan ang cupboards upang kumuha ng kaserola at mga gagamitin sa pagluto.

“Ikaw lang ang kakain.” Kumain na naman ako sa bahay namin.

“N-nakakahiya…”

Ngayon pa siya mahihiya sa akin! Wow! Sana nhiya ka no’ng hinalkan mo ako sa daan! Ang lakas ng loob.

Humarap ako sa kanya. “Anong gusto mong kainin?”

Saglit na nanlaki ang mata niya. “L-lugaw,”

“What? Porridge?”

“K-kahit ano na l-lang pala.”

Damn, ang bait ko tonight! Ang haba ng pasensya ko tonight! I deserve a good fuck after this!

Tamad ko siyang tiningnan pero ngumuso lang siya sa akin. Dahil wala naman siyang magandang pagkain na naisip kainin mas pinili ko na lang na magluto ng spring vegetable frittata. Matapos ko sa frittata ay hinain ko iyon at ginawan ko naman siya ng Turkish Pistachio for his desert.

“Hindi ko m-mauubos itong i-itlog.” Turo niya sa gawa kong frittata. “Hati tayo,”

“I’m full,” I said, sliding another plate towards him for his pistachio.

Umupo ako sa tapat niya at nagpunas sa kamay ko.

Umuyos sa kanyang pagkaka-upo.

“Salamat sa p-pagkain.” Naririndi na ako kaka-pasalamat niya sa akin. “A-ano pala ang pangalan mo?”

“Klaus,”

He smiled sheepishly.

“You. Zane ba talaga ang pangalan mo?”

“P-palayaw k-ko ’yan, Zayden N-Nevin… iyan ang buo kong p-pangalan.”

Tumango ako, hindi interesado. Wala pa akong balak sabihin sa kanya ang buo kong pangalan kaya sapat na iyong palayaw ko lang ang alam niya.

“You said… wala kang mapupuntahan kapag umalis ka rito. I can…,” shit. Ang bait ko talaga ngayon! Sobra-sobra na! “I can lend one of my rooms here.”

Bumilog ang mga mata niya sabay ngiti.

‘Cute naman pala ito.’

I almost slapped my head on the marble countertop when I realized what I had just thought! Fuck! Inaantok na talaga ako.

“T-talaga?!”

“Basta huwag kang malikot dito sa bahay ko. Sabi mo kanina… marunong ka naman sa mga gawaing bahay kaya hahayaan kitang manatili rito sa bahay ko kapalit ng serbisyo mo.”

“W-walang problema sa a-akin iyan. Salamat t-talaga—”

“Tama na. Kanina ka pa d’yan sa salamat mo.” Tinungkod ko ang aking siko sa countertop. “Aalis ka rin dito, Zane, pero hangga’t wala kang mapupuntahan dito ka muna ‘pansamantala’.” Pagka-klaro ko sa kanya. Baka kasi akala niya habambuhay na ito.

---

This story is already at

chapter 7

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 2

Chapter 2

Zane’s Pov

“This is gonna be your room.” Tamad na saad ni Klaus sabay bukas doon sa isang pinto na kulay brown.

Lihim kong sinulyapan si Klaus. Napangiti ako nang makita ko itong bagot na bagot. Ewan ko ba sa dami ng nangyari sa akin ngayong araw, nakuha ko pa ring ngumiti dahil kay Klaus. Batid ko naman na kating-kati na siyang paalisin ako sa bahay niya pero mukhang mabait talaga siya kasi pinatuloy niya ako!

“A-ang laki,” utal kong sambit at saka pumasok sa loob ng malaking silid. Si Klaus naman ay naramdaman ko ring sumunod sa akin.

“Magrereklamo ka pa? Ano bang gusto mong kwarto?”

Tinikom ko ang aking bibig at hinarap siya. Inaasahan ko na na may isusumbat talaga si Klaus sa akin kaya hindi na ako nagulat doon.

“Hindi n-naman… n-namangha lang.” Katwiran ko pa rin sa kanya. Akala ko kasi ay hindi niya ako papatuluyin sa guest room ng bahay niya. Sa sungit ba naman ng pakikitungo niya aakalain ko na sa lungga ng aso niya ako papatuluyin (kung meron man).

Inikutan niya lang ako sa mga mata niya.

“A-ayos na ako rito. Pwede k-ka nang magpahinga, Klaus. Sala—ay… goodnight n-na.” Gusto ko na naman sanang magpasalamat sa kanya kaso sinupo na niya ako kanina.

Bumuga siya nang marahas na hangin mula sa kanyang bibig at saka ako tinalikuran. Ngunit bago pa man makarating si Klaus sa may pintuan ay nagsalita muli ako.

“K-Klaus,” lumingon siya sa ’kin dala ang masamang tingin. Napalunok naman ako nang wala sa oras. “W-wala ka namang… h-habol sa akin, di ba?”

Nagusot ko ang aking ilong nang biglang tumawa si Klaus, animo’y may sinabi ako na katawa-tawa!

“Really, me? Ako pa talaga ang may hahabulin sa’yo?” Pagtuturo niya sa sarili.

“H-hindi naman sa g-ganon…”

“Dude, sa liit mong ’yan at sa sitwasyon mo. Tingin mo talaga may makukuha ako sa’yo?”

Ngumuso ako. ‘Oo, Klaus kung tulad ka ng nga lalaking nakilala ko.’

“Don’t worry. Wala akong plano sa’yo, okay? Tsk!” Natatawa niya pang sagot sa akin at saka umiling na para bang pinaparating niya na nababaliw na ako.

Nang isara ni Klaus ang pinto ay inilibot ko ang aking mata sa loob ng silid. Malaki siya, may kamang singlaki ng mga nasa hotel, iyong king-sized bed. Tapos may bedside table kung saan nasa taas no’n ang isang lampshade. May ilang paintings din sa kwarto at artificial na bulaklak. Ang kurtina ng floor-to-ceiling na bintana ay nakababa.

Lumapit ako sa kama at saka hinaplos ko ang malambot at mabangong kama. Hindi ito ang unang pagkakataon na nakahiga ako sa ganitong klaseng kama. Hindi ito ang unang beses na nakaranas ako ng ganitong kwarto. Sa katunayan nga ay may mas magaganda pang kwarto bukod dito. Kaso sa mga kwartong pinasukan ko… lahat sila hindi maganda ang karanasan ko. Ayaw ko ang mga nangyayari sa mga magagandang silid na iyon.

Hinaplos ko ang kama, itong kama na ’to. May malambot pa rito, mas maganda, at mas malaki kaso sa mga nangyayari sa mga kamang iyon ay ang ang mga karanasan ko na patuloy akong humahabol.

Hindi ko alam kung ano ang tawag ko sa sarili ko—tamang tawag sa sarili ko. Prostitute? Hostess? Call boy? O baka lahat! Hindi ako nagpapagamit sa mga naging customer ko pero may ginagawa akong serbisyo para sa kanila. Minsan nags-strip ako sa harapan ng mga mayayaman. Minsan sumasayaw ako sa harap ng mga mayayaman. Basta may pera at nagbabayad. Ginagawa ko ang lahat huwag lang nila akong galawin. Ayaw ko no’n kasi… isa akong bearer. Ayaw kong may batang isilang sa mundo na dahil sa trabaho ko. Ayaw kong magkaanak dahil nahihiya ako sa magiging anak ko. Ayaw kong magkaanak dahil baka makutya ang anak ko dahil sa aking ginagawa.

Hindi ko dala ang telepono ko. Wala akong pera. Hindi ko nakuha ang bayad ni Stefano kasi kay auntie Florence siya bumayad. Hindi ko rin makukuha ang pera ko kay Auntie kasi ibabalik lang niya ako sa black market. Pagod na ako. Pagod na akong maging entertainer ng mga lalaking ang bababoy! Gusto ko munang lumayo doon at kung maaari ay ayaw ko nang bumalik doon.

“Ang arte mo, Zane! Tanggapin mo na lang na ito talaga ang buhay mo! Ayaw mo ba no’n? Ang daming lalaki na gustong-gusto kang ikama! Ang daming lalaki na handang magbayad ng libo-libo maikama ka lang!”

Umiling ako nang pumasok sa isip ko ang mga linyang iyon ni Auntie.

“Ano bang inaarte mo, Zane? Bakit ayaw mong magpakama? Jusko, mas maarte at OA ka pa sa mga babae! Maswerte ka lang, Zane, dahil sa mukha mo! Daming nagpapabook sa’ yo! Kung may ibajg alaga lang talaga ako na sing in-demand mo rito!”

Nagtulakbong ako sa kumot pero pumapasok pa rin sa isip ko ang mga boses ni auntie Florence. Ganito ang nangyayari sa akin kapag mag-isa ako.

“Ikaw ang star—A-list kumbaga sa Black Magazine, Zane, at ang arte mo! Kung hindi ka lang talaga demand ng mga customer, matagal na kitang pinakawalan sa kaartehan mo, Zane! Ang daming ek-ek at requests!”

Pinikit ko nang mariin ang mga mata ko at hinayaan ko ang luhang umagos. Mahigpit kong bilin kay Auntie na ayaw kong ikakama ako ng mga magiging customer ko. Kaya lagi niya akong napapagalitan. Aniya mas marami pa raw akong makukuhang pera kapag nagpakama na ako kaso hindi ko iyon gusto! Alam ko naman na pwedeng mag-condom pero kapag pumayag ako kay Auntie magpakama sa mga customer. Alam kong hinding-hindi niya hihindi-an iyong iba. Kaya hanggang maaari ay umaayaw talaga ako.

At itong huli kong customer, si Stefano ay pinipilit akong ikama. Tumakas ako sa kanya at sa kanyang mga tauhan mula roon sa kanyang rest house dahil doon. Tumakbo lang ako nang tumakbo hanggang sa muntikan na akong mabangga ni Klaus.

Alam kong hahanapin ako ni Auntie pero hangga’t hindi niya ako nahahanap dito kay Klaus, mananahimik ako.

Bumangon ako nang hindi ako makatulog at pumunta sa banyo. Tiningnan ko ang aking katawan sa harap ng malaking salamin na may maraming galos na natamo mula doon sa pagtakas ko kay Stefano. Kung hindi ko lang napatid ang pagkalalaki ni Stefano, baka may ginawa na siya sa akin.

Tumulo muli ang mga luha ko.

“Akala mo naman ang linis-linis mo nang lalaki, Zane! Bakit ba ayaw mong nagpagamit? Bakit pakipot ka? Gusto mo ba ng pera? Magkano?” Mariing wika ni Stefano at sinakal ang leeg ko. Dumiin naman ang katawan ko sa kama niya.

“A-ayaw ko nga! K-kahit magkano pa ’yang pera m-mo! Ayaw k-ko!” Galit kong bwelta sa kanya at pumiglas mula sa kanyang pagkakasakal sa akin. Nasusuka na ako at nanlalabo na ang aking mga paningin!

Ngumisi siya. “Isa kang puta, Zane! Tang ina, tigas na tigas na itong burat ko sa’yo, oh! Ang galing mo kasing sumubo!”

Bumagsak ang mata ko sa kanyang pagkalalaki na nakatuon sa butas ko. Hindi ko alam kung anong klaseng esperito ang sumanib sa katawan ko at napatid ko iyong pagkalalaki ni Stefano! Namilipit siya sa sakir no’n!

Pagkatapos kong sipain si Stefano ay basta ko na lang sinuot ang shorts ko at pinulot ang isang t-shirt at tumakas doon. Dumaan ako sa masukal na kagubatan hanggang sa makarating ako sa isang highway at muntik nang maging alaala kung hindi lang nakapreno si Klaus.

Naghilamos ako sa aking mukha at nang bumalik ako sa kama ay kinuha ko ang isang unan at kumot upang sa sofa matulog. Pakiramdam ko kasi kapag nasa kama ako binabangungot ako.

Hindi ko alam kung ilang oras lang ang tulog ko pero nang magising ako ay pinakailaman ko na lang ang mga gamit sa banyo. Nagtoothbrush ako at naghilamos bago tumungo sa kitchen ng bahay ni Klaus. Naisipan kong gumawa ng almusal namin.

Pagkatapos kong magluto ay ngumuso ako sa niluto kong itlog, hotdog, at kanin. Nadismaya ako sa luto ko.

“Ang s-sarap nang niluto ni Klaus s-sa akin kagabi. N-nakakahiya naman sa k-kanya kung ito l-lang ang luto ko. Tapos m-may desert p-pa ako.”

Nakahanda na ang mesa at gagawa na sana ako ng kape kaso napatigil ako dahil doon sa doorbell!

“M-may bisita b-ba si K-Klaus?” ani ko sa aking sarili.

Nagpunas ako sa aking kamay. Iniwan ko ang paggawa ko sana ng kape. Doon lang sana ako babawi dahil sa simple ng niluto kong almusal sa amin ni Klaus kaso nadisturbo pa!

In-unlock ko ang pinto at saka dahan-dahan ko iyong binuksan.

“S-sino po sila?” Nauutal kong tanong sabay bukas sa pinto nang bumungad sa akin ang isang babae!

Kumabog ang puso ko nang makita ko ang babae na naka-dress, mapula ang labi, at nakataas ang kilay sa akin!

Umatras ng kusa ang paa ko nang humakbang ang babae. Ewan ko, nasa early fifties na siguro itong babae! Pero iba ang kanyang awra, tindig niya palang ay nanliit na ako!

“Who are you?” tanong nito at dumiin ang titig sa akin. Pinasadahan niya ng isang ngiwing titig ang katawan ko.

Kumapit ang kamay ko sa laylayan ng t-shirt na aking suot.

“M-ma’am… a-ano po ang sadya n-ninyo rito—”

“I should be the one asking you that, hijo.” Tumaas pa lalo ang kilay nito sa akin. “I’m Klaus’s mother, ako ang ina ng may-ari ng bahay na ’to. Kaya ibabalik ko sa’yo ang tanong mo sa akin. Anong sadya mo rito at sino ka?”

Nanlaki ng husto ang mga singkit kong mata dahil sa kanyang sagot sa akin. Mabilis akong yumuko sa harap nito.

“P-patawad p-po, Ma’am! Hindi k-ko po alam na n-nanay kayo ni Klaus!” Nag-angat ako ng tingin sa kanya. “Ako po si Z-Zane… bagong k-katulong po ako rito sa bahay n-ni Klaus.”

Pinanliitan niya ako sa kanyang mata. Tila nanunusok na sa talim ang kanyang mga titig sa akin. At ang tangi kong nagawa ay ang kagatin ang labi ko. Nagpipigil na rin ako sa aking paghinga dahil tingin ko pati paghinga ko huhusgahan niya ako!

“You are… what?!”

Nangangatog na ang tuhod ko at halos bumigay na sa kaba! Akmang sasagutin ko muli ito nang matalo ang boses ko sa malakas na boses ni Klaus!

“Mom!”

Parang hangin lang akong nilagpasan ng ina ni Klaus.

Nanlambot ang tuhod ko at kumapit sa malapit na vase!

“What are you doing here, mom?” Rinig kong tanong ni Klaus sa ina niya.

Nang makabawi ako sa aking lakas ay nilingon ko ang mag-ina. Pansin kong nakakunot noo lang si Klaus sa harap ng kanyang ina. Nakaupo na sila sa sofa doon sa sala at hindi ko magawang lumapit. Parang awtomatik na iyon na hindi ako nababagay na lumapit sa kanila! Masyado makapal ang boundary sa aming estado!

“I’m here to surprise you, Klaus!”

“Last night magkasama lang tayo, mom.”

“I know!”

“Just be honest—what’s your reason for crashing here, Mom?” Pagod na tanong ni Klaus sa kanyang ina.

“Uuwi na si Bateson.”

“That’s good then. Hindi mo na ako guguluhin tungkol sa pagma-manage ng restaurants, mom.”

“Mmm, your brother will be handling our restaurants but the problem is, maiiwan pa ang asawa niya sa Australia dahil nasa ospital pa rin ang parents niya. Walang magbabantay sa mga pamangkin mo kapag dumating na sila rito!”

“So…?” si Klaus.

“So, I’m here para sabihin sa’yo na maiiwan ang mga pamangkin mo rito habang wala pa ang asawa ng Kuya Bateson mo.”

“Mom, no way!”

Natawa ako kung papaano nahintakutan si Klaus sa sinabi ng kanyang ina!

“Yes way, Klaus!”

Parang maging invisible na ako kaya naman naisipan kung tumungo na lamang sa kusina kaso bigla akong napansin ng ina ni Klaus!

“That boy… he’s your new housemaid, am I right?”

“Yeah,” tamad naman na tugon ni Klaus. “Zane, come here.”

Malaki ang naging lunok ko bago sumunod sa utos ni Klaus. Tumayo ako sa likod ng kinauupuan ni Klaus.

“Mom, this is Zane ang kasambahay ko. Kakasimula niya lang. Zane, meet my mother, Klaria.” Bagot na pagpapakilala ni Klaus sa akin.

Ngumiti ako sa ina ni Klaus na si Klaria. Ngunit iyong ngiti ko ay parang natatae dahil sa kaba. Nakapa-strict kasi ng mukha ni Ma’am Klaria at parang nangangagat siya!

“Do you know how to look after two children?”

“P-po?”

“Mom, bago pa nga lang siya.” Alma ni Klaus. “He is on provision as of the moment. Tinitingnan ko pa siya kung efficient pa siya—”

“Kaya ko po, Ma’am!” Kaagad kong sapaw kay Klaus nang marinig ko na on provision pa pala ang status ko rito sa bahay niya! Akala ko nagkaliwanagan na kami kagabi?!

Pagkakataon ko na upang ipakita sa kanya na mapagkakatiwalaan niya ako at makita niyang efficient ako na worker!

“Are you sure?” Paniniguro ng ina ni Klaus.

Tumango ako. “O-opo—”

“Mom!”

“That’s settled then! Ihahatid namin ng Kuya Bateson mo ang mga pamangkin mo rito kapag dumating na sila, Klaus!” Anunsyo ni Ma’am Klaria.

“But I have a businesses too, Mom.”

“Oh, that pit shop of yours? Don’t worry—you’ve got Zane here. You go to work then umuwi ka rito. Your businesses was just around the metro, Klaus. Isipin mo ang hahawakan ng kapatid mo sa iba’t ibang bahagi ng Pilipinas at labas ng bansa. O baka gusto mong sa’yo na ang iba? Do you want that?” May halong pagbabanta na saad ni Ma’am Klaria.

Tiningnan ko si Klaus na parang gusto nang magwala pero hindi niya magawa. Namumula siya sa pagtitimpi!

“Fine!”

Ngumiting tagumpay si Ma’am Klaria.

Umuwi rin si Ma’am Klaria at akala ko mag-aahan siya rito kaso nagmamadali itong umalis.

“Halika mag-almusal ka muna bago pumasok sa trabaho mo.” Aya ko kay Klaus nang makarating kami sa kusina.

Bland niyang tiningnan ang mga niluto ko. Sa galing niya magluto, talagang walang-wala sa kanya ang mga pinrito ko.

Bumuntong hininga siya. “Just make me a coffee. I’m not in the mood to eat.” aniya at naghila ng silya sa kabisera.

Tumango naman kaagad ako. Dapat maging mabait ako at masunurin kasi on provision pa ako. Pinagtimpla ko siya ng kape at kaagad na bumalik sa kanya.

“H-heto na ang k-kape mo.”

Hindi muna ako umupo at hinintay ko siyang matikman ang kape ko. Sinundan ko siyang hinipan ang kape at saka humigop doon sa tasa.

Pigil hininga kong hinihintay ang kanyang reaksyon.

Sinulyapan niya ako at saka siya tumikhim. Binaba niya ang kape.

“Umupo ka na at kumain. Ayaw kong kumain kaya ikaw lang ang kakain nitong lahat!”

“H-huh?”

Nagmake-face lang siya sa akin. “Huh?”

Ginagaya niya na naman ako!

Ngumunguso akong umupo sa kanan niya.

“A-ang kape ko… o-okay lang ba ang l-lasa?”

Tiningnan niya ang kape bago ako pinukol ng tingin.

“Okay lang… gawan mo ako nito every time nandito ako sa bahay.”

“Nang k-kape ko?”

Umasim bigla ang mukha niya. “Tsk! Oo, nang kape mo!” Tila labag sa loob niyang sabi.

Halos magpalakpakan ang mga guardian angels ko dahil sa kanyang sinabi! Sabi ko na nga ba mabait siya sa kabila ng masungit niyang mukha! Kaya siguro panatag ang dibdib ko sa kanya. O baka, dahil alam kong hindi kagaya si Klaus sa mga lalaking nakilala ko kaya panatag ang loob ko sa kanya kabila ng sama ng pakikitungo nito sa akin.

---

This story is already at

chapter 10

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 3

Chapter 3

Zane’s Pov

Isang linggo na ako sa bahay ni Klaus at hindi ko matatawag na bahay n’ya ito. Ni hindi siya nagpapakita rito! Ang huling pag-uusap at pagkikita lang namin ay iyong pumunta rito sa bahay ang kanyang ina na si Ma’am Klaria.

Sa totoo lang mabuburyo ako rito sa bahay niya. Tahimik ang lugar at parang magkakasakit ako dahil wala akong ginagawa! Maliban sa paglilinis nitong bahay ni Klaus ay wala na naman akong ginagawa. May hardin sa labas kaso magaganda na naman iyon at ayaw ko nang pakialamam dahil baka mapatay ko pa. Hindi ako magaling sa gardening. Mabuti na lang at napagdiskitaan ko ang kanyang malaking TV.

Ngayon nga ay nanonood lang ako ng palabas. Sa buong buhay ko ngayon lang ako nakasunod ng isang palabas. Sa lifestyle ko at sa nature kasi ng trabaho ko (kung trabaho man siya kung tawagin ng iba) wala akong oras para manood ng telebisyon. Gabi akong aalis sa apartment ko tapos umaga nang makakauwi at minsan sa susunod na araw pa.

Kempers Club, iyan ang tawag sa bahay aliwan kung saan ako nagtatrabaho bilang isang entertainer. Si Auntie Florence ay parang isang recruiter sa club at isa nga ako sa nakaladkad niya roon. Marami akong kasama roon, may babae, binabae, at may mga lalaki rin. Hindi naman kasi puro lalaki ang meyembro doon kung hindi may mga mayayamang babae rin na gustong gumastos ng para sa mga lalaki. Rinig ko nga na mas malaki raw gumastos ang mga babaeng membro kaysa sa mga lalaki.

Ang Kempers ay parang natural lang siya na club sa panlabas pero nasa loob ng club ang tunay na kalakaran. Sa baba ng Kempers nando’n ang mga alak, sayawan, at iba. Sa sunod ba palapag ng Kempers ay nando’n naman ang office kung saan pwedeng magpa-membro sa Kempers Club at doon ibibigay ang Black Magazine, nando’n ang mga profiles ng mga entertainers, tulad ko. Sa fourth at fifth floor ng Kempers ay nando’n ang mga rooms na pwedeng gamitin ng mga membro ng Kempers. Ang membro ng Kempers, pwede nilang gawin ang lahat ng gusto nila sa napili nilang profile sa Black Magazine pwedeng escort, bedwarmer, at kung ano-ano pa basta may bayad. Pero nakalagay talaga sa profile ko na hindi ako nagpapakama. Ginagawa ko lahat maliban d’yan! 

Sa isang linggo na mag-isa ako rito sa bahay ni Klaus doon ko nalaman na mahilig pala ako sa pag-aarrange ng mga bagay-bagay. Nadiskubre ko na mahilig pala akong magluto. Mahilig ako magluto kaso di ako ganon ka-galing at di ganon kalawak ang alam ko sa kusina. Mas magaling si Klaus.

Naibaba ko ang aking mata sa notebook na nasa aking hita. May nakita akong ballpen at notebook sa kwarto na pinahiram ni Klaus sa akin at doon ko sinusulat ang mga poems ko. Sa buryo ko rito ay nakagawa ako ng poems. At sa ilang pahina rin ay nando’n ang mga landscape drawings ko! Nakakatuwa na kaya ko pala ang mga ganito. Hindi ko kasi ito nagagawa dahil lagi akong nasa Kempers.

Nang pumatak ang alas sais ay pinatay ko ang telebisyon at pumunta sa kusina upang magluto. Sa isang linggo na wala si Klaus sa bahay ay nasanay na rin akong ang sarili ko lang ang nilulutuan ko.

“A-ano kaya ang k-kakainin ko ngayon?” sambit ko naman habang nakatingin sa malaking ref ng kusina.

Napurga na ako sa itlog at mga processed foods. Gusto ko sanang mag karne kaso tinatamad naman akong magluto. Sinara ko ang ref at saka binuksan ko ang mga pantry.

Ayaw ko man sa mga noodles dahil iyon na lagi ang kinakain ko dati sa apartment, kaso tinatamad talaga akong magluto. Idagdag pa na mag-isa akong kumakain. No choice ako kaya inabot ko ang isang noodles.

“B-bukas na lang ako magluluto ng karne.” Tapos ang lulutuin ko ay hanggang sa hapunan ko na siya tutal mag-isa naman ako.

Nag-init ako ng tubig para sa noodles ko at habang hinihintay iyong kumulo ay kumuha na rin ako ng bowl. Naghiwa na rin ako ng siling labuyo para umanghang iyong noodles ko. Naubusan na ng spicy noodles si Klaus sa kanyang pantry.

Nang maluto ang noodles ko ay kinuha na rin ang tira kong fresh milk sa ref. Sa totoo lang wala pang bawas iyon no’ng una kong inuman. Nagsalin ako sa baso at hindi napuno ang baso ko dahil naubos na siya!

“H-hala! Ubos n-na?” Natuptop ko ang aking labi. Sana lang hindi ako pagalitan ni Klaus!

May mga alak naman sa ref pero di ko sila gusto! Minsan na akong nakatikim no’n at mapait sila. Saka madali akong malasing. Tapos may nakahanay pa si Klaus ng iba’t ibang klase na wine!

Dinala ko ang bowl ng noodles at baso na may fresh milk sa sala. Manood ako ng palabas habang kumakain!

Muli kong binuksan ang telebisyon at saka nilipat sa favorite kong channel! Sa mga araw na wala si Klaus sa kanyang bahay ay naging payapa naman ako. May konting lungkot pero mas okay na rin kaysa roon sa Kempers.

Chinese drama ang pinapanood ko tapos Tagalog version, iyong Meteor Garden! Kinikilig ako sa lalaking mahinhin kay Lee, ayaw ko kay Dao Ming Si kasi naalala ko si Klaus sa kanya. Masungit at laging nagtatagpo ang kilay!

Natawa na ako sa sagutan ni Dao Ming Si at Shan Cai nang biglang may nagdoorbell! Muntik ko nang matapon ang bowl na hawak ko.

Dali-dali akong tumayo at saka tumungo sa pinto. Sinilip ko muna kung sino ang nagdoorbell at ganon na lamang ang aking kaba nang makita kong si Klaus iyon. Nagtatagpo na naman ang makakapal n’yang kilay! In-unlock ko ang pinto at saka binuksan.

“M-magandang gabi—”

“Bakit ang tagal mong buksan ang pinto?” sapaw niya sa akin.

“A-ano… naghahapunan ako.”

Tinaasan niya ako sa kilay niya at sinilip ang kanyang relo.

“It’s still 7 PM.”

“O-oo, gabi na kaya n-naghapunan ako.” Ngumiti ako kaso wala akong natanggap na kahit anong pagbabago sa ekspresyon ni Klaus! Hay!

Sumunod ako kay Klaus na parang maamong taga-silbi, tulad nong mga maids sa bahay ni Dao Ming Si! Ingat na ingat ako na huwag makagawa ng mali. Sabi niya kasi no’ng huli na on provision pa raw ako!

Patungo siyang kitchen nang makita niyang bukas ang television!

“A-ay, nanonood k-kasi ako ng palabas.” Agap ko na.

Lumiko siya doon sa sala.

“Ano ito?” turo niya sa noodles ko at fresh milk!

“N-Noodles at fresh milk. Pasensya n-na kong nakialam ako sa ref mo—”

“Alam kong fresh milk at noddles ’yan. Iyan ba ang hapunan mo?”

Napalunok ako. Ngayon lang siya umuwi ng bahay kaso ang sungit-sungit niya! Masama ba ang araw niya?

Zane, lagi nang masama ang araw ni Klaus. Sa sungit niya ba naman!

Iyong makapal niyang kilay ay halos magdugtong na at hindi na maguhit ang sama ng kanyang mukha. Ang titig niya sa akin ay parang may kasalanan ako sa kanya. Nandidilim.

Hala siya!

“O-oo, pasensya na k-kung dito ako sa sala k-kumain. Nanonood kasi ako ng M-Meteor Garden.”

“Sasapat ba sa t’yan mo iyan?”

Ngumuso ako at napahawak na lamang sa laylayan ng aking tshirt— ay sa kanya pala itong t-shirt!

“Oo naman. S-sanay na ako sa ganitong h-hapunan. Sa apartment nga t-tubig lang ako at walang f-fresh milk. Dito sa bahay mo ay…” Nalusaw sa lalamunan ko ang sasabihin nang napahilamos siya sa kanyang mukha. “K-Klaus, sorry.”

“In the kitchen,”

“H-huh?”

“Let’s go to the kitchen. I’ll cook something.”

“Pero n-nagnoodles na ako.”

“Hindi mo pa naman ’yan nauubos.”

“Pero—”

“Aangal ka o sa sink mo kikitain ’yang noodles mo?” Pagbabanta niya naman sa akin.

Gustuhin mo mang biro niya iyon kaso walang bakas ng pagbibiro ang mukha ni Klaus. Iyong masasamang titig niya sa akin ay parang kung di ko siya susundin ay tataob iyong salamin na center table sa banas niya.

Lumabi ako sa kanya at tumango. Pinatay ko ang telebisyon at saka sinikop iyong bowl at baso ko.

“S-sa kusina na t-tayo.” ani ko sa kanya.

Marahas siyang napabuga ng hangin mula sa kanyang bibig. Pulang-pula pala ang labi niya at may kaunting stubbles sa paligid!

Habang patungo kami sa kitchen ng bahay ay ni-rorolyo niya iyong itim niyang long sleeves hanggang sa siko niya. Mangha ako dahil ang sexy palang tingnan nitong katawan ni Klaus. Naka-tuck in din iyong long sleeves niya sa kanyang pants at makintab ang kanyang sapatos. Maumbok din ang kanyang pwet! Ang laking tao ni Klaus parang dudoble-in niya ang laki ng katawan ko o higit pa!

Iniling ko ang aking ulo dahil sa kapangahasan ng aking utak!

“Put that noodle of yours on the countertop. I’ll cook dinner for us.” aniya pagdating namin sa kitchen.

Nagbukas siya sa ref, sunod sa pantry, tapos kumuha ng mga kasirola at palayok. Naririnig ko na lang ang pag-on niya roon sa stove. Mangha na naman ako dahil maalam talaga siya sa kusina.

“M-magaling ka talaga sa k-kusina, ’no?” sabi ko habang nanonood lang. Ayaw ko nang makialam dahil para siyang dragon na laging nagbubuga ng apoy!

Saglit niya akong tiningnan habang naghihiwa siya sa salmon.

“I’m not.”

“Eh, ang galing kaya, p-para kang chef!”

Rinig ko ang pag-ungol niya. Naiingayan siguro sa akin!

“Lumaki lang akong nasa kusina lagi dahil sa business ng mom ko. Sa bahay mga chef naman ang kasama ko kaya medyo may alam.”

Hindi ko alam kung nagpapa-humble lang ba si Klaus o ano.

“May r-restaurants ka?”

“My mom.”

“Hindi ka n-nagchef?”

“Nah, don’t wanna. Sawa na ako sa kusina. The kitchen doesn’t thrill me anymore.”

Ang sarap naman nitong kausap! Laging pabalang!

“Ohh,” napatango ako. “M-may maitutulong ba ako sa’yo?” Pag-iiba ko nalang sa usapan namin.

“Nothing.” Lumabi ako. Sabi ko nga wala akong maitutulong. “By the way, I saw a lot of processed food cans in the trash. Iyon ba ang mga kinakain mo rito?”

Tinanguan ko siya nang nag-angat siya ng tingin sa akin.

“Bakit hindi ka nagluluto? As far as I remember, I never stopped you from cooking whatever you wanted.”

“N-nagluluto ako. Iyong karne l-lang.”

“If wala ako rito sa bahay cook anything you want.  And eat anything you want. Your body’s like a twig — you need to put some protein and fat on it!”

“H-hindi ganon kalawak ang a-alam kong luto.”

“Right,” aniya at bumuntong hininga.

Mabait talaga si Klaus kaso masungit ang kanyang dating at pananalita. Parang laging padaskol kong magsalita. Parang napipilitan lang siya. May concern sa kanyang mga sinasabi kaso may bagsik ang tono! Hay!

Nang malapit ng matapos sa kanyang pagluluto si Klaus ay inutusan niya akong ayusin ang mesa para sa amin.

“Kumuha ka ng wine,” anito at nilapag ang kanyang niluto.

Natakam ako dahil sa nakitang putahe at sa amoy no’n! Walang angal ko siyang sinunod at kumuha ng wine. Si Klaus nasa kabisera at ako naman sa kanan niya.

“S-salamat sa pagkain!” Tuwang sabi ko at kakain na sana nang magsalita siya!

“Where’s your wine?”

“H-hindi ako umiinom ng g-ganyan.”

“Hindi ito nakakalasing.”

“M-maggagatas lang ako.”

Sumama na naman ang mukha niya sa akin.

“S-sige kukuha ako,” ani ko na lang dahil parang magagalit na naman siya sa akin kapag sinuway ko siya.

“Mmm, fine!” Labas sa ilong niyang sabi.

Ngiti akong bumalik sa aking silya. Magana akong kumain sa kanyang luto. Sabi niya hindi siya magaling magluto— sakto lang ang kanyang alam pero parang hinahain sa restaurant ang kanyang luto eh. Swerte siguro ng mapapangasawa niya. Laging busog!

“K-Klaus, hindi na ba ako on p-provision?”

“Mmm,”

“Salamat!”

Ngiwi siyang tumango, mukhang banas na banas na sa akin.

“Ay, Klaus ilang t-taon ka n-na pala?”

“Thirty-two,”

“H-hala!” Singhap ko kaya napatingin siya sa gawi ko. May rahas ang kanyang titig sa akin.

“Thirty-two is young. Ikaw? I bet you’re seventeen!”

“H-hoy, hindi! Twenty-seven n-na ako!”

Natawa siya, may insulto roon sa boses niya.

“Twenty-fucking-seven?”

Nakulot ko ang aking ilong. Grabe naman siya!

“O-oo!”

“Fuck! I thought you were minor!”

“H-hindi!” Alam kong lagi akong pinagkakamalan na minor pero sumusobra naman siya sa seventeen ang tingin niya sa akin! “Hindi n-na ako m-minor.”

“If you’re not a minor, do you have a partner? Kung may partner ka, bakit hindi ka roon tumira?”

Kung alam mo lang, Klaus.

“W-wala ako n’yan.” Kasi kung meron hindi naman talaga ako tatagal ng isang linggo rito sa bahay niya. “Baka… ikaw may d-dyowa ka.”

Napailing siya ay itinabi ang plato. Sumipsip siya sa kanyang red wine. Ako naman ay sumipsip sa tinimpla kong gatas!

“I don’t do that shit, Zane.” Tila namamaos ang boses niya.

“W-weh? Ano pala ang t-trip mo?”

“Flings, one-night stands, no-strings-attached relationships, and whatnot—but not actual relationships!”

“May h-hinahanap ka ba sa b-babae?” Kuryoso kong tanong sa kanya. Dahil kung gusto niya lang ay mga one nightstands at no string relationships, baka may hinahanap siyang babae?

“I don’t know. I’ve just had some experiences that made it hard for me to trust people romantically.”

Umawang ang labi. Anong ibig niyang sabihin? Nabigo na ba siya sa pag-ibig? Grabe naman din ang trust issue niya. Pero sino naman ako para husgahan siya.

Ngumiti ako. “A-ayaw mo ba sa mga b-babae na sexy.”

“If I wanted to be sexy, there are plenty of sexy women out there ready to hook up.”

Ngumiwi ako. Ang hopeless niya naman na lalaki!

Tinitigan ko si Klaus at hindi ko pa naman nakikita ang mukha niya sa Kempers. Mukhang hindi siya membro doon.

“Baka tipo mo a-ang malalaki ang h-hinaharap, ang pang-upo, maliit ng b-baywang, m-maganda ang mukha, at—”

“Let’s quit this conversation, Zane. Iyong lahat ng binanggit mo… hindi iyan pang matagalan. Tumatanda tayo at nawawala ’yan. Yes, all of those features might play a role in choosing your other half. But what matters to me the most is the attitude—do we click with each other? Do we complement each other? I want someone who can be with me, with or without my wealth.”

“I-importante ang pera… hindi ka m-mabubuhay kung wala iyan… lalo na s-sa panahon ngayon.”

Tingin ko nga kaya kong gawin ang lahat kung may pera lang ako. Tingin ko kapag may pera ako masaya na ako. Kapag may pera ako siguro hindi ako malulungkot. Pera ang sagot sa lahat!

Tumawa siya. “I didn’t mean to say that I have zero amount in my bank.” Klaro niya. “How about you, Zane? What are you looking for a partner?” Pagbalik niya sa tanong ko sa akin.

Saglit akong nag-isip. “H-hindi ko rin alam. Siguro h-hindi ako mag-aasawa.”

“Oh, I feel you!”

“H-huh? Ayaw mo ring mag-asawa? Bakit naman? May t-trabaho k-ka naman, di ba? May p-pera ka na.”

“Yes, I have businesses and I’m actually ready to get married, but I don’t feel like marrying right now.”

“Oh,”

May mga taong nag-aasawa na hindi handa. May mga taong mag-aasawa pero walang plano sa buhay. Tulad na lamang ng mga magulang ko. At may mga tao naman na tulad ni Klaus, may pera na, okay nang mag-asawa pero ayaw pa nila.

“Zane, marrying someone isn’t just about money. Marriage is a whole different thing! You have to be physically, emotionally, mentally, and financially ready, because it’s a lifetime commitment. I may be financially ready, but I’m not mentally and emotionally prepared. Ganon ka rin ba?”

Napatitig lang ako sa mukha ni Klaus. Lahat ng nabanggit niya… wala ako no’n; physically, emotionally, mentally, emotionally, and financially, ang ilap ng mga iyan sa akin.

“Siguro n-nga…”

Ngumiti si Klaus.

“Siguro nga tama ka, Klaus. P-pero ako… may isang bagay na h-habang buhay hindi k-ko mababago.”

Kumunot ang kanyang noo. Rumehistro sa kanyang mukha ang pagkalito.

“I-isa akong… entertainer, Klaus. N-Naghuhubad ako… ginagamit ko ang k-katawan ko para m-magkapera. Hindi ako umaasa na may taong tatanggap sa akin. Hindi a-ako umaasa na m-magkakapamilya ako. K-Kaya wala sa isip ko a-ang mag-asawa.”

---

This story is already at

chapter 14

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 4

Chapter 4

Klaus’s Pov

I don’t know what to feel or say. I just stared at Zane after he confessed something personal and private about his life to me.

A smile crept onto his lips, but it didn’t reach his eyes. And he couldn’t fool me with that smile. The first time I saw him on the pavement, with his dirty t-shirt, wounded, scared, and helpless, I didn’t think of helping him. Well, part of me did consider helping because I thought I had bumped him with my car. But my kindness wasn’t enough to bring him into my house.

That night, I was left with no choice but to help him to that jackass. Binayaran ko pa nga iyon sa perang ginastos niya kay Zane. At hindi ko naman iyon inintindi. Hindi naman ako nakuryoso kung saan iyong pera. Sino ba naman kasi siya para maging kuryoso ako? He was no one! Nothing important!

“A-ang sarap n-nitong luto mo, Klaus! Ano pala ang p-pangalan sa lutong i-ito?” aniya at nilihis ang kanyang titig mula sa akin.

It’s too late. Nakita ko na.

Fear. Loneliness. Weariness. Emptiness. These were just some of the emotions I saw in his eyes as he stared at me. He smiled, but his eyes spoke a completely different truth. On the outside, he appeared lively, but inside, he was dying, worn out, and exhausted.

Jesus Christ! Why are you doing this to me? Bakit mo pinadala sa bahay ko ang taong ito?! Hindi ako ang makakatulong sa kanya. Masama ako. Masama akong tao! Pangit ang ugali ko, istrikto at makasarili! Bakit n’yo naman pinadala ang taong ito sa bahay ko?

“Sweet and sour salmon lang ’yan.” As much as I wanted to sound firm and cold, my voice unexpectedly came out soft!

Oh, Jesus!

“Ang s-sarap niya! Naghalo-halo t-talaga ang lasa at n-nalalasahan ko ang mga sangkap na g-ginamit mo!” Nakayuko niya pa rin sabi.

I don’t know if he just slipped up or got carried away by our conversation and accidentally talked about his job. But who am I to judge him? Who am I to judge people who work in that kind of job?

Dammit! I’m no saint and good either. Alam kong maraming tao ang may masasabi masasama tungkol sa nature ng trabaho ni Zane at hindi ko na sila problema!

This little wolf… shit, I’m not good enough, but if he wants to live, then I’ll… try to help him. If he wants to stay here… I think I can allow it. As a not-so-fucking-nice man, that’s the least I can do for him. I think…

“Zane,” I called out, placing my wine glass on the table. “I… I won’t judge you just because you work as an entertainer.”

I saw his shoulders sag and rise, as if he expected me to do something to him. I think he was afraid I’d fire him and kick him out of my house because of his job.

Tumaas ang dalawang kilay ko sa taka nang bumaling siya sa akin at umiyak!

Fuck! May mali ba sa sinabi ko? Wala naman akong ginawa sa kanya pero bakit umiiyak siya? Ano ba ang gusto nito?

“H-hindi mo ako t-tatanggalin sa trabaho k-ko rito?”

I pressed a hand on the bridge of my nose. Akala ko naman kung ano na. Ito ba ang iniiyak niya?

“I already told you that you’re not on provision now. How can I fire you? What kind of employer I am if I’ll fire you right away, no?”

Naibaba niya ang kamay mula sa mesa.

“P-pasensya ka na, K-Klaus. Akala ko p-palalayasin mo ako rito d-dahil sa t-trabaho ko.” Dahan-dahan niyang sabi at pasulyap-sulyap siya sa akin. Takot talaga siyang magtagpo ang mga mata namin. Akala niya naman talaga pagagalitan ko siya kapag nahuli ko siyang tumitingin sa akin.

“But, Zane, do you still want to work in that kind of job?” I asked, curiosity creeping over me like a shadow.

He puffed air through his small mouth and bit his lower lip, turning it from pale to a shade of red. When my eyes landed on his lips, they were magnetized by their thin, pale appearance. Jesus! Namula ang maputla niyang mga labi sa kaka-kagat niya roon. Pero bakit ako binabangungot no’ng mababaw niyang halik?

I was busy with my job and visiting my new pit shops, which is why I didn’t have time to relax. Maybe I should take a break tomorrow or later! Kailangan ko rin sigurong lumayo-layo muna rito. But then, I remember what my mother told me. Kailangan ko palang bantayan ang pamangkin ko. I think I’ll be missing the Formula this season!

Pinalobo ni Zane ang kanyang bibig at saka ito pinutok kaya naman lumikha siya nang ingay na siyang nagputol sa malalim kong iniisip.

“K-kung kaya k-kong takasan ang trabahong iyon… ayaw k-ko nang bumalik p-pa roon.”

“Kahit pilitin ka ng aunt mo?”

“Kung k-kaya kong takasan si A-Auntie at ang m-mga tauhan n’ya. Ayaw ko nang b-bumalik doon.”

“Ano ang pangalan ng pinagtatrabuan mo?” sunod kong tanong sa kanya.

“K-Kempers,”

“Kempers? Kempers Club?”

His eyes widened at my remark, as if he had seen a ghost. His already pale lips turned even whiter, and his eyes flickered with fear.

“M-membro ka n-ng Kempers?”

And now it’s my turn to get confused by his statement.

“Membro? What’s that? What I meant was, I used to go there for a drink.”

A sigh of relief escaped his lips.

“What the hell is that member—”

“H-Hala! Maghuhugas p-pa pala ako ng pinggan d-dahil tatapusin ko pa ang Meteor Garden! M-Maiwan na kita, Klaus! Salamat sa masarap na dinner!”

Hindi ako nakapagsalita nang mabilis niyang niligpit ang pinagkainan naming dalawa. Nanginginig siya pero nagawa niya pa rin makatakas sa tanong ko.

Umiling ako.

Ano ba itong pumapasok sa isip ko? Why am I prying into someone else’s life? To begin with, Zane is just my houseboy here. Nothing more, nothing less. And he’s going to leave my house soon, too.

I washed up and climbed into my bed. I put on my glasses before opening my laptop. I checked my email. But my mind kept drifting back to Zane’s face. My thoughts were haunted by his vulnerability!

Lord, please, make it stop! It’s driving me crazy, and I wouldn’t be surprised if I end up losing my mind. Simula nang dumating sa buhay ko si Zane parang sunod-sunod na ang malas ko sa buhay. Dumagdag sa iisipin ko kung papaano ko siya tutulungan sa sitwasyon niya, when in fact wala naman sana akong paki kasi katulong lang siya rito ngayon!

Inis kong tinanggal ang suot kong salamin at saka kumuha ng roba. I closed my laptop and tossed it onto my bed before storming out. I think I need a drink. Hindi sapat ang wine lang kanina.

Pagdating ko naman sa kusina ay nando’n si Zane. Umiinom na naman ng gatas! Nang makita niya ako ay bumilog ang mata niya at humigpit ang pagkakahawak sa kanyang baso.

Nagtagpo naman ang kilay ko dahil nakatitig siya sa akin. Napatingin naman ako sa sarili ko at doon ko nakita na hindi ko pala nasintas ang lace no’ng robang suot ko. Sinintas ko ito upang itago ang katawan ko. Hindi pa ba siya sanay na makakita ng gantong katawan?

“G-gusto mo ng k-kape?”

Kape para mas lalo akong hindi makatulog at isipin siya?

“No, I’m here to drink some alcohol.”

“I-ikukuha kita.”

“No, need. Magpahinga ka.”

His lips protruded. One of the things I noticed was that he had a habit of biting or pouting his not-so-attractive, pale lips.

“S-sige, sa kwarto ko na ito i-iinumin.”

Paalis na siya ng kusina nang mapansin ko ang kanyang suot. Sa loob ng isang linggo niyang paninirahan dito sa bahay ko. Dalawang pares lamang ng damit ang nakikita kong suot niya.

Of course, alam ko at nakikita ko siya kasi may naka-install naman na ilang CCTV sa bahay ko. Saka hindi ko rin siya hahayaan dito na mag-isa at hindi ko alam ang mga kinikilos niya!

“Tomorrow,” tumigil siya sa threshold ng kusina, lumingon sa akin. I must be out of my mind because there’s something about the way he looks at me. Those eyes… they’re like piercing my soul. “Lalabas tayo.”

“H-huh?”

Nairita naman ako. “Basta! Bukas lalabas tayo. Wala ng tanong-tanong!”

Wala siyang nawaga kung hindi ang tumango! Hah! Dapat lang!

Zane’s Pov

Hindi ko alam kung ano ang nakain ni Klaus pero t-in-otoo niya ang paglabas namin kinabukasan. Ako ang katulong sa bahay pero pagkagising ko tapos na siyang magluto. At namangha na naman ako kasi hindi mga ordinaryo ang kanyang mga niluluto. Tingin ko nga kahit itlog lang ay kaya niyang gawing kakaiba iyon.

“Iyong t-shirt mo lang ang m-maayos kong damit.” sabi ko kanya. Nakatayo siya sa labas ng kwarto ko at hinihintay akong matapos magbihis. Nakuyom ko naman ang daliri ng paa ko nang pasadahan niya ng titig ang katawan ko.

“No shorts under your shirt?”

Pinalobo ko ang aking bibig at saka tumango. Maharas naman siyang nagpakawala ng hininga. Umagang-umaga pero mukhang nababanas na siya sa ’kin. Tingin ko kahit simpleng paghinga ko ay yamot na yamot na siya.

“Wait here,” aniya at tumalikod sa akin. Pumasok siya sa kanyang silid at ilang sandali lang ay lumabas na siya dala ang isang shorts at may tsinelas na rin.

“Try that on. Bibili na lang agad tayo sa mall pagkarating natin.” Inabot niya sa akin ang nakuha niyang shorts at slippers.

“H-huh? Mamimili t-tayo?”

Sumama ang mukha niya. “Ano bang sinabi ko?”

Lumabi ako. “Wala a-akong pera, Klaus.”

Tinanggap ko na iyong slippers at shorts sa kanya. Taas ang kanyang kilay sa akin at saka pinagkrus ang braso. Hala, ang lapad naman ng dibdib niya!

“Alam ko. Alam kong wala kang pera kaya malamang pera ko gagamitin natin.”

“Pero, Klaus, w-wala pa akong s-sweldo.”

“Nag-iisip ka kaagad ng sweldo, eh, may utang ka sa akin, di ba?”

Ay iyong binibigay niya pala kay Stefano. Malaki nga palang pera iyon.

“Nonetheless, wala itong kaltas sa sweldo mo. Isipin mo na lang ito na advance bayad ko ito sa’yo dahil magbabantay ka sa mga pamangkin ko.” Walang ka-humor humor niyang sabi.

“S-so, may sweldo n-nga ako?”

“I won’t exploit your situation, Zane. Kaya kitang sweldu-an, okay?”

Hindi ko napigilan ang pagsugat ng ngiti sa aking mga labi. Kahit talaga masungit si Klaus may kabutihan sa kanyang puso. Kahit gaano pa man kasama ang pakikitungo niya sa akin, may kabaitan sa kanyang puso. At parang iniinit n’on ang dibdib ko.

May mga tao talagang masama tingnan pero mabuti sa loob. May mga tao naman na mabuti sa panlabas pero nakakubli ang sungay.

“Salamat, Klaus! P-pangako ko, b-babayaran ko ang u-utang ko sa’yo!”

Winiwasiwas niya ang kamay sa akin. “Bilisan mo na d’yan. Sumusobra ka na. Hindi ako sanay maghintay.”

“Uhm!” Tango ko sa kanya. Pipi kong tinatak sa isip ko na hindi gusto ng lalaki na maghintay!

Sumakay ako sa kotse ni Klaus, iyong Benz na muntik na akong mabangga! Medyo may alam ako sa mga kotse dahil mayayaman iyong mga naging customer ko. May mga mababait naman akong naging customer, may iba na gusto lang na may maka-usap at nababanggit nila ang mga property nila sa akin.

Habang bumabyahe kami ni Klaus patungo sa mall ay hindi ko maiwasang hindi ikumpara ang aking sarili sa kanya. Magkatabi nga kami ngayon pero ang nanlilisik ang pagkakaiba ng estado ng buhay namin. Tingin ko sa lahat ng aspeto langit at lupa ang aming agwat!

“We should buy your clothes first.” aniya nang makapasok kami sa mall.

“S-sige,” sang-ayon ko na lang at sumunod sa kanya. Ayaw kong tumabi sa kanya dahil nagmumukha akong pulubi kapag tumabi ako.

Mula sa kanyang likod ay humanga ako sa kanyang likod. Hakab na hakab sa kanyang katawan ang suot na kulay charcoal na short sleeve polo. Mas nadepina rin ang kanyang mahahabang biyas sa suot niyang itim na slacks. Tapos makintab na sapatos sa paa.

“Saan m-mo gustong b-bumili?” tanong ni Klaus kaya naman muling bumalik ang mata ko sa kanya. Tumingin siya sa kanya tabi, akala niya yata ay nando’n ako.

Pagod niya akong nilingon. “Dito ka sa tabi ko, para naman akong walang kausap nito.” aniya saka tinuro ang gilid niya.

Hinabol ko siya at tumabi sa kanya. Ayaw kong galitin siya ngayon kaya susunod ako.

“S-sorry,” usal ko nang makalapit. Hanggang sa balikat niya lang ako. “Ah, tungkol sa tanong mo. Ikaw na lang ang mamili ng store. W-wala kasi akong masyadong alam.”

“Hmm!” Tamad niyang higing.

Pumasok kaming dalawa sa isang store at siya na mismo ang namili ng mga damit para sa akin. May babaeng nakasunod sa amin at sumubok na i-entertain si Klaus pero inilingan lang ito ng lalaki.

“K-Klaus, hindi kaya m-marami na ito?” mahina kong wika sa kanya.

“Wala kang damit pambahay.” Ni hindi niya ako tinapunan ng tingin at may nilagay na naman na tatlong piraso ng damit sa kamay ko.

Napasinghap naman ako ng makita ko ang presyo ng isang t-shirt! Three thousand sa isang t-shirt lang?! Pang-upa ko na ito sa apartment ko ah!

“Klaus ang m-mamahal naman ng mga d-damit.”

“Panglakad at pambahay mo na na damit iyan.”

“P-pero ang mahal?”

“Ako ang magbabayad, remember?”

“P-pero—”

“Here, last na ’yan.” si Klaus sabay bagsak sa kamay ko no’ng ilang pares na damit! Ngumiti siya. “Subukan mo muna ang mga iyan. Sabihin mo sa akin kung alin ang masikip sa’yo o maluwag para mapalitan.”

Natulala ako habang nakatingin sa mukha ni Klaus! Ngumiti siya! Nginitian niya ako!

Pinitik niya ang kamay sa harap ko. “Bilis na. Tulala ka naman d’yan! You’re slacking na naman.”

Ngumuso lang ako sa kanya. Giniya naman ako ng isang sales lady tungo sa fitting room. Dahil occupied pa ang dalawang fitting room naghintay muna ako sa labas no’n. Mabuti nga at tinulungan ako ng isang sales lady bitbitin iyong mga damit na isusukat ko.

Nang bumakas ang pinto ay napangiti naman ako kaso kaagad ko ring nabawi ang ngiti ko nang makita ko ang lalaking lumabas.

“Zane!” sambit niya.

Umurong ang dila ko at napaatras. Hindi lang si Stefano ang unang lalaking naging customer at gusto akong pagsamantalahan. At itong lalaki na ’to, si Franco, ay isa na roon sa mga manyak na gusto akong ikama.

Malagkit niya akong tiningnan at saka binasa niya ang kanyang labi.

“I was in Kempers last night. Hindi ka raw available. Dalawang gabi na akong nag-inquire sa’yo pero hindi ka raw available. May customer ka kagabi?”

“F-Franco, umalis k-da na d’yan sa harap ko. Gagamit ako—” Akmang lalampasan ko siya nang hawakan niya ako sa balikat.

Napangiwi ako sa sakit dulot ng kamay niya.

“S-sir, customer po namin siya. Kung pwede po ay—”

“Shut up!” Pigil ni Franco sa sales lady.

“Franco, a-ano ba!”

Ngumisi siya ay saka tiningnan ang mga damit na dala ko.

“May sugar daddy ka na ba ngayon? Hindi ka na ba babalik sa Kempers?”

“Bitiwan m-mo ako!”

Kaso humigpit ang kamay niya sa balikat ko at nalaglag ang mga damit sa sahig.

“Zane, kaya naman kitang bigyan ng mga ganito. Kung ito lang pala ang gusto mo dapat sinabi mo na sa akin.”

“Bitiwan mo nga s-sabi ako! H-hindi na ako b-babalik sa Kempers—”

“Bakit? Magmamalinis ka na ngayon dahil may nakita ka ng sugar daddy mo? You finally spread your legs so to someone? Nag-iinarte ka pa sa akin pero marumi ka na naman—”

“Hands off him, you rascal!”

Napaigtad ako sa tila kulog na boses ni Klaus. Marahas na kinuha ni Klaus ang kamay ni Franco sa aking balikat.

Pumagitna si Klaus sa amin ni Franco.

Tumabi ako kay Klaus upang kausapin si Franco kaso nauhan ako ni Franco.

“Oh, hahaha!” Aliw na anas ni Franco. “Ito ba ang bago mo, Zane?” Turo niya kay Klaus.

“H-hindi! K-kaya t-tumigil ka na, Franco!” Awat ko sana.

“Tsk! Mas matangkad lang ito sa akin, Zane, pero mas masarap at magaling pa rin ako sa lalaking ito!”

Namula ako at nag-init ang mga mata ko. Sa totoo lang wala na sa akin kung may sabihin man ang mga tao tungkol sa trabaho ko. Siguro immune na ako dahil hindi na ako nahihiya at nasasaktan sa mga sinasabi nila sa akin. Kaso ngayon sa harap ni Klaus ay gusto ko na lang tumakbo at magtago. Ito ang unang beses na lumabas ako kasama si Klaus kaso mukhang ito na rin ang huli!

Hindi ko customer si Klaus at ni hindi niya alam kung ano ang members ng Kempers Club.

“F-Franco, t-tumigil ka na—”

“Pare, nagalingan ka rin ba sa pagsubo at sumalsal ni Zane? I bet you are. Sa dami ba namang maging lalaki ni Zane. Here,” ani Franco at inabot niya ang calling card kay Klaus. “Give me a call, pare, kung tapos ka na sa kanya.”

Tinanggap ni Klaus ang calling card.

Nanginginig ako sa tabi ni Klaus. Masyadong dominante ang lalaki.

Naiiyak na ako sa kahihiyan kaso hindi ko inaasahan ang pagsampal ni Klaus sa calling card ni Franco sa mukha nito at saka sinuntok ang mukha ni Franco. Muntik nang matumba si Franco pero sinugod siya ni Klaus at sinakal. Umangat sa ere si Franco at namutla dulot ng pagkakasakal ni Klaus.

“Damn you, scumbag! Isa pang pambabastos mo kay Zane at hindi ka makakalabas ng store na ’to na buo ang buto mo sa katawan!” Gigil na wika ni Klaus.

Pero imbes na magmakaawa ay tumawa si Franco.

“A-ano ha? Binuka ba ni Zane a-ag hita niya para sa’yo? P-pare, marumi na ’yan at pang-ilang l-lalaki—”

“Fuck you!” Malakas na sigaw ni Klaus at saka sinuntok si Franco hanggang sa nasira ang pinto ng fitting room.

“K-Klaus tama n-na!” sigaw ko naman dahil dumugo na ang kamao siya sa pagsuntok kay Franco.

Tumigil si Klaus nang awatin siya ng security guard. Sira na ang mukha ni Franco na nakahiga sa natumba na pinto ng fitting room kaso tumatawa pa ito.

“The next time I see your face, it will be at your damn funeral, asshole!” singhal ni Klaus dito at tinadyakan.

** *

This story is already at

chapter 16

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 5

Chapter 5

Zane’s Pov

Nanlalabo ang mga mata ko dahil sa luha habang pinupunasan ko ang kamay ni Klaus. Tahimik na lumalandas sa pisngi ko ang mga luha at hindi ko magawang tumingin kay Klaus. Ewan ko kung dahil ba sa hiya o takot. O baka pareho.

“Kung iiyak ka d’yan mas mabuting itigil mo na ito. Huwag mo nang linisan at gamutin itong kamao ko.”

Mabilis na humigpit ang kamay ko sa pagkakahawak ko roon sa kamay ni Klaus.

“S-sorry,”

“Tsk! ’Wag ka na ngang umiyak. Ikaw ba ang sinuntok ko? Ikaw ang nasaktan?” Galit niyang wika.

Umiling ako.

“Iyon naman pala kaya tumigil ka na d’yan. Baka akalain ng mga tao rito nagpapaiyak ako ng bata.”

Ngumuso ako at nag-angat ng tingin sa kanya. “Hindi a-ko b-bata.”

Sinamaan niya ng tingin. “Pero kung umiyak ka d’yan para kang bata na napagalitan ng magulang.”

Humaba ang nguso ko sa kanya at sinubukang pigilan ang luha ko kaso ang mga traydor ay parang may sariling isip at kusang lumalabas sa mata ko.

“Tigilan mo na ang kakagamot sa akin kong iiyakan mo ako. Naiirita na ako, Zane.”

Tumango ako at humingos. Binaba ko ang cotton bud na may ointment matapos kong gamutin ang konting galos sa kanyang kamao. Hindi ko alam kung galing ba iyon sa pagsuntok niya sa mukha ni Franco o baka tumama sa pinto no’ng fitting room.

Binawi ni Klaus ang kanyang kamay mula sa akin at sinuri ang sugat na natamo.

Nandito kami sa labas ng isang drugstore dahil pinilit ko siya kanina na bumili ng gamot sa sugat niya. Mabuti hindi niya ako binungangaan.

Dinala si Franco sa ospital at kami ni Klaus ay kinausap no’ng manger ng store. Pinanigan naman kami no’ng sales lady kaya hindi rin kami nagtagal doon.

Akala ko dahil sa kumosyon ay hindi na matutuloy ang pamimili namin ng mga damit ko kaso lahat nang gustong ipasukat ni Klaus sa akin kanina ay binili niya.

“Klaus, s-sorry.”

Maharas siyang bumuntong hininga.

“Sorry d-dahil napaaway k-ka dahil sa akin. Alam kong a-ayaw mong makialam k-kanina pero dahil—”

“Dahil nandilim ang paningin ko sa gagong iyon, sinuntok ko siya.” Pagtatapos niya sa akin.

Yumuko ako at pinaglaruan ang kuko ng daliri. Wala akong ibang gustong sabihin kay Klaus kung hindi ang humingi ng paumanhin sa nangyari. Nagkaroon ng kumusyon sa store dahil sa sa ’kin—dahil kay Franco.

Hindi naman ito ang unang beses na binastos ako o nabastos. May ilang customer talaga ako na tulad ni Franco, mga agresibo at bastos pero hindi ko sila iniintindi. Nasanay na siguro ako kaya hinahayaan ko na lang sila. Iyong mga bastos na pagtawag sa akin, mga sipol, at pangmamaliit, isinantabi ko ang lahat ng iyon.

Pasimple kong nilingon si Klaus na nagdudugtong na halos ang makakapal niyang kilay. Hindi ko ka-ano-ano itong si Klaus. Ngunit niligtas niya ako mula kay Stefano tapos ngayon muli na niya naman akong niligtas mula kay Franco.

Gumuhit ang isang mapait na ngiti sa labi ko. Kung sino pa iyong taong hindi ko kadugo at ekstranghero ay siya pa ang nagpakita sa akin ng kabutihan.

“L-lagi mo na lang a-akong pinagtatanggol, Klaus.”

Tumingin siya sa ’kin. “I just can’t stand there and watch you get harassed by that rascal, Zane. Kahit naman siguro sino tutulong din.” Mataman niyang sabi.

Tinikom ko ang aking bibig.

Kahit sino may kakayahang tumulong pero hindi lahat gustong tumulong. Ilang beses na akong nalagay sa ganitong sitwasyon at wala ni isa ang tumulong sa akin. Lagi na lang si Klaus. Siya lang ang ganito sa akin.

“Let’s go,” biglang anunsyo ni Klaus.

“H-huh?” Lito man ako pero tumayo pa rin.

Mabilis kong kinuha ang cotton buds, alcohol, at iyong ointment—sinilid ko sila sa isang plastic.

“May p-pupuntahan p-pa tayo?”

“May gusto ka bang puntahan?” Ang naging sagot ni Klaus sa akin.

“Wala akong a-alam na m-magandang lugar, Klaus.”

“Inaasahan ko na ’yan.” Buryo niyang wika.

Ngumuso ako sa kanya. “P-pero gusto kong mag-amusement p-park.”

Nagdugtong na ang kanyang kilay. “That’s too childish!”

“Sabi m-mo kasi g-gusto ko.” bulong ko.

“Wala ka bang ibang gustong puntahan?”

Wala talaga akong maisip! Sa tanang buhay ko rito sa mundo, umikot ang aking buhay sa Kempers at sa apartment ko. Nakakapunta naman ako sa ibang lugar kapag kinuha akong escort ng ilang customer pero hanggang ganon lang.

Sa hirap ng buhay ko at sa trabahong meron ako. Wala akong panahon para sa sarili ko. Para akong isang ibon na nakulong sa loob ng mahabang panahon sa isang hawla at ngayon na nakalaya na ako—hindi ko na alam kung papaano lumipad. Wala akong muwang sa mundong gusto kong lakbayin.

“W-wala, Klaus. P-pasensya ka na.”

Napa-tsked si Klaus. “Gusto mo ba talaga ang amusement park na ’yan?” Matabang niyang wika.

Lumiwanag ang mata ko kaso mabilis ko silang binawi nang makita ko kung gaano kalalim ang kunot sa noo ng lalaki.

Tumikhim ako at pinaglaruan ang plastic na bitbit.

“N-nais ko siyang s-subukan. M-mukhang masaya siya.”

Napairap siya sa ere.

“Fine—”

“Hala! S-salamat—”

“Pero kumain muna tayo bago tayo pumunta d’yan sa amusement park.” Inis niya putol sa akin.

Gusto ko mang pigilan ang labi ko sa pagngiti kaso ang hirap nilang pigilan lalo na’t ang gaan ng puso ko ngayon dahil sa lalaki!

Dinala ako ni Klaus sa isang kilalang pagkainan. Tinablahan naman ako ng hiya nang makita kong pang sosyal ang restaurant. Karamihan pa sa nakikita ko ay mga couples o kundi naman ay pamilya ang kumakain.

Para akong bata na nakasunod lang kay Klaus at ayaw kong humiwalay sa kanya. Isa pa, na-trauma na ako roon sa pagkikita namin ni Franco. Tingin ko tuloy kahit saan ako pumunta ay may mga matang nakasunod sa akin. Pakiramdam ko anumang oras ay may aatake sa akin!

“Good morning, sir Klaus! Si Ma’am Klaria po ang hanap ninyo?”

Kumunot ang noo ko nang salubungin si Klaus ng isang waitress. Kilala niya si Ma’am Klaria at si Klaus!

“No,” simpleng sagot ni Klaus.

“Ah, okay po. Sa usual spot ninyo, sir? Vacant po siya today.”

Tumango naman si Klaus. Matamis na ngumiti sa kanya ang babae at giniya kami sa aming table. Ako na ang naghila sa upuan ko. Binigyan kami ng menu no’ng babaeng waitress.

“Anong gusto mong kainin?” tanong ni Klaus sa akin, nakababa ang menu ni Klaus, tama lang na makita ko ang matangos niyang ilong.

“I-ikaw…”

Napasinghap ang babaeng waitress na naghihintay sa amin.

Kumurap ang mata ko. “Ay, ibig k-kong sabihin… kung a-ano na lang ang o-order mo…, Klaus.” Habol ko naman pero umakyat na ang dugo ko sa aking pisngi.

Naipit ko ang labi gamit ang aking ngipin dahil sa hiya!

Pagkatapos naming mag-order ay umalis na rin iyong waitress. Nang may dumaan na waiter ay humingi ng sparkling water si Klaus. Nakuryoso naman ako roon kasi para siyang Sprite. Tinikman ko siya kaso nadismaya ako kasi ’di naman espesyal ang lasa. Parang may kagat lang sa bibig kaso tubig pa rin, pinaganda lang ang pangalan!

Tumunog ang telepono ni Klaus at sinagot niya lang iyon sa harapan ko.

“Galicia,” sagot niya sa tawag. “I don’t think I can come… yeah, I wish to come to Japanese Grand Prix, pero magbabantay ako ng mga pamangkin ko… mmm, yeah, I miss loitering around Alfa Duccini pit area… good luck, Morris!”

Hindi ko mapigilang hindi makuryoso sa taong kausap ni Klaus. May ngisi kasi sa labi niya.

Nang ibaba niya ang tawag ay nagtama ang mga mata namin.

“It was my friend.” sabi niya para bang nababasa niya sa ibabaw ng ulo ko ang malaking tanong na nasa aking isip.

“Close k-kayo?”

“Hmm,”

“Nasaan siya n-ngayon?”

“In Hungary, doon ang next race niya.”

“Anong r-race?”

“Hindi mo rin siguro alam ito. Kaya huwag ka ng maraming tanong!” Pagpatay naman ni Klaus sa usapan namin.

Ngumuso ako sa kanya.

Maingay siyang bumuga ng hangin. “It’s F1—Formula 1. It’s the highest class of international racing for single-seater cars, and the season usually runs for about ten months each year, from March to December.”

“H-hala, ang haba naman! May p-pahinga pa ba sila n’yan?”

Natawa siya. “Of course, they do! They have what they call the winter and summer break that are worth a month each. But yeah, nilalaan din sa training ang mga panahon na ’yan.”

Ang simpleng mga tanong ko kay Klaus ay humaba, ang dami niyang alam doon. Mula sa simpleng pagkwento niya sa teams, drivers ng F1, mga pit crews, at marami pang iba na hindi ko na mahabol pa.

Sa bawat sagot ni Klaus sa akin tungkol sa mga F1 na tanong ko, pansin ko ang pagkislap ng mga mata ni Klaus. Para siyang nagiging ibang tao kapag tungkol sa F1 ang pinag-uusapan. Relax ang kanyang noo at may ngiti sa labi niya.

“Hindi mo b-ba naisipan na s-sumali sa ganyan?”

“Saan? Maging F1 driver?”

“O-oo,”

Nawala ang ngiti na nanirahan sa kanyang mga labi. Tila natupok ito sa simpleng tanong ko.

“Being an F1 driver has always been my dream since I was young. Mahirap din siya pasukin. Kasama ko na si Morris, iyong kaibigan ko na tumawag kanina, mula sa karting days namin. But unfortunately, I broke my shoulder in one of the races when we were teens.”

Ibig ko pa sanang magtanong sa kanya, nais ko pang marinig ang karugtong ng kanyang kwento ngunit dumating na ang mga pagkain namin!

“Let’s eat so that we can go to the amusement park that you’re suggesting.” Muling bumalik ang pagiging masungit ni Klaus.

“Mm!” Tango ko at pinulot ko ang kutsara at tinidor.

Masaya kong kinain ang mga inorder ni Klaus para sa akin. Bago sila sa aking panlasa ngunit nagustuhan ko sila at nabusog ako!

Maingay pa ang aking naging dighay!

“Masarap p-pa ang mga luto m-mo rito!” Bulaslas ko pero nakahawak sa puno kong t’yan!

“Really, ha?” Amuse niyang untag.

“O-oo naman!”

---

Hindi pa kami tuluyang nakapasok sa amusement park na aming pinuntahan ni Klaus ay nalula na ako. Lula ako sa laki ng lugar at dami ng pwede naming sakyan! May ferris wheel pa na ang tayog!

“Pasok n-na tayo!” anunsyo ko kay Klaus.

“I’ll get a ticket first.” aniya at napaka-monotone ng boses.

Ay, akala ko papasok kami ng deretso.

“Sige! Ikaw m-muna ang m-magbabayad, ha.”

“Malamang. Wala kang pera eh.”

Lumabi ako sa kanya pero sumama lalo ang timpla ng mukha ni Klaus. Parang konsumisyon na konsumisyon na siya sa pagmumukha ko palang. Wala pa akong ginagawa ngunit batid ko na na yamot na yamot na siya!

Ano kaya ang nagawa ko para maging ganito si Klaus sa akin? Ngumiti ako sa kaya kaso sama ng tingin ang natatanggap ko. Maayos akong nakikipag-usap sa kaya ngunit padaskol siya lagi. Masunurin naman ako kaso siya ang sungit niya sa ’kin! Tingin ko tuloy may nagawang hindi mabuti ang ninuno ko sa kanya para maging ganto siya!

Hirap niyang basahin!

“Excited na a-ako!” Pakanta kong sabi at nauna pa kay Klaus na pumasok sa loob matapos kong isuot ang wristband.

Lumaylay naman ang balikat ko nang maalala ko na wala akong telepono ngayon. Ang ganda sana ng lugar! Maaga pa kaso natatabunan ng makapal naulap ang araw kaya hindi mainit.

“What’s wrong? May kailangan ka na naman ba? Gusto mo n’ong balloon o n’ong bubbles?” Nginuso niyabpa ang lalaking nagtitinda ng balloons at sa tabi no’n ang lalaking nagtitinda ng bubbles.

Nalukot ko ang aking ilong. “Hindi! W-aala lang akong t-telepono.”

“Ano na naman ang gagawin mo sa telepono?”

“P-picture!”

Nababagot niyang hinugot ang telepono niya mula sa kanyang bulsa.

“Pumwesto ka na. Ako na kukuha ng larawan mo!”

“Hala, t-totoo?”

“Gusto mong bawiin ko?”

“A-ayaw!” Mabilis kong sapaw sa kanya, umiling.

Paatras akong humakbang palayo sa kanya. “D-damihan mo ang k-kuha ko, Klaus, ha. Iyong m-maayos din at dapat kuha a-ang ferris wheel!”

Kumurba ang kanyang labi paitaas at nagdugtong ang kilay. Tatanda talaga ang lalaki na ’to ng maaga!

“Dami mong gusto! Bilisan mo d’yan!”

