Wattpad Originals Announcement

Hello, Irys!

I’m thrilled to share that Next Generation Series 11: H A U N T E D has been chosen for Wattpad Originals, a paid program on Wattpad!

I have a lot of what-ifs about this program years ago, but when it was offered to me again, what I learned from the past of declining the offer is the possibility of exploring myself from my comfort zone, to finally step up and begin another journey of my writing career on this platform as Ineryss.

It wasn’t just a new opportunity, but it was a growth that I wanted to risk things, to open new doors and accept changes that would contribute to my career.

I have always dreamed of being one of the stars on Wattpad, or what it is like to have that badge, to be part of these amazing authors in this program. This is a lifetime opportunity I don’t want to miss, and I want to at least experience it.

To my irys, thank you so much for your warm understanding and for embracing these changes! To express my gratitude, I will release a special chapter under this program that covers Cassey and Roche’s life during and after their wedding!

To Wattpad Originals, I am highly honored to be part of this program. Thank you for being patient with me and for guiding me during the launch of this book!

Wala ako rito kung hindi dahil sa inyong lahat! Nakakaya kong magpatuloy dahil sa suporta niyo at hindi pag-iwan sa akin! Maraming salamat!

Love,

Ineryss

---

  ![](https://img.wattpad.com/c38c7731f650ddea78d67f128d4e9288337b1693/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f39593447315657656841495a49413d3d2d313534373433363833352e313862346566366264316565393735343838303734383232303738332e706e67)               

Stay tuned for more updates, and in the meantime, you can learn more about Wattpad Originals here:

Wattpad Originals 101 [Filipino]

Prologue

Haunted

Game

“Excuse me, Miss Fortalejo. Just a quick interview! Is it true that you’re already engaged?”

“Are you planning to attend the Met Gala this year?”

“I heard you were invited to France for a fashion week! We’re looking forward to your outfit!”

“Your cousin is a well-known model for Calvin Klein. Aren’t you planning to become a model too?”

I smiled a little. The flickering lights of the cameras were blinding. Kahit nakasuot ako ng itim na sunglasses, ramdam ko ang sunod-sunod na click at pagdagsa ng mga reporter sa akin.

“My schedules are loaded, but yes, I’ll be attending the fashion week in France,” I replied and flashed my sexy smile on the camera.

Parang mas naging marahas ang iilang reporters. Sa bawat galaw ko ay kinukunan na yata nila ng picture.

“Your paintings gained so much attention! How did you come up with those ideas? Any inspiration?”

Bawat hakbang ay nakasunod ang mga reporter sa akin. Tiningnan ko ang sasakyang naghihintay. The chauffeur stood behind the door formally. Pinagbuksan niya agad ako habang papasok na. Parang may rampage ng mga zombie sa kalsada dahil sa pagmamadali at pagkatok sa bintana ng aking sasakyan para lang makakuha ng sagot sa akin.

I sighed unbelievably. Mabilis kong hinubad ang suot na glasses at tiningnan ang screen ng aking phone.

I opened my Twitter account to see if I’m still viral. Kagat ang pang-ibabang labi, halos ma-frustrate ako nang makitang gumagawa pa rin ng ingay ang nangyari.

What the hell? What am I supposed to do with this?!

I groaned and shut my eyes closed. Naihiga ko ang aking ulo sa headrest ng inuupuan sa backseat. Wala pa akong pahinga at may event pa akong dadaluhan uli habang nagwawala ang pangalan ko sa social media!

Ngayon ko lang napunto ang mga advice ni Naia sa akin noon pa man. Kung sinunod ko lamang, e, di sana wala akong pinoproblema ngayon!

“Let’s fix your face for a while, Miss Cassey.” Rinig ko ang tinig ni Pauline, ang assistant ko.

Kumalma ako at medyo na-conscious dahil baka pumaskil na ang stress sa aking mukha at makukunan pa mamaya sa camera na problemado ako. I don’t want to look like a miserable woman on the internet! Sa dami kong bashers na naghihintay ng pangit sa akin, dapat ay maganda ako palagi.

I nodded. Hinayaan ko si Pauline na gawin ang gusto niya sa aking mukha.

“Malolosyang na yata ako. Life can’t seem to control the urge to fuck with me senselessly. Puro problema, gosh! I get it, masarap ako. Pero puwede bang magpahinga muna?” I sighed with so much frustration.

Pauline chuckled.

“Naku, miss . . . ang ganda n’yo raw po kasi . . .”

Simula noon pa man, pangarap ko nang maging center of attention: the fame, popularity, and the fans.

I love the idea of being in the spotlight. Siguro dahil na rin kilala ako noon pa man na nabibilang sa mga elite, talagang naging madali na mapasok sa mundo ng showbiz kahit hindi ako artista o modelo.

My paintings made a bridge to become one of the hottest socialites in my generation. I gained more opportunities outside the countries. Kabi-kabilang invitations tuwing fashion show at nagiging kaibigan ko pa ang iilan sa mga sikat na tinitingalang fashion designers ngayon.

Napakaperpektong tingnan, ngunit alam kong sa likod ng lahat ng ito ay ang madilim na katotohanang pilit kong binabaon at pinagtatakpan sa pamamagitan ng makinang kong pangalan.

Iniisip ko nang maigi kung mas maganda ba ang ganitong problema kaysa iyong mga nakaraang buwan na halos umiyak ako ng dugo dahil walang pera! I was as poor as a church mouse! Kahit simpleng trip papuntang L.A. ay wala ako!

Iyon na lang sana ang magandang distraction sa aking buhay na halos pinuputulan na kami ng pakpak sa sobrang lugmok namin sa lupa dahil sa sunod-sunod na problema.

We’re a mess. My family. Our clan. Our business. And now my love life! Halos umukit sa aking mukha nang maalalang wala nga akong problema ngayon sa pera ngunit pumalit naman agad ang kadalasan kong problema noong nag-aaral pa lamang.

I was well-known not just for being an elite in our school but also because of my multiple troubles not just with women but also with men.

“Miss Fortalejo.” Matigas ang pagkakatawag sa akin.

Dumilat ako at iniahon ang ulong nakasandal sa headrest ng sofa. Deretso agad ang aking tingin sa schoolmate na si Lorren na buhaghag ang buhok at may kalmot pa ang pisngi.

“Please fix the buttons of your blouse, hija . . .” the guidance counselor said pleadingly.

“Paano ko aayusin, eh, hinila ng ingratang ’yan?!” I hissed annoyingly and glared at Lorren.

“Dahil sinabunutan mo ako!” she defended with glassy eyes, almost ready to cry.

Oh, that won’t work on me! Kahit umiyak siguro ito ng dugo ngayon ay talagang ilalampaso ko pa ’yang mukha niya! Baka kahit ang workshop ay mahihiya sa kadramahan niya! Hindi bagay!

“Because you’re being a bitch! Nanghahamon ka, eh! And I gave it! What’s the problem now? Ano’ng gusto mo? Madrama kang iiyakan—”

“Miss Fortalejo,” the guidance counselor’s voice thundered.

Pairap kong inalis ang tingin at muling ipinatong ang aking hita sa isa pa.

“What’s the root of this problem, girls?” she asked critically while glancing at us.

I calmed down. Maarte kong inangat ang aking kilay at taas-noong tiningnan si Lorren sa mayabang na paraan.

“Oh, ma’am . . . this girl in front of me is insecure and jealous because—”

“You are so full of yourself, Cassandra!” She cut me off.

“Dahil sa lalaking hindi na siya nagugustuhan at isang Fortalejo ang tipo. My cousin, Naia!”

“Jesus . . .” The guidance counselor shut her eyes harshly and started massaging her temple like our fight was the most nonsensical thing she had encountered all her life.

“Dahil inaakit naman talaga ng pinsan mo!” she fired back blatantly.

“Inaakit? Sa lahat ng lalaking aakitin ni Naia, ang boyfriend mo pang mukhang butiking puyat?!”

Napadilat agad ang guidance counselor at parang mas na-stress lang yata sa narinig.

“Miss Fortalejo, I’m warning you . . . keep your mouth shut. You’re being judgmental.”

I glanced at her boredly.

“Well, ma’am. That’s true. Nagsasabi lang ako ng totoo na magdedepensa sa pinsan ko laban sa akusasyon niya na paglandi nito sa kanyang crush na hindi naman talaga siya gusto kaya bitter siya. Plus, my cousin doesn’t like him! Nanlilisik pa ang mga mata niyon kakatingin sa aking pinsan at nandidiri ako lagi—”

“Alright, enough, enough . . .” putol niya sa akin habang ngumingiwi.

Natutop ang aking bibig. I flipped my hair and arched my brow again. Si Lorren na magsasalita pa sana ay pinigilan niya rin kaya hindi na lumabas ang mga salitang balak sanang isigaw nito.

She glanced at Lorren this time.

“You know it’s against the rules of the school to spread some ugly things about your co-student, Miss Buenavista . . .”

At sa akin uli bumaling. Naabutan pa akong ngumingiti nang pilya at matapang ang tingin kay Lorren.

“And you, Miss Fortalejo, you know violence is against the rules of the school too.”

My smile faded slowly.

“Si Naia nga na tahimik lang, walang ginawa, tapos ikaw . . . sinabunutan mo ako!” si Lorren na talagang ikinaliit ng aking mga mata.

“Because I care! Kung ang pinsan ko, walang pakialam, puwes ako, meron! Spit another ugly thing about her, and I will come for you!”

Sinenyasan akong muli ng guidance counselor na kumalma lalo na’t paahon na ako sa aking upuan. Lorren’s fear flashed in her eyes for a second. Tumikhim ako at muling inayos ang palda at balik sa pagkakahalukipkip.

“I want to talk to your parents, girls. Bring them tomorrow.” Sa huli, iyon ang naging desisyon.

It wasn’t the first time I got involved in fights. Minsan, ganito lang din kababaw ang rason kaya napapatawag ang aking parents.

My mother laughed sometimes. Si Dad, isa ring hindi seryoso. For them, my troubles in school aren’t a big deal at all; it’s part of my teenage life, they say.

Chey and I are both friendly. But my troubles in school will categorize me as the bad girl among us. Lalo na’t si Naia, ang tahimik na pinsan, ay wala ring panahon sa ganitong walang-kuwentang bagay.

“Sino na namang nakaaway mo?” tanong ni Chey nang sumabay ako sa kanya pauwi.

Grade 11 siya at ang kanyang mga kasabayan ay sina Toshi at Trey. Kapwa kami Grade 9 ni Naia lalo na’t kaedad lang. And Chey is years older than us.

“Just an insecure girl named Lorren,” irap ko habang naglalabas ng pan-retouch sa aking bag.

“Hindi pa rin tapos? Last week pa ’yan, ah?” kunot-noo niyang tanong habang tinitingnan akong abalang ayusin ang aking buhok sa maliit na salamin na hawak.

“Iba rin ’yon last time. It was Mitsy.”

Napailing siya at binuhay ang screen ng kanyang phone. Nakita ko si Toshi. Madrama akong napangiwi.

“Why are you putting him as your lock screen?! Dapat mukha mo! Not your crush!” I tried to snatch her phone, but she automatically pulled it away from my sight.

“Tigilan mo nga ako. Crush lang naman. Itong akin, isa lang. Sa ’yo marami!”

Dapat lang marami! These boys need to realize they aren’t my main priority. Marami akong reserba. Madali akong makakapagpalit at hindi ako basta-bastang magse-settle sa isa lang. As if I am their girlfriend. Kung hindi, eh, di bakit ako magiging loyal sa isang tao na hindi ko pa naman boyfriend?

That was my last trouble when I was in Grade 9. For me it was petty. Well, kahit petty ’yan papatulan ko pa rin! I don’t fucking care if I’ll summon all the demons in hell just to defend myself and my cousins! Pataasan na lang ng sungay at pagalingan manabunot!

Noong Grade 10, wala na masyadong nakakasabunutan. I groaned in my seat when I realized what kind of headache I had.

“She’s not your girlfriend! What the fuck is your problem, bro?!” turo ni Kian, ang isa sa mga naging kalandian ko na varsity player pagkatapos suntukin si Juaquin.

I shut my eyes problematically. I went to watch the game, ngunit ang sumalubong sa akin ay angasan! At ang mas nakakainis dito, wala na sa dalawa ang crush ko!

Dumilat ako at nakita si Hunter, nangingiti at nagawa pang kumindat. I glared at him playfully. Noong makita kong maangas na itinulak ni Juaquin si Kian ay napawi muli ang aking ngiti.

The boys pulled them away from each other. Akma kong lalapitan at makikiawat ngunit hinila na ni Hunter paalis at dinala palabas ng gym.

“Wait, they’re fighting—hmm . . .” I slowly wrapped my arms around his neck when his lips attacked me with his thirsty kisses.

“You’re a fucking playgirl,” he chuckled while he was pinning me against the wall.

“I didn’t know na magkakainitan sila,” ngisi ko habang hinahagod niya ng halik ang aking panga.

My father’s crazy advice suddenly flashed in my head when I turned sixteen last month.

“Still not the best age for sexual intercourse. It can wait.”

He’s aware that I have a lot of crushes in school, and I am open to having a boyfriend. My curiosity in sexual intimacy increases each time I think about things such as kissing and the likes.

Hunter stopped and looked at me curiously.

“Nagte-text daw kayo ni Juaquin last summer? And Kian claimed you two were hanging out last month . . .”

I am game if they’re game. And it’s always vice versa. At sino bang hindi makakapag-concentrate sa isa kung bawat lingon ko, ang daming guwapo? Idagdag pang single! Talagang maraming crush!

“I was bored, alright? Ikaw na ngayon ang crush ko . . .” I said playfully.

“Bukas, iba na uli?”

“Ikaw pa uli bukas.” I smiled more.

“Oh, you and your silly games.” Natatawa niyang hinawakan ang baba ko.

Nagkibit ako. “What do you expect from me? Shelter your heart? It’s not in my vocabulary.”

1st Haunted

Haunted

Expert Devil

Kian and Juaquin apologized to each other after the tension. It’s a petty fight. Parehas na ngang seventeen, parehas din namang hindi ako girlfriend!

Lumulutang iyon sa isip ko sa sumunod na mga araw. Nakakaganda namang pag-awayan ka ng boys kaso minsan nakakahiya rin pala. Tawang-tawa lamang si Hunter dahil alam niyang siya ngayon ang crush ko at mutual pa kami.

“Ayusin mo naman, Cassandra!” Almira’s voice boomed when I failed to hit the ball.

I gasped and tried to control my temper. Pawisan ako at talagang gusto ko nang tumakbo sa shower room ng school para makapagpalit lalo na’t hindi ko na gusto ang pagiging malagkit ko.

“I tried, alright!” sabi ko ngunit dismayado nang umiiling si Almira at umaabante na para sa change position.

Umusog ako sa likuran para makaalis sa harapan. Some of our classmates are looking at us curiously.

“You tried pero hindi pa rin napalo! Palibhasa magaling ka lang sa lalaki!” she shouted angrily.

My eyes widened. Mabilis siyang sinaway ng mga kaklase kong babae habang ang mga boys na nanonood ay napa-‘ohhh’.

I gasped miserably and swallowed the lump in my throat. This isn’t the first time she’s accused me of things. Oo, magaling nga ako, pero kailangan bang ipangalandakan?! Hindi ko naman itatanggi!

Pumito ang aming P.E. teacher kaya medyo naging alerto na uli ang iilan. Yumuko ako at sa gilid ng aking mga mata ay kita ko pa rin ang inis na mukha ni Almira sa akin.

My shoulder loosened. Kung ibang tao pa ito, baka nakipagsigawan na ako at napatawag uli sa guidance dahil sa rumble na nangyari, ngunit isa lamang ang nakakagawa niyon sa akin. It’s her.

“Almira is always mean to you,” tawa ni Janina habang naglalakad na kami sa shower room.

Dala ko ang uniporme kong pamalit at malinis na towel na kinuha ko pa sa aking locker room pagkatapos ng volleyball na activity namin.

“Masyado kasing perfectionist,” ngiwi ko habang ang aking utak ay lumilipad na sa nakaraan.

Her warm smile. Her hugs and giggles. Her sweet voice . . .

“Sabi ni Alissa, close daw kayo noon, ah? Halos mag-best friend daw?”

Nagkibit ako. I don’t want to talk about my past. I don’t want to confront it again and go through another pain. Ayoko nang maulit ang sakit na ’yon.

“Sa lahat ng tatarayan ka, si Almira ’yung hindi mo masyadong pinapatulan,” ani Janina habang papasok na kami sa shower room.

Naghanap ako ng bakanteng cubicle at hindi na sinagot pa si Janina. Pumapaibabaw ang tunog ng shower at makikita sa harapan ng malaking salamin habang may iilang estudyante roon na nag-aayos sa sarili.

Pumasok ako sa cubicle at isinabit ang iilan kong gamit. Almira’s temper worsened. At alam ko kung sino ang may kasalanan.

Nag-blower muna ako ng aking buhok habang nakatapis lamang ng puting tuwalya. Noong matapos ay paglalagay naman ng lotion ang inabala ko saka rin nagbihis ng malinis at komportableng uniporme.

I put on some light makeup just to enhance my features. Nagkalat sa sink ang mga gamit ko, such as perfume, makeup, and a box of tissue.

“Cassey, bilis na! Mali-late na tayo sa sunod na subject!” Janina shouted when she looked at me.

“Mauna ka na!” senyas ko habang nakatingin sa kanya sa salamin at abala pang magpahid ng sunscreen sa mukha.

She groaned and walked away. Alam niyang kapag hihintayin niya pa ako ay dalawa kaming mali-late. Eh, ako, hindi ako nagmamadali lagi. Kaya kong pumasok kahit late. Siya, hindi.

“Hi, Cassey!” bati ng isa sa mga Grade 11 na kaklase lamang ng pinsan kong si Chey.

“Hi!” sabi ko habang nagsusuklay pa ng buhok at inaayos iyon.

“Mali-late ka na!” She giggled.

“At least maganda pa rin kung papagalitan.”

Tumawa siya at nawala sa aking paningin pagkatapos pumasok sa isang cubicle. I pursed my glossy lips. Kumakalam na rin ang sikmura ko at nanghihingi na naman ng matamis.

Nangangalahati na yata ang lumipas bago ako tuluyang natapos. That’s why I’m not into sports! Namamawis ako at pakiramdam ko, ang dumi-dumi ko!

Inihulog ko lang lahat sa paper bag ang mga gamit ko at nagmadaling ilagay sa locker ko saka rin nagtungo sa aking subject.

“Iba na naman ang pabango ni Cassey,” one of my classmates pointed out nang pumasok ako sa classroom.

I only smiled. The teacher looked at me with so much judgment in her eyes.

“Your cousin is doing great in her subjects. Chey’s not so smart like Naia, but at least she’s always on time.”

“I’m sorry, ma’am. P.E. subject kasi kanina. Nangangati ako kapag pawisan ako. Imagine one of your students sitting in your class while groaning because of being uncomfy. I’d rather be late than disturb the class.” I smiled.

My classmates started shouting like someone won the lottery. Humalakhak ang mga babae kong kaklase habang nag-aapir ang mga lalaki.

Umangat ang kilay ng guro at pinalo ang whiteboard para kunin ang atensiyon ng lahat. Ang ingay ay unti-unting naging mahina hanggang sa tumahimik din ang lahat.

“Masanay ka na kay Cassey, ma’am. Mas priority niyan ang sarili kaysa sa grades niya,” tawa ni Billie.

I nodded because it’s true! Self-confidence is very important! I want to look presentable all the time. What if may surprise recitation? Mukha ka na ngang stressed at miserable dahil wala kang maisasagot, ang pangit mo pa sa matang tingnan!

Humupa rin naman ang kantiyawan hanggang sa nagkaroon na ako ng tsansa na magtungo sa cafeteria.

Pagkapasok, nakita ko agad ang table ng mga Delafuente na babae at isa pang Buenaventura. Nana, Zera, and Elle. Franca blended well. Nakikipag-usap siya kay Nana habang si Zera ay nakatingin sa isang pinsan niyang si Elle ay may kung anong ikinukuwento.

Franca noticed me. Kumaway siya sa akin. I smiled and waved back. Nagsasalita pa si Elle nang lingunin ako at napangiti rin. She smiled too. Kahit si Nana ay nangingiti na rin maliban kay Zera na deretso ang angat ng kilay nang magkatinginan kami.

This brat is the worst. Sa mga babaeng Delafuente, ito ang malala ang ugali. She’s always the villain of someone’s colorful day. Para siyang kulog at kidlat na susulpot at sisirain ang buong araw mo.

Hindi ko pinansin si Zera at nagtungo sa harap para bumili ng makakain. Bumili lamang ako ng Goya habang naririnig na ang ingay ng panibagong pumasok.

Ken’s loud and cheerful voice made my eyes roll back in my skull. They’re here.

Nag-aamba na akong umalis. This is the reason why I hate the cafeteria. First, it’s loud. Second, I hate being in their circles! Oo at family friend kami ng mga Delafuente, ngunit ang mapabilang talaga sa mismong grupo nila ay hindi na kaya ng dugo ko.

“Sabay ka sa amin, Cass!” Nana invited and tapped the empty chair beside her.

Hindi pa ako nakakatanggi, may umukupa na sa silyang tinutukoy ni Nana. Umikot si Ken sa likuran ni Franca at yumuko roon para tikman ang pagkain ng nasa table nila. Hiro occupied the empty chair beside Zera at dinala ang tingin kay Ken sa tamad at supladong paraan.

“Uh, no, thanks. Mali-late na ako sa next subject ko,” sabi ko.

Humalukipkip si Zera, ang malditang mga mata ay walang pinagkaiba sa kuya niyang isa rin!

“Cassey! May naghahanap sa ’yo!” Si Mariana ang tumawag sa akin na nasa entrance ng cafeteria.