Malapad akong ngumisi sa kanya at gumawa ng ilang pose. Hindi ko alam kung maayos pa ang kuha ni Klaus sa mga larawan dahil nakakunot lang ang kanyang noo habang pumipindot doon sa screen ng telepono niya.

Ilang beses ko nang nakita ang lugar na ’to. Ilang beses ko na rin itong narinig kaso ngayon lang ako nakapunta. Naiiyak ako sa tuwa. Twenty-seven na ako at ngayon ko lang siya naranasan. Ang daming nanakaw na panahon at pagkakataon sa akin dahil sa kahirapan at kalupitan ni Auntie Florence.

Ni hindi ko alam kung itong nararamdaman ko ngayon ay tunay na saya na ba ito o hindi. Nakalimutan ko na kasi kung ano ang pakiramdam no’n.

“Akala ko gusto mo rito. Bakit umiiyak ka na naman?” Sumulpot si Klaus sa tabi ko. Nakatingin siya sa umaandar na vikings. Nakasilid din sa kanyang bulsa ng dalawang kamay.

“N-naguguluhan lang ako, Klaus. Tingin k-ko kasi masaya ako p-pero hindi rin ako s-sigurado.”

“What do you mean?” tanong niya sabay tingin sa akin.

Umawang ang labi ko nang magtagpo ang mga mata namin. Para akong nalulunod sa kanyang kulay chestnut na mata.

“Hindi ko n-na tanda kung kailangan a-ako ngumiti ng ganito. P-palagi lang kasi akong n-nangangamba at takot. N-nangangamba ako kung sino ang m-magiging customer ko. N-natatakot ko kung ano ang g-gagawin ng customer ko sa ’kin. Kaya… hindi ko a-alam, Klaus, kung s-saya na ba itong n-nararamdaman ko ngayon. A-ang bilis ng tibok ng p-puso ko pero hindi siya m-masakit. Umiiyak ako pero ang g-gaan ng dibdib ko.”

Kumalma ang mukha ni Klaus. Nawala ang kunot aa noo niya at naging matimyas ang kanyang hooded na mata.

“It’s happiness, Zane.” Aniya habang nakatitig sa mga mata ko. Kahit saan ako tumingin ay sumusunod iyong mga mata niya.

“H-huh?”

“What you’re feeling right now… that’s happiness. You’re smiling and crying at the same time because you’re overwhelmed with joy. Zane, don’t mistake those tears for sadness. Sometimes, we cry not because we’re hurt, but because we’re so deeply happy. Your heart is racing, but it doesn’t ache—because what you’re feeling is pure happiness, and that’s why it brings both a smile and tears.”

---

This story is already at

chapter 18

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 6

Chapter 6

Zane’s Pov

Ilang segundo akong nakatulala kay Klaus. Akala ko may sasabihin pa siya o may ihahabol siyang biro o pamimilosopo sa akin ngunit nakatitig lang din siya sa akin. Sa ilang segundo kong nakatingala sa kanyang mga mata… wala akong maintindihan. Hindi ko alam kung ano ng tumatakbo sa isip niya habang nakatitig siya sa akin ng malamlam.

Totoo ba talaga ito? Isang lalaking estranghero na biglang dumating sa buhay ko tapos pinapagaan ang dibdib ko? Iyong mga sinabi niya, iyong mga salitang binitiwan niya kanina ay parang pumasok sa utak at dibdib ko. Para itong isang mahika na kayang pagaanin ang pamimigat ng aking puso.

Matulis talaga ang tabas ng dila ni Klaus. Minsan iniisip ko na insensitive siya, walang pakiramdam, bato at malamig ang puso. Ngunit tingin ko nagpapakatotoo lang siya. Sanay lang siyang sinasabi ang gusto niyang sabihin.

Hindi ko lang siguro siya kilala kaya nagugulat ako at naninibago. Nasasaktan sa mga katotohanang lumalabas sa kanyang bibig.

Unang pinutol ni Klaus ang aming titigan sa isa’t isa. Tumikhim siya bago kinuha ang kamay doon sa kanyang bulsa at saglit akong tinapunan ng tingin.

“We don’t have all the time in the world, Zane. Anong gusto mogn sakyan ngayon?” tanong niya—muli na namang bumalik ang kanyang boses sa pagiging istrikto at tila nabuburyo.

Napakurap-kurap naman ako. Humugot muna ako ng malalim hangin at pinuno ang aking dibdib ng hangin.

Anong nangyayari sa akin? Nakatitig lang naman ako sa mukha ni Klaus pero para na akong nalalagutan ng hangin. Wari’y hanggang sa lalamunan ko lang ang hangin.

“G-gusto ko sa ferris w-wheel.”

Tumunog ang dila ni Klaus sa loob ng kanyang bibig at inilingan niya ako. Parang dismayado siya sa aking naging sagot sa kanya.

“Mataas pa ang araw ngayon, mainit. Panghuli na iyang ferris wheel.”

Hinabaan ko siya sa aking nguso ngunit sunod ko namang narinig ang pag-ungot ni Klaus na parang may ininda siya sakit.

“K-Klaus,”

“Huwag ka ngang ngumuso-nguso d’yan!” Banas niyang sabi sa akin.

“H-huh?”

Ngumiwi siya.

“Nakasanayan k-ko na siya. Mahirap s-siya kalimutan o i-iwanan…”

“Tsk! Ano nga bang paki ko sa mga pagnguso mo?”

Dahil doon iba na ang unang sinakyan ko na rides. Sa carousel at frisbee ay hindi ako sinamahan ni Klaus. Sa carousel masyado raw’ng pambata. Sa frisbee ayaw niya rin. Pero sa horror house naman ay sinamahan niya ako!

“Ahhh!” Hiyaw ko sabay yakap sa braso ni Klaus nang may humawak sa balikat ko. Malamig ang kamay ng mga taong multo sa loob ng horror house.

“Psh!” higing lang ni Klaus sa takot ko.

“Akala ko ba gusto mo ito?” Buryo niyang saad.

“Wahh!” sigaw ko muli nang may mahulog mula sa ceiling na manika na may dugo kaso si Klaus nonchalant lang siya at hinawi ang manika sa tabi.

Unti-unti kong binitiw ang kamay ko mula sa pagkakahawak ko sa kanya. Pakiramdam ko ay galit na siya sa paghawak ko sa kanya. Kaso hindi ko tuluyang nabawi ang kamay ko nang walang sabing binalik ni Klaus ang aking kamay sa kanyang braso.

“K-Klaus,” umakyat ang tingin ko sa kanyang mukha na nakatuon lang sa harap namin.

“Humawak ka na lang d’yan. Kargo pa kita kapag nawala ka rito at ngumuwa!”

Maangas siyang bumaling sa akin at ngumisi. Sinuklian ko lang ang ngisi niya ng isang simangot at nguso!

Mariin siyang napapikit at tila nakukonsumisyon sa akin.

“Tara na nga para matapos na tayo sa tang inang horror house na ’to! Dammit! Ang lawak pala nito!”

Hinigpitan ko ang pagkakakapit ko sa kanya. At sinabayan ko ang malalaki niyang hakbang.

“Hindi nn-aman ako bata p-para ngumuwa rito.” Pagtatanggol ko sa aking sarili.

“Hindi ka ngunguwa? Eh, para ka ngang naiihi d’yan dahil sa mga taong sumusulpot d’yan.”

“Nagugulat l-lang ako!”

Narinig ko na lang ang pag-tsk niya. Malapit na kami sa exit ng horror house nang may biglang humila sa paa ko.

“Ahh! Klaus!” hiyaw ko. Pikit mata akong tumalon paharap kay Klaus.

Para akong aatakihin sa puso dahil sa mga taong kumakapit sa akin. Dumadagundong ang dibdib ko sa takot sa kanila. Ang lalamig kasi ng mga kamay nila. Para talaga silang patay!

Siniksik ko ang aking mukha sa leeg ni Klaus! At napadilat naman ako sa aking mga mata nang mapagtanto ko ang aking ginawa.

“H-hala!” Tanging usal ko at nilayo ko ang aking mukha sa leeg ni Klaus. Doon ko lang napagtanto na buhat-buhat na ako ni Klaus. Nakakulampit ang dalawa kong binti sa baywang niya habang ang kamay niya naman ay sinusuportahan ang aking pang-upo!

“I-ibaba mo n-na ko, Klaus.”

“Malapit na tayo sa exit. Kumapit ka na lang d’yan.” Tamad niyang wika.

Tumambol ang puso ko. Hindi ko alam kung galit ba si Klaus o napuno na ba siya sa akin ngayong araw!

“Klaus?” ani ko.

“Hmm,”

Napalunok ako. Wala talagang ka-feelings feelings itong si Klaus. Hindi ko tuloy malaman kong galit na ba siya o ano.

“P-pasensya ka na sa’kin h-ha.”

“Tsk. Ano na naman ’yang sinasabi mo?”

“Wala l-lang.” Sinamantala ko na ang pagkakataon. Niyakap ko na ang aking braso sa leeg niya at inunan ko ang aking mukha sa kanyang balikat.

Ewan ko kung ano ang problema no’ng mga multong nakakasalubong namin ni Klaus dahil sumusulpot sila kaso kapag nakikita nila kami ay natatameme sila. Hindi na sila makagawa no’ng mga nakakatakot na tunog ng halimaw.

“Kung tungkol na naman ’to roon sa lalaking nambastos sa’yo—”

“S-si Franco.” Sapaw ko sa kanya.

“Oh, that asshole. Is this still about what he did and what happened at the store? I tell you, tumigil ka na. Dumudugo na ang tenga ko sa kakabanggit mo ro’n!”

“Hindi n-naman kasi i-iyon.”

“Tsk! Zane, lahat ng ginawa ko hindi mo kailangang ihingi ng pasensya o pasalamat, okay? I do all those things because of my own will and judgment. Don’t feel special—that’s just who I am, okay?”

Ngumuso ako. Mabuti at hindi niya ako nakikita.

“Ibig ko l-lang namang sabihin, p-pasensya kasi dapat n-ngayon… dapat nasa t-trabaho ka. Hindi m-mo dapat ako s-sinasamahan at hindi ka dapat napipilitang s-sumama sa akin. Dahil sa a-akin, nauubos l-lang sa wala ang o-oras mo.”

Dahil nakayakap ako sa kanya, ramdam ko ang kanyang mararahas na pagbuga ng hininga.

Iritang-irita na naman ba siya sa akin?

“Yeah, mahalaga sa akin ang bawat segundo, Zane. Pero hindi ibig sabihin na sinamahan kita rito ay nauubos lang sa wala ang oras ko. Ako ang nag-insist dito. Again, don’t feel special dahil… leisure time ko na rin ito.”

Lumapat ang labi ko sa isa’t isa at tumango.

Hay! Ano ba itong sinasabi ko kay Klaus. Malamang nagmamagandang loob siya. Malamang gagawin niya rin ito sa iba. Ngunit, bakit nga ba pakiramdam ko iba ang turing niya sa akin? Bakit pakiramdam ko espesyal ako sa kanya?

Mabuti lang ang puso niya. Masungit pero maganda ang loob. Natural lang ito sa kanya kaya dapat ilugar ko na itong pag-iisip ko. Dapat tigilan ko na itong pagiging delusional ko. Masyado na akong madrama. Nadadala ko ang buhay ni Shan Cai sa reality imbes na sa fiction lang.

Isinantabi ko ang aking mga hindi kaaya-ayang mga kaisipan na pumapasok sa isip ko. Mas tinuon ko na lamang ang aking sarili sa mga rides.

Halos lahat na ng rides sa loob ng amusement park ay nasubukan ko na. Ferris wheel talaga ang una kong gustong sakyan kaso dahil sa sinabi kanina ni Klaus ay niliban ko ito.

Tama naman nang magpahinga kami ni Klaus sa bench na malapit sa fountain ay hindi na maaraw.

“Here,” aniya sabay abot sa akin no’ng isang corndog.

Malimit akong ngumiti sa kanya at tinanggap ko ang corndog.

“How are the rides so far?” tanong niya sabay akupa sa bakanteng espasyo sa tabi ko.

“Natuwa a-ako. Ngayon lang y-yata ako nakalabas ng ganito k-katagal at saka… masaya ako, Klaus. S-sobra!” ani ko sa kanya sabay ngiti nang malapad. Isang ngiti na totoo. Ngiti na kailanman hindi ko inaasahang magagawa ko.

“Ang d-dami mong gastos s-sa akin n-ngayon, Klaus.”

“Don’t think about it. Idagdag ko ito sa utang mo sa’kin.”

“H-huh?”

Natawa siya. “Silly, nothing! Kumain ka na para makasakay ka na sa ferris wheel mo.”

Kumagat ako ng malaki sa corndog ko. Bumilog tuloy ang aking pisngi.

“Ako l-lang mag-isa? Hindi mo ako s-sasamahan?”

“Hindi na. Malaki ka na naman.”

Lumabi ako sa gitna ng busog at bilog kong bibig.

Masama talaga ang dugo ni Klaus sa nguso ko dahil nang makita niya ito ay nagusot ang kanyang gwapong mukha.

“Sayang n-naman akala ko t-tayong dalawa ang s-sasakay.”

Bumuntong hininga siya. “Ayaw ko sa ferris wheel. Masyado siyang pambata at corny para sa akin.”

“Dahil ba m-matanda ka na?” Inosente kong tanong sa kanya na kina sama naman ng kanyang tingin sa akin.

“Ako matanda?” Parang naiinsulto niyang anas.

“O… oo.”

Umawang lang ang kanyang labi na parang hindi niya inaasahan ang aking sagot sa kanya. Akala niya siguro ay babawiin ko iyong sinabi ko.

“Tsk!” Inis niyang untag. “Ubusin mo na iyang pagkain mo nang makasakay na tayo sa ferris wheel!”

“Hala! S-sasamahan mo n-na ako?” Hindi makapaniwalang anas ko.

“Oo, sasamahan kita para matulak kita sa taas!”

Nanlaki ang mata ko sa kanyang sinabi.

Tama naman nang sumakay kami ni Klaus sa ferris wheel ay palubog na ang araw. Naghahalo na ang kulay lila at kahel sa langit, hudyat na malapit nang kumagat ang dilim.

“Ang g-ganda!” Mangha kong sambit at nakakapit sa salamin na dingding. Ang mga ilaw na mula sa mga gusali, bahay, at ilaw ng kalsada ay tila mga bituin sa taas.

Ang ganda nilang tignan. Mula sa taas ang ganda nilang tignan, parang ang linaw ng mundo. Ang sarap nilang tingnan na wari’y walang gulo, walang maiingay na sasakyan, mga away, at magulong buhay ng mga tao. Ang panatag.

Ang buhay ay tulad lang din nitong ferris wheel. Masarap dito sa taas, kalmado, maaliwalas, at walang gulo. Ngunit, hindi ito laging nasa taas. Laging may naghihintay na ingay at gulo sa baba. Sa bawat pagbaba ay nando’n ang takot at kaba na baka hindi na muling makaka-akyat pa.

Tulad ko, hindi ko inaasahan na aahon ako mula sa baba. Akala ko mananatili na ako roon. Nanibago ako sa unti-unting pag-akyat ng buhay ko sa taas. Natatakot ako sa maaring pagbagsak ng buhay ko.

At hindi ako makakaahon mula sa baba kung hindi dahil sa tulong ng tao na kasama ko ngayon. Ang ekstranghero na nagpakita sa akin ng totoong kabutihan.

“S-salamat, Klaus!” Masayang sabi ko sa kanya pero tumango lang siya.

Bitbit ko ang saya sa mga sumunod na araw. Hindi mabura-bura sa isip ko ang pagpasyal ni Klaus sa akin. May hindi magandang nangyari kaso natakpan naman iyon ng saya.

Naninibago ako dahil pakiramdam ko kahit nasa bahay lang ako ni Klaus ang gaganda ng suot ko at ang ganda nilang isuot! Komportableng-komportable ako. Mabigat man sa bulsa ang presyo, magaan naman ito isuot.

Nanonood ako ng Meteor Garden sa Netflix kaso nakatulugan ko ito. Ngunit ang aking mahimbing na pagkatulog ay nabulabog sa mga boses ng bata—mga batang babae!

“Oh,”

“Who is he, Tito Klaus?”

“Ah, I thought he was a she!”

“Right? He’s so, so beautiful!”

“His cheeks are so smooth and fair!”

“Dani, Dalia,” anang naman ng boses ni Klaus dahilan upang matigil ang dalawang batang babae sa pagsasalita!

Tuluyan na akong nagising at nagmulat ng mata. Ganon na lamang ang kinalaki ng mga mata ko nang bumungad sa akin ang dalawang bata.

Dumistansya naman sila nang magising ako pero may ngiti sa kanilang mga labi na tila tuwang-tuwa sila sa akin!

Nahanap ng mata ko si Klaus. “K-Klaus,”

“Mabuti naman at nagising ka.” ani ng lalaki. Hinawakan niya ang dalawang bata. “They’re my nieces. Sila ang tinutukoy ni Mom na babantayan mo.”

“H-hi!” Awkward akong kumaway sa mga bata.

“Hello, kuya you’re so beautiful po!”

“Yes po! I thought you were tito Klaus’s wife!”

“Dalia!” Malakas na angal ni Klaus.

Humagikhik ang dalawang bata!

“You’re going to be our babysitter, Kuya? What’s your name?”

Sumugat naman ang ngiti sa labi ko. “Ako si Z-Zane. Kuya Zane n-na lang ang itawag n-ninyo sa akin!”

“Hello, Kuya Zane! I’m Dalia po!”

“And I’m Dani, Kuya! I’m ate Dalia’s baby sister!”

Hindi ko alam kung papaano ko aalagaan ang dalawang batang ito. Ang isa mukhang mahinhin pero mukhang pilyo. Ang isa naman may pagkatuso pero palangiti!

“At ikaw ang magbabantay sa kanila dahil iyan sinabi mo kay Mom, Zane.” Wika naman ni Klaus.

---

This story is already at

chapter 20

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 7

Chapter 7

Zane’s Pov

Akala ko mahihirapan ako sa mga pamangkin ni Klaus kaso hindi naman mahirap pakisamahan ang mga batang ito. Ang bibibo nila! Grumpy si Klaus at daig pa ang babaeng may buwanang dalaw kung mag-iba ang mood. Ibang-iba itong mga pamangkin niya! Hula ko, kung hindi nagmana itong mga bata sa kanilang ama na kapatid ni Klaus, nakuha ng mga bata ang pagiging bibo sa kanilang ina.

Sa kanan ko ay si Dalia at sa kaliwa ko naman ay si Dani. Pareho silang may papak na straw no’ng juice. Nasa baso na naman iyon kaso gusto nilang may straw kapag umiinom!

“Ganyan sila kaya hayaan mo na.” Ani pa ni Klaus kanina.

Kaming tatlo ay nandito sa sala at nanonood ng Meteor Garden! Binalikan ko pa ang episode ko kanina kasi nakatulugan ko siya. Si Klaus naman ay nasa kusina, nagluluto siya ng dinner namin. Tingin ko pihikan sa mga pagkain ang dalawang bata kaya mas pinili niyang magluto para sa amin.

“Urg!” Mabilis na lumipad ang mata ko kay Dalia nang dumaing siya. Niluwa niya ang straw. “I don’t like that girl with curtain bangs!” Turo niya pa kay Shan Cai sa screen. “She’s so gullible!”

Hindi na maiguhit ang mukha ni Dalia habang nanonood ng Meteor Garden! Tingin ko kung nasa harapan lang namin ngayon si Shan Cai ay sinabunutan na niya ito.

“But Shancai is very friendly, ate Dalia.” ani naman ni Dani sa kaliwa ko. Si Dani ay nakangiti lang habang nanonood.

Parehong bilog ang mukha nilang dalawa at may pagkakahawig sa kanilang mukha kaso si Dani may magaan na awra at pangiti-ngiti lang. Samantalang si Dalia naman na nakakatanda ay nagtatagpo ang kilay at may pagka-strict ang mukha. Nakikita ko sa kanya ni Ma’am Klaria.

“Yeah, she’s friendly, Dani, and that brings her into danger! Look at that!” Minuwestra pa ni Dalia ang kanyang kamay sa TV.

Na-kidnap si Shan Cai.

Totoo naman kasing ang dali ring maniwala ni Shan Cai. Naniniwala na ako rito kay Dalia na gullible nga siya.

“Inaway niya pa si Dao Ming Si because of that guy’s brother!” Sunod na ungot ni Dalia.

“Do you like Dao Ming Si, ate Dalia?” Usisa naman ni Dani sa kanyang kapatid.

Binaba ni Dalia ang kanyang inumin.

“I hate him too, Dani. They’re a bunch of idiots!”

Tumawa si Dani sa naging sagot ng kanyang kapatid na para bang inaasahan na niya iyon. Pero napagitla ako roon dahil sa rahas ng mga salitang lumabas sa bibig ni Dalia! Mukha nakuha niya iyon sa kay Klaus!

Yumakap ang braso ni Dalia sa akin at ngumiting aso siya sa akin. Kinilabutan ako roon. Parang may balak siya sa akin o ano!

“How about you, Kuya Zane?” si Dalia.

“H-huh? Anong a-ako?”

Humagikhik si Dani sa isang tabi ko.

“Do you like Dao Ming Si?”

Umiling ako kay Dalia. “Thought so! I know you don’t like guys with a bad temper!”

“P-papaano mo n-naman nasabi iyan, Dalia? Ngayon lang tayo nagkakilala.”

Nagkrus siya sa kanyang braso at humingang malalim.

“Kuya, you’re mabait. Kaya mabait din ang gusto mo. I know you don’t like guys like Dao Ming Si and tito Klaus, no?”

Muntik na akong maubo nang masali sa aming usapan si Klaus.

“H-hindi naman s-sa ganon—”

“That’s why we like you, Kuya Zane, kasi mabait ka! We feel your good heart!” Gumapos naman ang braso ni Dani sa kabilang braso ko.

“I thought magiging boring kami ng sister ko rito, Kuya Zane, kasi si Tito lang ang kasama namin. Pero nandito ka po! Hehe!” si Dalia.

“A-ayaw n’yo b-ba kay Klaus—sa Tito n-ninyo?” Pabulong kong tanong sa kanila dahil baka nakikinig lang sa amin si Klaus. Baka sumpungin iyon at biglang maisipan na i-kickout ako rito sa bahay! Mahirap na.

Umirap si Dalia. Bumuntong hininga naman si Dani.

“Tito Klaus is old, Kuya Zane. That’s why he is a killjoy! He is grumpy and strict.” ani Dalia

“Though we love him pa rin naman, Kuya Zane!” si Dani naman.

“Ayaw mo rin kay tito Klaus, Kuya?”

Bahagya akong natawa nang pabulong din na nagtanong si Dalia sa akin.

“I bet you don’t like him too, kuya!” Segunda pa ni Dani.

Napakurap-kurap ako sa kanilang mga pinagsasabi. Papaano na ito ngayon? Inaalagaan ko ang reputasyon ko kay Klaus kasi ito ang kumupkop sa akin pero itong mga pamangkin niya ay sisirain pa iyon!

Bahaw ang naging ngiti ko sa kanila. Hindi nga mahirap bantayan at pakisamahan ang mga batang ito pero hindi ko alam kung ano ang tumatakbo sa mga isip nila!

“Hindi n-naman sa ganon, Dalia, Dani. Ang t-tito ninyo k-kasi… mabait siya s-sa akin.” Dahan-dahan kong untag, tila nag-iingat na huwag kong maapakan ang bubog na nilalatag nila.

“So you like our Tito, Kuya?!” Bulaslas ni Dalia.

Si Dani ay eksaheradang suminghap!

“H-hindi naman g-gusto na a-ano…”

“Kuya Zane, our Tito might be handsome and oozing with sex appeal, but he’s not mabait.” Madramang untag ni Dalia.

“Right, Ate. Tito has nasty behavior!”

Tingin ko sinisiraan na ng magkakapatid si Klaus sa akin.

“Ano k-kasi, Dalia, Dani… a-ang tito Klaus ninyo… siya ang n-nagligtas sa akin. Dalawang b-beses na niya akong niligtas at p-pinatira niya pa ako rito sa bahay niya. Kaya… para sa akin mabait siya at… g-gusto ko siya. P-pero hindi—”

“Hindi tulad ng feelings ni Shan Cai kay Hua Ze Lei.” Pagtatapos ni Dalia sa akin, wari’y ang talino niya sa puntong iyon.

“T-tama! Ganon n-na nga!” Ngiting sambit ko naman..

“Matagal ka na po rito, Kuya? Do you share a bed with Tito?” Ang kuryosong tanong naman ni Dani sa akin na siyang kinasamid ko sa aking laway!

“Hindi!” Deretsong sagot ko. “Hindi nga k-kami nagsasama s-sa iisang kwarto. Malaki n-naman kasi ang bahay at saka… hindi p-pa ako masyadong matagal rito, w-wala pang i-isang buwan!”

“But our Tito trusts you po kasi ikaw po ang magbabantay sa amin ni Ate Dalia.” Wika ni Dani.

“S-siguro kasi iniiwan l-lang niya ako rito at naging m-mabait naman akong k-katulong.”

“Kuya Zane, I think you’re more than a helper for Tito!”

Biglang nagwala ang dibdib ko sa sinabi ni Dalia. Hindi ko mawari kung bakit bigla akong kinakabahan.

“I think he saw you as his friend.” Dagdag naman ni Dalia mayamaya.

“I thought so, Ate, because Tito Klaus wouldn’t entrust our safety to Kuya Zane if he were just an ordinary helper.” Suporta pa ni Dani kay Dalia.

Ewan ko. Sa simpleng mga katagang iyon ay parang huminahon ang lahat ng gumugulo sa aking isip. Para bang ang katagang kaibigan ay isang remedyo sa aking magulo at nakakalason na mundo.

May mga tao naman akong naging malapit doon sa Kempers—mga kapwa ko entertainer. Ngunit iba itong nararamdaman ko ngayon. May dala itong galak at kakaibang sipa sa aking dibdib.

Kung totoo man ang sinasabi ni Dalia… masaya akong maging kaibigan si Klaus.

Klaus’s Pov

Nakahilig ako sa hamba ng pinto at tinatanaw ko si Zane kasama ang mga pamangkin ko. Madaldal, malikot ang isip, at tuso ang mga pamangkin ko pero sa nakikita ko ngayon mukhang mga maaamong tupa ang mga ito. Lingkis pa nang lingkis kay Zane.

Hindi naman sila ganon na-clingy pero bakit kay Zane ganon sila? Dahil ba mahinhin ito at mukhang mauuto nila?

Tapos na akong magluto sa hapunan namin kaya tatawagin ko na sana sila kaso mukhang seryoso ang kanilang pinag-uusapan. Iniwan na nga nila ang TV.

I remember what Zane told me—he doesn’t want to have a family either. That being said, I can confidently say he doesn’t want to have children of his own. And yet, there’s this obscure quality about him that draws young hearts in like a magnet.

Just by watching them, I can see in my nieces’ eyes how much they adore Zane. The way their eyes sparkle just from listening to him is undeniable proof of how kind he can be toward children.

Sweet Christ, I don’t know what’s happening to me lately, but I think it has something to do with this little human I’m carrying. Zane is like a baby wolf—he may not know how to howl just yet, but once he learns… I’m sure he’ll bring havoc.

I sighed.

Bakit ko ba ito iniisip? Ano ba kasing meron si Zane at bakit panay ang tambay niya lately sa isip ko? He was renting my mind more than necessary!

“Zane!” Malakas kong tawag kay Zane.

Sabay sila ng mga pamangkin ko na bumaling sa akin. Tumaas ang kilay ko nang makita kong namula si Zane at kinagat ang labi.

My lips formed into a thin line. What the hell? Iyang kagat-kagat niya sa maputla niyang labi ay hindi ko na talaga nagugustuhan!

“Tito!” si Dani.

“Dinner’s ready.” I spoke plainly and gestured with my head toward the dining area.

It was Zane who pushed himself off the couch first, helping my nieces down—even though Dalia and Dani were old enough to get off the couch by themselves. Still, they gladly accepted Zane’s hand, and smiles spread across their faces. I’ve never spent much time with my nieces since they moved abroad, but I know they’re not usually as playful around other people. Most of the time, they’re quiet. But seeing them smiling and comfortable with Zane convinces me that I can trust him with them.

Inalalayan pa ni Zane sina Dalia at Dani na umupo sa silya. Akala ko uupo na rin siya kaso inasikaso niya pa pati ang mga pagkain ng mga bata.

“A-anong gusto n-ninyo rito?” He asked, smiling to Dalia and Dani.

“That po, kuya!” Turo ni Dani sa niluto kong pork adobo.

“Okay,” nakangiting untag niya at naghain para kay Dani. “Ikaw, Dalia anong g-gusto mo?”

“Fish po!”

Nice! Nagiging magalang ang mga pamangkin ko! Kung sa akin pabalang sila sumagot pero kay Zane para talaga silang maamong tupa. 

Pinagmamasdan ko lang si Zane na inaasikaso ang mga pamangkin. Nilapit niya ang drinks kina Dalia at Dani, sinisiguro niya ng comfort ng mga pamangkin ko. May straw na rin ang baso ng mga pamangkin ko.

My eyebrows knitted when I saw him staring as he bored his eyes into my nieces, who were eating enthusiastically.

“Zane,” tawag ko kay Zane. Natulala na kasi siya.

“O-oh… may kailangan k-ka, Klaus? W-wine ba?”

I shook my head lightly. “Umupo ka na. Dalia and Dani can handle themselves already. They’re already big girls.”

Isang tingin pa ang binigay niya sa mga pamangkin ko bago niya ako nginitian at tumungo sa kaliwa ko.

“S-sigurado kang ayaw m-mo no’ng wine?”

“Hmm. That’s why help yourself. Kumain ka na.” Asikasong-asikaso ang mga bata pero siya hindi naman iniintindi ang sarili!

As we ate our dinner, Dani and Dalia were discussing Dao Ming Si and Shan Cai—people I had no idea about! While my nieces were busy arguing about these names, I turned my head to Zane, only to find him smirking playfully as he watched them debate.

I suddenly felt a punch in my stomach as my eyes lingered a little too long on Zane’s pale lips. I purposely cleared my throat to break his gaze. He looked at me. Parang sumigla ang mata niya nang tumingin siya sa akin. O baka guni-gini ko lang iyon!

“I have to go to my pit shops tomorrow. Ikaw ang maiiwan sa mga pamangkin ko.” sabi ko sa kanya.

“W-walang problema, Klaus. Ako n-na ang bahala s-sa kanila.”

“Mmm. Pinapaalala ko lang. Ikaw naman talaga ang magbabantay sa kanila.”

Zane’s lips parted slightly.

I shut my eyes tightly. Jesus Christ! Since when did I become so captivated just by looking at someone else’s lips?

Sa gabing iyon halos hindi ako makatulog. Naninibago na ako ng husto sa sarili ko. It seems like some spell was cast on me.

Kinabukasan, inabala ko ang aking sarili sa main branch ng aking car pit shop, Riders Pit Garage. Sa kasalukuyan, may sampung branches na ang aking pit shop na nakakalat sa buong Central at ibang bahagi ng Luzon. Plano ko rin palawakin ang negosyo sa Visayas at Mindanao.

“Boss, okay lang po kayo?” tawag sa akin ni Olsen, isa sa mga staff ko.

“Yes?”

Kumamot siya sa kanyang batok bago inabot sa akin ang clipboard.

“Tapos na ako sa inventory, boss.”

“Okay, thanks, Olsen.”

Bumuntong hininga ako at saka binagsak ang tingin ko sa clipboard.

“Hindi pa ba dumating ang delivery ng mga tire?” tanong ko kay Olsen habang ang mata ay nasa clipboard.

“Sa mga 195/65R15 Tire Michelin, boss, bukas pa raw ang delivery.”

Tumango ako. Mababa na ang stock quantity no’n.

“Make sure to count the tires once na dumating. Baka hindi ako makapunta rito bukas.”

In Riders Pit Garage, we offer parts, maintenance, and full car repair services.

Gabi na nang makauwi ako. Naipit ako sa traffic at ang lakas pa ng ulan. Pumasok ako sa bahay at pansin ko kaagad ang katahimikan sa bahay ko.

“Zane?” Ang pangalan niya talaga ang unang lumabas sa bibig ko.

Pumunta akong kitchen dahil baka nando’n siya. Mahilig kasi siya uminom ng gatas tuwing gabi. Kaso wala akong makitang Zane sa kusina. Kumatok ako sa pinto ng kanyang kwarto kaso walang sumasagot! Pinuntahan ko naman ang silid ng mga pamangkin ko kaso patay na ang ilaw at tulog na sila.

I closed the door behind me and sauntered back into the living room. In one swift motion, I unbuttoned the next two buttons of my long-sleeved polo, feeling the cool air brush against my skin.

“Zane?” Lumabas ako ng bahay.

“Fuck!” I cursed as the rain poured so hard that my voice was drowned by the relentless splatter of water.

I stormed toward the backyard of my house, furious—each step filled with desperation. But my frantic pace came to an abrupt halt when I saw Zane standing there in the middle of the downpour.

He was kneeling on the wet grass, his hands frantically sweeping over the damp, green blades as if searching for something lost.

“Zane!” I grabbed his arm roughly, anger flaring inside me. For a moment, I thought I might actually break his bones.

“K-Klaus!” Kahit na sa gitna ng ulan, kita ko sa mata niya na umiiyak siya.

“What are you doing?!” Matigas kong tanong sa kanya. Nanlilisik na ang mga mata ko.

“K-Klaus bitiwan mo a-ako. Kailangan kong m-mahanap ang n-necklace ni Dani! Nawala k-ko ang necklace niya!” He panicked.

“What?!” I said in between my gritted teeth.

“Naglalaro k-kami kanina. Aksidente nasagi n-ng kamay ko ang necklace niya. H-hindi ko mahanap a-ang necklace niya!” He cried, clutching onto my arms tightly.

There we were—two drenched fools standing in the rain-soaked backyard. My eyes locked onto his deep, misty black orbs. It was too late to pull away from the ocean that was dragging me under. His eyes were all I needed—to get lost, and I can’t find my way back to who I used to be.

---

This story is already at

chapter 22

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 8

Chapter 8

Zane’s Pov

“Iiwan ko itong extra phone ko sa’yo. Naka-save na rin ang personal number ko rito. In case of an emergency, don’t hesitate to call me. Kapag may gustong ipabili sina Dani at Dalia, itext mo rin sa akin. Gawan mo ring ng gatas dahil iyon ang iniinom nila sa umaga. Kuha mo ba?”

Kaagad akong tumango kay Klaus at tinanggap ang kanyang extra na phone gamit ang dalawa kong kamay.

“N-nakuha ko, Klaus.” Sabi ko at napakagat labi.

Sumama ang mukha niya bigla. “Mabuti kung ganon. Aalis na ako.” Pabagsak niyang sabi.

Maagang umalis si Klaus dahil sa kanyang trabaho pero nag-iwan naman siya ng mga lutong pagkain. Nagluto pa siya bago umalis at i-reheat ko na lang daw. Hindi ko rin nakalimutan ang bilin niyang bigyan ng gatas ang mga bata paggising ng mga ’to.

Nang magising sina Dalia at Dani inaya ko silang magbreakfast. Tinabi ki na ein sa breakfast nila ang gatas. Pagkatapos ay naligo sila. Habang silang dalawa ang nasa banyo, ako naman ang naghanda sa kanilang isusuot!

Nilagay ko sa ibabaw ng kama nila ang kanilang pamalit. At ilang minuto lang ay lumabas na sila ng banyo. Tinulungan ko sila sa pagsintas no’ng lace sa kanilang floral dress.

Hindi ko mapigilang hindi hangaan ang mga magagandang pamangkin ni Klaus. Ang kanilang buhok ay may pagka-blond. Taliwas sa kulay itim na buhok ng kanilang Tito Klaus. Maputi din sila at saka parang pilak ang kulay ng mata. Kung hindi lang sila nagta-tagalog ay masasabi ko talagang mga foreigners sila.

“Kuya Zane?” saad ni Dani habang pinapatuyo ko ang kanyang buhok gamit ang isang towel.

Naka-upo si Dani sa gitna ng nakahiwalay kong hita. At sa harap namin ay ang full-body mirror.

“Ate Dalia and I talked in the bathroom kanina.”

“Hmm.” Higing ko lang at binaba ang towel saka sunod na pinulot ang suklay.

“Can… can we call you Tita Zane instead of kuya Zane?”

Tumuon ang mata ko sa salamin na nasa harap namin. Si Dalia nasa tabi ko, naka-indian sit siya at pinaglalaruan ang hem ng tshirt ko. Ngumunguso pa ito. Lumipat ang mata ko kay Dani na nakatitig sa akin mula sa salamin. Lumalabi rin siya.

“Iyon b-ba talaga a-ang gusto ninyo?”

Sabay silang tumango sa akin. Sumisilip ang ngiti sa kanilang labi.

“Yes po!”

“Opo!”

Sumilay ang isang ngiti sa labi ko. “Sige. Wala namang kaso sa akin kung ano ang tawag ninyo sa’kin. Basta huwag kayong makulit, ha. Wala pa naman ang tito Klaus ninyo rito.”

Masayang tumili ang dalawang bata bago nag-high-five. Sabay silang tumingin sa akin at ngumiti ng malapad.

Lumipat kami sa living area ng bahay. Binitbit naman ni Dani ang suklay at pangtali sa buhok dahil gusto nilang i-braid ko raw sila.

Binuksan ko ang TV at nanood kami no’ng pusa at daga na laging nag-aaway at naghahabulan. Tuwang-tuwa sila roon.

Nasa carpeted na sahig si Dalia at si Dani naman ay kumandong sa’kin dahil siya ang unang ibi-braid ko.

“S-susubukan ko m-muna, ha, Dani. Hindi k-kasi ako marunong s-sa ganito.”

“Okay, Tita Zane!” Magiliw niyang untag.

“Tita Zane, iba nalang po ang akin. Pigtail po.”

Kaagad kong tinanguan si Dalia. Iyon lang ang alam ko. Humagikhik sila ng tawa doon sa kanilang pinapanood. Tom and Jerry pala ang title no’ng palabas. At kahit ako naaaliw sa pusa at daga.

“Dani, Dalia, b-bakit n’yo n-naman naisipan n-na tawagin a-akong Tita Zane?” tanong ko at nakapangiti nang makita ko ang resulta ng pagbi-braid ko sa buhok ni Dani. Hindi ganon ka-higpit ang pagkaka-braid ko sa buhok ni Dani.

Lumingon si Dani sa akin at si Dalia na nanonood no’ng Tom and Jerry ay bumaling din sa akin.

“Because… w-we just want to, Tita Zane.”

“And also… wala kaming Tita sa family namin. Si Mommy walang sister, si Daddy naman brother lang.” Dagdag ni Dalia. “If you’re not comfortable po na tinatawag ka namin ng ganon…”

“O-okay lang! Okay l-lang sa’kin. N-nagtatanong lang a-ako dahil kahapon naman k-kuya ang tawag n-ninyo sa akin. Ayaw k-ko lang na m-maguluhan kayo. K-kasi lalaki ako t-tapos tawag ninyo s-sa akin tita.”

Ngumiti si Dalia. “No, po! Hindi po kami na-confuse. Dani and I know naman, Tita Zane, na boy ka.”

“But you’re really beautiful for a boy, Tita Zane. You have fair skin, deep-set black eyes, and straight hair. You’re like a princess with short hair.” Kinikilig na wika ni Dani.

“T-talaga?”

“Hmm!” Daling ugong ni Dalia. “If you grow your hair longer, Tita Zane, you would likely look like a lovely and pretty woman.”

“B-binobola n’yo n-na ako, eh!” Sa mga munting papuri nila sa akin ay parang may mainit na kamay na humaplos sa dibdib ko. Bagay na hindi ko nararamdaman sa ibang tao na pumupuri sa akin.

“Hindi, tita Zane! We’re telling the truth!” si Dalia.

Sa Kempers lagi naman akong nasasabihan na maganda raw ako, na mukha raw akong inosenteng babae, mas babae pa raw ako sa ibang mga entertainers ng Kempers. Lahat ng iyon… hindi ko naa-appreciate. Ang hirap nilang paniwalaan lalo na kung galing sa mga taong gusto lang naman akong gamitin. Nais lang ang katawan ko.

Half-chinese at half-filipino ako kaya naman maputi ang balat ko. Singkit din itong itim kong mata (pero nanlalaki talaga lalo na kapag nagugulat ako) at maliit ang hugis puso na mukha. Ang tuwid ko namang buhok ay umaabot hanggang sa ibabaw ng kilay ko. Lagi nga akong napupuna ni Auntie Florence no’n na ang putla ko raw.

Kapag tumitingin ako sa salamin hindi ko nakikita ang mga sinasabi nilang maganda. Hinihiling ko nga na nasa hindi na lang ganito ang mukha ko. Siguro kung wala akong ganitong mukha… baka wala ako sa Kempers. Baka hindi ko dinala ni Auntie sa Kempers. Wala sanang mga lalaking tumitingin sa akin na may pagnanasa sa kanilang mga mata.

Kaya nga siguro ako komportable kay Klaus kasi palaging may poot at inis kung makatingin siya sa akin. Mas gusto ko ang ganon. Hindi siya tulad ng mga lalaki na nakilala ko sa Kempers.

Nang mawalan sila ng gana sa panonood ay pinatulog ko sila. Gusto sana nilang maglaro kami kaso mainit pa kasi sa labas. At nang sumapit ang hapon ay natuloy na ang pag-aaya nila sa akin ng laro.

Sinabayan ko sila sa paglalaro nila ng doktor-doktor-an. Kunwari ako ang pasyente at doktor silang dalawa. Pero parang napipilitan lang si Dani sa pagiging doktor niya. Hanggang sa nagluto-lutuan na sila at ako naman ang customer nila.

“Tita Zane, I wanna be a housewife someday!” Kwento ni Dani sa akin. Nakaupo kami sa laruan na silya (nakakatuwa kasi kasya ako), ganon din sila.

“Dani, what kind of dream is that?!” Nagusot ang mukha ni Dalia.

“Why, ate? Gusto ko kagaya ni Mommy. Nasa house lang at naghihintay kay Daddy. Ayaw ko no’ng kagaya sa dream mo!”

“Being a doctor is a very noble profession, Dani. You can help cure sick people and even prolong someone’s life.”

Ngumuso lang si Dani at giniit niya talaga na gusto niya lang maging housewife dahil nasa bahay lang at naghihintay sa asawa niya.

“Ikaw, tita Zane, anong dream mo po? Kagaya po ba no’ng kay Tito Klaus na businessman? What do you want to be, tita?”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa tanong na iyon. Hindi siya mahirap na tanong para sa iba pero natahimik ako roon. Wala pang nagtanong sa akin no’n. Wala pang nagtanong sa akin kung ano ang gusto kong maging. O kahit gusto ko o hilig ko… wala.

Para lang akong hangin sa mundo. Parang hangin na hindi nakikita pero nag-iexist. Mabuti pa nga ang hangin kasi importante siya kahit hindi natin nakikita. Eh ako? May nagpapahalaga ba sa akin? May maghahanap ba sa akin kapag nawala ako? May iiyak ba kapag nawala ko?

Isang malungkot na ngiti ang gumuhit sa aking labi. Kahit nga magkasakit ako ay ako lang ang nag-aalaga sa sarili ko.

“Tita Zane?”

Napaigtad ako nang dumapo ang palad ni Dani sa aking kamay.

“A-ahm, siguro m-maging…” Malaya. “flight a-attendant.”

“Oh, flight attendants are so handsome, pretty, and presentable, tita Zane. Bagay ka po maging flight attendant!” ani Dalia. Ngiwi niyang binalingan si Dani. “You, Dani. Don’t just be a freaking housewife, okay?”

“But I want to be a housewife, ate!”

“Urgh!” Daing lang ni Dalia.

Hinila ni Dalia ang naka-braid na buhok ng kanyang kapatid at ito namang si Dani ay hindi rin nagpapa-awat! Mabilis din nitong hinila ang buhok ni Dalia at tumakbo.

Sumisigaw ako na tumigil na sila dahil baka mapaano sila. May pool pa naman sa unahan. Kaso lang naghahabulan pa sila. Wala akong magawa kung hindi ang habulin sila. Ang bibilis nilang tumakbo. Malapit ko nang mahawakan si Dani nang masagi ng kamay ko ang kanyang kwintas. Parang napigtas iyon at hindi naman iniintindi ng bata. Parang hindi niya napansin. At mukha namang walang nahulog na kwintas kaya inisip ko na hindi iyon tuluyang naputol.

Kaso lang kinagabihan ay doon na hinanap ni Dani ang kanyang necklace. Doon lang niya napansin na nawala ang kanyang kwintas at umiiyak siya dahil bigay iyon ng kanyang Mommy.

Matagal bago tumahan si Dani at nang makatulog sila ay hinanap ko sa labas ang kwintas ni Dani. Kasalanan ko kung bakit ito nawala. Kung sana lang pinagtuonan ko ito ng pansin kanina!

Klaus Pov

I was left with no choice—I had to help him find the necklace. Para kasing hindi siya tatahan at titigil kung hindi niya ito mahanap! As much as I want to yell at him and drag him into the house by force, I just can’t. I have this strong feeling he’ll only sneak back here to look for that damn necklace anyway!

Kahit sa gitna ng maulang gabi, umiinit ang ulo ko sa kanyang mga iyak at hikbi! Thankfully, after almost half an hour of searching, I finally found the necklace near the pool. Nakita ko ang crescent moon na pendant ng necklace ni Dani. Pareho sila ni Dalia no’n.

Nilingon ko si Zane na halos dumapa na sa bermuda grass kakahanap sa necklace.

“Here,” binigay ko kay Zane ng necklace.

Paluhod siyang tumingala sa akin at nanginginig na inagaw ang necklace sa kamay ko.

Mas naging papel tuloy siya ngayon.

“Let’s get inside.” Malamig kong saad.

Nanginginig siyang tumayo at muntik pang matumba kaya dinaluhan ko siya. Napayakap siya sa baywang ko at dumiin ang kanyang mukha sa bumubukol kong hinaharap!

For the love of heaven, anong klaseng kamalasan ito ngayon?

My heartbeat pounded like a war drum in my ears, and a flush of heat surged to my face. I swallowed hard, lowering my gaze—only to meet Zane’s intense, deep-set black eyes.

Basa ang kanyang mukha at nakaawang ang kanyang labi na nakatingala sa akin.

It was a sight I never expected to see—jarring and unsettling. It did nothing to calm my already conflicted mind. Instead, a barrage of indecent, murky images stormed through my thoughts like a meteor shower—blazing, unrelenting, and impossible to escape.

Gumalaw ang kanyang kamay na nakahawak sa hita ko kaya natauhan ako roon!

“G-get up!” Galit kong bulyaw sa kanya.

Nagkukumahog siya sa pagtayo.

“S-sorry, Klaus. Sorry!”

“Get the hell inside the house, Zane,” I said in an icy tone.

I saw how he momentarily lost his breath.

Tinalikuran ko na siya.

Ayaw ko nang dagdagan pa itong nangyayaring delubyo sa utak ko dahil sa kanya. Masyado na siyang abusado sa akin. Hindi na ito tama! Wala nang tama sa mga nangyayari ngayon sa utak ko! I’m going insane!

I think I should take some time to go to the hospital. Kailangan ko na ng full-body check up!

That night nakatulog ako ng maayos dahil sa alak. Mukhang magiging malapit na kaibigan na kami ng mga alak ko rito sa bahay dahil sa aking utak!

I’m having a serious, one-on-one counseling session with myself, staring intently at my reflection in the mirror, my jaw clenched tight. Nakatuko ang kamay ko sa sink at ang basa kong buhok ay nahuhulog sa noo ko.

Pilit kong binabalikan ang mga nangyari sa sarili ko nitong mga nakaraan. Wala namang nagbago sa lifestyle ko. Wala namang major changes sa buhay ko na nangyari except sa pagiging good Samaritan ko kay Zane. At simula nang dumating siya… umuuwi na ako rito palagi. Umiinom ako pero ang utak ko nandito sa bahay. May nakakasama akong babae pero ang utak ko lumipad dito sa bahay ko. I got laid but I was not satisfied.

Tinulungan ko lang si Zane doon sa Stefano na gusto siyang pagsamantalahan. Hinayaan ko siyang tumira sa bahay ko. Dinamitan ko siya. Nilulutuan at niligtas no’ng may magtangkang mang-harass sa kanya.

Ang tanong… gawain ko ba iyon?

Goddammit!

Hindi! Hindi ako ganon kabuti. Hindi ako ganon ka matulungin! Hindi ako bayolenteng tao pero muntik na akong maging criminal dahil doon sa lalaki sa mall!

“You’re sick, Klaus,” I said to myself, looking helplessly into the mirror. “There’s nothing wrong with your mind. It’s your heart that’s sick.

Yeah, may sakit lang ako.

---

This story is already at

chapter 24

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 9

Chapter 9

Zane’s Pov

“Lintek na bibig ’yan, Zane! Tumahimik ka!” Nanlilisik ang mga mapulang mata ni Papa sabay kuyom niya sa bibig ko.

Mas umingay ang iyak ko sa takot at kaba habang nakatingin kay Papa na parang hindi na niya ako kilala. Parang napanlilimutan na siya sa kasalukayan at nakalimutan niyang anak niya ako.

“P-papa, masakit p-po!” Hikbi kong daing at hinawakan ko ang kanyang palapulsuhan para ilayo ang kanyang kamay sa bibig ko ngunit mas diniin niya ang kamay sa bibig ko.

Naliligo na ako sa aking pawis, luha, at sipon dahil sa kakaiyak. Nasa isang sulok na ako ng bahay at nakasalampak sa sahig. Walang-wala ang lakas ko sa lakas ni Papa.

“Pa, t-tama n-na po!” Sunod kong wika, nanlalabo ang aking paningin at kumikirot ang aking bibig dulot ng pagkakakuyom ni Papa sa akin bibig.

“Putangina mukha ito! Manang-mana sa ina mo!” Mariing wika ni Papa at sabay ring dumiin ang kamay niya sa aking bibig.

“P-pa!”

“Papa, papa, papa! Litseng buhay ’to! Iniwan tayo ng mama mo, Zane. Ginawa ko naman ang lahat pero do’n pa rin siya sumama sa tsinong iyon! Tapos nag-iwan pa siya ng bubuhayin sa akin! At pananahimik na nga lang ang magagawa mo sa pamamahay na ’to! Hindi mo pa magawa!” Singhal ni Papa sa pagmumukha ko.

Pagkatapos no’n ay marahas niyang binitiwan ang bibig ko. Abot-abot ang tahip ng aking dibdib nang pakawalan niya ako. Ang maliit kong katawan ay mas niyukyok ko sa dingding at niyakap ang katawan na nanginginig.

Tinago ko ang aking mukha sa aking tuhod. Diniin ko ang aking kamay sa aking tenga pero ang pagwawala ni Papa sa loob ng bahay ay naririnig ko pa rin. Ang pagkabasag ng pinggan at paglipad ng kaldero sa kusina, ang pagsuntok niya sa kahoy na dingding, ang mga sigaw niya na parang mga mabibigat na sakong dumadagan sa aking dibdib.

Hindi na siya bago sa akin. Malayo na ang dibdib ko kay Papa simula pa lang nang magkamuwang na ako sa mundo. Hindi niya ako matingnan na may pagmamahal sa mata niya. Lagi siyang galit at kapag ganito na nakainom siya, ako ang binubuntunan niya sa kanyang galit kay Mama—kay Mama na hindi ko kailanman nakita at nakilala.

Laging sinasabi ni Papa na kamukha ko raw si Mama at kahit si Auntie Florence iyon din ang sinasabi sa akin. Iyong poot ni Papa kay Mama ay sa akin niya nabaling. Sinasaktan niya ako. Nahahampas. Sinisinghalan.

Lumaki akong walang kahinahunan. Lumaki ako na tinago ang boses ko. Lumaki ako na takot magsalita dahil kapag nagsalita ako… may kamay na lumalapat sa aking pisngi o ’di kaya’y binubusalan ni Papa ang bibig ko.

Umiiyak ako na walang ingay. Binully ako sa eskwela pero hindi ako nagrereklamo kasi kapag nagsalita ako, alam kong sa huli ako ang masasaktan. Babalikan ako ng mga nambully sa akin at sasaktan nila ako lalo.

“Kawawang bata.”

“Tsk! Iniwan na nga ng ina. Lasinggo at sugalero pa ang ama. Ano pang magiging buhay ng batang ito?”

“Kaya nga hindi ko pinapalapit ang anak ko d’yan kasi anong matutunan ng anak ko d’yan?”

“Magandang bata sana pero sayang.”

Ilan lamang iyan sa mga naririnig ko mula sa aming kapitbahay. Wala akong nagiging kalaro. Sumisilip lang ako sa mga bata na naglalaro sa labas. Pero ayaw ko naman talaga roon sa mga batang naglalaro ng baril-barilan. Gusto ko iyong mga nilalaro ng mga babaeng bata na manika at sinusuklayan. Gusto ring magkaroon ng ganon.

At nang mamatay ang Papa ko dahil sa tokhang kinuha ako ni Auntie Florence at sinama sa kanya. Nilipat niya ako ng eskwela hanggang sa makapagtapos ako ng highschool.

Akala ko giginhawa na ang buhay ko dahil nakawala na ako roon sa hawlang kinalakhan ko. Ngunit ang pag-aakala ko na bagong buhay ay bagong hawla rin pala. Iba lang ng hitsura. Kung ang dati ay sinasaktan ako upang mapasunod at manahimik. Dito sa bagong hawla ko naman ay para akong ibon na tinananggalan ng kakayahang lumipad. Para akong ibon na may pakpak pero hindi ko maipagaspas kasi hinihila ako ng mga taong gusto lang gawing parausan ang katawan ko.

Nang imulat ko ang aking mata bumungad sa akin ang kulay krema na kisame ng aking silid. Mabigat ang aking pakiramdam at parang may nag-aapoy sa loob ng aking katawan. At kahit na ganon ay pilit ko pa ring binangon ang aking katawan.

Nanlaki naman ang mata ko nang makita ko ang oras—alas nuebe na!

Mabilis akong tumayo dahil kailangan ko pang asikasuhin sina Dalia at Dani ngunit umikot na ang aking paningin. Nagkukumahog ako sa pagbalik sa kama at pinikit ang aking mga mata. Humawak ako sa aking noo upang hilutin ito at doon ko napagtanto na nilalagnat ako!

Muli kong pinikit ang aking mata at kinalma ang sarili. Hindi naman ito ang unang beses na nagkasakit ako kaya alam kong makakakilos lang din ako. Sanay na akong lagnatin at walang tumitingin sa akin. Kailangan ko lang ngayon ay Paracetamol at pahinga.

Sumubok akong tumayo ngunit hindi ko inaasahan na dahil sa lagnat ko ay nangatog ang aking katawan. Nilalamig ako pero ramdam ko naman ang init ng aking paghinga.

Tiningnan ko ang kwintas ni Dani na nasa ibabaw ng bedside table. Pinulot ko ito.

Mahina akong tumungo sa pinto at saka lumabas. Tinungo ko ang kwarto nina Dalia at Dani, kumatok ako ngunit walang sumagot doon. Binuksan ko iyon kaso wala na ang mga bata roon. Kumuha ako ng lakas sa dingding palabas at una kong tinungo ang kusina. Doon ko nakita sina Dalia at Dani kasama si Klaus na topless at naka-itim na pants. Bitbit ni Klaus ang dalawang plato.

“Zane,” ani ng lalaki.

Kaagad na lumingon ang dalawang bata sa akin.

“Tita Zane!”

Lumapit ako kay Dani at kahit na pagod at mahina ang katawan ko dahil sa lagnat ngumiti pa rin ako na parang walang nararamdaman.

“D-Dani, i-ito na ang k-kwintas mo.” Parang may bubog sa lalamunan ko nang lumunok ako.

“Omg! Thank you so much, Tita! I thought nawala na siya!” Bumaba si Dani sa kanyang upuan at sinalubong ako.

Sinuot ko sa kanya ang kanyang kwintas. Umusisa naman sa amin si Dalia.

“Good morning, Tita!”

“Good m-morning din, Dalia. Sorry d-dahil matagal akong n-nagising. Tapos na b-ba kayo magbreakfast?”

Masiglang tumango si Dalia at Dani. “Tito Klaus cooked for us, Tita. Nagdi-dessert na lang po kami!”

“Dani, Dalia, halika na kayo rito.” Si Klaus ngunit tila walang narinig ang mga bata.

“Tita, are you okay?” tanong ni Dani sa akin.

Tumayo ako ng maayos sa gitna ng panginginig ko at ngumiti sa kanya.

“Oo n-naman!”

“But you look weary po. Ang eyes n’yo po mukhang tired.”

Umiling ako at nginitian ang pag-aalala ni Dani sa akin.

“Ayos l-lang ako. Kainin n’yo na a-ang dessert n-ninyo.” sabi ko sa mga bata.

Napaigik naman ako nang hulihin ni Dalia ang aking palad. Nais ko mang bawiin ang kamay ko kaso humigpit na ang kamay ni Dalia roon. Napawi ang ngiti ni Dalia.

“You’re so hot, Tita Zane.” ani Dalia at nilingon niya si Klaus. “Tito, tita has fever!”

Nagdugtong ang kilay ni Klaus at lumapit sa akin. Binawi ko ang kamay ko kay Dalia at aalis na sana kaso hinawakan ni Klaus ang braso ko at walang alinlangang nilagay ang palad sa noo ko.

Parang magnet na dumikit ang palad ni Klaus doon sa noo ko at tila nagdadala iyon ng kuryente sa aking katawan. Dumaloy ang kuryenteng iyon sa aking buong katawan.

“K-Klaus, ayos lang n-naman ako.” Mahinang protesta ko sa kanya.

“Go back to your room,” sabi niya sabay bitiw sa akin.

“Klaus kaya k-ko naman. Kaya k-ko naman ang k-katawan ko. L-lagnat—”

“Go back to your room. Take a rest. I’ll bring your breakfast in a minute.”

“H-hindi n-na kailangan—”

“Ang tigas talaga ng ulo. Anong gusto mo? Buhatin pa kita patungo sa kwarto mo?” May inis na niyang untag.

“T-tita Zane, please, follow n’yo na lang po si Tito.” si Dani.

“Tita, you need to rest. Magbe-behave po kami ni Dani while Tito is looking after you.” Dagdag ni Dalia.

“Go,” si Klaus.

Tiningnan ko sila. Napabuntonghininga na lamang ako. Tumango ako kay Klaus.

Humiga ako sa aking kama matapos kong magbihis at magtoothbrush. Pumako ang tingin sa kisame. Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ko ngayon. Lumulundag ang puso ko at may kaba. Iyong spark na naramdaman ko sa pald ni Klaus ay parang nandito pa rin sa dibdib ko. Dinadaga na ito ng todo.

Masyado akong pabigat ngayon kay Klaus dahil sa lagnat na ito. Istriktong tao at kakiba ang tabas ng dila ni Klaus pero hindi talaga no’n naikukubli ang kanyang mabuting puso.

Sinubukan kong ipikit ang aking mata ngunit naglalaro naman sa aking isipan ang pagkapa ni Klaus sa aking noo. Alam kong may lagnat ako ngayon at maaring dulot lang ito ng lagnat. Kaso iyong mukha ko nag-iinit sa tuwing naalala ko ang ginawa niya. Nakakunot noo siya pero inaalala niya pa rin ako? Patanong kasi hindi naman ako sigurado.

Ang kumot ko ay hanggang sa leeg ko na at naka-jacket at padyama na ako nito kaso tumatagos ang lamig sa aking katawan. Nanginginig na ako rito sa ilalim ng kumot.

Ang katok sa pinto ang nagpaputol ng tingin ko sa kisame.

“P-pasok!”

Pumasok si Klaus dala ang isang tray. Nakahinga ako ng mabuti nang makita kong naka muscle tee na siya maliban sa itim niyang pants kanina.

Bumangon naman ako.

“I made porridge for you. Eat it before drinking the paracetamol. Also put this under your armpit. Let’s check your temperature.”

Tumango ako kay Klaus. Tinanggap ko muna ang thermometer sa kanya at nilagay ko ito sa ilalim ng aking kilikili. Binaba niya ang tray sa tabi ko.

Inakupa ni Klaus ng espasyo sa ibaba ng paa ko.

“You catch fever dahil nagpaulan ka kagabi. Ilang oras kaba roon?” Usisa niya sa akin.

Hinila ko ang tray at sumubo sa lugaw na gawa niya.

“M-mahigit oras d-din.”

Dismayado siyang bumuntong hininga sa naging sagot ko.

“Pwede mo naman siyang hanapin ngayon bakit nagpaulan ka pa kagabi?”

Ngumuso ako.

Humasa ang ngipin niya.

“Nag-aalala l-lang ako kay D-Dani. Bigay iyon ng m-mama niya e-eh.”

“Kaya handa kang magpaulan dahil doon?”

“H-hindi ko naman s-sinasadya eh.”

Kahit na wala akong gana kumakain dahil parang ang pait ng bibig ko. Pilit kong inubos ang lugaw na luto ni Klaus.

Natural lang kaya ito? Natural lang ba na napapangiti ako dahil sa lugaw? Saka bakit ang lakas ng tibok ng puso ko ngayon habang nakatitig si Klaus? Bakit naco-conscious ako sa ilalim ng matatalim niyang titig?

Nang tumunog ang thermometer ay kinuha ko ito. Binigay ko ito kay Klaus nang ilahad niya ang kamay sa akin.

“38.7°C. Wala ka bang ibang nararamdaman? May ubo ka ba? Sipon?”

“W-wala naman. M-maliban sa panginginig ng k-katawan ko at tuyo n-ng lalamunan. W-wala na.”

Tumango siya. “Inumin mo iyang paracetamol mo at magpahinga ka. Kung ga-grabe ang lagnat mo sabihin mo sa akin. I’ll call my doctor to check on you.”

Tumango ako sa kanya bago nilunok ang huling subo ng lugaw.

“Salamat, K-Klaus. Ang m-mga bata pala?”

Ininom ko ang gamot bago niligpit ang baso at pinagkainan ko.

“Nasa living area. They’re worried about you.”

“Hindi ka p-pumasok sa trabaho m-mo?”

“No one will look after Dani and Dalia if I leave.”

“S-sorry,”

“Save your sorry, and recover. The kids are excited to play with you.”

Nang umalis si Klaus ay muli akong humiga sa kama. Gusto kong gumaling upang makatrabaho ng si Klaus at makapaglaro na kami ng mga bata.

Hindi ko alam kung ilang oras ako nakatulog. Basta nagising na lamang ako dahil sa boses nina Dalia at Dani.

Nang binuka ko ang aking mata, kumpara kanina ay okay na ang katawan ko. Hindi na ako nangangatog at di na masyadong mainit.

“Dani, Dalia,” usal ko.

Kaagad lumingon ang dalawa sa akin. Naglalaro sila sa sahig. Doktor-doktor-an at lutu-lutuan na naman. Pansin kong nakabukas din ang pinto.

“Tita!”

“Tita Zane!”

Itinaas ko ang kamay ko upang hindi sila makalapit sa akin. Baka mahawaan ko sila.

“Tita Zane, are you alright?” Dagling tanong ni Dalia.

“Wala na po ang fever ninyo?” Ngumungusong tanong ni Dani. “Tita Zane, thank you again for finding my necklace.”

Bakas sa mukha ng mga bata ang pag-aalala nila sa akin. Batid kong gusto na rin nilang lumapit sa akin.

“Bumaba n-na ang lagnat ko. B-baka bukas m-maayos na ako.” Masaya kong sabi sa kanila.

Nagkatinginan ang dalawa at nag-high-five. Abot sa tenga nila ang kanilang ngiti!

“Really po?” Matalis na wika ni Dani.

“Yes!” si Dalia naman at nag-smirk.

“Sabi ni Tito, Tita Zane, na kapag wala na ang fever mo lalabas tayo!” Tuwang-tuwa sambit ni Dani.

“We will have a picnic together with Tito, Tita.”

“T-tlaga?” Untag ko naman.

“Opo! That’s why Dani and I are so excited for our picnic! Do you know how to fly a kite, Tita? We want to try that one!” si Dalia.

“S-subukan natin s-sa picnic.” Hindi pa ako nakakasubok magpalipad ng saranggola.

“I hope Tito won’t take back his words!” Simangot ni Dani.

“He will not, Dani! We will pester him if he does that!” Mataray naman saad ni Dalia.

“I will not, so you better recover faster.” Ani Klaus sabay taas sa sulok ng kanyang labi. Para siyang modelo roon sa hamba ng pintuan, nakahilig at nakakrus ang braso. Mas nadepina tuloy ang kanyang maskuladong katawan.

---

This story is already at

chapter 25

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 10

Chapter 10

Zane’s Pov

“Are you sure you’re fine? Baka pinipilit mo ang katawan mo dahil gusto ng mga pamangkin ko.” Wika ni Klaus habang tinutulungan ko siyang magbalot sa kanyang mga niluto.

Sa wakas, matapos ang dalawang araw ay nawala na rin ng tuluyan ang lagnat ko. Kaya nga ngayon ay matutuloy na ang aming picnic. Sabi naman ni Klaus na medyo may kalapitan lang ang lugar kung saan kami magpi-picnic.

Kung ang mga bata excited sa aming picnic, ano pa kaya ako? Ito first time na magpipicnic ako kaya medyo hindi ko mapakali. Excited ako na parang ewan. Tingin ko nga ito ang naging motivation ko na magpagaling kaagad. At syempre ang mga bata na rin na gusto akong makalaro.

“O-oo naman! Sinabi k-ko naman sa’yo k-kagabi na m-magaling na a-ako. Kahit hipuin mo p-pa ang n-noo ko!” Ngumungusong sabi ko kay Klaus at tinudyo ko pa ang aking ulo palapit sa kanya sa pag-aakala kong hindi niya sisipatin ang aking noo. Ngunit ganon na lamang ang aking gulat nang dumapo ang kanyang palad sa aking noo!

Ramdam ko ang mabilis na pag-akyat ng aking dugo sa aking mukha. Parang babalik pa yata ang lagnat ko sa ginawa ni Klaus!

Pinatunog niya ang kanyang dila bago binaba ang kamay.

“I’m just making sure, okay? Ayokong mag-alala na naman ang mga pamangkin ko sa’yo. Saka ayaw ko sa mga nilalaro nila.”

Palabi akong napangiti sa paggusot ng mukha ni Klaus. Hindi ko maintindihan itong puso ko kung bakit umaalpas ito ng malakas sa tuwing nakikita ko itong mukha ni Klaus. Nakakunot noo, masama ang tingin, at strikto ngunit kakaiba ang dulot niya sa aking dibdib.

Habang hindi ko pa alam kung bakit ako nagkakaganito, minamabuti kong huwag muna itong ipaalam kay Klaus. Baka mainis na naman siya kasi may karamdaman na naman ako.

“B-bakit? Ano ba a-ang nilalaro ninyo h-habang nagpapagaling a-ako?” Mahinang tanong ko sa kanya.

Kinuha ko ang isang Tupperware kung saan nakalagay ang mga hiniwa niyang prutas at nilagay ito sa basket kung nasaan din ang iba n’yang hinanda.

“Hindi ko alam kung anong laro ang mga iyon. Nilalagyan nila ng kung ano-anong kulay ang mukha ko at halos maubos na ang buhok ko kakasuklay nila.” Hindi maiguhit ang kanyang mukha habang nagku-kwento.

“Ah, nilalagyan n-nila ng make-up ang m-mukha mo. Binilhan m-mo kasi ng g-ganon.” Lihim akong natatawa habang ini-imagine ko ang mukha ni Klaus na nilalagyan ng mga bata ng make-up! Nakikita ko sa aking isip ang bagot na mukha ng lalaki habang nilalagyan nina Dalia at Dani ng makeup!

“Iyon ang gusto nila.”

Lumabi lang ako. “Sabagay n-nga.”

“Kaya nga mabuti at galing ka na. Mukha mo na ang paglalaruan ng mga ’yon.”

“H-hindi naman i-iyon ang nilalaro n-namin no’ng naiwan k-kami rito sa b-bahay.”

Sinilid niya sa basket ang huling Tupperware at pinagkrus ang kanyang braso sa harap ng kanyang dibdib bago sumandal sa island counter. Naka-polo shirt siya na kulay navy blue at naka-tuck in iyon sa kanyang pants na kulay puti. Hinulma no’ng kanyang polo ang kanyang malalapad na balikat at maskuladong biceps.

Maalaga talaga siguro siya sa kanyang katawan. Nami-maintain niya kasi ang ganito kagandang katawan sa kabila ng kanyang trabaho. Gwapo, mayaman at maganda ang katawan. Parang nasa kanya na ang lahat except sa ugali niyang dinaig pa ang panahon sa paiba-iba.

“Ano ba ang nilalaro ninyo rito?”

Kukunin ko na sana ang basket na puno sa aming pagkain para mamaya nang humawak din siya roon. Mabilis kong nabawi ang aking kamay dahil para akong nakuryente sa paglapat ng mga balat namin ni Klaus.

“A-ano… nagluluto-lutoan k-kami… ganon.”

“Tsk!” Sumama ang kanyang mukha.

Akmang bubuhatin na niya ang basket nang pigilan ko siya

“A-ako na m-magdadala r’yan.” Pigil ko sa kanya.

“Puntahan mo na lang ang mga pamangkin ko. Make sure to bring extra clothes for them.” sabi niya. “I’ll see you in the car, okay?”

Pinagmasdan ko ang likod ni Klaus. Ang hahaba talaga ng kanyang biyas at maumbok ang kanyang pwet! Hulmadong-hulmado ang kanyang katawan.

At bago pa man kung saan pa mapunta ang aking utak ay sumunod na ako sa kanya sa paglabas mula sa kusina. Pinuntahan ko ang mga bata sa kanilang silid at nakita kong handa na ang kani-kanilang maliit na bag. Ang ku-kyut talaga ng mga pamangkin ni Klaus!

“Tita Zane!” Magiliw na tawag ni Dani sa akin.

Tinulungan ko siyang isukbit ang kanyang bag sa balikat.

“Nandito n-na ba ang extra m-mong damit, Dani?”

“Uhm!” Kaagad niyang tango sa akin. “Ate Dalia helped me, Tita.”

“Very g-good n’yo n-naman!”

“Let’s go na po, Tita?” si Dalia.

“S-sige, halika na k-kayo dahil naghihintay n-na ang Tito n-ninyo sa l-labas.”

Tumili silang dalawa at saka humawak sa aking magkabilang kamay. Patalon-talon pa sila sa aking tabi.

“Tita wala kang dala na extra clothes?” Nasa sala na kami nang magtanong si Dalia sa akin.

“Oh,” napatingin naman ako sa aking suot na short sleeve polo na kulay powder blue at shorts na hanggang sa ibabaw ng tuhod ko na kulay krema. Sa ilalim ng aking polo ay ang kulay puti kong sleeveless. “W-wala at hindi k-ko naman k-kailangan, Dalia.” Sapat na na meron akong dala para sa mga kailangan nila.

Maaliwalas na rin kasi itong suot ko. Medyo mainit ang panahon sa labas pero itong suot ko ay hindi naman siya mainit. Iba talaga ang kalidad ng mga mamahaling damit (o baka sa tela lang ito).

“Tito!”

“Tito Klaus!”

Bumitiw silang dalawa mula sa pagkakahawak sa kamay ko at sumugod kay Klaus. Isa-isa silang ginawaran ng halik sa pisngi ni Klaus.

Bigla namang sumalakay sa isip ko ang naging usapan namin ni Klaus; nasabi niyang hindi siya mag-aasawa. I mean, hindi niya literally na sinabi iyon sa akin pero basi sa naging takbo ng aming usapan noon, ganon ang pinapahiwatig niya.

Ngunit habang pinapanood ko siya na malambing sa mga bata at maalaga. Tingin ko naman magiging mabuting ama siya. Masungit siya at moody pero malambot pa rin ang puso.

“Tita Zane, let’s go na po!” Tawag ni Dani sa akin.

“Sa front ka po umupo—sa tabi ni Tito!” si Dalia naman at humagikhik silang dalawa ng kanyang kapatid.

Ewan ko talaga sa mga batang ito. Hindi ko alam kung ano ang inisip at ginagawa.

Akala ko pagkatapos papasukin ni Klaus ang mga bata sa backseat ay aakyat na siya sa driver’s seat ng kotse kaso umikot siya at binuksan ang pinto sa shotgun seat para sa akin.

Mabilis akong tumakbo tungo sa kanya.

“S-salamat.” Anas ko at tumango lang siya.

Kaagad na lumusob ang pamilyar na panlalaking amoy ni Klaus sa aking ilong. Parang pinaghalong mint at orange ang amoy. Nakaka-relax siya at hindi masangsang sa ilong.

“Tito sa far place po tayo pupunta?” usisa ni Dani na pangiti-ngiti lang sa likod.

“Not so, Dani.”

“Have you been there, Tito?” Sunod namang tanong ni Dalia matapos ng sagot ni Klaus.

“Ahm, no.”

“But you know the place?”

Sinilip si Klaus ang pamangkin sa pamamagitan ng rearview mirror.

“Nadadaanan ko, Dalia. I know the place since nadadaanan ko siya.”

“Okay,” Kibit balikat ni Dalia at dumungaw sila ni Dani sa bintana.

Napaigtad naman ako nang magtama ang mga mata namin ni Klaus. Hindi ko namalayan na tumagal na pala ang aking mga mata sa kanya.

“Is there something wrong?” tanong niya at binalik ang mata sa daan.

Umayos ako sa aking kinauupuan at kumapit ang kamay sa seatbelt. Ito na naman ang puso ko na parang tumatalon sa loob ng aking dibdib.

“W-wala naman… m-maganda… masyado l-lang maganda ang p-panahon ngayon. No’ng i-isang gabi lang u-umuulan tapos ngayon… m-maganda na ulit.” Rason ko.

“Hmm, you’re right.”

Marami kaming naraanan na mga establishment hanggang sa unti-unti ay nawawala na ang mga gusali at panaka-nakang bahay na lang ang aming naraanan. Hanggang sa mga punong kahoy na lang ang nasa tabing daan ang aming naraanan. At ilang saglit lang tumigil na kami.

“It’s so beautiful!” si Dani.

Naunang bumaba si Klaus at binagbuksan ako ng pinto. Nang makababa ang dalawang bata ay humawak kaagad sila sa aking kamay at hinila ako tungo sa malawak na parke. May iilang bench na gawa sa kahoy, mga punong kahoy at sa unahan naman ay may malaking lawa na kulay green ang tubig! Mga bundok na ang natatanaw namin at kulay luntian na paligid.

“May horses, Tita!” sigaw naman ni Dani at tiling tinuro ang kabayo. “Carabaos too.”

Hindi maingay ang lugar kahit ma-tao. Sobrang sariwa rin ng hangin at malamig kahit na mataas ang araw!

May mga hayop sa lugar pero mukhang may caretakers naman kasi malinis at walang dumi nila.

“Let’s unpack first,”

“Uh,” sambit ko sabay lingon ko kay Klaus na nasa likod namin. Bitbit niya ang aming basket at banig na siyang lalatagan namin sa aming mga dalang pagkain!

“May mga kites din oh!” Turo ni Dani sa mga saranggola na tila naging palamuti sa himpapawid!

“Tito, did you buy a kite for us?”

“Hmm, it’s in the car.”

Napa-Yes ang mga bata at sumunod kami kay Klaus.

Si Klaus ang naglatag sa banig namin sa ilalim ng isang puno. Ang makapal na dahon ng kahoy ang siyang naging silungan namin.

“You cook a lot of foods, Tito?” Nagningning ang mata ni Dani sa mga pagkain na isa-isa naming nilabas ni Klaus mula sa basket.

Si Dani naman frog sit sa banig habang si Dalia naman ay naka-indian sit tulad ko.

“Hmm, alam ko kasing matakaw ka.”

“Tito, I’m not matakaw!” May yamot na tanggi ni Dani kay Klaus.

Pareho kaming natawa ni Dalia roon.

Pagkatapos naming ilabas ni Klaus ang mga pagkain ay kinuha nila ang saranggola na binili ni Klaus.

“Teka, lagyan muna natin ng bimpo ang likod ninyo!” sigaw ko sa mga bata.

“Go to you Zane, kids.” si Klaus na siyang may bitbit ng saranggola.

Nilagyan ko ng bimpo ang likod nila at inayos ko ang pagkakatali sa kanilang buhok.

Tuwang-tuwa ako habang pinapanood sila. Si Klaus ang taga hawak sa saranggola at ang dalawang bata naman ang may hawak sa tali no’n.

“In the count of three you pull the string, Dani, Dalia!”

“Wait, Tito!”

“Tito, saglit!”

Napapatili ang dalawang bata sa excitement nila.

Habang ang mata ko ay nasa mga bata bigla namang may bumagsak na paper plane sa harap ko. Pinulot ko iyon. Luminga ako upang mahanap kong saan ito galing o baka may naghahanap.

“Ay tara diay!” ani ng bagong dating na lalaki. Maputi, payat, at maganda!

Kumunot ang noo ko dahil hindi ko naintindihan ang kanyang sinabi.

“H-huh?”

“Wala. Pero…” Tinuro niya ang hawak kong paper plane.   

Napatango ako. “Sa’yo i-ito?”

“Mmm!” Tango niya.

“Ito,” abot ko sa kanya sa paper plane.

“Wait,” anito at biglang umupo sa tabi ko.

“Family Feud mo ba iyon?” Nguso niya sa direksyon nina Klaus na hanggang ngayon di pa rin nakakalipad sa saranggola nila.

F-Family Feud?

“Family F-Feud?”

Feeling close niyang tinampal ang kamay ko. “Family ang ibig kong sabihin!” Ngisi niya.

Nanlaki mata ko sa kanya at mabilis kong winiwasiwas ang aking kamay sa kanya.

“Hala, h-hindi! A-amo ko iyang l-lalaki at mga p-pamangkin niya ang mga b-bata.” Nagkukumahog ako sa pagpaliwanag sa kanya.

“Dalandan?”

“H-huh?”

“Ang funny mo naman! Ang funny ng mga expressions!” Untag niya. “Ibig kong sabihin ay real na real ba? Totoo ba ang sinasabi mo?”

Mabilis akong tumango! “O-oo naman!”

“Ang cute mo naman! Anyways, alis na ako dahil baka—”

“Mami!”

Sabay kaming dalawa na napalingon doon sa pinanggalingan ng boses ng isang bata. May isang gwapo naman na lalaki na nakasunod doon sa bata at magkamukha ang mga ito! Mukhang m-malupit ang lalaking iyon.

“Oi, dong!” aniya.

Bumaling siya sa akin at tumayo. Tinuro niya ang malusog na batang lalaki. “Anak ko iyan, si Zion Faleiro.”

Umawang ang aking labi.

“Iyang nakasunod naman sa bata…” Tumili siya. “Iniirog ko iyan. Hindi lang masyadong halata pero patay na patay ’yan sa akin! Byebye muna ha!” aniya at tumakbo tungo sa sinasabi niyang anak niya at kanyang iniirog!

“Pangga! Dong!”

Tiningnan ko sila hanggang sa tumalikod sila sa aking direksyon. Ilang sandali akong natulala habang pinagmamasdan sila. Kagaya ko ba ang lalaking lumapit sa akin? B-bearer din ba siya?

Pero nalugmok din ang aking balikat. Pareho man kami ng kondisyon sa katawan pero makalayo kaming dalawa. Ninakaw na sa akin ang maging masaya sa mundong ito. Maagang nawala sa buhay ko ang pangarap na magkaroon ng isang pamilya.

“Tita Zane!”

Naputol ang aking pag-iisip nang marinig ko ang namamaos na boses ni Dani.

“O-oh,” tumayo ako sa gulat.

“Halika ka, Tita! Help us po!”

Tumakbo naman tungo sa kanila.

“Tita, hindi po namin alam papaano. Our kite won’t fly.” Pawis na pawis na ang dalawa.

“Here, Tita, you try it po with Tito Klaus!” Binigay nila sa akin ang lubid.

“O-oh, hindi r-rin ako maalam…”

“Go, tita! Go, tito Klaus!”

Nalunod ang aking boses sa cheer ng dalawa sa amin ni Klaus.

Nilapitan ko si Klaus. Nagtatagpo na ang kilay niya at pinagpapawisan ng todo!

“I-ikaw dito sa lubid… a-ako na ang magpapalipad sa saranggola.” ani ko sa lalaki.

“I really suck at this huh.” Banas niyang untag at binigay sa akin ang saranggola.

“T-teka, Klaus.” Pigil ko sa kanya. Kinuha ko sa bulsa ng aking shorts ang isang towel.

“I-ito towel. Punasan m-mo ang p-pawis mo.”

Natigilan siya at kumuyom ang panga. Naibaba ko naman ang aking kamay dahil mukhang ayaw niya sa aking ginawa.

Napakurap-kurap ako nang humakbang siya pasulong sa akin.

Yumuko siya upang mapantayan ang aking mukha. “Can you…” Umalon ang kanyang Adam’s apple. “Can you wipe them for me?” Garalgal niya.

Bayolenteng kumabog ang aking puso.

Tumango ako at pinunasan ko ang kanyang pawis. Nanginginig ang kamay ko habang pinupunasan ko ang kanyang gwapong mukha. Parang isang kalapastanganan ang bahiran ang ganitong klaseng mukha sa isang tulad ko. Isang tulad ko na kalapati na mababa ang lipad.

Isang bitiw ko lang sa saranggola ay lumipad na ito. Pati ako ay natuwa dahil first time ko iyon at kaagad na tumulin ang saranggola. Binigay ni Klaus ang lubid ng saranggola kina Dani at Dalia. 

“Ang galing ninyo ni Tito, Tita Zane!” sabi naman ni Dalia.

“Ate is right, Tita! Bagay nga po kayo ni Tito eh—”

Siniko ni Dalia si Dani. Natawa lang ito.

Nilingon ko si Klaus na nasa likuran lang namin kaso nalukot ang aking noo nang wala na ito sa likod namin. Iginala ko ang aking mata at natagpuan ko si Klaus na may kausap na isang babae. Babae na may bangs at wavy ang buhok nito sa likod.

Parang may tumusok na karayom sa puso ko nang makita ko ang paghaplos ng babae sa braso ni Klaus at malandi itong bumulong sa tenga ng lalaki! Hindi ko mawari kung bakit naninikip ng husto ang dibdib ko at kung bakit ako naiiyak!

“Tito—” Pati si Dalia ay natigilan nang matanaw ang kanilang Tito.

“Hold the string, Dani. I will get our tito from that leech!”

Akmang susugod na si Dalia kina Klaus at sa babaeng kausap nito pero hinawakan ko ang bata.

“D-Dalia, dito ka l-lang.”

“But, Tita Zane!” Inis nitong wika.

“M-may kausap a-ang tito n-ninyo.”

“They’re obviously flirting! I don’t like it. Tito should be only for you, Tita!” Nayayamot nitong wika.

“D-Dalia,”

Hinablot si Dalia ang lubid mula kay Dani at sadya nitong binato ang lubid dahilan para tangayin ito ng saranggola palayo!

“Tito, nabitiwan namin ang string ng kite!” sigaw ni Dalia dahilan upang mapalingon si Klaus sa amin! “Get it for us, tito!”

---

This story is already at

chapter 28

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 11

Chapter 11

Zane’s Pov

“Tita, are you okay po?” tanong ni Dani sa akin. Pareho sila ng kanyang ate Dalia na naka-frog sit sa harap ko. Si Klaus ay nando’n pa at nililigpit na niya siguro ang saranggola ng mga bata.

Hindi ko alam kung bakit iyon ginawa ni Dalia kanina. Pero naguguluhan ako sa aking sarili dahil natuwa ako nang lumayo si Klaus doon sa babaeng kausap niya upang habulin ang saranggola.

May problema na yata talaga itong puso ko eh. Bigla-biglang naninikip at kumikirot. Tapos minsan naman ang lakas ng kabog. At sa mga pagkakataong nangyayari iyon… laging si Klaus ang aking iniisip o ang sanhi.

Ngunit mali yatang siya ang sisihin ko sa mga nangyayari sa akin ngayon. Masungit na siya’t lahat-lahat sa akin kaso binigyan niya pa rin ako ng bahay na matitirhan, damit na masusuot at pagkain. Kung ano man itong nararamdaman ko… dapat sarili-in ko na ito kaysa magbigay ng kaisipan sa kanya.

“Does your heart hurt, Tita?” sunod namang tanong ni Dalia sa akin. Hanggang ngayon ay nakasimangot pa rin siya. Mukhang na badtrip siya. O baka sinumpong.

“H-huh? I-ibig kong sabihin a-ay wala n-namang masakit sa a-akin. At saka m-maayos naman ako, Dani. Huwag n-ninyo akong intindihin h-ha. Dapat mag-enjoy k-kayo kasi nagpicnic tayo k-kasama ang Tito n-ninyo!” Pilit kong sinisiglahan ang boses ko para sa kanila.

Maaliwalas na ang mukha nila ngayon dahil wala ng pawis at naayus ko na rin ang buhok nila.

“It’s Tito’s fault kaya hindi kami happy right now!” Sumisimangot ang mukha ni Dalia habang nagsasalita. Kung hindi makikita sa mukha ang disgusto niya, maririnig naman sa tono ng kanyang boses.

Hinaplos ko ang kanyang pisngi.

“B-bakit naman? Hindi b-ba kayo happy na k-kasama rin a-ako ngayon?”

“Tita, we’re happy na kasama ka namin today.”

“Yes, tita! Happy kami.” Suporta naman ni Dani sa kapatid.

“T-talaga?”

Mabilis na tumango si Dani pero si Dalia naman ay lumabi.

“Tito ruined my mood, Tita.” Untag nito.

“Oh, bakit n-naman?”

“Nagflirt kasi siya sa ibang girl!” Pabagsak nitong wika.

Hala!

“Ate, what if Tito Klaus has a lot of girlfriends?”

“Then Tito is an asshole. Having a lot of girlfriends doesn’t make a man handsome, no matter how good he looks!”

Napapagitla ako sa mga salitang lumalabas sa bibig ni Dalia. Naku naman itong batang ito. Kakaiba ang tabas ng dila!

“H-hindi naman siguro g-ganyan ang Tito n-ninyo, Dani, Dalia.” Singit ko sa usapan ng mga bata. Ano ba naman ito? Bakit ganito ang mga pinag-uusapan nila? Bakit babae ni Klaus ang naisipan ng mga batang ito?

“Tita, you know naman ’di ba po na you’re more than our babysitter?” si Dalia.

Tumango sa kanyang sinabi.

“We like you, tita!” sunod niyang sabi.

Mabilis namang umakyat sa mukha ko ang aking dugo. May kung anong init talaga sa puso ko ang mga katagang iyon.

“S-salamat, Dalia. Ako rin g-gusto ko rin kayo ni Dani k-kahit minsan makulit k-kayo.” Kahit na hindi ko mahulaan ang mga pinaggagawa ng mga batang ito. Gusto ko sila. Gusto ko sila kasi hindi nila ako pinapahirapan sa aking gawain. Hindi sila mahirap bantayan.

“And we like you to be Tito Klaus’s boyfriend, Tita Zane!”

Kumurap-kurap ang mga mata ko sa sinabi ni Dani. Si Dalia naman ay pinanood lang ang naging reaksyon ko sa sinabi ng kanyang kapatid.

H-hilaw akong tumawa sa kanila.

“A-ano ba naman k-kayo! Ang b-babata n’yo pa p-para sa mga g-ganyan. K-kumain na lang t-tayo.” Disma ko at kumuha ng paper plates para sa kanila. Ngunit naantala rin ako nang magsalita si Dalia.

“Are you disappointed with, Tito, Tita? Don’t you like him because he is an asshole and a playboy?” ani Dalia.

Huminga ako nang malalim.

“H-hindi naman sa hindi k-ko gusto ang tito Klaus ninyo… a-ang akin lang… h-hindi naman kami b-bagay dalawa. Saka hindi p-porket gusto ninyo ako ay g-gusto na rin ako ng Tito n-ninyo. Hindi porket m-magaan ang loob n-ninyo sa akin a-ay pwede n’yo na a-akong i-pares sa Tito Klaus n-ninyo, mmm?” Pagpapa-intindi ko sa kanilang dalawa.

Sa aking hula ay nasasabi nila ang bagay na iyon kasi komportable sila sa akin. Magaan ang kanilang loob sa akin kaya tingin nila pwede na nila akong i-pares kay Klaus.

“Tita, what do you mean hindi bagay? Can’t someone like you like our Tito?” Inosenteng tanong naman ni Dani.

“Ganito i-iyan.” Hinawakan ko ang kamay ni Dani. “Ako, nakikitira l-lang sa house ng t-tito ninyo. Maid ako at b-babysitter ninyo. Si T-tito Klaus naman ninyo ay a-amo ko.” At ang lalaking tumulong sa akin. Ang unang lalaking nagpakita sa akin ng kabutihan na walang hinihinging kapalit. “Si Tito Klaus ninyo m-mayaman at… ako m-mahirap.”

Kahit saang anggulo tingnan. Hindi ako nababagay sa tulad ni Klaus. Magkatabi palang kaming dalawa… ang layo na ng agwat namin. Ang tulad ko ay walang karapatan na pangarapin ang lalaking tulad niya. Masyadong siyang mataas para abutin ko at gustuhin.

Mas bagay si Klaus sa isang tao na tulad din niya. Taong tutulungan siyang umangat lalo at hindi sa tulad kong hihila-in lang ang buhay niya pababa.

Nagulat naman ako nang yakapin nila ako.

“Whether you like our Tito or not, Tita Zane, we still like you. You’re the best babysitter and Tita to us!” si Dalia.

Niyakap ko ang dalawang bata. Masasabi pa kaya nila ito sa akin kapag nalaman nila balang araw ang trabaho ko? Magagawa pa kaya nilang ngumiti sa akin ng ganito kapag nalaman nilang isa akong entertainer?

Pawis si Klaus nang bumalik sa aming pwesto. Pabagsak niyang nilapag ang saranggola at umupo sa tabi ko. Walang habas niyang hinubad ang kanyang kulay navy blue na polo shirt.

Pumaltik ang puso ko bigla! Kasabay no’n ang pag-init ng aking pisngi at tenga!

Ngumuso ako at nilayo ko ang aking mata sa kanya. Ewan ko kung bakit hindi ko matingnan ang kanyang katawan. Sa ibang lalaki hindi naman ako ganito eh. Ilang katawan ng lalaki na ang nakita ko pero kay Klaus lang ako nailang! Dahil ba ito sa mga sinabi ng mga bata kanina?

Hay naku naman, Zane!

“Papunas naman ng likod ko.” Wika ni Klaus pero hindi ko siya pinansin. “Dani, Dalia,”

“We are playing, tito.” Angil naman ni Dalia at inirapan si Klaus.

Nanlaki ang mata ko. Ma-attitude talaga siya sa kanyang Tito Klaus!

“Hey,” ani Klaus at doon ako lumingon sa kanya.

Nakagat ko ang loob ng aking pisngi. “O-oh?”

“Punasan mo ako. Hindi mo binantayan ng maayos ang mga bata kaya lumipad ang saranggola nila palayo. Pinagpawisan ko kakahabol.” Litanya ni Klaus. Sinamaan niya naman ako ng tingin bigla.

Tumango na lang ako. Kinuha ko ang towel.

“T-talikod na.” Tahimik kong ani.

Rinig ko naman ang hagikhik ng dalawang bata.

Nagstay kami sa lugar. Hinintay namin ang sunset doon. At nang magsunset nga ay hindi ko maiwasang hindi mamangha roon. Kinunan ko iyon ng larawan gamit ang teleponong pinahiram ni Klaus sa akin. Isang bahagi ng araw kung saan masisilayan mo ang kanyang ganda. Ang sunset ay parang isang maganda at makulay na buhay ng isang tao. Mamamangha ka sa ganda nito bago ito kunin ng dilim.

Sa buhay ipapakita sa’yo ang ganda ng liwanag bago ito sakupin ng dilim. Ngunit tulad ng sunset, minsan hindi rin ito nagpapakita lalo na kung masama ang panahon. At sa buhay ko… hinihintay ko pa rin ang sunset. Kahit walang kasiguraduhan… naghihintay ako sa ganda ng liwanag na dala nito. Bata palang ako simula nang mawala ang liwanag sa akin at sana dumating ang araw na may magdadala ulit liwanag para sa akin.

“Tita, take a picture of us together!”

Ang pagkatulala ko ay napukaw sa boses ni Dani.

“S-sige,” usal ko.

“Tito, buhat mo kami ni Ate!” sunod nitong wika.

Bumuntonghininga si Klaus. Parang ubos na ubos na siya sa kanyang mga pamangkin. Ngunit kahit na ganon ay binuhat niya pa rin ang dalawa sa magkabilang braso niya. Ang lakas!

“Sige. S-smile na-”

Handa ko na silang kunan ng larawan kaso umangal si Dalia.

“Selfie, Tita Zane. Para may picture tayo together!”

Tumingin muna ako kay Klaus. Parang nanghihingi ng permission sa kanya.

“Bilisan mo na.” Bagot niyang wika.

Lumabi ako at saka fr-in-ont cam ang camera. Lumapit ako sa kanila at ngumiti sa camera.

“Big smile, tito!” si Dani.

Kahit ako ay napangiti nang unti-unting ngumiti sa camera si Klaus. Hay, ang gwapo niya talaga!

Klaus’s Pov

Hinihintay ko si Ryker, kaibigan ko, ngunit masyado siyang matagal. Ryker is also a businessman, and his-well, their-business is in the furniture industry. We went to the same school during our college years, though we took different courses. I studied Mechanical Engineering, while he pursued Architecture. Over time, I eventually learned how to run a business myself.

Kapag kasi sa business industry parang maliit lang ang mundo at magkakilala talaga ang lahat. On my mother’s side, the family was into food and restaurants, while my father’s side focused on hotels and resorts. And mainly, ang mga Mallorca ang gumagawa ng furniture sa aming hotel. Highschool na talaga kami ng maging close ni Ryker since lumipat kami sa village kung saan din sila nakatira, Sartoria Village. Doon din namin nakilala ang aming isang kaibigan na taga probinsya, si Xavier Faleiro na isa nang sikat na artista! Akalain mo na aayaw pa iyon dati!

Dahil natatagalan na ako kay Ryker uminom muna ako mag-isa. It’s already 11 PM, and the bar is steadily filling with people. Below, the dance floor pulses with energy-wild, loud, and alive.

Nakaubos na ako ng isang boteng alak nang dumating si Ryker. Masama ko siyang tinapunan ng tingin.

“Bakit ang tagal mo?” Bato ko sa kanya ng tanong at muling tumungga ng alak. Ninamnam ko ang init ng alak na dumaloy sa akong lalamunan.

Ryker ordered another bottle of liquor.

“I got caught in some… personal business.” aniya at ngumisi.

What the hell?!

“Personal, huh!”

“Yeah, personal. Anyways, bakit bigla-bigla kang nag-aayang uminom?” tanong niya naman sa akin.

“Nothing. Narinig ko lang din na bumalik ka na pala sa bansa kaya inaya kita. How’s Sweden?”

“Boring.”

“What?”

“Wala ka roon, eh!”

“Fuck you!” Bato ko sa kanya ng chips.

Tumawa siya. “Sabihin mo wala doon ang plaything mo!”

“Hey!” May banta niyang sabi.

“What?”

“He’s not my plaything, okay?”

“Pero hinahanap mo?”

Nang dumating ang kanyang alak ay kaagad siyang nagsalin sa sariling baso at uminom. Nag-de kuatro siya at sinamapay ang isang kamay sa sandalan nitong sofa na inakupa namin.

“Yes.” Hindi man lang de-in-y.

“Fuck! Nahanap mo ba?” Natawa pa ako.

Ang gago ngumisi!

“Are you for real?” Bulaslas ko.

“Uhuh!”

“Don’t tell me iyan ang rason kung bakit ka natagalan ngayon?”

Pinaglaruan niya ang basong hawak na may lamang ice cubs at alak.

“Damn! I want to hear it!” Intriga kong untag.

Tumawa siya. “Wait, hindi ako pumunta rito para ako ang magkwento sa’yo. I think we’re here because of your some… self issues.” Pag-aantala niya pa.

Binagsak ko ang aking katawan sa kinauupuang sofa. Muli na namang bumalik sa isip ko ang aking problema. Shit! Dalawang araw na akong ganito. Mas nababagabag ako simula nang umuwi kami galing sa picnic namin! Ano ba kasing nagawa ko at ganon siya?

“Nah, we’re just here to drink and enjoy-not to talk about myself.”

“But why do I feel like you need someone to listen to your unspoken thoughts?”

My eyes darted toward him. Ryker shrugged.

“You…” Napatigil din ako kaagad.

“What?” Binaba niya ang basong ice cubs na lang ang laman. Tinuon niya sa akin ang kanyang buong atensyon.

“Kailan… k-kailan mo nalaman na gusto mo na iyong -fubu mo?”

Ryker paused for a moment. It seemed like he was still digesting the question I had thrown at him. He looked astounded.

“Fuck!” he cursed, then laughed. “Ilang taon ka na ba, Klaus De Costa!?” Natatawa niyang untag.

“Damn you, Ryker. Kung hindi ka sasagot tumahimik ka na lang! I don’t have time for your foolishness right now!”

“Okay, okay. Hindi na ako tatawa.” Pero natatawa pa rin siya.

Sana pala tumawag na lang ako kay Galicia nito eh. But then busy naman ang taong iyon sa next race niya. He won the Japanese GP, which is why he wants to maintain his spot. He’s aiming to be the grand champion this season.

“Well,”

“Well, what?” Atat kong sabi.

“Relax, De Costa!” asik niya. “In my case, Klaus, I’m already attractive to him.”

Tumango ako. Tsk! Hindi naman ako attractive kay Zane eh. Saan ba ako ma-aattract doon? Sa patpatin niyang katawan? But then… I paused nang pumasok na naman ang mukha niya sa isipan ko!

I shook my head vigorously.

“At isang araw, nagising na lang ako na ayaw ko na sa set-up namin. Nagising ako na hinahanap ko na siya sa kama ko. Hinahanap na ng katawan ko ang kanyang presensya. You know… iyong pakiramdam na kapag nakita mo lang parang okay na ang lahat. Iyong kahit ngiti lang kompleto na ang araw mo. Ganon. Iyon ang mga napansin ko at napagtanto kong gusto ko na siya. Gusto ko na siya not as my fuck buddy but as my partner.” Ryker stated solemnly.

“Do you think I’m screwed, man?” I said slowly.

His face contorted. “What?”

“I… I don’t fucking know what the hell has been happening to my body these past few days.” Problemado kong saysay. Napalagok ka ako sa alak.

“Because?”

“Ryker, there’s this person.”

“Okay?” he replied.

“Man, he’s been lording over my mind like this fucking person owns it! Whatever I do, wherever I go, whoever’s in front of me… damn! I think of this person! I see him everywhere I go, like a goddamn nightmare that keeps hunting me!” I stressed out, almost pulling my hair out in frustration.

“Shit! I keep reminding myself that this person is a stranger. A nobody. I don’t find him attractive, but he keeps appearing in my mind! He’s been dwelling there more than he should!” I added.

Ryker picked up his glass and took a large gulp.

“Well… you’re really doomed, Klaus. Don’t be an asshole, or what happened to me will happen to you!”

---

This story is already at

chapter 30

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 12

Chapter 12

Zane’s Pov

Lumaki at nagkaroon ako ng bait sa mundong puno ng kalupitan. May dahas at pangmamaltrato. Lahat ng bagay hirap na hirap akong abutan. Tangible o intangible matter… sobrang ilap nila sa akin. Pera, mga bagay na gusto ko, mga wants ko na hindi ko naabot. Hindi naman ako nag-iisa pero tingin ko sobra-sobra ang paghihirap ko.

Ngunit pati na sa atensyon at pagmamahal ay hindi aakalin na panglilimusan ko pa. Uhaw ako sa pagmamahal ng isang ama, ina, ng isang pamilya- ng isang tao. Tingin ko sobrang hirap magkagusto o gustuhin ng isang tao. Tingin ko ang hirap niyang ibigay sa isang tao.

Pagkatapos no’ng picnic namin ng mga bata kasama ng kanilang Tito Klaus. Hindi ko maintindihan ang aking sarili kong bakit palagi ko na lang naiisip ang lalaki. Dati naman naiisip ko siya ngunit ngayon ay mas lumala pa yata siya. Kahit nga sa panaginip ko ay nando’n siya. Siya ang naging paboritong paksa ng aking mga panaginip!

Ang pagkabog ng puso ko kapag nand’yan siya. Ang pagkabalisa ko kapag malapit siya sa akin. At ang pag-iisip ko kapag wala siya sa bahay ay mga symptom na… hindi na amo o savior lang itong nararamdaman ko kay Klaus. Mas malalim na ito.

Akala ko mahirap magkagusto sa isang tao. Akala ko ang hirap niyang ibigay. Ngunit bakit ang dali kong nagustuhan ang isang tulad ni Klaus? Masungit, suplado, tapos moody pa. Gusto ko ba siya kasi mabait siya sa akin? Gusto ko ba siya kasi niligtas niya ako? Tapos pinatira sa bahay niya, binilhan ng damit, at pinasyal? Dahil ba iyon doon? Ang babaw! Ang babaw pero nagustuhan ko pa rin siya.

Ngumuso ako. “Bakit ganito?” Problemado kong untag. “Bakit sa taong iyon pa?”

Sobrang bilis naman yata nitong puso ko. Dahil ba si Klaus ang unang tao na nagpakita sa aking ng kabutihan? Dahil ba panatag ako sa kanya? Hay!

“Tita?”

Wala ako sa aking pag-iisip nang kilabitin ako ni Dani sa tabi. Nanonood na naman kami ng palabas sa TV, pero ako lumilipad ang aking utak kay Klaus. Mabuti talaga at wala ngayon ang lalaki sa bahay dahil may pasok yata sa trabaho niya.

“Ano iyon, Dani?” ani ko sa bata.

“The movie is already finished na po.”

Lumipad ang mata ko sa TV at ganon na lang ang gulat ko nang makitang tapos na pala ang movie na aming pinapanood!

“Gusto n’yo bang iba naman ang panoorin natin?” Wika ko at inabot ang remote control sa center table. Ubos ka rin pala ang ginawa kong popcorn.

“No, tita. Ayaw na po namin.” Wika naman ni Dani.

“Tita, pwede po ba tayo magbake ng cake?” Sabad naman ni Dalia sa amin ng kanyang kapatid. Bumaba ito sa sofa at saka umikot bago tumayo sa harap ko. “In our house, Tita, our mommy always bakes cupcakes and cakes for us! And we helped her in baking!”

“H-huh?” Tanging usal ko.

“Right, ate! I miss baking na rin!” Ngumunguso pang wika ni Dani!

Natataranta ako sa dalawa. Nahihirapan nga ako sa ibang lutuin sa kusina iyang bake-bake pa kaya? Hindi ako sanay sa kusina kaya ganon. Mas madali kasi sa akin na bumili na lang sa mga karenderia o di kaya’y mga de-lata na mga ulam. Prito-prito nga lang ang alam kung lutuin na ulam. Baka inaakala na ng mga batang ito na kagaya ako ni K-Klaus na magaling sa kusina.

“T-teka lang, Dani, Dalia. Hindi ako marunong n’yan. Baka masugatan kayo o mapaso lang kayo sa kusina dahil d’yan.”

“No, Tita! We know po. Hindi naman po tayo mags-slice o magd-dice ng mga ingredients.” Sangga pa ni Dalia.

“Please, Tita Zane!, Please po!” Pa-cute pa ni Dani sa harap ko. Pinagdaop niya pa talaga ang kanyang palad sa isa’t isa at nag-puppy eyes!

“B-baka mapaano nga kayo.” pag-aalala kong wika.

“Or maybe, pwede na ikaw po ang gumawa, Tita Zane, then Dani and I will instruct you on what to do.”

“P-papaano kung hindi magiging masarap? O baka hindi maluto?”

“Then we will try again!” Positibong wika ni Dani.

Bumuntong hininga ako. Walang pakundangan talaga ang mga batang ito.

“S-sige na nga… pero i-ititext ko ang Tito Klaus ninyo. Para alam niya lang ang gagawin natin.” Baka kasi magalit iyon. Hindi ko pa naman maintindihan ang lalaking iyon!

Tumili ang dalawang bata. Pumunta ako sa aking silid at kinuha ang teleponong pinahiram ni Klaus sa akin. Mukhang ito pa yata ang unang beses na gagamitin ko ang teleponong ito pang-text sa kanya.

Kita ko kaagad ang numero niya sa contacts dahil iyon lang din ang numerong naka-phonebook doon.

To Klaus: hello, klaus. si zane ito. magpapaalam lang sana ako na gagamitin namin ng mga bata ang kusina mo. namiss na kasi nila ang mag-bake kaya gagawa kami. salamat!

Binasa ko muna ang text ko para sa lalaki. Napaka-pormal ng text ko pero okay na naman siguro siya. Sinadya ko ring magpakilala kasi baka hindi naka-save ang number nitong cellphone sa kanya. Pagka-hit ko sa send ay lumabas ako sa silid bitbit ang telepono.

Hindi pa ako nakakarating sa sala kung nasaan ang dalawang bata na nag-uusap ay nag-vibrate na kaagad ang telepono sa kamay ko. Tiningnan ko ito at gumuhit naman ang ngiti sa labi ko sa reply ng lalaki.

From Klaus: Okay. Pero makulit ang mga bata. Please, look after them carefully.

Hindi pa ako nakapagreply sa kanya ay may pumasok na namang message.

From Klaus: No need to tell me who you are. Your number is already saved on my phone.

Magtitipa na sana ako ng reply para sa kanya kaso may message na naman siya. Parang hawak-hawak niya lang talaga ang telepono niya all this time.

From Klaus: Maaga ako uuwi. Baka rin maabutan ko pa kayo.

Lumabi ako. Wala namang espesyal sa message ni Klaus. Normal lang naman iyon, pero bakit ganito? Bakit dinadaga na itong puso ko? Sinabi lang naman ng lalaki na maaga siyang uuwi. Wala ng iba pero hindi na mapalagay ang puso ko. Tumatalon na siya!

Kinapa ko ang aking dibdib at pasimple iyong hinaplos.

“K-kalma ka l-lang, Zane.”

To Klaus: sige, salamat! ingat ka!

Pagkapindot ko sa send ay huli na nang mapagtanto ko ang huling dalawang salita na aking t-in-ext sa lalaki! Kung sa chat sana iyon ay pwede pa iyong i-unsend o i-delete kaso hindi! Text siya! Text! Hindi ko siya babawi!

Sa hiya ko ay inis kong sinilid sa bulsa ng aking shorts ang cellphone!

Ano ba ’yan! Ilang araw kong hindi pinapansin ang lalaki dahil dito sa puso ko pero sa isang text lang ay ganon ko lang sinira ang ilang araw kong pag-iiwas sa lalaki!

Pero… hindi naman siguro iyon iisipin ni Klaus. Marami naman sigurong nagti-text sa kanya ng ganon.

---

Hindi ko alam kung ano-ano ang mga ingredients no’n pero alam naman ni Dalia at Dani kaya sinabi nila sa akin ang mga kailangan nila. Ako na ang kumuha ng mga sinabi nilang ingredients sa pantry ni Klaus. Hindi na ako nagulat nang ang lahat ng ingredients at kailangan namin na sinaysay nila ay meron ang kusina.

“Ito n-na ba l-lahat?” tanong ko sa mga bata sabay tingin sa mga nakalatag na mga ingredients na kinuha ko.

Pumalakpak ang dalawa. “Yes, tita Zane!” Kwela nilang untag.

“First we need a big bowl to mix the flour, baking powder, and a little bit of salt.” Anunsyo naman ni Dalia sabay pasada ng tingin sa mga ingredients.

Kumuha ako ng malaking bowl at mixing spatula.

“Tita Zane, mag-wear ka muna po ang apron mo.”

Napakamot ako sa aking tenga. Oo nga pala. Kumuha ako ng apron at sinuot ko iyon. Si Dani pa ang nagsintas no’ng lace sa likod ko. Minsan talaga napapaisip ako kung mga bata pa ba itong mga binabantayan ko o ano.

“You’re so pretty, Tita!” si Dani.

“B-binobola ninyo ako eh.”

“No, Tita! You’re really really beautiful po!” ani naman ni Dalia!

Nginitian ko lang ang mga bata. Bago ko sinununod ang mga utos nila ay kumuha muna ako ng makakain para sa kanila habang nanonood sa akin. Kapwa sila naka upo sa mga high chair ng island counter. At ako naman ay nasa harapan nila, nagkakandarapa sa pagsunod sa mga sinasabi nilang dalawa.

“Ako na magmix, Tita.”

Kinuha ni Dalia ang spatula sa akin at siya na ang nagmix no’ng mga dry ingredients!

“Naku baka madumihan ka, Dalia.”

“It’s fine, tita! We’ll let Tito Klaus wash our clothes na lang!” Hagikhik nito. Itong bata talagang ito!

Sunod ko namang binati ang itlog, ang butter, asukal, at ang vanilla extract.

“I-mi-mix ko rin ito?” tanong ko sa dalawa.

“Opo! Mix it, Tita, until it gets fluffy and light!” Untag ni Dalia.

May equipment naman para sa pagm-mix nito kaso hindi ko alam kung papaano! Kaya mano-mano ko lang itong mini-mix! Nakakangalay siya sa kamay!

Ang sabi ng dalawa imi-mix daw ang dry at ang wet ingredients na hinalo namin ni Dalia. At nang ihahalo ko na sana ng dry at wet ingredients sa iisang bowl ay bigla naman sinalo ng kamay ni Dani iyong na-mix na mga flour at baking powder saka ito sinaboy sa kapatid!

“Dani!” Tili naman Dalia.

Hindi papayag itong si Dalia na hindi makaganti sa kanyang kapatid kaya naman kumuha rin siya no’ng flour at saka binato sa kapatid! Nagtilian ang dalawa at nataranta naman ako!

“T-tigil na…” Malunod lang ang boses ko sa mga tili nila at pagbabatuhan ng harina!

Nagkagulo na kami sa kusina. Huhulihin ko na sana ang kamay nilang dalawa nang matapunan na rin ako no’n! Ewan ko na lang kung matatapos pa ba namin itong cake na ginagawa namin!

Naubo ako roon! Sa mukha ko kasi sumapol ang harina!

“Ahh!” Tili ng dalawa at nagmadaling bumaba sa silya! Halos atakehin na ako sa kanila! Nagtakbuhan sila sa malaking kusina at ako naman ay pilit silang hinahabol!

“Ito pala ang g-gusto n-ninyo ha.” Kumuha ako no’ng harina at binato sa kanila. Kaso lang hindi ang mga bata ang natamaan no’n! Bigla kasi silang nagtago sa likod ng kanilang…

Namutla ako nang mapagtanto ko kung sino ang natamaan ko no’ng harina!

Hala! Napatakip ako sa aking bibig! Si Klaus ang tinamaan no’n! Pati ang dalawang bata ay napalayo sa kanilang tito Klaus at lumapit sa akin. Tiningnan ko ang mga bata na ang suot na kulay pula at asul na dress ay halos hindi na makita dahil sa harina. Pati buhok nila ay may harina na rin.

At nang binalik ko ang tingin ko kay Klaus ay napalunok ako sa sariling laway. Ang kanyang suot na itim na long sleeves ay nagkaharina na rin!

Umubo si Klaus.

“Nasaan na ang cake na ginawa ninyo?” Mataman niya lang na tanong at pinagpag ang long sleeves. Umuubo siya.

“T-tito, why nandito ka na sa house?” ani Dalia.

Sinundan naman ito ni Dani. “It’s so early pa!”

“K-Klaus kasi… h-hindi pa kami t-tapos s-sa pagbi-bake.” Nautal ako lalo.

Nilibot ni Klaus ang tingin sa buong kusina na pumuti na dahil sa harina. Gulong-gulo na ang kusina niya!

Pumikit na lang ako ng mariin! Pilit kong hinahanda ang aking sarili sa mga sasabihin ni Klaus. Siguro lilipad na ako nito ngayon palabas ng bahay niya!

“Dani, Dalia, go to your room and wash up.” sabi ni Klaus at hindi ko alam kung galit ba siya o ano.

Hindi ko mabasa ang anumang emosyon sa kanyang mga mata. Expressionless naman ang kanyang mukha!

“B-but we’re not yet done here, tito.”

“Hindi pa kami tapos mag-bake, tito!”

Protesta ng dalawang bata. Hinawakan ko ang balikat nila. Bubulong na sana ako sa mga bata nang magsalita si Klaus

“I’ll make your cake.” ani Klaus at nagmartsa tungo sa counter kung saan iyong nagkalat na mga ingredients!

“S-sige na. Punta n-na kayo s-sa silid ninyo at m-maligo. Susunod a-ako sa inyo h-ha. Tutulungan ko l-lang ang Tito K-Klaus ninyo sa p-paglinis.” Linis lang ang matutulong ko kasi di ko alam paano mag-bake. At saka… mukhang galit ito. Makikiusap pa ako rito.

“O-okay, Tita Zane. Sorry po!” Lumalabing saad ni Dani.

“We’re so sorry, Tita!”

Ngumiti ako sa kanila upang iparating na ayos lang ako. Ayos ang naman talaga ako. Pero kinakabahan ako dahil baka palayasin na ako nito ngayon.

Panay ang lingon sa akin ng mga bata. Parang batid din nila na wala sa mood ang kanilang Tito. Nababahala rin yata sila sa akin. Kinumpas ko lang ang kamay ko sa kanila para makaalis na sila ng tuluyan.

“S-sorry talaga. K-Klaus. H-hindi naman n-namin sinasadya ng mga b-bata na m-magkalat dito sa k-kusina.” Putol-putol kong untag at kumuha ng basahan upang magpunas.

Hindi ko alam kung saan ako magsisimula sa paglilinis ng kusina pero nauna na ako sa may counter. Doon din kasi siya at mukhang di niya magagamit iyong m-in-ix namin kanina ni Dalia.

Kinuha ko ang isang bowl na walang laman. Iyong sana ang gagamitin namin kanina para ihalo ang dalawang ingredients. Itinabi ko iyong bowl sa napunasan ko na parte ng countertop.

“K-Klaus…” Nalunok ko ang aking sasabihin nang lumapit sa akin si Klaus. Puno ng kaseryosohan ang kanyang mukha at matatalim ang kanyang mga titig sa akin! Parang nanunusok na ito.b

“Hmm?” anito gamit ang kanyang malalim at baritong boses.

Nanindig ang mga balahibo ko sa katawan! Tila hinimok ng kanyang boses ang katawan ko.

Hala! Ano na itong nangyayari?!

“A-ano…” Ano nga ba ang sasabihin ko sa kanya? Nakalimutan ko! Hala! Ano nga iyon? “A-ano… kasi…”

Natigilan ako nang itungkod niya ang kamay sa sink at nilapit ang mukha sa akin. Kinulong niya ako gamit ang kanyang malalaking braso.

“K-Klaus,”

“You know what. I’ve been so bothered!” Garalgal niya.

Kumurap-kurap ang mga mata ko. “H-huh?”

Anong bothered? Saan? Sa akin?

Bumaba ng kanyang mga mata sa lips ko. Binasa niya ang sariling labi at lumunok.

“You kissed me.”

“Uh,”

Huh? Hala! Hindi niya rin pala nakakalimutan ang halik na iyon?

Teka! Bakit kami umabot doon? Nagkalat lang naman kami sa kusina ah.

“Uh, a-anong tungkol d-doon?”

“I want to get even.”

“To g-get e-even?”

“Yes,” halos pabulong niyang wika at mas dinikit ang katawan sa akin.

Humigop ako ng hangin.

“P-papaano?”

“Let me kiss you.”

Umawang ang aking mga labi. Ngunit hindi ko inaasahan na hahalikan niya kaagad ako! Akala ko hihintayin niya pa ang sagot ko!

---

This story is already at

chapter 32

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 13

Chapter 13

Zane’s Pov

Dumapo ang kamay ko sa dibdib ni Klaus. Nais ko siyang itulak pero walang lakas ang kamay ko. Gusto kong magprotesta kaso hindi na yata gumagana ang utak ko ngayon.

Nakatingin lang ako kay Klaus na pikit mata akong hinahalkan. Ayaw kong maniwala na nangyayari ito pero ang katotohanan ay nasa tapat ko na mismo. Hinahalkan nga ako ni Klaus! Pero bakit? Bakit ngayon niya pa naisipang makaganti roon sa halik ko sa kanya? Ang tagal na no’n!

“K-Klaus,” halinghing ko nang lumapat ang kanyang palad sa ibaba ng aking tenga. Humaplos ang kanyang daliri sa balat ko. Nakaramdaman ako ng kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko. Muntik na akong manginsay sa kanyang harapan!

Tumigil si Klaus sa paghalik sa akin at binigyan niya ng distansya ang aming mukha–konting distansya. Naduduling ako sa lapit ng mukha naming dalawa.

Tumaas-baba ang aking balikat sa paghahabol ko sa aking hininga.

“What?” Lumambing bigla ang boses niya at walang tigil ang kanyang daliri sa paghaplos doon sa leeg ko. Nakikiliti ako roon!

“B-bakit ka n-nanghahalik b-bigla?” Hiningal kong tanong sa kanya kahit wala namang akong ginagawa.

Sa totoo lang… hindi naman ito ang unang halik ko. Hindi ko na rin mabilang kung ilan sila na humalik sa akin. Ngunit kakaiba ang nararamdaman ko ngayon. Hindi ko naman bini-big deal ang kiss. Sa trabahong meron ako… may halaga pa ba iyon? Ni wala na nga akong pakialam sa kung anong gusto nilang ipagawa sa akin basta huwag lang sex.

Strip dance. Playing myself, jacking off sa harap ng maraming lalaki (na para na akong pinagpipiyestahan). Marami mang magsasabi na imposible raw na hindi ako nagalaw pero nilalatag ko lahat ng kaya kong gawin. Huwag lang sex.

Hindi ako nararamdam ng excitement, tuwa, at satisfaction sa tuwing ginagawa ko ang mga bagay na iyon. Kasi para sa akin trabaho lang siya. Gusto nilang maghubad ako, nanghuhubad ako. Gusto nilang humawak sa akin, hinahayaan ko sila. Gusto nila ng halik, binibigay ko.

Ngunit ngayon na si Klaus ang dami kong gustong itanong sa kanya. Nagkakabuhol-buhol ang utak ko ngayon sa harapan niya sa dami nang pumapasok na katungan. At sa unang pagkakataon… may naramdaman akong parang mga insekto sa loob ng aking t’yan dahil sa simple at mababaw na halik!

“You kissed me without asking. But now that I want to kiss you, you’re asking me?” Wika ni Klaus at muling dumapo ang mga mata niya sa labi ko.

“A-akala ko ba… w-wala kang h-habol sa akin? Gusto m-mo ba a-akong i-ikama?” Pumait ang bibig ko dahil sa tanong na iyon. Nais niyang makaganti sa halik ko sa kanya dati pero sobra naman ang ganti niyang halik.

Kumabog ng husto ang aking dibdib habang hinihintay ko ang sagot niya sa akin.

Malamyang naglakbay ang kanyang mga mata sa aking mukha. Ewan ko kung namamalik mata na ba ako o duling na dahil sa paningin ko nagiging malumanay ang kanyang mga titig sa akin. Sa bawat minutong lumilipas ay parang nauubusan na rin ako ng hangin.

Nais ko mang ilayo ang aking mga mata sa kanyang mukhang kaso hindi ko magawa. Para kasing may magnet ang mga mata niya at pilit akong in-aattract no’n. 

“In all those days na nandito ka sa bahay ko, Zane. Did I ever look at you like I wanted to bed you?” Garalgal niya.

Bumagsak ang kanyang kamay sa sink at muling kinulong ang aking katawan gamit ang kanyang mga braso. Pero sa pagkakataong ito ay mas diniin niya ang braso sa aking katawan. Para niya akong iniipit at takot siyang makawala ako.

Kahit pa hindi niya higpitan ang kanyang braso ay hindi ko na rin magawang makalayo sa kanya ngayon. Nanginginig na ang mga binti ko.

“H-hindi ko a-alam… minsan l-lang tayo magkita d-dito eh. Lagi k-kang nasa trabaho o s-sa shop m-mo.” Huni ko.

“Gusto mo bang makasama ako palagi?”

Naipit ko ang aking labi dahil sa sinabi niya.

Inaasar niya ba ako? Alam niya bang iba ang epekto niya sa katawan ko kaya ako ginaganito? Kitang-kita na naman niya na malalalim na ang hiningang pinapakawalan ko! Kinakapos na ako sa ahangin dahil sa kanya!

“A-ano bang s-sinasabi mo?”

“You sound like you’re sulking na wala ako rito sa bahay palagi. Tell me, Zane. Do you want to come home and cuddle you?”

Pakiramdam ko umakyat ang lahat ng dugo ko sa aking mukha nang marinig ang kanyang sinabi.

“K-K-Klaus,  ano b-ba?! H-hindi naman ako n-nakikipagbiruan dito s-sa’yo. Simple l-lang naman a-ang tanong ko ah.” Matapang kong untag kahit na hindi na magkamayaw ang puso ko sa pagbomba ng aking dugo!

“Really, Zane? I’m not even attracted to you!”

Natigalgal ako roon.

“Dammit! Iyan ang lagi kong sinasabi sa sarili ko. Hindi ka attractive. Marami na akong nakitang mas maganda sa histura mo. You’re not that special…”

“T-tama na. A-alam kong h-hindi ka talaga a-attracted sa ’kin. S-sorry.”

Yuyuko na sana ako upang mag-iwas ng tingin dahil sa kahihiyan ngunit pigilan niya akong gawin iyon gamit ang kanyang hintuturo.

Ilang beses na akong nasasabihan na maganda. Na parang babae ang mukha ko. Mukhang inosente. Ilang beses na akong nakakatanggap ng compliment na ganon mula pa no’ng bata ako pero ngayon nanliit ako sa harapan ni Klaus.

Lumaki ba ang ulo ko dahil lang sinabi ng mga bata sa akin na maganda ako? Hay!

“Hindi pa ako tapos.” Ani Klaus.

“H-huh?” Nagtago ang kilay.

“You’re not that special, Zane. But you’ve been dominating my mind. No matter how much I try to distract myself with other people, you keep showing up like a ghost!”

“Huh?” Hindi k-ko pa rin siya maintindihan.  “P-pwedeng… p-pasimplehan mo n-naman?”

Ngumisi lang siya sa akin.

“You asked me earlier kung ano ang habol ko sa’yo. Sabi mo gusto ba kitang i-kama. But what if I want more than that?”

“A-anong bang g-gusto mo?” Ito ba ang gusto niyang kapalit sa pag-stay ko rito sa bahay niya? Ibebenta niya ba ako pagkatapos niyang gamitin?

Nanikip ang dibdib ko kasabay nang pag-init ng aking mga mata.

“Ibebenta m-mo ba ako sa i-iba pagkatapos m-mo akong gamitin?” Naiiyak kong tanong.

Napapikit siya ng mariin.

“Hindi mo ba talaga nakuha ang mga pinagsasabi ko sa’yo?” Ngiwing untag niya.

Nilabian ko lang siya. “S-sabi ko nga ’di ba n-na simplehan m-mo.”

“Fuck it!”

Lumabi ako lalo.

Winalis ni Klaus ang mga nakalagay sa countertop gamit ang kanyang isang braso. Inangkla niya naman ang braso sa aking baywang bago ako ipatong doon.

Pinaghiwalay niya ang binti ko sa isa’t isa at saka siya pumwesto sa gitna no’n. Mas uminit ang aking mukha dahil sa aming posisyon. Parang may nga kuryenteng nabubuhay sa loob ng katawan ko.

Masy mas intimate pa akong na-encounter bukod dito ngunit si Klaus lang yata ang hindi ko magawang tingnan ng mabuti. Siguro dahil crush ko siya?

“Hindi kita ibebenta.” anito. Ngayon ay magka-level na ang aming mukha.

Ang gwapo niya pa lalo sa malapitan. Iyong kulay chestnut niyang mata ay mas nakaka-attract pala sa malapitan.

“U-uh, siguro i-ikakama mo l-lang ako?” Ganito na lang ba talaga ang lahat ng lalaki sa buhay ko?

“That’s a bunos.” Ngisi niya.

“H-huh?”

Sumama ang mukha niya sa akin. Short tempered talaga siya. Ang dali niyang mairita.

“I wanted to possess you, Zane…”

“G-gusto mo akong bilhin?”

Napayuko siya saglit.

“You’re not that special, Zane. Not in that kind of way. I want you for myself—only for myself. I want you not just because of your face or your body.” Umasim ang mukha niya. “I don’t even find you sexy or anything, Zane. But… I’m fucking smitten—completely smitten by you! It feels like you put some kind of spell on me.”

“K-Klaus…”

“Hindi mo na naman ako naiintindihan?” His lips twisted.

Lumabi ako.

“U-uh…”

“I like you, Zane. I wanted to kiss you because I like you. I want to possess you because I like you.”

“H-huh?” Nagusot ang mukha niya. “Gusto mo a-ako?” Napatakip ako sa aking bibig. Gulat na gulat! “T-totoo?”

“I may be an asshole, and a jerk, but I’m not a liar, Zane.”

Ngumiti ako ng malapad sa kanya.

“So, hindi m-mo talaga ako i-ibebenta? H-hindi mo l-lang ako g-gustong ikama?”

“I will never ever sold you or just bed you, Zane. I want more than that.”

Gusto ko tuloy tumili at tumalon sa tuwa!

“C-c-crush din kita, K-laus!” Amin ko sa kanya bigla. Akala ko matutuwa siya sa sinabi ko kaso sumama ang mukha niya.

Hala siya!

“Crush lang?”

Hala, galit siya na crush ko siya?

“U-uh…?”

“Crush lang? Sa mukha kong ’to? Sa galing kong magluto at sa bait ko sa’yo? Crush lang?”

A-ang hangin niya naman? Ngunit nagsasabi lang naman din siya ng totoo. Pero kahit na! Nagbubuhat na siya ng sariling bangko!

“A-ano ba dapat? Hindi b-ba sapat n-na crush din k-kita? Anong g-gusto mo?” Aligaga kong wika.

Bigo siyang tumingala at napa-facepalm.

“Okay na iyang crush. At least… at least crush mo ako,” aniya pero parang sa sarili niya iyon sinasabi.

Kumunot ang noo ko.

“G-gusto kita, Klaus.”

Mabilis itong napatingala sa akin at nanlaki ang mga mata. Binawi niya rin iyon kaagad.

“What?”

“Gusto r-rin kita.”

Sumimangot siya. “Sinasabi mo lang ba iyan kasi gusto kita? Akala ko crush mo lang ako?” Matabang nitong wika.

Ang gulo niya naman. Akala ko gusto niya rin na gusto ko siya? Bakit ngayon ayaw niya na namang maniwala?

“Hindi b-ba sila p-pareho?”

“Of course they’re not!” Pinanliitan niya ako sa mata niya. Pikon na yata siya eh.

“Pero g-gusto kita a-at crush… mabuti n-na iyon, di ba?”

Ngumisi siya bago hinaplos ang pisngi ko.

“Are you shock?”

Kumibot ang bibig ko.

“S-siguro… sino b-ba kasing h-hindi magugulat k-kung may aamin s-sa’yo. At saka s-si Klaus De Costa ka a-at ako… wala lang.”

Para na akong lumulutang ngayon sa harapan ni Klaus. Wala akong ibang nararamdaman kung hindi ang kabog ng dibdib.

Matapang kong sinalubong ang kanyang mga titig.

“K-Klaus, hindi m-mo naman a-ako binibiro, ’di ba?”

Kumuyom ang kanyang panga.

“It’s understandable that you don’t believe me right now, Zane. I know I’ve had a rough attitude toward you, but I hope you believe me when I say I like you.”

Lumunok ako. “Pero Klaus… g-gusto mo pa rin a-ako kahit isa akong e-entertainer. Marami n-nang lalaki ang—”

Nilagay ni Klaus ang kanyang daliri sa labi ko dahilan para maputol ako.

“My heart doesn’t see you as an entertainer or an escort, Zane. And we’ll take our time, okay? Because even I… bago ito sa akin.”

“B-boyfriend na k-kita kung ganon?”

Natawa siya na kinasunog naman ng pisngi ko.

“S-sorry, ito ang f-first time ko. Hindi k-ko alam kung p-papaano ito. Akala ko kapag p-pareho ninyong g-gusto ang i-isa’t isa ay—” Taranta kong wika pero tinawanan niya lang ako. Natikom ko tuloy ang bibig ko.

“Ayaw mo bang ligawan kita?”

Kinagat ko ang loob ng aking bibig. “Umamin n-na ako sa’yo.  Alam m-mo na g-gusto at c-crush kita.”

Humalakhak siya. “Shit!” Nagusot ang mukha ko sa kanya. “Hindi ako makatulog ng maayos at makapagtrabaho sa pag-iisip ko sa bagay na ’to. I didn’t know that it will turn out this way.” Bulong niya pa.

“Ayaw mo b-ba akong i-boyfriend n-na?”

M-mukhang ako yata ang atat?

Ngumiti siya at kinuha ang kamay ko. “Let me ask you formally,  Zane.” Huminga siya ng malalim. “Will you be my person?”

Kinuyom ko ang magkahawak naming kamay. Tumango ako.

“U-uhmm.” Nagpipigil sa kilig kong tango.

Ngiti-ngiti siyang umiling at yumakap sa akin.

“Finally, I can breath properly.” Kumalas siya sa aming yakapan. “May kasalanan ka pa sa akin.”

“H-hala… dahil b-ba rito sa nangyari sa k-kusina?”

Pinitik niya ang noo ko. “No! Hindi mo ako pinapansin lately. Pinag-alala mo ako at pinag-isip ng husto. What’s your reason, huh?”

Pinukol ko ang aking mata sa damit niyang may harina. Pinagpag ko iyon at saka nagsalita.

“N-naguguluhan din k-kasi ako sa damdamin k-ko. Akala ko… m-may sakit ako dahil b-bumibilis ang tibok ng p-puso ko kapag n-nakikita kita o kapag m-malapit ka sa a-akin. Tapos hindi a-ako napapalagay sa t-tuwing magkasama t-tayo. Saka… n-napapanaginipan na k-kita.” Saysay ko sa kanya. Nang iangat ko ang tingin ko sa lalaki ay natagpuan ko siyang malagkit ang tingin sa akin. “Iniiwasan k-kita kasi… ayaw k-kong masira kong a-anuman ang meron t-tayo ngayon. Ayaw k-kong magmalabis at n-nais kong maliwanagan k-kaya kita i-iniiwasan.”

“So, hindi lang pala ako ang nararamdam ng ganon, huh. It’s nice to hear that you’re also conflicted about your feelings, just like I am. Pero hindi naman pagmamalabis kung gusto mo ako, Zane.”

“Klaus, l-lumaki kasi a-akong uhaw s-sa atensyon. T-tingin ko napakahirap k-kong magustuhan. At n-ngayon naman, m-may nagkakagusto n-nga sa akin kaso g-gusto lang naman nila ang k-katawan ko. N-nais lang akong g-gamitin.”

Kinabig niya ako at dinala ang mukha ko sa kanyang dibdib.

“Then, let me spoil you. Hindi pagmamalabis kung magustuhan mo man ako kasi pareho lang din tayo. Hindi rin ako santo, Zane.” Bulong niya at sinuklay ang buhok ko.

Nabibilisan ako sa mga nangyayari sa amin ni Klaus. Sana hindi ako nagkamali sa pag-intindi ng nararamdaman ko para kay Klaus. Sana hindi ko ito pagsisihan.

---

This story is already at

chapter 33

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 14

Chapter 14

Zane’s Pov

Sobrang bilis ng lahat sa amin ni Klaus. Hindi ko aakalain na ang simpleng pagkakalat namin ng mga bata sa kusina niya ay mauuwi kami sa ganon. Hindi ko aakalain na magkakaaminan kami sa aming nararamdaman sa isa’t isa.

Natutuwa ako. Sobra. Kaso hindi ko rin mapigilang hindi mag-alala kasi hindi pa talaga ako totoong nakakalaya mula sa mga kamay ni Auntie Florence. Ngayon wala akong balita sa kanila pero maaaring pinaghahanap na ako ngayon. Dalawang buwan na rin ako rito sa bahay ni Klaus kaya sigurado akong galit na galit na iyon.

Dalawang buwan na akong nandito sa bahay ni Klaus at muntik ko nang makalimutan na nagtatago lang ako rito. Na maaring sa susunod na araw ay babalik na naman ako sa aking hawla. Pero papaano si Klaus? Boyfriend ko na siya.

“Hi, I’m Bateson, Klaus’s brother.” Aniya.

Nahihiya kong tinanggap ang kamay ng kapatid ni Klaus. Galing siya sa silid ng mga bata. Ngayon lang siya pormal na nakapagpakilala sa akin dahil inasikaso niya sina Dalia at Dani. Siya na rin ang nagpatulog sa mga bata.

“H-hello po! Zane po, a-ahm… ako p-po ang tumutulong k-kay Klaus s-sa pagbabantay sa mga b-bata.” Pakilala ko naman. Wala pa kaming pinagsasabihan ni Klaus tungkol sa aming relasyon. Well, wala naman akong mapagsasabihan nito. Pero kahit ang mga bata na kasama namin sa bahay ay walang ka-alam alam. Hindi ko lang alam kay Klaus kung may napagsabihan ba siya na kaibigan niya.

Saglit ang aming kamayan sa isa’t isa. Nang bitiwan niya ang kamay ko ay naitago ko ito sa likod. Nanlalamig ang kamay ko at pinagpapawisan ng todo.

Bukod kay Ma’am Klaria at kina Dani at Dalia, itong si Bateson ang nakilala kong pamilya ni Klaus. Si Bateson ay may soft aura kompara kay Klaus. Pala ngiti rin itong si Bateson at parang ang friendly ng kanyang datingan. Gwapo rin siya at parang magkasingtangkad sila ni Klaus.

“P-parating na po s-siguro si Klaus. Minsan po kasi nagagabihan siya sa pag-uwi galing sa shops niya,” sabi ko naman.

Tumango siya. “It’s fine, Zane. Alam na naman ni Klaus na nandito ako sa bahay niya.”

Tipid akong ngumiti sa kanya.

“By the way, matagal ka na ba rito? Matagal ka nang namamasukan dito sa bahay ng kapatid ko?” Usisa niya naman.

Hinasa ko ang aking basang palad sa aking tuhod.

“Uh, ahm, mga dalawang b-buwan na rin.”

Malaki ang kanyang naging ngiti.

“Wow! Bago ’yan ha. Ang alam ko kasi wala namang pinapapasok na kasambahay si Klaus dito sa bahay niya. Kaya nga akala ko ang mga anak ko ay nasa bahay ng parents namin.”

Kumuyom ang aking mga daliri. Kung hindi lang din dahil sa gabing iyon ay baka nga… ngayon ay wala ang mga bata rito. Baka rin hindi ko nakilala si Klaus at ang mga anak nitong si Bateson.

“Anyways, gusto ko lang ding magpasalamat sa’yo, Zane.”

“P-po?”

“Gusto kong magpasalamat sa pagbantay mo sa mga anak ko. Alam kong hindi sila madaling tingnan at makulit. Kaya nagpapasalamat ako sa pasensya mo sa kanila at sa pag-aalaga mo. I can see how my daughters like you. Ikaw ang bukambibig nila.”

Winiwasiwas ko ang aking kamay sa kanya. Gumuhit din ang ngiti sa aking labi dahil doon.

“Wala po i-iyon. Natutuwa r-rin naman po a-ako sa mga b-bata. At saka… napalapit n-na rin po silang d-dalawa sa akin.”

“That’s nice to hear. Actually, dumalaw lang talaga ako rito kasi magiging abala rin talaga ako sa trabaho. At ang asawa ko naman ay hindi pa niya maiiwan ang kanyang magulang. Kaya baka hindi ko pa makukuha ang mga anak ko rito.”

“Wala po iyong p-problema.”

Tumango siya. “Pero dadalaw naman ako rito.”

Akmang sasagot na sana ako kay Bateson nang marinig ko ang pagbukas ng pinto. Pareho kami ni Bateson na napatingin doon.

Bumilog ng husto ang mga mata ko nang makita ko si Klaus na may bitbit na pungpong na bulaklak. Sa kabilang kamay naman nito ay may isang paper bag.

Tumayo si Bateson kaya ako rin naman ay napatayo.

“Ang tagal mo,” ani Bateson.

Lumapit siya kay Klaus at saka bumati rito at yumakap saglit. Hindi naman ako makagalaw.

“What’s with the flowers?” May panunukso sa tono ng boses ni Bateson.

“It’s not for you,” asik ni Klaus rito.

“I know.” Tawang untag naman ni Bateson. Sinabayan ni Bateson si Klaus sa paglalakad tungo rito sa living area. Biglang nag-malfunction ang utak ko. Hindi ko alam kung aalis ba ako o ano. “Zane and I already talked. At okay lang naman sa kanya na rito muna ang mga anak ko. Since alam mo naman na hindi pa makakauwi ang asawa rito sa bansa. Also-”

“Ano? Nag-usap na kayo? Kayo lang dalawa? Nasaan ba ang mga bata?”

Sumama ang tingin ni Bateson kay Klaus. Tiningnan niya ang kapatid na para bang may tumubo na sungay sa noo nito.

“W-what’s wrong with that? Kinausap ko lang naman. Hindi ako kagaya mo, Klaus, na masama ang ugali. Hindi ko pinagsalitaan ng kung ano-ano si Zane. Nagpasalamat lang din ako.”

Pero mukhang walang naririnig si Klaus dahil nagusot lang lalo ang mukha niya habang pinupukol ng matatalim na titig si Bateson. Kung nakakamatay lang sa talim ang mga titig ni Klaus ay baka matagal nang bumulagta sa sahig itong si Bateson.

“Kahit na! Dapat hinintay ninyo ako!”

“What the fuck, Klaus? What’s happening to you?”

Umingos lang si Klaus kay Bateson bago humakbang ng malalaki tungo sa akin. Inabot niya ang dalang bulaklak sa akin. Hindi ko ito magawang tanggapin habang nakatingin ang kanyang kapatid sa amin.

“N-nandito ang k-kapatid mo.” Mahina kong sabi sa lalaki.

Nalukot ang kanyang noo. “What? Ano naman ngayon kung nandito siya?”

“H-hindi niya a-alam. Wala s-siyang alam sa a-atin. Baka magulat s-siya.”

“Magulat siya kung gusto niya. Basta tanggapin mo itong flowers na binili ko for you. And I also bought some ice cream. Let’s eat it later. Papaalisin ko lang itong kapatid ko.”

Tinanggap ko ang bulaklak. Sanay na ako sa mga binibili ni Klaus para sa akin. Simula nang maging boyfriend ko siya ay palagi na siyang may dala kapag umuuwi. Kadalasan mga kung ano-anong dessert. At ngayon niya talaga napiling bilhan ako ng bulaklak! Ngayon na nandito ang kapatid niya!

“K-Klaus,” angil ko sa lalaki.

Pinisil niya ang pisngi ko.

“Don’t worry about my brother, okay? I’ll just talk to him. Nagbibiro lang ako kanina.” Kung biro iyon, hindi siya marunong mag-joke. Hindi bagay sa kanya.

Pumunta ako sa kitchen bitbit ang paper bag na may lamang ice cream at sa isa ko namang kamay ay akupado no’ng bouquet.

Nilapag ko ang ice cream sa dining table at niyakap ang bulaklak na bigay ni Klaus. Doon lang uminit ng todo ang aking pisngi at parang tangang pangiti-ngiti. Inamoy-amoy ko rin iyon.

Ito ang unang beses na may nagbigay ng bulaklak sa akin! Kaya naman hindi ako mapalagay. Oo nag-aalala ako dahil nakita iyon ni Bateson pero kinikilig talaga ako. Boyfriend ko ang nagbigay!

Kinapa ko ang aking bulsa upang kunan sana ng larawan ang bouquet ko kaso wala akong makapa na cellphone sa aking shorts. Natampal ko ang aking noo. Nasa kwarto ko nga pala iyon!

Lumabas ako ng kitchen upang tumungo sa kwarto dala ang bouquet kaso natigilan naman ako nang marinig ko ang pag-uusap ng magkapatid. Alam ko namang hindi dapat ako makinig sa usapan ng iba kaso isa ako sa pinag-uusapan eh.

“Let’s stop discussing when I’ll be able to get my daughters out of here, Klaus.” Batid ko ang kaseryosohan sa boses ni Bateson.

“Kuya,” ang kaseryosohan ni Bateson ay tinapatan din naman ni Klaus.

“What the hell was that, Klaus? Are you seriously fucking your maid? I’ve always known how promiscuous and shameless you are. But really? Pati maid mo? At lalaki siya.”

Nagtago ako sa likod ng dingding. Hindi ko na magawang maglakad palayo. Yumuko na lang ako sa bulaklak na hawak ko.

“What the fuck, Kuya?! It’s not like that, okay?” Galit na asik naman ni Klaus.

“What? Why are you so worked up, Klaus? Are you testing the waters here?” Tunog panunukat na tanong ni Bateson kay Klaus.

Napatalon ako ng konti dahil sa pagkabog. Kung hindi ako nagkakamali ay ang center table iyon.

“I’ve never seen Zane like that, Kuya. Hindi siya bagay o anuman d’yan para subukan ko lang!” May diin sa boses ni Klaus.

Klaus, I know you!“

“You may know me, Kuya, but not that well! Zane is my boyfriend!”

Napapikit na lang ako sa mata ko.

“What? You’re attracted to a man?”

“Sa kanya lang, Kuya.”

Namayani ang katahimikan sa kanila.

“But you’re also into women. I witnessed you having relationships with different women, Klaus De Costa.”

Rinig ko ang daing ni Klaus.

“I didn’t understand myself at first either, Kuya. I was confused because I grew up liking women and even had relationships with them. At ngayon na nasa ganitong edad na ako… ngayon ko pa talaga siya naramdaman-saka pa ako nagkaroon ng gender crisis. But it’s clear to me now, Kuya. I like Zane romantically.”

Tumikhim si Bateson. “So… y-you’re gay?”

“I am.”

“That’s… that’s so courageous of you.”

“It took me a lot of courage to arrive at this conclusion, Kuya. Well, it’s not new to me because I have gay friends, but I never knew that I was one of them too.”

Dahan-dahan akong umalis doon at bumalik sa kusina. Umupo na lang ako sa isang silya sa may dining area. Doon ko na lang hinintay si Klaus.

Humalumbaba ako sa mesa at saka tinitigan ang kulay pink na rosas. Inaalala ng isip ko ang mga narinig ko mula sa bibig ni Klaus.

Hindi ko alam kung ano ang pinagdaanan ni Klaus. Lumaki siyang straight na lalaki tapos biglang… boom! Nagka-feelings sa kauri niya.

Ako kasi dati pa man alam ko na sa sarili ko na may kakaiba na talaga sa akin. Na hindi ako tulad ng mga batang lalaki na kasabayan kong lumaki. Alam ko na noon pa man na lalaki lang ako sa panlabas na anyo pero ang damdamin ko, babae. Babae ako para sa akin. Hindi ako na-attract sa babae imbes ay sa lalaki ako humahanga.

Ngunit ninakaw ng kapalaran ko ang maging masaya sa mundo. Hindi ako nakapag-explore sa mga bagay-bagay. Hindi ako nabigyan ng chance na mag-bloom. Sa halip ay nakulong ako sa madilim na mundo. Sa mundong masalimuot. Para akong isang ibon na hindi pa man natututong lumipad, tinanggalan na ako ng pakpak.

“Zane,”

Umahon ako mula sa pagkakahalumbaba ko roon sa mesa at tiningala si Klaus. Ginulo niya ang buhok ko.

“Did I make you wait for too long?” Naging malumanay ang boses niya.

Umiling ako. “Hindi n-naman.”

“I’ll get us a spoon.”

“Teka, tapos k-ka na bang k-kumain? Nagluto k-kasi kanina si B-Bateson. May natira p-pa.”

“Kumain na ako kasama ang mga trabahante sa shop.”

Tumalima siya at pagbalik niya ay bitbit na niya ang dalawang kutsara. Binigay niya sa akin ang isa bago niya hinila ang isang silya upang itabi sa akin.

“Do you like the flowers?” Tanong niya sa akin nang makaupo siya.

“Mmm! Ang g-ganda niya nga n-niya eh. Salamat!” Halos umabot sa aking tenga ang ngiti ko.

Binuksan niya ang ice cream at naglaway ako nang makita ang na mango flavor siya. Favorite ko rin talaga itong mango!

“Ito ba ang gusto mong flavor? Hindi na kita na-text kung ano ang gusto mong flavor.”

Tumango ako sa kanya at mabilis na nagsandok ng ice cream.

“Ugh!” Ungol ko nang matunaw ang ice cream sa bibig ko.

“Shit! Don’t moan like that, Zane.” Suway nito sa akin.

May pagtataka akong tumingin sa kanya.

“M-masama ba i-iyon?”

Kumuha siya ng ice cream at kumain.

“Hindi siya masama pero sasamain ka sa ibang bagay kapag umungol ka pa ng ganon. You’re waking the sleeping dragon in my pants!”