Sumulyap ako sa kanya saglit at tiningnan ang maiingay na magpipinsan lalo na’t natatawa na si Ken habang umuupo sa gilid ni Franca. Ngumiti ako kay Nana habang nakaakbay na ang bwesit niyang pinsan sa inuupuan niya at nag-uusap silang dalawa ni Hiro.

Kinuha ko ang tsansang iyon para umalis. Sina Elle, Nana, at Franca lang naman ang kasundo ko roon kaya kung hahalo ako, maiirita lang ako sa iba pa lalo na sa boys.

I am not close with the Delafuente boys. Bukod sa naiinis pa ako sa isa nilang pinsan, idagdag pa ang masungit na mukha ni Hiro at pag-aangat ng kilay lagi ni Zera, mas mabuti pang huwag na lang.

Sila yata ang mga elite na ayokong makasama palagi sa isang lugar. Kung hindi lang dahil siguro sa pamilya namin na malapit sa isa’t isa at pinsan pa namin ang iilan sa mga Delafuente, talagang wala akong interes na lumapit sa kanila!

Binubuksan ko na ang hawak na Goya habang lumalapit kay Mariana.

“Ano’ng meron sa inyo ni Hunter?”

Hunter is here? I forgot to check my phone! Bakit siya nandito?

“We’re hanging out,” sabi ko.

“Si Kian ’yon last time, ah? Iba na uli. Grabe ka talaga!” agarang kutya ni Mariana nang hindi ko nasundan ang tanong niya.

Kian is also well-known as an elite lalo na’t bukod sa taga-Ateneo, basketball player pa.

Mag-isa na akong pumunta sa parking lot. Isang BMW na kotse ang bumusina sa akin. Nakangisi akong naglakad patungo roon at umikot sa driver’s seat.

The window of the car slowly went down and revealed Hunter. Humilig ako sa bintana at nangingiti siyang tiningnan.

“Why are you here?” tanong ko habang nakikita sa front seat ang box ng Ferrero Rocher at isang bouquet ng bulaklak.

“To give these.” Sabay kuha niya sa bulaklak at chocolate.

“For what? Are you courting me?” natatawa kong tanong habang isa-isa iyong tinatanggap.

“Ayaw mo?”

Kinilatis ko muna ang bulaklak nang maigi bago iyon inamoy.

“How sure are you na sasagutin kita at gusto kitang maging boyfriend?” I asked playfully.

Humalakhak si Hunter. “Liligawan kita hanggang mapagod ka at makuha ko ang matamis mong oo.”

I laughed awkwardly. Ew, that’s so cringe.

He wants to court me. Hindi pa naman ako nagkaka-boyfriend lalo na’t puro ako crush lately.

Dad is fine with early relationships. Mom’s cool with it too. As long as I know my limitation. Kaso hindi ko alam, eh! Imposible na hanggang kiss lang ang gagawin ko sa boyfriend ko! I’ll explore for sure!

“What the fuck, Cassey?!” tili ni Chey nang sumilip sa aking cellphone at nakita ang pinapanood ko.

It’s Sunday. Nasa bahay ang aking mga pinsan lalo na’t may gaganaping malaking dinner mamayang gabi. It’s one of our bonds.

Nakadapa ako sa lounger habang tumatambay kami sa pool. I was bored to death kaya nanonood ako ng R18 na movies at saktong tumapat sa bed scene noong nakisilip si Chey.

“You’re watching porn!” she hissed.

Tumingin ako saglit sa suot niyang two-piece bikini ngunit mabilis kong ibinalik sa screen ng aking cellphone.

“Anong porn? This isn’t porn. Kung porn ito, hindi ganito ka-censored. Ni hindi nga kita ang private body parts ng mga bida—”

“Stop watching!” pangaral niya at nag-ambang kunin sa akin ang aking cellphone.

“Chill, Chey! Huwag kang manood kung ayaw mo,” sabi ko habang si Naia na nakahiga sa kabilang lounger ay napapadilat dahil sa kaingayan namin.

“You’re just sixteen!” paalala niya, na para bang ganoon na ako kauhaw para gayahin ang pinapanood ko.

“This is a movie, okay! Hindi porn!” giit ko.

“It’s R18! Meaning hindi para sa ’yo!” she argued.

I rolled my eyes. They’re just kissing, and the girl is grinding while she’s on her boyfriend’s lap! Oo at masarap panoorin, pero bakit parang sa reaksiyon nitong si Chey, parang ang dumi-dumi ko na.

“Naia.” Kinalabit pa ni Chey si Naia na nakapikit nang muli.

Ipinagpatuloy ko ang panonood habang si Chey ay sinusumbong na ako sa pinsan naming si Naia. Duh! Ano’ng sasabihin niyan bukod sa ‘Let her’? Wala na! Tatahimik na uli ’yan!

“Let her, Chey,” Naia murmured lazily.

See?

Hindi matigil-tigil si Chey sa bagay na ’yon kaya tinukso-tukso ko.

“Manood ka rin! Kung biglang nabagok ’yang si Toshi at gumising na mahal ka na niya balang-araw, gagawin n’yo rin ’yon! He will kiss you, and you need to grind—”

“Shut up, Cass!” namumula niyang pigil habang malawak ang ngisi ko.

“And Toshi will—”

“What the fuck?! I said shut up!” Tinampal niya ang aking puwitan kaya humalakhak ako.

Natanaw ko ang paglabas ni Mommy at may dalang tray na meryenda. Nakatayo na si Chey, namumula. Ibinalik ko ang tingin sa aking phone at pilit nanood kahit distracted na dahil sa panggugulo ni Chey.

“Hi, girls! Meryenda,” si Mommy na nakarating na sa amin.

“Tita, Cassey is watching porn,” sumbong niya.

I scoffed and smirked. Nangingiting tumingin si Mommy sa akin habang inilalapag sa bilugang mesa ang tray.

“I told you we’ll watch together if you’re curious,” ani Mommy na ikinalaglag ng panga ni Chey.

“It’s just a movie with a bed scene, Mom . . .” I explained boredly.

Marahang tumawa si Mommy at pinalo ang aking puwitan na naramdaman kong gumalaw.

“Malaman ’yan ng daddy mo . . .” Saka tiningnan si Naia. “Naia, meryenda.”

Dahan-dahang dumilat si Naia at tamad na bumangon. Kumalma na si Chey at ayaw nang pahabain pa ang inirereklamo lalo na’t hindi na rin binigyan ng pansin masyado ni Mommy.

“Mutual kasi ’yan sila noong crush niyang si Hunter,” tsismis ni Mommy kay Chey nang manatili siya sa pool area saglit.

Chey didn’t give a dramatic reaction too much. She’s already expecting those kinds of news.

“Lagi ’yang may crush si Cassey, Tita. Hindi nauubusan,” aniya habang kumukuha na noong sandwich na dala ni Mommy.

“Eh, ikaw Chey, si Toshi pa rin?” nangingiting tanong ni Mommy.

Namula ang pisngi ng aking pinsan. Nagpanggap akong nasusuka lalo na’t Delafuente. Mommy laughed with my reaction. Bumaling siya kay Naia na tahimik na kumakain.

“Ikaw, Naia . . . may crush ka na?”

I rolled my eyes.

“Huwag mo ’yang tanungin, Mommy. Tatandang dalaga si Naia. Tamad ngang magsalita, magkaroon pa kaya ng crush?”

Muling tinampal ni Mommy ang aking puwitan para sawayin ako. Totoo naman talaga. Walang crush si Naia. Naiiba siya sa amin ni Chey. Wala siyang interes sa lalaki at pagtulog lamang ang mahalaga sa kanya.

I don’t understand why she’s so lazy. Noong kabataan namin, hindi naman siya ganyan.

Kahit noong dinner na, umikot pa rin ang topic tungkol sa nagugustuhan kong si Hunter.

“Balak din bang manligaw, Cassey?” Dad asked.

Palakuwento ako sa parents ko. Wala akong hindi sinasabi sa kanila lalo na sa nangyayari sa araw ko. Kahit ayaw kong sabihin minsan, kusa rin iyong nadudulas sa dila ko.

“You’re just sixteen, right, Cass?” tanong ni Tito Vincent.

I nodded and smiled.

“Too young for having a boyfriend,” si Tita Cheyenne na umangat ang isang kilay habang hinihiwa ang pagkain.

“If she can handle it, then why not?” ang ina ni Naia na si Tita Hana.

“Pinayuhan ko nga na magdahan-dahan muna. Alam mo naman sa ganyang edad ay kuryoso na,” si Mommy na sumubo at sumulyap sa akin saglit.

“Don’t take your first relationship seriously, Cass,” payo ni Tito Vince nang itinuro ako gamit ang hawak na tinidor.

“Hindi po, Tito.”

“Invite him tomorrow. I’ll talk to him,” si Dad sa baritonong boses.

I nodded and smiled again. Sumulyap ako kay Naia na tahimik lang na sumusubo. Si Chey ay tahimik din, ngunit dahil ayaw lang maging mismong topic kaya ayaw magsalita.

Palaging ako ang laman ng topic sa ganoong bagay. I am open. Bukod sa palakuwento pa sa parents at nakukuwento rin nila tuwing may family gatherings, wala ring kaso sa akin kung pag-usapan nila iyon.

Hunter called after our dinner. Ikinuwento ko sa kanya iyon sa FaceTime. Nagpapahid ako ng lotion lalo na’t kakatapos lamang mag-half bath.

“So . . . after my swimming?” he said while looking at me.

“Swimming?” tanong ko habang abala ang tingin sa kamay kong pinapahiran ko ng lotion.

“Yup! You wanna watch?” aniya at inayos ang buhaghag na buhok sa camera.

I nodded abruptly and smiled. Hunter leered at me like I’m being suspicious.

“You’re coming over to watch me, Cassandra,” he reminded.

Hindi ko naman siya boyfriend! Hindi masamang tumingin sa iba para maghanap ng susunod na crush kung sakaling ma-bore ako kay Hunter. I want a long list of boys para hindi na kailangang maghanap pa lalo na’t maraming options.

“Seloso mo naman! Possessive,” irap ko ngunit natatawa.

“Ayokong matulad sa sinapit nina Kian at Juaquin. I’ll make sure I become your boyfriend.”

“Then court me!”

He nodded and smiled. Nagpatuloy ako sa aking ginagawa at hindi mapirmi sa harapan ng camera. I’m doing my night routine. Nakita ko na lang na humihikab si Hunter, abala pa rin ako sa pamimili ng perfume para gawing pantulog.

Nakatulugan ako ni Hunter sa gabing iyon. Siguro napagod na kakahintay. Ang yabang sabihin na gustong maging boyfriend ko pero dito pa lang, taob na.

I attended all my subjects on the next day. Na-stress pa nang kaunti dahil sa assignments at projects na nagpatong-patong. Buti pa sila nagpapatong-patong.

Ako:

Mauna na kayo. Hindi ako sasabay

I sent it to my cousins. Nasa loob na ako ng taxi at naiinitan nang kaunti dahil mukhang hindi pa naka-full blast ang aircon. Sumilip ako sa harap.

“Excuse me po, Manong. Can you please lakasan ’yung aircon? Mainit . . .”

The driver glanced at me. Tiningnan niya saglit ang harap at muli akong nilingon.

“’Yan na po ’yung full, ma’am.”

What? Ang init! Ngumiti na lamang ako at tumango sabay tipa uli ng text para kay Hunter.

Ako:

Ugh! Mainit ’yung nasakyan kong taxi.

Hunter didn’t reply. Siguro nagsi-swimming pa rin. Tiniis ko na lamang kahit gusto ko nang lumipat sa ibang taxi dahil ayokong namamawis. It’s uncomfy.

“Salamat, Manong,” sabi ko pagkatapos magbayad.

He smiled apologetically.

“Pasensiya na po, ma’am, at mukhang nainitan kayo. Pawisan kayo.”

“Oo nga. Ang init. But it’s okay . . .”

Hindi okay! That’s one of the reasons kaya lagi akong nagpapasundo. Isisisi ko ito kay Hunter.

Naghalungkat ako ng panyo sa aking dalang bag habang papasok na. Dumeretso ako sa pool area at may nakasalubong pang boys na topless lamang habang dala ang kanilang tuwalya.

“Hi.” Someone flashed his smirk.

Ngumisi ako pabalik nang hindi tumitigil sa paglalakad. Pumasok ako at natanaw agad ang malapad na pool area.

I curiously looked at the whole place. Wala masyadong tao. Kung meron man, bilang lamang sa daliri na nakaupo sa bleachers.

Nagtungo ako sa first row at doon naupo. Sa aking gilid ay may mga gamit at nakabukas pa nang kaunti ang bag.

Iginala ko ang tingin sa pool. Mga nasa anim ang lumalangoy roon.

May napansin akong isa na umahon. I looked at him curiously to see if it was Hunter. The water dripped down his body as he pulled himself out of the water. Hot!

My eyes drifted to his stomach. Whoa . . . that’s absolutely hard! Mukhang maalaga sa katawan at madalas sa gym, lalo na’t bukod sa matangkad, sakto rin ang katawan at hindi mo matatawag na payat.

I angled my head so I could see his face properly. Hinila niya paalis ang suot na goggles, ganoon din ang kulay blue na rubber swim cap sa ulo. Hinaplos niya paatras ang basang buhok habang naglalakad na patungo sa bleachers.

It’s not Hunter! But this man . . . this fucking man is what my heart told me to avoid! His sinful eyes and bad boy aura can burn someone’s halo like an expert devil tempting an angel!

2nd Haunted

Haunted

Paranoid

Naglakad siya patungo sa akin. Hindi man lang nagawang sumulyap sa akin ngunit dere-deretso ang hakbang patungo sa kinauupuan ko.

My eyes scanned him silently. At mas lalo pang naging obvious na tinitingnan ko siya nang tumigil siya sa aking gilid at yumuko para hawakan ang mga gamit na naroon.

Oh . . . it’s his things?

I looked at his angled jaw, his parted lips, his serious face, and the way his thick brows furrowed while he was busy with his things. The water made him look more sensual, hotter, and more attractive.

He doesn’t look like he’s my age. Baka naman Grade 12? O baka magka-edad lang pala talaga kami? He’s not familiar. Kahit anong halungkat ko sa utak ko, talagang hindi pamilyar sa akin.

He slowly glanced at me when he noticed I was shamelessly watching his stomach. I smiled. His brows furrowed more.

“Swimmer ka?” Obviously, Cassandra! Nakita mo bang nag-sho-shoot ng bola sa pool para mapagkamalan mong basketball player?

Ibinalik niya ang atensiyon sa binubuksan niyang bag at pinagliligpit na iyon.

“What school are you?”

Hindi pa rin siya sumagot.

“Uh, you have a girlfriend kaya . . . ayaw mong makipag-usap?” Jesus! I sounded so thirsty! Kaya ako napagkakamalang uhaw sa lalaki, eh!

Tumayo siya ng tuwid at mukhang handa nang umalis. My eyes drifted to his thighs. Ngayon ay marahas na ang tingin niya nang mahuli kung saan ako tumingin.

“Kids nowadays,” he blurted out and turned his back.

Kids? Did he just . . . oh . . . so he’s old?

Napansin ko ang pag-ahon ni Hunter na inaalis na rin ang goggles at ang rubber swim cap sa kanyang ulo. Nakangiti siyang naglakad papalapit sa akin. Nilingon ko ang lalaking lumakad na papalayo.

“Hey!” nangingiti niyang lapit at yumuko.

“You’re dripping wet, Hunter!” saway ko at tinulak siya lalo na’t nag-aambang humalik.

Humalakhak siya at umatras ng bahagya. Muli kong nilingon ang lalaking nakakalayo na. Kuryosong sinundan ni Hunter ang aking tingin.

“Who’s that?” tanong ko at ibinalik ang tingin kay Hunter.

Hunter’s brow shot up.

“Si Dreyden?”

Dreyden? His name is not even familiar.

“Isa sa magagaling na member dito sa gym,” aniya habang hinahaplos at ginugulo ang basang buhok.

“He’s a snob.” Ngumiwi ako.

“He’s not friendly. Mahirap kaibiganin ’yon.”

Marami akong kilalang snob na lalaki. Sa mga Delafuente pa lang, halos nangunguna na sila sa may ganoong ugali.

There’s Toshi, Grey, and Hiro! Sukdulan ang pagiging snob ng mga lalaking iyon. Idagdag pa si Wayt na akala mo kung sino!

Almira’s so fond of him, and I don’t understand why she likes him so much!

Oh, you fool . . . you know the reason why she’s fond of him!

Dumeretso kami pauwi ni Hunter sa araw na ’yon. I introduced him to my parents on that day. Doon din siya nag-dinner sa gabing iyon. Kuryoso sila kung anong klaseng relasyon ang namamagitan sa aming dalawa, and Hunter told them he’s willing to court me.

Am I really ready for a relationship? Una sa lahat, hindi naman pagmamahal ang nararamdaman ko. Pangalawa, mas gusto kong hanggang hangouts lang kami.

But Hunter’s fine. Maybe I should try for an experience? Ayos na ’yung may alam ako, hindi ba, kaysa iyong wala?

He courted me. Mahaba ang kanyang pasensiya sa panliligaw. Ako naman, hindi alam kung pagmamahal ba talaga ang nararamdaman.

Pero ganoon naman ’yon. Boys need to court girls in order to make them say yes. Kaya kung titigil sa panliligaw, ibig sabihin, hindi siya seryoso.

“Hindi mo pa rin sinasagot si Hunter, Cass?” Mommy asked while we were having our dinner on the first day of May.

“Dapat ko na bang sagutin?” I laughed while talking about it.

“It’s already summer, darling. He started courting you last year. Anong petsa na? You’re turning seventeen,” si Mommy na parang mas naaatat pa kaysa sa akin.

“I don’t love him yet, Mom,” sabi ko na ikinatingin ni Daddy sa akin.

“Then why don’t you reject him?”

“That’s his choice. He’s courting me. Dapat maghintay siya, Dad.”

Hunter is indeed persistent. Iyon marahil ang nagpabilib sa akin. Hindi ko alam kung anong malalim na rason kaya sinagot ko siya at naging kami noong Grade 11 na ako.

“You . . . what? You broke up with him?” Chey’s eyes narrowed like she heard it wrong.

Nagkibit ako habang nagpapahid ng sanitizer sa aking kamay. Sumabay ako pauwi sa kanila ni Naia, ang pinsan kong nasa gilid at tahimik na nakatanaw sa labas ng bintana, habang si Chey ay nanliliit ang mga mata sa akin.

“For what reason?” Chey asked curiously.

“He didn’t like my post on Instagram,” I said.

Her eyes widened more.

“Para ’yon lang?!”

’Yon lang?! No! He’s clearly insensitive! Hindi siya nagbi-view sa stories ko sa Instagram tapos malalaman kong he complimented his ex?!

And what, irarason niya sa akin na kaibigan lang sila at ako itong nagbibigay ng meaning! No!

“If he can do it to his ex, then why can’t he do it to me? Hindi nagbi-view sa story ko! Hindi nagko-compliment! Tapos sa ex, madali lang? I don’t get him! Break na kami! Magbalikan sila! Paki ko.”

Naia didn’t flinch, which means she doesn’t care o may punto ako kaya hindi siya nagbibigay ng komento.

“Babaw naman ng breakup n’yo.” Chey shook her head unbelievably.

I rested my head on her shoulder.

“May crush din akong bago ngayon. And guess what? We’re mutual.” I smirked.

Pinitik ni Chey ang aking noo. Hinaplos ko iyon at nakangisi siyang tiningnan.

“Guwapo ’yon.”

She rolled her eyes. “Basta guwapo, crush mo naman talaga.”

“Namimili ako, ah! It depends. Kung guwapo tapos mahirap, siyempre ayoko. Kung guwapo, matalino, at mahirap uli, ayoko rin. Gets ko naman na hindi sukatan ang status kung mahal mo ang isang tao. Kaso papayag ka ba na kapag nag-asawa na kayong dalawa, ang ipapakain niya lang sa ’yo, saging at asin? Imagine the pain of our kids . . . imagine my pain! Ako . . . kakain ng saging bilang ulam?”

Chey sighed as if I were talking too much bullshit. Naia glanced at me.

“Be careful. Baka ’yung para sa ’yo—”

Mabilis kong inabot si Naia sa gilid ni Chey at tinakpan ang kanyang bibig. No! This girl’s mouth is like a magnet! Kung ano’ng sasabihin niya, parang biglang nagkakatotoo! Kaya mas mabuting tahimik siya.

“What if hindi pala mayaman ’yung nagugustuhan mo?” tanong ni Chey sa aming gitna ni Naia habang inaalis niya ang kamay ko sa kanyang bibig.

“Most of my crushes are elite, Chey. Imposibleng hindi mayayaman.”

“Paano nga kung hindi mayaman.” Si Naia ang umulit pagkatapos makawala sa kamay ko.

Wala sa sarili akong umayos ng upo habang pinag-iisipan ang tanong.

“Eh, di hindi ko na siya crush?”

Chey rolled her eyes. Ang malamig na hagod ng tingin ni Naia ay nanunuot sa kasuluksulukan ko.

“In love, Cassey. What if you’re in love with him?”

“Sumasakit ang ulo ko sa what-ifs n’yo! Standard ko nga ’yon sa lalaki, ’di ba? Which means hindi siya pasok kung hindi siya mayaman! I’m an elite. He needs to be an elite too!”

Chey’s expression soured. Itinuro ko agad siya.

“May tsansa bang mahulog ka kay Grey?” tanong ko na marahas niyang ikinailing.

“Of course not! Si Toshi ang gusto ko.” Sabay hawi niya sa kamay kong nakaturo sa kanya.

“Exactly. That’s my logic. May standard ako sa lalaki kaya imposibleng ma-in love ako sa hindi ko naman tipo.”

Naia’s eyes watched me suspiciously. Tahimik lamang siya at ilang segundong naninitig. The judgment in her eyes is so offensive. Hindi pa nga nagsasalita, nakakasakit na kung makatitig.