Naubo ako sa kanyang sinabi. Matagal na akong nagtatrabaho sa Kempers pero kakaiba talaga ang tabas ng dila nitong si Klaus! Hindi ganito kahalay magsalita ang mga customer ko!

“K-Klaus!”

“What?” Maang-maangan niya pa!

Weeks na simula nang maging boyfriend ko siya pero hindi na nasundan iyong kiss namin. Hindi naman ako uhaw na uhaw sa halik niya pero gusto kong halikan niya ako. M-masarap kasi siya kapag si Klaus ang humahalik sa akin. Sa halik niya lang talaga ako nababaliw.

Masyado niyang sineryoso ang sinabi niya sa akin na we’ll take our time. Wala naman ding masama kung minsan hahalikan niya ako.

Napailing ako. Bakit ba ito ang pumapasok sa isip ko? Imbes na tanungin ko siya tungkol sa narinig ko kanina sa kanila ni Bateson ay puro na halik ang pumapasok sa isip ko!

Halik! Halik! Halik! Nagiging adik na ako sa halik nito.

“W-what-what ka d’yan! N-nasa harap tayo ng p-pagkain.”

Maloko siyang ngumisi sa akin bago kumuha ng ice cream.

“Wala naman akong sinabing masama o kabastusan, Zane.” Mabagal niyang wika.

Kita kong susubuan niya ako gamit ang kutsara niya kaya naman binuka ko ang aking bibig. Ngunit sinadya ng lalaki na ipahid iyong ice cream sa baba ko tungo sa aking panga!

“K-Klaus!” Eskandalo kong sambit! Dinudungisan niya ako eh!

“Ops, my bad. I’m sorry!” aniya pero ngumingisi. “Let me lick it off.” Seksi niyang wika bago dumukwang sa akin at dinilaan ang baba ko pataas sa aking panga.

Nahigit ko lang ang aking hininga! Dinamdam ko ang pinaghalong lamig ng ice cream at init ngn dila ni Klaus.

Sasandok na naman sana ako ng ice cream ngunit naunahan ako ni Klaus at sunod niyang pinahid ang ice cream sa ilong ko pababa sa aking kabilang panga hanggang sa umabot ang ice cream sa leeg ko!

Nanginig ang katawan ko.

Dinilaan ni Klaus ang kanyang labi at saglit na nag-angat ng tingin sa akin.

“Sorry again, sweetheart. My hand slipped. Let me clean it with my tongue, hmm?” aniya at dumila sa aking ilong!

Grabe naman siya sa na-slip ang kamay niya!

---

This story is already at

chapter 35

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :) )

CHAPTER 15

Chapter 15

Klaus’s Pov

What Ryker told me somehow knocked the sense out of me. I really fucking screwed this up. Sweet Christ-I like him!

I thought it was just a simple infatuation. I thought I was just annoyed because every time I see him, I’m reminded of that shallow kiss-especially when I catch a glimpse of his lips. I thought it was just because it’s been a while since I got laid, that’s why I kept dreaming about him.

But then out of all people, siya pa talaga? Sa isang lalaki? Just imagine the shock that surged through me after dreaming of Zane and me kissing. Akala ko nga talaga ay nagayuma na ako. Pero hindi naman siya totoo!

Kahit patayin ko pa man ang sarili ko sa trabaho para lang ma-distract ay wala pa ring silbi. Zane’s face has this uncanny ability to invade my mind no matter what I do. In an attempt to brush him away, I tried hooking up-I tried flirting again. But it just wasn’t the same anymore. The thrill I used to feel when girls looked at me or flirted back was gone. Even the excitement I once had when trying to kiss a woman had vanished. The harder I tried to push Zane out of my system, the worse things became.

That’s why I talked to Ryker. After all, I know he once fell for his boy-his fuck buddy. I figured he could help clear my mind. Besides, I’ve seen him fall in love. Kaya alam kong natutulungan niya talaga ako.

Akala ko hindi pwede. Akala ko imposible. Pero pwede pala. For three fucking decades, I thought I could only be attracted to women. (Sure, I could appreciate a man’s beauty, but not to the point of being swooned.) I genuinely believed I would never, ever fall for someone of the same sex.

But it was foolish of me to make such a conclusion-especially when my life was only just beginning. Now, I feel like a teenager again, dealing with his first love problem.

Nang gusto ko ng lapitan si Zane. Ito na naman ang umiiwas sa akin. Nang gusto ko na siyang kausapin, siya naman itong hirap kong hagilapin sa bahay. Palaging occupied sa mga anak ni Kuya!

Nasa iisang bahay nga kami ni Zane pero hindi ko rin siya makausap ng mabuti kapag kami lang dalawa. Sa isang pikit mata ko wala na siya! Talagang iniiwasan niya ako. Pero sino nga bang hindi iiwas sa gaspang ng pakikitungo ko sa kanya minsan… ’di ba? Talaga rin namang nasusungitan ko siya at nasusupo minsan. Ewan ko kung minsan ba o palagi!

But in the most unexpected place and encounter between us, sa kusinang nabalot no’ng harina pa talaga kami nagkausap ng mabuti at nagkaaminan. Ewan ko kung papaano kami nauwi sa ganon. Sobrang bilis eh. Pero ’di naman ako nagrereklamo. Gusto ko nga iyon eh.

And right now, I can’t believe I’m already licking him-licking his skin and feeling him tremble beneath my palm. I felt him quiver as my tongue slid along his skin, wiping off the mango-flavored ice cream I’d purposely smeared from his nose down to his sexy neck.

Fuck! I’m so silly! Even his neck looks sexy to me. And he’s my sweetheart. I’ve never been a fan of pet names or callsigns. In my past relationships, I used to call my girlfriends by their names-but with Zane… damn. I want everything to feel sweet. I want everything between us to be gentle. He’s been through so many rough situations in his life, and I want to show him the softer side of this world. I want him to know that not everything around him is cruel.

My boyfriend’s little whine gave me even more reason to keep going. That voice awakened the naughtiness in me. I badly want to hear his grunts as I suck and lap at his skin.

Dammit! Give me more of your moans, sweetheart! the back of my mind screamed. But I don’t want to terrify him with just how horny I’ve become.

Fuck! Fuck! Fuck! I could do this all day-I could eat him up all day! Kissing him isn’t enough for me, huh? Akala ko kapag na-french kiss ko na siya ay huhupa na rin itong pagnanasa ko sa kanya pero mas lumala.

I looked him in the eyes. He was piercing me with those black irises that seemed to glimmer right before me.

“Can I continue?” I asked, holding the hem of his shirt. I was ready to take it off.

Jesus! Kahit na anong kalibugan ko naman kung ayaw niya hindi ko siya pipilitin. Boyfriend ko siya pero rerespetuhin ko kung anong gusto niya. Ayaw ko na basta-basta lang din siyang papayag dahil gusto ko. Gusto ko na kahit anong gawin ko sa kanya, gusto niya rin. I want to satisfy myself, but I also want him to feel good. I don’t want him to feel inferior in this relationship.

“K-kinakabahan ako, Klaus. B-baka kasi makita tayo ni B-Bateson at ng mga b-bata. H-hindi maganda na m-makita nila tayo rito sa m-mesa.”

Oh shit! Oo nga pala nasa dining area kami. Muntik ko nang makalimutan na nandito nga pala ang kapatid ko at may mga bata pa kaming kasama.

“P-pwede ka namang m-magpatuloy kaso… s-sa silid ko n-na lang?” Kinakabahan niyang untag.

Electricity shot through me. I scooped Zane up with one arm and grabbed the ice cream with my other hand as I marched toward my bedroom door. His legs wrapped tightly around my waist like his life depended on it.

“I-ibaba mo a-ako.”

“No,” sabi ko.

Napangiti ako nang yumakap siya sa leeg ko ng mahigpit. Kumapit siya ng mahigpit sa leeg ko as if naman bibitiwan ko siya. Ganyan nga Zane. Dapat hindi lang ako ang baliw sa’yo. Dapat pareho tayong mabaliw sa isa’t isa. At babaliwin pa kita ng todo sa akin!

When we finally got inside my room, I turned on the light before closing the door with my foot. I started walking toward the bed, but Zane glanced at it and didn’t let go of my neck.

“Sweetheart,”

Nilibot niya ang mata sa kwarto ko.

“A-ang linis ng kwarto m-mo. B-baka madumihan n-natin.”

I almost burst into laughter because of his remarks. Is that really what he’s worried about right now? I’m so fucking ready to make a mess with him. I don’t fucking care how dirty we get.

Inilapag ko siya sa kama ko. Puti ang beddings ng kama ko at itim naman ang bedsheets.

“Don’t worry about it, sweetheart,” I muttered before kneeling in front of his parted legs.

I could feel his body trembling every time my hands were on him. I loved how his body reacted to my touch. It was always my fantasy-to be the only man who could make him feel this way.

He braced himself with a hand behind him, then bit down on his lip. Those lips… they might just be my favorite part of him. Kaya nga siguro hindi ko rin iyon magawang limutin ang mababaw niyang halik sa akin no’ng unang kita namin.

“I will now undress you,” pahayag ko sa kanyang bago ko hinawakan ang waistband ng kanyang shorts at underwear.

“H-hmm!” Tango siya sa akin.

I saw how he held his breath as I slowly pulled down his shorts and underwear together. His hard length greeted me the moment I finally freed it from its confinement.

I swallowed hard.

Sunod kong hinubad ang kanyang tshirt at tinapon sa likod ko. I’m so happy that he didn’t complain about all the clothes I bought for him. My insides were silently pleased seeing him wear them.

Tinakpan niya ang kanyang mukha nang tuluyan ko na siyang hinubaran. He’s really sexy as hell-with his small waist, flat stomach, and broad hips. So, he’s been hiding these curves under those loose shirts? I didn’t notice until now.

Inabot ko ang kanyang kamay na nakatakip sa kanyang mukha. Binaba ko ito at hinawakan ang baba niya. Nagbaba siya ng tingin sa akin.

“Don’t cover your face, sweetheart. Please, watch me. Watch how I bend my knees in front of you. Watch how willing I am to stoop this low just to worship you.”

“K-Klaus,” he chirped.

Ang dami ko pang hindi nalalaman sa kanya. Ang dami ko pang gustong malaman tungkol sa buhay niya. Aside from his name and his former job, that’s all I know about him. However, I’m willing to get to know him more as our relationship progresses.

“You’re so beautiful, sweetheart.”

Damn, right! Parang no’ng mga nakaraang linggo lang hindi ako attracted sa kanya. Pero ngayon pakiramdam ko lahat ng tungkol sa kanya ay maganda na.

Jesus Christ, help me. I’m becoming silly!

Inabot ko ang ice cream at saka kinuha ang kutsara doon bago nag-scoop ng malaki. Pinahid ko ang ice cream mula sa kanyang upper knee pataas hanggang sa groin niya.

Zane lets out a heavy breath that comes out almost like a moan.

Sinampay ko sa aking balikat ang kanyang binti bago ko dinilaan ang kanyang balat na nilagyan ko ng ice cream.

Pwede naman palang ganito kainin ang ice cream!

Nang magsawa ko sa kanyang dalawang hita ay pinahiga ko siya sa kama ko. I climbed onto the bed and hovered over him. Look at how perfectly he fits on my bed. I scooped a mouthful of ice cream and spread it across his flat chest, covering his pinkish nipples with mango-flavored cream.

Zane shuddered beneath me, his hands fisting the bedsheets.

I gazed into his eyes before lowering my head to his chest to lick the melting ice cream. I lapped at his skin noisily, muttering incomprehensible words as I cleaned up every bit of the sweet mess.

Nanlalagkit na ang kanyang katawan dahil sa ice cream na kinalat ko sa kanyang katawan. Pero hindi ako nakontento. Ang natutunaw na ice cream ay binuhos ko sa kanyang maliit at naninigas na pagkalalaki!

“Klaus!” he shouted my name without stammering. I was appalled!

His quivering legs fell off my shoulders.

My sweetheart mirrored my shock.

“K-Klaus,”

“You just shouted my name without stuttering, sweetheart. And I want to hear it again.”

I leaned back, lifting the backs of his thighs and hooking them over my shoulders once more. My eyes dropped to his manhood, now covered in mango ice cream. The melting cream had dripped down to his balls.

I ran my tongue over my lips before lowering my head. Hindi pa umabot sa bibig ko ang kanyang pagkalalaki nang pinigilan na niya ako.

“K-Klaus, ’wag.” Kinakapos sa hangin niyang usal. Nakatuko ang isang siko niya sa kama habang ang isa ay nasa buhok ko.

“Sweetheart,”

“K-Klaus, h-hindi mo k-kailangan gawin iyan.”

“Sweetheart, I wanted to.”

“T-talaga?” His cheeks were tinted with a pink hue.

“Of course,” I said, lowering my head to the tip of his manhood.

Uh, fuck! I swirled my tongue over the small slit at the tip before flattening it and dragging it slowly down the length of his shaft, all the way to his balls.

Zane gripped my hair tightly as his legs trembled on my shoulders. My sweetheart locked his legs around my neck, preventing me from pulling away as I took him deeper.

I licked him thoroughly, cleaning his manhood with slow, deliberate laps. I sucked him whole, bobbing my head up and down carefully-making sure not to graze him with my teeth.

“K-Klaus, l-lumayo ka. T-tama na!”

I didn’t listen to him. Mas binilisan ko pa ang galaw ng aking ulo pababa-pataas sa kanyang pribadong parte. I felt him twitching inside my mouth-he was close. And I wanted his orgasm to be inside me. I wanted him to cum in my mouth.

“A-ahhh!” he cried out as his load spurted onto my tongue. I swallowed every drop.

May lumabas sa gilid ng labi ko kaya pinahid ko ito gamit ang hinlalaki ko bago dinala sa aking bibig at dinilaan. Ayaw kong sayangin ni isang patak no’n.

I didn’t stop until there was no trace of ice cream left-not even a single bit on his manhood.

Bumagsak ang katawan niya sa kama at hingal na hingal. Namumula rin siya.

Hinubad ko ang aking suot. Wala akong tinira ni isa. Pagkatapos ay binuhat ko siya ay pinaupo sa aking kadungan.

I felt my cock stiffen as he sat on my manhood.

“Was it good?” tanong ko.

Malakas ang aircon ng kwarto ko kaso pinagpapawisan siya. Basa ang kanyang buhok na tumatabon sa kanyang noo. Sinuklay ko ang buhok niya patagilid.

His eyes were still clouded with desire.

Zane cupped his hand around my mouth before leaning in to kiss me. I smiled between his kisses, then returned them with equal ferocity.

“Sweetheart,” I mumbled between our kiss.

“Klaus,“he moaned, saying my name.

I tilted my head to one side to kiss him better, our lips sliding against each other as our tongues battled for dominance.

“Move your hips, sweetheart. Grind that ass against my hard cock,” I said, one hand supporting the back of his head.

Kaagad niyang sinunod ang utos ko sa kanya. Fuck! The excruciatingly slow grind of his ass against my sex sends me spiraling into a void of blissful oblivion.

Goddammit! Tingin ko lalabasan ako kahit sa pagkiskis niya lang sa kanyang pwet sa aking naninigas na pagkalalaki!

His little whimpers and my curses condensed in the air, filling the room with our otherworldly sounds.

Tilting my head, I slipped my tongue into his mouth, making him cry out in pleasure.

After the wild kiss, we were both panting, our foreheads pressed together. Zane closed his eyes and stopped grinding his ass.

Hapong-hapo pa siya.

“K-Klaus, ang lagkit n-na natin.” usal niya at hinihingal pa rin.

Zane moved back a bit until our members rubbed against each other.

“Do you want to take a shower?”

“P-pwede?” Binuka niya ang kanyang mata, gulat sa naging tanong ko.

The intensity of our eye contact paralyzes him, keeping him from looking away.

“Of course, sweetheart.”

“P-pero,” aniya at naibaba ang tingin sa aking pagkalalaki na namamasa ang tuktok at tigas na tigas sa kanya.

“It’s fine, sweetheart. We’ll just shower together,” I said gently, hugging him and feeling his warmth against my skin.

“P-pwede kitang t-tulungan. K-kagaya no’ng g-ginagawa mo sa a-akin kanina. I-blowjob din k-kita.”

“No, sweetheart. You look tired.”

Wow! That was the first Klaus De Costa! Tumanggi ka talaga sa blowjob! Damn! Blowjob na naging bato pa!

“P-pero…”

“Do you really want to help me?”

Tumango siya. Damn! Dammit! When did he became this lovely, cute, and beautiful in my eyes? Naduling lang ba ako no’ng sinabi kong hindi siya attractive at hindi ako attracted sa kanya?

Aba, malamang Klaus De Costa!

“I’ll ask you for a blowjob next time. For now, your hands will be enough for me, Zane,” I said, guiding his hands over my rock-hard length.

And for Pete’s sake-I came into his hands after just a few strokes. The milky-white liquid of my cum flowed out of my cock, coating Zane’s fingers with my semen!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 16

Chapter 16

Zane’s Pov

Muntik na akong atakehin sa puso nang magising ako sa ibang silid! Handa na sana akong magwala nang makita ko ang larawan ni Klaus sa bedside table. Naka-frame iyong larawan niya na topless siya at umuusli ang V-line sa waistband ng kanyang suot na faded jeans. Ang katawan ni Klaus ay nakakasilaw tingnan sa larawan. Nakatungkod ang kanyang dalawang kamay sa table na nasa likod niya kaya naman batak na batak ang kanyang muscles.

Kumurap ako. Ni hindi pa nga ako nakakapanghilamos sa mukha ko tapos ganito pa ang bubungad sa akin. Ang hubad na katawan ng nobyo ko. Kinikilig pa rin talaga ako kapag naiisip ko na may boyfriend na ako.

Gumalaw ako ngunit hindi ako makagalaw. Parang may nakagapos sa katawan ko. Sumilip ako sa ilalim ng kumot at doon ko nakita ang maskuladong braso ni Klaus na yakap ako sa baywang. Yakap ako ni Klaus mula sa likod.

“K-Klaus,” huni ko.

Naiihi na ako rito.

“Mmm, sweetheart.” Ungol niya.

Kinilabutan aking nang umihip sa aking batok ang mainit na hangin mula sa bibig at ilong ni Klaus. Pakiramdam ko ang lapit niya sa aking batok para maramdaman ko ang kanyang hininga. Sinubukan kong lingunin ito at hindi na nagtaka sa katiting na distansya ng kanyang bibig at ilong sa aking batok.

Muli akong sumubok na umikot at sa pagkakataong iyon ay nakaikot na ako. Dahil sa liwanag na tumatagos mula sa nakasarang kurtina, kitang-kita ko ang makinis at gwapong mukha ni Klaus.

Itinaas ko ang aking kamay at tinapik ang mukha niya. Natuwa ako sa pagtapik-tapik ko sa kanya. Hindi naman siya magising kaya pinagpatuloy ko.

Ewan ko kung ano ba ang nagustuhan nitong lalaki na ’to sa akin. ’Di ko kilala si Klaus kaya naman hindi ko rin alam ang mga tipo niya sa babae. Ngunit natatandaan ko no’ng sinabi niya na kung gusto niya ng babaeng magaganda marami raw’ng nakapila.

Iniisip ko palang ang mga naging babae na ni Klaus ay naninikip na ang dibdib ko. Kaso… papaano naman siya? Iniisip din kaya niya itong mga pumapasok ngayon sa isip ko? Ginamit ko ang katawan ko para magkapera. Hindi ko na bilang kung ilan na ang maging customer ko.

Sa kabila no’n, mas nananig pa rin sa akin ang feelings ni Klaus para sa akin. Kung papaano niya ako nirerespeto. Kung papaano niya ako i-handle pagdating sa kama. Mukha lang siyang malupit at masama pero mabait talaga. Iyan ang hindi magbabago sa pagtingin ko sa kanya.

“Good morning, sweetheart!” Magaspang at malalim nitong untag.

Kaagad kong binawi ang kamay ko mula sa mukha niya. Hindi ko man lang siya napansin na nagising. Sa lalim na ng iniisip ko ay hindi ko man lang napansin iyon.

“M-magandang u-umaga, Klaus.” Bati ko rin sa kanya at naramdaman ko ang pagtaas ng temperatura sa aking mga pisngi. Nais kong pagalitan ang aking sarili dahil para akong isang highschool na first time magkacrush. Wagas kung magblush!

Sa ngisi na naglalaro sa labi ni Klaus ay hindi maiwasang hindi alalahanin ang nangyari sa amin no’ng nakaraang gabi!

“How’s your sleep?”

Wala ba siyang bad breath? Bakit mabango ang hininga niya?

Ako nga rito ay nagpipigil na dahil naco-conscious ako sa aking hininga. Baka mabaho! Nakakahiya naman!

“O-okay lang. Naglinis k-ka pa kagabi? Nakatulugan k-kita. Sorry!”

Malamyos siyang tumingin sa akin bago hinawi ang buhok ko sa noo at humalik doon.

“Yep! I also changed the bedsheets and covers. We made a bit of a mess last night, so I needed to clean up.” aniya na may konting halakhak.

“H-hindi kita n-natulungan. Sana ginising m-mo ako.”

Pagkatapos ko kasing magshower at makapagbihis ay nakatulog na ako. Nauna ako kay Klaus sa banyo kaya hinihintay ko na siya sa couch at ayon, nakatulog ako ng tuluyan. Hihintayin ko kasi sana siya.

“It’s okay, sweetheart. It was a small thing. I didn’t need to wake you up just to change the sheets.” Akmang susugurin niya ang labi ko para sa isang halik kaso tinakpan ko ang aking labi.

Nangunot ang noo niya. Nanliit ang mata niya sa akin. Takang-taka siya sa ginawa ko.

“Sweetheart, I just want to give you a good morning kiss. Couples usually do that pero seperate ang rooms natin. Tapos magiging busy ka pa sa mga pamangkin ko. Hindi natin ito nagagawa.”

Matigas akong umiling sa kanya.

“Mamaya n-na,” wika ko habang ang aking kamay ay nanatili pa rin sa aking bibig.

“Sweetheart, come on. Kiss lang.”

“Ayaw n-nga.”

“Why?”

Nilukot ko ang aking ilong sa kanya. “Mabaho a-ang hininga ko s-sa umaga. Amoy p-patay, sige k-ka!” Pananakot ko sa kanya.

“Hindi pa ako nakaka-amoy ng amoy ng patay. Let me try it by kissing you.”

Hala! Ang tigas naman ng ulo niya!

“Ang tigas n-naman ng ulo m-mo, Klaus.”

“Fine. Mabaho rin naman ang hininga ko.”

May pagdududa akong tumingin sa kanyang mga mata. Ewan ko lang pero hindi ako naniniwala sa kanya eh. Kanina hindi naman. Mabango nga ang hininga niya eh!

“M-mabango ang h-hininga mo.”

“Amoyin mo.” Hamon niya sa akin.

Naningkit ng husto ang mga mata ko sa kanya. Unti-unti ko binaba ang aking kamay mula sa pagkakatakip sa aking bibig. Umusog ako tungo sa lalaki at inangat ang katawan upang maamoy ko ang kanyang bibig.

Ngunit tuso ang lalaki. Ni hindi pa ako tuluyang nakalapit sa mukha niya ay dumukwang na rin siya at hinalkan ako sa aking labi!

“Got ’ya!” Masayang sambit niya sa gitna ng aming magkalapat na labi. “Walang amoy, so allow me to place some of mine in here, huh, sweetheart?”

Wala akong naging tugon nang ibaba ng daliri ni Klaus ang aking baba at saka inanggulo ang mukha upang mahagkan ako ng mabuti.

Bumigay rin ako at saka pumikit. Hindi ko na inintindi ang aking insecurity sa aking hininga. Niyakap ni Klaus ang isang braso sa aking baywang bago nirolyo ang katawan ko tungo sa ibabaw niya.

Tuluyan na akong tinangay ng kamunduhan dahil sa mga mababasang halik ni Klaus sa akin. Nang ibuka ko ang aking bibig ay idiniin niya naman ang kanyang dila sa loob ng bibig ko. Sinisip niya ang aking dila, ang aking mga labi, at saka sumusu ulit sa dila ko.

Kumawala ang mga munting iyak at daing ko habang hinahalkan ni Klaus. Idagdag pa ang kanyang mga kamay sa loob ng aking tshirt na kumikiskis ang aking balat.

Naliliyo ako at kinain ng libog. Gusto ko nang idiin pa ang aking katawan kay Klaus. Nag-iinit na ako ngunit gusto ko pa rin ang init na dala ng kanyang katawan.

Naghalo na ang aming hininga at laway. Ewan ko, sarap na sarap ako sa paghalik ni Klaus sa akin. Pakiramdam ko walang-wala ang mga nauna kong halik kumpara dito.

“G-Grind your ass, sweetheart. Grind that ass on my cock.” bulong ni Klaus at saka tumulin ang kanyang bibig.

Tumulo ang laway ko matapos ang aming halikan. Ramdam ko ang uminit ang aking labi mula sa mapupusok na halik.

Tinuko ko ang aking kamay sa kanyang malapad na dibdib. Nag-vibrate ang kamay ko sa lakas ng pulso ng puso niya. Tumingala ako nang maramdaman ko ang tila nga kuryenteng dumaloy sa aking katawan. Malakas ang kabog ng dibdib ko. Nakuyom ko ang aking mga daliri sa paa dahil sa rumaragasang pagnanasa.

Inupuan ko ang pagkardaga niyang bumubukol sa kanyang pants. Para akong nakuryente at nanginig sa ibabaw niya. Sa una ay dahan-dahan ang aking pag-atras-abante. Hanggang sa naging mapusok ang aking pagkiskis sa aming kaselanan!

Tumirik ng husto ang aking mata nang dugutin ni Klaus ang aking nipples. Ang isa niyang kamay ay humihimas sa dibdib ko habang ang isa naman ay kinukurot niya ng pino. Masakit pero ayaw kong magreklamo.

“U-uhmm, Klaus!” Nalilibog kong ungot.

“Damn, sweetheart. Rub that ass harder. Stroke my dick more.”

Saglit akong tumigil. Hinihingal ako. Nakikiliti na ako at alam kong malapit na ako sa sukdulan.

Binaba ko ang aking shorts at underwear.

“K-Klaus,” usal ko.

Nag-alab ang mata niya nang makita ang aking namamasang pagkalalaki.

“You want me to touch you?”

Uminit ang buong mukha ko.

“Uhm!” Tango ko.

Ngumisi siya. “Gladly, sweetheart!” Aniya sabay yakap ng kanyang malaking kamay sa akin.

“Uhmm!”

Muli akong gumalaw sa ibabaw niya. Naging mas desperado ang aking galaw habang binabati niya ako.

Kinuha ko ang aking isang kamay sa dibdib niya at pinasok ko ito sa kanyang pants. Gusto ko rin siyang mahawakan at maramdaman sa kamay ko! Kaso hindi naman kaya ng isang kamay ko. Malaki kasi, mahaba pa, at matambok ang titi ni Klaus.

Wala akong ibang choice kung hindi gamitin ang dalawa kong kamay sa paglaro sa kanya! Madulas na rin siya dahil sa kanyang pre cum. Hindi na mahirap.

Daing, ungol, at halinghing ang pumuno sa silid ni Klaus. Malakas naman ang pintig ng puso na parang umaabot sa aking tenga. At sa isang mahabang ungol ay sabay kami ni Klaus na nilabasan!

Binagsak ko ang aking katawan sa kanya.

Nanginginig pa ako sa ibabaw niya habang hinihintay na humupa ang aking orgasmo.

“Good morning again, sweetheart.” Bulong niya sa akin.

Una akong lumabas sa silid ni Klaus. Gusto niya na sabay kami maligo pero baka hindi lang logo ang magawa namin. May bisita pa naman siya. Kaya minabuti ko na lang na sa silid ko maligo.

“Hey, tita Zane! Good morning!” Bati ni Dalia sa akin. Naglalaro sila ni Dani sa sala nang makita ako. Iniwan nila ang laruan at patakbong lumapit sa akin.

“Good morning, tita! You’re so pretty po today!” Sunod namang sigaw ni Dani at sinugod ako ng yakap.

Yumakap siya sa baywang ko. Niyuko ko ang bata.

“N-niloloko mo n-naman ako eh.”

“No, Tita! You’re kind of… blooming today!” Pinanliitan niya pa ako sa kanyang mata.

Bigla namang humarang sa harap namin ni Dani si Dalia at nagkrus sa braso niya. T-in-ap niya pa ang baba niya at pinasadahan ako ng tingin mula sa ulo hanggang sa paa.

“You’re right, Dani. Tita Zane’s aura is so bright today!”

“Ano b-ba naman k-kayo! Mga b-batang ito. Halika na k-kayo sa kusina. Magluluto p-pa ako.” Ani ko na lang dahil tingin ko magigisa ako ng mga bata.

“Daddy is already cooking our breakfast, Tita. Matagal kasi kayo ni Tito nag-wake up kaya si Daddy na nagluto.” Pahayag naman ni Dalia.

Nang makarating kami sa kusina, si Bateson nga ang nagluluto! Actually, mukhang patapos na siya sa kanyang niluluto!

“H-hala, bisita k-ka po at kapatid ni Klaus. Ako n-na po maghahain. N-nakakahiya po sa’yo,” sabi ko kaso umiling lang si Bateson sa akin.

Ngumiti siya.

“It’s okay, Zane. Since namiss ko rin magluto ng breakfast for my kids.”

“S-sorry talaga, Bateson.”

Winagayway niya ang kamay sa akin.

“’Wag mo na iyong isipin, Zane. If you really want to help, can you set the table for us? At saka, ganito ba si Klaus dito? Matagal siyang nagigising?” Wika ni Bateson at naghubad ng apron.

Tumango ako kay Bateson at kumuha ng mga plato at kobyertos.

“A-ay, hindi naman. G-gising na siya.” saad ko naman habang naglalagay ng plato sa mesa.

“Oh, alam mong gising na siya? Pinuntahan mo siya?”

Nanlaki ang mata ko pero binawi ko rin kaagad iyon at nag-isip ng palusot.

“A-ano, kasi…”

Makahulugang ngumiti si Bateson sa akin.

“There’s no need to explain, Zane.” Aniya sabay kindat sa akin.

Uminit naman ang aking tenga. P-parang alam ni Bateson ang nangyari sa amin ni Klaus! Nakakahiya!

“Tito Klaus!”

“Hey, girls!”

Lumingon ako nang marinig ko ang boses ni Klaus.

“Breakfast is ready. Halika na kayo.” si Bateson.

Lumapit si Klaus sa akin at pasimpleng pumisil sa aking baywang. Nginuso niya ang isang silya. Hinila niya ito at pinaupo ako.

“Ikaw ang nagluto, Kuya?” tanong niya sa kapatid.

“Sino pa ba? Ang tagal ninyong lumabas ng kwarto eh.”

“Tsk!” Umiling lang si Klaus.

Inasikaso ni Bateson sina Dani at Dali bago umupo sa katapat kong silya. Parehong magagaling magluto sina Bateson at Klaus. Ngunit hindi ako nakakapag-concentrate sa pagkain dahil sa paa ni Klaus. Ang paa ni Klaus sa mesa ay naglilikot. Hinihimas niya ito sa aking binti pataas sa aking hita.

“Ahm!” Lumuwa ang mata ko nang bigla akong mapaungol.

“Tita?” Sambit ni Dani.

“Are you okay, Zane?” tanong ni Bateson.

“Hindi ba masarap ang foods na luto ni Daddy, Tita?” si Dalia.

Inilingan ko ang tatlo. Pinandilatan ko sa aking mata si Klaus. Ngumisi lang siya kaya naman mariin kong inapakan ang kanyang paa.

Bumilog ang mata niya.

“Mag-behave k-ka!” ani ko sa boses na kami lang ang nakakarinig!

Mayamaya ay umalis si Bateson. Sinama niya ang mga bata dahil magm-mall raw sila. Kaya naman naiwan kami ni Klaus sa bahay.

“Hindi ka ba p-papasok sa trabaho m-mo?”

“Yes!” Tugon niya sabay bagsak sa kanyang katawan sa tabi ko.

Nanonood kasi ako ng Meteor Garden. Hindi ko ito natapos kasi ayaw ng mga bata. Panay ang puna nila sa mga characters. Ngayon ko lang ulit ito napanood kasi wala ang mga bata sa bahay. Gusto nila iyong mga cartoons.

“What kind of show is that?” Hindi maguhit ang mukha ni Klaus habang nakatuon ang mata sa TV.

Nasa eksena na kasi na nagpapaulan sa labas ng bahay ni Dao Ming Si si Shancai tapos si Dao Ming Si naman ay nasa silid nito. Hindi kumakain.

“Meteor Garden ’y-yan. Hinadlangan na n-naman kasi ng nanay ng lalaki ang r-relasyon nila ng b-babae. Mahirap l-lang kasi ang babae t-tapos sobrannngg yaman n-ng lalaki.” Exaggerated kong saysay sa kanya.

“Tsk! Hinayaan ng lalaki?”

Sinulyapan ko siya at masama na ang tingin niya sa TV.

“Syempre, h-hindi. Gustong ipaglaban ni Dao Ming Si kaso m-masyadong tuso at matigas ang n-nanay niya eh. K-kaya nags-suffer sila.”

Marahas siyang bumuga ng hininga at umunan sa aking hita.

“Patayin mo, sweetheart. Baka kung ano pa ang makuha mo d’yan sa palabas na iyan.”

“Ayaw k-ko. Malapit ko n-na matapos.”

“Tsk!” Inis niyang daing.

Akala ko nakatulog siya roon sa hita ko kaso nakikinood pala siya. Ilang sandali lang ay nagsalita siya.

“I don’t know what’s that witch is trying to do. Nakakaya niyang tingnan na nags-suffer ang anak niya.” Komento niya ukol sa nanay ni Dao Ming Si.

Sinuklay ko ang buhok niya.

“Ayaw n-niya kasi kay Shancai k-kasi pobre-mahirap. Hindi n-nila ka-level. Ganyan k-kasi ang ibang m-mayayaman.”

“If my mom does that, I won’t allow her.”

Ibaba ko ang aking mata kay Klaus. Inikot niya ang ulo at tumingin din sa akin.

“I don’t want you to suffer like that, Zane. I know it’s just a fictional show, but I still don’t want to see you hurting because of my mom or my family.”

“Klaus, p-papaano kung g-ganyan nga? Mahirap ako, Klaus. H-hindi nakapagtapos ng p-pag-aaral. Escort at-”

Hinarang niya ang index finger sa aking bibig.

“You’re more than that, sweetheart. I know how talented you are. Time and your situation robbed you of the chance to nurture your talent.” Hinaplos ni Klaus ang mukha ko. “I saw your creations, sweetheart. I saw those beautiful landscapes you drew. I read the poems you wrote. The world is vast, sweetheart. There is still so much waiting for you. Don’t let your past steal your entire life.”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 17

Chapter 17

Zane’s Pov

Pumasok ang kamay ni Klaus sa loob ng aking tshirt. Dahil sa kanyang sinabi ay para akong dinuduyan no’n sa alapaap. Ang lakas ng kabog ng puso ko ay halos iyon na ang naririnig ko. Mistulang nabingi at tanging ang hampas na lang ng aking puso ang naririnig ko.

Kinuha ni Klaus ang paa ko mula sa sahig at pinatong iyon sa sofa. Hinila niya ako hanggang sa magdikit na ang aking pang-upo at kanyang hinaharap. Saglit na bumilog ang mata ko! Nagugulat pa rin talaga ako sa mga kilos ni Klaus. Kahit ilang lalaki na ang nakasama ko. Natitigalgal ako pagdating sa kanya.

Dumukwang si Klaus sa akin pero nilayo ko ang mukha ko sa kanya. Tinuko ko ang aking kamay sa likod.

“Are you my sweetest karma, sweetheart?” Pabulong niyang tanong sa akin.

“H-huh?” Lito ko namang sambit.

Hindi ako makapagpukos. Hindi ko alam kung saan ba ako titingin. Sa mukha niya ba, sa mata, o sa mga labi niya. Distracted ako masyado dahil sa lapit namin.

“I’ve been an asshole, sweetheart. I’m afraid you’ll bring destruction to my heart.”

“H-hindi naman s-siguro.” Hindi sigurado kong saad.

“A-ako nga ang d-dapat na matakot, Klaus. Ikaw k-kayang-kaya mong makakuha ng k-kung sinong babae d’yan. Maraming m-may gusto sa’yo… samantalang s-sa akin. Wala naman. P-puro lang sila mga s-seks ang gusto.”

Akmang ibaba ko ang aking ulo nang hawakan niya ang baba ko. Humalik siya sa aking labi.

“Ikaw ang unang lalaki na minahal ko, Zane. Lahat ng emosyon na nararamdaman ko ngayon ay bago sa akin. At dahil iyon sa’yo.” Malamyos niyang wika. Pati ang mga mata niya ay nanlambot. Humalik ulit siya sa labi ko. “Yes, there are a lot of them lining up for me. But the question is: are they you? Do they make me feel nervous, anxious, content, and happy? No, they don’t.”

Sa hindi ko maarok na dahilan ay tila may mga insektong nagsiliparan sa aking t’yan. Dahil sa mga mata ni Klaus na parang nanunusok sa akin ay hindi ko kayang tumingin sa kanya ng deretso. Para akong napapaso sa mga titig niya.

“T-talaga? Hindi k-ka pa na-in love sa i-ibang lalaki noon?”

Pinanliitan niya ako sa kanyang mga mata.

“Sa lahat ng sinabi ko iyan lang ba ang narinig mo?”

Lumabi ako sa kanya. Gigil namang hinagkan ni Klaus ang labi ko. Nais ko man siyang itulak dahil nakailang halik na siya ngayong araw sa akin kaso nagugustuhan ko eh.

Nagpaubaya ako kay Klaus. Tinutugon ko ang kanyang mga halik sa akin. Kinakagat ni Klaus ang aking labi hanggang sa naramdaman ko na lang ang paghiga niya sa akin sa sofa.

Giniya niya ang binti ko upang igapos sa kanyang baywang. Sunod niyang dinala ang aking kamay sa leeg niya. Pikit mata kong sinasagot ang kanyang mga halik sa akin na parang nagdadala ng kung anong init sa aking katawan.

Diniin ni Klaus ang aking katawan sa sofa. Dumaing ako at sumipsip sa kanyang labi. Nang ang kamay niya ay pumasok ulit sa loob ng shirt ko, para akong kiniliti. Humigpit ang pagkakakulampit ko sa kanyang baywang.

“Uhm!” Ang ungol ko nang bumaba ang labi niya sa aking leeg. Sumisipsip siya sa balat ko at pagkuway pinapapak niya.

Napamulat ako.

Sandali! Nag-uusap lang kami ah.

“T-teka… teka l-lang, Klaus!” Tinulak ko ang mukha niya.

Gulo niya akong tiningnan sa ilalim niya.

“Why? Did I hurt you? Did I bite you too hard?” Sinilip niya pa ang leeg ko.

Umiling ako. “Hindi n-naman… pero n-nag-uusap kasi t-tayo. Usap m-muna tayo, pwede?”

Humalakhak siya at saka yumakap sa akin.

“Okay, let’s talk. Ano ang gusto mong pag-usapan?”

“Sa g-ganitong posisyon? N-nahihirapan ako h-huminga, Klaus. Ang b-bigat mo!” Angil ko sa kanya.

Umalis siya sa pagkakadagan sa akin. Hinila niya naman ang kamay ako, tinulungan akong bumangon. Ngunit nagulat ako nang hatakin niya ako hanggang sa humiga siya at ako naman ngayon ang nakadapa sa ibabaw niya.

“Klaus!”

“What?”

“Usap l-lang.”

“Mag-uusap nga lang tayo.”

“Pero, bakit g-ganito?”

“Let’s talk in this position. Minsan na nga lang kita nahihiram mula sa mga pamangkin ko. Parang ako na ang nanglilimos ng atensyon mo.”

“E-ehh, hindi k-ka naman b-bata na kailangang b-bantayan.” Kontra ko sa kanya.

Ano ba naman itong si Klaus? Bata ba siya para bantayan ko rin?

Piningot niya ang ilong ko.

“I’m not a baby, but I want you to baby me as well.”

Napalobo ako sa aking bibig. Uminit ng husto ang aking pisngi dahil sa kanyang sinabi.

M-magpapa-baby siya?

“Ibi-baby k-kita?” Nauutal kong untag.

Yumugyog ang kanyang balikat sa pagpipigil niya sa kanyang tawa. Sinampal ko tuloy ang dibdib niya.

“U-umayos ka!”

“It’s your first time having a relationship, am I right?”

Tumango ako.

“That’s why you don’t know about it. Forgiven, sweetheart. But to tell you, yes, dapat bini-baby mo rin ako.”

Napaisip ako saglit. Kalaunan ay naniwala rin sa kanya.

“S-sige… pero m-may tanong ako.”

“Sure, but I have a proposal, sweetheart. Would you like to hear it?”

Kumunot naman ang noo ko sa kanya.

“I’ll answer your question in exchange for a kiss. One kiss per question.” Latag niya.

Tumagal ang titig ko sa kanyang mukha. Naghihintay ako na babawiin niya ang kanyang sinabi kaso wala. Seryoso siya.

“S-sige na nga!”

“Also, magtatanong din ako sa’yo. At kapag hindi mo nasagot ang tanong ko. Hahalikan mo ako sa kahit saan ko gusto.”

“A-ang hayok mo n-naman sa h-halik.” Komento ko.

“Kapag sa’yo lang.”

Sinamaan ko siya ng tingin.

“Sige na. Magtanong ka na.” Aniya sabay hawak sa baywang ko. Inusog niya ako hanggang sa sumentro ang pang-upo ko sa kanyang healthy na titi!

“Sige ito n-na… ’di ba b-boyfriend na kita?” Pagsisimula ko. Tumango naman siya. “M-matagal na rin ako rito sa b-bahay mo kaso hindi ko p-pa alam ang buo mong p-pangalan. Ang l-liit lang ng nalalaman ko t-tungkol sa’yo.”

Isang tango ang kanyang ginawa bago niya ako hinagkan. Kinagat niya pa ang labi ko bago pakawalan.

“A-ang tagal naman ng h-halik mo.”

Ngumisi lang siya. Ramdam ko ang paglaro niya sa waistband ng aking shorts.

“My full name is Klaus Benedict De Costa. I’m a businessman, but I graduated with a degree in Mechanical Engineering. My mother, Klaria De Costa, owns a chain of restaurants, while my father owns and runs a hotel. Of course, I have one older brother-Bateson.”

Tumango ako. Ang yaman-yaman pala nila. Bigla tuloy akong nanliit dahil sa nalaman ko. Sana pala hindi iyon ang una kong tinanong sa kanya.

Bumuntong hininga ako bago nag-isip ng ibang tanong sa kanya. Susulitin ko na lang ito ngayon. Minsan lang ito nasa mood.

“I-ilan na ang naging g-girlfriend mo? Sabi mo naman a-ako ang unang nakarelasyon m-mo na lalaki, sa babae… ilan?”

Sumama ang kanyang mukha. Tingnan mo na. Kanina ang ganda ng mood tapos ngayon biglang ganito.

“We will not talk about that, sweetheart.”

“Bakit h-hindi? Past mo na n-naman sila. U-unless… may f-feelings ka pa sa kanila-”

“No! Wala na. Kung may feelings man ako ay sa’yo na. I’m not the type of man who’s like that, sweetheart. Papasok ako sa isang relasyon na wala nang iba sa puso ko. Walang magiging kahati ang mamahalin ko, okay?”

Nilabi-an ko lang siya. “O-okay…”

“Kaya, ikaw… wala kang kahati, okay?”

“Hmm! Pero… ang g-girlfriend mo nga… ilan s-sila.”

Napapikit siya sa kanyang mga mata. Nagsusumamo ang kanyang mga titig sa akin nang buksan niya ang kanyang mata. Ang kamay niya na nasa loob ng shirt ko ay nilabas niya. Hinaplos niya ang mukha ko.

“Hindi… hindi ko na alam. I mean, counted ba kahit weeks lang? Because if ever, hindi ko na alam kung ilan sila.”

“A-ang dami pala.”

“Sweetheart,”

“Pero may n-nakarelasyon ka na b-ba na tumagal? Iyong hindi linggo ang tagal ng relasyon n-ninyo?”

Natahimik siya. Binaba niya ang kanyang kamay sa aking hita.

“That was a long time ago, sweetheart.”

“So, meron n-nga?”

Tumango siya.

“Ilang… ilang taon k-kayo?”

Yumuko siya at saka humalik sa akin. Sa pagkakataong iyon ay tumagal ang halik niya sa labi ko. Walang dila, naglapat lang ang mga labi namin.

“She was my high school schoolmate, and we graduated from the same university. We were in a relationship for four years.”

“Ikaw ang m-makipaghiwalay?”

“Sweetheart, we should drop this-”

“B-bakit hindi mo a-ako masagot? M-mahal mo-”

“Damn, sweetheart. No! Wala na. Ayaw ko lang na iniungkat iyon. She’s just my past. She doesn’t matter anymore.”

“Sagutin mo a-ako kung g-ganon.” Giit ko.

Umigting ang kanyang panga. “Fine… siya ang nakipaghiwalay. Now, it’s my turn to ask you.”

Nakinig lang ako sa kanya. Dahil nandito ako sa ibabaw niya, damang-dama ko ang malakas na sipa ng kanyang puso.

“How did you end up working as an escort? And I wanna know, who’s Zayden Nevin really is.”

Ilang minuto akong natulala kay Klaus. Nagdadalawang isip ako kung hahalikan ko ba siya o sasagutin. Papaano kung mag-iba ang kanyang tingin sa akin pagkatapos ko siyang sagutin? Papaano kung dahil sa sagot ko lalayo ang loob niya?

“K-Klaus,” nanginig ang boses ko.

“Sweetheart,”

Umahon ako mula sa pagkakadapa ko sa kanyang ibabaw ngunit nakaupo pa rin sa kanya. Pinaglaruan ko ang aking daliri bago nagsimulang magkwento sa kanya.

“Hindi k-ko nakilala ang mama ko, Klaus. Pero alam ko na c-chinese siya. Nagkakilala sila ni p-papa dahil naging exchange student s-siya sa isang university r-rito.” Saysay ko. Kinuwento ko sa kanya ang mga pinagdaanan ko sa kamay ni Papa, ang pambubugbog sa akin ni papa, at ang mga pambubully na dinaanan ko sa eskwela. Hanggang sa mapunta mapunta ako sa kamay ni Auntie Florence nang mawala si Papa. Na-tokhang ito.

Mabuti at hinayaan niya akong magkwento.

“Ang inaakala k-long kalayaan sa pagdating ni A-auntie ay isang malaking k-kahibangan. Pinasok niya a-ako sa Kempers. H-hindi ko naman k-kasi ito gusto. Pero nais k-kong mabuhay. Nais kong m-makawala sa mga lubid ng aking n-nakaraan. Gusto ko rin s-sumaya, tumawa, m-magmahal, at gumala na h-hindi natatakot. Kaya… pilit kong g-ginagapang ang buhay k-ko sa Kempers.”

Bumangon si Klaus at walang naging salita. Niyakap niya lang ako at diniin niya ang ulo ko sa kanyang dibdib. Umiyak ako sa kanyang dibdib na parang bata. Iyong iyak na maingay. Hindi ko pinigilan ang boses ko sa paghikbi.

“I’m so sorry to hear about that, sweetheart. I’m so sorry.” Bulong niya sa akin. “I’m so sorry you have to go through such heart-wrenching things just to live.”

“A-ayaw ko nang bumalik d-doon. Ayaw ko n-na, Klaus!”

“Yes. Hindi ka na babalik doon. Hindi kita ibabalik doon.”

Humigpit ang pagkakayakap ko sa kanya. Unti-unti akong kumalma sa paghagod niya sa likod ko. Wala nang luha pero humihikbi pa rin ako ng walang tigil.

Nilayo ko ang aking mukha sa dibdib niya. Ang kanyang tshirt ay nabasa sa luha ko.

“Itong pagkautal-utal mo… dahil ba ito sa mga dinanas mo sa kamay ng papa mo? At sa mga taong pilit kang pinapatahimik?”

“Mmm! S-sa pagkakatanda ko kasi… hindi naman ako ganito noon. M-maingay kasi ako noon. K-kaya… pilit nila akong pinapatahimik. B-binubusalan at tinatakpan ang bibig.”

Nasasaktan niyang pinikit ang mata bago ako muling kinabig para mayakap.

Para gumaan ang aking loob ipinasyal ako ni Klaus. Tinanong niya ako kung ano ang gusto ko pero masyado kasi silang pambata kung iisipin. Baka ma-bore lang siya. Matanda pa naman siya sa akin ng ilang taon! Kaso pinilit niya ako. Pina-type niya sa notes ng kanyang telepono ang mga bagay na gusto kong maranasan!

“So, you want us to go on a date?”

Tumango ako.

“Date sa park, holding hands, taking pictures together, and eating ice cream.”

Tumango ulit ako.

“Pumunta sa beach, maghotel, manood ng fireworks, at gusto mong magpaturo sa akin magluto.” Saysay niya habang pinapasadahan ng tingin ang mga t-in-ype ko sa notes niya.

“K-kung may ayaw k-ka d’yan. Okay lang naman. S-sorry kung g-ganyan ang mga nais k-kong gawin.”

“No, these are fine.” Aniya.

Kaya naman ngayon ay nasa isang park kaming dalawa. Magkaholding hands kami at naglalakad sa ilalim ng anino ng mga punong kahoy. Naka-polo shirt si Klaus na kulay sky blue tapos t-in-uck in niya iyon sa puti niyang slacks. Ako naman ay naka puting shorts at puting sleeveless sa upper ko at pinatungan ko ng kulay pink na long-sleeved at saka nirolyo iyon hanggang sa siko ko.

Kumukuha rin siya ng larawan namin at pati iyong anino namin ay kinunan niya ng larawan. Para naman akong binuburan ng asin sa kilig. Nagb-blush na parang highschool na first time makipagdate sa kanyang nobyo!

“Here’s your ice cream,” abot niya sa akin sa aking ice cream.

“Thank you!”

Ngumiti siya bago umupo siya sa tabi ko.

Tinanggap ko ang sorbetes na binili niya lang sa naglalako rito sa park. Biglang pumasok sa isip ko ang ginawa naming dalawa ice cream kaya uminit ang batok at pisngi ko.

“Magb-beach din tayo sa s-susunod? Isama natin s-sina Dalia at Dani, ha!?” Excited kong sambit.

“Sweetheart, disturbo lang ang mga iyon.”

“P-pero sa atin sila b-binilin. Malulungkot a-ang mga iyon kapag l-lumabas tayo na h-hindi sila kasama.”

“Tsk! Kaya namimihasa sa atin si Kuya eh.”

Humagikhik lang ako sa naging turan niya at sinandal ko ang aking ulo sa balikat niya. Huminga ako ng malalim habang nakatingin sa harap namin.

Bigla akong nakaramdam ng pagtawag ng kalikasan kaya naman. Pumunta ako sa banyo. Sinamahan ako ni Klaus pero sa labas na siya naghintay sa akin.

Matapos kong umihi ay inayos ko rin ang sarili ko at naghugas ng kamay. Nakakahiya naman na ang fresh ni Klaus tapos ang dugyot ko sa tabi niya.

Naglakad na ako sa hallway palabas ng banyo nang may biglang bumundol sa balikat ko.

“A-aray!”

“Ouch!”

Daing naming dalawa.

“Hoy, ikaw-” naputol siya.

Kapwa kami natanga dalawa.

“Zane?” Singhap niya.

“R-Raffa?” Usal ko.

Hinuli niya ang kamay ko. “Putang ina! Ikaw nga, Zane! Puta! Alam mo bang pinapahanap ka ni Madam Florence? Saan ka ba ngayon? Bakit nawala ka sa Kempers?”

Binawi ko ang kamay ko mula kay Raffa at tumakbo palabas!

‘H-hindi. Hindi ito m-maaari!’

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 18

Chapter 18

Zane’s Pov

Takbo at lingon ang ginagawa ko. Tinatawag ako ni Raffa pero hindi ako tumigil sa pagtakbo. Tanging tingin na lang ang natanggap ni Raffa mula sa akin. Bakas sa mukha niya ang pagkalito dahil sa inakto ko.

Si Raffa ay tulad ko rin. Isa rin siya sa mga bayarang babae na nagtatrabaho sa Kempers. Kasali siya sa Black Magazine.

Dahil panay ang lingon ko kay Raffa hindi ko namalayan na nakalabas na pala ako at nabundol sa isang matigas na bagay.

“Sweetheart,”

Napatingala ako. Akala ko kung anong bagay na ang nabundol ko. Katawan pala ni Klaus.

Nagtagpo ang kanyang mga kilay. Tumingin siya sa likod bago binaba ang titig sa akin. Lumalim ang kunot sa kanyang noo.

“What’s wrong? Why are you running?” suna niyang tanong. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko.

Umiling ako. Hindi naman yata ganon kahaba ang tinakbo ko kaso hinihingal ako. Kinakapos ako sa hangin dahil sa tindi ng pagsipa ng aking puso. Lumunok ako.

“W-wala naman. Akala k-ko lang may humahabaol s-sa akin.” Pagsisinungaling ko. Lumingon ako at nakahinga naman ako ng maluwag nang hindi ko makita si Raffa. Hindi niya ako sinundan.

Pinunasan ni Klaus ang aking mukha.

“Pinagpapawisan ka, sweetheart. Are you sure you’re okay? Gusto mo bang umuwi muna tayo sa bahay?”

Hindi ko maintindihan kung bakit pero parang may lumukob sa puso ko na mainit na kamay. ‘Bahay’, isang salita pero ang daming emosyon na bumuhos sa akin. Mistulang bumalik sa aking alaala ang mga ginawa ni Papa sa akin noon sa bahay namin. Hirap akong tanggapin na sa mismong bahay namin puro sakit at paghihirap ang dinulot sa akin.

Sa bahay dapat nagpapahinga, may saya, puno ng magagandang alaala. Kaso sa akin, hindi ganon. Imbes ay takot, trauma, at masasalimuot na alaala ang meron sa aking isip kapag sinasabing bahay.

Ngunit ngayon, iba ang dalang init sa aking puso nang marinig iyon sa bibig ni Klaus. Nang banggitin niya iyon ay naisip ko ang kanyang mga pamangkin at ang mga munting pagtatagpo namin sa bahay niya. Gumagaan ang dibdib ko.

“P-pwede na t-tayong umuwi?”

Gumapang ang kanyang kamay sa akin at pinagsiklop ang aming mga kamay.

“Of course, sweetheart.” Masuyong wika niya.

Sinabayan ni Klaus ang maliliit kong hakbang at sunod kong naramdaman ang kanyang braso na pumulupot sa aking baywang.

Habang nasa byahe kami ni Klaus ay hindi ko maiwasang hindi mapangiti sa kabila nang nalaman ko kanina. Pinapahanap nga talaga ako ni Auntie Florence. Ngunit kahit na ganon ay nagagawa ko pa ring ngumiti dahil kasama ko si Klaus. Panatag ako kapag kasama siya. Oo nai-excite ang puso ko at tumatambol ng malakas pero dahil iyon sa saya. Saya na hindi ko naramdaman kahit kailan.

Iyong mga nararamdaman ko na parang may humihila sa akin pababa sa madilim na mundo ay unti-unting nawawala sa aking isipan. Parang pinutol ni Klaus ang mga iyon para sa akin. Iyong pakiramdam na parang may kadena sa leeg ko ay parang binasag ni Klaus.

Tila isa akong ibon ngayon na natututo nang lumipad, marunong nang ipagaspas ang mga pakpak, at malaya na. Wala na sa hawla. Sobrang gaan na ng pakiramdam at dahil iyon kay Klaus.

Kaso lang mukhang patuloy akong hahabulin ng aking nakaraan. Hindi pa ito ang kalayaan ko. Akala ko nakawala na ako. Nagtago nga lang pala ako. Sana lang hindi panandalian itong natatamasa ko ngayon.

May nakita ako sa unahan na nagluluto ng mga barbecue. Nilingon ko si Klaus na nasa daan lang ang mga mata.

“Klaus,”

“Yes, sweetheart?”

Ngumuso ako dahil para akong kinikiliti sa tawag niya sa akin. Kahit na ilang beses na niya akong tinawag na ganon, walang palya talaga siya sa pagpapakilig sa akin.

Tinuro ko ang mga nagtitinda ng mga barbecues. Mausok ang lugar pero maliwanag naman kahit na dumidilim na. Marami ring kumakain.

“Kumain t-tayo d’yan, p-please?” ani ko sabay nguso sa kanya.

Kunot-noo niyang sinilip ang direksyon kung saan nakaturo ang kamay ko.

“Street foods?”

Tumango ako.

Ilang sandali siyang natahimik bago tumango.

“Thank y-you!”

Ngumisi lang siya sa akin. Tinabi ni Klaus ang sasakyan. Sinilid niya sa bulsa ang kanyang wallet na matambok! Maraming laman! Nagbitbit siya ng wipes at bottled water. Iyon ’yong sobra namin kanina.

Actually, marami ang nagtitinda. Mahaba ang linya ng mga nagtitinda ng barbecue at iba-iba pang makakakain. Nang makakita ko ng pwesto para sa amin ni Klaus ay kinuha ako ang bottled water niya at nilagay doon.

Uupo na sana siya nang haklitin ko ang braso niya.

“Oorder p-pa tayo.”

“Oh, akala ko may lalapit sa atin.”

Ngumisi ako. “H-hindi ito k-kagaya sa restaurant n-ninyo!”

Tumayo siya at sumama sa akin sa pagpili ng aming makakakain.

“I feel like I’m betraying our own restaurant by eating here.” aniya.

Binigyan kami ng paper plate no’ng ginang na nagtitinda para doon ilagay ang aming mga napiling mga kakakain namin.

“Hindi ito p-palagi.”

“Dapat lang. It’s not good na araw-arawin ang ganito.”

Kumuha ako ng isaw, betamax, paa ng manok, baboy, at atay. Si Klaus naman ay tanging baboy lang ang pinili.

“A-ayaw mo n-no’ng betamax o adidas?”

Matigas siyang umiling.

Inabot ko sa ginang ang mga pagkain na napili namin upang lutuin na ang mga ito.

“Ito lang ba ang sa inyo, ganda?”

Umakyat ang dugo ko sa aking mukha nang marinig ko ang sinabi ng ginang.

“L-lalaki po a-ako.” Medyo nahihiya kong untag.

“Hala! Sorry! Sorry, na-offend ba kita? Akala ko kasi talaga babae ka na maikli lang ang buhok! Ganda mo rin kasi eh. Akala ko tuloy…”

Umiling ako, namumula pa rin. “H-hindi naman po a-ako na-offend… at salamat p-po sa c-compliment!”

“Hay, mabuti naman. Sige, lulutuin na namin itong pagkain ninyo. Maupo na kayo ng…”

“Boyfriend niya. I’m his boyfriend, ma’am.” Dugtong ni Klaus.

Naipit ng ginang ang kanyang labi at may panunukso ang kanyang mga titig sa akin!

“Maganda at pogi! Bagay na bagay!”

Tumawa naman si Klaus. Dahil sa sinabi ng ginang ay parang gusto nang bilhin na Klaus ang lahat ng paninda ng ginang.

“Did you hear what Manang said?”

Hanggang sa nakaupo na kami ay bukambibig iyon ni Klaus.

“We’re bagay raw!”

“Narinig k-ko!”

“Tsk!” Iling-iling ni Klaus. Humalukipkip siya pero ang lapad ng ngisi sa mga labi niya.

“Bakit b-ba natatawa k-ka?” Puna ko na sa kanya. Lumalabas na kasi talaga ang ngisi niya. Napapahagikhik pa siya.

“Kinikilig lang ako. Bagay nga raw kasi tayo! Dammit!”

Bumaon ang ngipin ko sa aking labi! Natawa ako sa reaksyon ni Klaus. Para kasi siyang bata na first time maka-receive ng compliment mula sa ibang tao! Somehow, gumaan ang pakiramdam ko. Masaya na ako ang buong araw ko eh, kung hindi lang talaga kami nagkita ni Raffa.

Dumating ang order namin ni Klaus. Namiss ko ang mga ’to! Minsan kasi kapag galing ako sa Kempers ay ito ang kinakain ko. Kapag kumakain ako ng mga barbecue ay parang reward ko siya para sa aking sarili.

Nilalantakan ko ang paa ng manok nang maramdaman ko ang nanunusok na titig ni Klaus sa mukha ko.

“Gusto m-mo?” Alok ko sa kanya sabay extend sa kamay ko.

Inatras niya ang ulo palayo. “No, sweetheart.”

“Masarap s-siya. T-Tikman mo.”

“Sweetheart, no!”

“Eh, m-masarap siya, Klaus. P-pati itong isaw a-at betamax!”

Matigas na umiling ang lalaki. Namutla.

“I’m fine with my pork barbecue, sweetheart.”

“H-hindi ka b-ba kumakain ng g-ganito? Hindi n-naman sila m-marumi.”

“It’s not like that, sweetheart. May mga pagkain lang talaga na ayaw ko. Saka sanay ako sa mga ganito dahil may mga kaibigan naman ako noon na mahilig sa ganito. Sa labas ng university namin noon may nagtitinda ng ganito at suki ang mga kaibigan ko. Though hindi ganito na marami ang nagtitinda, doon dalawa lang sila.”

“T-talaga?!” Gulat kong sambit.

“Uh, huh!” Tango niya.

“Ang galing n-naman. Kahit m-mayayaman ay hindi s-sila pihikan sa p-pagkain. Kumakain s-sila ng street f-foods.”

“Mahilig talaga silang mag-explore ng iba’t ibang foods.”

Sa huli ay hindi ko na lang pinilit si Klaus. Baka ma-impatso pa kasi siya kapag pinilit ko. May trabaho pa naman siya!

Matapos naming kumain ay pinunasan si Klaus ang bibig ko. May mga kumakat raw kasing sauce. Binuksan niya ang tubig bago binigay sa akin.

“S-salamat!” sabi ko at uminom sa bottled water. Dumighay ako. Busog na busog!

“You’re full?”

Pinakita ko sa kanya ang t’yan ko.

Ngumiti siya. “Let’s go? Baka nasa hahay na sila Kuya.”

“Sige, t-tara na!”

Nagbayad si Klaus at hindi na kinuha ang sukli sa isang libo niya. Ako ang nanghinayang doon. Gusto ko sanang kunin ang sukli kaso sinabi na ni Klaus na ‘keep the change’. Nakakahiya naman na bawiin ko iyon!

Nang makarating kami ni Klaus, tahimik ang bahay pero pansin ko ang isang kotse, kotse ni Bateson.

“Tulog n-na siguro s-sila.” Ani ko habang papasok kami ni Klaus.

Si Klaus ang nagbukas ng pinto para sa akin bago niya ako sinagot. “I think so, sweetheart.”

Naglakad na ako tungo sa silid ko nang mapansin kong panay ang sunod ni Klaus sa akin.

“Saan ka p-pupunta?”

“Following you,”

Kinunutan ko siya sa noo ko. “B-bakit?”

Tumigil kami sa tapat ng silid ko. Hindi siya tumuloy sa kanyang kwarto.

Dumukwang siya at halos magdikit ang mukha namin. Naduling ako.

“My goodnight kiss!” sabi niya at binaba ang mata sa akin labi.

Binasa niya ang kanyang labi.

“Baka may m-makakita.” Biglang dinaga ang dibdib ko.

“Tulog na naman sila. At anong kaso no’n? We’re couple, sweetheart.” Pinindot niya ang ilong ko.

Luminga muna ako. Pinadyak ko ang aking paa.

“S-sige na nga!”

Namula ng husto ang mukha ko. Kinulong ko ang kanyang mukha bago pumikit at tumingkayad para maglapat ang aming labi. Naramdaman ko ang pagngisi ni Klaus sa aking labi at saka hinapit ang aking baywang.

Naghahanap ang kamay ko ng makakapitan at ang buhok niya ang nahanap ng kamay ko. Kinuyom ko anag buhok niya. Sinandal niya ako sa pinto ng aking silid at saka pinailaliman ang kanyang halik sa akin. Lumagapak ang kanyang kamay sa pinto sa gitna ng pag-iispadahan naming dila.

“N-nghh, Klaus…”

“Dammit, sweetheart. Can we continue this in your room?” Ungol niya, hindi pa nakontento.

Tatango na sana ako nang biglang maputol ang aming halikan dahil sa sigaw ng bata!

“Ayie! Tita Zane and Tito Klaus are kissing!” saad ni Dalia!

Naitulak ko si Klaus! Bumaling ako sa mga bata. Si Dani may hawak na isang maliit na cake sa kanyang dalawang kamay. Laglag ang kanyang panga at parang nakakita ng multo! Si Dalia naman ay tuwang-tuwa, mukhang satisfied na satisfied sa kanyang nasaksihan!

Sunod namang dumungaw si Bateson.

“Mga isturbo!” Asik ni Klaus.

Nasiko ko si Klaus! Inis kong tiningnan si Klaus na namumula ang mukha at leeg tapos magulo ang buhok!

Lumapit sa amin ang mga bata. Nagningning ang mga mata nitong tumingala sa amin.

“Couple na kayo, tito Klaus?” si Dani.

“Is Tita Zane our official Tita? Like O.F.F.I.C.I.A.L?!” Eksahedara ni Dalia!

Napahilamos si Klaus sa kanyang palad.

“Sorry, brother!” Ngumi-ngising untag naman ni Bateson. “Gumawa kami ng cake kanina. Ginawan ng mga bata ng cake si Zane and they want to surprise him. Pero sila yata ang nasurpresa sa nakita nila.”

“Tito, Tito, official Tita na namin si Tita Zane?” Giit pa ni Dani.

Ginulo ni Klaus ang buhok ng dalawang bata.

“Oo nga-”

“Yehey!” Pagtatalon ng dalawa.

Dali-daling binigay ni Dani ang cake kay Klaus at sumugod sila ni Dalia sa akin. Niyakap nila ako sa tuwa.

“Tita Zane! Hehehe! You’re our official Tita already!” Hagikhik ni Dani.

“Good thing Tito Klaus isn’t like Dao Ming Si!” wika naman ni Dani. At naalala niya pa talaga si Dao Ming Si.

“Psst!” Awat ni Klaus sa mga bata.

“Akin ang Tita Zane ninyo! Bakit ba kayo ang tuwang-tuwa?” Banas na saad ni Klaus.

“Eh? Tito, sa amin din siya!” Kontra ng mga bata.

“Akin!”

“Amin!”

“Akin nga!”

“Sa amin din!”

“T-tama na.” Pumagitna na ako sa kanila.

Ito namang si Klaus ay ayaw paawat. Hindi na sinanto kahit ang mga pamangkin niya!

“Kids, stop it. Let’s go to bed. Magpapahinga na rin ang Tita Zane ninyo.” si Bateson naman.

Bumaling si Bateson sa kapatid. “Ikaw naman. Can you be a little considerate to your niece? Natuwa lang sila.”

“Mga isturbo sila, Kuya.”

Umiling na lang si Bateson bago pabirong sinuntok ang dibdib ni Klaus.

“I’ve never know that you’re this possessive, Klaus. It’s fucking new.” Tudyo ni Bateson kay Klaus.

“Tahimik na, Kuya. Matutuwa pa ako kapag umuwi na kayo.”

“K-Klaus!” suway ko sa lalaki. Ang tigas talaga ng ulo nito!

“Hindi ka pa ba nakaka-iskor?”

Hindi man sa akin iyon binulong ni Bateson kaso ako ang namula!

“Damn you, Kuya! Makaka-iskor lang ako kapag wala ng mga isturbo rito sa bahay ko! At kayo iyon!”

Humalakhak lang si Klaus. Ako naman ay halos magpalamon na lang sa sahig!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 19

Hi zerahshs happy birthday to you!🫶💖

---

Chapter 19

Zane’s Pov

“Beach!” sigaw ng mga bata at dumungaw sa bintana ng kotse! Ni hindi pa kami nakapag-park sa kotse pero excited na excited na ang mga ito.

Rinig ko naman ang pagdaing ni Klaus sa driver’s seat. Pinark niya ang kotse. Napapabuntonghininga si Klaus sa bawat sulyap niya sa backseat. Nando’n kasi ang mga bata. Ito talagang lalaking ito. Sa una palang ay ayaw na niyang isama namin ang mga bata dahil disturbo raw! Hindi na rin namin naiwan ang mga pamangkin niya sa bahay dahil umalis si Bateson pa-Cebu.

Tinotoo talaga ni Klaus na magb-beach kami. Well, hindi niya rin naman ako tinanggihan eh. Kaso akala ko matatagalan bago kami makapag-beach pero hindi.

“What’s with the face, tito?” Naka-cross arms na tanong ni Dalia kay Klaus.

“Dapat doon kayo sumama sa ama ninyo. I can’t have my alone time with your Tita Zane when the two of you keep on tailing us.”

Sinampal ko ang hita ng lalaki. Kinunutan naman ako ni Klaus sa kanyang noo.

“Huwag ka n-ngang magsalita ng g-anyan sa mga b-bata!” Supi ko sa kanya.

“Sweetheart, don’t forget that I’m your boyfriend!” Pagbibigay diin ni Klaus.

“A-alam ko naman. K-kaso mga pamangkin m-mo sila. Malaki k-ka na kaya i-ikaw ang mag-adjust!”

Sumama lalo ang mukha ni Klaus. Sa totoo lang ay excited din naman itong si Klaus ngayon. Mukhang nag-usap kasi sila ni Bateson na ito muna ang magbabantay sa mga bata. Ngunit sa kasamaang palad ay may emergency meeting ito. Kailangang lumipad ni Bateson sa Cebu, wala kasi ang mga magulang nila rito sa bansa ngayon. 

Kaya naman nang malaman ni Klaus na isasama namin ang mga bata ay nawala bigla ang excitement niya. Ewan ko ba kung may mag-iiba kapag hindi namin kasama ang mga bata. Tingin ko naman mas maganda ito kasi may kasama kami.

Umarte naman si Klaus na parang sumakit ang dibdib niya.

“You’re so bad to me, sweetheart.” Wika ni Klaus habang hawak-hawak ang kanyang dibdib.

Susupilin ko na sana ang lalaki kaso lang narinig ko ang mga daing ng pamangkin niya sa backseat. Nilingon ko ang mga ito. Kita ko si Dalia na napapahaplos sa kanyang braso. Si Dani naman ay parang hindi niya maunawaan ang inakto ng tiyuhin!

“Are you always like this, tito? Is this how you act in front of our tita Zane?” May ngiwing untag ni Dalia.

“Why? What’s wrong?”

“T-there’s nothing wrong, Tito.” si Dalia.

“There’s nothing wrong, tito, but you’re not like this… before. You always wear a cold and masungit expression on that face of yours. Always so masungit!” Saysay ni Dani.

A-akala ko ako lang nakakapansin no’n kay Klaus. Akala ko ako lang ang nasusungitan. Akala ko immune na sila sa ugali ng kanilang Tito Klaus. Ngunit nagkamali ako.

Nagulat yata ang mga bata sa akto ni Klaus sa akin. Hindi yata sila sanay na ganoon ang tiyuhin.

“Tito you’re sulking to Tita Zane because of our presence, right?”

Kapwa kami ni Klaus napalingon kay Dalia nang ito na naman ang nagsalita.

“What about it?”

“A-ano… hindi n-naman sa….”

Ngumisi ng nakakaloko ang bata bago tumingin sa kanyang kapatid. Nagtinginan ang dalawa na para bang nag-uusap sila sa pamamagitan ng kanilang titigan. At pagkuway nagtanguan.

Malaki ang ngisi sa labi ni Dalia nang tumingin ito kay Klaus.

“Don’t worry, tito Klaus! We will be a good girl!”

Tiningnan ko si Klaus. Tinaasan niya lang sa kanyang kilay ang dalawang bata.

“Are you sure?”

“Yes, we are!” Sabay na pahayag ng mga bata!

Lumabas kami ng kotse na naguguluhan ako dahil sa makahulugang titig ng mga bata ni Klaus! Ako ang kinakabahan sa kanila! Nauna kaming maglakad ng mga bata sa loob ng hotel at si Klaus naman ay nakasunod sa amin, dala nito ang mga maleta at backpack bag.

Si Klaus na ang pumunta sa may front desk at kami nina Dalia at Dani naman ay umupo muna.

Nilibot ko ang aking mata sa paligid. Maraming mga bisita na nag-check in at labas-pasok ang mga turista kahit na hindi naman weekend. May mga foreigners, couples, barkada, at magpamilya.

Sa ilang beses kong na-hired bilang escort ng isang kliyente ay hindi pa ako napapadpad sa lugar na ’to. Ngunit kahit na ganon ay nando’n pa rin ang kaba sa aking dibdib. Baka kasi maulit na naman iyong insidente sa mall. Nasuntok pa ni Klaus si Franco no’n. 