Hindi naman masakit ang first breakup ko, ganoon din ang first heartbreak. Kaso nanggigigil ako lagi kay Hunter kapag nakikita ko siya.

“Let’s meet right now, Cassandra,” si Evan sa kabilang linya sa hapong iyon pagkatapos ng aking klase.

“Papauwi na ako. Where are you?”

Tumingin ako sa labas ng bintana. The sunset kissed the window of the car while the whole sky looked golden.

“Nasa pool pa. Let’s just meet somewhere . . .”

“No. Pupuntahan kita diyan. Pauwi na rin naman ako.”

“Are you sure? Are you still in Makati?”

“Malapit na sa Quezon,” sabi ko nang tumingin sa labas ng bintana.

“Hmm. Alright. See you . . .” Ang baritono niyang boses ay nagpangiti sa akin.

Hunter’s rival when it comes to swimming is him. I don’t know why he hates him so much. Kaya noong nag-break kami at galit ako kay Hunter, I pulled Evan to hurt his ego.

Of course I like Evan! Because he’s his opposite! That’s what he gets for liking his ex’s Facebook story and for complimenting her! Ako naman ngayon!

I went to Quezon City Sports Club. Pinapasok naman ako pagkatapos kong banggitin si Evan. I will no longer use Hunter’s name, and it’s such a flex!

Dumeretso ako sa gym at nagtungo sa pool area. As usual, hindi ganoon ka-crowded. The place looked so clean. Sa bawat gilid ng pool ay may mga pine tree at ang view sa harapan ay mga puno.

Bumababa pa lang ako, nakita ko agad ang pag-iling ni Hunter na kakaahon lamang at ang halakhakan ng ibang boys.

“Hi, Cassey!” Isa sa kanila ang bumati habang nakasandal sa gilid ng pool.

I smiled. “Hi!”

“May party this weekend. Nasabi na ba ng ex mong si Hunter?” biro niya na agarang tinalsikan ng tubig ni Hunter.

“Fuck you, bro!” And he showed his middle finger.

Humagalpak si Terrence. Humalukipkip ako at nakangiti pa rin habang iritable si Hunter na nakaupo sa gilid ng pool.

“Evan mentioned it . . .” I smiled.

I saw how Hunter’s eyes darkened. Terrence’s jaw slowly dropped like I hit the nail on the head. His dramatic expression and hysterical laugh made it more satisfying.

“Oh. Si Evan. Hunter’s big rival—”

“Fuck you! Shut up!” Hunter shouted with a hint of anger.

Kinuha ko ang pagkakataong iyon para maglakad sa nakahilerang lounger. Inokupa ko ang isa at ipinatong sa tabi ang aking dalang bag.

Rinig ko ang pangungutya ni Terrence kay Hunter. He looked so pissed. Minsan, ngingisi ngunit madalas na magkakasalubong ang kilay.

Kung ayaw niya akong makita, puwes siya ang mag-adjust! Lumipat siya sa ibang pool! Well, he can’t because he’s a member of this expensive gym. His father bought a share kaya may access siya sa buong facilities nila. What do you expect? He’s a rich kid. Very rich.

Nakita ko ang panibagong swimmer na umahon at sumandal sa gilid ng pool habang hinahabol ang paghinga.

I looked at him curiously. Katulad ng sinabi ni Hunter sa akin noon, isa siya rito sa mga pinakamabilis na swimmer. I wonder who his parents are. He has access to this gym, which means he’s an elite too.

“The mysterious part about him is we don’t know about his background. Just his name . . . Dreyden.”

That’s what Hunter said to me. Nobody really knows him. Hindi katulad sa madalas naririto na sikat at kilala kung saan nanggaling na pamilya, siya ang blangko at misteryoso.

“Hey . . .”

Napakurap ako at napatingin kay Evan na kakaahon lang lalo na’t basa pa. He smiled and crouched a bit. Hinalikan niya ang aking pisngi at nangingiting tumingin sa akin.

“Let’s go? Magbibihis muna ako tapos aalis din tayo.”

I nodded and smiled. “Sure.”

Nagpaalam si Evan sa akin. Muli akong tumingin sa direksiyon niyong tinitingnan ko kanina. Nakita ko ang suwabe niyang paglangoy at kung gaano kapino ang bawat galaw niya sa malinaw na tubig.

My brow arched. He’s indeed good. Hindi naman ako expert lumangoy ngunit sa galaw at bilis niya, alam kong magaling siya.

Umahon siya at muling hinila ang sarili sa tubig. Umupo siya sa gilid ng pool at inalis isa-isa ang suot na goggles at swimmer cap.

He slowly glanced at me when he noticed I was staring at him. I smiled.

Katulad ng sabi-sabi sa kanya, suplado niyang kinuha ang tingin at itinagilid ang ulo habang pinipindot ang tainga.

Magdadagdag pa ba ako ng supladong crush sa listahan ko? And I hate his intensity. Halatang napakaseryoso sa buhay at walang panahon sa babae.

Evan showed up. Tumayo ako. Inakbayan niya ako habang nag-uusap kami kung saan kakain. Napagdesisyunan kong sa Ninyo Fusion Cuisine na lang. Pumayag agad si Evan.

“Pupunta ka sa party this weekend?” tanong niya habang hinihila na ang gear nang makapasok kami sa kanyang kotse.

Kinabit ko ang seat belt sa gilid.

“I’ll buy a new dress first, Evan.”

Inikot niya ang manibela habang umaalis na kami sa parking lot. Saglit niya akong tiningnan.

“Let’s buy after our dinner?”

“Hindi pa yata nakakapasok sa account ko ang allowance ko this month—”

“Leave it to me, hmm?” He smiled while driving slowly.

Mabilis na dumampi ang matamis na ngiti sa aking labi.

Kaya ko namang gumastos para sa aking sarili, ngunit sa mga karanasan ko sa lalaki, sila lagi ang nagpepresenta dahil na rin ayaw maapakan ang ego na ang babae ang gumagastos.

Nagpatuloy ang usapan namin hanggang sa makapasok kami sa mismong restaurant kung saan kami nagpasyang kumain.

“Pangarap mong makasali sa Olympics?” I asked while we were waiting for our food.

Tumango si Evan. His foreign features made him look intimidating, but he always smiles kaya natatakpan iyon.

“Kung papalarin. But it’s hard. I’m not good enough.”

“Huh? What do you mean? You are good!”

He chuckled and shook his head.

“I’m far from Dreyden. ’Yon ang mas magaling,” he said.

Dreyden. That’s what Hunter said too. He’s the fastest swimmer among them. Kaso ang pinaka-katunggali talaga ni Hunter ay si Evan. Bukod siguro sa misteryoso ang dating ni Dreyden at hinahangaan niya lang, mas mainit ang dugo niya kay Evan lalo na’t nalalamangan siya sa lahat ng bagay.

“I heard about him too . . .”

Sumandal si Evan sa kanyang upuan.

“He’s my role model. I wanna surpass him someday.” He smirked.

“Then you need to practice. Nakita ko nga siyang lumangoy pero para sa akin hindi naman ganoon kagaling. He’s lame. Para siyang butanding sa ilalim ng tubig.”

Namilog ang kanyang mga mata at napahagalpak.

“You are so judgmental. But thanks for boosting my confidence . . .” natatawa niyang sabi at hinaplos paatras ang buhok.

“For me, you are the best.”

His smirk grew even wider. Humilig siya sa mesa at hinuli ang kamay kong namamahinga roon. Dinala niya ito sa kanyang labi habang mataman ang tingin sa akin at pinatakan iyon ng halik.

Kung gaano ako kadaling naka-move-on sa amin ni Hunter, si Chey naman itong nababaliw pa rin kay Toshi.

“I get it, he’s hot. Kaso he’s a snob! Hindi ka pinapansin!” halukipkip ko habang sinasamahan siyang manood sa basketball gym ng subdivision namin.

Hindi niya napilit si Naia kaya ako ang kanyang kinulit. Hindi naman ako makatanggi lalo na’t ayokong magmukha siyang tanga roon kakasigaw sa pangalan ni Toshi. Oo at natatangahan ako sa kanya, but at least she’s not alone. May karamay siya roon.

“Dahil ’yon kay Grey,” irap niya na parang may tsansa sila ni Toshi kung hindi lamang dahil kay Grey.

“Hindi ’yon excuse, couz! Hindi ka talaga gusto!”

“Malay natin. We used to be friends. Ngayong high school lang siya naging mailap sa akin. Baka pinagbabantaan ng hayop niyang pinsan.”

Ngumiwi ako. Nag-amba pang magsalita ngunit nagpatuloy siya.

“May ibang tao na handang magparaya dahil ayaw nilang makipagkompetensya sa taong mahalaga sa kanila!”

Natutop ang aking bibig. Katangahan ’yon pero isa rin naman ako sa dakilang tanga na nabibilang sa samahang iyon sa patagong paraan.

“Bahala ka nga,” tanging sabi ko habang pumapasok na kami sa gym at naririnig ang tunog ng mga sapatos.

Tumingin ako sa bleachers. The Delafuente girls are there, including Franca. Nasa tabi siya ni Nana at sila ang nag-uusap.

Naglakad kami roon ni Chey at umupo. Ngumiwi ako habang hinahanda ni Chey ang hawak niyang Gatorade para kay Toshi. Binuksan ko ang dalang chocolate at pinanood ang boys na naghahalakhakan pa pagkatapos maka-shoot.

Kinakahiya ko lagi kapag nangingibabaw ang tinig ni Chey habang sinisigaw si Toshi. Nagmumukha siyang tanga! Kaso naiintindihan ko siya sa parteng iyon dahil kung ang crush ko ang naglalaro, sisigaw rin naman ako kahit pa mabutas ang lalamunan ko. I’ll support him!

“It’s almost your birthday. Anong theme ng party mo?” tanong ni Franca habang sila ang kausap ko.

Wala kaming pakialam sa game. For sure Franca came here because Nana invited her. At ako, dinala lang din ni Chey!

“Disney characters . . .” I said.

“Megara again?” si Franca.

“Wendy again?” pangungutya ko pabalik.

We had a photo together when I was ten. She’s Wendy Darling, while I’m Megara. She’s obsessing over Peter Pan! One reason, lumilipad daw at hindi tumatanda. So innocent!

“Bata pa ako noon,” she defended. “I’ll dress as Tinker Bell this time.”

“Puwede bang angel na lang ako? I don’t have specific Disney characters I like . . .” singit ni Nana sa marahang tinig.

Tumango ako. Zera glanced at us. Kahit si Elle, kuryoso rin ang tingin at mukhang narinig ang pinag-uusapan namin.

“You’re not invited, brat,” sabi ko kay Zera.

Agarang umangat ang kanyang kilay.

“Oh, thank you for doing me a favor. Your lame party isn’t worth it anyway . . .” And she rolled her eyes.

Franca and Nana giggled.

“Punta ka, Zera,” si Franca ang nag-imbita at nginitian ito.

She looked at Franca in a calm way. Noong tumingin sa akin, madilim agad ang ekspresyon.

Kahit hindi ito imbitado, talagang susulpot siya. All the Delafuente clans are invited. Imposibleng wala siya roon.

Itong bata na ’to talaga ang hindi ko makakasundo. Oh, I’d rather hang out with Nana, Elle, and Franca. Mababait, inosente, at walang katarayan sa katawan.

The game ended. Abala pa si Chey sa pakikipag-usap kay Toshi na nasa kanyang gilid, umiinom ng tubig at ang isang kamay ay nasa baywang habang nangingiti ang pinsan ko sa kanya.

“Angel ang susuotin ko sa birthday ni Cassey. Ikaw?” Dinig ko ang marahang boses ni Nana habang kinakausap ang pinsang pawisan din at umiinom ng tubig.

Kami ni Franca ang nag-uusap tungkol sa kanyang mga pinsan, ngunit kuryoso ako sa sagot, kaya kahit nagsasalita si Franca at nakatitig ako sa kanya, hindi ko maiwasang hatiin ang atensiyon.

“What do you think?” kalmadong tanong ni Wayt sa baritonong boses.

“Hmm. A knight?” si Nana.

“Alright . . .”

Franca tilted her head and looked at Nana curiously. Tumingin siya sa akin saglit at sa likod uli na nagtagal na ng ilang segundo.

“Bakit ayaw ng mga pinsan mong lalaki na dito mag-aral?” tanong ko para balikan ang topic namin at ma-distract siya agad.

“Tita Aly loves the province so much. May malaki rin kasing farm doon,” aniya nang makabalik sa sarili.

Nabunutan ako ng tinik sa agarang pagkawala ng atensiyon niya sa ibang bagay. Oh, so what, Cass? That’s Franca! She doesn’t care, and you’re just overthinking things!

Why am I so paranoid?

3rd Haunted

Haunted

Fault

The preparation for my party has started earlier than usual. I am planning to invite Evan so I can introduce him to my parents.

“Seventeen,” ani Evan habang nasa mall kami at bumibili ng maisusuot ko sa party.

Isang taon lamang ang pagitan naming dalawa. He’s a Grade 12 student at kilalang-kilala bilang athlete.

“Bakit? Masyado pang bata?” tanong ko habang namimili ng dress.

“Your body looked mature for your age,” si Evan na nakasunod at kuryosong tinitingnan ang mga hinahawakan ko.

I’m tall. I’m five feet six. Mas matangkad kina Naia at Chey. Mas maputi nga lang si Chey sa aming tatlo.

Bumaling ako sa nakasunod na saleslady at may itinurong napiling dress. Evan wrapped his arm around me.

“Where do you want to eat after this?” he asked softly.

“China Blue?”

Evan nodded and crouched for a swift kiss. I licked my lower lip and looked at the saleslady. Inalis ni Evan ang nakapulupot niyang kamay at nagtungo sa counter habang kumukuha na ng card sa pitaka.

Bumili rin ako ng heels nang may madaanan kami. Ako na sana ang magbabayad ngunit nagdeklara si Evan na card ang kanyang gamitin kaya hinayaan ko na lang.

Kumain din naman kami pagkatapos. Evan’s busy munching on his food while I’m taking pictures to post on my Instagram.

“Eat, Cassandra,” aniya nang makitang abala pa rin ako.

Itinapat ko sa kanya ang camera. He smiled. Isang click lang sa camera ay guwapo agad ang kinalabasan. I smirked and put some text like ‘hi love’ on his photo to post it on my story.

“You should dress as Hercules on my birthday,” sabi ko habang kumakain na kami at topic ang papalapit kong birthday.

“Hmm . . . so you’re Megara?”

Tumango ako at ngumiti. “Yes.”

Doon umikot ang aming topic hanggang hinatid niya ako pauwi. Pinatuloy ko siya sa bahay. Tanging kasambahay ang naroon lalo na’t mamayang gabi pa uuwi ang aking parents.

“Pakihatid lang ang meryenda sa kuwarto, Manang,” sabi ko habang hawak-hawak ang kamay ni Evan at umaakyat kami sa hagdan.

Pinihit ko ang pinto at kakapasok pa lang ay inatake agad ni Evan ng sunod-sunod na halik ang aking labi.

Natatawa ko iyong tinugunan at pinulupot ang aking kamay sa kanyang batok. Nakayuko siya, ang magkabilang kamay ay nakahawak sa aking hita na agaran niyang inangat.

Bumagsak siya paupo sa aking kama. I angled my head so I could kiss him deeply.

“Be my girlfriend, Cassandra . . .” he whispered breathily.

I stopped. Nang mapansing hindi na ako humalik pabalik ay bumaba ang kanyang halik sa aking panga. Pumikit ako at tumingala nang kaunti para bigyan siya ng access sa aking leeg.

“Court me first,” I said.

“That’s what I’m doing, silly girl . . .” And he sucked my neck.

Kung hindi lamang kumatok si Manang para maghatid ng meryenda ay hindi mapuputol ang halikan namin. Nasa kama ang tray habang nakahiga si Evan, topless at niyayakap ang aking teddy bear. Kakatapos ko lang maligo nang madatnan ko siya sa ganoong ayos.

Tumingin siya sa akin. Dumeretso ako sa gilid ng kama at inabot ang lotion. Hinila ni Evan ang aking baywang kaya tumili ako.

“No! Mamaya na!” kinurot ko ang kanyang braso.

“You smell good. I’ll help you get dressed.” He chuckled.

Umirap ako at itinulak siya habang nakangisi.

“Maglolotion pa ako. At magbo-blower ng buhok. Marami pa akong gagawin! Mamaya pa ako magbibihis,” sabi ko habang tumatayong muli.

Evan frowned. Kinuha niya ang teddy bear at niyakap iyon habang nakaupo na sa kama, busangot at pinapanood ako.

I smiled and caressed his cheek. Hinaplos niya ang aking kamay at hinalikan ngunit dumulas lang din iyon sa kanyang palad lalo na’t binawi ko na para umalis sa kanyang harap.

“Matagal pa ba?” inip niyang bigkas nang nasa lotion pa ako.

Hindi ako bumaling at hinayaan siyang magreklamo. Kung kiss at sarili lang naman, sarili ang priority ko. Hindi ako komportable sa ligo lang. I need my lotions, perfume, skincare, and blower for my hair.

Halos dalawang oras ang dumaan bago ako tuluyang nakapagbihis ng pambahay. Nilapitan ko si Evan na nakatulog, yakap-yakap ang teddy bear habang topless pa rin.

Inaya ko siyang sa bahay na magdinner ngunit nagmamadali ring umuwi dahil tinawagan ng daddy niya.

Ang sumunod naming pagkikita ay noong sinundo niya ako para sa dadaluhan naming party. I wore the dress he bought for me. It’s a red satin dress with a slit on its side.

“You looked perfect,” nangingiting lumapit si Evan at hinagod ng halik ang aking labi pagkapasok ko sa front seat.

I smiled. Nasa akin pa rin ang kanyang tingin habang hinihila ang seat belt sa aking gilid.

Malaki ang party na gaganapin sa Quezon City Sports Club. It’s a private party for the members and elite outsiders. At dahil may koneksyon naman ako katulad ni Evan, madali lang makapasok.

Nabibilang siya sa Class A. Isa ang kanyang ama sa may pinakamalaking nabiling shares kaya sa tuwing naririnig ang pangalan niya ay namamangha agad ang iilan lalo na’t bukod sa athlete siya, nabibilang pa sa mayamang angkan sa buong syudad ng Manila.

Ipinulupot ni Evan ang kanyang kamay sa aking baywang nang pumasok kami at deretso sa party venue.

Pumaibabaw agad ang malakas na kanta at ang dim na paligid. Lahat ay abala na sa kasiyahan.

“Evan! Cassey!” Someone called us as soon as we entered the place.

Kita ko ang iilang naglingunan. Lumapit sa amin si Rio, isa sa mga kaibigan ni Evan, na nakipag-high five sa kanya. Naghalakhakan silang dalawa.

“Woah, Cassey!” si Rio na lumapit din para makipagbeso beso.

Noong malaman ng iba na naroon na kami ay hindi ko na nasundan ang mga lumapit at bumati. Everyone’s thinking that we’re already a couple kahit nanliligaw pa si Evan.

“From Hunter to Evan. Mukhang mahilig ka sa swimmer, huh?” tawa ni Marianne, isa sa mga elite na may access din sa facilities lalo na’t tennis player.

“Evan is way better than Hunter,” pagmamayabang ko dahil na rin sa galit kay Hunter.

Naglalakad kami para kumuha ng drinks. Si Evan ay nakikipag-usap na sa ibang boys. Kahit gustuhin ko mang dumikit sa kanya buong gabi, mahirap dahil ang dami daming nakakakilala sa akin!

“Kung swimmer lang naman at pinaka hot, bakit hindi si Dreyden?” nakangising sabi ni Marianne habang nagsasalin na kami ng inumin sa punch.

“He’s a snob. At nayayabangan ako sa kanya. Hindi namamansin,” sabi ko nang maalala kung paano niya ako dinedma noon.

Humalakhak si Marianne habang ibinibigay sa akin ang unang basong sinalinan. Tinanggap ko iyon at inamoy saglit.

“Misteryoso nga ’yon. Kaso baka ayaw sa mas bata sa kanya kaya ka sinusungitan?”

“I don’t care. Mas magaling pa rin si Evan. Ayoko sa kanya.” Saka ako sumimsim sa hawak kong alak.

Iginala ko ang tingin at nakita ang iilang basketball player na madalas sa basketball gym sa tuwing dadaan ako roon at sisilip. At halos kamuntik ko pang maibuga ang inumin nang makitang naroon si Hiro. Si Hiro na nakaitim na shirt at nakabulsa ang kamay habang may hawak na inumin at seryosong nakikinig.

What the hell? He’s a member too?! Bigla akong kinabahan. Kung nandito si Hiro, sino pa ang meron?

Tiningnan ko siya nang maigi kung sino ang kausap. Nasa grupo siya nila Christian. That group of smart people! Puro boys ang naroon at mukhang hindi niya naman ako napansin.

Jesus Christ! Wala bang parte ng lugar na walang Delafuente? I mean, yes, they’re super rich kaso ganoon ba sila ka bored na kahit saan saan na lang ginagastos ang pera nila?

Napahakbang ako paatras at umikot ngunit parang may pader na lumitaw sa aking harapan at nabangga ako.

“What the fuck?” mura ko at napatingin sa dress ko na nasabuyan.

Umangat nang kaunti ang aking tingin at napansing hindi lamang ang aking damit ang nabasa kundi pati na rin ang kanya. Iritang umahon ang aking mga mata hanggang sa makita ang pamilyar na mukhang pinag-uusapan lamang namin kanina ni Marianne.

Dreyden’s brows furrowed as he looked at me intently. His lips parted for a sigh of disappointment, like, I am too clumsy.

“It wasn’t my fault! Paharang harang ka,” deretso kong sabi at inunahan na siya.

“Really?” I heard his familiar baritone voice.

Tiningnan ko si Evan. Hindi ko na mahagilap. Noong nilingon si Marianne ay may kausap na ring iba. I groaned and looked at him again.