Alam ko naman na hindi lahat ng tao ay alam kung ano ang trabaho ko. Hindi nila alam na entertainer ako kaso lang kapag may mga taong tumititig sa akin, natatakot ako. Natatakot ako na baka kilala nila ako o baka naging kustomer ko sila. Lalo na ngayon na kasama namin ni Klaus ang mga bata. Ayaw ko ng gulo.

May mga agresibo rin kasi talaga akong kustomer tulad na lang ni Franco.

“Let’s go to our villa.”

Tumayo kaagad ang mga bata. Ako naman ay bumabawi pa mula sa pagkakatulala.

“Oh, a-ang mga g-gamit natin?” tanong ko sa lalaki dahil wala na ang maleta at bag namin.

“Nasa golf cart na. May maghahatid sa atin sa villa.”

“Let’s go na, Tita Zane!”

Kinuha ng mga bata ang kamay ko bago pa ito mahawakan ni Klaus. Irap na lang ang nagawa niya bago sumunod sa amin. Iling-iling niyang tiningnan ang kanyang mga pamangkin.

Sa isang golf cart ay ang mga gamit namin tapos sa isang golf cart ay kami. Si Klaus na rin ang nagmaneho no’n. Semento naman ang aming dinaraanan pero ang bawat gilid ng daan ay may mga tanim na maliit na niyog at mga gumamela at santan na bulaklak.

Nang makarating kami sa aming villa at nilibot muna namin ang loob. May kusina, dining table, dalawang kwarto at may balkonahe ito na over looking sa dagat. At ang ibaba rin nitong villa namin ay dagat na.

“Wow!” Manghang untag ng dalawang bata at napaluhod sa harap ng salamin na baluster. Kita kasi namin mula rito sa balcony ang hampas ng alon doon sa pangpang sa baba.

Tumalon ang balikat ko nang maramdaman ko ang kamay na yumakap sa akin mula sa likod. Nalanghap ko ang amoy ni Klaus.

“What do you want for our lunch?” tanong niya sabay halik sa pisngi ko.

Bahagya ko siyang nilingon. “H-hindi ka ba p-pagod? Mahaba ang b-binyahe natin k-kanina. Kakayanin m-mo pa bang m-magluto?”

Hinawakan niya ang baba ko para pumirmi bago ako siniil ng halik.

“Oo naman. So, anong gusto mong kainin? Ako na ang magluto para sa atin. Pinalagyan ko ng groceries ang fridge.”

Ngumuso ako at saglit na nag-isip kung ano ang nais kong kainin. Pangiti-ngiti akong tumingin sa kanyang mga mata. Kahit na ginugulo ng hangin ang buhok ni Klaus ay gwapo pa rin siya.

“I-ikaw…”

Nanlaki ang kanyang mata at saka inikot ako paharap sa kanya.

“S-sweetheart, you cannot say something like that in front of the kids.”

Nag-abot ang kilay ko dahil sa kalituhan.

“H-huh, anong ibig m-mong sabihin?”

“You wanted to eat me.”

Mabilis kong nai-wasiwas ang aking kamay kay Klaus! Uminit ng husto ang aking pisngi dahil sa kanyang sinabi!

“H-hindi naman k-kasi iyan ang g-gusto kong sabihin.” Nalukot ang noo niya. “Ang nais ko l-lang sabihin ay i-ikaw… kung a-ano lang ang gusto m-mong lutuin. Sigurado naman kasi ako na masarap ang luto mo.” Paliwanag ko sa kanya.

Bumagsak ang kanyang kamay mula sa aking balikat. Mistulang nawalan siya ng lakas.

Kinabig niya ako at niyakap.

“Magluluto na ako,” aniya.

“Tutulong a-ako?”

Kumalas siya sa yakap. “No need. Gumala muna kayo ng mga bata sa paligid. Tatawagin ko na lang kayo kapag kakain na.”

Dahil dalawa ang silid ng villa namin, dinala ko ang mga bata sa kanilang magiging kwarto. Tinulungan pa nila ako sa pag-unpack no’ng mga damit nila.

“Tita, maliligo na tayo?” Tanong ni Dani sa akin.

“H-hindi pa. Nagluluto p-pa ang tito Klaus n-ninyo.”

“Oh, later then?”

Tinanguan ko si Dani.

“We’ll play rin po, tita?” si Dalia.

“Uhm, k-kung ano ang g-gusto ninyo.”

“Yes!” si Dalia.

Lumabas kami ng mga bata para maglakad-lakad. Kumuha rin ako ng larawan sa labas at kinunan ko rin ng larawan ang mga bata. Pakiramdam ko makakapagsulat na naman ako nito at makakapag-drawing.

“Tita, come here!”

Kinukunan ko ng larawan ang ulap nang tawagin ako ni Dalia. Nando’n sila sa puno ng gumamela na bulaklak.

“May k-kailangan ba k-kayo?”

“Baba ka, tita.” Utos naman ni Dalia.

Yumuko ako hanggang na magpantay ang height namin.

Bumilog ang mata ko nang makita kong pumitas ng bulaklak si Dani at binigay kay Dalia. Bulaklak ng gumamela iyon na kulay pink.

Inipit ni Dalia ang bulaklak sa aking tenga.

“You’re so beautiful, tita! Right, Ate?” ani Dani pagkatapos iipit ang bulaklak.

“Hmm!” Tango naman ni Dalia at nagningning ang mata habang nakatingin sa akin.

Nanalamin ako gamit ang telepono ko. Napangiti na lang din ako habang nakatingin sa gumamela.

“Let’s take a picture, tita!” si Dalia.

Mabilis kong binuksan ang camera ng telepono at kumuha ng larawan. Thankfully, kahit ang dami ng photos ay hindi pa siya full storage sa mukha namin!

“Hi!”

Kami ng mga bata ay nagulat nang may lalaking biglang lumapit sa amin. Tinago ko ang mga bata sa likod ko.

“No, no, no. I mean no harm. Naglalakad lang kasi ako sa lugar at nakita ko kayo.” sabi ng lalaki.

“We don’t talk to strangers!” Asik naman ni Dalia.

“My name is Will. Nagbabakasyon din ako rito. I just find how lovely your brother is.” Anito habang nakatingin sa akin.

“He’s not our brother.”

Nanlaki ang mata ni Will dahil sa sinabi ni Dalia.

“Damn! I’m so sorry.”

“A-ahh, b-binabantayan ko lang s-sila. Pamangkin sila n-ng amo ko at…”

“And his boyfriend. Our tito is his boyfriend!” Sapaw ni Dalia sa akin.

Ngumiti ang lalaki.

“Too bad for me, huh.”

“Anyway, what’s your name?” tanong nito sa akin. “Don’t worry I just wanna know your name. Really, ang hirap na hindi kapansinin. Ang ganda mo.”

“Our tita is really beautiful and is off limits!” si Dani.

Humagikhik si Will.

“Zane… i-iyan ang pangalan k-ko.” sabi ko rito.

Nilahad niya ang kamay.

“I’m Will, it was nice knowing you, Zane.”

Tiningnan ko ang kanyang kamay, nagdadalawang isip kung tatanggapin ko ba ito o ano. Pero ayaw ko namang maging bastos. Maayos siyang um-approach sa amin eh.

Tinanggap ko ang kamay ni Will.

Saktong naglapat lang ang palad ni Will nang marinig ko na ang sigaw ni Klaus!

“Sweetheart!” Ang sigaw ng lalaki at mahahaba ang hakbang tungo sa amin.

Nagbaba ako ng kamay.

“H-halina k-kayo, Dani, Dalia.” Hinawakan ko ang kamay ng mga bata. “Alis na kami, Will.”

Ngumiti lang si Will, kumaway.

Sinalubong namin si Klaus. Nagtatagpo na naman ang kilay niya at masamang tumingin sa likod namin.

“Sino iyon? Anong pakay no’n sa’yo?”

“W-wala naman. Nagpakilala l-lang.” sagot ko sa kanya.

“Tito, I think he finds Tita Zane attractive. Lumapit siya sa amin because lovely raw si Tita!” Sumbong naman ni Dalia kay Klaus!

“Yes, Tito! But sinabi naman ni Ate na may boyfriend na si Tita.” Segunda pa ni Dani.

Ngumisi si Klaus. “Very good! Now, let’s eat. I’m sure you’re all hungry.”

Patalon-talon ang mga bata tungo sa aming villa. Kami naman ni Klaus ay nasa likod nila. Hinapit ni Klaus ang baywang ko. Napahawak naman ako sa kanyang matipunong dibdib!

“I wanted to kiss you, sweetheart.” Bulong niya sa akin. “I wanted to slap on that guy’s face that you’re mine.”

“N-nagpakilala lang n-naman siya.”

“But he finds you beautiful!”

“Edi, i-appreaciate k-ko siya.”

Dumaing siya at saka binagsak ang mukha sa balikat ko. Naramdaman ko ang bibig niya sa leeg ko. Sumipsip siya roon.

“Anyway, you’re really beautiful, sweetheart.” bulong niya sa akin. “Hindi naman siguro ang lalaki ang naglagay nitong bulaklak sa tenga mo, di ba?”

Humagikhik ako. “Ang mga b-bata.”

“That’s good to hear.”

Inirapan ko lang ito.

Gumapang ang kamay ni Klaus sa aking palad at saka niya pinagsiklop ang aming kamay. Kumain kami ng late lunch namin. Thankfully naman ay nakapaghanda ako ng makakakain namin sa daan, burger at sandwich kaya hindi nagutom ang mga bata.

Nang makapagpahinga kami, lumabas kami upang ma-enjoy ang dagat at sunset. Bukambibig din ng mga bata ang dagat eh. Kanina nga tumawag ang mommy nila at dagat lang ang pinag-usapan! Ang kyut nila!

“Mauna muna kayo sa labas. May emergency lang sa isang shop. Kakausapin ko lang ito saglit, mmm?” si Klaus sabay halik sa noo ko.

Sumama ang mukha niya nang makita ang suot kong maong shorts na may holes at manipis na loose tshirt.

“Kikitain ko na ang mga nipples mo mula rito, sweetheart!”

Napakrus ako sa aking braso sa harap ng dibdib ko.

“That’s mine to look at, sweetheart. Don’t hide them from me.”

“Klaus!”

“Akin naman talaga ang mga iyan!”

“Ano b-ba!”

“Anong masama? Akin sila!”

Hinampas ko siya at tumawa lang siya sa pamumula ko.

Imbes na mabanas dahil sa tukso ni Klaus ay umalis na lang kami ng mga bata. Pumunta kami sa dalampasigan at sinabayan ko ang mga ito sa pagligo!

Ngunit sa kasamaang palad ay nando’n din si Will! Ang lalaki kanina! Malaki ang ngisi nitong lumapit sa amin!

“Hi, Zane.”

“H-hello, Will!”

“Won’t you mind if I join…?”

Rinig ko ang mga daing ng bata! Mana talaga sa tiyuhin!

“They probably won’t mind, but I will!”

Wari’y humampas ang alon ng malakas dahil sa boses ni Klaus!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 20

Chapter 20

Klaus’s Pov

What the fuck?!

This short break should be my alone time with my boyfriend, Zane. Yeah! Sweet Christ! I know I sound so silly, but I really like the feeling, and the thought, of Zane being mine.

I’ve been in relationships before, yet the feelings I have for Zane feel like it’s the first time. I never thought that after that one serious and long relationship I had with my ex-girlfriend, I would fall in love again. I thought my heart was already tired. I thought I had felt enough pain to stop myself from loving again.

But I was wrong. In the most unexpected and unusual way, I found love again. For the first time… I fell in love with Zane. And it truly feels like the first time.

I care about his past, but I don’t care about what his job is. I don’t know where these feelings of ours will take us. But for now, I’m loving this. I can be myself with Zane. He likes me. He likes me despite my not-so-good attitude. He likes me not because of my name, but because of who I am.

Zane’s past, somehow, stirs something within me. I want to punish those people who made him suffer. Thankfully, his father is gone. I can’t imagine how much pain he went through in his own home—his supposed safe place, only for it to become his place of torment.

He learned to suppress his voice. He learned to obey and follow whatever those around him wanted him to do. It was as if he were held captive, with no chance of being free. The pain he had endured all those years left him impaired, and it pains me so much. The burden of his past weighs heavily on him, making him weak.

Yet, on the other side, my sweetheart, Zane, continues to live. He crawls through life for a chance to see the world, the other side of life that was taken from him since he was a child.

I want to shower him with everything I own. Gusto kong iparanas sa kanya ang mga bagay na gusto niya. Gusto ko siyang samahan sa lahat ng nais niyang gawin. I wanted to see that smile on his lips. I wanted to see how his eyes shine when he smiles. I want to help him get out of that black-and-white world. I will show him the beautiful hues of life.

My vision turned bloody red when I saw a familiar figure, a man, talking to my Sweetheart!

With my long legs and determined steps, I dashed toward Zane and where my nieces were!

Despite the distance, I was able to catch the furrowing of my nieces’ eyebrows as they watched the man talking to their Tita Zane! Alam kong inis na inis na rin sila dahil madamot din sila pagdating kay Zane.

Hindi ko talaga alam kung anong klaseng witchcraft ba ang ginawa nitong boyfriend ko para magkaganito ang mga pamangkin ko. And it’s a good thing in some ways. Minsan lang talaga nagbabanggaan kami dahil papansin din sila masyado kay Zane.

“Won’t you mind if I join…?”

Pumanting ang tenga ko nang marinig ko ang sinabi ng lalaki. Ang lakas ng loob! I heard my nieces groan in annoyance. That’s right!

“They probably won’t mind, but I will!” I roared, as waves crashed violently on the shore.

They all turned to me. I raised an eyebrow and walked toward them. Without hesitation, I snaked my arms around Zane’s slim waist. Saglit kong hinaplos ang kanyang baywang dahilan para tumingala siya sa akin.

Nginitian ko siya bago bumaling sa lalaki. Kaya naman pala familiar ang lalaking ito dahil ito rin ang lumapit sa kanila kanina!

The Will guy!

“What do you want from ‘my’ boyfriend?” I emphasized.

He shook his head and let out a laugh before clearing his throat.

“Akala ko kasi wala silang kasama.” He said, raising both hands as if surrendering. “I have no other business here, dude. Yeah.” He shifted his gaze to Zane. “I find your partner attractive, but I know where I stand. I respect relationships.”

Ngumiti siya sa amin.

“See you around, you guys! Have a nice vacation.” He slipped his hands into his pockets before walking away from us.

“Tita, mag-swim na kami. Sa malapit lang.” Nagsalita naman si Dalia na ngayon ay nasa tabi pala namin.

I don’t know what the hell is up with these two little devils. They’re all smiles at me, and it almost gives me goosebumps.

“H-huh? Baka mapaano kayo!” Zane made a worried remark. He was about to pull away from my arms, but I wrapped mine tightly around him, preventing him from moving any further.

“We will be fine, Tita! Makikita n’yo naman kami ni Tito Klaus, right, Tito?”

Tumaas saglit ang kilay ko. “Oh, yeah!”

“Yehey!” The girls shouted. Dalia took Dani’s hand before they ran toward the deeper part of the sea.

Zane was about to go after the kids, but I stopped him. He turned to me with a troubled stare.

“They’ll be fine, sweetheart.” I assured him. “Hindi ka pa ba maliligo?”

“Dito m-muna ako sa d-dalampasigan. Panonoorin k-ko muna ang mga b-bata.”

Hinila niya ako tungo sa dalampasigan at doon napagpasyahang umupo. Umupo kami sa buhangin at naabot ng alon ang aming paa. The sun in front of us was still high, yet its rays were no longer strong. The occasional gusts of wind tussled our hair. The kids’ laughter echoed in the distance.

Lumingon ako kay Zane. Magmamaktol sana ako dahil inuuna na naman namin ang aking mga pamangkin. Ngunit napatigil ako nang makita ko ang malaking ngiti sa kanyang labi. Sinundan ko kung saan siya nakatitig. Nasa pamangkin ko iyon. How can he say he doesn’t want kids when he’s like this?

The smile on his lips was unrestrained, so pure and full of joy. My heart warmed at the sight.

Iba ang saya na nabibigay ko sa kanya. At iba rin ang saya na dala ng mga pamangkin ko kay Zane. My nieces and I may be rivals when it comes to Zane’s attention, but we each bring a different kind of happiness to him. And for me, that’s what matters most.

I long to see Zane’s smile. I long for his true happiness. And how I wish I could be the one to give it to him.

“You must be so fond of them, sweetheart,” I said.

Gumalaw siya. I felt the weight of his gaze on my face, so I turned my eyes back to him. I caught him looking at me, and I matched the intensity of his stare. Even now, I still can’t believe that a simple eye-to-eye contact could make my heart pound so loudly. The pulse of my blood rang in my ears.

“H-hindi naman sa ganon, K-Klaus.”

Napansin ko na nitong mga nakaraan ay hindi na siya masyadong nauutal sa harap ko. Kapag flustered lang siya ay saka susumpong ang pagkautal niya ng sobra.

“I understand, sweetheart. I won’t compete with my nieces when it comes to you, because I know you’re already mine. Am I right?” I said, raising a hand to gently caress his cheek.

“Oo… oo naman! M-matanda ka na rin k-kaya dapat ikaw ang u-umintindi kaysa sa mga bata.”

“Okay, master!” Biro ko sa kanya.

Mabilis kong napansin ang pamumula sa kanyang mukha. Maybe it’s because of his fair complexion that it’s so easy to tell when he’s blushing, his cheeks instantly turned pink!

“Klaus, ilang a-araw pala tayo rito? M-mukhang mahal ang l-lugar. Sana doon na lang t-tayo sa resort n-ninyo.” Mahina niyang untag sa akin.

Hindi na ako nakatiis sa distansya namin. Although our skin was already brushing against each other, I still wanted more. I wanted him on my lap. I wanted to cuddle with him.

I scooped him up as if he weighed nothing, like a sheet of paper, and gently placed him on my lap. Napahiyaw siya sa gulat ng aking ginawa kaso pinulupot niya naman ang braso sa leeg ko.

Zane shuddered on my lap. I saw him swallow hard, his eyes wavering.

“B-baka may tao sa p-paligid.” He chirped.

“And? Anong paki ko?”

“H-hindi naman sa g-ganon… baka akalain n-nila na masyado tayong n-naglalandian dito.”

“Bakit? Ayaw mo ba ng ganon?”

Kaagad siyang umiling.

“Hindi. Ang akin lang… may i-image kang pino-protektahan. May r-reputation ka, mga negosyo. I-isipin mo rin, Klaus. L-lalaki ang karelasyon mo n-ngayon.”

I heaved before looking through his eyes.

“My reputation is already tainted, sweetheart. If you see me as a clean, principled, and good man, I’ll tell you again, I’m not. I’m far from it. And I don’t care if you’re my partner. No one will ever dictate who I can love.”

Ang isa kong kamay na sana baywang niya ay unti-unti kong pinasok sa loob ng kanyang tshirt. For some reason, I found his thin shirt to be an obstruction. I liked how he trembled beneath my palm.

“Klaus, naisip mo b-ba na maaaring marami ang mawala s-sa’yo sa p-pakikipagrelasyon mo sa akin?”

I’ve seen a lot of couples like us, and I don’t understand how we’re any different from them. We’re just two people who care about each other. I even have friends who’ve had successful marriages, where both partners were men, and one was a bearer.

Same-sex relationships, same-sex marriages, bearers, and the community, they’re visible. But I never gave them much thought. I was a supporter, just not a loud one.

Hindi naging madali sa isang tulad ko na tatlong dekadang nabuhay bilang straight  tapos biglang nagkagusto sa kauri ko. At siguro dahil sa pagiging open minded ko rin sa mga bagay-bagay ay natanggap ko siya. Maybe because I recognized the community, it wasn’t that hard for me to accept what I feel. Yes, it took me some time to realize my feelings for Zane, but the feeling is worthwhile.

“Wala akong pakielam, sweetheart. Mas malaki ang mawawala kung ikaw ang mawawala sa akin.” Sabi ko sa kanya. 

And before he could make another argument that might prolong our discussion, I gently pushed his head toward me and claimed his lips for a moment. I was never one to crave kisses not even in my past relationships. But with Zane, I want more. I want his kisses. I want his affection.

Kung hindi tinampal ni Zane ang aking balikat ay hindi ko pakakawalan ang kanyang dila sa pagsipsip ko.

Tamis talaga!

“Klaus!” Hingal niyang angal.

Ngumisi lang ako sa kanya. Natuwa ako nang makitang namumula ang paligid ng labi niya dahil sa kagat at mga sipsip ko.

“Why, sweetheart?” I lazily asked.

Sarap na sarap ako kapag naiinis siya. Mas nahuhulog ako.

“Nag-uusap pa t-tayo. Bigla-bigla k-kang nanunuggab.”

I grinned as I pressed the soft flesh at his waist.

He groaned.

“What will you do, sweetheart? Ganito na ako sa’yo. Gustong-gusto kong sinusunggaban ang labi mo.” Komento ko na kina-pula lalo ng kanyang mga pisngi. “Nanunuggab talaga ako.”

Gigil niyang piningot ang ilong ko. I just laughed.

“Klaus, ’di b-ba alam na ni Bateson a-ang relasyon natin?” Maingat niyang untag mayamaya.

“Hmm, what about it?”

“P-papaano kung malaman ito ng p-pamilya mo?”

“Are you afraid?” Seryoso kong tanong sa kanya.

Yumuko siya. Tumango. 

“Don’t be. I will be with you, Zane.”

“A-ang layo ko sa inyo, Klaus. Kayong l-lahat may natapos, m-may sari-sariling negosyo. Tapos ako… nasa b-bahay mo lang at bayaran p-pa.” Zane hiccups.

Malamyos ko siyang tiningnan. Kahit na naririnig ko ang mga tawa ng pamangkin ko sa unahan ay mas titig na titig ako sa mukha ni Zane.

I don’t know what to do. I don’t know how to help him heal from all the ugly things he’s been through, from the pain and the insecurities. But for now, I just want to be with him. I don’t want him to feel alone or forgotten.

“You’re still young, sweetheart. There’s still so much ahead of you,” I whispered gently. “And I’ll help you, okay? I’ll walk with you until you’re strong enough to stand on your own. You have so much potential—with your talent in drawing and writing poems.”

“Talaga? Kahit… m-matagalan ako?”

Tumango ako sa kanya. “Mmm! Kahit matagalan ka. Sasamahan kita.”

A smile escaped my lips when he embraced me. His arms tightened around my neck, and I hugged him back.

“Salamat, Klaus!”

“No, need to thank me, sweetheart.”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 21

Chapter 21

Zane’s Pov

Napagod ang mga bata kaya naman ay bagsak ito sa kama kinagabihan. Matapos kong asikasuhin ang mga bata ay tumawag naman sa amin si Bateson. Pareho kami ni Klaus na kakatapos lang din maligo nang tumawag si Bateson

“The girls are fine, Kuya. They’re just tired, nauna nang matulog sa amin ni Zane.”

“Thank you so much, Zane, Klaus. Don’t worry makakabawi rin ako sa inyo… soon.” Ani Bateson sa amin at ngumisi ng malaki.

Nag-init ang aking pisngi. Ewan ko. Wala namang sinasabi na kahit ano si Bateson pero iba na ang dating niya para sa akin.

“You take care of the girls and Zane, Klaus Benedict De Costa.” Dagdag pa ni Bateson.

Umismid si Klaus sa kapatid. “No need to tell me, Kuya.” Pagkatapos niya iyong sabihin ay pinatay niya kaagad ang tawag.

Tinapon niya ang cellphone sa bedside table. Halos sundan ng kamay ko ang cellphone ng lalaki sa pag-aalalang mahulog ito sa sahig. ’Di talaga nag-aalala sa kanyang cellphone ang lalaking ito.

“Ingatan m-mo naman ang c-cellphone mo.” Puna ko sa lalaki.

“Let it be, sweetheart.” Balewala niya at saka bumaba sa kama. May carpet naman doon kaya hindi malamig. Binuksan ni Klaus ang television at saka namili ng aming mapapanood.

Nais ko sanang i-request na Meteor Garden ang aming panonoorin kaso alam ko naman na pupunain ako ng lalaki. Sa bahay iyon na ang aming pinapanood pati ba naman dito?

Umupo si Klaus sa harap ng television at saka sinandal ang malaking katawan sa kama. Nilingon niya ako.

“Come here, sweetheart.” aniya sabay tapik sa kanyang tabi.

Bitbit ang aking cellphone ay bumaba ako. At simpleng tumabi sa kanya. Tama lang na naglapat ang aming balat. Nakabuka ang mahahabang binti ni Klaus at naka-sampay naman sa likod namin ang kanyang braso. Nati-tempt tuloy akong sumandal doon.

Walang ibang suot ang lalaki sa tabi ko kung hindi ang shorts niya lang. Galing kasi itong banyo, naligo, tapos hindi na nag-abala pang magbihis. Concerned lang ako na baka magkasakit siya.

Nakatuon lang ang aking mata sa pinapanood na palabas ngunit hindi ko batid kung bakit nagkakarambola ang aking puso. Dahil ba sa lapit namin ni Klaus? Dahil ba kami lang dalawa? Eh hindi naman ito ang first time na nasa iisang kwarto kami tapos kami lang. I mean, doon sa bahay niya naiiwan naman kaming dalawa. Ngunit iba talaga. Hindi ako mapakali.

Lihim kong hinagod ang aking leeg. Parang magkaka-stiff neck pa ako dahil natatakot akong humarap kay Klaus. Takot nga ba talaga ito?

Nahigit ko ang aking hininga nang biglang dumapo ang kamay ni Klaus sa batok ko. Pinisil niya ito.

“A-ah, ako na.” Mahina kong argumento sa lalaki.

“What’s wrong, sweetheart? You seem uneasy… are you uncomfortable with where you are?”

Napatingin ako sa kanya.

“H-hindi naman m-malamig lang siguro k-kaya ganon.” Pero nagsisi naman ako sa aking naging sagot. Ekspertong binaba ni Klaus ang kanyang kamay sa likod ko at hinapit ang aking baywang palapit sa kanya.

“You should have told me earlier.”

Dumapo naman ang palad ko sa kanyang malapad na dibdib. Mainit! Mainit ang kanyang balat! May aircon pero nag-iinit ang katawan niya!

May mali ba sa akin? Bakit pakiramdam ko inaakit niya ako sa kanyang boses? Bakit parang mas malambing iyon at nakakapang-akit sa aking pandinig? O baka guni-guni ko lang ito?

Kimi kong siniksik ang aking katawan sa kanya. Niyakap ko ang aking kamay sa kanyang katawan. Kung siya nag-iinit ako naman ay tila nilalamig sa labas pero sa kaloob-looban ko ay parang may apoy na unti-unting kumakalat!

Habang patagal nang patagal ang aming panoood ay nararamdaman ko naman ang kamay ni Klaus na pumasok sa loob ng aking tshirt. Ang maliit kong taba sa baywang ko ay pinagpalaruan niya. Minsan tumataas na ang kanyang kamay.

Nawala na ako sa pinapanood. Nasa tv nga ang aking mata ngunit nasa ibang dimensyon naman ang aking utak.

Nang iangat ko ang aking mata kay Klaus ay natagpuan ko itong nakababa ang tingin sa akin. Parang kanina niya pa ako pinapanood.

Walang anu-ano’y tinungkod ko ang aking palad sa kanyang hita at hinalkan ang kanyang labi. Simpleng lapat lang sana iyon ng aming labi ngunit sinupurtahan ni Klaus ang baywang ko at saka simpleng hinila ang baba ko para bumuka ang aking labi.

Bumuga ako ng malalim na hininga at tama namang nilusob ng dila ni Klaus ang aking bibig! Kagat, sipsip, at dila. Paulit-uliti niya iyong ginagawa at halos ayaw nang lubayan ang aking bibig. Parang sabik na sabik siya.

Tuluyan nang bumigat ang aking mga takipmata at bumigay na sa lalaki. Dumaing ako nang panggigilan niya ang aking ibabang labi bago niya ito sinipsip na parang candy.

Iyong init na namumuo sa loob ng aking katawan ay parang sumabog at umalingasaw sa buong silid. Ang lamig na aking dinaramdam kanina ay napalitan ng init. Ramdam ko rin ang pagtaas ng temperatura ng kwarto sa kabila ng umuugong na aircon ng kwarto.

Kiniskis ko ang aking katawan kay Klaus. Ginalaw ko ang aking kamay at niromansa ang kanyang umiigting na muscles.

Bumaba ang bibig ni Klaus sa aking leeg at nang kagatin niya ang balat ko roon ay napasigaw ako at tinulak siya.

Tila natauhan ako sa ginawa ko. Nahiya ako bigla. Umakto ako na para bang uhaw na uhaw ako sa haplos at halik—parang iyong ginagawa ko sa aking mga customer!

Tumayo ako.

“S-sweetheart,”

“N-nagutom ako.” Ang tanging sinambit ko at lumabas ng kwarto.

Tinawag ako ni Klaus ngunit hindi na ako lumingon sa kanya.

Libog na libog na ba ako? Bakit ko ginawa iyon? Oo, boyfriend ko si Klaus pero, bakit umasta ako na parang kustomer ko siya na gustong paligayahin? Ano na lang ang iisipin ni Klaus sa akin? Alam ni Klaus kung saan ako nanggaling pero nahihiya ako.

Iyong mga kustomer ko noon. Wala silang paki kung ano man ang gawin ko basta tigasan lang sila at labasan. Kamay, bibig, paa, at mukha ko. Nilalahad ko sila para lang sa kanila at ngayon lang ay muntik ko na iyong gawin nang simulan kong romansahin si Klaus.

Binuksan ko ang ref at kumuha ng tubig. Nang may makita akong  strawberry yogurt doon ay kinuha ko na rin ito. Walang fresh milk. Iyon sana ang gusto ko.

Nagsalin ako at saka uminom. Nanginginig ang aking kamay nang ibaba ko ang baso sa mesa.

Akmang kukunin ko na ang yogurt nang dumating si Klaus sa kusina. Seryoso ang kanyang mukha at naka-tiim bagang!

“K-Klaus,”

“What did I do? Hindi ka ba komportable sa ginawa ko?” saad niya habang palapit sa akin.

Parang umugat ang paa ko sa sahig. Hindi ko ito magalaw—buong katawan ko ay parang naparalisa.

Tumigil siya sa harap ko. Tanging pagtaas lang ng ulo ko ang aking nagawa. Mistulang lumiit ang buong kusina sa presensya niya.

“Nasaktan ba kita sa halik ko? Naging mapusok ba ako?”

Umawang ang aking labi.

“That wasn’t the first time I kissed you, Zane. Anong problema? Mabilis lang ba ako? I thought you wanted to kiss me so I responded to your kiss.” Katwiran niya ngunit hindi pa rin ako makapagsalita.

Marami akong gustong sabihin sa kanya kaso parang nalunok ko na rin ang aking dila. Gusto ko siyang pigilan kaso nanghihina ako.

Ako ang may mali. Ang pag-iisip ko ang may mali ngunit inaako niya ang lahat.

Nag-init ang mga mata ko. Kinagat ko ang aking labi upang pigilan ang pag-iyak ngunit huli na ako. Lumandas na ang aking luha sa pisngi ko. Nangatal ang aking labi.

“Sweetheart,” usal ni Klaus at pinunasan ang aking pisngi. Though walang saysay iyon kasi malakas ang buhos ng aking luha.

Tinakpan ko ang mata gamit ang aking braso at umiyak.

“Sweetheart,”

“S-sorry, Klaus.”

“Sshh, sweetheart! You didn’t do anything wrong. Please, stop crying! Hindi ako galit, okay? Hindi ko sinabi ang mga iyon para paiyakin ka. I was just worried.” Pag-aalo niya sa akin.

Binaba ko ang aking kamay. Inabot niya ang tissue sa mesa and dried my cheeks.

“What’s wrong?” Malumanay niyang tanong. “Don’t be afraid, sweetheart. Tell me kung ano ang tumatakbo d’yan sa utak mo. I’m not a mind reader, sweetheart. I want to hear what you’re thinking. I want you to be honest with me.”

Hindi ko magawang sumagot kaagad kay Klaus  dahil humihikbi ako.

Muli akong umiling sa kanya.

“Sweetheart, do you really expect me to believe that when you’re crying like this?”

“Wala… w-wala ka namang k-kasalanan, Klaus. Ako… ako a-ang may mali. Hindi k-ka dapat humihingi ng t-tawad sa akin k-kasi ako dapat.” Iyak ko na naman.

“What? Is this about the kiss earlier? There’s nothing to worry about. Were you feeling uneasy because you were the one who initiated it?”

“H-hindi lang naman iyan.”

“Then talk to me, sweetheart. Pag-usapan natin ito para naman hindi ako mag-isip ng kung ano ang nangyayari sa’yo. We’re supposed to be on a short break, but now you’re crying… how am I supposed to enjoy any of this?”

Tinulungan ko si Klaus sa pagpunas sa aking bumabahang luha. Nagsalin din siya ng tubig sa akin at pinainom niya ako. Nang kumalma na ako ng konti ay winalis ng kanyang paa ang silya. Sunod niya naman akong binuhat at nilapag sa mesa. Pinaghiwalay niya ang binti ko at nilagay ang sarili doon sa pagitan ng nakabuka kong hita.

“M-mag-uusap lang n-naman tayo.” Mahina kong untag.

“Hmm, I know. And now we’re having this conversation in this position.” Tinukod niya ang isang kamay sa mesa.

“H-hindi ba mabuting sa s-sala tayo m-mag-usap.”

“The kids are already asleep, Zane. There’s no one around except for us.”

Bumaon anag ngipin ko sa aking labi. Kumalma na ako sa pag-iyak pero itong puso ko naman ang nagwawala. Hindi pa nakakatulong itong topless na lalaki sa aking harapan.

“S-sorry,”

“Because?”

“Sorry d-dahil tumakbo a-ako palabas kahit tinatawag m-mo ako.”

Humasa ang ngipin niya. “It’s not the kiss that’s bothering me, sweetheart. What’s really getting to me is how you suddenly ran away afterward. We’ve kissed a couple of times now, but that was the first time you reacted like that. Naguluhan ako kung nasaktan ba kita o nabigla ba kita. O baka naging mapusok ako.”

Umiling-iling ako sa kanya.

“H-hindi, Klaus. Hindi ka n-naman naging m-mapusok…” yumuko ako pero pinigilan niya ako. Inangat niya ang baba ko. “I-inisip ko lang kasi… na ako… ako ang m-may mali. Ang p-pag-iisip ko ang may m-mali, ang k-kilos ko sa’yo.”

“What? Ano ba ang ginawa mo kanina? It was just a kiss.”

“N-natatakot ako… n-nahihiya sa’yo sa inakto ko. Iniisip ko kasi na p-parang ginagawa ko iyon sa k-kustomer ko. Naalala k-ko ang sarili ko noon na g-ginagawa iyon para lang m-mapaligaya ko sila at m-ma-satisfy sila para hindi ako s-saktan. Natatakot akong h-humawak sa’yo, Klaus… baka kasi maisip mo na… n-na galing ako sa Kempers—entertainer ako. Marumi na. Natatakot ako sa magiging r-reaksyon dahil sa ginawa ko. Nahihiya ako kasi… parang l-libog na libog ako at….” Nangangapa ako ng irarason ko para sa kanya.

“I wasn’t thinking about that, sweetheart.”

Kumunot ang noo ko. “H-huh?”

“Uulitin ko, Zane. Wala akong pakielam kung ano ang naging trabaho mo bago ka dumating sa akin. And I don’t mind you initiating things. I don’t even mind you getting turned on—just as long as it’s with me. It’s not like it’s any different when I make the first move. I crave you too, sweetheart. Honestly, I think I might be even filthier than you are.”

“H-hindi!”

“No, you don’t know how much I fantasize about you. You have no idea how many times I’ve fucked with my hand thinking of you. So if you think you’re dirty… then I’m even dirtier.”

Parang hindi ko siya matanggap na ganon. Kahit na umpog ko pa ang ulo ko. Hindi na yata magbabago sa isip ko na mabuti siya at puro. Sa kabila ng kasungitan niya sa akin noon, alam kung mabuting tao siya. Alam ko naman na lalaki siya at palikero din kaso dini-deny siya ng utak ko.

Siguro nga… mahirap na talagang takasan iyong naging buhay ko sa Kempers. Pilit ko mang magbagong buhay kasama si Klaus pero nand’yan pa rin ang takot at pangamba. Mga pangamba na siyang humihila na naman sa akin pababa. Mga takot na hirap akong takasan at kalimutan.

“Sweetheart, would you mind getting a little dirty with me?”

Nagtagpo ang kilay ko sa kanyang sinabi.

“H-huh?”

“Before anything else, sweetheart, there’s something important I need to ask.” Tumambol ang puso ko. “When you kiss me and touch me… hindi mo naman iniisip ang mga naging kustomer, right?”

“Huh? Ikaw ang iniisip ko!” Deretsong saad ko. Hindi nautal!

Ngumisi  siya. “That’s enough for me.”

Nagtaka naman ako nang abutin niya ang strawberry yogurt sa tabi at buksan niya ito.

Napalunok ako. Hindi ako makakurap sa harapan niya.

Gamit ang dalawang daliri ay sinandok niya ang yogurt. Bumilog naman ang mata ko nang ikalat niya ang yogurt sa kanyang malapad na dibdib, sa kanyang nipples, pababa sa kanyang abs at hanggang sa kanyang V-line.

Nilinis niya ang dalawang daliri na may yogurt sa pamamagitan ng pagdila nito. Habang nakatingin sa aking mga mata.

“Palitan natin ang mga alaala mo, sweetheart.  And will start with this.”

“K-klaus,”

“Would you mind licking them off for me, sweetheart?” Pang-aakit niya sa akin at tinuro ang nagkalat na yogurt sa kanyang katawan!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 22

Chapter 22

Klaus’s Pov

Zane’s lips parted like he didn’t expect me to say such a thing. I don’t know if he was horrified or if he just didn’t expect those words to come out of my mouth. Well, he always sees me as kind and pure, which I’m really not. I just have a heart for him. I’m just really into him. Because if it weren’t for him, I doubt I’d be like this, soft, understanding, patient, and gentle.

I had several relationships before. I even had one long, serious relationship. Yet this one isn’t the same. I wasn’t this soft with other people. I wasn’t this understanding. I wasn’t as patient as I am now. I’m only like this because of Zane. I was gentle, but never this kind of gentleness. I used to get easily annoyed.

Kung dati lang siguro nangyari ang lahat ng ito. Baka nagwalk out na rin ako at iniwan si Zane. Kung ang dating ako lang ito, hindi ako manghihingi ng explanations. I’ll just go home and end things quietly, my way of breaking everything off.

However, it’s Zane, Zayden Nevin.

This small man never fails to bring out something in me that always leaves me dumbfounded.

This feeling I have for him… I know it’s beyond just liking. I know it’s something deep. I know this is something serious.

I closed the distance between us, making him purse his lips before swallowing hard.

“K-Klaus…”

I smiled when I saw how his ears reddened like a ripe tomato.

“I’ll let you do whatever you want, sweetheart. I want you to be yourself and lick me. Don’t think about anyone else or anything else. Ako lang. Ako lang dapat iniisip mo.” I uttered possessively.

See? This possessiveness has never happened before. It just comes out naturally when I’m with Zane.

Bumaba siya sa mesa at ako ang diniin niya roon.

Tinaas niya ang kanyang kamay at gamit ang kanyang index finger ay kumuha siya ng yogurt na nasa nipples ko. My teeth almost broke from grinding against each other just to restrain my moan.

Zane brought his finger to his mouth and licked it while looking into my eyes. He knows how to fucking play this game.

He took his shirt off, then fixed his eyes on my body like it was a treasure he’d been searching for. At nang ilapit niya ang kanyang mukha sa aking katawan at napapikit ako sa init na dala niya. It’s the kind of heat I’d like to burn in.

I didn’t want to miss what he was about to do, so I kept my eyes on him. Zane started with my right nipple, the one covered in strawberry yogurt. He licked it off clean and carefully, like he was afraid to leave even a single drop on my skin.

My breath hitched as I tried not to disturb him while he lapped the yogurt off my body. My skin burned like it was under fire. The tiny hairs on my body stood on end, and my dick started to stiffen again.

I had imagined this moment with Zane. Pero hindi ko inaakala na ganito ang magiging dulot niya sa akin. Ayaw ko sa mabagal niyang galaw. Gusto kong bilisan niya. Gusto kong i-explore niya ang ibang parte ng katawan ko. They’re also aching for his lips and hands.

Halos mapaluhod siya sa harapan ko upang maabot niya ang yogurt na nilagay ko roon sa may V-line ko.

Tiningala niya ako. Sa gitna ng kanyang mapupungay na mata ay ang kanyang mata na nag-apoy sa pagnanasa. Pagnanasa sa ’kin!

When Zane finished clearing the yogurt I had intentionally scattered over my body, he flattened his tongue and, without breaking our eye contact, ran it from my V-line up through the valley of my abs.

He looked so hot while doing it.

Hindi na ako nakapagtiis at hinuli ko na ang kanyang maliit na mukha at saka sinunggaban ang kanyang labi. I’ve been wanting to devour his lips since earlier. They’re always tempting, even when they’re pale.

While kissing him, I intentionally rubbed my body against his. Hearing his faint moans only excites me more.

“Hah!” Hingal niya nang pakawalan ko ang kanyang labi.

Kinuha ko ang natitirang yogurt doon sa mesa at saka ko ito kinalat sa kanyang katawan. This time ako naman ang humimod sa kanyang katawan. Napapakalmot siya sa aking biceps dahil sa mabagal at madiin kong pagsipsip sa kanyang balat.

Umalis ako sa pagkakasandal sa mesa at muli ko siyang binuhat bago nilapag sa mesa. I pinned him to the table before removing the remaining fabric that covered his body. It felt like those pieces of fabric were a hindrance between us.

“M-maghubad k-ka rin,” aniya matapos kong itapon sa sahig ang kanyang shorts at underwear.

I seductively grinned at him before pulling my shorts and underwear down. My dick bounced, as if it were excited too.

Zane swallowed hard.

I dove toward him and started kissing his lips again. I can’t get enough of them. Every time I kiss him, it feels like the first time. It’s always new. It always feels special.

“Klaus!” Halinghing niya nang pakawalan ko ang kanyang bibig at saka inulan ko ng halik ang kanyang mukha.

“I like you so much, Zane. You’re driving me crazy,” I murmured while kissing and sucking the skin on his neck.

My other hand worked below. I managed to grasp both our lengths together, but my hand alone wasn’t enough, and it seemed like Zane noticed. He helped by lending me one of his hands. Together, we moved in sync, desperately stroking our members up and down as we impatiently ground our bodies against each other.

“G-gustong-gusto rin k-kita, Klaus. G-gustong-gusto.” Naiiyak niyang tawag sa ere habang unti-unti na naming naabot ang rurok ng kaligayahan.

“Arrgh!” I grunted like a wounded beast as we rubbed each other’s members in an intense, desperate manner.

I bit Zane’s neck as I felt my orgasm approaching.

“K-Klaus, ahh, a-ahmm!” Zane trembled beneath me.

He shouted my name into the air as his body convulsed, reaching his climax first. My orgasm followed soon after.

I hugged him and allowed my body to settle on top of his, letting the moment calm me. Niyakap niya rin ako pabalik kaya naman nagustuhan ko rin iyon.

“Thank you, sweetheart.” I whispered, my breath hitching.

I was tempted again to suck his nipples. Ilang inch lang kasi ang layo nito sa labi ko.

“Salamat d-din, Klaus.” Malambing niyang untag.

Nang kumalma ako hinalkan ko ang kanyang noo at pisngi bago siya binuhat tungo sa aming kwarto. Kapwa kami hubo’t hubad kaya laking pasasalamat ko na hindi nagising ang aking mga tusong pamangkin.

We took a shower together again before going to bed. Malagkit kasi ang katawan namin dahil sa yogurt kanina. Hindi ko rin talaga alam kung bakit ko iyon ginawa. I’m not even a fan of food play. It just came out naturally. And now, my head is full of images of Zane’s body covered in strawberry yogurt. I just hope he feels the same way.

“Goodnight,” Zane murmured as he snuggled into my neck.

Malawak ang naging ngiti ko nang komportable na siyang humiga sa ibabaw ko at naging clingy na siya sa akin.

I brushed his hair and kissed his cheek. “Goodnight, sweetheart. Dream of us.”

Ilang sandali lang ay naramdaman ko na ang kanyang hilik doon sa aking leeg. I hugged him tighter as if hindi pa sapat sa akin na nasa ibabaw ko na siya.

For the past years, hindi na ako nagseseryoso sa isang relationship. Sapat na sa akin ang mga one night stand. Sapat na sa akin na malaya akong lumandi kahit na sino. At pwede akong makipag-sex kung sino ang gusto ko.

Hindi na kailanman pumasok sa isip ko na magseryoso ulit at makipagrelasyon. Kahit anong tulak ni Mom sa akin na magseryoso at gumawa na ng pamilya. Ipinagkikibit balikat ko lang siya.

Then Zane happened. It felt like he came into my life and said, ‘Hey, it’s time to get serious now, dude.’ He completely knocked me off balance, he turned my whole world upside down.

Awe hit me like a train as I realized that I’m ready… ready to take this relationship to the next level.

I want to marry Zane. I want him to be mine, mine alone.Despite the short time we’ve had together, I’m already imagining him walking down the aisle with me as his husband. How ironic.

I never knew a relationship could both freak me out and make me feel so secure at the same time.

Zane’s Pov

Sobrang gaan ng pakiramdam ko nang magising ako. Nang makita kong nakahiga ako sa ibabaw ni Klaus ay mas gumaan pa lalo ang aking pakiramdam. Ngumuso ako at humalik-halik sa mukha ni Klaus.

Dahil sa nangyari sa amin ni Klaus nung nakaraang gabi ay pakiramdam ko may bagay sa dibdib ko na nawala. Ang takot ko at pag-aalingan, nawala na.

Ngayon naging malinaw na sa akin ang lahat. Si Klaus boyfriend ko. Pwede ko siyang landiin. Pwede ko siyang halkan. Pwede ko siyang pagpantasyahan. Hindi ko siya kustomer.

At iyong nangyari kagabi, namula kaagad ako nang bumalik sa akin ang lahat ng nangyari sa amin. Hindi ako inosente sa mga bagay-bagay pero ramdam ko ang pag-aruga ni Klaus sa akin. Ramdam ko na inaalala niya ang sarili ko. Alam niya ang limitasyon niya. Hindi niya ako pinilit nang mapagod ako. Hindi siya nagalit.

Tuwang-tuwa ang puso ko ngayon. Sobrang swerte ko sa kanya. Hindi ko tuloy alam kung ano ang gagawin ko upang masuklian lahat ng kanyang ginagawa para sa akin.

Humalik ako sa kanyang labi. Tama naman na binuka nito ang kanyang mata.

“G-good morning!” Bati ko rito.

Muli siyang pumukit at yumakap ng mahigpit sa akin.

“Good morning, sweetheart. What did I do? Why you’re so sweet to me? Is this my reward from last night?” Pagbibiro nito.

“Bumangon n-na tayo. Baka g-gising na a-ang mga bata.”

“Later, sweetheart. Gusto ko pang yumakap sa’yo. Gusto kong sulitin itong pagiging malandi mo sa akin.”

Napangiti naman ako.

“Klaus,” tawag ko sa lalaki.

Tumingin siya sa akin.

“Sweetheart?”

“Maraming s-salamat.” Masaya kong sabi sa kanya.

“F-for what?”

Bibihira lang talaga siya nauutal.

“Kasi sa ginawa m-mo kagabi. Kung h-hindi tayo nagkausap… hindi a-ako maliliwanagan sa b-bagay-bagay—sa relasyon na m-meron tayo.” Seryoso kong saad. “Klaus, m-marami akong hindi a-alam sa isang relasyon. I-ikaw ang unang b-boyfriend ko kaya g-gusto kong maging best boyfriend m-mo. Gusto kong… m-masuklian ang g-ginagawa mo para sa a-akin.”

Lumambot ang titig ni Klaus sa aking mukha. Sinuklay niya ang buhok ko at hinaplos ang aking pisngi gamit ang likod ng kanyang palad.

“Sweetheart, I understand you. As your loving and caring boyfriend, I oath to understand you as my partner. Kung marami kang hindi alam sa isang relasyon, it’s fine. Wala namang tama o specific na proseso sa isang relasyon.” Saysay niya habang naglalakbay ang mata sa aking mukha. “Both of us can learn and unlearn in this relationship. A relationship isn’t always perfect and that goes the same to us as well. We’re humans and we’re bound to make mistakes. A mistake that will help us learn and shape us as person.”

Ngumuso ako sa kanya. Ang dami niyang nasasabi. Ang dami niyang wisdom para sa akin.

“At sa sinasabi mo naman na gusto mong suklian ang g-ginagawa ko para sa’yo. There’s no need to, sweetheart. I didn’t do those things just for you to give it back to me. I’m not asking you to return all those things to me. Makokontento ako sa kung ano ang kaya mong ibigay. Masaya na ako na nandito ka… kasama ka at ako ang first boyfriend mo.”

Naging maganda ang maikling bakasyon namin ni Klaus kasama ang mga bata. At nang bumalik nga kami sa bahay ni Klaus ay nag-uusap na naman ang dalawang bata sa susunod na bakasyon.

“Hindi na. Sa susunod kami na lang ng tita Zane ninyo!” Minsang sabi pa ni Klaus sa mga bata.

Si Bateson ay dinalaw rin ang mga bata at sinabi niya sa amin na malapit na raw’ng makauwi ang asawa niya rito sa bansa. Malapit na rin daw kasing ma-discharge ama nito sa ospital. Ibig sabihin no’n malapit nang umuwi ang mga bata sa bahay nila.

Alam ni Klaus na nakahiligan ko ang pagdu-drawing at pagsusulat ng poems kaya naman binilhan niya ako ng mga gamit. Mga art materials, ballpens, at notebooks.

“Wow! Ang dami!” si Dani nang makita ang mga binili ni Klaus. Iba’t ibanag klaseng art materials ang mga iyon.

“For Tita Zane ito lahat, tito Klaus?” si Dalia naman.

“Hmm,” si Klaus.

Tanging yakap lang ang binigay ko kay Klaus. “S-salamat, Klaus. M-maraming salamat!” Masaya kong sabi.

Yumakap siya pabalik. “It’s nothing, sweetheart. Para din may pagkaabalahan ka kung wala ako rito.”

Tinulungan naman ako ng mga bata sa paghahakot no’n tungo sa aking silid. Si Klaus kasi ay magluluto pa. Marunong naman ako magluto—kaya ko. Kaso kapag nasa bahay si Klaus siya talaga ang magluluto.

Alagang-alaga kami ni Klaus pero minsan nakikipag-away run talaga siya sa mga bata. Masaya na ako sa naging takbo ng relasyon namin ni Klaus. Walang gulo. Walang humahadlang.

“I need to go,” aniya sa sumunod na araw.

“Mag-iingat k-ka sa p-pagmamaneho, ha.”

“I will.”

“Magagabihan k-ka?”

“Probably not.” Aniya at humalik sa aking noo, pisngi, at labi.

Hinatid namin ng mga bata si Klaus sa labas ng bahay.

“Bye, tito Klaus!”

“Bye, tito!”

Kaway pa ng mga bata sa kanilang kaaway at kakampi na tiyuhin.

“Behave, girls,”

“We will, tito! Just go away already!” Si Dalia.

Natawa na lang ako. Si Klaus ay umiling bago sumakay sa sasakyan. Nang makaalis na si Klaus ay bumalik na kami sa loob ng bahay.

Simula nang binilhan ako ni Klaus ng art materials naging bonding na namin ng mga bata ang pagdu-drawing at pagpipinta. Ngunit sa kalagitnaan ng pagpipinta namin ay bigla namang may nagdoorbell.

Kaagad akong lumabas upang tingnan kung sino ang dumating at lakaing gulat ko nang bumungad sa akin si Ma’am Klaria De Costa.

“M-ma’am,”

Ngumiti siya. Iyong ngiting hindi umaabot sa kanyang mata.

“Hi, Zane, long time no see! I bet we have a lot to talk about, noh?”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 23

Chapter 23

Zane’s Pov

Kakatapos lang namin maglunch ng mga bata ngunit ramdam ko ang kahungkagan sa aking t’yan sa ’di ko malaman na dahilan. Masyadong malakas ang pwersa ng presensya ni Ma’am Klaria. Nakatayo palang siya ngayon sa aking harapan ngunit nagkabuhol-buhol na ang utak ko.

Ilang buwan na rin simula no’ng huli kaming nagkita at ang unang impresyon ko sa kanya ay hindi pa rin nagbabago. Istrikta pa rin ang mukha nito. Mukha pang mapagmataas na tao. 

Si Klaus aminado akong nasusungitan ako sa kanya rati ngunit iba kasi itong ina niya. Parang sa titig palang nito ay nanliliit ka na. Palaging nakataas ang kanyang noo at mukhang anumanag oras bubuga na ng apoy.

“P-pasok po kayo, M-ma’am.” ani ko matapos matahimik ng ilang minuto.

Dinaanan niya ako at pumasok sa loob. Huminga ako ng malalim at saka sinara ang pinto. Kaagad akong sumunod kay Ma’am Klaria sa loob ng bahay.

“Lola?”

“Lola!”

Tili ng mga bata ng makita ang kanilang Lola. Iniwan nito ang mga ginagawa at saka tumakbo papalapit sa kanilang lola. Pinanood ko lang ang mga ito sa isang tabi. Hindi ko magawang lumapit sa kanila dahil sa presensya ni Ma’am Klaria. Hindi na ako nagtangka pang lumapit. Ewan ko ba. Natatakot ako at iyong sinabi niya kanina sa akin… parang iba ang pinapahiwatig niya!

“How are you, my babies? Did you miss me?” Yumakap si Ma’am sa kanyang mga apo.

Nagtawanan naman ang mga bata at yumakap din dito.

“We’re so good, lola! We’re so happy to see you!” si Dani.

“Lola, kukunin n’yo na po kami rito sa house ni Tito Klaus?” ani naman ni Dalia.

“We’ll talk about that later, okay?”

Ngumiti naman ang mga bata. “Where’s lolo, lola? He’s not with you again?”

Hinaplos ni Ma’am Klaria ang pisngi ng mga bata. “Your lolo is so busy, but don’t worry, you’ll be seeing him more often in the coming days.

Nagtalon-talon sa tuwa ang mga bata.

Napalingon si Ma’am Klaria sa mga naiwan naming paintings sa tabi. Nagtagal ang kanyang mga mata roon hanggang sa mapansin ito ng mga bata.

“Lola, nagpi-paint po kami with Tita Zane. Isn’t it pretty?” saad ni Dani. Ngumiti pa sa akin ang bata.

Sinuklian ko ang ngiti ni Dani kaso mabilis namang nawala ang ngiti ko nang bumaling sa akin si Ma’am Klaria. Bumuntonghininga ito at saka muling tinuon ang mata sa mga apo.

“Kayo ang nagpinta roon?” ani naman ni Ma’am Klaria.

“Yes, lola. Pero that big canvas na tapos na po is kay Tita Zane. Tita Zane is very talented when it comes to painting and drawing, Lola.” Saysay naman ni Dalia at tango lang ang nabibigay ni Ma’am Klaria sa apo na pumupuri sa akin.

Hindi naman ako naghahangad ng mataas sa mga gawa ko. Hindi naman ako uhaw sa puri o recognition kasi sapat na sa akin na naniniwala si Klaus sa talento ko. Kaso ngayon… parang nakukulangan ako. Bakit hindi sapat sa akin ang tango ni Ma’am Klaria?

Hindi ako kagalingan. Kakasimula ko palang sa bagay na ’to kaya alam kung may igaganda pa ang mga gawa ko. Pero ngayon tingin ko basura ang gawa ko.

Ang pininta ko kasi ay isang scenery. May bundok at ang likod no’n ay nando’n ang malawak na ulap at ang araw na papalubog. May ilang ibon sa ere no’n, sa baba ay nando’n ang iilang puno at may lawa. Inspired ang gawa kong ito sa lugar na pinuntahan namin noon. Iyong nagpicnic kami kasama ang mga bata.

“Did you already have your lunch?” tanong ni Ma’am Klaria sa mga bata.

“Mmm! Yes, lola.”

“That’s good.” Tumayo si Ma’am Klaria. “Pwede bang doon muna kayo maglaro sa labas, Dani, Dalia?”

Kumunot ang noo ng mga bata sa kanilang lola.

“Isasama po namin si Tita Zane, Lola—”

“Your tita Zane will stay here, Dalia.” Inunahan na ni Ma’am Klaria ang bata sa nais nitong sabihin. Nag-iba ang tono ng boses ni Ma’am Klaria, naging malamig ito at matigas, kaya naman napayuko ang bata.

“Oh, o-okay.” Tanging usal na lang ng bata at hinila ang kapatid sa tungo sa may pool.

Nais kong sundan ang mga bata ngunit ang matatalim na titig sa akin ni Ma’am Klaria ang nagpipigil sa akin. Gusto ko mang kontrahin si Ma’am Klaria kaso anong karapatan ko? Sino ba ako sa buhay ng mga ’to? Sampid lang naman ako rito. Kinupkop lang naman ako ng kanyang anak.

“Umupo ka.” Matigas niyang mando sa akin.

Nagwala ang puso ko. Tumingin ako sa mga sofa’ng nakapalibot sa living area. Pinili kong umupo sa isang single seat. Dikit na dikit ang aking binti sa isa’t isa at nakapatong ang aking kamay sa aking tuhod. Mahigpit ang hawak ko roon upang hindi mahalata ng ginang ang aking nanginginig na kamay.

Nagmartsa siya sa harap ko habang nasa likod ang kanyang kamay. Sinusulyapan niya rin ang painting namin ng mga bata.

Ang tunog ng kanyang heels sa sahig ay nagpadagdag lang sa kaba ko. Sa bawat hakbang niya lalo lang nagwawala ang aking damdamin. Pati ang paa ko hindi ko na rin mapirmi.

Nang makita ko kanina si Ma’am Klaria may nahihinuha na ako kung bakit siya nandito ngayon. Iyong takot ko… iyong takot ko sa katotohanang hahadlang siya sa relasyon namin ng kanyang anak.

Syempre sino ba namang magulang ang gugustuhin na magkaroon ng relasyon ang kanyang anak sa isang bayaran, di ba? Hindi ako ganon kahunghang upang hindi ito maisip. Sumagi na ito sa isip ko kaso ayaw ko lang silang i-entertain.

Gusto ko munang sumaya. Gusto ko munang maging malaya. Gusto ko munang piliin ang kasiyahan ko. Kaso… mukhang mali.

“Magaling kang puminta,” anito mayamaya at tumigil sa kanyang paglalakad.

“S-salamat p-po, Ma’am.” Kiniskis ko ang aking palad sa aking tuhod dahil nagsimula na silang pagpawisan ng malamig.

“If you continue painting, the masses will eventually notice your talent.”

“M-malabo po y-yata iyan, M-ma’am.”

Umupo siya at saka pinagkrus ang kanyang binti sa isa’t isa. Taas noo niya akong pinukol ng tingin.

“Zane, I won’t beat around the bush with you. I have your background check.”

Umawang lang ang aking labi sa kanyang sinabi. Sa paraan ng kanyang pagkakasabi no’n ay parang natural lang niya iyong ginagawa. Parang hindi na iyon bago sa kanya.

“You’re in a relationship with my son, am I right?” Direktang saad niya.

Napalunok sa kabila ng panunuyo ng aking lalamunan. Nais ko mang i-deny iyon ngunit dahil sa sinabi niya ay wala na iyong saysay pa.

“O-opo,”

Ngumisi siya. “I like that. I like that you didn’t try to lie or deny it. However, I’ll be honest with you, Zane. I… don’t like you for him. I want my son to settle down and have a family, but… not with someone like you. Do you understand me? Do you get why I don’t like you?”

Nangatal ang labi ko. Sinubukan kong ngitian si Ma’am Klaria ngunit nauwi lang ito sa pagkagat ko sa aking labi. Uminit ang mga mata ko.

“M-ma’am, k-kasi… gusto ko po si Klaus. Totoo p-pong gusto ko siya a-at wala po akong hidden a-agenda.” Tumulo ang luha ko.

“I understand you. I get it. I get it.” Tango-tango niya. “But, Zane… naisip mo ba kung ano ang mangyayari sa reputasyon ng anak ko once the people around him find out that he’s in a relationship with you—an escort, will you drag my son down with you?”

Hindi ako nakapagsalita.

“Ikaw sanay kang nasa baba ka. But have you ever thought about my son? I know he’s kind, good, and understanding, and I can’t blame you for falling in love with him. Still, Zane, think about his reputation too. Kung wala ka n’yan papaano ang anak ko?”

“M-ma’am, tumigil na n-naman po ako sa pagpasok sa K-kempers. H-hindi na po a-ako e-escort…”

“Because my son happened to help you. Kung hindi iyon nangyari, titigil ka ba? Makikilala mo ba siya? Makakasama mo ba siya? No, right?!”

Ito na ba ang katapusan ng lahat? Hanggang dito lang ba talaga ang kaya ko?

Tama nga si Ma’am Klaria, kung hindi dahil kay Stefano hindi ko rin siguro makikilala si Klaus. Kung hindi ako tumakas kay Stefano… baka nasa Kempers pa nga ako. Patuloy akong… magiging bayaran. Hindi ko makikilala si Klaus.

“A-ano ba a-ang gusto n-ninyong mangyari, Ma’am?”

“Leave. Leave my son alone.”

Napakurap-kurap ako. “M-ma’am,  h-hindi ko po y-yata…”

“Hindi mo kaya? Come on, Zane. Hihintayin mo pa bang bumagsak ang anak ko? Ano pa ba ang gusto mong mangyari, Zane?”

“K-kasi, ma’am, papaano p-po kung hanapin a-ako ni K-Klaus?”

Natawa siya na para bang katawa-tawa ang aking sinabi.

“He will eventually forget about you.” Dumiin ang kanyang mga mata sa akin. “You’re not that special at all, Zane. May babae ngang mas minahal ang anak ko pero nakalimutan niya naman. Ikaw pa kaya?”

“K-kaso, ma’am—”

“Sa tingin mo ba, Zane… kung hindi ka aalis ngayon wala akong gagawin? Even if I have to drag you out of here, I will do it. Either you leave this house right now, or I’ll have my men drag you out.”

Kapag ang ibon nakalaya mula sa kanyang hawla akala niya walang hanggang kalayaan na iyon. Walang kamalay-malay ang ibon sa peligrong naghihintay sa kanya sa labas ng hawla. Nagsimula palang siyang ipagaspas ang kanyang mga pakpak ngunit nakasunod na sa kanya ang mga panganib. Hindi pa man malayo ang kanyang nalipad pero may humila na kaya pabalik kung saan siya nararapat.

At tulad ng ibong nabigyan ng konting kalayaan, ngayon ay binabalik na ako sa aking hawla. Hawla na pumutol sa aking mga pangarap. Hawla na kumulong sa akin ng ilang taon. Ang kalayaang pinaranas sa akin ay tapos na.

Lumabas ako sa silid na naging tahanan ko rito sa bahay ni Klaus. Wala akong binitbit ni isa. Ang lahat ng binili ni Klaus sa akin ay iniwan ko. Pati ang cellphone na pinagamit niya sa akin ay iniwan ko sa kama.

“Tita Zane!”

Napatalon ako nang biglang yumakap sa baywang ko si Dalia. Si Dani naman ay sumugod din sa akin at mahigpit silang yumakap sa akin.

“Tita, tuturuan mo na ulit kami magpaint?” ani Dani.

“Let’s go, tita, para ma-finish na namin ang aming painting.” si Dalia.

“I’m sure Tito Klaus will be surprised kapag nakita niya ang paintings natin, right, Ate?”

“Yes, Dani. Halika ka na, Tita.” Hinila ako ni Dalia.

Umupo ako. Hindi ko hinayaan ang mga batang hinalain pa ako. Ang kaisipang nasa living area pa si Ma’am Klaria ay hindi ko na kaya.

“Dalia, Dani, a-aalis muna ako, h-ha.” Pagsisimula ko. Kaagad kong nakita ang pagkunot sa kanilang noo. Nagkatinginan ang dalawa bago muling tumingin sa akin. “Magpapakabait k-kayo rito, ha. H-habang wala ako b-bantayan ninyo si Tito Klaus n-ninyo. Huwag n-ninyong papainitin a-ang ulo no’n para hindi kayo m-mag-away. Madali n’yo n-namang nauuto a-ang isang i-iyon.” Tumawa pa ako.

Kinuha ko ang kanilang kamay na nakahawak sa aking kamay.

“S-sige na. Aalis m-muna ako, h-ha.” Nanginginig ang boses ko.

Nanikip ng husto ang aking dibdib nang biglang tumulo ang luha ng mga bata!

“Did Lola tell you that, Tita?” Si Dalia na nilalabanan ang pag-iyak.

“Tita, no!” Iling ni Dani.

Pilit kong kinuha ang aking kamay mula sa dalawang bata. Nang makawala ako ay mabilis akong tumakbo palabas at hindi ko binalingan ang ginang na nakaupo roon sa living area.

Rinig ko ang sigaw ng ginang sa likod ko dahil sa pagwawala ng mga bata pero hindi ako lumingon sa kanila.

Nang makalabas ako sa gate ay saka lang ako lumingon sa kanila. Umiiyak ang mga bata at pilit kumakawala sa kamay ng kanilang lola Klaria.

Mahal ko na ang mga bata. Sa maikling panahon na nakasama ko sila madali silang napalapit sa akin. At hindi ko aakalain na sa ganitong paraan kami magkakahiwalay! Akala ko maabutan ko pa ang pagkuha ni Bateson sa mga bata mula sa amin ni Klaus.

“No!”

“Tita Zane!”

“Lola, please stop tita Zane from leaving! No!” sigaw ni Dani.

“Tita Zane!!” Umiiyak na tawag naman ni Dalia sa akin.

Umiiyak ako habang nakatanaw sa mga bata mula sa labas ng gate. Ang dalawang bata ay halos namaos na ang boses kakatawag sa akin. Kumaway ako sa kanila at mas lalo lang silang nagwala sa kamay ni Ma’am Klaria!

Tumakbo na ako palayo roon. Hindi ko alam kung saan ako tutungo ngayon pero isa lang ang gusto ko. Gusto ko munang makalayo dahil naririnig ko pa ang pagtawag ng mga bata sa akin at ang mga iyak nila!

Sa tinagal-tagal ng aking paglalakad ay biglang may sasakyang tumigil sa tapat ko. Mabilis kong pinunasan ang aking basang pisngi at pawis. Nang bumaba ang salamin no’ng driver’s seat ay ginapangan ako ng kaba nang makita kong si Franco ito.

“Zane? Damn! Ikaw nga. Akala ko namamalikmata lang ako!”

Bumaba ito sa kanyang sasakyan at lumapit sa akin. Nasa gitna kami ng daan ngayon at ang punong kahoy sa tabi lang ang nagsisilbing silungan ko ngayon.

“H-huwag kang l-lalapit!” Takot kong sigaw sa kanya.

Itinaas ni Franco ang kamay. “Zane, wala akong gagawin. Alam ko…naging gago ako nung huli nating pagkikita pero nagsisisi na ako.”

Nagdududa ko siyang tiningnan.

“I understand kung natatakot ka ngayon sa akin. But I promise you, wala akong binabalak gawin ngayon sa’yo. Gusto ko lang… humingi ng tawad sa inasal ko sa’yo no’ng nasa mall tayo. That was so unbecoming of me. Sorry for not respecting you. Sorry dahil ang kitid ng utak ko. Naisip ko na hindi porket sa Kempers ka ay babastusin na kita ng ganon-ganon. I’m so sorry, Zane.”

“U-umalis ka n-na lang.” Supi ko sa kanya.

“Wait, saan ka ba pupunta? Walang dumadaan na pampasaherong sasakyan dito.”

“D-d’yan lang.”

“I’ll give you ride hanggang sa sakayan.” Alok niya.

Pinanliitan ko siya sa mata ko.

Tinaas niya ang kanang kamay. “I promise I won’t do anything inappropriate. Kung gusto mo itext o sabihin mo pa roon sa boyfriend mo na ako ang kasama mo.”

Binuksan ni Franco ang lahat ng salamin ng sasakyan at sa likod ako ng kotse umupo. Hindi naman siya nagreklamo roon. Tahimik lang kaming dalawa sa byahe. Inaalala ko pa rin ang mga nangyari. Kung gaano ako kabilis napadpad sa bahay ni Klaus ay siyang bilis din naman ng aking pag-alis doon. Wala rin akong gana na tanungin siya kung bakit siya napadpad sa lugar na iyon. Baka may property rin sila doon kasi mayaman siya. 

Safe akong nakarating at nakababa sa sakayan ng jeep at may mga bus din sa dumadaan.

“Dito ka nalang?” Silip ni Franco sa akin.

“O-oo… salamat!”

“It’s nothing, Zane.” Ngumiti siya at saka pinaharurot ang sasakyan.

Naglakad-lakad ako upang maghanap ng maaaring sasakyan ko. Tingin ko uuwi muna ako sa apartment ko at kumuha ng gamit. Nando’n naman ang pera ko at credit card kaya naisip kong kunin din iyon bago magpakalayo-layo sa lugar.

Papatawid na sana ako sa daan nang may biglang humila sa akin mula sa likod at tinakpan ng panyo ang aking bibig at ilong. May kakaiba akong naamoy mula roon na siyang naging dahilan kung bakit biglang namanhid ang katawan ko at bumigat ang talukap ng mata ko.

“Ipasok sa sasakyan.”

Ang sinabi ng isang lalaki bago ako tuluyang nawalan ng malay sa aking paligid.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 24

Chapter 24

Zane’s Pov

May bagay na hindi permanente sa mundo. Ang tanim natutuyo—nalalanta. Ang mga hayop at insekto ay namamatay at ang iba ay sa libro na lang natin nakikita. Tulad ng mga hayop, halaman, at insekto… ang tao rin dumadaan lang sa mundo. Nais mo mang pigilan ang lahat ng ito ngunit hindi na ito magbabago pa.

Siguro nga naaagapan ng siyensiya ang iba ngunit hindi lahat. Tulad na lang nang pag-ikot ng mundo, ang pagtakbo ng oras, at ang paglawak ng mundo.

Lahat ng bagay sa mundo nawawala man o hindi may sari-sarili silang dahilan kung bakit sila nag-iexist lalo na ang tao. Sinasabi nilang lahat ng nangyayari may dahilan. Lahat ng bagay na nandito sa mundo may saysay ngunit ako… hindi ko alam. Hindi ko alam kung bakit pa ako patuloy na lumalaban kahit na pilit akong binabagsak. Ang katiting na liwanag na nakita ko at natagpuan ko. Kinuha pa sa akin.

Nagmistulang ilaw sa madilim kong mundo ang pagdating ko sa bahay ni Klaus. Pinakita ni Klaus sa akin ang ibang kulay ng mundo. Pinakita niya sa akin na ang tulad ko may pag-asa pa. Pinakita niya sa akin kung gaano kalawak ang mundo. At higit sa lahat, pinadama niya sa akin na ang tulad ko pwede pang mangarap.

Ayon na sana. Nakikita ko na—nararamdaman ko na ang kanyang mga sinasabi sa akin. Abot kamay ko na sila ngunit muli akong hinila pababa. Ang akala ko’y matayog na lipad ko ay kulang pa pala. Ang akala ko’y kalayaan, ilusyon ko lang pala ito.

Ang ibon na nakaranas nang ipagaspas ang kanyang pakpak ay muling nahuli at binalik sa kanyang hawla. Ang kanyang pakpak na unti-unti nang natutong lumipad ay muling pinutol.

Nang imulat ko ang aking mata, bumungad sa akin ang pamilyar na silid. Madilim at kulay pulang silid, ang opisina ni Auntie Florence. Ito ang lugar kung saan siya nakikipag-transact sa mga kliyente niya. Ito rin ang lugar kung saan tumatanggap siya ng bagong mga aplikante.

Mariing kong pinikit ang aking mata at muling nagmulat. Hindi na ito panaginip. Pilit kong binangon ang sarili mula sa kinahihigaang itim na leather couch. Nilibot ko ang aking mata at nakita ko ang mga walang emosyon na guard na nakatayo sa gilid ng pinto.

Tumingin ako sa harap, sa kanyang table. Nandon ang isang bote ng whisky, baso, at ang ashtray. Nakataob ang laptop nito. Ang swivel chair niya ay nakatalikod.

At tila alam niyang gising na ako kaya naman umikot ang swivel chair. Nakangisi si Auntie habang ipit naman sa kanyang labi ang isang sigarilyo. Ang kanyang wavy na buhok na nahahati sa gitna ay nakalugay. Ang kanyang suot na itim na silk dress ay nakatabingi ang isang manipis na strap.