Nakita kong naglalabas ito ng panyo at akmang ipupunas sa sarili kaya kinuha ko iyon at inunang punasan ang sarili.

“Thank you for being so gentleman.” I smiled flatly while wiping myself.

Nag-aamba siyang magsalita kaya umalis agad ako dala ang inumin at iritasyon. Ugh! Where’s Evan? I feel so uncomfortable!

“Rio, si Evan?” tanong ko nang makita siya.

Natatawa pa ito habang may kausap nang bumaling sa akin. Napatingin siya sa dress ko at kumunot ang noo sabay turo sa kung saan.

“Parang nandoon . . . kasama sila Justin.”

I nodded and smiled. May sinasabi pa si Rio ngunit dahil sa kagustuhang makapagbihis at umalis ay dere-deretso na ang lakad ko.

Ilang hakbang pa lamang ang aking nagagawa nang makita ko ang malapad na likuran ni Evan. Naging mabagal ang aking paghakbang nang makitang gumagalaw siya at tila may ginagawa.

Bumaba ang aking balikat nang makitang may karga siyang hita at gumagalaw nang kaunti. Kahit malayo, alam kong nakikipaghalikan siya at masyado silang nadadala na ang tagal nilang huminto.

I sighed and turned my back. Dismayado akong nailing, nakakaramdam ng galit at ang nagpipigil lamang sa akin na sumugod ay ang dress kong basa.

Fuck him! Nanliligaw siya sa akin, ah? Bakit siya nakikipaghalikan sa iba?! Kahit na hindi ko pa siya sinasagot, wala na siyang karapatang mambabae!

Oh, fuck him! Fuck him! Fuck him! I gritted my teeth and gulped my whole drink. Nakita ko si Dreyden na dumaan kaya mabilis kong hinawakan sa braso.

“Where are you going? May atraso ka sa’kin ah!” sabi ko nang maalalang siya ang may kasalanan sa dress ko.

He looked at me with a face full of insults.

“Ikaw ang biglang humarap, Miss,” matigas niyang sabi na hindi ko pinansin.

“I need a new pair of clothes! Ugh! May damit ka naman siguro sa locker mo?” I asked while pulling him.

Nasa tuktok pa ng ulo ko ang aking galit ngunit nagpipigil lamang lalo na’t ayokong magwala sa maraming tao. Sa mismong private party! Ayokong maging talk of the town kinabukasan at dahil lang ano, dahil nahuli ko si Evan na nakikipaghalikan!

Nasa pasilyo na kami nang bigla ko siyang hinarap. Irita pa at gusto atang kumawala lalo na’t tinitingnan ang aking kamay sa kanyang braso.

“You know Evan, right?” deretso kong tanong.

He looked pissed, and hearing his name made his expression darken.

“Butanding huh?” ang gaspang sa kanyang tinig ay halatang may halong galit na ikinatigil ko.

Oh my God! Bakit nakaabot iyon sa kanya! Irita niyang kinuha ang kamay ko sa kanyang braso, ngayon ay matalim na ang tingin sa akin.

“N-No . . . Si Evan ang tinutukoy kong mukhang butanding . . . sa . . . tubig.” Oh, fuck it. I’m fucked.

He snorted and licked his lip. The smugness in his face made him look more superior.

“Fine! Bino-boost ko ang ego ni Evan coz I like him, okay! And hindi ka naman mukhang butanding ah? Bakit ka ma-ooffend?”

Humalukipkip siya, seryoso ang tingin sa akin at parang walang balak paniwalaan ang sinasabi ko.

“You’re the greatest swimmer, Dreyden . . . right?”

Umangat ang kanyang kilay, ang iritasyon ay makikita pa rin sa mga mata.

“Sa totoo nga niyan . . . ikaw ang una kong crush bago si Evan,” Oh Lord, save me!

Nagkasalubong ang kanyang kilay.

“Don’t fuck with me, kid,” matigas niyang sabi.

“Totoo nga! And I’m turning seventeen. I am not a kid anymore,” angat ng kilay ko at humalukipkip din.

Napailing siya. “Pinagkakalat mo sa buong gym na mukha akong butanding lumangoy. And you think I will buy your excuse right now?”

Bakit ’yon kumalat? Kay Evan ko ’yon sinabi ah?

“Still, it wasn’t my fault! Kay Evan ko ’yon sinabi! Sa kanya ka magalit dahil pinagkalat niya!”

He leered at me. I groaned when I remembered what Evan did to me.

“And stop talking about Evan! I saw him . . . he’s kissing someone else while he’s courting me! He’s cheating! Traitor!” irita kong daldal at muli siyang hinila paalis doon.

“Damn him! Akala mo talaga guwapo! Kaya naman pala hindi kagalingan lumangoy!” Huminto ako at muli siyang tiningnan. “Where’s the locker room?”

May itinuro siya at nag-ambang magsalita ngunit hindi ko na pinagbigyan at muli siyang hinila patungo roon.

“I hate him to death! And you know what, ikaw ang role model niya! Pangarap niyang maging—”

“Maging butanding ba?” sarkastiko niyang putol at irita pa rin.

Umiling ako at nilingon siya. “No. He wants to surpass you. And I know he can’t. Ang galing mo kaya.” I smirked.

“Jesus. Ako pa ang uutuin,” rinig kong reklamo niya habang umiiling.

Nagmartsa akong muli at kapwa kami pumasok sa locker room. Binitiwan ko siya at pumadyak ako.

“How dare he kiss some girls while he’s courting me!” Irita kong hinampas ang aking purse sa locker na agarang gumawa ng ingay.

Pagalit akong tiningnan ni Dreyden habang abala siyang buksan ang kanyang locker room.

“Imagine nanliligaw pa siya tapos cheater na! Ano na lang kapag sinagot ko siya!” At nag-ambang ihampas ulit ang aking purse sa locker ngunit sinalo agad ni Dreyden.

I groaned with so much frustration.

“Humanda siya sa’kin! Pahihirapan ko siyang manligaw tapos ibabasted ko siya!” saka ko tiningnan si Dreyden na isa-isa nang kinakalas ang butones ng kanyang suot.

I slowly calmed down. Hindi ko alam kung anong meron sa galaw niya ngunit masyado siyang senswal sa paningin ko. Or maybe because he’s good-looking and he’s hot?

Gumalaw ang muscles niya nang hinubad niya iyon. Umugat ang tingin ko sa tiyan niya. Bakit ba hindi na lang siya ang ipinalit ko kay Hunter? Eh, di sana wala akong frustrations ngayon.

Kaso ang isang ito, akala mo kasi kung sino! Hindi namamansin! Walang interes sa akin! Suplado at misteryoso pa! Bukod doon, halatang hindi basta-bastang pumapatol sa babae.

Nadatnan niya akong nakatunganga sa tiyan niya. I smirked. Nanatili siyang masungit at kumuha ng itim na T-shirt sa loob ng kanyang locker.

“May girlfriend ka?” I asked.

“Wala,” he said snobbishly.

Kuminang agad ang aking mga mata.

“Eh, di ayos lang kahit crush kita kasi walang magagalit?” I chuckled.

Hindi siya umimik ngunit marahas ang galaw habang sinusuot ang kanyang T-shirt. Hinila niya ang dulo nito at hinaplos ang magulong buhok sabay baling sa akin.

“Do you want my T-shirt?” alok niya.

Naalala ko agad ang nangyari sa aking dress. Agarang bumalik sa akin ang frustration. Lumapit ako at nakisilip sa loob ng kanyang gamit para maghanap ng puwede kong pamalit.

“Wala ka bang white T-shirt?” tanong ko habang kinikilatis ang kanyang mga gamit.

Nakita ko ang kanyang jersey, itim na mga damit at iba pa.

“Akin na ’yung jersey mo,” sabi ko at itinuro iyon.

Imbes na sundin ako ay ’yung itim na T-shirt ang kinuha niya at muling isinara ang kanyang locker room.

This is what I hate about suplado boys! They’re heartless and cold! Ngunit dahil na rin sa dress ko na basa, sobrang uncomfortable rin ng feeling!

Tumalikod siya at humalukipkip sa kanyang locker kaya nagbihis agad ako. I took my dress off. Malaki ang itim niyang T-shirt ngunit kita pa rin ang underwear ko sa tuwing gagalaw ako.

Dreyden glanced at me boredly. Ngunit nang makita ang ayos ko ay mabilis siyang nag-iwas ng tingin at napamura.

“What the fuck? Bakit mo hinubad ang dress mo?”

“Because it’s wet! Kaya nga ako magbibihis, ’di ba!”

Mabilis ang kilos niya at binuksan ulit ang kanyang locker. Humalukipkip ako at tiningnan siyang nagkakasalubong na naman ang kilay at nagagalit.

Kumuha siya ng jersey shorts at inilahad sa akin nang hindi ako tinitingnan. Paungol ko iyong kinuha sa sobrang frustration.

“This is so uncomfy! Napaka-out of style!” reklamo ko habang isinusuot iyon.

Inilagay ko muna sa kanyang locker room ang aking dress lalo na’t wala akong mapaglalagyan noon. Buti at pumayag naman si Dreyden kahit parang napipilitan pa.

Patong patong na yata ang galit ko sa gabing iyon. Galit kay Evan, galit para sa dress ko, at galit na rin para kay Dreyden. Siyempre binangga niya ako! That’s his fault. Not mine.

“Where’s your car? Nasa parking lot?” tanong ko habang naglalakad kami palabas.

Umiling siya kaya tumigil ako at nalaglag ang panga. What?

“Wala kang car?!” He’s a member of this expensive sports club tapos walang car? Or maybe he left it somewhere? Or tinamad mag-gas kaya ayaw dalhin?

At dumagdag pa iyon sa listahan ng galit ko. What the hell?! Ibig sabihin walang choice kundi lumabas mismo! Paano kung makita ako ng kung sino na ganito ang suot! Naka T-shirt at jersey shorts! Ang baduy ko!

Sa sobrang stress ay nagpasya akong magkape muna. I took my wallet out ngunit nauna nang tumayo si Dreyden dala ang wallet niya. Sinenyasan niya akong umupo na lang.

What in the world just happened? This is a disaster! Evan, that motherfucker! Iritang irita ako at hindi na yata huhupa ang pagkakasalubong ng aking kilay.

“Gosh. He really kissed someone while he’s courting me!” muli kong sabi nang makaupo na si Dreyden.

Sumandal siya sa upuan at humalukipkip. Dahil naka-T-shirt, pansin na pansin ko ang bakat ng kanyang braso at kung gaano siya ka tangkad kahit nakaupo lamang. Inayos niya ang magulong buhok at tamad na tumingin sa labas.

“This is the reason why I hate playboys! Nakaka turn off!”

“What’s the difference? You’re also a playgirl,” aniya.

“What? No! Hindi ako playgirl! I don’t play with someone’s feelings! Maganda ang naging relasyon namin ni Hunter ah. At si Evan, nanliligaw siya. Oo at marami akong list ng mga crush, isa ka roon, pero hindi naman kita nilandi ah!”

He slowly looked at me. Dahil gabi na at maliwanag ang loob ay nakita ko ang detalyado niyang mukha. He’s almost foreign. Maybe half? Matangos ang ilong, mahahabang pilikmata, mapupulang labi at magulong buhok, alam mo agad na sa isang lugar na puno ng estranghero, siya ang laging napapansin at nakakakuha ng atensiyon.

“Then why did you pull Evan if I am your crush?” ramdam ko ang pagiging estrikto niya.

“Because he’s Hunter’s rival?” pag-amin ko.

“Playgirl,” he accused.

“I said I am not!” giit ko at humilig sa mesa para lang maputol ang kaunting distansya sa amin.

Humilig din siya sa table. Deretso ang tingin niya habang ako ay napapaso sa paraan ng paninitig niya sa akin.

“Let me remind you, kid, you’re just sixteen . . .”

Which means . . . hindi pa ako puwede sa kanya?

“I’m turning seventeen. Ayaw mo ’yon? May hihintayin kang girlfriend?” I smiled.

He scoffed and flashed his smile without a trace of humor on it. He’s really pissed.

“Don’t fuck with me. Akala mo talaga hindi ko nakakalimutan ang kasalanan mo?”

“I said it wasn’t my fault—”

“And you’re not even sorry? Maldita ka, ah . . .” angat ng kanyang kilay.

“Because I didn’t spread it purposely! Kay Evan ka magalit! Hindi ko ’yon kasalanan!” I argued.

He sighed heavily and shook his head. Umalis siya sa pagkakahilig sa mesa at muling sumandal sa kanyang upuan.

“You’re a headache,” he murmured.

4th Haunted

Haunted

Distracted

I sipped on my coffee slowly. Nakahalukipkip pa rin si Dreyden, mukhang may ikinakagalit dahil masyadong seryoso.

He’s indeed mysterious. Mahirap siyang basahin na lalaki. O siguro dahil sa tunog ng pananalita niya, halatang malaki ang agwat ng edad namin.

He’s probably eighteen? Nineteen? Twenty? Ang tanda niya naman!

“Ugh. Evan is such an asshole! A fucking playboy!” daldal ko pagkatapos ilapag ang tasa.

“He’s just seventeen,” ani Dreyden na kinuha ang kutsarita at ginalaw ang sariling kape.

“So what if he’s seventeen? Porke’t bata understandable na kaya playboy?!”

“Hindi bagay sa ’yo ang mga kaedaran mo o malapit ang edad sa ’yo. Halatang mauuto mo lang sila,” ani Dreyden at dinampot ang tasa niya para sumimsim.

“Kaya sino ang bagay sa ’kin?”

Nagkibit siya at muling binigyan ng pansin ang kape.

“Ano ba kasing naririnig mo? May kumakalat din bang balita tungkol sa ’kin? I think it’s fake news. Hindi ako nang-uuto ng lalaki.”

He sipped on his coffee and eyed me seriously. Inilapag niya iyon at binasa ang pang-ibabang labi.

“I’ve seen it in my eyes you silly kid. Madalas ka sa gym. Kung hindi swimmer, basketball player.”

Nalaglag ang aking panga. I’m offended.

“Kulang, ah! Meron din akong crush na tennis player!”

“See? You’re a playgirl.” Sabay haplos sa kanyang buhok at humilig sa lamesa.

“Bakit ikaw, hindi ka ba mahilig sa babae?” I asked carefully.

He looked at me and slowly shook his head. Kumurap ako at napangiti.

“Good! I hate playboys. Nakaka turn off sila. Look at Evan! That motherfucker is a playboy!” I rolled my eyes dramatically.

“Ayoko rin sa mga bad boy. Masama ang ugali nila,” I added.

Hindi siya nagsasalita ngunit parang nakikinig naman kaya nagpatuloy ako.

“You don’t looked like a bad boy. Parang ano ka lang . . . snob na mysterious. At hindi ka pa mahilig sa babae. Alam mo ba nakaka turn-on ’yang ganyang boys! Ganyan halos ang mga crush ko.”

Tamad siyang tumingin uli sa labas lalo na’t transparent lamang ang wall at makikita mo ang kalaliman ng gabi sa kabila ng buhay na buhay na paligid dahil sa mga liwanag sa ibang establisyemento.

“Nakakakulo talaga ng dugo si Evan! I wanna teach him a lesson. I swear to God, magsisisi siya! Fucking playboy!” irita kong kinuha ang aking phone at binuksan ang camera.

Tumapat iyon sa coffee at nakuha nang kaunti ang wallet ni Dreyden. I looked at him. Nakahilig siya sa kanyang palad at ang isang kamay ay namamahinga sa lamesa. Inabot ko iyon at hinila nang kaunti para masali sa camera.

Dreyden looked at me, half annoyed. Hindi ko na pinansin ang pagsusungit niya at pinindot ang click.

I smiled confidently. Nakita ang maugat niyang kamay sa table! Obviously it wasn’t Evan. Iisipin niya talagang hindi naman siya ang kasama ko ngayong gabi! Hah.

I put it on my story. May kasama iyong text na ‘snob’ para mas lalong maisip ni Evan na hindi siya iyon! Bakit snob ba siya? Hindi, ah!

“Look . . . we’re like dating. Everyone’s speculating I have a boyfriend,” natatawa kong ipinakita sa kanya ang story.

His brows furrowed while looking at the photo. Nalipat pa ang tingin at mukhang ang views ang tiningnan. Tiningnan ko rin ang screen at nakitang nasa hundreds agad iyon.

Hindi ko naubos ang aking kape noong magyaya na akong gusto ko nang umuwi. Hinatid niya ako palabas at pinasakay lamang ng taxi.

Hindi ko makakalimutan ang gabing iyon. Lalo na’t kinabukasan, nang magising ako at tawag ni Evan ang bumungad, talagang nagflashback sa akin ang lahat lahat.

Hindi ko iyon sinagot saka bumungad ang kanyang text.

Evan:

Someone saw you last night with Dreyden. What the fuck Cassandra?

Ilang sandali lamang ay sunod-sunod na text na ang natanggap ko. It came from my friends in sports club. I curiously opened their imessage to see what’s up.

Marianne:

Akala ko ba hindi mo type si Dreyden?! You bitch hahaha

Alice:

You’re dating Dreyden? That hot swimmer?

Rio:

Galit na galit si Evan! Lagot ka

Terrence:

Angas natin, ah? From Hunter to Evan. And now you’re dating Dreyden? Iba ka, Cassey!

Ang plano kong pahirapan si Evan na manligaw ay hindi pa yata natuloy dahil pakiramdam niya naapakan agad ang kanyang ego pagkatapos niyang malaman na magkasama kami ni Dreyden sa gabing iyon.

It wasn’t enough for me, but at least alam niyang nalilink ako sa pinaka-tinitingala niya. Na kayang kaya ko siyang ipagpalit kaya bumalik siya doon sa kalandian niya!

“So where’s Evan?” my father asked on my seventeenth birthday.

“Wala na ’yon, Dad. I saw him kissing someone else!” sumbong sa sobrang iritasyon nang maalala na naman ang gabing iyon.

“Asshole. Find someone else. Move-on,” ani Dad.

Talagang magmomove-on ako. Ayoko nang bumalik doon. Bukod sa may panibago akong crush at basketball player sa school, doon na ako magfofocus.

It wasn’t a big deal. Boys come and go. Kahit walang gumanap na Hercules sa birthday ko ay naging kontento naman ako sa mga nangyari.

Being a Grade Twelve student is such a headache! Bukod sa nai-stress ako sa mga subject ko, pahirapan pa sa research!

Umupo ako sa sahig ng practice room habang ramdam ang pananakit ng aking paa pagkatapos ng ilang steps. Kinalas ko ang suot kong ballet shoes.

“Saan ka magka-college?” tanong ni Joanne habang nakahawak pa rin sa barre at nags-stretching.

“Family friend’s school probably,” kibit ko at lumipat sa kabilang paa para muling kalasin ang isang pares ng ballet shoes.

“And what’s your course?”

“Fine Arts,” sabi ko.

“You’re a good painter. Nagpi-paint ka pa rin ba?” she asked.

Tumayo ako at tiningnan ang sarili sa malaking salamin sa harapan ng barre. Magulo ang buhok kong naka-bun. I licked my lower lip and noticed my lipgloss aren’t there anymore. My neck is sweaty. Ang iilang hibla ng aking buhok ay kumalas na at nalalaglag sa bawat gilid na isinabit ko pa sa gilid ng aking tainga.

“Sometimes. Busy lang ngayon sa school. Ang stressful.”

“Makakasali ka naman sa performance this year? You should! Sa malaking theater pa naman. Ang ganda rin ng theme at balita ko manonood ang isa sa mga CEO ng Ballet Manila,” si Joanne.

Nakuha noon ang atensiyon ko. One of the biggest company of ballet is gonna be there? Really?

“Ang sabi ni Miss Jasmine magre-recruit daw sila, eh,” she continued while doing the five basic steps of ballet.

I sighed. Ang hirap pagsabayin ngayon ng mga hilig ko habang nag-aaral. Last summer, abala ako sa music lesson ko. Medyo marunong na ako magpiano nang walang tinitingnan na notes kahit papaaano.

This summer, ang balak ko ay muling bumalik sa pagpipinta. I think I need to review my skills lalo na’t malapit doon ang kukunin kong kurso.

“Pangarap mo pa namang maging principal. Out of all the corsp, isa ka sa nalalapit sa rank na ’yon. Plus I think you will also shine as a soloist . . .”

Principal and soloist is too heavy. Siyempre sa kagaya kong gusto na center of attention ay pinapangarap ko talagang makapag-perform na mag-isa o hindi kaya ay ako ang mismong humahawak sa lead role.

But how can I even achieve those rank kung minsan lang ako makapag-practice dahil sa school! Minsan pa, nauuna ang kalandian ko at puro crush ang inaatupag kaya tinatamad pumunta sa practice!

“Napanood ko last time ’yung performance ng Philippine Ballet Theatre. Grabe ’yung nakakuha ng lead role sa Swan Lake. She’s so graceful,” si Joanna na naghuhubad na rin ng kanyang ballet shoes.

Sabay kaming naglakad patungo sa locker room habang topic iyon.

“Imagine if you’re part of them. Their company has traveled in national and international tours which means it’s really a big deal,” sabi ko habang kinukuha ang aking pamalit para makapag-shower.

“Exactly. Kahit ’yung Giselle na performance nila nakakapanindig balahibo,” aniya.

We took a shower. Noong matapos at medyo natagalan pa dahil sa kaartehan ko, ay sabay din kaming lumabas ni Joanne para kumain sa malapit na café.

I took a photo of our food first and posted it on my Instagram story. Nagreply ako saglit sa text ni Paul at muling nakipagdaldalan kay Joanne.

“Cassey!” ang pamilyar na tinig ng kung sino ang narinig ko.

I saw Rio. Mag-isa ito at naka-jersey pa habang nakasabit sa gilid ng kanyang balikat ang dala dalang gym bag.

Kuryosong napatingin si Joanne sa kanya. I smiled at Rio.

“Hey! Why are you here?” nangingiti kong tanong.