Matanda na si Auntie Florence. Nasa late fifties na siya pero nando’n pa rin ang kanyang karisma at angking ganda. Wala siyang asawa pero maraming lalaki.

Inayos niya ang nahulog na strap. Kinuha niya ang sigarilyo sa labi at dinudot ito sa ashtray na nasa kanyang harapan. Hanggang sa mawala ang apoy nito at naiwan ang muntik usok.

“A-auntie,”

“Pinahirapan mo ako, Zane.” Aniya sa kalmadong boses pero batid ko ang pagpipigil nito dahil sa diin ng bawat letrang lumalabas sa bibig niya.

Ni hindi ko magawang gumalaw sa aking kinauupuan ngayon. Kung tatakas man ako hindi ako alam kung saan ako dadaan nang hindi dumadaan sa dalawang guard na nasa pinto. Kung sa bintana man ay nasisiguro kong bali na rin ang buto ko kapag tumalon ako.

“K-kayo iyong d-dumakip sa a-akin?” Anas ko pero mukhang walang balak si Auntie na makinig sa kung anuman ang sasabihin ko.

“Alam mo bang naglayas ka at nagtago at nag-iwan ka ng lilinisin ko? Hangal ka, Zane!” Biglaang taas ng boses niya. “Ako ang sinugod ng tauhan ni Stefano rito! Binawi na nga ang pera naghamok pa ng gulo rito! At dahil iyon sa ginawa mo! Dahil d’yan sa kaartehan mong, bobo ka!” Papapikit ako sa bawat bato ni Auntie Florence sa akin ng masasakit na salita.

“Auntie, h-hindi n-naman p-po…”

“Ang galing mo eh, noh? Ang galing mong magtago kasi hindi ka rin mahagilap ng mga tauhan ko! Namataan ka nga sa mall, sa park, pero nawawala rin kaagad. Ano? Nakahanap ka na ba ng benefactor mo? Kumikilos ka nang mag-isa ngayon?!” Bulyaw ni Auntie at napapatalon na lang ako sa aking kinauupuan. 

Sumiksik ako sa couch nang tumayo si Auntie. Napasuklay siya sa mahabang buhok gamit anag daliri.

“Auntie, a-ayaw ko n-na p-po. A-aalis na po a-ako rito sa K-Kempers.” Putol-putol kong saad.

Ang bawat hakbang ni Auntie ay naglilikha ng ingay ang takong ng kanyang heels sa makinis na sahig.

Sumugod siya sa akin. Nanlisik ang mata at tila handa na akong saktan.

“Ayaw mo na? Bakit, Zane? Dahil ba may matatakbuhan ka na ngayon? Saan ka nanggaling? Sinong kasama mo nang umalis ka?” Hinablot ni Auntie ang panga ko at pwersahan itong inangat. Napangiwi ako sa sakit no’n. “Akala mo ba hindi nakarating sa akin na may kinakasama ka? May boyfriend ka? Ang sinabi ni Stefano ay may boyfriend ka raw. At ito ang pumulot sa’yo?” May panunuya sa tono ni Auntie.

Nang dumiin ang pagkakahawak ni Auntie sa aking panga ay bumaon ang kanyang matutulis na kuko sa aking pisngi. Napakislot ako sa hapdi na dala no’n. 

Tinawanan ako ni Auntie sa kabila ng pagbuo ng mga luha ko.

“Sinong estupido ang papatol sa’yo, Zane? Oo, may hitsura ka pero tanggap ba nito kung anong trabaho mo? Kilala ka ba talaga ng estupidong iyon?”

Lahat ng sinabi ni Auntie ay hindi nanuot sa aking dibdib. Kasi alam ko totoo ang pagsasama namin ni Klaus. Alam ko na naging importanteng tao rin ako sa buhay niya. At hindi  siya naging tanga nang magkagusto siya sa akin.

Tinanggap ako ni Klaus. Nirerespeto niya ako. Hindi niya ako ginusto dahil lang sa mukha ko. Minahal niya ako higit pa sa aking hitsura. At iyon ang mahalaga sa akin. Panghahawakan ko iyon at babaunin ko ang pagsasama namin kahit saan pa man ako mapunta. Kasi sa mga sandaling iyon, alam kong totoo ang mga emosyon na naramdaman ko.

Maharas akong pinakawalan ni Auntie. Napahawak ako sa aking panga. Naiwan pa rin ang hapdi at sakit ng kuko ni Auntie roon.

Tumalikod siya sa akin.

“Wala ka nang uuwiang apartment.” Anunsyo niya.

“H-ho? Auntie, a-anong nangyari s-sa apartment k-ko? Ang m-mga gamit k-ko?” Takang saad ko at naghahanap ng sagot sa nakatalikod kong tiyahin.

Rinig ko ang pagbuhos niya ng alak sa baso.

“Simula ngayon, hindi ka na aalis ng Kempers. Ang lahat ng gamit mo nandito na sa Kempers. Hindi-hinding mo na ako matatakasan pa, Zane.”

“P-pero, Auntie, a-ayaw ko n-na po—”

“Makakaalis ka kapag nakabayad ka na sa akin. Sige, gusto mong umalis? Umalis ka! Pero kailangan mo munang magbayad sa damage na iniwan mo at sa perang kinuha ni Stefano sa akin.”

“M-may pera n-naman ako, Auntie.”

Humarap si Auntie sa aking at inismiran ako.

“May pera ka pero hindi sapat! Alam mo namang si Stefano lang ang malaki kung bumayad sa’yo. Siya lang ang nagpapaulan ng milyones para sa’yo pero maarte ka kasi! Naparalisa pa ang operasyon ng Kempers dahil nagkagulo rito.”

Napakurap-kurap ako.

“M-magkano p,po ang b-babayaran ko?”

“Limang milyon lang.”

Lang? Anong akala niya sa limang milyon? Piso?

“H-huh? L-limang milyon? A-auntie papaanong n-naging ganyan i-iyan k-kalaki?” Litong kong saad.

“Sa araw na walang operasyon ang Kempers kailangan pa ring swelduhan ang mga tauhan ng Kempers. Ang mga nasirang gamit na binasag ni Stefano at ang binawi pa nitong bayad. Okay na?” Saysay ni Aunite.

Hindi ako makapagsalita sa sinabi ni Auntie sa akin. Pilit kong ina-absorb ang mga sinabi niya ngunit hirap akong tanggapin ang mga ito. Tumakas ako at nagtago tapos ito ang aabutan ko? Utang? Limang milyon? Ganon kalaki na halaga?

“Auntie, a-ang laki n-naman p-po n’yan.”

Umismid si Auntie. “Kung ayaw mong maniwala, Zane. Halika ka rito at ibi-breakdown ko pa sa’yo ang lahat! Litse! Hindi pa nga kasali d’yan ang bayad ko sa mga tauhan ko na naghanap sa’yo! Mabuti’t lumitaw ka bigla!”

Hindi ako hinayaan ni Auntie na makabawi sa lahat ng aking nalaman. Lutang ako habang hinihila ng tauhan niya tungo sa magiging silid ko rito sa Kempers.

Dahil sa pagtakas ko ay naging mahigpit siya sa akin at sa iba kong kasama rito sa Kempers. Kung no’ng una ay hinayaan niya akong tumira sa labas. Ngayon ay hindi na. Akala niya siguro noon ay hindi ko magagawang tumalikod sa kanya. Naging lenient siya sa akin noon sa pag-aakala niyang napaamo niya ako at tuluyang naputulan ng pangarap.

“Zane!” Si Raffa.

Sumara ang pinto sa likod ko. Sinalubong niya ako at niyakap. Wala akong lakas upang yumakap dito pabalik.

Matapos niya akong yakapin ay giniya niya ako paupo sa bunk bed.

“N-nagkita na kayo ni Madam Florence?”

Tinanguan ko siya.

“N-nagalit siya sa’yo?” Usisa niya at saka tiningnan ang aking histura. Huminga siya ng malalim matapos akong suruin.

Sa lahat ng mga nagtatrabaho rito sa Kempers si Raffa lang itong nagtitiis akong kausapin. Siya ay mula pa sa malayong probinsya na nakipagsapalaran dito pero bumagsak dito sa Kempers. Maganda siya at in-demand din dito kaya naman marami ring ayaw sa kanya. Ganon talaga rito. Kapag marami kang customer ikaw ang laging napag-iinitan.

“Nagulat ako nang may biglang dumating na mga gamit dito sa kwarto ko. Akala ko may bagong recruit. Kaso sinabi ni Madam na dito ka raw tutuloy k-kapag nakita ka na.”

Habang nagsasalita si Raffa ay dumapo naman ang mata ko sa digital alarm clock niya. Alas diyes na nang gabi.

Si Klaus. Nakauwi na kaya siya? Hinanap niya kaya ako? Ang mga bata? Tumahan kaya ang mga iyon sa pag-iyak?

“M-maghahanda lang ako ng makakain mo.” ani Raffa.

Iniwan ako ni Raffa.

Bigla akong nilukob ng kakaibang sakit sa aking dibdib. Naninikip ito na para bang kinukulamos siya hanggang sa kumalat ang sakit nito sa buo kong katawan. Umiyak ako at pinakawalan ko ang lahat ng aking boses. Wala akong pakialam kung marinig man ako ni Raffa na humahagulhol.

Umiyak ako sa harapan ni Ma’am Klaria kanina pero hindi ganito kalala. Kailangan kong sumigaw at pakawalan ang boses ko dahil kung hindi ko papakawalan ito ay parang sasabog na ang dibdib ko.

Para akong sinasakal at tila may kung anong bagay na sumaksak sa aking puso. Iyong boses ko na hindi ko magawang pakawalan kanina sa harapan ni Ma’am Klaria ay ngayon ko lang nailabas.

Ngayon lang bumuhos sa akin ang lahat na baka… ang nangyari kanina ay ang huli na naming kita ni Klaus sa isa’t isa. Na baka iyon na ang huling pag-uusap, halik, at yakap naming dalawa. Na baka hindi ko na siya makita pa.

Nakatulugan ko ang pag-iyak. Sa muling pagmulat ko sa aking mata ay nandon ang hapdi sa aking mata at humihilab ang aking t’yan. Nagugutom ako.

Akala ko mawawala ang sakit sa muling pagmulat ko sa aking mata ngunit nagkakamali ako. Mas nangulila lang ako lalo sa presensya ni Klaus. Ang halik niya, ang tukso niya sa akin, at ang kanyang luto!

Buong araw ay humiga lang ako. Kumain ako sa iniwang pagkain ni Raffa para sa akin at ang isang platong pagkain ay hindi ko siya naubos sa buong araw. Tila wala na silang lasa dahil nasanay ako sa luto ni Klaus.

“Z-Zane,” gising ni Raffa sa akin sa sumunod na gabi.

Nagmulat ako at tiningnan si Raffa. Nakapagbihis na siya. Mukhang may customer siya ngayon dahil sa ayos niya at suot na roba.

“U-utos ni Madam na mag-ayos ka raw. May customer ka na naghihintay sa’yo.”

Wala akong lakas pero pwersahan kong binangon ang aking sarili mula sa kama.

“C-customer? A-agad-agad? Kahapon p-pa lang ako d-dumating dito.” Anas ko.

Nagkibit naman siya ng balikat.

“Sige na. Bilisan mo ang kilos mo. Naiinip na si Madam. Iyon ang isuot mo.” Utos niya sa akin at tinuro ang pulang lingerie at roba. “Mauna na ako sa’yo, ha. M-may naghihintay rin kasi sa akin.”

Tumulo ang luha ko nang isara ni Raffa ang pinto. Babalik na talaga ako? Hahayaan ko na lang ba na ganito na ako habang buhay? Hanggang kailan ko ito iindain?

Sa ayaw at gusto ko naligo ako, nagbihis sa damit na pinadala ni Auntie sa akin at inayos ang sarili. Habang nakatingin ako sa aking repleksyon mula sa salamin ay kita ko ang pagod kong mata at malalaking eyebags.

“Zane!”

Napatalon ako sa malakas na sampal mula sa pinto. Tumayo ako at lumabas.

Nakita ko si Auntie na malaki ang ngiti sa akin. Pinasadahan niya ako ng tingin.

“Bilisan mo. Mukhang bigtime itong unang customer mo matapos mong mawala ng ilang buwan! Tsk! Milyones ang binayad para sa’yo!” Galak niyang untag atsaka humithit sa kanyang sigarilyo.

Natigalgal ako. “H-ho?”

“Sampung milyon, Zane. Bobo ka, mababayaran mo naman pala ako sa isang gabi lang. Jackpot tayo rito.”

Tinanggal niya ang sigarilyo sa labi.

“A-auntie ang l-laki naman p-po n’yan.”

Sinamaan niya ako ng tingin. Bumuga siya ng usok mula sa ilong at bibig.

“Ayaw mo ba no’n? Bayad ka na at makakalis ka na rito! Iyon ang gusto mo, di ba? Huwag kang mag-aalala, Zane. Hindi na kita susundan pa basta huwag ka lang gagawa ng bagay na ikakapahamak ng Kempers. Tapos na ako sa kaartehan mo, Zane. Kutang-kuta na ako sa mga nagrereklamo sa services na binigay mo.”

Umakyat kami sa hagdanan.

Natahimik ako. Duda ako sa sinabi ni Auntie na palalayain niya ako ng ganito kadali pero iniisip ko naman itong customer ko ngayon na bumayad ng sampung milyon.

Papaano ito nangyari? Posible ba talaga ang bagay na ito? Bakit gumastos ang isang ito ng ganito kalaki? Hindi naman siguro ito si Franco o Stefano?

“A-auntie, ano p-po ang pangalan n-ng customer k-ko ngayon?”

“Confidential. Ikaw na bahalang kumilala kung ibibigay niya sa’yo ang pangalan niya.”

Hinatid ako ni Aunite at nung isang bodyguard sa kwarto kung saan naghihintay sa akin ang aking customer.

Nais kong umatras at bumalik sa kwarto. Simula nang halikan ako ni Klaus wala na akong ibang ninais kung hindi ang mahawakan niya. Gusto kong si Klaus na lang ang humawak, humalik at yumakap sa akin. Pakiramdam ko nagtataksil ako sa kanya ngayon.

Isang malalim na hininga ang aking pinakawalan bago ko pinihit ang busol ng pinto.  Yuko akong pumasok at sinara ang pinto.

Humarap ako rito at nag-angat ng tingin sabay sabing, “G-good evening—.”

Nawala ang aking nais sabihin nang makita ko kung sino ang nakaupo sa paanan ng kama.

“I knew this is where I’d find you, my sweetheart.” Hingang malalim ni Klaus.

Nanginig ang mga paa ko bago ito bumigay.

“K-Klaus,”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 25

Chapter 25

Zane’s Pov

Hindi ako makagalaw sa aking kinabagsakan kanina. Walang kurap akong nakatanaw kay Klaus sa kama. Takot akong pumikit dahil baka sa isang iglap ko ay mawala siya.

Rinig ko ang kaluskos sa kama kaya naalarma ako. Nagkukumahog ako sa pag-atras kahit na nakaupo.

Ayaw ko siyang lumapit sa akin. Baka mawala siya. Baka ilusyon ko lang ito.

Bakit nandito si Klaus? Anong ginagawa niya rito? Bakit kustomer ko siya?

Tumayo si Klaus at lumapit sa akin. Nabato ako nang tumama ang likod ko sa pinto. Gusto kong magprotesta sa ginawa niya kaso walang lumabas sa bibig ko. Ayaw ko siyang hawakan o ano dahil baka maglaho siya! Ngunit wala akong sapat na lakas upang itulak siya. Hindi ko kinukurap ang aking mata hanggang sa binuhat na niya ako at dinala sa kama.

Kinandong ako ni Klaus.

“Sweetheart,” nahimigan ko ang pangungulila sa kanyang mga tono.

Tinitigan ko siya at ngayon na ilang pulgada na lang ang naghihiwalay sa amin, ngayon ko lang napansin ang malalalim niyang mata at ang dark circles ibaba ng kanyang mata. Mukhang wala siyang tulog at pahinga.

“Sweetheart, it’s your boyfriend.” Wika nito na para bang nagka-amnesia ako sa aking pananahimik. “Why are you crying like this? Why are your eyes swollen? Have you been crying while we were apart?” Malumbay niyang tanong sa akin. Sa lambing ng kanyang boses ay napaiyak na lang ako lalo.

Iniwan ko siya. Hindi ako nagpaalam sa kanya na aalis ako pero hindi siya nagalit sa akin. Hindi ba siya pinigilan ni Ma’am Klaria? Alam kaya nito na nandito si Klaus?

“I miss you, sweetheart. You know that?” Muli niyang saad sa kabila ng aking pananahimik.

Naglilikot ang kanyang mata sa aking mukha. Sinuri ng kanyang kamay ang aking mukha at tinuyo ang aking basang pisngi. Kaso walang tigil sa pag-agos ang mga luha ko. Hindi pa rin ako makapaniwala na nandirito siya.

Ang init ng kamay ni Klaus, ang malambot niyang kamay at ang init na dala ng kanyang titig ay siyang nagsasabi sa akin na totoo siya. Na hindi ko ito panaginip o ilusyon.

Nang magkaroon ako ng lakas ay unti-unti kong inangat ang aking palad. Hinaplos ko ang kanyang mukha at sunod kong sinuklay ang kanyang buhok. Kusang pinikit ni Klaus ang kanyang mga mata nang haplusin ko ang kanyang mata.

“H-hindi ka b-ba natutulog?” Pabulong kong saad sa kanya.

Naglumat siya.

Nanatili ang kamay ko sa kanyang panga.

“I’ve been thinking about you, sweetheart. I didn’t know what happened or why you suddenly left the house.” Sagot niya sa akin.

“Patawarin m-mo ako, K-Klaus. P-patawarin mo ako sa na-ngawa ko.” Lumakas ang aking pag-iyak.

“I don’t want to ask you why you left. I know that my mother pushed you to walk away.”

Bumilog ang aking mata sa kanya.

“Yes, sweetheart, I know. I know what my mother did, so you don’t have to explain yourself. The kids also told me.”

Lumabi ako sa kanya. Hindi ko kayang magsalita dahil sa lakas ng iyak ko.

“They missed you too.”

“N-nasaan sila n-ngayon? Sinong n-nagbabantay sa kanila h-habang nandito ka?”

Mahina niyang sinuklay ang aking buhok. Humihingos ako.

“Kinuha na sila ni Kuya.”

“H-huh? Umuwi n-na ba ang asawa n-niya?”

Umiling si Klaus. “Hindi pa pero malapit na. Sabi ni Kuya hindi na aabot ng linggo bago umuwi si Deanna.”

Nakahinga ako ng maluwag doon.

“We need to visit the kids, sweetheart. Gusto ka nilang makita at makalaro. Hindi pa raw tapos ang painting ninyo.”

Natawa naman ako. Malamya kong pinalis ang aking mga luha gamit ang likod ng palad ko.

“E-eh, hindi p-pwede.”

Nagtagpo ang kilay ni Klaus. “And why? Bakit hindi pwede?”

Hinawakan ko ang panga niya. Tumatagis na naman ang bagang niya.

“B-bumalik na a-ako rito, Klaus. M-may utang ako kay A-auntie Florence. K-kailangan kong bayaran a-ang iniwan k-kong pinsala sa k-kanya.” Pagsisinungaling ko dahil kung iisipin ay bayad na ako. Iyong binayad niyang ten million, kung hindi niya ito babawiin, ay mababayaran ko na si Auntie at malaki pa ang makukuha kong porsyento roon. Siguro makakapagsimula na ako mula roon.

“Kulang pa ba ang ten million? How much? Magkano ang utang mo? “I will pay for it, and let’s get out of here together, sweetheart.” Pag-udyok niya sa akin.

Naibaba ko ang aking kamay mula sa kanyang panga na para bang naghihina ito. Tinungo ko ang aking ulo nang muli ko na namang maramdaman ang pagkagat ng init sa aking mga mata.

Hinawakan ko ang aking dibdib na para bang nasasakal ako. Naging malalim ang bawat hugot ko ng hininga dahil parang may bumara sa aking airway.

“H-hindi pwede, Klaus.”

“What?”

Nag-angat ako sa kanya ng tingin. “B-bakit ka ba n-nagbayad ng t-ten million? Hindi m-mo ba alam kung g-gaano kalaki ang h-halaga na iyan? Akala m-mo ba kung m-magbabayad ka ng ganyang k-kalaking pera ay maiuuwi mo n-na ako?”

Pumalatak siya. “Do you think I didn’t know about that, sweetheart? Heck! Magkano ba ang halaga para iuwi ka? Tell me, how much!” Desperado niyang untag. Naggitgit na ang kanyang bagang.

“N-nababaliw ka n-na, Klaus! Mamumulubi k-ka! Sige ka!” Mahinang panakot ko sa kanya.

“Do you wish to see how the land lies, sweetheart? Do you want to know where my wealth can take me?”

Nalaglag ang panga ko sa kanya. Hindi ito ang inaasahan kong magiging sagot niya! Dapat matakot siyang maubos ang pera niya! Dapat umatras siya kasi milyones ang pinag-uusapan namin!

Bakit pakiramdam ko ako na ang natatakot sa kanya ngayon? Bakit pakiramdam ko ako ang bibigay sa aming dalawa?

“N-nahihibang ka na. U-uubusin mo ang pera mo para s-sa akin?”

“What do you mean? Kung hindi pa kita maiuuwi sa ten million then I will get another ten million. Kahit gumastos pa ako ng milyo-milyones ilabas ka lang dito! But I guess that matter will be impossible. Bago pa maubos ang pera ko sarado na itong Kempers.”

Lumaki ang mga mata ko.

“A-ano ang ibig m-mong sabihin?”

“I know the man behind this. I know who that fucking Kempers is!”

“H-ha?”

“That fucking asshole! I know he owns this place, but I never knew he actually ran this kind of sex den!” Pagmumura niya sa kung sino man ang kanyang tinutukoy.

Matagal na akong nagtatrabaho rito sa Kempers pero hindi ko kilala ang owner nito. Si Auntie lang ang nakikipag-transact dito. Kailanman ay hindi ko alam na ang Kempers ay isang tao pala? Apilyedo ng tao?

“He will handle your aunt, sweetheart. I already talked to him.”

“H-hindi ko m-maintindihan, Klaus.” Iling-iling kong untag sa kanya. “Bakit k-ka bumayad kung kilala m,mo naman pala ang o-owner ng lugar n-na ’to?”

“I’ve been in this place a lot of times, sweetheart. Nagulat nga ako na hindi kita nakita dito. Anyway, the owner of this place is quite private and doesn’t want to disclose his personal information. However, we have something in common, watching F1 and being fans of it. That’s why we often see each other in VIP lounges.” Paliwanag niya sa akin pero nalilito pa rin ako sa aking mga nalalaman. “When I found out that you left, I called him and asked for a little help. I knew you didn’t have anywhere else to run aside from here. And about the ten million, I had to pay it so that all your information in that damn Black Magazine would vanish into nothing, as well as cover the damage your last customer caused when he brought havoc here. The Kempers will not go after you anymore, sweetheart.”

Natigalgal ako. Ibig sabihin hindi talaga nagsisinungaling si Auntie doon sa sinabi niya tungkol sa ginawa ni Stefano. At kaya rin pala hahayaan na niya akong umalis kapag nakabayad na ako dahil dito. Labis akong nagtataka sa mga sinasabi ni Auntie na hindi na niya ako hahabulin kapag nakapagbayad na ako ng limang milyon. Ito pala iyon. Akala ko naman nagbago na siya.

Pero hindi niya yata alam na kinidnap ako bago nakarating dito.

“B-bakit ang laki n-ng pera? Hindi ba p-pwedeng babaan i-iyan?”

“That’s how much of a money-whore he is. Nevertheless, don’t think about the money, okay?” Lumambot ang kanyang mata sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko at pinisil niya ito. “We will go home now, sweetheart.”

Binawi ko ang kamay mula kay Klaus. Akmang tatayo na ako mula sa pagkakakandung niya sa akin ngunit binalik niya ako sa kanyang kandungan. Kinandado niya ang mga kamay sa likod ko na para bang pinaparating no’n na doon ang lugar ko—sa kanyang kandungan!

“M-maraming salamat s-sa tulong mo, Klaus. Ngunit… h-hindi pa rin p-pwede. Ayaw ko pa ring sumama sa’yo.”

Napakurap-kurap siya. Ramdam ko ang paghigpit ng kanyang mga kamay na nakagapos sa akin.

Hindi niya naiintindihan ang bagay-bagay. Ang kanyang ina na ang aming kalaban dito. Ayaw ng kanyang ina sa akin dahil mahirap ako, walang magulang, walang natapos, walang kayang ipagmalaki, at higit sa lahat… bayaran pa.

“Sweetheart,”

“Sabi m-mo alam mo k-kung bakit ako umalis sa bahay n-ninyo.”

Tumango-tango siya. “Yes. Alam ko. Pinaalis ka ng Mom ko…”

“Oo, pinaalis a-ako kasi m-mahirap ako, Klaus.”

“What?” Untag niya na para bang nahihibang na ako rito.

“Ayaw ng m-mama mo sa akin! Naiintindihan mo ba a-ako? Mahirap ako k-kaya hindi niya ako g-gusto. W-wala akong magandang r-reputasyon.”

Pagak siyang napatawa.

“My mother and I had a really, really huge argument, sweetheart, because of this matter. As much as I don’t want to talk about it, I think I need to in order for you to come with me.” Saysay niya. “I’ve been a good follower of my mother, sweetheart. Kung ano ang utos niya sa akin sinusunod ko. Ayaw ko man o hindi sinusunod ko siya ng walang angal. Pero may hangganan din ang lahat. Ayaw ko na ulit i-manage iyong restaurants niya, pero hindi naman kami nag-away no’n. Nang sabihin niyang mag-asawa ako, hindi ko naman siya sinunod kasi hindi pa ako handa. “And you know about it. We talked about that matter, and she didn’t get mad. But this… this is the first time we had a huge argument, and my mother and I didn’t talk. I was really mad about her meddling with my love life. I understand her protectiveness over my welfare, but not when it comes to you. You’re the only exception, sweetheart.”

Nanghina ako sa kanyang kandungan. Niyakap niya ako at hinayaan ko ang aking sarili na bumigay sa kanya.

“Hindi m-mo dapat i-inaway ang mama mo. Masama i-iyon.”

Rinig ko ang pag-ungot niya. “Kung hindi ka niya pinakielaman mula sa akin ay hindi kami mag-aaway, sweetheart. Pakielaman na niya ang lahat ng gusto ko huwag lang ikaw.” Bulong niya sa akin.

Niyakap ko ang aking braso sa kanyang leeg.

“Mas m-magagalit siya sa a-akin.”

“Sa akin siya dapat magalit. Mali ang taong pinagbuntunan niya ng galit.”

Umiyak ako habang nakabaon ang aking mukha sa kanyang leeg.

“Klaus,” ani ko.

“Yes, sweetheart.” Malambing pa rin ang boses niya.

“N-nagalit ka ba sa g-ginawa ko? Sa p-pag-alis ko?”

Hinagod niya ang likod ko. Dahil sa manipis na telang suot ko ay kinilabutan ko sa bawat kumpas niya ng kanyang daliri sa aking likod!

“Nang dumating ako sa bahay na wala ka. Wala ang mga bata… hindi galit ang naramdaman ko, sweetheart. Pag-aalala ang aking naramdaman. I thought may nangyari nang masama sa’yo at sa mga bata. I’ve never thought of getting mad at you. At nang malaman ko na pinaalis ka ni Mom. Nagalit ako pero sa sarili ko.”

Napaahon ako. Maingat niyang pinunasan ang aking basang pisngi.

“Nagalit ako kasi wala ako roon para ipagtanggol ka sa Mom ko. I should have been there to protect you and stand by your side. Ni hindi man lang kita naipakilala sa kanila bilang boyfriend ko tapos ganon ang bungad ni Mom sa’yo.”

Napalabi ako. Bumulong ako sa kanya ng ilang sorry. Pero papatawarin niya lang daw ako kapag sumama ako sa kanya pauwi.

Inayos ni Klaus ang aking suot na roba.

“Ganito ba ang sinusuot mo kapag may kustomer ka?” aniya.

Napapak ko ang aking labi bago tumango sa kanya.

Humingang malalim siya. “I want to rip out the brains of those men who saw you naked, sweetheart. But I’m not a saint either — I didn’t practice celibacy. Besides, I’d be a murderer if I ripped out their brains.”

“Klaus,”

“So, just like last time, we will replace those dark memories of yours with ones of me, so that you will think of me and only me for the rest of your life!”

Gusto ko mang i-tama siya na wala na akong ibang lalaki naalala sa kama kung hindi siya lang. Ngunit buong-buo ang kanyang sarili nang sabihin iyon. Ewan ko, iba’t ibang emosyon na itong nararamdaman ko dahil sa kanya. Kanina umiiyak ako, nasasaktan, nalulungkot, tapos ngayon masaya na naman ako.

“For now, let’s go home and let me taste the ten million worth I paid for.”

Hala! Napalunok ako kasabay nang pagtambol ng aking puso!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 26

Chapter 26

Klaus’s Pov

Hindi mabura-bura sa aking labi ang ngiti nang pumunta ako sa isang pit shop ko. I don’t know, but I guess I look pathetic right now, smiling like an idiot for no reason. Well, the person behind this smile is my boyfriend! Fuck!

This isn’t the first time I’ve fallen in love. This isn’t the first time I’ve been in a relationship. But the feelings, the rawness of the emotions I feel, are something I can’t even name. Hindi ako ganito rati. Hindi ako parang baliw na natatawa habang inaalala ko ang mukha ni Zane (especially when he’s pissed off). I had never been that possessive over someone until Zane. Iyong ngang Will na nakilala namin doon sa resort ay gusto ko nang basagin ang mukha.

May pumipitik talaga sa utak ko kapag naaalala ko ang mukha ng lalaking iyon! Dammit!

Dati naman sinasaway ko—nilalait ko lang ang mukha ni Zane pero ngayon mukhang nag-backfire na siya lahat sa akin. Actually, Zane was like a walking fairy, pale as paper, with deep black eyes and well-defined brows. His lips were small and pale, yet so irresistibly alluring. Kaya ko namang papulahin ang mga labing iyon!

I don’t know if it’s because I’m getting older, but I already wanted Zane. I had thoughts of him as my husband. After the internal crisis I had with myself, I realized I wanted to settle down with him. How ironic! Ang dating iniiwasan kong topic whenever my mother nags me about having a family and settling down, I now embrace the idea with open arms. I want to spend the rest of my life with Zane. I don’t think any family background, status, or whatever else could stop this feeling of mine anymore.

I thought about telling my family about my relationship with Zane, but they’re always out of the country. Pero hindi ko pa nasasabi kay Zane ang mga plano ko.

“Boss,” tapik ni Olsen sa aking balikat. Sa lahat ng empleyado ko ito talaga ang pinaka-close sa akin. Siya rin itong inaasahan ko talaga kapag wala ako. “Mukhang maganda yata ang naging bakasyon mo, boss!”

I clicked my tongue and wiped my dirty hands with a piece of old cloth. May grasa na ang kamay ko dahil kapag nandirito ako sa shop. Tumutulong ako sa pagmi-mekaniko. I don’t always relay everything to my workers. At saka gusto ko rin talaga ito. I love being with cars, grease, and broken engines, spending my time in the pit. I’m in love with the smell of fuel and metal.

“Charge the battery,” utos ko sa isang tauhan.

“Okay, boss.” Sagot naman nito.

Binalingan ko si Olsen. Nakasuot siya ng puting sleeveless shirt tapos iyong uniform ng mga crew ko na kulay navy blue na jumpsuit. Narurumihan na rin siya dahil sa trabaho.

“It was actually a great vacation.” Ngisi ko.

I licked my lips, imagining Zane on our bed, naked and writhing beneath me. Fuck! I was rock hard in broad daylight just thinking about it.

I had to tuck my dick into the waistband of my boxers so it wouldn’t be noticed. Nakakahiya namang makita ng iba na bumabakat ito.

“Tang ina, boss! Mukhang… may exciting na nangyari sa bakasyon ninyo!” Malisyoso nitong saad sa akin.

“Fuck you, Olsen! Ayusin mo na lang ang trabaho mo.”

Tinaasan nito ang kamay sa ere. “Boss, maayos akong nagtatrabaho rito sa shop mo. Walang umaangal sa service ko rito.” Pagmamalaki niya.

“Walang umaangal sa service mo kasi nagbibigay ka ng extra service?”

“Boss!” Natatawa niyang saad.

“May CCTV ang lugar, Olsen. You can’t just take out your dick and fuck someone out here!”

“Shit!” sambit niya na lang kasi huling-huli ko siya!

Talagang sinusubukan niyang pistehin itong shop ko!

“For the love of Christ, Olsen, you’re here to work and repair cars, not to destroy asses.”

Namula siya. “Boss, aren’t you surprised?”

I grimaced. “Surprised?”

“Yeah! That I fuck ass holes!”

Sinuntok ko ang balikat niya. “Gago! Magtrabaho ka. Pasalamat ka na lang na wala pang sumusugod dito sa shop dahil sa kahayukan mo! Kaya pala gustong-gusto mo ang night shift!”

Napakamot siya sa kanyang batok.

“Sorry, boss. Sa susunod mag-iingat na ako. Sa banyo ko na sila dadalhin.”

“Fuck you, Olsen. You’re not poor, book a hotel!”

“You know my situation, boss.”

“Yeah, yeah! Magtrabaho ka na.” I dismissed him.

When the afternoon came, I was so excited to go home because I knew Zane, Dani, and Dalia were waiting for me. Iba ang excitement ko kapag iniisip ko na hinihintay nila ako. Kahit na away-bati ang relasyon ko sa aking mga pamangkin ay nawiwili na rin ako sa presensya nila sa bahay.

Nang mai-park ko ang kotse ay pumasok ako sa bahay. Plano kong mag-grocery kami ni Zane sa weekend dahil malapit nang maubos ang stocks namin.

Ngunit ganon na lang ang pagdikit ng kilay ko nang sumalubong sa akin ang kakaibang lamig at tahimik ng bahay. May kakaibang amoy rin akong nalanghap sa bahay.

“Sweetheart?” Tawag ko kay Zane.

My nieces love to play games and prank me. Alam ko kung gaano kakulit ang mga iyon kaya inaaakala kong pinaglalaruan lang nila ako. But as the minutes passed and I still couldn’t find any of them inside my house, my heart began to pound abnormally.

“Zane! Dani! Dalia!” Malakas ko nang tawag sa kanila nang bumalik ako sa sala dahil hindi ko sila mahanap.

Then, nakita ko ang naiwang mga art materials sa tabi. Ang artwork ni Zane at iyong dalalwa na hindi natapos. Alam ko ang mga gawa ni Zane dahil kapag nagdu-drawing siya o nagpipinta palaging may ibon sa kanyang mga gawa.

I took my phone out of my pocket and dialed Zane’s number. Hindi ako mapirmi sa iisang lugar kaya pumunta ako sa silid ko habang hinihintay kong sagutin ni Zane ang aking tawag. Pero wala sila sa kwarto ko. At nang mapadpad ako sa kwarto ni Zane ay doon ko natagpuan ang cellphone na binigay ko sa kanya. Nasa kama iyon at ring nang ring!

Hinalungkat ko ang mga gamit niya ngunit walang nawala o ginalaw doon. I checked the CCTV of my house, and that’s when I realized something had happened, when my mother appeared. Sunod ko na lang nakita ay ang pagyakap ng mga pamangkin ko kay Zane at saka siya lumabas nang bahay!

Umiinit ang batok ko at nandidilim ang aking paningin nang lumabas ako ng bahay. Sumakay ako sa kotse ko at binuhay ko ang makina nito.

“Mom!” Hindi ko mapigilang hindi magtaas ng boses nang sagutin niya ang tawag.

“Klaus, you called. Nandito sa bahay ang mga apo ko. No need to worry about them, okay? Kinuha ko lang sila kasi mananatili ako sa bansa ng matagal-tagal.”

Halos magupok ang cellphone ko sa higpit ng pagkakahawak ko rito.

“Mom,” kalmado kong untag ngunit nagwawala na ang dibdib ko. Pilit ko lang kinakalma ang sarili ko dahil ayaw kong magwala. “Pupunta ako d’yan sa bahay.”

“Great! Magpapaluto ako sa chef natin—”

Pinatay ko ang tawag. I revved my car’s engine before pressing my foot hard on the gas! The road blurred, and my tires left smoke as I stepped on the gas even harder.

Tumatagis ang bagang ko habang humaharurot ang sasakyan ko sa daan. Pakiramdam ko sobrang layo na ng bahay namin sa puntong iyon.

Base sa CCTV sa labas ng bahay alam kong umalis talaga si Zane. And I knew my mother had something to do with it.

Napatalon ang guard ng bahay dahil sa pagsulpot ng sasakyan ko sa driveway ng bahay namin. Hindi ako nag-abalang patayin ang sasakyan ko nang iwan ko ito. Malalaki ang hakbang na pumasok sa bahay. Tinulak ko ang double doors ng bahay at kita ko sa sala si Mommy. She was talking animatedly with Dani and Dalia, but the two girls seemed out of their usual selves.

“Mom,” usal ko.

Silang tatlo ang napatingin sa akin. Iyong maid sa gilid naman ay bumaling din sa akin.

“Tito!”

“Tito Klaus!”

Tawag ng mga bata sa akin. Tumakbo sila sa akin na parang nanghihingi ng saklolo ang mga mata.

I kissed their forehead.

“Tito, si T-Tita Zane,” Dani stammered.

“Sshhsh! Sumama muna kayo sa yaya ha. I’ll just talk to your lola, mmm?”

Tumango silang dalawa.

Nilapitan ng maid sina Dalia at Dani. Nang makalayo sila ay lumapit ako kay Mommy na nakaabang sa akin.

She was about to hug me when I flopped onto the sofa, leaving her lips hanging in the air.

Umupo na lang siya sa tapat ko.

“I just got home…”

“And you went straight to my house, Mom,” I muttered.

“I miss my apo, Klaus. Of course, pupunta talaga ako sa bahay mo since ako naman ang nag-iwan sa kanila sa bahay mo.” Pangiti-ngiting saad ni Mom.

My teeth gnashed against each other as I shot my mom a cold stare.

“Anong ginawa mo, mom? Anong sinabi mo kay Zane?” Mariin kong pinisil ang aking kamay dahil nanginginig ang mga ito sa pagtitimpi ko sa aking sarili.

“Why are you so concerned about that man? He stays in your house more than—”

“Because I want him here, Mom. Why can’t you admit that you pushed him to walk away from my house? Bakit kailangan n’yo pang magsinungaling sa akin? Why?!”

Mom’s eyes widened in shock. I had never raised my voice in front of her until now.

“D-did you just raise your voice at me?” Mom stammered, completely awestruck.

“You wanted me to settle, right? This is it, Mom! I finally found someone I want to spend my life with! Pero anong ginawa ninyo? Nakialam ka. Pinalayas mo sa bahay ko. Bakit? Di ba ito ang gusto mo?”

Maharas siyang bumuga ng hininga bago tumingala. Parang sinusubukan niyang i-process ang lahat ng nangyayari at sinasabi ko sa kanya.

“You…” Nagbaba si Mom sa kanyang mata at pinukol ako ng mariin na tingin. “Iyong lalaking iyon, Klaus? Iyon ba ang taong gusto mong makasama sa habambuhay?”

“Yes!” Agaran kong sagot. Halos sapawan ko na siya.

“Then you’re insane! Out of all people, Klaus! Why him? Why a man? I don’t get it!” Mom yelled hysterically. “Did you have a concussion or something? Ano ba ang nakita mo sa lalaking iyon? Because from what I see, he’s good-for-nothing! Not to mention that he’s a whore—”

“Mom!” I cut her off, my voice echoing throughout the house. “Na… naririnig mo ba ang sarili mo, mom? Mom, out of all people, I thought you’d be the one who could understand me because I’m your son! I thought you could support me this time, but I was wrong! I wanted to introduce Zane to you as my boyfriend because that’s how serious I am about him. Yet,” I sighed, filling my lungs with air, “you proved me wrong, Mom. I never knew you could be this narrow-minded. And to answer you, Mom, I didn’t have any concussion. Si Zane… sa kanya ko nakita ang sarili ko… nakita ko ang sarili ko na kasama siya kahit malungkot ako, masaya, o walang-wala ako. Because  I know… kahit sino man o anuman ako tanggap niya kung sino ako.”

Nanigas ang mukha ni Mom sa akin. Parang gusto na niya akong alugin dahil sa mga pinagsasabi ko. Tiningnan niya ako na para bang nababaliw na ako.

“You’re… you’re out of your mind, Klaus. You don’t know what you’re talking about!”

“I know, Mom,” I hissed. “I know exactly what the hell I’m doing right now!”

“Inaaway mo ako… sinisigawan mo na ako all for that damn… whore! Can’t you see? Nag-aaway na tayo because of him!”

Kinuyom ko ang aking kamay. “Mom, iyong whore na tinatawag ninyo… siya ang gusto ko at… ang mahal ko.”

I saw my mother’s hands lose their strength as they dropped to her sides.

“I… I can’t accept a man like that in your life, Klaus.”

“Ako ang makakasama niya, mom, hindi ikaw. Whether you like Zane or not is up to me. It’s my decision,” I said in a stern voice before pushing myself to stand.

Tumalikod ako kay Mom.

“Kapag lumabas ka… kapag hinanap mo o babalikan mo iyang si Zane… you will be stripped of your inheritance, Klaus Benedict.”

I smiled to myself. “Then, at least thank you for considering giving me an inheritance.”

I was strutting out when Dani and Dalia suddenly appeared in front of me. My chest tightened as I saw their eyes filled with tears.

“Tito!” Dani cried.

“Tito, Tito, you need to find Tita Zane!” Dalia sobbed, tears streaming from her red-rimmed eyes.

“I will. I’ll find your Tita, okay? So be good girls.”

“Tito, I think si Lola ang reason why iniwan kami ni Tita.” si Dani.

Nag-squat ako at pinanunasan ko ang basa nilang pisngi.

“I already called your dad. He’s on his way here to fetch the two of you. I’ll visit you, okay?”

“With Tita?” they asked in unison.

I nodded. “Yes, with your Tita.”

I kissed their foreheads before leaving the house.

I didn’t know if my hunch was right, but there was only one place I could find Zane, and that would be at Kempers.

When Zane told me he worked there, I thought he meant someone whose surname was Kempers. I often bumped into him at races, sponsorship nights, galas, and parties. I thought he was just a simple bar owner, but he actually ran a sex den here in the Philippines under the façade of Kempers Club.

“It’s ten million, you brute. Ang taong kukunin mo sa Black Magazine ay hindi lang simpleng trabahante ng Kempers. He’s the most… in demand.” Even though I was only talking to him over the phone, I could sense the teasing tone in his voice directed at me.

My knuckles whitened.

“To hell with that. I’ll wire you the money, just… just let him go and make sure to erase any trace of him in that magazine.”

“Fine, De Costa. Pumunta ka sa club tomorrow night. By that time, Zayden Nevin would have attained his freedom from the club. You can have him all to yourself. Shit! This is the first time I’ve encountered something like this,” he cursed.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 27

⚠️R18

Chapter 27

Zane’s Pov

Sinamahan ako ni Klaus sa silid na aking tinuluyan dito sa Kempers. Ayaw niyang humiga muna roon sa kwartong inakupa namin. Atat na atat na siyang umuwi kami pero may kukunin pa ako sa silid namin ni Raffa. Ang cellphone at wallet ko. Ito iyong hindi ko bitbit nang tumakas ako mula kay Stefano. Hindi ko rin naman kasi iyon inaasahan. Ngunit dahil sa pangyayaring iyon ay nakilala ko si Klaus.

Kapag naiisip ko ang pagtatapong iyon ay hindi ko maiwasang hindi pamulahan sa aking mukha. Ang lakas ng loob kong halikan siya roon at inangkin ko pang nobyo ko—kinakasama! Nakakahiya kay Klaus.

“Dito ka lang sa labas?” tanong ko kay Klaus nang makarating kami sa harap ng pinto.

“Mmm? I will wait for you here so that we can leave immediately. Ayaw kong pumasok pa sa isang kwaro dahil baka hindi na ako makapagpigil!”

Pinaningkitan ko siya sa aking mata.

“I was just kidding, sweetheart. Sige na. Kunin mo na kung anuman ang naiwan mo d’yan sa loob. I can’t wait to bring you back with me.” Naging malambing ang kanyang boses. Pinatakan niya ng halik ang aking noo kaya naman napapikit ako upang damhin ang kanyang labi.

Hindi pala exaggeration iyong sinasabi nilang magiging tahanan mo ang isang tao. Hindi pala overaction iyong sinasabi nilang kaya ng isang taong pagaanin ang dibdib mo kahit wala pa itong ginagawa. Iyong parang magiging mundo mo ang isang tao. Posible pala siya.

Nagpaiwan sa labas ng kwarto si Klaus kaya ako na lang ang pumasok sa kwarto. Medyo nagulat naman ako nang abutan ko si Raffa. Nagbibihis na siya.

Mabuti na rin na hindi pumasok si Klaus. Hindi niya rin matutuloy ang kanyang balak!

“Zane, tapos ka na?”

Iyon din sana ang tanong ko sa kanya kaso naunahan na niya ako.

“O-oo,”

“Matutulog ka na ba? D’yan na lang ulit sa baba. Ako na roon sa taas.”

Umupo si Raffa sa harap ng salamin at mukhang magtatagal siya sa kanyang makeup. Lumapit ako sa kanya.

Hindi naman talaga kami close ni Raffa pero hindi ko naman siya kayang iwan na lang ng basta-basta. Na-appreciate ko iyong ginawa niya kahapon sa akin at sa pag-aasikaso niya.

Pareho kami ni Raffa na hindi alam ang estorya ng buhay namin. Mga basic information lang ang alam namin sa isa’t isa pero dahil sa trabaho namin parang may ugnayan kami. Iyong klaseng ugnayan na kahit hindi mo naman kilala ang isang tao, maiintindihan mo. Magkakaintindihan kayo.

Kinuha ko ang wallet at cellphone ko. Nagsuot na rin ako ng medyas kasi malamig.

Hinila ko ang isang silya at umupo malapit sa kanya. Napatigil siya sa pagbuhos no’ng cleanser sa bulak at tumingin sa akin nang may pagtataka.

“May kailangan ka ba?” tanong niya sa akin, tinungkod ang siko sa harap ng vanity. Hinagod niya ako ng tingin.

Hindi kasi ako nagbihis sa mula sa suot ko kanina. Ayaw ni Klaus eh. Mukhang may balak siya!

“Raffa… a-aalis na k-kasi ako,” simula ko naman.

“Aalis… aalis ka na rito sa Kempers?”

Tumango ako bilang sagot sa kanya.

Matamlay siyang ngumiti sa akin. Ilang sandali lang ay bumuntong-hininga siya.

“Mabuti naman. Sana maging masaya ka, Zane. Kung saan ka man dadalhin ng desisyon mo sana maging masaya ka,” sabi niya. Huminga siya ng malalim. “Alam kong hindi naman tayo super close dito sa Kempers, Zane. Pero ikaw iyong masasabi kong… kaibigan ko rito. Kahit mukha kang walang paki sa akin at least ikaw… hindi mo ako tinuring na kalaban o ka-kompetisyon dito sa Kempers.”

Ngumiti ako sa kanya.

“Salamat, R-Raffa. At saka k-kung kailangan m-mo naman ng t-tulong o ano… iiwan k-ko ang number k-ko sa’yo.”

Sinuklian naman niya ako ng isang ngiti. “Pwede akong payakap sa’yo?”

Tinanguan ko siya. “Oo n-naman.”

Isang segundo rin ang yakapan namin ni Raffa.

“Sigurado ka na bang hindi ka na hahabulin ni Madam Florence?”

“Mmm… m-may nagbayad na s-sa utang ko s-sa k-kanya…”

“Iyong nobyo mo?”

Medyo nagulat ako sa kanyang naging konklusyon. Tumawa siya sa aking reaksyon.

“Nakita kaya kita na may kasamang lalaki doon sa parke kung saan kita nilapitan no’ng nakaraan.”

Nahihiya akong yumuko.

“Ang swerte mo sa kanya, Zane. Kahit na malayo ako sa inyo at hindi ko kilala iyong tao… pakiramdam ko mahal na mahal ka no’n. Iba siya mag-care sa’yo. At napansin ko rin na hindi ka na nagkanda-utal utal ngayon, siguro dahil iyon sa kanya.”

Hinawakan ko ang kamay ni Raffa. “Ipagdarasal k-ko na sana matupad ang p-pangarap mo, Raffa. S-salamat ulit. Kailangan ko n-nang umalis kasi… n-naghihintay siya s-sa akin sa l-labas.”

Dala ko lang ang aking wallet at cellphone nang lumabas ako sa silid namin ni Raffa. Inakay na ako ni Klaus sa hallway at hindi ko maiwasang hindi lingunin ang pintong nilabasan ko.

Hindi ko alam kung tama ako pero kita ko ang lungkot sa mga mata kanina ni Raffa na tinago niya lang sa isang ngiti. Pakiramdam ko gusto na niya ring umalis dito sa Kempers. Makakaalis naman siguro siya ngunit hindi ko alam kung ano ang nagpipigil sa kanya.

Sa ibang exit kami dumaan ni Klaus. Medyo na-conscious din ako sa aking suot dahil naka-lingerie lang ako at roba! Ayaw akong pagbihisin ni Klaus.

Sa byahe namin ay tahimik lang siya. Panay ang aking sulyap sa kanyang direksyon kaya naman kita ko ang pag-usli ng ugat sa kanyang kamay. Mahigpit ang pagkakahawak niya roon sa manibela ng kotse.

Seryoso siyang nagmamaneho kaya naman nakaka-intimidate ang kanyang hitsura ngayon. Nagulo rin ng konti ang kanyang taper fade hairstyle na buhok at ang kanyang hooded chestnut na mata ay tila may naglalarong kung anong apoy.

Bumaba pa ang aking mata sa kanyang katawan hanggang sa dumapo ang aking mga mata sa malaking bukol doon sa pagitan ng kanyang hita! Halos umusok naman ang aking pisngi nang makita ko ang bukol doon. Mahirap siyang hindi pansinin kung nakaka-agaw pansin naman ang laki no’n.

“Quit staring, sweetheart. I’m already at my limit. I don’t want to take your precious, tight hole in the middle of the road and in my car.”

“H-ha?” Tanging sambit ko na lang at pinag-initan sa aking katawan.

Napalunok tuloy ako at napatuwid sa aking kinauupuan. Tumingin na lang ako sa daan.

Dahil malalim na rin ang gabi, wala nang traffic sa kahabaan ng highway. At kahit hindi ako pamilyar sa daan papunta sa bahay ni Klaus. Batid kong iba na itong tinatahak namin ni Klaus na daan ngayon.

“S-saan na t-tayo ngayon, Klaus? Hindi p-pa ba tayo u-uuwi sa bahay m-mo?” tanong ko na sa kanya.

“We’re going to Kuya’s house.”

“A-ano? Sa bahay ni Bateson? Nando’n din ba ang mga bata?”

Saglit akong tinapunan ng tingin ni Klaus. Ngumisi siya.  “Na-ah! Sa akin ka muna ngayong gabi, sweetheart. At least. Matagal nang hindi nagagamit ang bahay na iyon ni Kuya since nag-asawa na siya. Parang naging rest house na lang siya pero may caretaker naman. And I’m bringing you there.”

“O-oh… tayo lang d-dalawa ang t-tao doon…”

“I told you, sweetheart, I will taste you—eat you tonight!”

Klaus’s Pov

Ever since Zane and I got into my car, I haven’t been able to calm myself. I’ve been holding back since we left the rooftop, but I’ve been craving him ever since I saw him wearing that silk red robe and matching lingerie that barely covered his little thing and his nipples.

For the love of Christ! He’s all of my weaknesses wrapped up and sitting right next to me while I’m driving! Having a boner while driving is insane. I just want to slam the brakes, park the car, and make love to my Sweetheart right here. But hell no, I won’t let our first time be inside a car. I want him in bed, comfortable, while I hammer into his tight hole.

Fuck! Sweet Christ, have mercy on me!

From the corner of my eye, I caught Zane eye-fucking me, and that sure as hell didn’t help. It only made me feel even hornier!

My dick was already rock hard, straining against my jeans like some giant snake from the Amazon forest. I knew he could see the monstrous outline through the obvious ridges pressing against the fabric.

And just as I pulled the car into the parking lot of my brother’s house. Mabilis ang aking galaw at bumaba ng kotse. Nang makalabas si Zane ay kaagad ko siyang binuhat, in bridal style and go straight to the main door. Napatili siya sa aking ginawa pero hindi naman siya nagreklamo. Niyakap niya lang ang braso sa akong leeg.

I didn’t bother turning on the lights in the living room and went straight upstairs to the bedrooms.

May kwarto ako rito sa dating bahay ni Kuya kaya doon ko dinala si Zane. I carefully placed him on my bed. I saw him swallow hard, and his eyes betrayed the nervousness he was trying to hide. They flickered with a mix of nervousness, excitement, and anticipation.

I bent my knees in front of him as he sat on the edge of the bed. Reaching for his hands, I clasped them with mine and gave them a reassuring squeeze to ease what he was feeling.

“You’re nervous? Don’t lie to me, sweetheart. Say what you want to say,” I encouraged softly.

“E-excited l-lang ako… at k-kinakabahan. Ikaw kasi si Klaus… b-boyfriend kita. Ayaw k-ko i-disappoint ka.”

I brushed my fingers over his furrowed brows, as if I could ease the tension weighing on him.

“Don’t worry about it, sweetheart. I’ll gladly accept whatever you’re willing to give me.”

Eventually, he gave a small nod.

“Do you wanna use the bathroom first?”

He shook his head.

“N-naglinis na naman ako k-kanina sa Kempers. G-gusto mo bang m-maligo ulit ako?”

“No,” I eyed him intently.

Jesus! This small creature, this little wolf of mine, really doesn’t know how much he stirs my mind and riles me up! He has no idea how much temptation I’ve endured because of him. Does he really think I’m some kind of holy man? Clearly, he doesn’t realize how many times I’ve thought of dragging him into my room, locking him up, and fucking him senseless until his voice turns hoarse from screaming my name.

Kung nakikita niya lang talaga itong tumatakbo sa utak ko ngayon, baka tumakbo na ito. And now, he’s right in front of me, barely covering his pale, paper-white skin with those tiny scraps of cloth, and my hands itch to tear them off.

Zane took the initiative, swooping down to claim my thirsty mouth. His fingers dug into the flesh of my shoulders as our lips met in a heated clash.

I slid one hand to the back of his head, pressing our mouths harder together, savoring the taste of his labored breath against mine.

Ginapos ko ang isang braso ko sa kanyang baywang bago ko siya binuhat. Paluhod akong humakbang sa kama at nilapag siya sa gitna ng kama. As much as possible, I didn’t want to part from his mouth.

While I ravished his lips, my hand slipped away from the back of his head and wandered down his trembling body. My palm traced every curve and dip of his soft flesh, massaging lightly as I went, feeling the contrast of his cold skin beneath my feverish touch.

I pressed my body closer to his, crushing the space between us as I buried my tongue deeper into his mouth, tasting him, memorizing the sweetness of his little whimpers, engraving every second into me. He struggled to keep up with my pace, but the way his lips tried to match mine only fueled the fire.

Then, with a teasing flick, I tugged at the rubber lace of his lingerie. His muffled scream tore through our kiss, vibrating against my tongue, sending a sharp jolt of heat straight to my core

Sweat beaded on my forehead despite the blasting air conditioner. My hand roamed lower until I found his tiny areolae. The moment my fingers pinched and flicked them, Zane let out a moan, a mix of pain and pleasure that sent shivers racing down my spine.

I only tore my lips away from his when I felt him run out of breath, his chest heaving desperately as he gasped for air. The sight of him, flushed, trembling, and wanting more, nearly broke every ounce of restraint I had left. Nang tingnan ko siya sa ilalim ko ay namumula ang kanyang mukha at ang kanyang labi ay bahagyang namaga at basa dahil sa laway namin.

Lumuhod ako sa kanyang harapan bago naghubad sa aking suot. Tinapon ko kung saan ang akong long sleeves. When I unzipped my slacks, Zane’s eyes instantly dropped, widening at the sight of what I was about to reveal.

I shoved my slacks and underwear down in one motion, freeing my thick, heavy cock. The head glistened, already slick with precum, a clear testament to how much I’d been holding back for him. His breath hitched, and I could see the mix of awe and nervousness flickering in his gaze as he stared at me hungry and trembling.

Hinihingal na bumangon si Zane mula sa pagkakahiga niya sa kama. Gumapang ang kanyang kamay tungo sa aking pagkalalaki.

A string of curses slipped past my lips the moment his small, delicate fingers wrapped around my cock. The heat of his touch sent a violent twitch down my length, and fuck, I’d been aching for this, craving it like a starving caveman.

“P-pwede?” tanong niya at nilapit ang kanyang ulo sa tuktok ng aking namamasang pagkalalaki.

I guided his head down until his lips hovered over the swollen tip of my length. My voice dropped, rough with hunger. “Go on, sweetheart.”

Without breaking our eye contact, Zane takes my length into his mouth. His lips stretch like rubber as he tries to accommodate my size. He pulls back for a moment and licks the slit at the tip of my cock like it’s a delicious candy.

My eyes roll back when the head of my cock makes contact with his feverish mouth. And when he twirls his tongue around the small slit, my thighs tremble. While he’s busy sucking me, his hand also expertly strokes my shaft as if he refuses to leave any part unattended.

I hold his head still and make a slow thrust into his mouth.

“Fuck!” I rasped as the skin of my cock scraped against his teeth. I liked the sensation.

I guided Zane’s head as he started to move back and forth. Fresh tears began to well up in my eyes as I moved my hips to meet his thrust. Zane slurped every ounce of fluid from my shaft, licking me before taking me into his mouth again.

“Mmm, urghh, mmm!”

The gagging sounds he made filled the room, only fueling my desire. The way his mouth moved over my dick sent sparks through me, making me see stars.

I could feel myself on the edge. My thighs tensed, and my dick twitched uncontrollably.

“S-stop, sweetheart. I-I’m about to cum.” growled breathlessly.

But my little wolf was stubborn, he was still taking my dick into his mouth. He looked up, and I brushed the tears from the corners of his eyes.

“Shit!” I grumbled, pushing Zane’s head away, but it was too late, my creamy white cum showered all over his face.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 28

⚠️ R18

Chapter 28

Third Person Omniscient POV

Klaus’s eyes flickered with lust as he watched his release shower across Zane’s face like a sinful facial wash. His chest rose and fell wildly as his orgasm slowly ebbed, tingles still coursing through him while he gaped at Zane kneeling between his parted legs.

All Klaus could see in Zane’s eyes was pure satisfaction, bliss, and desire. Those raw emotions only added fuel to the fire of his already heightened longing.

Pakiramdam ni Klaus ay para siyang teenager na unang nakatanggap ng blowjob! Nararamdaman niya pa rin ang init at sikip ng bibig ni Zane sa kanyang kardaga. Ang tunog ng bibig nito na punong-puno sa kanyang pagkalalaki ay tumataginting pa rin sa kanyang tenga. Ang kamay nito na ekspertong sinasakal at pinipisil ang kanyang dalawang bola at kahabaan ay tila nagmarka sa kanya.

Umalis si Klaus sa kama at kumuha ng tissue. Thankfully may nakita siyang tissue sa banyo at pinunasan niya ang mukha ni Zane.

“I’m sorry, sweetheart. Ang tigas kasi ng ulo mo. Iyon tuloy sa mukha mo sumabog ang…”

“Ang k-katas mo?” At nagawa pang magbiro ni Zane kay Klaus.

Klaus grinned at Zane. Matapos nitong punasan ang mukha ni Zane ay muli niyang inatake ang bibig nito. Ang dating mapuputla labi ni Zane, ngayon ay namumula na dahil sa kanilang halikan.

Zane wrapped his arms around Klaus’s neck to deepen their kiss, while Klaus’s hand supported his hips. Klaus couldn’t get enough of him. Zane’s sweet, delicate, and soft mouth drove him insane, it felt as if every kiss was the most delicious taste he had ever known. Masasabi niyang masarap pa sa kanyang luto at luto sa kanilang restaurants ang labi nito.

Muling hiniga ni Klaus si Zane sa kama, sa pagkakataong iyon ay inalis na ni Klaus ang roba sa katawan ni Zane. Lumipad ang roba sa sahig nang basta na lang itong itapon ni Klaus. Kumababaw siya kay Zane at tiningnan si Zane na para bang isa itong masterpiece. 

The red lingerie that barely covered Zane’s most sensitive parts only made Klaus burn hotter. To him, Zane looked like a mouthwatering dish served solely for his pleasure. Even the centralized air-conditioning seemed to lose its function, for the room was already thick with their lust, desire, and unworldly thoughts.

Sa isang kumpas ni Klaus sa lingerie na suot ni Zane ay napigtas ito. Itinaas ni Klaus ang mapuputing binti ni Zane. He flattened his tongue and ran it along Zane’s smooth, hairless legs, moving upward until he reached his groin. He inhaled his intoxicating scent, leaving kisses everywhere, everywhere except his most private part.

Halos maputol naman ang ugat ni Zane dahil sa mga impit niyang ungol. Nagtatayuan ang kanyang balahibo sa katawan sa bawat dampi ng labi ni Klaus sa kanyang pribadong parte!

Zane could only arch his back and curl his toes as Klaus eagerly took his manhood into his mouth without hesitation. Walang kahirap-hirap na binuhat ni Klaus ang dalawang binti ni Zane at sinampay niya ito sa kanyang balikat.

Hindi alam ni Zane kung saan siya kukuha ng lakas dahil nanghihina siya sa kakaungol. Wari’y walal na siya sa tamang pag-iisip at laman na lang ng kanyang utak ay ang ginagawa ni Klaus sa kanyang katawan. Pero inabot ni Klaus ang kanyang kamay at dinala nito ang kanyang kamay sa buhok nito. Doon napasabunot si Zane sa buhok ni Klaus.

Zane felt something strange happening to his body, his hole was naturally releasing warm, sticky fluid.

“K-Klaus! Mmm!” Zane grunted breathlessly.

Tila yumanig ang buong katawan ni Zane dahil sa rumaragasang pagnanasa. Hindi siya mapirmi, kung saan-saan na siya kumakalmot—sa buhok ni Klaus, sa kobre ng kama, at pati na sa kanyang sariling buhok!

Zane’s legs squirmed as his climax drew near. Klaus seemed to know he was about to come, for he moved his head more vigorously, bobbing up and down on his manhood.

“A-ahhh, uhhmm! Ahhh!” Zane cried out into the air as his climax crashed over him. Sumabog siya sa mismong bibig ni Klaus at tinanggap naman ito ng lalaki ng walang pag-aalingan.

Klaus was ruthless, giving Zane no chance to recover from his trembling release as he thrust his index finger into Zane’s wet, twitching hole.

“You’re so wet for me, sweetheart,” Klaus murmured, his eyes burning with thirst. He peered down, watching how Zane’s hole glistened and leaked for him.

“K-klaus,” nagdedeliryong tawag ni Zane kay Klaus.

“Jesus! You’re so damn tight, sweetheart!” Klaus groaned before sliding in another finger to stretch Zane’s hole. “Dammit, sweetheart… you’re swallowing my fingers so well!”

Napatingala na lang si Zane at halos mawala ang ulirat sa bawat hugot at baon ni Klaus daliri nito sa kanyang namamasang butas. Lumupaypay ang mga binti ni Zane sa magkabilang gilid ni Klaus matapos siya nitong i-finger fuck. Sa kabila ng sakit na kanyang naramdaman ay hindi siya umangal kay Klaus. Hindi niya kasi maipagkakaila na kini-crave rin iyon ng kanyang katawan.

Klaus wasted no time once he had loosened Zane’s hole. Dinilaan niya muna ito ng ilang beses bago lumuhod sa harapan ng nakabukang hita ni Zane. Si Zane ay parang lantang gulay na sa kanyang harapan pero hindi naman nagrereklamo.

Kinuha ni Klaus ang isang binti ni Zane na bumagsak sa kama kanina. Inasenta ni Klaus ang kanyang matigas, malaki, at matabang pagkalalaki sa kumikiwal na butas ng kasintahan.

“Ohh!” Klaus mumbled under his breath as the tip of his thick member pressed into Zane’s hole.

“A-ahhh!” Zane sobbed.

It was only Klaus’s tip, yet he already felt as if he were being torn apart. A burning heat spread inside him, mingling with sharp tingles that made his body shiver.

Sinanay muna ni Klaus ang makisip na lungga ni Zane sa kanyang laki. Sinundot-sundot muna niya ang ulo ng kanyang kargada sa entrada nito at saka unti-unting umabante upang hindi ito mabigla. Sa ganun ay patuloy na nagpapawala ng puting likido ang ‘den’ ni Zane.

“Klaus… i-ipasok mo n-na siya.” Anyaya ni Zane kay Klaus.

“Sweetheart,”

“K-kaya ko,” sabi ni Zane kay Klaus at sinabayan niya iyon ng tango.

“Okay, here I come.”

Napahigit si Zane ng malalim na hininga at kumapit ng mahigpit sa kobre ng kama. Muntik nang lumuwa ang mata niya nang maramdaman niya ang pagkasakay ng malaking kahabaan ni Klaus sa kanyang entrada!

“Heaven!” Klaus let out a low utterance as his head fell back.

Ang init at kasikipan ni Zane ay ramdam na ramdam niya sa kanyang pagkalalaki. Hindi muna gumalaw si Klaus ng ilang segundo upang hintayin na makabawi si Zane sa kanyang gulat. Mukhang hindi nito inaasahan na magiging ganon ang epekto ng kanyang pagsugod sa butas ng kasintahan.

Nakatitig lang kasi sa kisame ng silid niya si Zane— tulala at mararahas ang hingang pinapakawalan.

Dumukwang si Klaus kay Zane at saka niya ito hinalkan sa labi.

“Did I startle you?” tanong ni Klaus kay Zane at hinaplos ang pisngi nito. Pakuway mahina siyang umulos paatras-abante.

“O-oo… akala ko… kakasya na… a-ang laki mo kasi… ang t-taba pa.”

Natawa si Klaus. Hindi niya alam kung compliment ba iyon ni Zane sa kanya o ano.

“Sasanayin kita,” bulong ni Klaus sa kasintahan at madiing umulos tila may inaabot na bagay sa loob ng katipan.

“Ahh, a-araw-arawin mo a-ako?” Umuungol na sagot ni Zane.

Thrust.

“If you’ll allow me.”

Thrust.

“M-masasanay na a-ako?”

Thrust.

“Mmm! Araw-araw… ugh, gabi-gabi… ahm… hanggang sa masanay ka. Y-you want… ahh… that?” Umuungol na saad ni Klaus.

Thrust.

Tumango si Zane habang awang ang mga labi. Ilang pulgada lang ang layo ng mukha nila ni Klaus at hindi napuputol ang titigan nila sa isa’t isa habang umuulos si Klaus. Kitang-kita nilang dalawa ang bawat emosyon sa bawat labas-pasok ni Klaus sa kanyang butas. Nag-aabot ang kanilang hininga.

“Mmm… g-gusto ko iyon, Klaus.”

Thrust.

“Yeah, right. Hindi natin hahayaang sisikip ka ulit.” Untag ni Klaus at unti-unting bumilis ang bayo nito.

Zane relished the gentle, slow thrusts Klaus was making, but he tasted heaven when those movements turned desperate and ruthless. He could only cry out his boyfriend’s name into the air as he felt him stir deep inside his hole. Klaus’s hot release flooded inside Zane as both of them reached their climax together.

Zane’s Pov

Kinabukasan nagising ako na mag-isa sa kama.  Medyo madilim ang kwarto dahil makapal ang kurtina sa bintana pero kahit papaano ay may araw pa ring tumatagos.

Napapak ko ang kumot na nakatapis sa aking katawan nang maalala ko ang nangyari sa amin ni Klaus kagabi. Kagabi ko binigay ng tuluyan ang aking sarili kay Klaus. Kahit na naka-dalawang round lang kami ay napagod ako roon.

Ang pananakit sa aking baywang at pwerta ay isang patunay na hindi ko panaginip ang mga nangyari. Pagod pa rin ako ngayon pero ramdam ko na presko ako ngayon. Pagod ako pero may kakaibang kahungkagan sa aking kaloob-looban. May suot na akong malaking tshirt na kulay puti at underwear.

Naputol ang aking pag-iisip nang biglang bumukas ang pinto. Kaagad na sumugat ang ngiti sa aking labi nang makita akong si Klaus iyon.

Babangon na sana ako nang tabihan niya ako sa kama. Niyakap niya ako at hinagkan ang aking labi. May naamoy akong masamyo sa kanya.

“Good morning, sweetheart!”

“M-magandang umaga, s-saan ka galing?”

Inunan ni Klaus ang ulo sa aking tiyan kaya naman sinuklay ko ang buhok nito. Sa amoy niya pa lang ay batid ko nang tapos na siyang maligo.

“Sa baba. Nagluto ako ng breakfast for you. Baka kasi gutom ka na. Alam ko kasing pinagod kita ng husto kagabi,” sagot naman nito sa akin.

“Bakit k-ka pa bumalik d-dito? Dapat h-hinintay mo na a-ako sa b-baba.”

Nag-angat siya ng tingin sa akin.

“Gusto kong makita mo ako paggising mo. Ayokong isipin mo na iniwan na lang kita ng basta-basta after I popped your cherry!”

Tila nagtipon ang lahat ng dugo ko sa aking pisngi dahil sa kanyang sinabi. Totoo naman ang sinabi nito ngunit hindi niya maiwasang hindi pamulahan.

Binangon ako ni Klaus at saka kinandong.

“H-hindi pa ako n-naligo.”

Inamoy niya ulit tuloy ako. “It’s fine. Ganitong amoy ang gusto ko. Amoy mahal ko.”

Halos manginsay naman ako rito sa kanyang kandungan. Ilang sandali pa ay nasa loob na ng tshirt ko ang ulo ni Klaus at sumupsop na sa aking utong na parang batang uhaw na uhaw.

Sinilip ko siya sa loob ng aking tshirt at nilalaro ng kanyang dila ang aking utong. Pagkuway gigil niya rin itong kinakagat.

“K-Klaus, masakit pa.”

Tiningala niya ako. “Don’t worry. Hindi pa tayo magsi-seks ngayon. I’ll let your hole heal bago kita angkinin ulit.”

“P-pero bakit s-sumususo ka n-na sa akin?”

Lumipat siya sa kabilang utong ko at dinilaan niya muna ito bago sumipsip na animo’y may nakukuha siyang gatas.

“I feel so sorry for them, sweetheart.” Kumunot ang noo ko sa kanyang sagot. “Last night, I wasn’t able to pay attention to them. I was so busy with your lips and your hole that I forgot to play with them.”

Napasinghap ako sa kanya. Hindi ko mapigilang hindi igiling ang aking balakang sa kanyang pagkalalaking nanunusok na sa akin. Totoong masakit pa ang aking pwerta, ewan ko kung nasugatan ba iyon o napunit, pero siguro dala ng sarap na aking nalasap kagabi ay muli akong nagpatangay sa kamunduhan. Para bang isa akong walang kamalay-malay na dahon na nagpatangay na lang sa agos ng tubig.

Dahil doon mas lalo akong hindi makalakad. Kinailangan na akong buhatin ni Klaus pababa dahil masakit talaga ang aking balakang. Idagdag pa ang aking pwet!

“Sorry, sweetheart,” saad niya sa akin at sinubuan ako ng ulam.

Ang aming breakfast ay alas once na at kanina pa siya sorry nang sorry sa akin.

“O-okay nga lang. May n-nilagay ka na namang g-gamot kanina. M-magiging okay rin ako.”

Hindi niya rin naman kasalanan na mayroon siyang malusog, malaki, at mahabang pagkalalaki. Tapos masarap at magaling din siya sa kama.

“I’m still worried. First time mo, dapat naging considerate partner ako pero nagpadala ako sa kalibugan ko.”

Kinulong ko ang kanyang mukha. Nilunok ko ang pagkaing kanyang sinubo sa akin.

“Huwag k-ka ngang sorry n-nang sorry. Iisipin k-ko tuloy na hindi m-mo gusto ang n-nangyari sa atin.”

“Sweetheart, it’s not like that.”

Pinutol ko siya sa isang tango. Hinalkan ko ang kanyang labi. Nawala na ang hiya ko kahit amoy bawang itong bibig ko.

“Klaus, nasa m-mabuting pag-iisip n-naman ako. M-matanda na at gusto k-ko iyong nangyari sa a-atin. Hinayaan k-kitang kunin ulit ako d-dahil gusto ko rin s-siya. At m-masaya ako, masaya a-ako kapag nalilibugan k-ka sa akin. Masaya a-ako kasi gusto m-mong ulit-ulitin i-iyon.”

Ngayon ay siya na naman ang humalik sa akin.

“I’m just worried, sweetheart, pero kung hindi pa rin mawala ang sakit. Tatawag na ako ng doctor na titingin sa’yo.” Pag-aalala niyang untag.

Malamyos akong tumango at yumakap sa kanya. Hindi ko maiwasang hindi maging emosyonal dahil ang swerte ko sa lalaking mahal ko.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 29

Chapter 29

Zane’s Pov

Ika-ika akong naglakad tungo sa pinasukang silid ni Klaus. Inaakyat niya kasi rito sa ikalawang palapag ang mga art materials na binili niya sa akin dati. Kinuha niya ito sa bahay at nilipat dito sa bahay ni Bateson. Marami ang rooms ng bahay kaya naman ang isang vacant room ay ginawa ni Klaus na art studio para sa akin.

Sumandal ako sa hamba ng pinto at pinanood siyang nag-a-unpack sa mga karton na hinakot niya rito. Pinagkrus ko ang aking braso sa harap ng aking dibdib at malamlam siyang tinitigan.

May kakaibang haplos sa aking dibdib habang pinagmamasdan siya. Sobrang caring niya sa akin, ang gentle rin niya, at considerate sa akin. Maliban sa kama. Ni hindi ko talaga alam kung ano ang ginawa ko sa past life dahil tingin ko sobra-sobra na itong nangyayari ngayon sa buhay ko.

Una, nakalaya na ako sa Kempers, sa wakas! Sa totoo lang mas nakakahinga ako nang maluwag dahil sinabi ni Auntie Florence na hindi na niya ako hahabulin pa. Dahil doon unti-unti ko nang nararanasan ang tunay na kalayaan. Malayo sa Kempers. Walang kumu-kontrol. Higit sa lahat wala ng mga gabi na may naghihintay na kustomer. Hindi ko na kailangang maghubad at i-benta ang sarili ko.

Pangalawa, kapiling ko nang muli si Klaus. Ang lalaking matigayagang bumuo sa aking basag na pagkatao. Ang lalaking nagturo sa aking mangarap at nagbukas ng ibang pinto para sa aking buhay. Akala ko kasi noon wala nang pag-asa ang taong tulad ko, ang tulad ko na kalapating mababa ang lipad. Ngunit dahil kay Klaus nakita ko ang ibang kulay ng mundo.

At panghuli, nararamdaman ko na ang unti-unting pagkalas ng mga invisible chain na nakatali sa aking leeg at paa. Iyong mga force na nararamdaman kong pilit akong hinihila pababa ay unti-unti nang nawawala. Ang pakapak ng ibong minsan nang pinutulan ay dahan-dahan na ring sumisibol, tulad ng aking pag-asa.

Pangatlong araw na namin ni Klaus dito sa bahay ni Bateson ngayon. Parang hangin lang silang dumaan. Akala ko naman pun lang ni Klaus iyong sinabi niya sa akin sa Kempers ngunit t-in-otoo niya kasi. Kaya nga ngayon hindi pa ako masyadong nakakalakad kasi kapag alam niyang magaling na ako, nagsi-seks na naman kami.

Rumagasa ang init sa aking pisngi dahil talagang hindi niya ako hinahayaang sumikip pang muli! Alam niyang nasasanay na ako sa kanyang laki at haba kaya naman nagiging marahas na siya. Mabuti’t hindi ako nilalagnat!

Pansin ko mula rito sa aking kinatatayuan na basa ang kanyang kulay dirty white na tshirt. Kumakapit na kasi ito sa kanyang muscles.

Mayamaya ay bigla niya namang inabot ang likod ng kanyang tshirt at swabe itong hinubad. Sinampay niya pa ang basang tshirt sa kanyang balikat.

Uminit bigla ang batok ko.

“Sweetheart,” ani Klaus nang mapansin niya ako rito sa hamba ng pinto, nakasandal at pinagmamasdan siya. Tama namang tapos na ito.

“H-hello!” Lumapit ako sa kanya.

Dahil biglaan itong pagpunta namin ni Klaus dito sa bahay ni Bateson, wala akong mga damit dito. Pinapahiram lang ako ni Klaus. Nagtataka nga ako rito kasi inuna niya pa ang mga art materials kaysa mga damit ko.

Tumayo siya at sinalubong ako. Walang sere-seremonya niya akong hinagkan at pinasok ang dila sa loob ng aking bibig ng walang pag-aatubili. Itong si Klaus ay para namang ginugutom ko sa halik.

Kung hindi ko tinampal ang kanyang mabasa-basang dibdib ay hindi niya pinakawalan ang aking bibig!

Hiningal ako matapos ang aming halikan.

“Nag-almusal ka na ba?” tanong niya sa akin.

“Oo, ikaw? Hindi k-kita namalayang umalis sa kama k-kanina.”

Inakay niya ako roon sa isang sofa. Malaki itong kwarto at lalong ma-espasyo dahil walang kama at tanging dalawang mahahabang sofa lang ang nandito. Ang puting kurtina naman ay nakatabon sa malalaking floor-to-ceiling na bintana na gawa sa salamin.

Tumuwad ako upang tingnan iyong mga art materials. May nakita akong pintura for face painting. Ewan ko kung sadya niya itong nabili o baka aksidente lang. Sinuri ko ang mga ito nang may biglang pumasok na ideya sa aking isip. Nilingon ko si Klaus.

Umusok naman ang aking tenga nang matagpuan ko siya amuse na amuse na nakatingin sa aking pwet.

Kasalanan niya ito! Naka-underwear at tshirt lang ako ngayon! Kitang-kita niya ang aking itim na underwear sa ilalim nitong puting printed shirt ko!

“K-Klaus!”

Nag-angat siya ng tingin sa akin. Tumalon ang balikat ko nang pasimple niyang haplusin ang pisngi ng pwet ko!

“Sweetheart?” Maang-maangan niya pa!

“Umayos k-ka!”

May pang-uuyam niya akong tinitigan. “I’m well behave, sweetheart.”

Pinaningkitan ko siya sa mata ko.

Tumuwid ako at saka hinarap siya. Kinabig niya naman ang aking baywang kaya nagdikit ang katawan namin.

“Ikaw talaga! S-simpleng m-manyakis ka!” Asik ko sa kanya.

Sumabog ang kanyang tawa!

“Ikaw lang naman ang minamanyak ko. Ikaw lang ang gusto kong manyakin ng paulit-ulit!”

Halos lahat na yata ng dugo ko ay umakyat sa aking pisngi!

“Hmp! U-umupo ka na n-nga!” Diing utos ko rito.

“Why?” Nalito ang kanyang tinig ngayon.

“May s-susubukan lang a-ako,” saad ko sa kanya.

“Oh, okay,” kibit balikat niya at saka umupo sa sofa.

Kumuha ako ng mga pintura at saka naglagay sa palette na malinis bago kumuha ng ibang brush at humarap kay Klaus. Pagdidiskitaan ko ngayon ang makinis niyang mukha. Wala na rin kasi kaming ibang ginawa rito sa bahay kung hindi seks simula nang dumating kami. Kahit saan abutin basta tinigasan siya.

Ngiting-ngiti ko siyang binalingan bitbit ang palette. “Magpi-face paint t-tayo ngayon! H-hihiramin ko muna a-ang mukha mo, Klaus!”

Seksi niyang kinagat ang labi. “Sure, sweetheart!”

Nagdududa ang titig ko kanya nang humakbang ako paabante. Iba kasi ang ngisi ng kanyang labi. Parang may binabalak siya na hindi ko mahinuha.

“May b-binabalak ka?” Duda kong tanong sa kanya nang nasa harapan na niya ako.

Mahina niyang binuka ang kanyang hita at saka tinapik ang kanyang kandungan.

“Sit,” mando niya pa sa akin.

Hindi ako gumalaw. Nagdududa pa rin ako sa kanya. May naglalaro kasing ngising sa kanyang labi na hindi mabura-bura.

Nang hindi ako gumalaw ay siya na mismo ang kumabig sa akin at kinandong ako. Pinaglayo niya ang hita ko upang bumuka ito.

“M-mukhang may binabalak k-ka.”

Madrama siyang pumikit. “You’re so mean to me, sweetheart. Sabi mo magpi-face paint ka, di ba? Gusto ko lang na komportable ka.”

Umirap ako sa kanya. Umayos ako sa pagkakaupo ko rito sa kandungan niya kaso lang nadi-distract ako sa kanyang pagkalalaki na sumasagi sa aking bakuna. Naka-underwear pa naman ako ngayon.

“Umayos ka ha. N-nagpa-practice a-ako.”

“I’m always behaved, sweetheart,” anito saka niyakap ang magkabilang braso sa aking baywang. Nilapit niya rin ang mukha sa akin at pumikit pa.

“H-hala, wala akong w-wipes dito n-ngayon,” untag ko naman at akmang tatayo upang pumunta sa kwarto kaso kinulong niya ako.

“Huwag mo nang punasan.”

“E-eh, papaano k-kung magka-pimples k-ka o ano.”

“It’s fine. I-deretso mo na lang.”

Umingos ako sa kanya. “Baka m-may allergy ka.”

“Wala,” aniya sabay pikit muli sa mata.

Bumuntonghininga ako at saka nilagyan muna ng unang layer ng paint ang kabilang side ng kanyang pisngi. Balak kong i-pinta ang alon ng dagat sa kanyang pisngi. Maganda rin kung may stencils na mga bulaklak pero kaya ko naman silang iguhit.

Inabot ko ang brush sa tabi at saka naghalo ng kulay. Nagsimula ko nang lagyan ng kulay asul iyong waves ng dagat nang maramdaman ko ang malilikot na kamay ni Klaus sa loob ng aking brief!

“K-Klaus!”

“Just continue, sweetheart. I’m bored. I need something to play with,” sabi niya at ang ibig niyang sabihin doon ay paglaruan ang aking pwet at butas!

Bumaon ang heels ng aking paa sa sofa at umigik nang pumasok ang kanyang dalawang daliri sa entrada ko.

“A-ahm,” ungol ko. Nanginig ang kamay ko.

Ilang sandali lang ay gumalaw na si Klaus at narinig ko na lang ang pag-unzip niya sa kanyang jeans. Bahagya niya akong binuhat sa pamamagitan ng pag-angat sa aking brief. Eksperto niyang tinabingi ang brief ko.

“Sit on it, sweetheart,” malamlam ang matang utos nito akin at pinahid ang ulo ng kanyang kargada sa lagusan ko.

Nagbaba ako ng tingin at nakita ko ang kanyang pagkalalaking naliligo sa kanyang katas. M-mukhang kanina pa siyang basa.

Pinaghiwalay ni Klaus ang pisngi ng aking pwet. Unti-unti ay binaba ko ang aking katawan upang, aniya’y, upuan ko ang alaga niya.

Nawalan ako halos ng ulirat pagkapasok ng kanyang kabuuan sa akin. Punong-puno ako sa kanyang pagkalalaki. Kahit nakailang beses na kami ay iba pa rin ang sensasyong dala ng kanyang kahabaan.

“Just continue painting,” udyok niya sa akin at gumiling.

Hindi ko alam kung papaanong ang bilis namin napunta sa ganoong bagay. Nagpipinta ako sa kanyang mukha habang inaangkin niya ako ng paulit-ulit sa posisyong iyon. Kaya naman ang ibang pintura ay kumalat sa kanyang katawan.

Lumabas kami ni Klaus ng art room na siya ang saya-saya at kumikinang ang abs niya sa tabod ko. Ako naman ay lumabas na walang underwear, nanghihina ang tuhod, at lumalatay sa aking binti ang katas niya.

Sinampal ko ang likod niya, papasok kami sa kwarto namin.

“Kahit s-saan talaga wala k-kang pinipili!”

Tumawa lang siya. Una niya akong pinapasok sa kwarto namin.

“It’s not my fault that you wreak havoc inside me with your sexiness, sweetheart. Pasensya na kung marupok ako pagdating sa’yo!”

“Hmp!” Angil ko sa kanya.

Kinuha ko na lang ang aking telepono at saka kinunan ko siya ng larawan. Kahit na distracted ako kanina ay natapos ko naman ang pagpi-face paint ko. Nahuhumaling ako sa alon na aking pinenta sa kanyang pisngi!

Nag-selfie rin kaming dalawa at hinalkan ko ang kabilang pisngi niya.

“Send this to me, sweetheart.” Utos niya nang makita ang mga kuha ko.

Hindi ko na ginamit iyong cellphone ni Klaus. Pinasa ko na lang ang mga larawan namin doon dito sa cellphone ko. Mabilis ko ring pinalitan ang aking wallpaper doon sa selfie namin na nakahalik ako sa pisngi niya.

Kinabukasan naman ay hindi ko inaasahan na may bibisita sa amin ni Klaus. Ang pamilya ni Bateson ay nasa bahay! Laking pasasalamat ko na bumaba akong nakaligo na at nakapagbihis. Isang miracle na naisipan kong mag-boxer shorts.

“Hi, Zane!” Bati ni Klaus sa akin.

“Tita Zane!” si Dalia.

“Tita pretty!” ani naman ni Dani!

Nag-uunahan ang mga bata sa pagtakbo tungo sa akin. Mahigpit nila akong niyakap. Animo’y mawawala ako kapag pinakawalan nila.

“Kumusta n-na kayo, Dani, Dalia?”

“We miss you so much, tita!”

“We miss you po!”

Piniga pa nila ako ng husto sa kanilang yakap.

Ginulo ko ang kanilang buhok. “N-namiss ko rin k-kayo!” Umupo ako sa harap nila matapos nila akong pakawalan. Lumalabi silang nakatitig sa akin. “P-pasensya ka kayo, ha. Pasensya n-na kayo kung iniwan ko kayo n-ng biglaan doon sa b-bahay ng tito Klaus ninyo.”

Tumango si Dalia. “We understand you, tita. We’re so sorry po at hindi ka namin na-protect from lola.”

Hinaplos ko ang pisngi ni Dalia. “Okay l-lang iyon.”

“Hindi ka na aalis, tita?” Usisa ni Dani.

Binalingan ko ito. “H-hindi na.”

Niyakap ulit nila ako. Sa ilang araw na hindi ko sila kapiling ay iba ang pagngungulilang naramdaman ko. Para akong nawalan mismo ng isang bahagi sa aking damdamin.

“Hi, Zane. I’m Deanna, Bateson’s wife.” Pagpapakilala ng asawa ni Bateson sa akin. Saglit akong natigalgal dahil sa kanyang angking ganda. Matangkad siya, may natural na freckles sa kanyang mukha, tapos blonde ang buhok niyang naka-messy bun.

“H-hello!”

“Finally, we meet!” saad niya at kinabig ako para sa isang yakap. Kumalas din siya sa yakap namin matapos ng ilang sandali. “Thank you so much for taking care of my daughters. You don’t know how much they love you, they talk about you over and over again! They’re truly so fond of you!”

Inaya kami nina Klaus at Bateson para kumain. Ang dalawa kasi ang nagluto para sa amin. Si Deanna ay kasama ko na nakipaglaro sa mga bata.

Asikasong-asikaso ako ni Klaus kahit nasa harapan namin ang kanyang in-law, kapatid, at mga pamangkin.

“Umupo ka n-na.” Usig ko sa kanya.

Umupo siya sa tabi ko. “Ayaw mo ba no’ng afritada?”

“O-okay na ako rito sa a-adobong baboy. Ikaw m-maghain ka na rin s-sa’yo.” Utos ko sa kanya. Baka kasi nasanay siyang sa iisang plato kami kumain. Minsan nga ay kandong-kandong niya ako habang kumakain kami. Wala lang trip lang namin ang ganon. Kami lang kasi dalawa no’n sa bahay!

Pagkatapos naming kumakain at tinangay ni Bateson si Klaus tungo sa pool. Ang mga bata ay nando’n sa hapag. Kumakain pa ng ice cream habang kami ni Deanna ay nandito sa kusina. Naghuhugas ng plato.

“D-Deanna, hindi mo n-naman kailangang t-tumulong.”

Laking pasasalamat ko na nakakaintindi naman pala ng tagalog si Deanna. Kahit na foreigner siya ay nakakaintindi at nakakapagsalita siya ng tagalog dahil nag-aral daw siya because of Bateson. Marunong naman akong mag-english pero hindi deretso-deretso.

“It’s fine nga. Kanina pa tayo nag-aargue over that matter.” Natatawa niyang sabi.

Sobrang bait ni Deanna. Nakakapag-usap naman kami no’n tuwing tumatawag siya sa mga bata pero iba itong sa personal na. Hindi ako nagkamali sa unang impression ko sa kanya na mabuti siya.

“Mabuti at d-dumalaw kayo r-rito. H-hindi kami n-nakadalaw ni Klaus s-sa inyo eh.” Minu-minuto kasi akong pinapagod ni Klaus!

“Mmm! Dani and Dalia kept nagging their daddy kasi dahil nami-miss ka na nila.” Saysay niya. “Also, I heard what happened, Zane.”

Napayuko ako kahit wala siyang binanggit na kahit ano. Alam ko na anag tinutukoy niya eh.

“She’s doing it again.”

Umangat ang ulo ko sa kanya. Tumigil kami sa pagbabanlaw ng plato.

“H-huh? Anong ibig m-mong sabihin?”

Malalim ang naging buntonghininga ni Deanna at tumingin sa harap na para bang may inaalala siya.

“She doesn’t like me before… their mother— Klaria…”

“H-huh? Papaanong…”

“Nalaman niya kasi na adopted ako… she tried to break my relationship with Bateson too, just because I’m an orphan and an adopted daughter.”

Hindi ako nakapagsalita doon. Hindi ko ito inaakala!

“Kaya ikaw… don’t give up on Klaus. Eventually, Mom will accept you, just like how she accepted me when I got pregnant with Dalia.

Tumango ako kay Deanna. At nang makapag-usap usap kaming apat nina Klaus, Bateson at Deanna sa sala. Sinabi nilang dadalhin ni Deanna ang mga bata pabalik sa ibang bansa. Doon na nito ipagpapatuloy ang pag-aaral dahil hindi maiwan ng matagal ni Deanna ang magulang na may dinaramdam na sakit.

Sa sumunod na araw ay sumama kami ni Klaus sa paghatid sa kanila sa airport. Naging mahirap pa ang pagpapaalam namin dahil umiiyak ang mga bata.

“We will visit you guys again sometime, okay? Si Bateson lagi naman siya dito sa Philippines. Kami lang ng mga bata ang malalayo.” Ani Deanna sa akin.

“Hmm! Mag-iingat k-kayo. Tatawag din a-ako sa inyo ng mga b-bata, Deanna. Salamat u-ulit!”

Tumango siya at humalik sa pisngi ko. “Of course! Of course! Also, huwag mong kalimutan ang sinabi ko sa’yo. In the right time… mommy Klaria will accept you too.”

Ngunit hindi ko naman inaasahan na sa sumunod na linggo ay matutunton kaagad kami ni Ma’am Klaria sa bahay ni Bateson! Timing pa talaga na kapag susugod siya sa akin ay wala sa bahay si Klaus!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 30

Chapter 30

Zane’s Pov

Ewan ko kung ano ang nangyayari sa akin kasi tatlong araw na simula nang hinatid namin ni Klaus sina Deanna at ang mga bata sa airport pero naiiyak pa rin ako. Para akong baliw na naluluha kapag naiisip ko ang mga bata!

Inaamin kong ayaw kong magka-anak o ng bata. Kasi kahit wala pa akong baby, nahihiya na ako sa kanya. Ako ang magiging magulang niya isang bayaran. Nahihiya ako kasi… dati akong escort—entertainer. Isa pa hindi ko alam kung papaano siya aalagaan. Ngayon pa lang naaawa na ako kaya ayaw ko ng anak

Ngunit sa mga nagdaang araw na kasama ko si Klaus… unti-unti nang nababago ang aking pananaw sa pagkakaroon ng baby at malaking factor din na dumating sa bahay sina Dalia at Dani roon. Pero ang sobrang aga pa naman para d’yan. Hindi pa nga namin napag-uusapan ni Klaus ang tungkol sa ganyan. At isa pa… hindi niya alam na isa akong bearer.

Nagmulat ako. Nitong mga nakaraang araw ay napansin ko rin ang anag pagiging antukin ko. Isang linggo na kami ni Klaus dito sa bahay ni Bateson at nasasanay na ako rito just like kung papaano ako naging komportable sa kanyang bahay rati. Pareho kami ni Klaus dati na ekstranghero sa isa’t isa pero natutunan pa rin naming nagustuhan ang isa’t isa.

Kung titingnan sobrang laki ng agwat namin ni Klaus. Kung titingnan mo para kaming tubig at langis. Kahit ipaglapit mo kami sa isa’t isa hinding-hindi kami mag-iisa. May isa na talagang aangat at iyon ay si Klaus. Dati na siyang nasa taas at ako naman sa baba.

Ito nga siguro ang kinatatakot ni Ma’am Klaria. Kaya gusto niyang maghiwalay kami ni Klaus dahil ako na nasa baba ay hihilahin ang anak niya pababa. Natatakot siya na baka kapag nagtagal tuluyan ko nang sakupin ang kanyang anak.

Pero sobrang hirap bitiwan ni Klaus. Ayoko! Ayokong malayo sa kanya. Ayos na ako sa ganito. Ang selfish pakingggan pero ayoko kong bitiwan si Klaus.

Pinulikat ang aking isang braso kaya naman gagalawin ko na sana ito kaso ang bigat nito, mukhang may nakadagan. At nang lingunin ko ito. Hindi naman ako nagkamali dahil nakaunan sa aking braso si Klaus. Para siyang bagong silang na bata na nakayukyok sa gilid ko—unan ang aking braso tapos yakap-yakap ako. Mahimbing ang kanyang tulog.

Ininda ko na lang ang aking braso. Napangiti ako sa kanyang hitsura. Gamit ang libre kong kamay ay pinadaan ko ang aking daliri sa kanyang napaka-tangos na ilong. Sunod naman sa kanyang kilay tapos sa labi niya, para bang dinu-drawing ko sila.

Ano ba ’yan!? Bakit ang pogi ng boyfriend ko? Mayaman, gwapo, macho, at mahal ako. Parang ang unfair na mahal ko lang siya. Luging-lugi yata siya sa akin eh.

“Sweetheart,”

Bumaba ang mata ko sa kanya. Akala ko nagsi-sleeptalk siya kaso binukas niya ang mga mata.

“G-good morning!”

Dumukwang siya at humalik sa akin. “Good morning, sweetheart! I felt your heavy stare earlier. What were you thinking, huh? Are you going to leave me again?”

Umiling ako sa kanya. “Hindi! H-hindi iyan ang i-iniisip ko.” Tanggi ko. “Kaya k-ka ba nakayakap ng g-ganito sa akin kasi inisip m-mong aalis ako? Na iiwan k-kita?”

Nanlambot ang titig niya sa akin.

“You can’t blame me, sweetheart. I don’t know what’s running through your head. It scares me.”

Umalis siya sa pagkakaunan sa aking braso. Ngayon ay ako naman ang kanyang pinaunan sa kanyang dibdib at sinuklay niya ang buhok ko.

“Klaus, hindi n-na ako aalis. Akala k-ko nawala na iyan s-sa isip mo eh,” mahina kong untag.

“Pupwede mo ’yang sabihin, sweetheart,  but eventually, you’ll do the opposite,” aniya na para bang may malalim na pinanggagalingan ang kanyang mga sinabi sa akin.

Inusog ko ng konti ang ulo ko at tumingala sa kanya.

“Iniwan k-ka na… ba d-dati?”

Pumikit siya. “Let’s not talk about that, sweetheart.”

“Klaus,”

“Magluluto ako ng breakfast…”

“Bakit a-ayaw mo akong s-sagutin? Siguro, iyan a-ang ginawa ng ex m-mo noon? Tapos h-hanggang ngayon h-hindi ka pa n-nakakalimot.” May pait kong sabi sa kanya.

Akmang aalis na ako mula sa pagkakaunan ko sa kanyang dibdib nang hilahin niya ako pabalik. Niyakap niya ako ng mahigpit.

“It’s inappropriate to talk about it, sweetheart. Wala na siya sa buhay ko. Ikaw na ang meron ako ngayon.”

“Pero h-hinahabol ka pa sa m-mga nangyari sa i-inyo.” Mapait kong untag.

Pinaulanan ni Klaus ng halik ang aking ulo.

“No, no, no!” Inangat niya ang baba ko. Tiningnan niya ako sa aking mga mata. “Ayaw ko lang maulit ang dati, sweetheart. Yes, my ex-lover left me before.”

“Ito iyong ex-girlfriend m-mo na highschool s-sweetheart mo?”

“Nah, please don’t use my pet name for you and my ex in the same sentence, sweetheart. I don’t like it!”

“Siya nga?” Uminit bigla ang ulo ko. Nasinghalan ko siya.

Hala! Natakpan ko ang aking bibig.

Nagpipigil ito sa tawa dahil sa reaksyon ko. Isang saglit lang ay lumamlam ang kanyang mga titig.

“Sweetheart, ayaw ko talaga itong mga ganitong topic. The last time na nag-usap tayo tungkol sa mga ex muntik na tayong mag-away. Ikaw talaga, gustong-gusto mo iyong napag-uusapan ang mga past relationship ko.”

Ngumuso ako sa kanya.

“Kagaya ng sinabi ko sa’yo noon, Zane. Hindi ako pumapasok sa isang relasyon kung may hang-ups pa ako sa past ko. Wala akong iba. Wala kang kahati sa puso ko, Zayden Nevin Delgado, mmm?”

Pumikit na lang ako at dinama ko ang kanyang mararahang pagsuklay sa aking buhok. Napangiti rin ako dahil naririnig ko ang kabog ng kanyang dibdib. Ngunit ilang sandali lang ay may naalala ako.

“K-Klaus?”

“Yes, sweetheart?”

“N-naalala mo b-ba ang mga… p-pinag-usapan natin n-noon?”

Tiningala ko ulit siya. Kita kong litong-lito ang kanyang hitsura.

“A-ah, wala.” Tinago kong muli ang mukha ko sa kanyang dibdib. Nahihiya na akong itanong iyon sa kanya.

Naalala ko kasi ang pinag-usapan namin noon ni Klaus, na pareho kami noong mga hopeless romantic. Iyong walang plano para pumasok sa isang relasyon, ayaw mag-asawa, ayaw bumuo ng pamilya.

“Sweetheart, what is it?”

Muli ko siyang tiningnan. Ngumiti ako. “N-nakalimutan ko.”

Napuno ng pagdududa ang kanyang mga mata.

“Sweetheart, tell me about it. I won’t get mad.”

“E-ehh, k-kasi…”

“Kasi?” Mahinahon niyang usal. Humalik siya sa aking noo.

“P-pumasok lang kasi b-bigla sa isip ko iyong pinag-usapan n-natin noon… bago palang ako no’n sa b-bahay mo… iyong… t-tungkol sa p-pag-aasawa.” Pikit matang saad ko kay Klaus.

Namayani ang katahimikan sa buong silid. Dinaga ang dibdib ko dahil mukhang hindi yata nagustuhan ni Klaus na binuksan ko ang usaping iyon.

Nagmulat ako at unti-unting nag-abot ang kilay ko nang nakatitig lang siya sa akin.

“Ginugulo ba ng pag-uusap nating iyon ang isip mo?”

Umiling ako. “Hindi n-naman… bigla nga lang siya p-pumasok sa isip k-ko.” Klaro ko sa kanya.

“Matagal na iyon, sweetheart. I don’t like you back then kaya nasasabi ko ang bagay na iyon. Hindi ko kasi inaasahan na babaliwin mo rin ako ng ganito. And speaking of pag-aasawa…” ngumiti siya ng malapad. “Ikaw na ang nakikita kong maging asawa ko.”

Tinampal ko ang dibdib niya.

“Ang a-aga pa para d’yan.”

Tumango-tango siya. “I know. I know. Sinasabi ko lang sa’yo para hindi ka na mag-overthink. Kasi wala na akong ibang gustong makasama pa bukod sa’yo. Kaya ipaglalaban kita kahit sa mga magulang ko.”

Lumabi ako sa kanya.

“S-salamat, Klaus.”

“I love you so much, sweetheart.”

“Mahal d-din kita, Klaus.”

Ginawaran niya naman ako ng marahang halik. “I know, sweetheart.”

Pareho lang kami ni Klaus noon. Hindi namin nakikita ang isa’t isa na mag-asawa. Pero nabago iyon nang mahulog kami sa isa’t isa.

Hindi ko man alam kung hanggang kailan itong relasyon namin ni Klaus at kung saan kami nito dadalhin. Pero isa lang ang alam ko, tulad ni Klaus… siya na rin ang lalaking gusto kong makasama—ang maging asawa ko.

Nirolyo ako ni Klaus paibabaw sa kanya at lumalim ang aming halikan. At muli sa umagang iyon ay inangkin na niya naman ako. Ewan ko, tingin ko nagiging adik na rin ako sa seks dahil sa kanya.

Kinabahan tuloy ako kasi na-realize ko na sa isang linggo namin dito, hindi kami gumagamit ng proteksyon kapag nagsi-seks.

---

Kakatapos lang naming maligo ni Klaus, bino-blower niya ang buhok ko habang nakayakap ako sa katawan niya. Nasa harap ko kasi siya at topless galing banyo. Ang sarap tuloy yakapin.

“Sumama ka na lang sa akin sa shop, sweetheart.” Anyaya niya sa akin.

Isang linggo na rin kasi itong hindi nakakapunta sa mga shop niya. Though may nangangalaga naman daw roon, itong Olsen yata. Pero syempre hindi naman pwedeng maglumpungan na lang kami rito sa bahay. Kahit sabihin pang mayaman siya.

“Nakakapagod nnaman.” Angil ko. Kakatapos lang maligo pero gusto ko na namang matulog. Ito na siguro ang resulta sa araw-araw at gabi-gabing seks.

Tiningala ko si Klaus. Malaki ang ngisi niya sa akin.

“Pwedeng dito na l-lang ako sa bahay? P-pasensya ka na, Klaus. Tinatamad ako.”

“Silly!” aniya, humalik sa noo ko. “Of course, okay lang na nandito ka. Sabihin mo lang sa akin kung kailan mo gustong sumama sa akin, okay? I also realized that you need some rest after what we did.”

Naipit ko na lang ang aking labi.

Bumaba na kami ni Klaus sa kitchen. Pinagtimpla niya pa ako ng gatas bago siya nagluto para sa among breakfast. Pagkatapos ng aming breakfast ay umalis na rin si Klaus.

Dahil wala akong ibang pinagkakaabahan kumuha ako ng ballpen, lapis, at sketch book. Dinala ko na rin ang cellphone ko dahil baka tumawag si Klaus.

So far naman simula nang maghiwalay kami ni Raffa ay wala na siyang pakiramdam sa akin. Sana maayos lang siya sa Kempers.

Binuklat ko ang sketch book matapos kong buksan ang television. Sobrang tahimik kasi. Kinuha ko ang cellphone ko at nagscroll sa aking gallery. Gusto kong iguhit si Klaus. Nang makita ko ang isang picture niya na topless siya at basa lang katawan ay iyon ang napili kong iguhit.

Sa buong maghapon iyon lang ang ginagawa ko. Hinaplos ko ang aking ginuhit nang matapos ito. Half-body lang siya kasi iyon lang ang natapos ko buong araw. At dahil sa pagdu-drawing ko ay hindi ko na namalayan na malapit na rin palang gumabi.

Napagitla ako nang biglang magwala ang telepono ko sa tabi. Tumatawag si Klaus!

“Sweetheart?”

“Hello, Klaus!”

“What do you want for dinner? Dadaan lang ako. I don’t think I can cook for us tonight.”

“K-kahit ano na lang.”

“Are you sure, sweetheart?”

Napatingin ako sa telebisyon na kanina pang nakabukas. Bigla akong natakam nang makita ko ang kinakain ng mga bida roon.

“P-pizza na lang,” sagot ko kay Klaus.

“Iyan lang?”

“A-ano… fries din, coke, tapos, fried c-chicken na puro wings, at s-saka… iyong p-puting spaghetti?”

Rinig ko ang tawa nito sa kabilang linya.

“Carbonara?”

“I-iyan siguro…. basta p-puti ang sauce ng spaghetti.”

“Okay, sweetheart. See you later, okay? I love you!”

“I-ingat ka sa pag-uwi. Mahal din kita.”

Nang maibaba ko ang tawag namin ni Klaus ay niligpit ko rin ang kalat ko sa sala. Saglit akong humiga at pumikit sa sofa nang may nagdoorbell sa labas.

Nilabas ko ito sa pag-aakalang si Klaus na iyon kaso ganon na lang ang kilabot na naramdaman ko nang makita si Ma’am Klaria sa labas.

Mabilis kong tinulak pasara ang gate kaso hinarang na niya ang kamay dahilan para mapatigil ako.

“M-ma’am,”

“I’m not here para paalisin ka o paghiwalayin kayo ng anak ko, Zane. I’m just here… to talk to you.”

Wala akong magawa kung hindi ang papasukin siya sa bahay. Umupo siya sa isang single seater na upuan at nagde-kuatro. Kung ikukumpara ko itong si Ma’am Klaria ay para talaga siyang si Dao Ming Fang, iyong ina ni Dao Ming Si. Palaging seryoso ang mukha, istrikta at naka-angat ang ulo.

“I won’t beat around the bush, Zane. Nandito ako para sabihin sa’yo na…,” halos dumugo ang kamay niya sa higpit ng pagkakakuyom niya no’n. “Tinatanggalan ko na ng karapatan si Klaus sa kahit na anumang ugnayan niya sa amin—sa negosyo o sa pamilya namin. Anything related to De Costa… wala na siyang pakialam at hindi na rin ako mangingialam sa kanya.”

Nanlaki ang mga mata ko sa kanyang sinabi.

“M-ma’am Klaria—”

“He chose you over us… his own family he turned his back on, just for you,” may diing wika ni Ma’am Klaria. “I don’t know what you did to make my son this crazy for you, but take care of him, Zane.” May pinalidad niyang wika sabay tayo.

Humakbang siya tungo sa pinto kaya mabilis ko siyang sinundan. Tumigil siya nang magsalita  ako.

“M-ma’am Klaria h-huwag naman pong g-ganito… ayos lang p-po na hindi ninyo a-ako matanggap… b-basta si Klaus po…”

“Goodbye, Zane. This will be the last time I’ll see you. I just lost a son because of you!” May pait niyang sabi.

Bumagsak ang katawan ko sa sahig dahil sa panghihina. Bumaha ang luha ko sa aking pisngi na para bang tubig ito sa dam na nakawala.

Ito ba ang kapalit ng kasiyahan ko? Mali ba ang pagiging makasarili ko? Ito ba ang sinasabi ni Klaus na ipaglalaban niya ako kahit sa mga magulang niya? At what expense? Ang kanyang apilyedo? Ipinagpalit niya ang pagiging De Costa niya para sa akin?

“Klaus!” Iyak ko, parang may kumuyom sa aking dibdib dahil sa sakit nito.

Nagring na naman ang cellphone ko kaya pilit kong tinayo ang aking sarili. Kinuha ko ang telepono ko.

“Sweet—”

“B-bakit hindi mo sinabi s-sa akin?” Putol ko sa kanya.

“Zane, are you crying?” Nahimigan ko ang pagkakataranta niya sa kabilang linya.

“Bakit hindi mo s-sinasabi sa akin na tinanggalan ka na ng m-mana ng ina mo at sa p-pagiging De Costa mo? Klaus, n-nag-iisip ka ba habang—.”

“I chose you, sweetheart. It’s my decision, because you’re what I want. I want you, and that’s why I chose you. And yes, pinag-isipan ko talaga ito. Kahit pauli-ulit akong tanungin, ikaw at ikaw ang pipiliin ko.”

“Klaus,” halos bulong kong usal.

“Come on, sweetheart. I’m thirty-two years old. Just trust me on this one.”

Patuloy lang ako sa paghikbi.

“Baka p-pagsisihan ito, Klaus,” mahina kong ani.

“I will never, sweetheart. But first… answer me… did my mother ambush you again?”

Nalamon ko ang aking dila.

“Sweetheart,”

“Klaus,”

“She went there, didn’t she?”

“P-pinagsabihan niya l-lang ako…”

Narinig ko ang kanyang mararahas na pagbuga ng hininga.

“We’ll talk later, sweetheart. I will talk to my mother first.”

“K-Klaus!”

“For the last time, sweetheart. I love you. Wait for me, okay?” Ang huling sinabi niya bago niya ako babaan ng tawag.

Hindi ko alam kung ano ang ibig niyang sabihin doon sa huli niyang sinabi. Pero sa bawat minutong lumilipas ay mas nagiging aligaga ako rito sa bahay.

Hindi ako mapirmi at malakas ang kabog ng aking dibdib. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin niya sa kanyang ina pero kumakabog ng malakas ang dibdib ko.

Nang magring ang cellphone ko sa center table ay kaagad ko itong dinampot at sinagot sa pag-aakalang si Klaus iyon.

“H-hello?”

“Sir, kilala n’yo po ba si Mr. Klaus De Costa?”

Kumunot ang noo ko, boses ng babae ang nasa kabilang linya.

“O-opo.”

“Sir, makakapunta po ba kayo rito ngayon sa ospital? He was rushed here, sir, after being involved in an accident along Marco St.. It was a hit-and-run, sir…”

Marami pang sinabi ang nasa linya ngunit parang may nagring sa tenga ko na siyang nagpabingi sa akin. Wala na akong ibang naririnig kung hindi ang malakas na kabog ng dibdib ko. Sinundan naman iyon ng panginginig sa buong katawan ko bago ako nawalan ng lakas.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 31

Chapter 31

Zane’s Pov

Hindi ko alam kung papaano ako nakarating ng ospital. Lutang ako sa lahat at ang tanging laman lang ng isip ko ay si Klaus. May tumawag sa aking nurse na na-aksidente raw ang boyfriend ko, hit-and-run daw. Hindi ko alam kung gaano ito kalala pero iniisip palang ang posibleng lagay ni Klaus ay nahihilo na ako.

Lakad takbo ang aking ginawa upang makarating sa emergency unit. Napalinga-linga ako dahil sa lawak ng lugar. Idagdag pa ang minu-minutong mga nars na nagtatakbuhan at tunog ng mga stretchers na nakakadagdag sa kaba at pag-aalala ko.

Pinagpapawisan ako pero anlamig ng aking kaloob-looban. Tanging cellphone ko lang ang dala ko ngayon at ni hindi ako nakapagbihis dahil nang maka-recover ako mula sa shock ay dumeretso na ako rito. Kanina binigay sa akin ang na-recover na gamit mula sa sasakyan ni Klaus.

Ang pangamba ko kanina kay Ma’am Klaria, ang pag-aalala ko sa pag-uusap nilang muli ni Klaus ay napalitan ng kaba, takot, at pag-aalala ko sa aking nobyo.

Napatalon naman ako nang pabalang na bumukas ang malalaking glass na sliding door ng isang emergency room. Lumabas mula doon ang doktor na naka-scrub.

“Ikaw ba ang pamilya ng lalaking na-involve sa hit-and-run?” Deretsong tanong ng doktor sa akin.

Wala sa sarili akong napatango. Nalulula pa rin ang mga pangyayari. Ang bilis at halos hindi pa ito nag-sink in sa aking isip.

“Sir, the patient had a severe head trauma. Kailangan namin siyang i-CT scan dahil may possibility of intracranial hemorrhage ang patient.” Pagpapatuloy ng doktor.

Para akong naputolan ng dila dahil hindi ko magawang magsalita. Tila ba tumigil ang lahat sa paggana ang buo kong katawan at hindi ako makabuo ng sasabihin. Nakatingala lang ako sa doktor habang nagsasalita siya.

“Sir? Sir, are you listening?”

Napapitlag ako. “A-ah, o-apo. Um, m,maliligtas n’yo n-naman po s-siya, di ba?” Doon na nag-crack ang boses ko at bumuhos na naman ang luha ako.

“Sir, we’re doing everything we can. But we need consent for an emergency craniotomy if the CT confirms a bleed. Kailangan ko kaagad makausap ang immediate family ng pasyente kayo naman po iyon, tama? Kaano-ano ninyo ang pasyente?”

Tumango ako kahit na hindi ko na maintindihan ang iba pa niyang sinabi sa akin.

“B-boyfriend po a-ako. Wala p-po rito a-ang p-pamilya niya. A-ako na lang, doc! Partner niya naman ako—ako ang n-nandito!” Desperado kong saad.

Umiling ang doktor. Mukhang na-dismaya.

“I’m sorry, sir, pero by law, kailangan namin ng consent mula sa legal next of kin. Kahit gusto kong makinig sa’yo, hindi pwede. Please, tawagan mo kaagad ang pamilya niya. Critical na ang lagay ng pasyente.” Matigas niyang untag, may simpatiya sa kanyang mga tingin sa akin.

Narinig ko ang malakas na beep ng monitor mula sa loob ng room. May nars na lumabas, bakas sa mukha nito ang panic pero nanatiling kalmado ang boses.

“Doc, blood pressure dropping! 80/50. Heart rate tachy, 140,” ani ng nars.

Mabilis na bumaling ang doktor sa kanya. “Push one liter normal saline, prepare mannitol, 20 grams IV stat. Let’s control the intracranial pressure. Move him to CT immediately,” sabi pa ng doktor at pumasok sa loob ng room.

Sumunod ako sa doktor sa loob kaso lang hinarangan ako ng nars. Inilingan niya ako.

“Doc, p-pakiusap po! A-ako po ang p-partner n’ya, hindi p-pa ba sapat i-iyon? Ako n-na lang a-ang pipirma!”

Saglit na tumigil ang doktor at bumaling sa akin. Umigting ang kanyang panga at dahan-dahan na umiling sa akin.

“I understand how you feel, sir. Pero kailangan natin sundin ang protocol. Kung dumating ang pamilya niya late at hindi tayo nagkaroon ng consent, pwede tayong mapanagot legally. Please, makipag-ugnayan ka sa kanila kaagad. Every minute counts,” banayad niyang sabi pero firmness sa kanyang tono.

Kita ko ang pagtulak ng stretcher palabas upang dalhin si Klaus sa CT scan room. Halos maduwal ako nang makita ko ang daming dugo sa ulo nito at damit.

Kinuha ko sa aking bulsa ang cellphone ni Klaus na binigay ng nars kanina sa information desk. Binuksan ko ito at bumungad sa akin wallpaper niya na kaming dalawa. Ito iyong larawan na nakahalik ako sa pisngi niya at sa kabilang mukha ay iyong face paint ko.

Una kong hinanap ang number ni Bateson at tinawagan ito kaso hindi ko siya ma-contact. Nakailang tawag ako kaso wala talaga. Wala akong ibang choice kung hindi ang tawagan ang kanyang ina. 

Naka-ilang ring lang at may sumagot kaagad doon.

“I told you, Klaus, na kahit na ano pa ang gawin mo—hinding-hindi—”

“M-ma’am,” putol ko rito.

“Who is this?” Tumaas ang boses nito.

“S-si Zane p-po ito.”

“I’ll drop this—”

“Ma’am,  s-saglit po!” Sapaw ko sa kanya. “Ma’am nandito po si Klaus sa ospital. N-nasangkot po siya sa a-aksidente kanina… kailangan… k-kailangan po kayo r-rito. Kailangan p-po ng consent n-ninyo para sa e-emergency craniotomy.”

Tila nag-pause ang nasa kabilang linya.

“Papaano kung ayaw ko?”

“M-ma’am, please p-po. N-nagmamakaawa po ako sa i-inyo.”

“Una niya kaming tinalikuran para sa’yo—”

“G-gagawin ko p-po lahat, Ma’am. Gagawin ko po l-lahat ng iuutos n-ninyo… p-pumunta lang po kayo rito.” Nanginginig ang kamay ko kaya naman dalawang kamay ko na ang gamit sa paghawak ng cellphone mapirmi lang ito.

Rinig ko ang marahas nitong paghinga. “Papaano kong sasabihin ko sa’yong lumayo ka sa anak ko? Are you willing to do it?” May panghahamon sa kanyang boses.

“M-ma’am,”

“Ayaw ko nang magpaligoy-ligoy, Zane. Kung ayaw mo, hindi ako pupunta d’yan. Kung willing kang layuan ang anak ko… pupunta kaagad ako d’yan.”

Napaupo na lang ako sa labas ng emergency room. Umiyak ako na parang bata na walang malalapitan. Walang masasandalan. Walang mapagkukunan ng lakas. Para akong tinalikuran ng mundo sa puntong iyon.

“Si… s-sige po.”

---

Napatayo ako nang makita ko si Ma’am Klaria kasama ang dalawang bodyguard nito. Mabibilis ang kanyang hakbang at umi-echo ang tunog ng kanyang takol sa bawat hakbang niya. Malamig ang kanyang ekspresyon kaso hindi no’n matatabunan ang pag-aalala niya.

“Ma’am, m-mabuti po at dumating k-kaagad kayo. S-salamat po. U-um, mukhang n-nasa loob p-pa po ang d-doktor. Kanina po… d-dinala si Klaus sa CT s-scan room. P-please, kausapin niyo a-agad ‘yong doktor.” Salubong ko kay Ma’am Klaria.

Hindi niya ako pinansan. Patang hangin lang ako sa harapan niya.

Nakataas lang ang kanyang noo sa akin at hindi nagsalita. Ilang sandali lang ay lumapit iyong doktor na kumausap sa akin kanina. May dala na siyang chart ngayon at seryosong-seryoso ang mukha. Hinarap niya si Ma’am Klaria at ako naman ay nasa likod lang.

“Kayo po ba ang immediate family ni Mr. De Costa, Ma’am?”

“Yes, ako ang mother niya, dok. Ano na’ng nangyayari sa anak ko?” Firm na sagot ng ina ni Klaus.

“Okay, first off—I’m Dr. Samaniego. I specialize in trauma surgery.” Mabilis na pakilala ng doktor. Tumango lang si Ma’am Klaria. “Ma’am, your son sustained a severe head trauma due to a hit-and-run accident. His CT scan shows a large epidural hematoma on the right temporal lobe. That means may significant bleeding inside his skull, and it’s putting pressure on his brain.”

Malakas ang naging singhap ni Ma’am Klaria. Napahawak siya sa kanyang dibdib.

Wala akong maintindihan. Basta ang alam ko mukhang napuruhan bahagi ng utak ni Klaus. Nakuyom ko ang aking kamay.

“Kailangan nating magperform ng emergency craniotomy,” pagpapatuloy ng doktor. “Bubuksan po namin ang bahagi ng skull para ma-evacuate ang hematoma and relieve the intracranial pressure. If we don’t operate immediately, there is a very high risk of brain herniation and death.” Litanya ng doktor.

“Oh my god, Klaus!” bulong ni Ma’am Klaria. “Doc, what about the chance na maka-survive siya?”

Humingang malalim ang doktor. “There are significant risks, Ma’am. He may survive with surgery, but complications such as infection, seizures, or even permanent neurological deficits are possible. Without surgery, however, he has almost no chance of survival. We need your consent right now.”

Nangapa ako sa dingding dahil para akong niyanig dahil sa huling sinabi ng doktor. Ganon kalala ang sitwasyon ngayon ni Klaus.

Narinig ko ang singhap ni Ma’am Klaria na nasundan ng iyak nito. Tumango si Ma’am Klaria sa doktor. Ako naman ay tahimik lang kasi wala naman ako magagawa. Wala akong maitulong sa oras na ito. Ang useless ko!

“Gawin niyo na, Doc… please! Gawin niyo lahat para mailigtas ang anak ko,” putol-putol na saad ni Ma’am Klaria dahil sa kanyang luha.

Tumango ang doctor kay Ma’am Klaria. “Thank you, ma’am. Please sign here for the surgical consent. We will bring him to the operating room immediately.”

Kahit nanginginig ay kinuha ni Ma’am Klaria ang ballpen. Hinawakan ng dalawang bodyguard iyong chart at pumirma siya. Binalik niya ito sa doktor. Binigyan nito ng reassuring na tingin si Ma’am Klaria at sinilip din ako ng doktor. Tumango siya sa akin bago siya tumakbo tungo team niya.

“OR is prepped? Notify anesthesia, prepare blood products for transfusion, and page neurosurgery team stat. We’re moving in five minutes!” anunsyo niya sa kanyang team.

Maghihintay sana ako sa labas ng operating room ngunit kumulo na ang t’yan ko. Doon ko lang naalala na wala pa pala akong hapunan. Lumabas ako ng ospital at hahanap na sana ng makakainan nang may humila sa aking magkabilang braso!

Pumiglas ako sa hawak nila sa akin pero nang makita ko kung sino ito ay natigilan ako. Ang mga bodyguard ni Ma’am Klaria!

“S-saan ninyo a-ako dadalhin?” tanong ko kahit may kutob na ako kung bakit nila ako hinuli.

“Tumahimik ka na lang,” wika ng isang bodyguard.

Dinala ako sa harap ng ospital—sa may waiting shed. Nakatayo na si Ma’am Klaria roon at mukhang ako talaga ang hinihintay.

Isang kumpas lang niya sa kamay ay umalis na ang dalawa security niya.

“Akala ko klaro na sa’yo ang naging pag-uusap natin sa cellphone, Zane?” Ang istriktang bungad ni Ma’am Klaria sa akin.

T-in-ap niya ang paa sa sementong kinatatayuan namin.

“I want you gone, Zane. Away from my son, away from any De Costa. Kahit kay Deanna o kay Bateson o kahit sa mga apo ko. Umalis ka na!” Rinig ko ang paghasa ng kanyang ngipin sa isa’t isa dahil sa riin ng kanyang pagkakasabi.

“M-ma’am… alam k-ko naman p-po ang sinabi ko sa inyo k-kanina. Pero p-pwede po bang… hintayin ko m-munang m-matapos ang o-operation—”

“No! Gusto kong umalis ka ngayon din. Huwag mong hintayin maubos ang pasensya ko sa’yo, Zane.”

Pinalis ko ang luhang lumandas sa aking pisngi. Nilakasan ko ang aking loob na salubungin ang mga matatalim na titig niya.

“I-ito na po ang h-huli, Ma’am. Sana p-po p-pagbigyan ninyo ako—”

“Hindi mo pa rin ba naiintindihan ang mga nangyayari, Zane? Just how dumb are you? Hindi mo ba naisip na hindi ito mangyayari kung hindi dahil sa’yo? Nagalit sa akin ang anak ko dahil sa’yo! Tinalikuran niya ang pagiging De Costa dahil sa’yo! At ngayon… naaksidente siya dahil sa’yo! Ano ba ang mahirap intindihin doon, ha?”

Napayuko ako. Malalaki ang butil ng luha na umaagos mula sa aking mata.

“Malas ang dinala mo, Zane. Kung hindi ka dumating sa buhay ng anak ko… hindi sana ito mangyayari. Kung hindi ka lang nakipagbalikan sa anak ko at lumayo ka nalang… none of this will happen. Everything is your fault! Have some shame and leave my family alone!” Pagkatapos iyong sabihin ni Ma’am Klaria ay iniwan niya ako.

Nanlamig ako.

Kasalanan ko ba talaga ang lahat? Kaya ba nasa kritikal ang kalagayan ngayon ni Klaus dahil sa akin? Dapat bang umalis na lang ako? Dapat bang… hindi ko na lang minahal si Klaus?

Bumaling ako sa matayog na gusali ng ospital. Gusto ko muling pumasok doon. Gusto ko muling makiusap kay Ma’am Klaria ngunit naalala ko ang mga sinabi niya sa akin.

Tumingala ako, umaasa na sana ay humupa na itong luha ko kaso hindi. Natutop ko ang dibdib ko na naninikip ng husto.

Madilim ang ang kalangitan. Wala akong nakikitang kahit na isang bituin. Tulad ng bituin na walang mga bituin nangangapa ako kung ano ang gagawin ko ngayon at kung saan ako magsisimula na wala si Klaus.

Hahakbang na sana ako nang maramdaman ko ang pagyanig sa aking paligid. Napahawak ako sa pinakamalapit na haligi ng waiting shed. Luminga ako dahil akala ko lumindol ngunit napagtanto kong hindi naman nagpanic ang mga tao.

Umikot muli ang paningin ko kaya pinikit ko ang aking mata.

Parang may tumawag sa akin pero pumunting na ang tenga ko. Tanging ang matalis na tinig na lang ang pumuno sa aking tenga.

A-anong nangyayari sa akin?

Humilab ang t’yan at akala ko babagsak ako sa semento nang may yumakap na kamay sa aking baywang.

“Zane? Zane!?”

Sinikap kong imulat ang aking mata ngunit malabo na ang aking paningin. Hindi ko na makilala ang mukha niya dahil sa panlalabo ng aking mga mata—sa luha at sa pagkahilo.

“Zane!”

Kita ko ang pagbukas at tikom niya sa kanyang bibig at gusto ko mang magsalita ngunit hindi ko na maibuka ang bibig ko. Kung ibubuka ko man ito ay hangin na lang ang lumalabas sa bibig ko. Ilang sandali lang ay unti-unti na akong nawalan ng kamalayan sa aking paligid!

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 32

Chapter 32

Zane’s Pov

Nagkamalay ako na may nag-uusap pero hindi pamilyar sa akin ang boses ng babae at pero ang lalaki ay nakikilala ko. May naaamoy rin akong antiseptic. Nang may sapat na akong lakas upang imulat ang aking mga mata ay bumungad sa akin ang puting paligid. Sa unang mulat ko ay malabo pa ang aking mga nakikita. Kinusot ko muna ng ilang sandali ang aking mata bago ko ito muling minulat. At sa pagkakataong iyon ay malinaw na ang aking paningin.

Narinig ko ang pagsara ng pinto kaso abala ang aking mata sa paglibot nito sa loob ng silid.  May IV stand, monitor, oxygen supply sa tabi at iba pa na hindi ko na alam. Nagbaba ako ng tingin sa aking sarili at doon ko nakita na nakapang-hospital gown ako at may IV nakatusok sa isa kong kamay.

“Zane!”

Nakuha ng boses lalaki ang aking atensyon. Laking gulat ko nang lingunin ko ito at nakita kong si Franco Chua iyon. Malalaki at may urgent ang kanyang hakbang na tumungo sa akin.

“Mabuti at nagising ka na. Tatawagin ko muna ang doktor mo…”

“Franco, s-saglit.” Pumagitna ako sa kanyang pagsasalita.

Bumangon ako sa kama at inalalayan niya naman ako. May silya sa tabi kaya hinila niya ito naupo sa tabi ko. Pinakatitigan ko siya.

Disheveled ang kanyang buhok na itim at nakatuon lamang sa akin ang kanyang mga nanunukat na mata. Unlike dati na laging may kung anong pagnanasa ang mga tingin niya sa akin. Ngayon ay tila awa at pagmamalasakit na lang ang nando’n. 

“I-ikaw ba ang n-nagdala sa akin dito sa o-ospital? Sa Aljazar Medical Hospital b-ba tayo?” tanong ko sa kanya.

Marahan siyang tumango sa akin.

“Oo, dito na lang din kita dinala kasi nawalan ka ng malay sa labas. Akala ko namanalik-mata lang ako nang may makita akong tao sa waiting shed. I called you many times, but you didn’t respond. Lumapit na ako sa’yo at muntik ka ng bumagsak sa semento.” Pagkuwento ni Franco.

“S-salamat, Franco… pero a-anong oras n-na?”

“It’s already nine in the morning, Zane.”

Mahina akong tumango sa kanyang sagot. Lumunok ako at binaling ang tingin sa aking kamay. Pinaglalaruan ko ang aking daliri. Unti-unting namuo ang mga luha sa aking mata nang bumalik sa aking isipan ang mga nangyari.

Bumaling ako kay Franco. “F-Franco kailangan ko n-nang lumabas. G-gusto kong k-kamustahin si Klaus at kung n-naging successful ba ang o-operation…”

Mabilis siyang tumayo at dumaluhong sa akin. Hinawakan niya ang kamay ko bago mariing umiling.

“Zane saka na.” Pagtigil niya sa akin.

Kinuha ko ang kamay niya at nanlilisik ang mata ko sa kanya.

“H-hindi mo ako n-naiintindihan, Franco! Boyfriend ko si Klaus, partner k-ko siya at na-aksidente siya k-kagabi! In-operahan siya kagabi at g-gusto kong malaman k-kung maayos na ba s-siya. Naging maayos b-ba ang operasyon at kung n-nasaan na siya n-ngayon!” Paghi-histerya ko sa harapan niya.

Tumango-tango siya sa akin.

“Alam ko. Alam ko, Zane. Alam ko na na-aksidente siya at nandito sa AMH (Aljazar Medical Hospital) pero kailangan mo ring isipin ang kalagayan mo!” Pagalit niyang saad sa akin.

“Bakit ka ba n-nangingialam!? Sino k-ka ba?” Singhal ko sa pagmumukha niya. “At sino i-iyong kausap m-mo kanina ha?”

Malalim ang naging lunok niya. Kumurap ang kanyang mga mata sa akin.

Bakit bigla siyang nagkakaganito sa akin? Tinulungan niya lang naman ako pero sobra-sobra na yata ito eh. Nakikialam na siya sa akin.

Kung concern naman siya sa akin ay hindi ko alam kung bakit! Naging kustomer ko lang naman siya. Nagka-ayos na rin kami no’ng huli kaming nagkita. Wala akong maisip na dahilan kung bakit umaakto siyang ganito ngayon!

“N-narinig mo?” Garalgal niya.

“Hindi k-klaro ang boses n-ninyo! Pero alam kong may k-kausap ka!” Asik ko sa kanya. Nanggagalaiti na ako sa kanyang pagmumukha.

Bumuga siya ng isang marahas na hininga. Pabagsak siyang napaupo.

“Zane, alam kong wala akong karapatan. I know that you’re just concerned about your boyfriend, but please. Hintayin mo muna natin ang doctor na tumingin sa’yo. Can we?” Pagod niyang untag.

“Bakit k-kailangan pa? Maayos na n-naman ako. Wala lang a-akong kain kagabi k-kaya nagkaganon ako. P-pwede na nga itong k-kunin eh.” Sulyap ko sa IV na nakasabit sa akin.

Akmang sasalungatin na naman ako ni Franco nang bumakas ang pinto. Pumasok ang isang doctor at may nars na sumunod sa kanya.

Tumayo si Franco at tumungo sa isang sulok.

Nakahinga ako nang maluwag.

“D-doc, maayos na p-po ako. Pwede n-na pong tanggalin i-itong IV. At pwede po b-bang lumabas na ako? Kailan k-ko pong puntahan ang b-boyfriend ko.”

Bumuntong-hininga ang doktor. Nilagay niya sa kanyang bulsa ang kamay. Saglit niyang tinapunan ng tingin si Franco sa tabi.

“Aren’t you aware of what’s happening to your body, Mr. Delgado? May kakaiba ka bang nararamdaman sa katawan mo? Also, kailangan mong ubusin ang gamot mo because  you were rushed here by your friend. Stress ka at walang kain, kailangan manumbalik ang lakas mo,” mahinahon ngunit may istrikto niyang untag sa akin.

Unti-unting kumunot ang noo ko sa doktor. Tumingin naman ako sa nars na malimit ang ngiti sa akin. Huli kong tiningnan si Franco pero nagsasalubong lang ang kanyang kilay at nakikinig sa doktor.

“A-anong ibig n-ninyong sabihin, doc? N-nahilo lang po ako k-kagabi kasi wala akong h-hapunan.” Katwiran ko naman.

“Aside from that,” sunang tanong ng doktor sa akin.

“H-hindi kita m-maintindihan, doc.”

Kinuha niya ang chart na nasa nars. Huminga muna siya nang malalim. Tiningnan ng doktor ang kasama niyang nars na siyang may bitbit no’ng chart kanina.

“Positive po ang resulta, doc,” ani ng nars sa doktor.

Positive?

Saan ako positive?

Wala naman ako bisyo… p-pero baka…

“Mr. Delgado, we ran a few test from you.” Nag-pause ito ng ilang sandali. “Kaya kita tinanong kanina kung may iba ka pa bang nararamdaman sa katawan mo kasi may natuklasan kami sa isang resulta na aming isinagawa.” Pagbibitin niya naman.

M-may sakit ako?

Nagkasakit na ba ako dahil sa trabaho ko?

“Mr. Delgado, you’re pregnant.”

“P-po?”

“You’re a bearer, a very rare case ng ilan sa mga kalalakihan—”

Itinaas ko ang kamay ko sa doktor. “A-alam ko naman po i-iyan, doc.”

Ngumiti  siya. “Then, that’s good. You had an unprotected sex kaya ka nabuntis. I know this might be a shock, lalo na’t hindi ka kumakain at lagi kang stressed. Pero kailangan mo nang mas maging maingat—hindi lang para sa sarili mo, kundi para din sa baby mo.”

Bumagsak ang mata ko sa aking t’yan. Para akong nabikig sa aking nalaman, hindi ko makapagsalita. Hindi ako makapaniwala.

“Hindi ko po alam… wala a-akong naramdaman na k-kakaiba.” Wala sa sarili kong saad sabay angat ng aking ulo sa doktor.

May pag-uunawa niya akong tinanguan. “That happens sometimes, lalo na sa early stage. But now, we need to prioritize your health. We’ll run some more tests, check the baby via ultrasound, and then I’ll refer you to an OB-GYN for further care. For now, relax ka lang. Nandito kami para tulungan ka.”

Hawak ang kamay na may lV, napapikit na lang ako upang pigilan ang mga luha. Ngunit may sarili yata silang isip at kumawala sila. Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin. May boyfriend ako pero na-aksidente at nag-aagaw buhay. Mag-isa na lang ako ngayon! Ano nang mangyayari sa akin?

Si Ma’am Klaria… pero hindi niya ako tanggap. Anong gagawin ko ngayon dito?

I-ipapakuha ko ba ito? Iyan lang ba ang option sa akin ngayon? Papaano ko ito bubuhayin? Palalakihin? Hindi ko alam. Wala akong alam! Natatakot ako!

Nang mawala ang doktor ay saka lang kumawala ang aking boses. Humagulhol ako at pinakawalan ang aking boses.

Umalingawngaw ang aking boses sa loob ng silid.

“Zane,” may bisig na yumakap sa akin—si Franco! Kumapit ako sa kanyang braso na para bang doon ako kumakuha ng lakas at umiyak. “Sshh, hindi makakabuti ito sa’yo, Zane. Buntis ka at alalahanin mo ang bilin ng doktor kanina.”

Umiling ako. Sumisinok akong tumingala kay Franco. Pinalis ko ang aking luha pero ayaw nilang tumigil!

“F-Franco, tulungan m-mo ako.” Nakikiusap kong untag sa kanya. Hinawakan ko ang aking t’yan. “F-Franco, i-ipapa-abort ko ito.” Nagpapanic kong patuloy.

“Zane!” sigaw niya sa akin sabay alog sa aking balikat. “Have you gone mad? Zane, ikaw ang kahuli-hulihang taong maiisip ko na gagawin ang bagay na iyan! Abortion? Hinintayin mo muna ang opinyon ni Klaus De Costa.”

Nanginig ang mga kamay ko—ang buo kong katawan.

“H-hindi mo kasi ako n-naiintindihan, Franco! Nag-aagaw buhay n-ngayon si Klaus at… a-at hindi ako t-tanggap ng nanay niya! K-kagabi… nakita mo a-ako sa may w-waiting shed, di ba? Kinausap a-ako ni Ma’am Klaria doon, p-pinapalayo na niya ako s-sa kanila lalo n-na kay Klaus. H-hindi niya ako m-matanggap kasi ulila, w-walang pinag-aralan, mahirap, at bayaran!” Tumalsik na ang laway ko kakasigaw. Namamaos ako at hinihingal.

“Calm down, Zane.”

Papaano ako kakalma ngayon? Siguro nga… kung nandito si Klaus ay kakayanin kong magkaroon ng anak pero wala. Wala si Klaus ngayon sa tabi ko at lumalaban sa buhay niya.

“Kumalma ka muna. You rest at pag-isipan mo munang mabuti ang mga desisyon mo. Huwag kang magpadalus-dalos!”

Pinahiga ulit ako ni Franco sa kama. Pilit niya akong pinapakalma.

“G-gusto kong lumabas.”

Pagod niyang nagbuga ng hangin. “Lalabas ka naman talaga. Hintayin lang natin maubos iyong IV mo.”

Lumabi ako. “Gusto k-ko lang naman maki-balita t-tungkol kay Klaus. At g-gusto ko rin siyang m-makita.” Emosyonal kong saad.

Pumalatak siya. “Magpahinga ka. Ako na ang magtatanong sa labas tungkol sa boyfriend mo.” Pag-aalo niya sa akin.

Tiningnan ko siya. Pairap siyang tumango sa akin.

“Just promise na hindi ka lalabas o gagawa ng kung ano.”

Lumalabi akong tumango sa kanya. Ilang sandali lang ay tumayo siya sa kinauupuan niya at dahan-dahan na umalis. Mukhang hindi siya naniniwala sa akin.

Humihikbi na lang ako habang naghihintay ng balita mula kay Franco. Medyo natagalan ito kaya naman bumangon ako mula sa pagkakahiga.

Wala sa sarili akong napahawak sa aking t’yan. May… nabuo talaga sa mga pagtatalik namin ni Klaus pero ngayon ko pa talaga nalaman ito. Kung sana lang… maaga ko itong nalaman ay baka… baka iba ang nangyari at wala kami ni Klaus sa ospital.

Hinaplos ko ang patag kong t’yan. Abortion. Kaya ko ba talagang gawin siya? Kaya ko bang ipakuha na lang itong munting buhay na unti-unti nabubuhay sa loob ko? Ito ang magiging anak ko—anak namin ni Klaus. Makakaya ko ba itong ipakuha?

Umiyak ako. Muling tumangis.

Hindi ko kaya. Ayoko pala. Ayokong ipakuha ito.

“S-sorry. Sorry!” Hagulhol ko.

“Zane?”

Mabilis kong pinunasan ang luha sa aking pisngi ng pumasok si Franco.

“Bakit ka umiiyak?” Busisi niya kaagad sa akin. Bumaba ang mata niya sa kamay ko na nasa t’yan ko. “Masakit ba ang t’yan mo? Shall i call the doctor…?”

Pinilig ko ang aking ako.

“W-wala,” sagot ko sa kanya. “K-kumusta? Nalaman mo b-ba kung nasaan s-si Klaus? K-kumusta na raw a-ang kalagayan nito?”

Hinila niya ang upuan at umupo. “Nasa ICU na raw. The operation was successful but kailangan ng close monitoring sa lagay niya.”

Akmang bababa ako nang awatin na naman ako ni Franco.

“Gusto ko s-siyang makita.” Nakikiusap kong untag.

Hapo siyang bumuga ng hangin sa ilong. Parang napapagod na siya sa akin.

“Pero ikaw na ang nagsabi na pinapalayo ka ng ina niya, di ba? Zane, please reconsider your decisions. Kanina lang gusto mong… ipa… ipa-abort ang pinagbubuntis mo.”

“H-hindi na… hindi ko n-na ipapakuha i-ito.”

Bumilog ang mata niya. Di niya yata inaasahan ang pagbabago ng isip ko.

“Are you certain?”

Tumango ako sa kanya.

“That’s good. Samahan na kita sa room ng boyfriend mo.”

“Teka, w-wala ka bang g-ginagawa? Bakit ka nga pala n-nandito sa ospital? Huwag m-mong sabihin na n-napadaan ka lang?”

Tumawa siya. “Believe it or not…” umigting ang panga niya. “Dito rin na-admit ang papa ko. Kaya kita nakita kagabi kasi bumisita ako sa kanila rito.” May pait sa kanyang boses.

Ewan ko kung anong klaseng relasyon meron sila ng kanyang ama pero mukha yatang hindi iyon maganda.

Si Franco ang nagtulak sa aking IV stand. Ayaw ko na siyang abalahin pa pero nag-insist siyang samahan ako. Tinulak ko pa siya na puntahan ang kanyang ama kaso nagmatigas siya.

“Ayan na ang room niya,” turo ni Franco sa isang private room bago pa man kami makalapit dito.

“S-sige… ako n-na ang lalapit d-doon,” ani ko sabay hawak sa IV stand.

“Dito lang ako,” pagmamatigas niya. 

Tinanguan ko lang siya kasi matigas ang ulo nito.

Habang papalapit ako sa kwarto ni Klaus ay malakas ang kabog ng aking puso. Baka ay dahil lang ito masaya ako na successful ang operasyon niya.

Ngunit hindi ko pa aabot ang busol ng pinto nang matanaw ko mula sa maliit na transparent glass ang nasa loob ng kwarto.

Natulos na ako sa aking kinatatayuan. May mga nakapalibot kay Klaus na mga monitor at mga tubo. Pero ang nakapagpatigil talaga sa akin ay ang babaeng nasa gilid niya at hawak nito ang kamay ni Klaus.

Umiiyak ang babaeng nasa late twenties yata at mukhang kinakausap ang walang malay na si Klaus.

Napaatras ako. Kusang lumandas ang mga luha ko sa aking pisngi. Akmang tatalikod na ako nang may dumating sa harap ko—si Ma’am Klaria!

“What are you doing here?” Mariin at dahan-dahan niyang untag.

“M-ma’am.” usal ko sabay punas sa luha ako.

“What a nerve you have, Zane!” Pinasadahan niya ako ng tingin. “Ano ito? Nagpa-admit ka rin dito para ma-monitor mo rin ang anak ko?”

Umiling ako sa kanya. Parang nalunok ko na ang aking dila dahil hindi ako makapagsalita sa harapan niya. Gusto kong sabihin sa kanya na buntis ako. Kasi naalala ko ang sinabi ni Deanna na tinanggap siya ni Ma’am Klaria nang mabuntis siya kay Dalia pero… napatingin ako sa loob ng kwarto ni Klaus.

“You see that? That’s Quincy, Klaus’s beloved ex-girlfriend. Now she’s a successful corporate lawyer at a big company. They look lovely, don’t they?”

“M-ma’am,” akmang hahawakan ko na sana ang kanyang braso upang makiusap ulit ngunit winaksi na niya ang kamay ko. Malakas ang kanyang pagkakawaksi sa akin kaya naman na-out of balance ako.

Awtomatik na lumapid ang kamay ko sa aking t’yan na para bang mapu-protektahan no’n ang aking pinagbubuntis sa kung anuman ang mangyari. Hinihintay ko ang pagbagsak ko sa sahig nang may sumalo sa aking baywang. Si Franco.

“Ma’am, you don’t have to be so harsh with Zane!” si Franco.

Ngumisi si Ma’am Klaria. “Oh, who are you? Ikaw na ba ngayon ang lalaki niya?” Panunuya ni Maam Klaria. Rinig ko ang paghasa ng ngipin ni Franco sa likod ko. “I’m not surprised. Once a whore, always a whore—”

Nalunok ni Ma’am Klaria ang kung anuman ang susunod niyang sasabihin nang lumagapak na sa kanyang mukha ang palad ng isang babae!

“Don’t you dare insult my son like that, witch!”

“Who are—”

Naputol muli si Ma’am Klaria nang sampalin ulit ng babae ang kabilang pisngi ni Ma’am Klaria.

“The first one is for insulting my son, and the second one is for pushing him.” Madiin niyang sabi kay Ma’am Klaria na parang nagka-blush on dahil sa kambal na sampal!

“T-tita,” usal ni Franco na nakahawak pa rin sa baywang ko.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 33

Chapter 33

Zane’s Pov

Hindi ko alam kung saan ako dadalhin nina Franco at no’ng babae at isang lalaki na tingin ko’y nasa early fifties na yata; iyong babae ay mukhang bata pa naman kaso tita ang tawag ni Franco sa kanya. At siya rin iyong tumawag sa akin na ‘son’!

Ewan ko kung pinaglalaruan lang ba ako no’n ng aking imahinasyon pero ang klaro naman sa pandinig ko.

Pagkatapos sampalin no’ng ginang si Ma’am Klaria ay umalis kami roon. Bumalik kami saglit sa room kung saan ako nagising at nang binalikan ako ng doktor ay d-in-ischarge na ako.

Naguguluhan ako. Lito sa mga nangyayari pero walang lumalabas ni isang kataga sa aking bibig. Hanggang ngayon ay na-sorpresa pa rin ako na nasampal si Ma’am Klaria pero hindi niya kami hinabol o nag-react pa.

Si Franco ang driver tapos iyong lalaki naman ay nasa tabi niya. At iyong sumampal kay Ma’am Klaria ay nasa tabi ko. Sa buong byahe namin ay walang nagsasalita pero ramdam ko ang bigat ng atmosphere sa loob ng kotse. Si Franco ay panay ang sulyap sa akin dito sa backseat.