Rio licked his lower lip and pointed the counter.

“Coffee . . .”

Tumango ako habang nagriring ang phone ni Joanne. Kapwa namin siya tiningnan ni Rio. Sumenyas siya sa aking sasagutin muna habang tumatayo. I nodded.

Pinanood ko pansamantala ang paglabas ni Joanne at muling bumaling kay Rio nang inukupa niya ang upuan nito.

“Hindi ka na bumabalik sa sports club, ah?” natatawang si Rio at humilig sa mesa.

“Busy rin sa school,” I reasoned.

“Busy? O break na kayo ni Dreyden?” he laughed.

Drey . . . den? Oh . . . that swimmer. May sasabihin pa sana nang muling magsalita si Rio.

“Nagkainitan sila ni Evan. Mukhang nagseselos dahil pinagpalit mo kay Dreyden. Binasted mo raw, eh.”

I want to roll my eyes because that’s not really what happened. Ngunit dahil may atraso sa akin si Evan ay gusto kong hayaan na isipin niyang ganoon.

“Mainitin pa naman ang ulo noong si Dreyden. Kaya nga wala masyadong nangangahas pumansin doon dahil parang bomba . . .”

My eyes drifted to the entrance when someone came in. I saw some of the students in La Salle dahil na rin sa lace ng kanilang suot na mga ID. Matatangkad na mga lalaki ang pumasok at may dalang laptop pa ang iilan sa kanila.

Sa apat na naroon, mabilis kong nahanap ang pamilyar na mga mata ng lalaking halos ilang buwan ko yatang hindi nakita.

My eyes slowly widened when I realized who it was. Mabilis ang aking pagbaling kay Rio at nagkunwaring walang nakita, nagkunwaring walang namumukhaan.

“So, galing ka sa practice?” mabilis kong iba ng topic lalo na’t ayokong mabanggit niya ang pangalang kakapasok lamang.

Rio nodded and smiled.

“Yup! Bakit? Pawisan ba ako?” wala sa sariling inamoy ni Rio ang kanyang suot.

“Uh no. Mabango ka naman.” I smiled.

Tumingin si Rio sa akin at napangisi. The students who’s with Dreyden are a bit loud. Umaabot sa aking tainga ang pag-uusap nila at mukhang tungkol sa isang school work.

They occupied the table behind Rio. I saw how Dreyden dragged the chair roughly and looked at me coldly after taking a seat.

“Eh, di puwede ka nang ligawan uli ngayon? Wala nang nakapila, eh,” si Rio na medyo distracted kakatingin sa akin suot ang kanyang matamis na ngiti.

I feel so uncomfortable lalo na’t paharap na nakaupo si Dreyden at deretso ang malalim na paninitig sa akin, na para bang may atraso ako sa kanya at ngayong nakita ako ay galit agad siya.

Halos hindi ko na maalala ang rason kung bakit ganiyan siya ngunit baka dahil pa rin iyon sa butanding?

“Patulan mo kasi ’yon, Dreyden! Ang snob mo kasi sa babae! She obviously likes you, dude . . .” I heard one of his friend said.

Nakahilig lamang si Dreyden sa upuan at nakabulsa ang magkabilang kamay habang nakabukaka lalo na’t ang isang paa ay lumabas na sa table. He looked so pissed when he’s serious. O baka dahil . . . alam kong may atraso ako sa kanya?

“Let’s go somewhere?” I said out of nowhere when I looked at Rio again.

I saw how Dreyden’s eyes drifted to Rio. He slowly licked the side of his lips and brushed his hair backwards while his jaw was clenching.

Why is he so pissed?! Ako ba ang sinisisi niya dahil nagkainitan sila ni Evan?

Tumayo ako at niligpit agad ang aking gamit like purse, phone and hand sanitizer. Taka pa nang kaunti si Rio ngunit wala sa sarili ring tumayo at pinanood ang nagmamadali kong kilos.

Umikot ako agad paalis sa table at deretso na ang lakad para sumabay kay Rio. Sumabay siya sa akin, nasa akin lamang ang tingin habang ako ay kinakabahan nang kaunti.

I didn’t do wrong! At hindi naman ako tumatakas dahil guilty ako. Naaalibadbaran lang ako sa paraan ng paninitig niya.

Wala sa sarili akong napakapit sa kamay ni Rio nang dumaan kami sa kanilang table. Maybe because I am too nervous at baka matisod ako bigla?

Natatawa akong inakbayan ni Rio. I glanced at him and smiled to cover my nervousness.

“You should stop being a snob and date these girls who likes you,” malinaw ko pang narinig ang tinig ng kaibigan niya.

“That girl is well-known as a playgirl. Ayoko sa mga ganoong babae. Turn off.” I heard Dreyden’s husky voice.

“Oh wow . . . So you have a preference now? Akala ko ba ayaw mo muna sa babae kaya wala kang kalandian?” one of his friends.

“Ayaw mo ’yon? Some playgirls are hot! Maraming experience. Hindi na mahirap turuan,” tawa uli ng isa pang lalaki sa kanila.

“Not worth my time. I’d rather pull a nice girl. ’Yung hindi papalit palit ng lalaki,” si Dreyden.

“Sakit sa ulo nga naman ang mga slutty girls,” ang isa pa.

I felt like I swallowed a rock because of the sickening feeling in my stomach. The lump in my throat made it more hard more me to swallow.

Ayoko nang marinig pa ang sagot ni Dreyden sa bagay na iyon. The guard opened the door for us. Halos hilahin ko si Rio palabas. Nakasalubong namin si Joanne na mukhang nag-aambang babalik na sa loob. She looked confuse and curious kaya sabi ko na lumipat kami sa ibang café.

“Hatid ko na kayo,” alok ni Rio nang buksan ang back seat at ipinasok doon ang kanyang gym bag.

Joanne and I nodded. Pinagbuksan pa ako ni Rio sa front seat habang si Joanne ay nauuna nang pumasok sa back seat.

Wala ako sa sarili habang nasa byahe. Naunang ihatid ni Rio si Joanne sa kanilang subdivision. Binuksan ko ang bintana para makapagbeso beso kaming dalawa. Kumaway ako habang papasok na siya sa gate ng kanilang bahay. Noong mawala sa aking paningin at nagsisimula na ring umandar ang kotse ni Rio ay natangay ulit ang aking isipan sa nangyari sa café.

As what I said to myself, it wasn’t my fault. Tama lamang na si Evan ang pag-initan niya ngunit sa paraan ng tingin niya kanina sa akin, parang ang laki ng kasalanan ko!

Binalikan ko pa sa isip ko ang huli naming pag-uusap. Parang . . . wala naman? But the way he said his last words a while ago feels like a threat. Parang sinadya niyang ibato iyon para matamaan ako sa playgirl.

Eh, di hindi niya gusto! That’s not my main concern anymore kung hindi niya tipo ang playgirl! At bakit playgirl ba ako? Hindi naman! Kaya bakit ako matatamaan!

At bakit masyadong naka-highlight ’yung nice girl? I am nice! Well . . . he doesn’t know about my troubles in school. Kaso noon ’yon, ah? At porke’t hindi ako humingi ng tawad sa kanya maldita na agad? Hindi ba puwedeng matapang lamang ang loob ko na hindi akuin ang kasalanang hindi naman talaga akin?

“Cassey?” haplos ni Rio sa aking braso kaya halos mapatalon ako sa gulat.

Mabilis akong bumaling sa kanya. Natawa siya nang makita ang aking reaksiyon.

“Are you okay?”

I nodded and smiled. Tumingin ako sa labas ng bintana at nakitang nasa tapat na pala kami ng gate.

Kinalas ko ang seat belt. Naunang lumabas si Rio sa driver’s seat at umikot. Pinagbuksan niya ako ng pinto at inalalayan palabas.

“Thanks Rio . . .” I smiled.

“Basta ikaw,” ngisi niya at hinaplos ang batok.

Hindi ko na nasundan ang pamamaalam at kung paano ako nakarating sa kuwarto. Nakita ko na lang ang sarili na nakalublob sa bathtub at tulala habang iniisip ang tinging iyon.

Kakaisip ko, doon ko lang napagtanto na college student na pala siya. Ano kayang year? First? Second? Ang malinaw lang sa akin ay sa La Salle siya nag-aaral.

Pilit kong kinalimutan ang pagtatagpong iyon sa mga lumipas na araw ngunit ang ibinalita ni Rio sa akin ang muling nagpabalik sa aking memorya tungkol sa kanya.

Rio:

Wala na si Dreyden sa sports club. Nag quit. Nagkainitan ulit sila ni Evan hahaha

What?! I mean . . . labas na ako roon sa away nila lalo na’t hindi naman na ako pumupunta roon at busy pa sa school ngunit hindi ko maiwasang ma konsiyensiya.

But why did he quit? Baka wala nang pambayad? Ang babaw niya naman kung dahil lang kay Evan? Compared to Evan, he’s way more skilled than him!

Ako:

Idc hahaha

Iyon ang reply ko coz it doesn’t really concern me!

Rio:

Mga lalaki mo yon Cassey :)

Ako:

Walang kami ni Dreyden

Rio:

Really? Bakit galit na galit kay Evan? Huwag mo nang itanggi! May mga nakakita sa inyo sa gabing yon! You even put him on your story

That escalated real quick?! I mean I know my power as an elite. I can spread rumors like a virus. Mabilis pa sa mabilis kung sa akin mismo nanggaling.

Ngunit ang kumalat iyon sa maling paraan at nadadamay pa ang pangalan ko sa away ni Evan at Dreyden ay labas na dapat ako! Kung mainit ang ulo ni Dreyden at ganoon din si Evan sa kanya then it must be because they’re both swimmer!

Why am I stressing over this problem while turning eighteen?! Ako ’to? Babaunin ko ang problemang ito sa mismong birthday ko? I need a beauty rest!

“You’re stiff today, Cassandra. Are you alright?” ang aming ballet master na si Miss Jasmine pagkatapos ng practice.

Masakit na ang paa ko. I am trying to participate in my ballet lessons para makasali sa malaking performance ngunit distracted ako. Worst, maling araw pa.

“The CEO of Manila Ballet is here to recruit a talented ballerina. I am hoping you will join their company, Cassandra . . .”

Tiningnan ako ng iilang kagrupo ko. Joanna looked worried and concerned with my performance. I know she’s rooting for me but I can’t focus!

“I want you to practice more as your punishment. Repeat the steps one more time,” si Miss Jasmine sa estriktong tinig.

I nodded obediently. Wala na sa akin kung hindi man ako ang matipuhan na kunin at ipasok sa Ballet Manila. It’s the Philippines leading classical dance company. Sino bang ayaw na makapasok sa ganoon kaprestihiyosong kompanya ng ballet?

They travel internationally to perform as a group. It was my dream. I want to be part of their company ngunit ang pangarap na iyon ay hindi kasing laki sa mismong iniisip ko.

I am fine with my simple ballet lessons. O siguro hindi rin naman ako pini-pressure ni Mommy at hinahayaang mag-explore sa mga hilig ko kaya hindi ganoon kalaki ang pagnanasa kong manatili at mapunta sa pinakatuktok ng ballet.

“Bakit ka ba kasi distracted?” Joanne asked after my vigorous practice.

Bakit nga ba bumabagabag sa isip ko ang nangyari? Dreyden and I aren’t close. Kung pinili niyang huminto e, di nasa kanya na iyon. Sa tono kasi ni Rio, parang ako ang ugat ng pinagmulan ng away nila ni Evan at dahil din sa akin kaya nag-quit.

O baka naman kasi busy na sa babae? That’s what I heard. Magpapaka abala na siguro sa nice girl na tinutukoy niya.

I don’t understand him. Kung makatitig, parang may tinakasan akong utang sa kanya. Kahit wala naman!

Wait . . . galit ba ’yon dahil hindi ko sinauli ang T-shirt at jersey shorts niya?!

“Cassandra.” Joanne snapped her fingers in front of my face.

“Do you have a boyfriend? Nag-away kayo?” she insinuated.

Marahas akong umiling lalo na’t wala ako niyan.

“Masyadong dry ’yung love life ko ngayon,” I complained dramatically.

5th Haunted

Haunted

Opposite

The preparation of my eighteenth birthday came like a whirlwind. Iyon ang isa sa mga pinagkaabalahan ko. May food tasting, pagsusukat ng dress, at pamimigay ng invitations.

Engrande ang eightheenth birthday ko. Bukod sa puro elite ang mga bisita, it was also held in Makati Shangri La, Manila. I invited all my friends, and of course our family friends: Delafuente, Buenaventura, Montiel and Enriquez.

“Wow. You looked great,” ani Chey pagkatapos kong suotin ang aking malaking pulang ball gown.

The designer of my gown was a well-known designer in Manila. His designs are drawing attention because some of his clients are the popular actresses and elites in the City.

Everyone came just like what I expected. Naghihintay na ako para sa magiging entrance ko. I was nervous but excited at the same time.

“You ready?” the staff asked me.

Tumango ako at ngumiti. Naririnig ko na ang intro ng emcee para sa paglabas ko. I pursed my lips and exhaled deeply.

“Let’s welcome the debutant, Cassandra Emerald Fortalejo,” he announced.

Lumabas ako at tuluyang nagpakita. The luxurious set-up of the venue flashed in my eyes with my visitors looking at me happily.

Si Daddy ang sumalubong sa akin at iginiya ako sa harap.

“Looking good. Happy birthday,” he whispered.

Tiningnan ko si Daddy na naka-tuxedo at nginitian ito. Siya ang una kong nakasayaw nang makarating kami sa gitna. Puro habilin niyang paulit ulit na halos kabisado ko na ata.

Sumunod naman ang ibang boys. Kung kanina ay excitement, ngayon ko mas naramdaman ang kabang pilit kong tinatago.

After Ken’s turn, I saw who’s nearing for the next dance. Lumunok ako ngunit hindi pinahalatang kabado talaga.

Among all the Delafuentes, he got the sexiest asset which is his eyes. That’s the reason why everytime he looked at those people around him, they automatically fall in love with him. It was fierce yet mysterious and cold.

“Happy Birthday,” he greeted using his usual husky voice.

Tinanggap ko ang binigay niyang rose at hinayaan ang sarili na maisayaw niya ako.

I couldn’t say the simple ‘thanks’ after his greeting. Hindi rin ako makatingin dahil pakiramdam ko, magagalit lamang ako.

He rarely talks that’s why it was a convenient to say nothing at all. I didn’t expect him to create a topic while we’re dancing slowly.

Nakahinga lang ako nang tuluyan noong matapos ang sayaw namin. Hindi ko na halos namalayan ang paglapit ni Hiro at nagulat na lang na nasa harapan ko na ito.

“Happy Birthday,” he greeted and handed the flower.

I gasped and nodded. Sumayaw kami at matapang ko siyang tiningnan. But Hiro’s suspicious stare made me want to push him away.

“Heard you hate playboys . . .” he arched his brow.

Medyo gulat ako na nagsalita siya at kinausap ako. He doesn’t converse with girls. Or maybe I am exempted because I’m their family friend?

“Then?”

“That’s not what it seems to me . . .” he smirked.

My eyes widened. Anong ibig niyang sabihin? Hindi agad ako nakapagsalita lalo na’t naubos na rin ang minuto niya at sumunod na si Blue.

Hiro bothered me so much. Hindi ko alam kung anong trip niya para sabihin iyon ngunit nababahala ako.

I didn’t appreciate my last dance very well. Siguro dala na rin ng iniisip kaya medyo wala ako sa sarili but I enjoyed the whole party. I enjoyed the messages. I enjoyed entertaining my visitors, and most especially the gifts!

The afterparty was a blast. Kami kami na lang ng mga friends ko kaya mas lalo akong nag-enjoy. I couldn’t bring some of my friends like Nana and Franca because they’re not yet eighteen plus their parents are strict. Sa December pa si Franca, iyon ang natatandaan ko.

“Nasa isang sikat ka na site. Na featured ang birthday mo,” ani Chey kinabukasan habang hang over ako kinabukasan.

The Bacardi knocked me out last night. Hindi ko matandaan kung paano ako nakauwi ngunit hindi na iyon mahalaga. I need to cure this hang over!

“I didn’t know some of your guests are models and actresses?” patuloy ni Chey habang hinihimas ko ang aking ulo.

“Instead of talking, can you please get me some meds?”

Doon lamang siya natigil at nagtawag na ng kasambahay. Noong bumalik uli sa aking harapan ay balik ulit siya sa kanyang concern.

“May media pala sa birthday mo?” she asked and showed some taken pictures.

Nasa isang Twitter account siya. Hindi naman trending ngunit may mga nagpost ng birthday party ko galing sa mga kilalang modelo at kilalang artistang kaedaran ko.

“Grabe. Alam ko naman na sociable ka pero hindi ko alam na ganito ka ka-well-known . . .” she said like I am not normal like her.

Well I am not normal. I am a Fortalejo. It’s a big deal and I am an elite that’s why I am like this. Chey thinks we’re normal that’s why she’s living a normal life. Meanwhile, Naia thinks we’re a big deal that’s why she’s very private because she doesn’t like the idea of exposing herself on the public.

Pagkatapos ng aking eighteenth birthday ay para na lamang kidlat na dumating ang ang summer. Excited ako lalo na’t college na sa susunod na pasukan.

We spent the first month of April on the beach. Nagbilad ako sa araw para magpa tan-skin. I need a new look. I’m so sick of being paper white.

“Huy! Balak mo bang maging barbeque ngayong summer?” tampal ni Chey sa aking puwitan habang nakakulob pa rin ako sa lounger.

My eyes squinted when I tried to looked at her. Bihis na bihis na siya suot ang mahabang puting dress. Nilingon ko sa gilid si Naia at balot na balot na rin habang nakahiga pa rin sa lounger habang nagiging detalyado na sa kanyang pisngi ang kanyang freckles.

“Magbihis ka na kaya, Cass . . .” si Chey na inukupa ang isang lounger at tiningnan ang katawan ko.

I’m still wearing my two piece bikini.

“I want a new look for this summer before college,” sabi ko.

“And why?” humalukipkip siya.

“Because morena girls are pretty? And I want to look prettier?”

Nanliit ang mga mata niya sa akin.

“Dahil na naman ba ’yan sa crush mo? Gusto ng morena girls kaya mo binabago ang sarili mo? That’s not how love works, Cassey,” pangaral ng isa ring tanga sa pag-ibig.

“Toshi’s last ex is liberated. You’re Westernized, Chey. Kung bigla kang naging liberated puwede ko na ring sabihin na dahil ’yon kay Toshi, gano’n ba ang logic mo?”

“Bakit ko naman babaguhin ang sarili ko para sa lalaki?” angat ng kanyang kilay.

My eyes drifted to her pulse. Kuminang ang suot niyang bracelet na Cartier.

“Oo nga naman? Total tanggap ka naman ni Grey . . .” si Naia na biglang nagsalita.

“Oh wow. You’re sleep talking . . .” Chey blushed but she rolled her eyes. I giggled.

“Si Grey kahit yata pumangit ka, mahal na mahal ka pa rin. Eh, si Toshi maganda ka na nga, hindi ka pa rin kayang mahalin,” ngisi ko.

I was expecting for her dramatic whining but she didn’t. She looked at the calm beach instead. Unti-unti tuloy napawi ang ngisi ko dahil parang wala siya sa mood para mapikon.

Ibinalik ko ang ulo ko sa aking kamay at hinigaan iyong muli habang nakaharap sa direksiyon ni Naia. She’s closing her eyes while the small dots of her freckles are very visible on her red cheek because of the heat of the sun. Her pointed nose resembled the nose of our clan. Masyadong matangos.

“Stop staring, Cass,” puna niya kahit nakapikit pa rin.

Natawa ako. Ang lakas talagang makiramdam . . .

I posted some pictures on my Instagram account after our swimming. I tagged my cousins. Pinroblema ko pa saglit dahil walang Instagram si Naia! Can you believe it? She doesn’t have an Instagram account!

“Make one,” giit ko habang papauwi na kami.

Chey’s sleeping on her seat. Si Naia ay nasa labas ng bintana ang tingin at humihikab pa, hindi lang makaidlip dahil kinukulit ko.

Kung gaano talaga ako ka-sociable, si Naia naman itong sobrang distansya. Hindi ko na siya napilit sa mga sumunod kong lakad kaya si Chey na lang ang niyaya ko.

“Nagbabalak mag-outing ang mga Delafuente. Sumama tayo,” ani Chey nang nasa salon kami at niyaya ko siyang magpaayos ng buhok sa Lunes na ’yon.

I want a new look since it’s summer. Gusto kong dagdagan ang curves ng aking buhok kumpara sa natural na ayos nito.

“Bakit kailangan nating sumama sa kanila kung puwede namang tayo tayo na lang?” mungkahi ko.

Nagpapa nail polish si Chey. Nakikita ko ang ekspresyon niya sa malaking salamin. She looked excited by the mention of the trip. Marahil ay dahil na naman kay Toshi.

“Gusto kong sumama. Sumama na rin kayo ni Naia,” she insisted.

I rolled my eyes dramatically.

“That’s the Delafuente’s trip!—”

“Sasama rin ang mga Buenaventura, Chey. Kahit si Daphne,” giit niya, na hindi lamang Delafuente ang naroon.

I licked my lip problematically and shook my head.

“Kahit na . . .”

Kita ko ang kuryoso niyang tingin sa akin.

“May iniiwasan ka ba sa magpipinsan?”

Namilog ang mga mata ko.

“Wala, ’no?! At sino naman! Saka nakakairita sila lalo na’t naroon na naman ang malditang si Zera. She will just ruin our mood.”

“She’s just a kid, Cassey.”

“Kid or not maldita siya. Wala akong pakialam kung ilang taon na siya. I don’t like how she rolled her eyes.”

She looked convince with my explanation. Hindi niya na rin naman ako kinulit sa bagay na iyon. Ang sabi nila, sa huling buwan daw ng summer bago ulit ang pasukan.