Pumasok ang kotse sa gate at doon ako tumingin sa labas. Tinahak ng kotse ang sementadong drive way at kasabay no’n ang unti-unting pagbuka ng aking bibig.

Laglag ang aking panga dahil lawak at laki ng bahay na aming tinigilan. Lumabas na sila sa kotse pero nanatili ako sa loob ng sasakyan ni Franco.

Anong ginagawa namin dito? Bakit ako nandito? Bakit ba nila ako dinala rito?

Nagsimulang mag-iba ang tibok ng puso ko. Ang daming nangyayari ngayon na hindi ko alam—hindi ko masundan. Ni hindi pa ako nakaka-recover sa pagka-disgrasya ni Klaus. Tapos sinundan iyon ng balitang… buntis ako. At ngayon may biglang umeksena at inangkin niya akong anak.

Bumukas ang pinto sa tabi ko—pinagbuksan ako ni Franco.  Nilahad niya ang kamay sa akin. Hindi ko muna iyon tinanggap. Tiningala ko siya na may malaking katanungan sa aking mga titig sa kanya.

“Tara na,” aya ni Franco sa akin.

Matigas akong umiling sa kanya.

“A-ayoko!”

“Zane,”

“Franco, h-hindi ko s-sila k-kilala!” Tukoy ko sa mga kasama namin kanina rito sa kotse. “Bakit m-mo ba kasi a-ako dinala r-rito? Ihatid m-mo na lang a-ako sa s-sakayan, Franco, at ako n-na ang maghahanap n-ng matutuluyan k-ko.”

Dumiin ang mga titig ni Franco sa akin. Tumuwid siya sa kanyang pagkakatayo at luminga saglit.

“The old man… he’s the one I told you about—my father. Siya ang na-admit sa AMH kaya ako nando’n sa ospital.” Paliwanag niya sa akin.

“Ang b-babae? Bakit… b-bakit niya s-sinampal si Ma’am Klaria? At… b-bakit niya ako t-tinawag na anak? A-ano iyon? Tita mo s-siya, di ba? K-Kapatid ng p-papa mo?” Pagpapaulan kong tanong sa kanya.

Huminga siya ng malalim. “She’s not my mother. Matagal nang wala ang mama ko, Zane. She’s my step-mom. At kung gusto mong… malaman ang mga sagot sa mga tanong mo sa ’kin. Sumama ka. Pumasok tayo sa loob.”

Nanatili akong nakaupo. Hindi ako gumalaw at nagbaba ng tingin sa mga kamay ko.

“Please, Zane. Hindi ka maliliwanagan kung hindi ka papasok.” Pilit ni Franco.

Tiningnan ko siyang muli. “B-bakit hindi pwedeng i-ikaw na lang ang s-sumagot? Kung a-alam mo naman, bakit h-hindi mo siya s-sabihin sa a-akin?”

Umigting ang kanyang panga. “Kasi hindi naman ako dapat ang sumagot sa mga tanong mo!”

Matapos ang ilang minuto naming pagtatalo ni Franco ay nagtagumpay siyang dalhin ako sa loob ng bahay. Namangha man ako sa laki nito at pagka-engrangde kaso wala akong oras para doon.

Sinilip ko si Franco sa aking tabi at deretso lamang ang kanyang mga mata sa harap at naka-kunot ang noo. May ilan kaming nadadaanang mga maid at yumuyuko sila sa amin bilang paggalang.

Hindi ko aakalain na darating ang puntong ito. Na makakasama ko si Franco at tatapak ako sa kanilang bahay. Hindi ko aakalain na ang dating kinasusuklaman kong tao ay siya na ngayon ang magiging kakampi ko. Kasi wala naman akong kilala sa bahay na ’to maliban sa kanya!

Pumasok kami sa isang silid at doon naghihintay ang babae at ang papa ni Franco. Una ko pang nakilala ang papa ni Franco kaysa sa ama ni Klaus.

Si Klaus…

Iniling ko na lang ang aking ulo. Ayaw ko munang isipin ang nangyari kanina. May problema pa ako ngayon dito kaya ito ang uunahin ko para matapos na ito.

“Franco, Zane,” tumayo iyong ginang.

Inakupa ko ang isa sa dalawang single seat na magkatabi. Nagtaka ako nang hindi umupo si Franco.

“Franco, samahan mo naman ako sa silid ko,” ani naman ng ama ni Franco.

Inakay no’ng ginang ang ama ni Franco patayo at si Franco naman ay iniwan ako. Magpoprotesta na sana ako nang lingunin ako ni Franco.

“I’ll be back. Dito ka muna,” aniya.

Nakuyom ko ang aking kamay. Hindi ako tanga para hindi maintindihan na sinadya nilang dalawa na umalis upang maiwan ako kasama itong ginang sa harapan ko.

Sumulyap ako sa kanya at nailang ako sa mga titig niya sa akin.

Tumikhim siya kaya naman umayos ako sa aking pagkakaupo. Humakbang siya tungo sa akin at napalunok ako.

“Pwedeng… maupo ako rito?” tanong niya at tinutukoy ang bakanteng upuan sa aking tabi.

Tumango ako sa kanya.

“You must be… wondering who I am and why I meddled with you… earlier in the hospital, right?”

Pinuno ko muna ng hangin ang aking dibdib bago ko siya tiningnan. Napakurap ako. Alam ko naman na sa bilyo-bilyong tao sa mundo may nagiging magkamukha na talaga na tao kahit hindi sila related sa isa’t isa.

Ngunit natigalgal ako nang matitigan ko ang kanyang mukha. Kanina ay hindi ko siya magawang tingnan ng deretso. Ngunit ngayon na nasa harap ko na siya, ngayon ko lang napagtanto ang mga pagkakapareho namin.

Tumalbog ng malakas ang aking dibdib. Ang maliit naming mukha, ang maputi naming balat na halos mamula-mula, ang maitim at singkit naming mata. Ang resemblance naming dalawa ay napaka-uncanny.

Nanubig ang kanyang mga mata.

“Zane,” nakangiti siya pero bumuhos ang kanyang mga luha. “C-can I hold you, please?”

Umurong ako. Kumurap ang mga mata ko sa kanya.

“M-ma’am…”

Kinuyom niya ang mga palad.

“P-pwede po.” Mayamaya ay dugtong ko.

Ngumiti siya sa akin at inangat ang dalawang kamay. Nang lumapat ang kanyang malalambot na palad sa aking mukha ay napapikit ako. Kusang uminit ang aking mga mata nang madama ko ang init ng kanyang palad sa aking pisngi.

“A-ang laki mo na,” usal niya dahilan para magmulat ako.

Lumandas ng kusa ang aking mga luha. Nakita ko ang pagbadya ng pangungulila, paghihinagpis, lungkot at panghihinayang sa kanyang mga mata.

“I-I’m so sorry, Zane. I’m sorry!” Tangis niya.

Bumuka ang aking bibig dahil nais ko siyang tanungin tungkol sa kanyang mga sorry ngunit walang lumabas na boses sa akin. Patuloy lang na umaagos ang mga luha ko sa hindi ko malaman na kadahilanan.

“You must’ve suffered a lot… I’m sorry kung wala ako sa tabi mo. Sorry kung hindi kita naipaglaban noon sa Angkong at Ahma mo. Sorry… anak.”

Natigalgal ako. “A-ano?”

Nagpunas siya sa kanyang mga luha at hinawakan ng mahigpit ang dalawa kong kamay. Para bang takot siyang tumakas ako ngayon kaya hinigpitan niya ang pagkakahawak sa akin.

Tiningnan niya ako sa aking mga mata na nanlalabo dahil sa luha na walang humpay kakaagos. Kita ko ang kanyang malalalim na paglunok at paghugot ng hininga.

“Zane, I’m Nessa Sy-Chua and I’m  your mother.”

Mistulang nakalimutan ko kung papaano huminga dahil sa kanyang pinahayag. Ang singkit kong mata ay pilit nanlaki sa gulat.

Pinisil niya ang mga kamay ko.

“S-say something, Zane. I know you hate me. Alam kong nagulat din kita… patawarin mo ako, anak, kung ngayon lang kita nakita.” Patuloy niyang iyak.

Nang kumurap ako ay mabilis na namang sumunod ang aking mga luha. Gumanti ako ng kuyom sa aming kamay na magkahawak.

Hindi ko ba ito panaginip? Totoo ba ito? Ito ba talaga ang nanay ko? K-kaya ba kami magkamukha kasi siya ang nanay ko?

“I-ikaw….ikaw b-ba talaga ang n-nanay k-ko?”

Agaran siyang tumango sa akin. “K-kung hindi ka naniniwala may mga larawan ako sa’yo noon. Kaso bagong silang ka pa no’n. Pero k-kung gusto mo. Pwede tayong magpa-DNA test. Gagawin natin iyon.”

Napahagulhol ako sa kanyang harapan at kinuyom ko ng mahigpit ang kamay namin.

“B-bakit?” Namaos ang boses ko. “B-bakit mo ako i-iniwan kay P-papa? B-bakit hinayaan m-mo akong m-magdusa kasama si P-papa? Bakit n-ngayon mo l-lang ako h-hinanap?

Napuno ang silid sa aming mga hikbi at iyak.

“Hindi kita gustong iwan, Zane.” Pagsusumamo niya. “Ayaw kitang iwan kay Elmer pero kinuha ako ni Dion, ang lalaking pinares ng Angkong mo sa akin. Hindi ko gustong sumama kay Dion pero tinakot nila ako. P-papatayin ka nila… kapag hindi ako sumama. Natakot ako… kasi wala pa akong laban no’n sa kanila… kaya iniwan kita at ang papa Elmer mo. Kinasal kami ni Dion na labag sa loob kasi ikaw ang iniisip ko. Nais sana kitang hanapin kaso dinala ako ni Dion sa China. Pero namatay siya… at nakilala ko naman si Relan Chua, ang ama ni Franco. May kinita lang na kasosyo si Relan sa China nang magkakilala kami at nalaman kong Fil-Chi din siya. Nagkamabutihan kami at nagpakasal last year. Pero bago iyon ay sinabi ko na sa kanya na may anak ako rito sa Pilipinas na naiwan at nais ko itong hanapin.”

“H-hindi mo ba… sinubukang u-umalis at b-balikan ako r-rito?”

Mapait siyang ngumiti. “I tried. Maraming beses akong sumubok.”

Kumunot ang noo ko nang itaas niya ang kanyang long-sleeves. Lito kong tiningnan ang mga piklat niyang unti-unti nang nawawala. Matami iyon at halata na malalalim.

“Sa bawat takas ko nahuhuli ako ng tauhan ni Dion noon at sa pag-uwi ko sa bahay ay… binubugbog niya ako o di kaya’y sinusugatan ako gamit ang bubog ng alak. Kapag kasi nalasing si Dion nagwa-wild siya noon at ako ang lagi niyang nakikitang bugbugin. Lagi niyang pinapamukha sa akin na… hindi ako birhen at may nakauna na sa akin. Kaya nga…” Tumigil siya saglit at ngumiti. “No’ng namatay siya… hindi ako umiyak kasi nasaktan ako o ano. Umiyak ako kasi sa wakas magiging malaya ako.”

Napalunok ako. Kinagat ko ang aking labi dahil nangangatal ito.

“A-ano… s-sino ang a-angkong at a-ahma na s-sinasabi mo?”

“Sila ang lolo at lola mo.”

“N-nasaan s-sila ngayon? H-hindi ka ba nila h-hihilahin ulit p-pauwi n-ng China?”

Pinilig niya ang kanyang ulo. “Hindi na… kasi wala na rin sila.”

Huminga ako ng malalim. Hindi ko naabutan na buhay ang lolo at lola ko sa side ni Papa at maging sa ina ko pala ay wala na rin.

“P-papaano n-ninyo a-ako n-nahanap?”

“Kay Franco. Inutusan siya ni Relan na maghanap ng mga tao na pwedeng humanap sayo. At nang makita niya ang larawan mo ay sinabi niyang kilala ka niya. Binalikan ka niya kung saan kayo nagkakilala kaso… wala na raw doon. At kahit na anong pilit niya roon sa namamalakad no’ng pinagtatrabahuan mo ay hindi nila binigay ang information mo.”

Tinutoo pala ng Kempers na mawawala ako sa system nila at kahit na katiting na impormasyon tungkol sa akin ay deleted na. Tikom na rin ang kanilang bibig tungkol sa akin. At kahit pala si Auntie Florence ay hindi siniwalat kay Franco ang tungkol sa akin. Iyon siguro ang kapalit ng sampung milyon ni Klaus.

Kung kailan pa may naghanap sa akin ay saka naman ako hindi nila mahagilap.

“Until, inatake si Relan at dinala namin sa ospital. Doon nakita ka ni Franco at binalita niya sa akin.”

“I-ikaw iyong k-kausap no’n n-ni Franco sa o-ospital?”

Tumango siya.

“Alam m-mo na r-rin na b-buntis ako?”

“Yes.”

Pareho kaming dalawa na natahimik. Humihikbi  ako at siya naman ay tahimik na umiiyak.

“Zane, I know I’m asking so much… but I hope you can call me Mommy or Mama. I miss you, and I’m so sorry for my negligence and shortcomings as your mother.”

Malimit akong ngumiti sa kanya. Inaamin kong nawalan na ako ng pag-asa na nakilala siya. Pero lihim din akong nagdarasal na sana dumating ang oras na ito.

Hindi pa rin ako makapaniwala hanggang ngayon sa mga nalaman ko. May bitterness sa akin, tampo, pangungulila sa kanya, ngunit hindi ko maitatago na masaya rin ako. Hindi pa rin pala ako pinapabayaan ng Dios.

“M-mama,” usal ko. Napapikit siya at nangatal ang mga labi. Malakas ang kanyang naging pag-iyak.

Kinabig niya ako at niyakap. Hinamnam ko ang kanyang mahigpit na yakap sa akin.

“Zane, anak,” saad niya. Kumalas siya sa aming yakapan at hinagkan niya ang noo ko. Masuyo niya akong tiningnan. “Babawi ako. Babawi ang mama sa’yo, mmm?”

Tumango ako sa kanya.

Parang ayaw na niya akong pakawalan. Panay ang yakap niya sa akin, halik, tapos usal na miss na miss niya ako. Sinasabayan niya rin iyon ng paulit-ulit na paghingi ng tawad.

Nang tanungin niya ako tungkol sa aking pagka-utal utal, wala akong ibang nasagot sa kanya kung hindi tulad lang din no’ng naging sagot ko kay Klaus.

Kinukwento ko sa kanya ang naging buhay ko kasama si Papa Elmer hanggang sa mapadpad ako sa kamay ni Auntie Florence.

Ayaw ko sana itong sabihin sa kanya dahil ramdam kong aakuin na niya naman ang lahat. Kaso giniit niyang gusto niyang malaman ang lahat.

“I-iyong sinabi n-ni Franco na p-pinagtatrabahuan ko, Ma… i-isa siyang -ppribadong bahay a-aliwan. Para l-lang siyang o-ordinaryong bar s-sa harap pero m-may ibang k-kalakalan na nangyayari s-sa loob no’n. At… isa p-po ako sa n-naging entertainer d-doon at doon d-din po ako n-nakilala ni Franco. Si Klaus n-naman po n-nakilala ko kasi… t-tumakas ako sa i-isang kustomer k-ko no’n na nagtangkang g-gawan ako n-ng masama.” Saysay ko sa kanya.

Masaya kong kinukwento sa kanya ang naging buhay ko kasama si Klaus at kung gaano kabait at considerate si Klaus sa akin. Pati na ang mga bonding namin ng mga pamangkin ng lalaki.

“You must’ve loved him so much,” aniya pagkatapos kong magkwento.

“Opo. M-mahal na mahal k-ko siya at n-nangako ako sa k-kanya na hindi k-ko siya iiwan. I-Ipaglalaban ko po s-siya… kahit s-sa magulang n-niya.”

Sinuklay niya ang buhok ko. “I will support you, Zane. But first, we need to see a professional to help you, hmm?”

Tumango ako sa kanya. Siguro nga ay kailangan ko rin talaga ng tulong ng professional dahil sa mga pinagdaraanan ko at sa pagsasalita ko.

“And of course, we need to be very careful right now because you’re pregnant. Ngayon na nandito ako hindi kita pababayaan. Sasamahan kita sa lahat ng gagawin mo. At saka ayaw kong maulit iyong pangmamaliit na ginawa no’ng ina ng boyfriend mo.”

Mabait sa akin si Tito Relan at nalaman ko na si Franco pala ay adopted son niya. At nang malaman ni Tito Relan ang totoong dahilan kung bakit nakilala ako ni Franco ay naka-ani ito ng suntok mula sa ama.

Nais ni Mama at Tito na sa bahay nila ako tumuloy para daw may kasama ako kaso ayoko. Sinabi ko rin sa kanila ang aking desisyon na dadalawin ko pa rin si Klaus kahit ayaw ng ina nito. Hindi naman umangal doon si Mama.

Alam ko na magmumukha lang ako nitong desperado at walang isang salita kay Ma’am Klaria. Kaso nagawa ko lang naman iyon upang magawa kaagad ang operasyon ni Klaus.

“Do you like your new home?” tanong ni Franco sa akin. Matapos ang tatlong araw ay nagkita kami dahil pupunta akong AMH at siya na ang naging driver ko.

“O-okay naman s-siya. M-malaki a-at maganda,” sagot ko sa kanya.

Totoong malaki ang kinuhang condo ni Mama sa akin. May extra rooms din kapag may bisita.

“Kailan mo sisimulan ang pagpapa-therapy?”

“N-naghahanap pa n-ng therapist s-si Mama at g-gusto niya rin n-na ibang OB-GYN a-ang t-titingin sa akin.”

Nang makarating kami ni Franco sa ospital ay sinamahan niya ulit ako sa loob. Aniya’y didistansya naman daw siya sa akin. Gusto niya lang na safe ako at walang gagawin na kung ano si Ma’am Klaria. For some reason din kasi ay may tiwala si Mama kay Franco.

Ngunit hindi pa man kami nakakarating ni Franco sa room ni Klaus, nakita ko na ang dalawang security na nakatayo sa labas ng kwarto. Napatigil ako ng kusa.

Kumuyom naman ng husto ang aking kamay nang makita kong lumabas mula sa room ni Klaus si Quincy. Nakita niya ako at kaagad nanlaki ang mata niya. Umatras ang paa ko nang makita kong papalapit siya sa amin ni Franco.

Bumuga siya ng marahas na hininga mula sa kanyang ilong nang makarating siya sa harapan namin ni Franco.

“You’re Zane, right?” anito. “I’m Quincy… can I have a word with you?” Deretsong wika niya.

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 34

Chapter 34

Zane’s Pov

Napangiti ako matapos ayusin ang dala kong bulaklak para kay Klaus. Nahagip ng aking mata ang t’yan ko. Lumulubo na ang t’yan ko pero hindi pa rin alam ni Klaus hanggang ngayon na buntis ako. Hinaplos ko ang aking bumibilog na t’yan. Nilingon ko si Klaus na hanggang ngayon wala pa ring malay. Dineklara siyang out of danger ng kanyang doktor pero hanggang ngayon wala pa siyang malay.

Lumapit ako sa kanyang hospital bed. Inayos ko ang kumot niya bago dahan-dahan na umupo sa silya na malapit sa kanyang kama. Hinawakan ko ang kanyang kamay at saka ito pinisil.

“Good afternoon, Klaus. Pasensya ka na at matagal ako ngayon. Galing pa kasi ako sa aking check-up.” Pagsisimula ko naman.

Sa bawat araw na dumadalaw ako sa kanya. Mas lalo akong nangungulila sa kanyang presensya. Umuuwi ako sa condo na namimiss siya. Kung pwede lang sana na dito na rin ako mag-stay sa kanyang kwarto ay gagawin ko. Ngunit hindi naman siya maaari.

Pinagsabihan na nga ako ni Mama Nessa na h’wag ko raw dalasan ang pagpunta ko rito sa ospital dahil baka mapaano ako. Ngunit papaano naman iyon? Nalulungkot lang ako sa bahay. Kapag wala akong ginagawa ay si Klaus ang naiisip ko.

Saka kumunsulta na ako sa aking OB-GYN. Malusog naman ang ako at healthy ang baby ko kaya pupwede akong dumalaw kay Klaus. Isa pa private room itong silid niya at walang ibang pasyente, hindi ako mai-expose sa ibang mga tao. At saka, limitado lang ang oras ko rito.

“Alam mo ba sabi ng OB-GYN ko healthy raw ang baby natin, Klaus. Four months na akong buntis ngayon at sabi ni doktora ay baka sa susunod kong checkup ay pwede ko nang malaman ang gender ni baby.” Ngumuso ako. “Sayang nga lang kasi… wala ka. Gusto ko pa naman sanang sabay nating malaman ang gender ng magiging anak natin.”

Siguro ay magugulat siya kapag nagising siya at nakita akong malaki na ang t’yan. Sa relasyon namin ni Klaus ay hindi pa talaga namin napag-uusapan ang tungkol sa pagkakaroon ng pamilya. Ni hindi niya alam na bearer ako kaya no’ng nagtatalik kami ay kampante siya.

I hope na hindi siya tulad ng ibang tao na close-minded pa rin pagdating sa kagaya kong bearer. Hirap nga ang lipunan na yakapin ang mga taong nabibilang sa LGBT community, talamak ang pangkukutya, let alone sa aming mga bearer. Kasuklam-suklam kami sa kanilang paningin.

Kung dati ayaw kong mabuntis o magkaanak, ngayon ay nabago na ang aking pananaw roon. Pumasok man sa isip ko no’ng una na ipagkuha itong pinagbubuntis ko pero nagpapasalamat ako na naliwagan din ako kalaunan.

Aminado akong mahirap magbuntis at may mga cravings na ang wi-weird ngunit nasa tabi ko si Mama, si Tito Relan, at Franco. Laking pasasalamat ko sa kanilang paggabay at alalay sa aking pagbubuntis.

“At alam mo ba, Klaus, may libro akong ginawa ngayon. It’s a book of poems I wrote for you. Sinisikap kong matapos ko siya at mai-launch ko ang book bago ako manganak. At last week lang din tapos na ako sa therapy sessions ko. Maayos na ako magsalita, Klaus. Hindi na ako nauutal dahil sa tulong ng therapist ko at nina Mama.” Patuloy kong saad.

Sa mga nakaraang buwan ay naging abala ako sa paggawa ko ng poems. Hindi ko man nakuha iyong notebook ko na naiwan ko sa bahay ni Bateson. Pero nakagawa naman ako ng mga bagong poems. Iyon ang isa sa naging libangan ko kapag galing ako dito sa ospital.

May mga sessions din ako sa therapy ko kaso two times a week lang naman siya at nasa thirty minutes lang every sessions. Sa case ko kaso ay mild lang ang stuttering ko at mabilis ang aking improvement kaya naging madali ang paggaling. Ngunit kung iisipin ay hindi rin mabilis ang tatlong buwan na pabalik-balik sa therapist.

Because of the pain and the traumas that I’ve  been through in the past. My body responded by making it hard for me to speak. My trauma keeps me from expressing myself. Pero dahil sa tulong ng therapist ko naitawid ko siya.

Ani nga ng therapist ko, my voice matters. And every time I choose to speak, I am reclaiming the part of myself that was silenced back then.

My stammering doesn’t define me. My therapy is not just about fluency, but also about healing and finding my voice again.

Isa sa naging factor kung bakit mabilis ang aking paggaling mula sa stuttering ko ay ang mga tao sa paligid ko. I was able to communicate with them and express myself better. At ito ring ginagawa ko everytime na dinadalaw ko si Klaus ay malaking bagay rin.

“Klaus, malapit na akong umalis dahil baka mahuli ako ng security mo eh.” Humagikhik ako. Hanggang ngayon ay patago itong ginagawa kong pagdalaw kay Klaus.

Clever, aren’t I? Pero kung ito lang ang paraan para makita ko siya at maibalita ang mga nangyari sa akin, wala akong pakialam. Come hell and high waters!

“Oo nga pala. Alam mo ba, Klaus, na sabi ni Mama Nessa na kapag nanganak na ako ay pwede akong bumalik sa pag-aaral? Hehe! Makakapag-aral ulit ako kahit medyo late na.”

Napag-alaman ni Mama ang hilig ko sa art kaya sinabi niyang pwede ko pa raw’ng hasain ang aking talento. Sabi niya pwede raw akong kumuha ng Fine Arts o kahit na anong gusto kong kurso!

“Paalam na, Klaus. Bibisita ulit ako sa’yo sa susunod ha! Mahal na mahal kita.” Humalik ako sa kanyang pisngi. “Ang tagal na no’ng huling kiss natin sa lips. Kaya gumising ka na d’yan dahil namimiss ka na ng lips ko.”

Hinagilap ko ang aking bag at kumuha ng facemask. Para sa safety ko rin ito. Ngunit hindi pa ako tuluyang nakakalabas ng room ni Klaus nang bumukas ang pinto— si Quincy ay dumating na!

“Zane, tapos ka na rito?”

Kinuha ni Quincy ang aking kamay at hinila ako palabas ng silid.

“Q-Quincy may problema ba?” tanong ko kasi ang hahaba ng kanyang hakbang! Nahihirapan akong habulin siya kasi maikli lang itong biyas ko! Binaba ko ang aking facemask.

Tumigil kami saglit at hinarap niya ako. “Nandito si Tita Klaria! Shit! That woman! Akala ko hindi pa siya makakauwi kaagad ng bansa!” Quincy clicked her tongue.

“O-okay lang. Halika ka na.”

She sighed. “Sorry, Zane. Nahatak tuloy kita. Ang laki pa naman ng t’yan mo.” Ngisi niya at hinaplos ang t’yan ko.

“Magbuntis ka ng iyo!” ani ko.

Inirapan niya ako. “Alam mo naman na babae rin ang partner ko, di ba?”

Lumabi ako kay Quincy. Bakla rin itong si Quincy. Nakakalungkot na patago ang relasyon nila no’ng mahal niya kasi… may asawa ito at hindi pa legally na hiwalay.

“Magiging ninang kayo no’ng girlfriend mo dito sa magiging anak namin ni Klaus!” Paglubag ko sa loob niya.

“Heh! Hindi na ako tatanggapin no’n! Ang alam ko galit siya sa akin kasi hiniwalayan ko. What more kapag nalaman niyang… ginamit ko lang siya para pagtakpan ang aking tunay na kasarian.”

Kinurot ni Quincy ang aking pisngi! Ganito na kami ka-close dalawa nagagawa na niya akong kurutin! Isusumbong ko siya kay Klaus! Ang dating pinagselosan ko na ex-girlfriend ni Klaus ay kaibigan ko na.

Other’s may say na hypocrite ako para kaibiganin ang ex ng aking boyfriend kaso hindi eh. Iba ang bonding namin ni Quincy. Hindi ko nga makalimutan ang unang pag-uusap naming dalawa. Ni-nerbyos pa ako no’n ng wala sa oras.

Naputol ang kurot ni Quincy sa aking pisngi nang may biglang tumawag sa kanya.

“Quincy!”

Napatalon ako sa boses na dumagundong. Mabilis akong tinago ni Quincy sa kanyang likod kaso huli na iyon dahil nakita na ako ni Ma’am Klaria!

Tumahip ng malakas ang aking puso ko. Humawak ako sa braso ni Quincy nang humagilap ang kanyang kamay sa akin.

“What’s the meaning of this, Quincy?” Salubong ni Ma’am Klaria.

“Tita, please, calm down first.” Tinaas ni Quincy ang kamay ngunit umingos lang si Ma’am Klaria sa kanya.

Sinilip niya ako at pinanlisikan niya ako sa kanyang mata. Kahit sa distansya namin ni Ma’am Klaria ay ramdam na ramdam ko ang kanyang mga mabibigat na titig sa akin. Kung kaya niya lang siguro akong durugin sa pamamagitan ng titig ay malamang pinong-pino na ako ngayon.

“Calm down? Bakit kasama mo ang lalaking iyan, Quincy?” si Ma’am Klaria na may halong pandidiri sa kanyang tono. “Alam mo ba kung anong klaseng tao iyan, Quincy? That boy is whore!”

“Tita, enough! That’s defamation!” Quincy snapped.

Sarkastikong ngumisi si Ma’am Klaria kay Quincy. “Defamation kung hindi totoo ang sinasabi ko, Quincy. At bakit ba kinakampihan mo ang lalaking ito? Bakit magkasama kayo? Don’t tell me…”

Umawang ang labi ni Ma’am Klaria. Galit niyang tinapunan ng tingin si Quincy. Tapos ay sa akin naman.

“All this time… na wala ako rito…” mariing pumikit si Ma’am Klaria, halos hindi niya malunok ang katotohanang unti-unting nanuot sa kanyang isip. “Sa mga panahon na iniiwan ko si Klaus sa’yo,  Quincy. Pinapapunta mo ang lalaking iyan!”

“Tita, naman! Hindi mo ba talaga nakikita na mahal ni Zane si Klaus? Hindi mo ba naiisip na tinutulak mo ako sa anak mo na may mahal namang iba? At ako, tita, inisip mo lang ba kung may gusto ba ako doon sa anak ninyo? Di ba, hindi? Because you are only thinking about your own— your reputation!”

Hinila ko ang laylayan ng damit ni Quincy pero nanginginig na siya sa galit.

“This is really ridiculous, tita! Ako na hindi anak si Klaus, naramdaman ko ang pagmamahalan nila. I don’t like nor love Klaus, tita Klaria. Si Zane mahal niya ang anak mo kaya siya ang pumupunta rito para makausap si Klaus kahit walang malay!”

Bumuntong-hininga lang si Ma’am Klaria at taas noong tumingin sa amin ni Quincy. Malamig ang kanyang naging tingin sa amin.

“Hindi ko alam kung ano ang pinakain ng lalaking iyan sa’yo, Quincy.” Nandidilim ang mata ni Ma’am Klaria. “Pero wala kang karapatan na sabihin iyan sa akin! I trusted you na bantayan ang anak ko pero binigo mo ako! At h’wag kang magmagaling sa akin. I know what’s best for my son!”

“Talaga, tita? Kung concern ka kay Klaus, kung totoong iniisip mo siya dapat hindi mo ginawang collateral ang relasyon nilang dalawang!” Bumuga ng marahas na hininga si Quincy at ngumisi kay Ma’am Klaria. “At kung totoo kang concern, sinabi mo ba ang nangyari kay Klaus kay Bateson? Kay tito Bradley sinabi mo ba?”

Nakita ko ang pagkuyom ng mga kamao ni Ma’am Klaria. Her eyes faltered. Hindi nga niya sinabi!

Kaya ba hindi ko nakita kailanman ang ama ni Klaus na dumalaw? O kahit si Bateson?

“Tita, it’s been four months! Hindi pa rin nagigising si Klaus. Yet you didn’t tell this to Tito and Bateson— your very own husband and son?”

“Hindi ka ganito sa akin, Quincy! Ano ba ang sinulsol ng lalaking iyan sa’yo? Pati ang anak ko hindi na rin nakikinig sa akin dahil sa lalaking iyan!” Singhal ni Ma’am Klaria.

Nasampal ni Quincy ang sariling noo. “Tita, can’t you see? You’re the problem here! Lahat ng ito ay dahil sa’yo! Sa pagiging selfish mo! You’re the one who’s at fault here!”

“Shut up!” Gigil na saad ni Ma’am Klaria. “The two of you,” isa-isa niya kaming tinuro ni Quincy. “Wag na wag na kayong babalik dito! Ayoko ko nang makita ang mga pagmumukha ninyo rito!”

“Tita—”

“Shut up, Quincy! You’re just good for nothing!”

Hindi nakita ni Ma’am Klaria ang t’yan ko. At tingin ko iyon na rin ang nakakabuti sa sitwasyon ngayon.

Dinala ako ni Quincy sa isang pastry shop at kasama namin si Franco. Kinukwento niya kay Franco ang nangyari dahil napansin ng lalaki ang katamlayan ko.

“What? Bakit hindi ko man lang nakita na dumaan si Mrs. De Costa?”

“How the hell would we know? Basta iyon ang nangyari at ayaw na niya kaming pumunta roon o lumapit.” Galit na bwelta ni Quincy kay Franco.

“Zane, what’s your plan?” Baling ni Franco sa akin.

“Susubukan kong kontakin ulit si Bateson o si Deanna. Nasira kasi ang dati kong cellphone at hindi ko tanda ang contacts nila.” Ani ko.

“Gagawa tayo ng paraan. Once na malaman ito ni Tito Bradley o ni Bateson, I know makakatulong sila sa atin, Zane.” ani Quincy. “I’m sorry, Zane.”

Umiling ako kay Quincy. “Hindi mo kasalanan, Quincy.”

“I don’t know what’s really happening to Tita Klaria. Sumusobra na siya. I think… naiinggit lang siya sa’yo, Zane. Mahal na mahal ka ni Klaus kaya siya ganyan. Ayaw niyang makitang masaya ang anak niya sa ibang tao o magmahal ng iba.”

“Hindi, Quincy. Ayaw ni Ma’am Klaria sa akin kasi… bayaran ako. Hindi successful at masyadong mababang tao para sa anak nila.”

Pagod na sinandal ni Quincy ang katawan sa kinauupuan.

“You’re a smart and talented person, Zane. You paint, you draw, you write poems, and soon you will be a published author.”

Tumango naman si Franco. “Quincy is right, Zane. Remember, I took photos of your paintings and posted them on my IG? Marami ang humanga sa mga gawa mo at may nagtanong pa kung bini-benta mo raw ba.”

“You’re just starting to bloom, Zane.” si Quincy.

Napayuko ako.

“Pero hindi ako tulad ninyo.” Mahina kong untag.

“Psh!” Asik ni Quincy. “Don’t compare your life to ours, Zane. We all have our own time to shine. Just because others have already achieved something doesn’t mean you should discredit your own achievements.”

---

This story is already

COMPLETED

on Amore VIP Group. Subscription starts at 50php per month. Message me on FB: Amore Contaleone for inquiries! :))

CHAPTER 35

Chapter 35

Zane’s Pov

Kinakalikot ko ang aking daliri sa ilalim ng mesa habang naghihintay kay Quincy. Dinala niya ako sa malapit na kapehan dahil gusto niya araw akong makausap. Hindi ko alam kung papaano niya ako nakilala at nalaman ang pangalan ko.

Malamig ang kapehan na ito, malapit sa ospital at ilang eskwelahan. May ilang estudyante na nag-aaral, may ibang may kausap kaharap ang kanilang laptop. Lahat may kanya-kanyang ginawa except na lang siguro sa akin… at kay Franco na naka-tanaw sa akin. Umorder na lang din siya ng drinks niya habang naghihintay sa amin ni Quincy matapos. Para ko siyang guard na nakabuntot sa akin.

Wala akong alam sa mga kape-kape na iyan. Sapat na sa akin ang fresh milk o di kaya’y Bear-Brand na gatas. Basta gatas, ayos na ako roon.

Nakuyom ko ang aking palad nang naalala ko ang buhay sa dating bahay ni Klaus.

Medyo busy ang shop kaya naman nakapila pa ngayon si Quincy. Kanina tinanong niya ako kung ano ang gusto kong inumin pero blangko ang utak ko. Inilingan ko na lang tuloy siya. Pero aniya’y siya na raw ang bahala sa aking drinks.

Simula nang sugurin niya kami ni Franco doon sa ospital, hindi na ako umimik. Para akong napipi at hindi alam ang gagawin. Abala ako sa pagkalma nitong damdamin ko na nagwawala. May takot, kaba, at pag-aalinlangan akong nararamdaman. Maybe hindi na dapat ako sumunod sa kanya. Maybe mali itong desisyon kong paunlakan siya.

But then, nandito kami sa lugar na maraming tao. Hindi naman siguro siya gagawa ng ikakapahamak niya. Besides, lawyer siya. Sa aming dalawa siya ang may mas kaalaman sa consequences if ever may gawin siyang masama sa akin.

Humigit ako ng isang mahabang hininga upang punan ang aking damdamin na parang may hukay na unti-unting lumalalim!

Ilang sandali lang ay inakupa na ni Quincy ang upuan sa tapat ko. Ngumiti siya sa akin but I can’t smile back at her. Baka kapag sumubok akong ngumiti ay mauwi lang iyon sa ngiwi.

Nakita ko ang paghugot niya ng hininga bago nilabas sa kanyang ilong.

“I… I already introduced myself to you, right?” Pagsisimula niya. Nilagay niya ang dalawang kamay sa mesa at pinagsiklop iyon.

“O-oo, kanina,” sagot ko sa kanya.

Nanginig ang kanyang labi nang muli siyang ngumiti sa akin. Maganda si Quincy, matangos ang ilong, pouty ang labi na mapula, at ang cat eyes ay parang nanunuklaw.

Muli siyang bumuga ng hininga at tumingin sa aking mata.

“I don’t know where to start, Zane.” Aniya.

I think hindi lang ako ang kinakabahan ngayon. Tingin ko pati siya ay kinakabahan.

“S-sabihin mo na l-lang kung bakit m-mo ako gustong m-makausap para m-matapos na tayo r-rito.”

Tumango-tango siya sa akin.

“Zane, do you know me? I mean, from before—of course, I introduced myself to you earlier. Kilala mo na ba ako?” She nervously spat.

Mahina akong tumango sa kanya. Kita ko ang pagbagsak ng kanyang balikat.

“Sinabi n-ni Ma’am Klaria s-sa akin kung s-sino ka…”

Pumikit siya ng mariin. “Nakita mo ako? Nakita mo ako doon sa loob ng kwarto ni Klaus?”

Tumango ulit ako sa kanya. “S-sinabi ni Ma’am Klaria s-sa akin na….ikaw a-ang ex-girlfriend n-ni Klaus at l-lawyer ka.”

“I am. I am.” pabulong-bulong niyang sambit.

“Pero, b-bakit mo ako g-gustong makausap, Quincy? S-sasabihin mo r-rin ba sa akin n-na layuan ko n-na si Klaus at b-babalikan mo siya? Na m-mahal mo pa s-siya?”

Lumaki ang kanyang mga mata sa akin. Tila may pandidiri sa kanyang mukha dahil sa aking sinabi. Para bang may kahindik-hindik akong nasabi sa kanya.

“That will never happen!”

“E-eh, bakit n-nandito tayo n-ngayon?”

She looked around bago niya ako tinitigan ng mabuti.

“Because I have a proposal for you!”

I blinked. Hindi ko nakuha kaagad kung ano ang gusto niyang sabihin pero nang mag-sink in na siya sa aking utak, kumunot ang aking noo sa pagkalito.

“P-Proposal?” Garalgal ko.

Masuyo siyang tumango.

“Look, Zane. Clearly, matagal na matagal na kaming wala ni Klaus. It just happened na nando’n din ako sa ospital at nakita ako ni Tita Klaria. She wanted me to see Klaus. Out of respect, because she’s been good to me, I went to visit him in his room. Hindi ko naman alam na nando’n ka at nakita mo kami.” Pahayag niya. “Nakita ko kayo no’n ni Tita Klaria sa labas na nag-uusap. At pagkatapos no’n galit na siyang pumasok sa kwarto at kung ano-ano na ang sinabi tungkol sa’yo.”

Bumaon ang ngipin ko sa aking labi.

Sumandal si Quincy sa kanyang kinauupuan at tumitig sa akin ng mariin.

“Zane, I can trust you with a secret, right?”

“H-ha?”

“Zane… I’m gay. Kaya ako nakita ni Tita Klaria doon sa ospital dahil nando’n ang girlfriend ko. She was beaten by her husband and rushed to the hospital.” Paliwanag ni Quincy.

Sandaling nagkabuhol-buhol ang aking isipan dahil sa kanyang sinabi.

“M-may girlfriend k-ka at… may a-asawa siya?”

“Yes.”

“Pero lawyer k-ka, hindi ka b-ba natatakot m-matanggalan ng l-lisensya o k-kung anuman iyan dahil d’yan s-sa relasyon n-ninyo?”

“Mag-a-annull na sila. Her bastard of a husband is just stubborn and won’t sign the papers because he wants my girlfriend’s wealth!”

Halos hindi ko maapuhap ang mga sinabi ni Quincy sa akin ngayon.

“A-anong… kinalaman k-ko dito at b-bakit tayo nag-uusap t-tungkol d’yan?”

She made a gesture on the table with her hand. “Ito na nga ang sinasabi ko sa’yong proposal ko. Hindi ko sasabihin kay Tita Klaria na nag-usap tayo o nagkita. Sinabi niya sa akin kahapon na kapag hindi ako busy, she’ll allow me to visit Klaus. Ano namang pakialam ko kay Klaus, di ba? May girlfriend na ako mas gusto ko siyang makasama. Kaya naman naisip ko na… kapag bibisita ako kay Klaus, tatawagan kita o iti-text. Ikaw ang bumisita sa kanya while I’m also in my girlfriend’s room.”

Doon nagsimula ang pagkakaibigan ni Quincy. Whenever na magti-text sa kanya si Ma’am Klaria na pwede ba niyang bantayan si Klaus o puntahan ay ako ang pinapapunta niya.

Akala ko pagseselosan ko kapag nakita ko ang sinasabi ni Klaus na naging long time girlfriend niya noon, kaso nagkamali ako. Well, no’ng una nagselos nga ako. Pero ngayon kinaibigan ko pa nga.

Dahil parehong galit si Ma’am Klaria sa aming dalawa, hindi na ako nakabisita kay Klaus. I’ve been missing him a lot on those days na hindi ko siya nakikita.

Seven months na akong buntis at tatlong buwan ko nang hindi nakikita si Klaus. Nagpa-ultrasound ako kasama si Mama Nessa, Tito Relan, at Franco pero nasa kanila ang resulta ng ultrasound ko. All I knew was that my baby was healthy and had no abnormalities.

Three months na rin naming sinusubukang kontakin si Bateson at ang ama ni Klaus, si sir Bradley kaso wala. Parang may humaharang sa amin na ma-contact ang mga ito. Palaging bigo si Quincy at Franco.

“Oh my gosh! Ang ganda ng book mo!”

Nasa launching na kami ng book ko ngayon. Present sila Mama, Tito Relan (na parang aso na sunod nang sunod kay Mama) si Franco, si Quincy at ang kanyang girlfriend. Hindi na sekreto ang relasyon nila dahil legally annulled na naman ang girlfriend niya sa asawa nito.

In fairness, Quincy’s girlfriend is so pretty and looks so innocent beside her. May kanya-kanya silang hawak sa book ko at binubuklat nila ito.

“Wait, si Klaus ba itong nasa bookcover ng libro mo?” Untag ni Quincy.

Matamis akong ngumiti sa kanya at tumango. My book is entitled, Where My Heart Keeps Watch. It consists of over one hundred poems that I wrote for Klaus while waiting for him to open his eyes. Si Klaus din iyong bookcover ng libro. It was a photo I took of him, where one side of his face was painted with waves like the sea. My book cover illustrator and editor enhanced the image, making it appear as though Klaus’s face was merging with the ocean itself.

“Hmm, siya nga iyan.”

“Wow! It’s so pretty!” Ang girlfriend naman ni Quincy.

Hindi ko aakalain na marami ang pupunta sa launching ng book ko. Franco brought his friends and colleagues, sina Mama at Tito rin may inimbita at si Quincy rin nag-imbita ng mga kakilala niya. Ang iba naman ay pumunta dahil nagpost din sila sa kanilang social media accounts. Ako rin naman nagpost sa account ko pero hindi naman ganon ka-kalaki ang audience ko.

Nagpasalamat ako sa lahat ng dumalo sa aking book launching. Pagkatapos ay nagkaroon ng konting question and answer bago ang book signing.

“Obviously, sinulat ko itong mga poems dahil sa boyfriend ko. Siya ang naging inspiration ko habang sinusulat ko sila.” Sagot ko roon sa nagtanong sa akin kung sino raw ang inspiration ko sa pagsusulat no’ng poems.

“Wala siya ngayon dito.” Tumingin ako sa kanila. “Wala ang boyfriend ko ngayon kasi nasa ospital pa siya. Hindi pa siya nagigising after ng kanyang operation.” Matapang kong sagot sa nagtanong sa akin kung nasaan ba raw ang boyfriend ko. “But I’m praying and hoping na magising na siya at makita at mabasa niya itong ginawa ko.”

Pagkatapos ng mga tanong ay nagsimula na akong pumirma. There are over a hundred of them kaya naman sumakit talaga ang aking kamay kaka-pirma. Pero ang fulfilling pumirma sa sarili kong libro.

At hindi naman mabubuo ang libro ko kung hindi dahil sa tulong ni Quincy na siyang nag-asikaso sa event na ito ngayon. Sa publishing naman ng book ko ay si Mama ang nag-ayos no’n.

Pirma lang ako nang pirma. Nagpapasalamat din ako sa mga bumili ng book ko. Pinagbibigyan ko rin sila kapag gusto ng picture. Ang iba naman wini-wish nila na sana maging maayos ang panganganak ko. Nakakatuwa!

Kinuha ang kasunod na libro na aking pipirmahan at binuklat iyon.

“May gusto ka po bang ipasulat sa akin…?” Tumingala ako upang ngumiti sa tao na magpapapirma sa libro niya sa akin. Nanuyo ang lalamunan ko at animo’y natunaw ang aking gustong sabihin sa kanya nang makita ko ang lalaki.

Malamyos ang kanyang naging ngiti sa akin kaso hindi ko siya magawang suklian ng ngiti. Nanlamig bigla ang mga palad ko at ang kamay ko ay nanginig. Hindi ko na rin nararamdaman ang tuhod ko sa ilalim ng mesa.

Para akong nakakita ng himala sa harapan ko at ayaw nang tumikom ng aking bibig na nakabuka. May gulat, mangha, at tuwa sa mukha ko kaso uminit ang mga mata ko. Ngumiti pero luha ang lumabas sa aking mga mata.

I swallowed the lump that tried to hinder in my throat, yet I still couldn’t form a word to say nor find one. May narinig akong singhap, impit na tili, at mga bulong-bulungan sa paligid kaso parang magnet na ang mata kong nakadikit sa lalaking nasa harapan ko.

He smiled sweetly before clearing his throat. “I miss my sweetheart so much. Pwede bang iyan ang isulat d’yan?”

My teeth sank into my lower lip as I tried not to wail. A single hiccup was enough to break me down, and tears cascaded down my cheeks like pouring rain.

“K-Klaus!” I choked out.

“Sweetheart,”

“Klaus,”

“Yes, sweetheart!”

I gathered myself with all the strength left in my body to stand. Mabilis akong inikot ni Klaus sa mesa at inalalayan ako sa pagtayo. I’m only wearing a printed red shirt layered with a white cardigan and shorts.

I examined him. Suot niya ang polo shirt na kulay navy polo, naka-tuck ito sa kanyang pants na kulay ito at makintab na sapatos sa paa. Naka-ayos din ang kanyang buhok na drop fade ang gupit.

Nanginginig ang mga kamay ko at kinapa ko ang mukha niya, ang ulo, ang kanyang balikat, kamay, dibdib, at balik sa kanyang mukha. Mainit siya. Malakas ang tibok ng puso niya. Nahahawakan ko siya. Hindi siya naglalaho.

He’s real! Klaus is awake, and he’s in front of me.

“I’m so sorry for making you wait for me, sweetheart,” Klaus mumbled softly, but it still reached my ears, loud and clear.

Umiling ako sa kanya. “Bakit ka nags-sorry? Hindi mo naman iyon kasalanan. It was an accident.”

Klaus’s eyes moistened with tears. I reached for his cheeks and brushed them with the pad of my thumb. I knew my eyes mirrored his, as my own tears relentlessly trickled down my cheeks.

Tatlong buwan ko siyang hindi nakita kaya naman ayaw kong ilayo ang aking mga mata sa kanya. I’m scared that if I take my eyes off him, he will vanish into thin air.

“I miss you so much, Zane. I really, really do!”

Klaus pulled me into a hug, and I felt helpless in his arms. I wound my arms around his body and buried my face in the valley of his broad chest.

“Miss na miss rin kita, Klaus,” iyak ko sa gitna ng aming yakapan.

His arms tightened around me. “Ikaw ang iniisip ko bago ako mawalan ng malay, Zane. I’m so scared. I’m so scared leaving you alone.”

I pushed my body away from him and tilted my head back to see his face. Fresh tears streamed down his cheeks.

I bit my trembling lips.

“Tinakot mo rin ako. Pinag-alala mo ako ng husto. Akala ko iiwan mo rin ako, Klaus.”  Patuloy kong iyak.

Umiling siya sa akin bago niya ako hinagkan.

“I’m sorry if I scared you, sweetheart. I’m so sorry for making you worry. But rest assured, from now on, I will be by your side. I’m not leaving you.”

Muli ko siyang niyakap. Ilang sandali lang ay kumalas ako at tiningnan siya mula sa ulo pababa sa kanyang paa.

“Nakalakad ka kaagad? Ikaw ba ang nagmaneho sa kotse mo? Dapat ay hindi ka muna gumagalaw. Dapat nagpapahinga ka—”

Klaus cut me off by sealing my lips with his. He wiped my lips while smiling and shook his head.

“I’m fine, sweetheart. No need to fret, hmm?”

“P-pero…”

He dried my cheeks. “I’m more worried about you, sweetheart,” he said, lowering his eyes to my ballooning tummy.

I gulped.

“I-I’m pregnant, Klaus.”

Hinaplos niya ang t’yan ko. “I know, sweetheart. I know.”

Akmang magsasalita ulit ako dahil papaanong alam niya? Kailan pa siya nagising? Paano niya nalaman ang launching ng book ko? Kaso may sumapaw sa akin.

“Magpapa-pirma pa kami,” ani ng boses lalaki.

Umawang ang aking labi nang makita ko si Bateson kasama si Deanna, Dalia, at Dani. Sa likod naman nila ay may lalaking nasa late fifties na yata o early sixties. He was smiling at me, and his smile reminded me of Klaus.

“Hello, Zane!” si Deanna.

“Tita Pretty!” si Dani.

“Tita Pretty, we miss you!” ani Dalia.

Hinapit ni Klaus ang baywang ko. “Sila ang kasama ko rito. Hindi pa ako nagmamaneho kaya si Kuya ang nagdrive. Also, my father wants to meet you.”

Sa saya ko na nakita siyang magaling na, muntik ko nang makalimutan ang kanyang ina, si Ma’am Klaria!

I nervously gazed up. “Klaus, ang m-mama mo?”

His jaw ticked. “My mother needs some time to accept us, sweetheart. For now, I’m just happy that she’s letting me do whatever I want without dictating what I should do.”

EPILOGUE

Epilogue

After I dropped the call with Zane, I pressed the gas harder, making my car roar along the highway. The steering wheel trembled under my grip as the engine’s growl swallowed every thought in my head. The world outside blurred into streaks of gray and steel, headlights smearing across my vision like shooting stars. My pulse beat in rhythm with the racing tires, sharp and heavy against my ribs. It felt like I was in a race.

Race. Kailan ba ako huling nakapagdrive ng ganito ka-bilis? I don’t remember anymore. Ever since I broke a bone because of racing, my mother hasn’t allowed me to step on a racetrack again. She was terrified when she saw me writhing in pain in the hospital.

My bone was dislocated, so I could no longer pursue my dream of becoming an F1 driver like my friend, Morris Galicia. We had been together since our karting days, but that unfortunate event parted our ways and journeys. Morris was able to achieve his dream, while I chose to become a businessman– still, it was about cars, gas, and grease. It feels like they are my bloodline.

But that was back then– back when I hadn’t met Zane. Zane is the most wonderful thing that has ever happened in my life. He became the very blood that keeps me alive. He became the center of my world. It feels like my world revolves around him, and I can’t live without him. He keeps me moving, breathing, alive.

But once again, my mother wants to take away my blood, my bloodline, from me. Kung noon hinayaan ko siyang diktahan ako (dahil naging duwag din ako noon). Pwes, ngayon hindi na. Hindi ko na hahayaan na kunin na niya naman ang gusto ko— ang mahal ko.

Kaya ngayon pupunta ako sa bahay namin. I’m already tired of this game with my mother, her dictating what I do, being the mastermind of my decisions, and being so self-centered. Noon hinahayaan ko siyang magdesisyon para sa akin pero habang tumatagal nagiging masikip na sa leeg ang kanyang ginagawa. It feels like I’ve been shackled by the neck for a long time, and now I can hardly breathe on my own.

However, that plan didn’t go well when a cargo truck came in my direction, as if it were losing control! There’s truck was swaying on the road like it own the whole road. The cargo truck ahead swayed violently, its massive bulk lurching side to side like a drunken beast. Metal groaned, tires screeched, a giant losing its balance. A sickening certainty clawed at my chest: it was no longer in control. It was too late for me to hit the brakes as the cargo truck rushed in my direction, not to mention I was driving way faster than I intended.

Then I saw it.

“Shit—”

I slammed the brakes, but momentum was a merciless thing. My car skidded, the shriek of rubber tearing through the silent night, the wheel jerking in my hands as if possessed. The truck’s rear swung wide, a wall of steel and shadow collapsing into my path.

For a breathless heartbeat, time fractured— my reflection flashing in the windshield, the cold certainty that there was nowhere else for me to go. The headlights carved into the truck’s flanks, and followed by a loud impact.

The crash detonated around me. Glass shattered into a thousand glittering shards, metal folded and screamed, and the world became a chaos of violence and silence, light and dark, speed and sudden stillness.

My chest slammed against the seatbelt; air burst from my lungs. All I could taste was iron, all I could hear was the hollow ringing inside my skull. My hands refused to let go of the wheel, as if clinging to it could anchor me in a world spinning out of control.

‘Zane!’ sigaw ng utak ko.

Nagsisimula nang kainin ng kulay pula ang aking mga paningin. It feels like the world titled for me. May mainit at malagkit na likido na bumabaha mula sa temple ko pababa sa aking baba.

I tried to squint my eyes pero nanlalabo na talaga ang mga nakikita ko, para nang sirang tape ang mga paningin. Hindi ko na maaninag kung ano itong mga makikita ko.

My heart throbbed a wild rhythm, but my body betrayed me, limbs slackening, my grip loosening from the steering wheel. My thoughts scattered. Images flickered, flashes of face, laughter, fragments of mornings I had with Zane seems to flashed in front of me.

Namigat ang mga takip mata ko. Sinubukan ko itong labanan kaso nawawalan na rin ako ng lakas. Silence starts to engulft me and the darkness eat me up.

---

My eyes were closed but I can hear voices. Hindi ko alam kung guni-guni ko lang sila o ano. Ang una kong narinig ang boses ng Mom ko. She was crying and blaming Zane kaya ako na-aksidente.

I wanted to answer her. I wanted to correct her, but I was voiceless. I couldn’t open my eyes or move a muscle.

“It’s all because of that little guy. Kung hindi dahil sa kanya hindi tayo mag-aaway. You wouldn’t get mad at me and disobey me. That guy started this rift between us, Klaus,” I heard my mother lament. Hindi niya mabanggit ang pangalan ni Zane na para bang ang hirap nitong   sabihin.

‘No, mom! You’re  wrong. If you only accepted him and respected him matapos mo siyang palayasin sa bahay ko ay baka hindi ito mangyayari.’ I wanted to fire back but I can’t.

Nevertheless, wala nang saysay kung ididiin niya pa si Zane sa mga nangyari. Gusto ko lang naman kasi siyang makausap but I met an accident.

Hindi ko na nasundan pa ang mga paninisi ni Mommy kay Zane. Hanggang sa narinig ko rin ang boses ni Quincy, my ex-girlfriend. Akala ko kung sino na.

“I don’t know what I’m doing here, Klaus. Dammit! Your mother saw me, and she wants me to visit you. Nandito lang ako bilang pagrespeto sa kanya. Wala akong ibang dahilan para pumunta rito. I’m just going to visit my partner, but I’m stuck here with you,” she chuckled. “But I will take advantage of this opportunity to apologize, Klaus. I’m sorry for leaving you back then. Sorry dahil… ginamit kita. Sorry kung sinamantala ko iyong feelings mo noon sa akin para sa sarili kong kapakanan. I hope you can forgive me. Kung kailan ka man magigising tatanggapin ko ang panunumbat mo… but I doubt you would.”

Narinig ko na si Quincy, si Mommy, pero ang boses na hinahanap ko ay hindi ko marinig. Ang gusto ko sanang narinig na boses ay wala. Zane. Where is he?

I don’t know how many hours, weeks, or months I’ve been sleeping, but I’m glad I was able to hear Zane’s voice in my head. I like hearing his stories whenever his voice popped into my mind. Tingin ko ang dami-dami nang nangyayari sa buhay niya habang wala ako sa kanyang tabi.

Pero nawala din ang kanyang boses bigla. Namiss ko ulit ang kanyang mga kwento sa akin. Gusto ko pang marinig ang kasunod niyang mga kwento tungkol sa pagbubuntis niya. Kaso nawala na.

I regained my senses with the noises around me. Parang may nag-aaway, nagsisigawan, at hindi ko sila maintindihan. Gusto ko silang awatin kaso wala akong lakas.

The world returned to me in fragments, at first, a faint hum, like the whisper of machines breathing in my ears. Then, the sterile scent of antiseptic clawed its way into my lungs. My eyelids felt heavy as if they way a thousand pounds. A sliver of light fight to pierce through my heavy eyelids.

I stirred, a raw ache radiating from the back of my skull, as though time itself had been pressing on it for centuries. My body lay stiff, tough. The weight of months in stillness seems  chaining me down. The muffled throb of my pulse in my ears reminded me I was still alive, fragile, but alive.

At last my eyes cracked open, the ceiling above me was blindingly white, my vision swimming with shapes and shadows i could not place. My throat burned, dry when i tried to draw in a breath.

Isang sandali lang ay unti-unti nang luminaw ang aking paningin. And there I saw my dad and my brother arguing with my mother. Si Kuya ang unang nakapansin na gising na ako kaya nagpanic sila at kaagad na tumawag nang doktor.

Nang dumating ang doktor ay pinalabas din sila at ch-in-eck ako ng doktor. The doctor performs  a neuro check. He shines a penlight into my eyes, checks my grip strength.

“Mr. De Costa, can you squeeze my hand?” tanong ng doktor sa akin.

Binaba ko ang mata sa kanyang kamay at pinisil ito.

Tumango siya. “Good. Do you know where you are?”

I blinked. My voice rasps, fragmented.

“H-hospital…?”

Nakangiting tumango ang doktor sa akin. “That’s right. You’ve been in the hospital for five months. You had surgery for a severe head injury. Right now, we just want you to rest and regain strength. Don’t try to talk too much yet.”

Sinabi ni Dad at Bateson sa akin na kaya sila nagtatalo sa loob ng hospital room ko, dahil hindi pala sinabi ni Mom sa kanila ang nangyari sa akin. My dad was outraged, and the ever-obedient Bateson De Costa lost his cool in front of my mother. Nalaman lang daw nila na nasa ospital na ako dahil sa email na natanggap nila mula kay Quincy. Ginamit pa ang business email dahil hindi nito alam ang aming personal emails at ibang contact details.

During my rehabilitation stage, I was with my father, Bradley. Akala ko iyong mga naririnig ko habang wala akong malay ay mga hallucinations ko lang sila. Pero totoong nangyayari pala iyon. Si Kuya at si Dad ang kasama ko sa aking rehabilitation hanggang sa magkita kami ni Quincy isang araw sa ospital, galing ako sa aking session.

Doon nakwento ni Quincy sa akin ang mga nangyari habang wala akong malay. Ang pagtulak na naman ni Mom kay Zane palayo sa akin. Ang mga lihim na pagbisita ni Zane sa akin. Ang mga speech therapy na ginagawa nito. Ang mga checkup nito sa kanyang OB-GYN. As much as I want to be with Zane already. Pero ayokong mahirapan siya sa akin lalo na’t buntis siya. Kaya naman sinabi ko kay Quincy na ilihim muna kay Zane na nagising na ako. Gusto kong bumalik sa kanya na maayos na ako at malakas.

Displeasure sprouted in my heart when I learned that my mother hadn’t allowed Zane to visit me in all those months I’d been sleeping.

“I’m so sorry, Klaus! Ginawa ko lang iyon para sa’yo! Walang mabuting idudulot ang lalaking iyon sa’yo! He’s a prostitute! Ano na lang ang sasabihin—”

“Klaria!” Dad cut her off.

“Ano, Bradley, hahayaan mo lang ang anak mo? Hindi mo siya pipigilan?” Pagwawala ni Mommy. Nag-aaway silang dalawa sa sala ng bahay. Kaya ayaw ko nang umuwi rito. Mas malinaw pa ang buhay ko sa bahay ni Bateson.

“Yes! Klaria, our son is old enough to decide for himself. All we can do right now is support him! Hindi ka pa ba nadadala sa nangyari? Your selfishness almost delivered our son to death! Enough with your dictatorship already!”

Dahil doon mas pinili kong sa bahay ni Bateson umuwi. Doon mas maganda ang naging recovery ko with my nieces, brother and my father. Matigas kasi talaga si Mommy.

Habang nagpapagaling ako ay lihim kong pinagmamasdan si Zane mula sa malayo kasama si Franco. Minsan kasama niya ang kanyang ina at ang kanyang step-dad. Nalaman ko ang mga ito dahil sa tagal-tagal din ng pagsunod ko sa kanya at syempre si Quincy.

‘Klaus malapit na ang book launching ni Zane. You should be there, old man!’

Basa ko sa email ni Quincy sa akin. Hindi ko kasi binigay sa kanya ang number ko.

“Boss, I didn’t know what had happened to you. Nagulat na lang ako na ang mama mo na ang pumunta rito sa shop. Akala ko tatanggalin na ako sa trabaho dahil sa… you know.” ani Olsen.

“Kaya nga tumigil ka na sa ginagawa mo. Ayokong ikaw ang magkalat ng aids dito.”

“Ah, you’re so heartless to me, boss!”

“Hindi ka pa rin ba umuuwi sa inyo?”

Tinapik niya ang balikat ko. “Umuwi ka nalang muna, boss. Ako na ang bahala dito sa shop mo.”

Umiling ako kay Olsen. Ang tigas talaga ng ulo nito.

Nang dumating ang araw ng book launching ni Zane sumama sa akin si Dad. Si Bateson naman ang nag-drive at sumama na sa amin ang pamilya niya.

Habang pinagmamasdan ko si Zane sa malayo, gusto ko na siyang takbuhin doon sa mini stage sa gitna. Lalo siyang gumanda ngayon na buntis siya.

I was on the verge of crying while watching him answer the questions thrown at him.  Tiningnan ko ang malaking tarpaulin kung saan ang bookcover ng libro niya. It was me, a photo of me from when he had painted my face.

Zane’s Pov

“Klaus, this is my mother, Nessa.” Pakilala ko kay Klaus kay Mama.

Nilahad ni Klaus ang kamay kay Mama at tinanggap naman ito ni Mama.

“I-It’s nice to meet you, Ma’am.”

“It’s tita to you, young man. And I’m happy you’re well. Makakatulog na nang maayos itong anak ko.”

Maganang tumango si Klaus kay Mama.

Sunod kong pinakilala si Klaus kay Tito Relan.

“You take care of Zane, mmm?” si Tito.

“I will, sir.”

Ano ba naman ito? Para namang namamanhikan si Klaus. Pinakilala ko lang naman!

Pagkatapos naman ay ako na ang pinakilala ni Klaus sa kanyang ama.

“Dad, this is Zane, my partner and soon-to-be beloved wife. Sweetheart, this is my father, Bradley De Costa.”

Siniko ko si Klaus dahil sa kanyang sinabi. Tinutukso pa ako.

“What?” Natatawa niyang baling sa akin. “Totoo naman. Ano pa ba ang gusto ko maliban sa maging asawa mo?”

“S-sira ka talaga!”

Lumapit si Sir Bradley sa akin. Akala ko kung ano na ang kanyang gagawin nang bigla niya akong kabigin at niyakap.

“Thank you so much, Zane. Thank you for loving my son and not giving up on him.” Nang pakawalan niya ako ay nagpunas siya sa kanyang mata. “Ako na ang hihingi ng tawad sa mga ginawa ng asawa ko sa’yo.”

“Tapos na naman p-po iyon, sir…”

“It’s dad for you, Zane. Aasawahin ka na rin naman nitong anak ko.” Tinapik pa nito ang balikat ni Klaus.

Matapos no’n ay masaya kaming kumain sa exclusive na restaurant. Namiss ko ang mga bata, si Dani at Dalia, kaya sila ang nasa kaliwa ko habang sa kanan si Klaus. Pinaghihimay niya ako ng shrimps.

“Tita your tummy is so big na.” Halos magningning ang mga mata ni Dalia.

“Hindi ba siya magbu-burst, tita?” si Dani naman ay nag-aalala sa kalagayan ng t’yan ko. Mukhang ito ang unang pagkakataon na nakakita siya ng buntis.

“Tita is pregnant, Dani. That means magkakaroon na sila ng baby ni Tito Klaus soon!” Paliwanag naman ng kapatid nito.

Si Klaus ay umuwi na sa condo ko. Tuwang-tuwa siya sa poems na ginawa ko at proud na proud siya sa aking achievements. Sinabi niya sa akin na naririnig niya pala iyong mga kinu-kwento ko sa kanya. Akala niya no’ng una gawa-gawa na lang iyon ng isip niya kaso nakumpirma niya ito dahil kay Quincy!

Ang baklang iyon kaya pala sinasabi niyang hindi ma-contact at hindi namin mahagilap ang mga De Costa kasi lihim na pala niya itong kinikita!

Sinadya ni Klaus na itaas ang aking maluwag tshirt. Hinagkan niya ang malaki kong t’yan at tumingala sa akin. Nasa kama na kami at matutulog. Buwan na kaming magkasama ni Klaus sa condo ko ngunit gabi-gabi niya pa rin itong ginagawa. Humahalik sa t’yan ko at kinakausap ang malaki kong t’yan.

“Do you think kambal ang magiging anak natin, sweetheart?” tanong niya pinaunan niya ako sa kanyang braso.

“Ewan ko. Sila mama lang ang may alam.”

“I’m so excited to see our child, sweetheart.”

Tiningala ko siya.

“Hmm! Ako rin… pero alam mo ba, Klaus, no’ng una kong nalaman na buntis ako… naisip kong ipalaglag ito. Punong-puno kasi ako no’ng mga panahon na iyon. Una na-aksidente ka tapos kinabukasan nalaman kong buntis ako at nakilala ko ang nanay ko. Natakot ako. Natakot ako kung magiging mabuti ba akong magulang sa anak natin at kung papaano ko siya palalakihin.” Sumbong ko sa kanya.

Klaus held my chin before claiming my lips. He planted a soft kiss on my forehead before speaking.

“I’m so sorry you had to go through that alone, sweetheart. Dapat ay nasa tabi mo ako no’n. And thank you. Thank you kasi hindi mo pinalaglag itong magiging anak natin. Also, thank you for patiently waiting for me.”

“Salamat din sa pagbalik mo, Klaus. Mahal na mahal kita.” My lips quivered.

Napapikit ako nang halikan niya ang eyelids ko.

“I love you too, sweetheart. I love you more than anything else in this world.” Saysay niya.

Ilang sandali lang ay naramdaman ko na ang kanyang kamay na dumaan sa aking malaki at bilog na t’yan. We both flinched when our baby kicked!

Nakatingin lang ako sa mga mata ni Klaus habang unti-unting bumaba ang kanyang kamay hanggang sa pumasok na ito sa loob ng underwear ko.

Napakagat labi ako nang maramdaman ko ang kanyang kamay na humaplos sa tuktok ng aking pagkalalaki. His thumb rubbed the slit of my manhood languidly.

My lips parted, and my legs unconsciously spread to make room for Klaus’s hand. I was already wet with just a few strokes of his hand along my sensitivity.

Klaus swiped the blanket away from us, moved down, pulled my underwear off, and tossed it to the floor before parting my legs. My face burned when I saw him pulling my legs apart as if he were opening a gift.

Binasa ni Klaus ang labi bago inamoy-amoy ang aking hita pababa sa aking kaselanan!

“I wanted to eat you, sweetheart. Dammit! I miss you!” he murmured, his face buried in my balls as he kissed my length.

My back arched away from the bed, hands fisting the sheets.

“I… I miss you too, Klaus. They miss you too,” I said, wantonly.

“Good, because I miss them like crazy too, sweetheart. My cock always swells for you and misses being inside your tight hole. But I’m holding myself. You’re still pregnant. I don’t want to traumatize our unborn baby with my dick poking him,” Klaus rasped, dragging his lips along my shaft before sucking the tip, drawing my precome.

“Klaus!” I choked as his tongue began to stir my senses into something unworldly.

“Sshh, sweetheart,” he teased, slapping my hole with his fingers. “This hole should behave, because I’m already holding myself back from shoving my dick inside. I wonder… how warm and sloppy this hole is for me.” With that, he inserted his middle finger. Klaus rubbed his face on my sloppy manhood, damping his handsome face with my cum.

My vision turned hazy with pleasure.

---

Hawak ko ang t’yan ko habang kumukuha ng damit para kay Klaus. Naliligo kasi siya at gusto kong ihanda itong pamalit niya. Konting lakad lang at hinihingal na ako dahil sa laki ng t’yan. Nang mailatag ko na ang damit niya sa kama, umupo ako at hinaplos ang t’yan.

Lumabas si Klaus mula sa banyo ng aming kwarto na basa ang buhok at tanging towel lang ang nasa baywang niya.

The droplets of water trickled down his torso. His rounded shoulders and biceps flexed as he wiped the water from his body. He pranced toward me, a wide grin spreading across his lips.

Tumayo ako.

“Hinanda ko na ang damit mo. Sabay na tayong bumaba para sa breakfast,” ani ko sa kanya.

He kissed my lips. “Of course, sweetheart.”

Nang pakawalan na sana ako ni Klaus ay bigla namang sumakit ang t’yan ko. Pinakiramdaman ko muna ito ng ilang sandali ngunit patuloy ang pagsakit. Lumalala ang sakit.

“Sweetheart?” tanong ni Klaus at hinawakan ang siko ko upang alalayan ako.

“K-Klaus,”

“Sweetheart, what’s wrong?” his voice trembled.

“Klaus, ang sakit ng t’yan ko.”

“What?” sambit niya.

Kinuyom ko ang kanyang braso dahil sa sakit ng t’yan ko.

“Ahh!” Daing ko at kasabay no’n ang pagkapit ko sa kanya.

Tingala ko siya.

“Klaus, Klaus, manganganak na ako!”

“What? Manganganak ka na?” Nanlaki ang mata niya.

Pikit mata akong tumango sa kanya.

“Let’s go!” aniya at binuhat ako.

“Teka, saglit lang!” supi ko sa kanya nang mabilis siyang naglakad tungo sa pinto. “Magdamit ka!”

“Ano?”

“Magdamit ka!” Sinampal ko ang dibdib niya.

Dios ko! Balak pa yata niyang pumunta na ospital ng naka-towel lang!

“Magbibihis pa ba ako?” tanong niya na para bang hindi importante kung magdamit siya o hindi.

“Ano ka ba!? Magto-towel ka lang sa ospital?”

Ni wala pang underwear!

Doon lang yata niya napagtanto na nakatowel lang siya. Binalik niya ako sa kama at doon ako namilipit sa sakit. Pilit kong nilalabanan ang sakit kaso napapaungol na lang ako.

“Goddammit!” Mura niya. Natataranta na siya sa pagsuot ng damit! Nagkabaliktad-baliktad pa ang tshirt niya!

“Let’s go!” Muli niyang saad at akmang bubuhatin ako pero pinigilan ko siya.

“Ang mga gamit natin?”

“Oh shit!” mura na niya naman at nagkukumahog sa paghagilap sa gamit namin!

On the way namin sa ospital ay tinawagan niya ang OB-GYN ko. Sumisigaw na siya sa cellphone.

“Doc, manganganak na ang asawa ko! Ano ang gagawin ko? He’s in so much pain!” Bulyaw niya.

Tinapik ko ang balikat niya.

“Sweetheart,” halos maiyak na siya nang bumaling sa akin.

“O-okay lang ako.” Hapo kong untag.

“Sweetheart, don’t panic okay? Malapit na tayo.” saad niya kaso tingin ko siya ang dapat na kumalma.

“Okay lang ako, ikaw ang kumalma.”

“No! You’re in pain!” aniya pero tingin ko mas siya ang nasa sakit.

When we arrived at the hospital, my OB-GYN and a few nurses were already waiting for us. Mabilis niya akong dinala sa delivery room. Within a couple of minutes, I delivered healthy babies.

When I regained my senses, I saw Klaus crying rivers while holding the two healthy baby boys in his arms.

“Sweetheart, they’re so soft. Our babies are so soft! Thank you for giving me these two angels, sweetheart!” With that, he kissed me on the lips and whispered ‘I love you’ in my ear.