“Whoa! New look, huh?!” puna ni Hailey sa aking ayos nang magpakita ako sa isang club.

Maingay ang loob. Hiyawan at sayawan na ang iba para sabayan ang beat ng kanta. The crowd looked so hype while drinking and shouting the lyric of the song.

“Ano ’yung naririnig ko na Raiden is planning to enter showbiz?” I asked while I’m occupying the vacant seat beside her.

“Balak niyang mag-artista. You know our family is friends with the Rocales. You know Kaedy Rocales, right?”

May nag-abot ng shot sa akin lalo na’t humalo na ako sa kanilang grupo. It was Vanessa. I smiled at her and slowly glanced at Hailey again to listen to her rants.

“Yes. Nagiging matunog ang pangalan niya ngayon sa showbiz. Sikat na sikat siya,” I said while sipping my drink slowly.

“Tita Lucille is planning to help him. You know her connections . . .” she smirked.

Umangat ang aking kilay. Guwapo pa naman si Raiden. Noong makita ko ’yon nagka crush agad ako. Bagay sa kanya ang mag-artista at sigurado akong sisikat agad siya.

“Ikaw? Wala ka bang balak pumasok sa showbiz, Cass?” she asked when I drank my shot in one gulp.

Nasisira pa ang aking ekspresyon habang nag-aabot ng lemon para masipsip. The liquor feels hot when it travelled down my throat.

“Focus ako ngayon sa ballet ko. Nagiging behind na nga, eh . . .” sabi ko habang sinisipsip na ang nakuhang lemon.

“What? Akala ko ba abala ka sa music lesson mo?”

Umiling ako at natawa rin sa sarili. I don’t really know what to pursue. I love exploring.

Ramdam ko ang tama ng shot sa akin. Nakisali na rin si Vanessa sa aming usapan ni Hailey hanggang napunta na sa kahalayan.

“Ang wild daw sa kama. He almost ripped her vagina!” she said vulgarly.

Naghagalpakan kami ni Hailey.

“Gosh that’s one of my fantasies. To experience sex like I’m in Satan’s home,” I said dreamily and we laughed again.

“Wala ka pa bang experience?!” si Hailey na magulo na sa kinauupuan at natatawa akong itinuro.

“Wala pa! Yes I was well-known for being a playgirl dahil nga marami daw akong lalaki but fuck, wala pa! I’m a miserable virgin who wants to get laid so bad . . .” I said and poured another shot for myself clumsily.

“Why don’t you try it tonight?” si Vanessa.

Natatawa kong iginiya ang shot sa aking labi habang si Hailey ay nasa entrance na ang tingin.

“Fuck . . . he’s here,” halos ungol ang pagkakasambit ni Hailey.

“Try it, Cassey! Subukan mo kay Roche,” si Vanessa na niyugyog pa ako kaya medyo natapon ang laman ng shot.

I looked at the entrance curiously lalo na’t naroon ang tinutukoy nila. The neon lights are blinding. Sumasayaw ang iba’t ibang kulay sa dim na paligid.

“That one wearing a leather jacket and dog tag necklace . . . That’s Roche . . .” si Vanessa ang bumulong.

I found him abruptly. Madali itong mapansin dahil bukod sa matangkad, nangingibabaw agad sa kabuuan ang imahe.

Medyo buhaghag ang ilang hibla ng kanyang buhok na nagkumpulan sa noo at kapansin pansin ang intensidad sa kanyang mga mata. The cut on his left eyebrow draw an attention for being a bad boy looking while he’s slowly chewing a bubble gum.

“Damn Roche . . . He’s such a mystery. Bago lang siya napapadpad sa clubs but he already earned the attention of everyone—most especially girls. He’s frigging hot! Napakaguwapo pa . . .” si Hailey na hindi rin inaalis ang tingin doon.

His movements are sensual. Ang pasada ng kanyang tingin sa kanyang paligid ay parang leyong naghahanap ng mabibiktima. The fierce and coldness in his eyes are visible. I couldn’t say if he’s a bad boy or a playboy because he both radiates it.

“Roche?” kunot-noo kong sambit sa pangalang banyaga sa akin. “He’s . . . familiar.”

“Did you heard Crius’ circle of friends?” si Vanessa naman.

“Crius?” kunot-noo kong bigkas sa pangalang hindi pamilyar sa akin.

“’Yung basagulero na taga-Ateneo . . .”

No wonder I don’t know these boys. I don’t associate myself with those kind of men. Especially the troublemakers. They’re bad influence.

“Ah . . . are they important? Mga elite? Kasali sa frats?” I chuckled playfully and looked at the man we’re talking about.

Nakatukod siya ngayon sa sofa habang nakikipag-usap sa kung kanino. His half profile screams powerful. I saw how he’s licking his lip in a slow manner while listening seriously. His almost foreign. Probably half?

“They’re big deal, Cass.”

Hindi ako nakasagot lalo na’t talagang pamilyar sa akin si Roche. Pilit kong hinuhukay kung may kakilala ba akong ganyan ka-bad boy tingnan ngunit hindi naman ako mahilig sa ganoon kaya imposible. But he’s really familiar. I feel like I know him.

Hailey’s eager to get Roche’s attention kaya hinayaan namin ni Vanessa. She disappeared like a bubble while we continued drinking.

“Let’s dance!” anyaya ni Vanessa at itinuro na ang dance floor.

Tumayo ako at kamuntik pang matumba dahil sa aking heels na suot. Sinalo ako ni Vanessa at kapwa kami naghalakhakan. My dress started to get shorter because of my clumsy movements. Minsan ay hinihila ko pababa ngunit madalas ko lamang na hinahayaan.

“Whoo!” I shouted when I joined the crowd.

Vanessa laughed along with me while we’re starting to dance. Senswal na ang kanta kaya kapwa kami gumiling doon sa marahang paraan.

I shut my eyes closed and laughed softly while stroking my hair backwards. Ah . . . I’m so drunk! I mean . . . where’s Hailey? Baka nakipag sex na siya roon sa tinutukoy niyang Roche?

I felt someone’s intensity behind me. Naramdaman ko ang katawan niya sa aking likuran na ikinangisi ko. Oh I know what to do . . .

I started grinding my hips sensually for a sexy dance. I heard him groaned. He slowly wrapped his arm around my waist and he started dancing too.

“You’re good,” he whispered in a husky voice and laughed a little.

His voice sent shivers down my spine. His fingers started drawing lazy circles on my stomach. It feels so illegal.

The music made an impact to our hot dance. At mas lalong nakuryente ang aking katawan nang maramdaman ko ang mainit niyang hiningang nanunuya sa aking tainga.

“Do you have a boyfriend?” he asked teasingly.

Umiling ako habang nakapikit pa rin. He chuckled and whispered again.

“Good . . .”

My body tingled when I felt how he slowly nibbled my earlobe as his fingers travelled to the side of my waist.

Isang pihit paharap ay yumuko agad siya para mahalikan ako. Sa sobrang bango ng kanyang mainit na hininga ay napahalinghing ako nang unti-unti niyang inangkin ang aking labi sa senswal na paraan.

The entry of the tip of his tongue made me whimper. His other hand caressed the side of my neck while he kissed me. It wasn’t aggressive. It wasn’t gentle too. Sapat lamang ang bawat hagod para unti-unting kumalat ang init sa aking katawan. Para unti-unti akong maging hibang.

I was lost with his sinful kisses. It was so hot and addicting that I don’t want to stop. My mind went blank and all I want right now is his kisses.

I stop to look at him using my sleepy eyes. His kisses travelled down my jaw while his other hand rested on my nape. This guy is expert! At talagang amoy na amoy ko sa isang ’to ang pagiging playboy.

“Let’s go somewhere . . .” he whispered and looked at me.

Nagkatitigan kami sa dilim. Kumurap ako nang makita ang hiwa sa kanyang kilay at ang pamilyar na mga hagod ng tingin. His intense eyes looked so familiar . . .

His lips parted. Ang nag-aalab sa kanyang mga mata ay parang apoy na biglang binuhusan ng tubig at napalitan ng usok para sa kanyang galit.

My eyes slowly widened when I realized who it was. The familiar face, the intense eyes, oo at mukha lang bad boy tingnan ngunit nang magseryoso ito ay agaran kong nakita si Dreyden.

“What . . . the . . . fuck,” namimilog ang aking mga mata.

The playboy slash the bad boy is none other than Dreyden! No . . . he looked like Dreyden but he’s not! He’s different from his old self.

He licked his lip and cursed harshly. Mariin siyang pumikit at hinaplos paatras ang buhok habang dismayadong naiiling para sa sarili.

“Forget it,” he said coldly and left.

What . . . the . . . hell. What’s happening? Nag-amba akong sumunod ngunit bigla na lang may humawak sa balikat ko.

“Cassey!” ang pamilyar na tinig ni Vanessa.

Tulala ako at hindi ma-proseso ang nangyari. Kung kanina ay nalulunod sa init ng katawan at espiritu ng alak, ngayon ay para akong binuhusan ng malamig na tubig kaya nawala na ang kalasingan.

Vanessa pulled me back to our seat. Nakaupo na ako at may ikinukuwento siyang naka-make-out niya ngunit hindi ako makapag-focus.

Lumipad ng palihim ang tingin ko sa counter. I saw Dreyden occupied one of the stool. He’s sipping on his shot seriously when he noticed my eyes.

He looked at me darkly while he continued sipping his shot. Ang pulang neon ay humahalik sa kanyang kabuuan at talagang nakakadagdag lamang sa karahasan sa kanyang hagod ng paninitig.

Umiwas ako at napakunot lalo ang noo. That’s not Dreyden. Baka naman nagkakamali lang ako? Walang hiwa ang kilay. Siya meron. At naka-under cut pa ang buhok, taliwas sa medyo mahaba at magulong buhok ni Dreyden. He’s not a playboy. This man named Roche is an expert. Baka nga fuckboy pa, eh. Malayong malayo sa Dreyden na kilala ko. Malayong malayo . . .

Noong muli akong sumulyap roon ay nakita ko na itong may kahalikan. I saw how his hand travelled down her butt and he pulled her more.

Pinilig ko ang ulo at pumikit. I think I’m drunk. Baka dahil lang marami akong nainom at nahihilo na kaya kung ano ano itong iniisip ko.

Imposibleng si Dreyden ito. That’s not him. This man is very opposite from the man I used to know.

6th Haunted

Haunted

Snake

Nagising ako kinabukasan na nasa sofa ng aming bahay. Dumilat ako at napahawak sa ulo kong kumikirot.

“What happened?” ang pamilyar na tinig ni Mommy ang narinig ko.

Blurry pa ang aking paningin noong nilingon ko siyang naglalapag ng tray sa center table. Umupo ako at hinawakan ang aking ulo.

“Nag-condom ba kayo?”

My eyes widened and looked at her.

“Mom wala!” deretso kong paliwanag.

Umangat ang kanyang kilay habang binibigay sa akin ang isang tsaa. Tiningnan ko ang bowl na may soup. Sa gilid ay isang gamot at sigurado akong para sa hang over.

Sinong naghatid sa akin? Si Hailey? Vanessa?

Tumabi siya sa akin habang sinisimsim ko ang kanyang bigay. Bihis na bihis na siya. Napaisip tuloy ako kung bakit nandito pa rin siya lalo na’t alam ko namang sumasama siya lagi kay Dad sa kumpanya.

“Are you sure?” tanong niya habang sinusuklay ang buhaghag kong buhok.

Tumango ako nang may biglang umatake na memorya kagabi sa aking isip. Halos matigilan ako nang makita ang senswal na mga halik ng kung sino.

Shit! Mariin akong napapikit at gustong umungol sa kahihiyan. I’m not even sure if it was Dreyden or . . . I’m just overthinking things.

“Spit, Cassandra.” Mommy’s demanding voice thundered.

“Mom I said wala!” dilat ko nang tingnan siya.

She looked at my ears and arched her brow.

“Namumula ang tainga mo you liar . . .”

Oh damn it. Bakit ba kailangang pumula noon kapag hindi ako honest? Ano ’to may lahi kaming Pinocchio? Bawal magsinungaling?!

“I kissed someone familiar. Someone I used to like . . .” deretso kong pag-amin at naibaba ang tsaa na hawak.

“Oh? Was it . . .”

“Hindi!” agap ko.

She smiled playfully.

“Mom hindi nga,” giit ko.

Tumawa siya at tumango.

“So . . . what happened?”

“I’m not sure. He’s different. Biglang naging bad boy na playboy na ewan. And his name . . . parang iba na rin? His personality, his image . . . it wasn’t him.”

“Baka naman nagbago lang. Or his brother?”

Napaisip ako. I don’t really know Dreyden. Pero alam ko hindi siya mahilig sa babae. Hindi siya ganoon. That’s probably not Dreyden. But why did he stop when he saw me? Which means . . . he recognized me too?

At ang galit sa mga mata niya, talagang katulad sa mga matang huli kong nakita noong nakaraang taon. It resembled Dreyden’s eyes . . .

“If he hates you then how come he kissed you?” si Mommy na napapaisip.

Right. But I have a valid explanation for that. Maybe he didn’t recognize me. Bukod sa nag-iba ang aking buhok, medyo naging tan-skin pa ako. That’s the reason why he didn’t notice it was me.

But fuck it! What kind of kiss was that? That’s very different from those kiss I experienced. Kabado ako ngunit na-eexcite. Nagiging sabik sa bawat hagod ng labi niya. Siguro kung hindi lang tumigil iyon, baka mas higit pa ang nangyari!

I don’t know what to really feel. Manghihinayang ba dahil hindi natuloy o magagalit dahil hindi natuloy?

Binakante ko ang aking isip para hindi na mamalagi iyon sa aking isipan. Mahaba haba pa naman ang summer. Wala kaming balak ngayon lumuwas sa America dahil abala si Tito Vincent sa pagpaplano ng itatayong negosyo rito. Iyon din ang rason kaya hanggang Pilipinas lamang kami ngayong tag-init.

“Sa clubhouse tayo,” anyaya ni Chey na hindi na ako nagtaka pa.

“Si Naia?” tanong ko kahit alam ko na ang sagot.

“Ayaw niya. Nasa bahay lang siya,” ani Chey habang naglalakad na kami patungong clubhouse.

Humalukipkip ako. Sometimes I’m bothered. She’s introvert. Iniisip ko kung paano niya nakakayang mag-isa. Hindi ba siya nalulungkot? Hindi ba siya nabobored? She has no circles. As much as I want her to solialize with my circles, ayaw niya naman. Maaarte daw ang circles ko.

“Dapat pinipilit mo si Naia na makipagkaibigan,” sabi ko kay Chey.

“Bakit ko pipilitin? That’s her choice, Cass. Hindi siya komportableng makipagkaibigan kaya hayaan mo na.”

Nanliit ang mga mata ko.

“You are older than us. Makikinig ’yon sa ’yo, Chey. At tingnan mo nga. Magco-college na kami pero wala pa rin siyang circle of friends! Ayokong umabot sa puntong makikipagkaibigan na lang siya sa kahit sinong bad influence diyan.”

Umiling siya at para bang nagiging overacting ako.

“Naia is wise, Cassey. I’m sure she’s fine. She wants it that way. Saka para namang hindi mo kilala ang isang ’yon . . .”

“Kahit manood man lang sana ng basketball ay hindi niya ginagawa . . .” sabi ko.

“Wala siyang reason. She doesn’t like it.”

Chey’s fond of watching the boys play because she likes Toshi. Iyon ang rason niya kaya nanonood siya. At ako . . . Wait. Tumikhim ako.

“Ayoko rin naman panoorin ang mga Delafuente na naglalaro pero sumasama ako sa ’yo kasi nakakaawa kang tingnan doon. Mag-isa ka lang,” giit ko para maisip niya agad ang rason ko.

Her face calmed down and she laughed a little. Kumalma naman ako.

“Ayos sana kung may crush din na Delafuente si Naia para ma-inspired siyang manood ng game nila?” she insinuated.

“Wala naman akong crush pero tingnan mo . . . nanonood pa rin ako. Tamad talaga si Naia. That’s it,” tuldok ko sa pinag-iisip niya.

We both sighed. She’s hopeless. Ako ang nag-aalala sa kanya. She has no friends. Wala na ngang crush, wala pa yatang balak mag-boyfriend. Oh thank God she have me! She won’t feel lonely for the rest of her life because I am always here for her. Hindi ko siya iiwan magkamatayan man.

Humalo agad ako sa girls pagkadating namin ni Chey sa clubhouse. Hinayaan ko ang pinsan ko kung anong kahihiyan na naman ang gagawin niya.

Sumulyap ako sa mga boys at nakita ang pagngisi ni North pagkatapos mag-free throw. Nag-apir sila ni Hiro at kapwa nagngisihan habang irita si Toshi.

“Parang noodles ang buhok mo, Cass,” rinig ko ang marahang tinig ni Franca.

Noodles? Halos napaismid ako nang lingunin ko siya.

“Maganda naman sa ’yo,” si Nana ang dumugtong at ngumiti.

“Oo. Puwede ka nang mag-endorse ng pancit canton,” ani Franca sabay ngiti sa akin.

Buenaventura and their unpredictable mouth. Naaliw si Franca sa buhok ko habang si Nana ay nagawa pang ikuwento sa pinsan niyang si Wayt nang lumapit ito sa aming direksiyon para habulin ang bolang tumalbog talbog palayo.

“Ang ganda ng new look ni Cassey. Wayt oh . . .” rinig kong si Nana na ngumingiti pa.

Kinuha lamang nito ang bola at tiningnan ako. I gulped. I wasn’t expecting for a nice compliment. Mas ma-aappreciate ko siya kung tumahimik na lang siya.

“Yeah. It’s nice,” ani Wayt na medyo ikinagulat ko.

I almost prayed the compliment didn’t reach my face. Na sana, hindi ako namumula para lamang doon. Rinig ko ang paghagikhik ni Nana at Franca. Oh these two!

“But isn’t it too early to dress for halloween?” si Wayt.

My eyes widened with a hint of anger and disappointment. Did he just . . . what?

Hindi pa nakadagdag na tumawa si Zera. The brat laughed hysterically which made my blood boiled more.

“That feeling when your crush can’t even appreciate your new look!” patuyang sabi niya na talagang nagpadagdag ng galit ko.

“I prepared for your funeral actually,” matabang kong sabi nang matigil-tigil si Wayt.

His head glanced at me.

“Bakit? Patay na patay ka ba sa akin?”

My lips parted. Mas umusok ang galit ko para sa kanya. They were so loud for creating a dramatic reaction out of our nonsense topic while I’m keeping my cool with me.

H-How dare him! Ako? Patay na patay sa kanya? Baka papatayin siya oo! I hate him to death! Ang arogante talaga! Hindi naman talaga siya guwapo! He sucks. Almira ruined our friendship for a fucking guy who’s not even worth it!

Wayt is nothing but a self centered asshole who doesn’t give a fuck with someone’s feelings! Kaya talaga tama lamang ang desisyon ko! He’s not worth it! Maninira na nga siya ng friendship, gago pa siya!

Bakit nga naman ako mapipikon eh hindi naman ako patay na patay sa kanya?

Yes. I mean . . . I . . . I used to like him before I found out Almira likes him too. But that’s it. Nagbago na iyon noong nasira ang friendship namin ni Almira dahil sa kanya. At mali ang paratang ni Almira sa akin. Nagkakamali siya. Lalo na’t pangit ang ugali ni Wayt kaya tama lamang na ipakita ko sa kanya na galit ako sa gagong iyon.

I sighed after a long ass explanation to myself— or more likely a convincing explanation . . . I should find another crush! ’Yung nagiging seryoso na sana para naman magka boyfriend na ako. Para wala na akong alalahanin na ganito.

Hindi na ako sumama pa kay Chey sa clubhouse. I spent my remaining summer with my friends. Kabi-kabilang house party ang dinadaluhan ko at siniguradong walang Delafuente na nakakasalamuha roon.

“Si Hiro . . .” hagikhik nila Louisse Sy, ang kaibigan kong chinese, nang makita sa kabilang grupo si Hiro.

I sighed. Most of his friends are influential. Nakita ko si Dwayne na kausap niya. His parents own an Airlines at malalaki ang business nila sa iba’t ibang syudad. Ang alam ko rin, he’s the smartest kid in their class. At pansin ko sa mga kaibigan ni Hiro, matitino at matatalino. Matalino ba si Hiro? Si Grey lang ang matalino sa Delafuente, ah?

“You are friends with the Delafuentes, right . . . Cass?” si Dana Villanueva nang tingnan ako.

Umiling ako at ngumiti. “Uh no. Close lang talaga ang pamilya nila sa pamilya namin but I’m not really close with the Delafuente boys.”

“Hindi ka close?” ulit ni Louisse na parang may mali sa sagot ko.

Umiling ako. “Hindi.”

They looked at me with a puzzled expression. Kung hindi ko sila niyayang sumayaw ay hindi na yata nila ako tatantanan sa bagay na ’yon.

I don’t want to evolve my life around the Delafuentes. O siguro gusto ko lang talagang patunayan kay Almira na mali siya sa iniisip niya sa akin.

And speaking of Almira . . . halos mawala ang kalasingan ko nang makita siyang nangingiti sa kabilang grupo na pamilyar din sa akin.

“Almira!” Louisse called her.

Nahihilo ako kanina at sa comfort room sana ang punta naming dalawa. I tried to act cool when I wanted to vomit all the tequila I drank in one gulp.

“Tara na, Louisse!” hila ko sa kanya habang nagbabalak siyang lumapit sa kanilang circle.

“Let’s go there first, Cass! Nandoon si Almira!”

She’s a big deal. Everyone wants to socialize with her. Why? Sila lang naman ang may-ari ng isang kompanya na may sikat na brand na Akira. It’s an expensive footwear.

Hindi ako makailing dahil hinihila na ako ni Louisse. I saw how Almira looked at me silently while holding a red cup.

“You came!” nangingiting bati ni Louisse sa kanya nang tumigil ito.

Ramdam ko agad ang naninimbang na tingin ng grupo ni Almira sa akin. Maybe they’re aware with what happened? O baka na filtered na at ako ang nagmumukhang masama?

“Cassey. Sino ngayon ang boyfriend mo? Delafuente ba?” medyo natawa ang nagtatanong na si Bianca, isa sa malalapit ngayon kay Almira.

“Delafuente?” natatawang si Louisse at lumingon sa akin. “Eh, itinanggi nga nito kanina na hindi niya close ang mga Delafuente boys.”

“Baka naman dinideny lang ni Cassey. Pero ang totoo malapit talaga siya sa mga Delafuente. Noong eighteenth birthday niya, lahat ng mga Delafuente boys ay kasali sa eighteen roses. Kahit si Ryler . . .” makahulugang sabi noong isa pa na hindi ko na agad tiningnan.

Because they’re our family friend! Mga bobo ba ang mga ’to?!

“Baka nga si Ryler ang boyfriend niyan itinatanggi lang, right, Almira?” tawanan nila.

I smiled since it wasn’t true.

“I don’t like playboys . . .” ngiti ko.

Almira looked at me suspiciously.

“Hindi daw! Eh, may nakakita one time na nakipaghalikan ka sa isa sa mga notorious playboy na kaibigan ni Crius! Si Roche!”

I swear to God I almost want to curse with the sudden mention of his name. It was a mistake!

“Roche? Who’s that? Sounds like cockroach!” hagalpak ko para pagtakpan ang kaba kahit malayo naman talaga ang tunog ng kanyang pangalan sa ipis.

It sounded Rosh . . . not Roch, like a cockroach . . . I think I’m drunk?!

“And yes . . . nakipaghalikan ako because I am single. Imagine kung may tinatago akong boyfriend, bakit naman ako magche-cheat ’di ba?” patuloy ko sa pagpapaliwanag nang matigil-tigil sila sa ginagawa nilang paratang sa akin.

“Eh, di hindi mo gusto si Ryler?”

“Hindi nga! I mean ew! The asshole Delafuente? Mapagtitiisan ko pa ang iba, eh!”

“Eh, di bakit mo siniraan si Almira kay Ryler? Umamin ka na, Cassey.”

I looked at Almira who’s sipping her drink silently. Wala ba siyang balak magsalita?! At least clear this out?!

“Hindi ako close kay Wayt, okay!”

“Hindi daw! Umamin ka na. Kayo talaga, eh. Gusto mo ’yon kaya siniraan mo si Almira sa kanya para ma turn-off si Ryler at ikaw ang magustuhan—”

“What the fuck? Are you deaf? I said hindi! Bakit ko magugustuhan ang gusto ng best friend ko? I am not a snake! Mali mali ’yang paratang n’yo sa akin! Bakit hindi n’yo tanungin si Almira na hindi ko naman siya inahas! She assumed—”

“Hindi naman siya mag-aassume kung wala ka talagang ginawa. Huwag ka nang magmalinis, Fortalejo!” si Bianca.

My eyes widened and I want to pull her hair for a fight. Malapit na ako sa kanila at may pumipigil na lang sa amin. Matalim ang tingin ko kay Bianca at sa iilan niya pang kasama maliban kay Almira na nanatiling tahimik.

“I am clean! Kung may basura rito, kayo ’yon! You are talking bullshit!” nag-amba akong lumapit ngunit hawak na ako ni Louisse.

“Ikaw ang basura! You betrayed your friend because you’re a slut! You like the attention so much! Ganoon ka naman talaga hindi ba? Uhaw ka lagi sa atensiyon ng lalaki?”

To my anger and frustration I tried to reach her hair. De bale nang mapabalitang may kasabunutan ako basta malampaso ko lang siya sa sahig! I feel so hot and frustrated. Gustong gusto ko na silang manahimik!

“Girls! What’s wrong?” ang mismong birthday girl ang lumapit lalo na’t pinagtitinginan na pala kami ng iba.

Ang balak ko ay hindi natuloy. Almira’s friends smirked at me. I glared at them.

“Tama pala talaga si Almira . . .” one of them said.

I looked at Almira. Iniwas niya ang tingin ngunit nanatiling seryoso. Parang bumalik sa akin ang lahat lahat. Ganoon niya bawiin ang tingin niya sa akin noong dismayadong dismayado siya. At pagkatapos noon . . . tinalikuran niya na ako. She abandoned me. She turned her back because she’s very disappointed.

“I am telling the truth,” I whispered breathily in the middle of co-mottion, just like how I tried to convince her on that day too.

“Cassey,” si Raisel, ang birthday girl, nang ako naman ang tingnan.

Natutop ang aking bibig. Suminghap ako at nagpasyang umalis na. Kahit maingay ang kabuuan dahil sa malakas na tugtog ay rinig na rinig ko ang usapan nilang nagpatuloy.

“Malaman na lang natin totoo talagang ahas siya. Siniraan niya pa naman si Almira kay Ryler. It’s because she likes him for herself. Kunwari lang talaga ang isang ’yan pero malandi ’yan.”

I swallowed hard. Nanggigigil ako. Bakit ba ayaw nilang tantanan ang nangyari sa amin ni Almira? Dapat sa aming dalawa lang iyon! Ginagawan nila ng iba’t ibang bersyon kaya mas lalong lumalala! And to hell with Wayt? Bakit ayaw nilang maniwalang hindi ko naman iyon gusto! Hindi pa ba sapat ang ipinangangalandakan kong galit para sa lalaking iyon?

Hindi naman dapat ganito. Tanggap ko na dapat na hindi na kami magkaibigan. But maybe it was the bitter truth that I never wanted to lose her.

Umuwi na lamang ako kaysa manatili roon. I don’t want to ruin Raisel’s party. At ayoko ring makita sa mukha ni Almira ang paulit ulit kong binabaon sa limot.

Humingos ako. Siguro dala na rin na nakainom kaya medyo emotional na. Binuksan ko ang bintana at inilabas ang aking ulo.

“Fuck you!” I shouted at the top of my lungs.

“Ma’am . . . ayos lang po ba kayo?” nag-aalalang tanong ng driver dahil sa kinikilos ko.

Muli kong ibinagsak ang sarili sa upuan. I cried silently. I cried my frustration. I cried why Almira’s putting the burden on me.

Wayt . . . that asshole! Siya talaga ang may kasalanan nito! Ano ba’ng sinabi niya kay Almira? Sinira niya kaming dalawa!

Did he really ruin it, Cassey? Or you’re just pushing your friend’s mistake to someone who’s convenient to hate because you couldn’t hate her?

This is what I hate when I’m drunk. I’m so emotional!

“Sa bahay tayo nina Naia, Manong . . .” I murmured while typing a message for my cousin.

Ako:

Are you still awake?

Ako:

Diyan ako matutulog.

Nagtipa ako ng mensahe kay Mommy at Daddy.

Ako:

Sa bahay ako nina Naia matutulog Mommy.

Iyon din ang sinabi ko kay Daddy. Pinapasok ako ng kasambahay pagdating kina Naia. Tulog na si Tito at Tita kaya deretso lang ang akyat ko patungo sa kuwarto ni Naia.

I have a spare key incase of emergency. Lagi siyang naglalock ng kuwarto kaya binigyan niya ako lalo na’t hindi naman ito ang unang beses na bigla bigla akong susulpot. Kaya sa halip na madisturbo siya ay binigyan niya ako ng sariling susi.

Pagkapasok ko ay natanaw ko agad siya sa kanyang kama na mahimbing nang natutulog. Dahan-dahan kong isinara ang pinto at dumeretso sa kanyang banyo para mag-half bath muna.

Hindi na ako nagtagal pa roon at nagbihis agad para makatabi na kay Naia. Humingos ako at gumapang patungo sa kanyang tabi.

Hinila ko ang comforter at isiniksik ang sarili sa kanyang gilid. It feels warm. Pumikit ako at muling humingos.

Nakatulugan ko na yata ang aking pinag-iisip. Nagising na lang ako kinabukasan na mag-isa sa kuwarto ni Naia at nakabalot na sa kanyang kumot.

Humikab ako at bumangon. I checked my phone and noticed some messages. Nakita ko ang nangungunang mensahe ni Hailey. Hindi lamang sa kanya kundi marami.

I curiously opened her message to read all of them.

Hailey Chavez:

Oh my God! Ano ’yung kumakalat? You called Roche as rockroach?!

Hailey Chavez:

At nakaaway mo ang circle ni Almira?

Vanessa:

Almira posted something on her Twitter. Panama yata sa ’yo about what happened last night.

Dana Villanueva:

Anong cockroach? Your judgmental mouth I cannot!

Raisel:

Is that true? You betrayed Almira?

Raisel:

Ikaw ba ’yung pinapatamaan niya sa Twitter?

Mabilis akong nagtungo sa aking Twitter app para i-check ang tinutukoy nila. She blocked me but I have a dummy account kaya iyon ang ginamit ko.

Nasa search history ko na siya kaya mabilis ko iyong pinindot at awtomatikong nakita ang first tweet niya kagabi.

Never trust a two-faced snake.

Umangat ang aking kilay. Maraming nagretweet at umabot na sa two thousand ang comments.

My face crumpled when a well-known elite commented.

Cassnake! Fortrash!

What the hell? Oh I’m gonna report her account!

7th Haunted

Haunted

Truth

My throbbing head was bombarded with so many memories last night. Naghahalo ang galit at hangover sa akin. Hindi ko alam kung susuka ako o magwawala sa iritasyong pumaibabaw.

I reported her account and used another dummy to report her again. It was petty but what the hell, I am pissed!

Bumangon ako dala ang cellphone at hawak ang pumipintig kong ulo. Hindi pa halos maisuot ang indoor slipper habang pumupunta sa CR ng kuwarto ni Naia para maghilamos.

I used her clean towel to wipe my wet face. Some of the products I recommended to her is already used. I smiled. She’s using it! Kumuha ako ng kaunti at inabala muna ang sarili roon.

Noong matapos na ako ay nagtungo rin palabas ng kanyang kuwarto. Tahimik ang kabuuan. Her parents probably left early for work. Tanging siya lamang at ang isang kasambahay.

I found Naia on the front porch of their house. Nakaupo siya habang may binabasang makapal na libro.

“Morning!” I greeted and occupied the seat in front of her.

She looked at me suspiciously. Irita ako at hawak ang aking phone.

“Do you have a Twitter account? I want to report someone’s account,” sabi ko habang nagla-log-out na sa isang account.

“Lasing ka kagabi?” tanong niya at ibinalik ang atensiyon sa binabasa.

Tumango ako at iniharap sa kanya ang aking cellphone.

“Type your account. May irereport ako.”

“Sino na naman?” she asked nonchalantly. “At wala akong Twitter.”

Kumurap pa ako. Una ay lito ngunit nang mapagtantong wala nga siyang Instagram account, halos hindi na ako magtaka kung bakit wala siya noon.

“Ugh. Ako na nga ang gagawa ng Twitter account mo,” presenta ko.

“Don’t use it on your personal issues, Cassey,” she warned.

Umiling agad ako. “May irereport lang ako. Nakakairita, eh! Sinisiraan ako! Akala niya naman porke’t elite siya ikinaganda niya na ’yang pagt-tweet niya!”

“At ikinaganda mo rin ba ’yang ginagawa mo? Reporting her account?” she arched her brow.

“Ikakapangit ito ng mood ko, Naia! Kaya kung reported ’to ikakaganda iyon ng araw ko kaya oo,” I continued while typing all her informations on the blanks.

“Just ignore it,” kalmado niyang sabi.

Umiling ako. Hindi, eh. Nakakagigil, eh. Maghihilaan kaming dalawa at wala akong pakialam kahit umabot kami sa impyerno.

Naghatid ng soup si Manang at mainit na kape para sa amin ni Naia. Abala ako sa Twitter at pangrereport. Ngunit sa huli, tinamad din naman ako. I can’t take it down. I know. But at least the satisfaction I get from reporting her account calmed me down.

“And she called me Cassnake Fortrash!” pagkukuwento ko kay Naia habang abala na kaming dalawa sa kape.

“So childish,” ngiwi niya.

“Immature din siya!” giit ko.

I spent my morning ranting my frustrations to Naia. Minsan ay nagsasabi siya ng side comments pero madalas ay tahimik siya.

These kind of fights are petty for her. She doesn’t like the idea of involving herself on someone’s drama especially when it doesn’t concern her. Well that’s her. Not me.

Gumaan din naman ang loob ko at nalihis din sa nabanggit ni Chey noong nakaraang buwan.

“Sasama ka ba sa outing ng mga Delafuente? Chey mentioned it. Bago raw matapos ang summer,” sabi ko habang ang soup naman ang pinagkakaabalahan.

Isinabit niya ang ilang tikwas ng buhok niyang tumakas sa pagkakatali.

“Wala akong masyadong pinagkakaabalahan kaya sasama siguro.”

Well I guess I have no choice . . . saka maganda na rin itong diversion para makalimutan ko ang nangyari at maalis sa sistema ko ang iritasyon sa nabasa sa Twitter.

“Ayoko sana.” I sighed and sipped on my coffee.

“Bakit?”

I pretended to concentrate on my coffee.

“May iniiwasan ka?”

My eyes widened. I immediately shook my head and gave a harsh reaction. Hindi ko alam kung sumobra ba ang reaksiyon ko para mas magtagal ang paninitig niya o masyado akong defensive tingnan.

Noong iniwas niya ang tingin at tila nakumbinsi na ay medyo nakahinga rin naman ako nang maluwag. Or maybe she let it slipped because it doesn’t concern her too.

I started ranting again. Mas mabuti iyong may iba na lamang kaming topic lalo na’t gigil pa rin ako sa tuwing naalala ang nangyari.

“Dapat talaga sinabunutan ko na lang ’yon . . . Nanghihinayang pa rin ako,” I continued while we’re showering.

Sumabay ako sa kanya na maligo. She’s wearing her undies while I’m already naked. Nagsasabon pa siya habang shampoo naman akin.

“Stop engaging yourself to nonsense fights, Cass,” she said while turning the shower on. “Choose your battles wisely.”

“Every battle counts! Kapag away ’yan, palaban ako,” marahas kong sagot at umatras nang kaunti lalo na’t bumubuhos na ang marahas na patak ng mga tubig.

“You’re wasting your time,” sabi niya at tumingala nang bahagya para haplusin paatras ang buhok.

“Wala rin naman akong gagawin sa oras na ’yon kaya pinagkaabalahan ko siya. She’s my past time.”

She glared at me. I smirked. Napailing siya at pinatay ang shower. Hindi na siya nagsalita pa kaya nagpatuloy ako sa pagrarant.

“Dami ngang plastic sa circles nila,” irita kong sabi habang nagpapahid na ng lotion suot ang roba.

“Isa sa kanila friend ko. Hindi naman masyadong close pero kilala namin ang isa’t isa,” sabi ko nang tingnan si Naia na abalang magblower sa basang buhok.

“As much as I want you to socialize to my circles, mas mabuti ngang iba na lang. Some of them are problematic. Baka mairita ka lang. Ang pinakamababait ko sigurong circles ay sila Franca.”

Hindi na nagbigay pa ng opinyon si Naia tungkol doon. Nauna siyang matapos kaysa sa akin na nag-makeup pa nang kaunti lang. Nanghalungkat din ako sa perfumes niyang halos walang mga bawas at ginagalaw niya lang yata kung may lakad.

We also invited Chey to come over for a movie marathon. Total nandito na lang din naman ako. At kahit hindi nagrereklamo si Naia sa mga kuwento kong hindi maubos ubos, mas mabuti na rin iyong may gawin kaming nag-eenjoy din siya.

Hindi ko alam kung gusto ko bang huwag matapos ang summer at bagalan ang usad ng panahon para lamang hindi agad dumating ang iniiwasang araw ngunit nahanap ko na lang ang sariling nag-iimpake na para sa dadalhin ko sa trip na iyon.

I bought a bikini last month. ’Yun na lang siguro ang dadalhin ko. Naging aligaga ako ng ilang oras para maghanap ng mga bago kong gamit at sinisiguradong hindi mawawala sa dadalhin ko ang important necessities ko.

If everyone is there then which means nandoon din si Franca. Right . . . I’ll stick to her.

I sighed and continued packing my things. Kinagat ko ang aking labi at nafu-frustrate sa aking kagagahan. It wasn’t that deep. I think it was shallow. At natakpan na iyon ng galit. Naibaon ko na iyon sa likod ng aking isip at matagal nang pinatay. Sadyang nagmumulto lang at hindi nananahimik.

Ako:

Sasama ka ba sa trip tomorrow?

I sent it to Franca. Nakita ko agad na nagseen siya. Maya maya ay bumalandra na ang typing sa imessage.

Franca:

Yes. You? :)

Ngumiti ako at nagtipa ng mensahe para sa kanya.

Ako:

Yup! See you

Nagseen siya at tanging heart react na lamang ang ginawa. Tiningnan ko ang sarili sa salamin. May suot pa akong face mask lalo na’t abala pang mag-skin care bago humilata sa aking kama.

I took a photo of myself for a mirror selfie and posted it on my Instagram story. I put a caption ‘prettiest’ and smirked. There’s nothing wrong to claim you’re the prettiest. I want to boost my confidence.

Kung gaano kalaki ng kumpyansa ko sa aking sarili, unti-unti na yata iyong natunaw noong mapagtantong susunduin na kami ng van sa clubhouse.

Natanaw ko ang van na mukhang si Grey pa yata ang nagmamaneho. Tahimik kaming dalawa ni Naia, si Chey naman ay nangingislap ang mga mata kakatitig sa bumabagal na paglapit ng van.

Si Ken ang bumukas ng pinto sa loob.

“Good morning, girls!” bati niya at lumandas agad ang pilyong ngisi sa labi.

Naglahad siya ng kamay ngunit deretso akong pumasok imbes na tanggapin iyon. Naghanap agad ako ng pwesto at nakita si Nana na walang katabi.

She smiled at me. I smiled back and occupied the vacant seat beside her.

Naging maingay agad ang loob dahil sa pagpapatugtog ni Ken ng Lauv songs. Liparan ng kung ano ano ang nangyayari dahil nagpapasahan pa minsan ng mga gamit ang boys while the girls are vibing with the song.

Nag-Instagram na lamang ako. May mga messages doon at nakikitsismis pa rin ang iba sa hidwaang naganap noong party ni Raisel.

I saw one of Hailey’s message.

Hailey:

House party. Come over, Cassey! ;)

I smiled and type for a reply.

Ako:

I can’t. May trip ako with my cousins

Muli akong nagscroll down sa wall. Some of my friends are posting their summer vacation outside the country. May iba namang puro clubs at house party lamang.

I stopped on a picture. Isa sa naging kaibigan ko noon sa sports club ay nagpost ng Monthsary picture nila ng kanyang girlfriend. They’re kissing.

Kailan ba ako magkaka boyfriend? I can’t wait to experience these things such as celebrating monthsaries, having a dinner date . . . and of course our love makings—

“Friendly kiss,” biglang singit ng tinig ni Nana na ikinatigil ng aking pag-iisip.

Nilingon ko siya. Oh this ignorant . . .

“This is not a friendly kiss, Nana,” I explained.

Nana’s too innocent that it’s illegal to teach her with things such as kissing.

“Pero friendly kiss ang tawag diyan,” pinaglaban niya pa ang kainosentehan niya.

I started explaining the different kinds of kiss. She listened carefully. I want to educate her at least para maging awareness na lang din sa kanya. Ang problema kasi sa mga nakapaligid sa kanya, masyado siyang bini-baby. Kaya ayan. She’s caged. She’s ignorant with things.

Iyon din ang tingin ko kay Elle at Zera. The boys are caging them so much. They’re ignorant with things. I’m not sure with Zera ngunit mahigpit din si Hiro sa kanya.

“May naka-torrid ka na, Cass?” Nana asked in the middle of our topic.

Nagulat ako at mabilis na umiling. That’s it. Kapag umamin ako, mas magiging kuryoso siya. At ayoko nang magtanong tanong pa siya nang iba. I don’t want to sound bad influence lalo na’t seventeen pa lamang siya at napaka-inosente pa. Baka dahil lang nalaman niyang nasubukan ko na, susubukan niya rin kahit wala siyang masyadong alam sa ganoong bagay.

“Bakit ka nagtatanong ng mga halik, Nana? May nakahalikan ka na ba?” si Daphne na nasa kanyang kaliwang bahagi lamang.

I saw how Ken’s head glanced at us. Nakita ko rin kung paano niya inalog ang katabing pinsan.

“Iyong alaga mo dinidemonyo na ni Cassey,” sumbong niya sa naaalarmang tinig.

Wayt started firing words. He doesn’t know I already had a pair of experience with boys when it comes to kissing. I was curious. It’s normal!

“Akala mo naman may karanasan ka,” he said.

Well maybe he’s talking about bigger pictures. Sex and such? Because he’s a fuckboy.

“Di kasi ako easy to get, eh. I am not cheap like your girls,” hindi na halos mapigilan ang aking bibig at para lamang mapanindigan na iba ako sa mga babaeng nahuhumaling agad sa kanya.

It was a trigger. Lalo na’t naging ganado siyang makipagtalo sa akin. Ken was so loud adding fuel to the fire. Ang mga girls ay nakikinig habang nagtatawanan pa ang kambal because they think it’s just a childish fight between their cousins.

“If you’re the last man on earth, I’d rather stay virgin forever,” I fired insultingly.

“Dry forever,” gatong ni Ken at humagalpak.

I saw it. I clearly saw how Wayt’s mocking stare looked at me. That’s one of the things I hate so much. Lalo na’t kapag ganoon na siya makatingin, ang susunod na lalabas sa kanyang bibig ay hindi na maganda. It’s like someone pushed the button and he’s ready to fire his foul words.

“Ah . . . virgin ka pa pala?”

That’s it. To my anger, I pulled his hair and we started fighting. Mas nagkagulo ang loob lalo na’t wala akong balak tumigil. Baka dahil na rin siguro sa naipong sama ng loob kaya ganoon ako kagalit. Para sa nasirang friendship. Para sa kagaguhan niya. At para sa pang-iinsulto niya.

Wayt cursed harshly while I’m sitting on his lap, pulling his hair and scratching him.

“Fuck, I’m sorry,” rinig kong bulong niya ngunit wala na akong pakialam pa.

Humawak siya sa aking baywang nang mahigpit at doon ko halos napagtanto kung bakit.

Tumili ang mga girls nang biglang mag-break si Grey sanhi para matilapon ang ibang boys na nakatayo lalo na si Ken na tumalsik talaga.

Worst, pinalabas kami. Pinalabas! Ni Grey!

Sobrang init at talagang desidido akong naglakad palayo. I was so pissed! Hindi naman dapat big deal. Kung ibang lalaki ang nagbiro sa akin tungkol sa virginity, baka gatungan ko pa ng mas malala. Ngunit naiirita ako dahil siya iyon. Naiirita ako dahil alam kong may galit na akong itinambak para sa kanya at pinuno niya pa.

“Hey,” tawag niya ngunit hindi ako tumigil.

“I don’t know what’s your problem with me. Lagi kang galit,” he hissed.

Nasa likuran ko siya, nakasunod.

“Dapat talaga hindi na lang ako sumama! I knew it! Masisira lang ang araw ko! I really knew it!” halos magmartsa ako.

Kita ko ang alikabok sa daan. Idagdag pa ang pagiging pawisan ko dahil sa tama ng sinag ng araw. Wala man lang masisilungan! Damn it!

“You started the fight—”

“I started it?!” napatigil ako at biglang napaharap sa kanya.

Tumambad siya sa akin, kalmadong tingnan kahit seryoso sa buhaghag niyang buhok habang nakapamulsa. Ugh, oh how I hate it when he’s unbothered! How I hate when he’s composed all the time!

“It was you who started it!” turo ko sa kanya sa sobrang iritasyong nararamdaman ko.

“Virgin, huh? So what if I’m not?! Bakit mo ginagawang insulto iyon?!”

Hinaplos niya ang batok at pikit matang napatingin sa ibang direksiyon dahil sa sinag ng araw na tumatama sa amin.

“Nakakainsulto ka rin naman,” iling niya sa sarili at naglakad na.

Sumunod agad ako. Sa sobrang irita ay itinulak ko ang kanyang likod. He stopped and glanced at me, magkakasalubong na ang kilay ngayon.

“Sino ka ba?! You are not even that attractive! Mayabang ka! Magaspang ang ugali mo! Akala mo kung sinong santo na niluluhuran ng mga babae para umastang nasa itaas!”

He rolled his eyes and shook his head.

“Shut up . . .”

“Totoo naman! So what if I am not virgin anymore, huh? So what?!”

Lumingon siya sa akin, nag-aangat ng kilay.

“It was insulting, right?” He looked at me intently.

My eyes widened. Yumuko siya at tiningnan ako nang maigi.

“A girl who wants to be respected while calling these other girls cheap just because they dated me, huh?” He arched his brow. “Earn it first, Cassandra.”

My shoulder loosened. My face heated when I remember my first words before our heated fight.

Sa halip na tanggapin ang pagkakamali ko, mas lalo akong nainsulto. Ang gagong ito, nangangaral tungkol sa babae?!

I laughed hysterically. It was insulting for his part but he remained composed while watching me coldly.

“Ikaw?!” Itinuro ko siya sa natatawa at galit na paraan.

“Ang gagong katulad mo?! Don’t even lecture me about girls when you clearly ruined someone’s friendship! Kung may pakialam ka naman pala sa mga babae, bakit sinisira mo ang pagkakaibigan nila?! You’re clearly an asshole! Nilalandi mo sila at pinag-aaway!”

Napailing siya at nag-ambang tumalikod. I pulled his arm. Muli siyang bumaling sa akin, ngayon ay nakita ko ang iritasyon sa mukha niya nang tingnan ako.

“Now educate me about girls you flirted! Educate me about ruining someone’s friendship!”

“You are barking at the wrong tree,” iling niya at dismayadong binawi ang kanyang kamay.

“Totoo naman—”

“Instead of questioning the boy who has nothing to do with the friendship you are talking about, bakit hindi mo kwestyunin ang mismong tumalikod sa pagkakaibigan para lamang sa lalaki, huh?” aniya.

“Because you tempted them—”

Umiling siya sa dismayadong paraan.

“Let’s stop this nonsense fight if you will only put words in my mouth.”

“You are not ready for the truth—”

“Truth? It was your own accusations, Cassandra. It wasn’t the truth. That’s your assumption on me. Not the fucking truth,” giit niya.

“Hugas kamay ka pa! Bakit? Hindi mo ba nilalandi? Gago ka naman talaga, ah! Papalit ka na nga ng babae, naninira ka pa ng friendship—

“Shut up,” he hissed.

“Totoo naman na gago ka—”

“Shut up or I’ll fucking kiss you!” banta niya ngunit hindi ako nagpatinag.

“Gago ka kaya nag-aaway ang mga—

Mabilis na natutop ang aking bibig dahil bigla siyang yumuko. His soft lips landed on my lips which made me stop from talking too much.

My eyes widened. Noong napagtanto niyang tumigil ako sa kakasalita ay tumayo rin siya ng tuwid at pinasadahan ng haplos ang buhok. He licked his lower lip and looked away.

Did he just . . .

Yumakap ang katahimikan. The pounding of my heart was defeaning. Iniisip ko kung para saan ang halik. Kung para ba patahimikin lamang ako o kung may . . . iba pang rason iyon.

Sa kagustuhang pagtakpan iyon, mas nanaig ang iritasyon sa aking mukha. Mabilis akong nagmartsa dala dala ang nang-iinit kong mga pisngi.

He fucking kissed me! It was just a smack at five seconds lang ngunit pakiramdam ko ay pulang pula na ako.

“Anong ginagawa niyong dalawa rito?” I heard North’s voice.

Tumigil ang sasakyan nila at pinasakay kami. Naka convoy sila sa van kanina kaya rin siguro ganoon kalakas ang loob ni Grey na pababain kami.

“Pulang pula ka,” puna ni Franca nang pumasok na ako at makaupo na.

Sino bang hindi mamumula kung sobrang init? Iyon ang alibi ko kahit pakiramdam ko, may iba iyong rason.

Tahimik na lamang ako kahit irita pa rin. Pagkababa, mabilis kong hinubad ang aking suot lalo na’t suot ko naman ang two piece bikini ko saka ako dumeretso sa dagat.

I’m pissed. Parang nakalimutan ko ang sagutan namin at ang tanging nangibabaw ay ang halik.

Hindi ako halos makausap ng iba. Hindi na rin matino ang pag-iisip ko. Pakiramdam ko naiwan sa kalsada ang aking huwisyo kaya halos lumulutang na lamang ako.

Nakapagtayo na ang lahat ng tent. Ang tumulong sa tent namin ay si Grey.

Nagbihis din naman ako pagkatapos. Nasa tent lang si Naia, nakahilata at may binabasang libro.

“Hindi ka ba maliligo?” tanong ko habang naglolotion na.

“What happened? Pulang pula ka ah,” kuryoso niyang tanong.

“Sinong hindi mamumula, eh pinababa kami sa tirik na tirik na araw,” giit ko.

She looked at me curiously. Mas kinabahan ako nang dumapo ang kanyang tingin sa aking tainga.

“You’re lying . . .”

Lumunok ako at tumalikod para kunwaring abala sa aking gamit. Kinagat ko ang aking labi. Damn him!

8th Haunted

Haunted

Compliment

Kabado ako sa totoo lang kahit gusto kong isawalang bahala ang nangyari. Kahit malinaw naman sa akin na kami lamang ang naroon at hindi kakalat, pakiramdam ko ay lalabas pa rin iyon.

I wanted to confront him and told him to keep it as a secret ngunit mapapaisip naman siya na baka big deal? At mukhang wala naman sa ugali noon ang pagiging madaldal. Sa kanilang magpipinsan, si Ken ang madaldal. Wayt’s the silent type. While Hiro was the mysterious one.

I sighed and shut my eyes. Pinaglaban ko pa noong nakaraan na wala akong gusto sa kanya at kung kakalat iyon, na . . . may halikan kami, parang lalabas sa grupo nila Almira na tama nga ang bintang nila sa akin. That I am a snake for betraying my former friend.

Gusto kong ibaon sa limot ang alaalang iyon. Lalo na’t simula noong nangyari, hindi na kami ulit nagkausap pa.

I did my best to avoid him. Or maybe to avoid another argument. Nagpokus ako sa umpisa ng pasukan sa taong iyon.

“Nasaan na ’yung pancit canton mong buhok? Pinakuluan mo na?” puna ni Franca sa bagong ayos ko nang madatnan ako sa labas ng isang classroom.

Well it wasn’t Franca without her dark humor.

Mas naging madalas ang pagkikita namin ni Franca at Nana sa school lalo na’t kapwa rin first year college na. Of course kasabayan din namin ang mga Delafuente boys na sina Ken, ang kambal, si Hiro, and Wayt.

Wala akong ideya sa kinuhang kurso ng iba ngunit nagulat ako sa nalaman kay Nana.

She’s interested in fashion. Parang wala naman sa awra niya at hindi siya ganoon ka-fashionista. Ngunit wala rin namang masama kung susubukan niya ang mga bagay na parang malayo sa kanya.

“Heto ’yung mga sketches ko,” pakita niya noong break time.

She’s actually good. Namangha ako nang mapagtantong may parehas kami ng hilig which is sketching. Iyon nga lang ay puro dress ang hilig niyang i sketch habang ang akin naman ay scenery.

“Maganda. Malay natin maging sikat ka na fashion designer sa future . . .”

“Hindi ko alam, eh. Hindi naman kasi ako fashionista. Baduy nga ako manamit unlike Zera . . .” She smiled shyly.

Sa kanilang magpipinsan, Zera has the most elegant fashion style. Magaling niyang dalhin ang kanyang sarili kaya siya lagi ang kapansin pansin sa tatlong babaeng Delafuente dahil maalam sa fashion.

Si Elle naman ay parang nasa gitna lamang ni Zera at Nana. She’s innocent but she knows how to blend well with the people around her. Sa kanilang tatlo, ito ang mas friendly. Dahil na rin siguro may dugong Fortalejo kaya sociable din.

“Oo nga baduy ka manamit pero may talent ka, Nana . . .” sabi ko.

Kinuha niya sa akin ang kanyang sketch pad at itinabi na iyon. Inayos niya ang buhok at nahihiyang umiwas ng tingin.

“Hindi naman porke’t hindi ka magaling sa part na ’yan wala ka nang karapatang mangarap. Eh, ’yung malalaking brand nga, bago sila sumikat ay nanggaling din sila sa hirap.”

Napabaling siya sa akin. Noong makitang nakikinig na siya ay nagpatuloy ako.

“Do you know Louis Vuitton?”

She nodded attentively.

“The number one luxury brand in the world . . .”

“Yup. That’s the name of the homeless boy who invented that luxury brand.”

Her eyes widened. “He’s a homeless boy?! But the brand is super rich! Bakit wala siyang biniling bahay para may matirhan siya?”

“Noon . . . Nana,” agap ko.

Her face calmed down.

“Malay mo maging kagaya ka ni Gabrielle Bonheur Chanel . . .” ngisi ko.

“Chanel? That luxurious brand?”

Tumango akong muli.

“Mas kilala siya ngayon as Coco Chanel. She’s one of the most influential designer and I am such a huge fan of her. Imagine . . . she was an orphan and she managed to create a luxurious brand!”

Her eyes widened again.

“Kaya huwag kang manliit, Nana. Porke’t hindi ka magaling sa pinasok mo ay wala ka nang pag-asang makamit iyon. You’re there because you want to learn. So what kung baduy ka ngayon manamit. Don’t stop yourself and pursue your dream.”

Nangingiti niya akong tiningnan.

“Don’t let your past determine your future. Just keep trying . . .” dagdag ko.

She smiled and nodded.

“Malay din natin Cassey sisikat ka pala. Tapos magiging ambassador ka ng iniidolo mong Chanel . . .” hagikhik niya.

“Yes. Aattend ako sa Met Gala . . . maiimbitahan sa mga sikat na fashion shows . . . magiging VIP . . . at magt-trend ang pangalan ko lagi sa social media as a socialite,” pagmamayabang ko kahit may parte sa akin ang iniisip na imposible iyon.

“Bagay ang ganoon sa ’yo . . .”

“Ikaw ang magtatahi ng damit ko sa mga ganoong event lalo na’t may brand ka na niyan. Sikat ka na rin for sure.”

Namula siya, medyo ayaw pang tanggapin.

Nagpatuloy ang ganoong topic namin hanggang break time. Kasama na namin si Franca na nagkukuwento na rin ng mga plano niya.

“Gusto kong magtayo ng sarili kong clinic. Siguro child psychiatrist total mahilig ako sa bata.” Franca smiled.

Parehas sila ng kursong kinuha ni Naia na Psychology.

“Noong outing ang sabi mo gusto mong maging Pharmacist ah?” tanong ko.

“Pinag-iisipan ko rin kasi ang Psychology,” aniya habang ginagalaw ang pagkain.

“Ako nga nagdadalawang isip ako noon sa kurso ko lalo na’t baduy daw ako manamit. Baduy ba talaga ako manamit?” biglang tanong ni Nana at tiningnan kami ni Franca.

“Hindi naman as in baduy. Siguro may iba ka lang fashion taste at naiiba sa trend ngayon,” sabi ko at ngumiti sa kanya para pagaanin ang loob niya.

“But Wayt told me they’re fine. Suotin ko raw ang mga damit na komportable ako. At bagay naman daw sa akin . . .”

The sudden mention of his name made an impact to my system. Biglang nagsink-in ang nangyari noong summer.

“Naniniwala ka diyan sa gago mong pinsan,” irap ko.

“What’s wrong? Tama naman ah. Kung komportable ka sa ganoong damit, suotin mo,” si Franca.

Umirap pa rin ako. They both looked at me innocently. Franca’s chinky eyes looked curious.

Hindi naman bago sa kanila ang galit ko kay Wayt. My pretentious act to hate him made it more realistic especially now that I am really mad at him for real after what he said to me.

“Hi, Cassey! Nagawa mo na ba ang plates mo?” tanong ni Coleen, isa sa mga kaklase ko sa major subject ko.

Dala ko ang aking mga gamit at palabas na sa classroom para pumunta sa cafeteria. Doon ko pag-iisipan ang inspirasyon ko sa Still Life na gagawin naming plates.

“Hindi pa nga, eh. Ikaw?” tanong ko nang sumabay siya sa akin.

“Maybe fruits?”

Tumango ako habang iniisip ang basket ng mga prutas. Charcoal ang medium namin ngayon kaya medyo madali pa.

“Ano ba’ng medium mo?” tanong niya habang bumababa na kami sa building.

“Acrylic.” I smiled.

“Oh . . . Magaling ka sigurong mag-paint . . .”

“A bit. Ikaw?”

“Oil pastel,” aniya.

“Wow. Diyan ako hindi magaling. Feeling ko nga mangangapa ako sa second sem kaysa ngayon sa first sem na black and white pa,” madrama kong reklamo na ikinahagikhik niya.

“Hindi rin naman kagalingan but I’m also working on it . . .”

Nakita ko ang magpipinsang Delafuente. Kasama ni Ken si Wayt. Ken’s talking cheerfully while he’s silent. May kung anong topic kaya ganoon kangiting-ngiti si Ken.

Our eyes met. Pasimple kong itinuon ang atensiyon kay Coleen na nagkukuwento na tungkol sa mga arts niya.

Sa gilid ng aking mga mata, kita ko ang pagsasalita ni Wayt at parang may sinabi kay Ken. His cousin nodded with confusion. Noong nakita kong naglalakad palapit sa amin, mabilis kong pinutol si Coleen dahil pakiramdam ko ay ako ang kanyang sadya.

“Restroom muna ako!” paalam ko agad at dere-deretso na ang lakad palayo.

Dala ko ang mga gamit ko na nagsilaglagan pa ang iba dahil sa pagmamadali. Wala na akong panahon na pulutin kung ano man iyon at iniisip na lamang na bumili ng bago kaysa ang huminto at magpabagal pa sa akin.

Mabilis akong pumasok sa Restroom. Inilagay ko ang mga gamit ko sa sink at huminga nang malalim habang tinitingnan ang sarili sa salamin.

What’s wrong, Cassey?! Why don’t you confront him instead of avoiding him? Wala ka namang kasalanan ’di ba? At siya naman ang lalapit. Hindi ikaw.

Right . . . Pumikit ako nang mariin at binasa ang labi. Noong dumilat ay naghugas agad ako ng kamay.

Pinadaan ko ang ilang minuto at doon lamang nagpasyang lumabas. Ngunit halos humiwalay ang aking kaluluwa sa akin nang makita si Wayt na nakasandal sa gilid at tila may hinihintay.

Muling nagkasalubong ang aming kilay. Tumayo siya ng tuwid. Nag-amba akong umalis agad ngunit narinig ko itong nagsalita.

“You dropped this,” aniya.

Binasa ko ang labi at dahan-dahang humarap sa kanya. Nakita ko ang hawak niyang set ng charcoal pencil ko. Itatanggi ko sana ngunit akin ’yan lalo na’t Faber-Castell pa. It was one of my father’s gift to me because I’m into arts.

Lumapit ako at nag-amba iyong kunin ngunit mabilis niyang itinaas. My jaw clenched and glared at him. Nahulog ang tingin niya sa akin.

“About what happened . . .” he started in a low voice.

Shit.

“The kiss?” kalmado kong banggit na parang wala lamang iyon sa akin.

He nodded his head slowly.

“And about what I said . . .”

Nanuyo agad ang lalamunan ko. Tiningala ko ang charcoal pencil ko. Masyado iyong mataas lalo na’t sa katulad niyang six-footer, walang panama ang height ko sa kanya.

“Look I’m sorry,” deretso niyang sabi kaya muling bumaba ang tingin ko sa kanyang mga mata.

“Akin na ’yan,” irita kong bigkas lalo na’t napansin kong dumadami na ang mga estudyante.

Tumingin din si Wayt sa paligid. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kamay at inilahad sa akin ang aking gamit.

“If you’re not comfortable to talk about it then let’s go somewhere . . . you like.” Sabay angat ng kanyang kilay.

Nanliit ang mga mata ko sa kanya at marahas na kinuha ang aking charcoal pencil. Deretso agad ang talikod ko at alis sa kanyang harapan.

Hindi na ako lumingon pa. Ayoko sa ideya niya. Imagine if someone caught us talking to each other, ano na lang ang iisipin ng grupo nila Almira?

At bakit pa namin pag-uusapan iyong tungkol sa kiss? Para linawin sa akin na wala lang iyon at baka mag-assume ako? Nag-aassume ba ako? Hindi naman, ah? Anong ini-expect niya? Na ang katulad niyang playboy, hinalikan lang ako, ay iisipin ko agad na patay na patay siya sa akin?

Hell no! Kaya kong umaktong wala lamang iyon. It’s just a smack. That’s not a big deal.

Isinawalang bahala ko iyon lalo na’t kailangan ko pang tapusin ang aking plates. Binakante ko ang aking isip doon habang nagpopokus na gayahin ang vase sa aking kuwarto na may natuyong bulaklak bilang model ko.

Makalat ang table dahil sa mga arts materials na puro charcoal. Ilang araw ko na itong tinatrabaho ngunit hindi matapos tapos dahil sa pagiging perfectionist ko.

Nagring ang aking cellphone sa kalagitnaan ng aking ginagawa. I saw one of my friend’s name on the screen of my phone. Kuryoso ko iyong sinagot at pinindot lamang ang loud speak.

“Cassey, where are you? It’s Saturday!” rinig ko sa kabilang background ang ingay at mukhang nagkakatuwaan na sila dahil na rin sa pumapaibabaw na music.

“I’m doing my plates. Why?” ngiti ko at tiningnan ulit ang screen.

“Let’s party! Kailan ba ang pasahan? Iwanan mo muna ’yan!” She giggled and started talking to someone.

“Sa Monday na. And may sketch pa akong gagawin . . .” saka ko dinampot ang charcoal powder.

“What? Why are you so serious? It’s just art!”

“It’s not just art. It’s my dream.” I chuckled.

“Well I can’t relate. Mas mahirap pa rin ang Accounting. But look at me! I am trying to release my stress. Kaya halika na rito! Leave your plates and come over!”

What’s with the comparison? Kung hindi ka maalam sa isang subject, talagang mahirap! Parang ang dali lang tingnan sa lahat na ganoon kadali ang subject na Fine Arts but it’s not! Magastos pa.

Gusto ko sanang tumanggi nang nagpatuloy siya.

“Nandito lahat. How come the social butterfly Cassandra isn’t around?”

Kinagat ko ang aking labi at medyo napapaisip nang bitiwan ang hawak na lapis.

“Come on! Let’s drink!”

Right. Itinabi ko ang aking plates at nagpasyang tumayo. Nahulog pa ang woodless charcoal pencil ko na gumawa ng kaunting marka sa aking gawa.

“Fuck! No,” halos madismaya ako nang makitang kapansin pansin ang pinsalang nagawa nito.

“Cassey! Halika na! Iwanan mo na ’yan!”

“Fine! magbibihis lang ako,” sabi ko habang tinatangkang burahin ang markang iyon.

“Alright. Para arts lang eh . . .” halakhak niya at pinatay na ang tawag.

It’s not just arts! Gusto ko pa sanang ipaglaban iyon ngunit binaba niya na.

I release my frustrations through inhale and exhale. I’ll fix this tomorrow. Mabubura pa naman ’to. Magagawan ko pa ’to ng paraan.

Naligo agad ako. I skipped some of my routines para lang mapabilis dahil sigurado akong aabutin ako ng ilang oras sa pagpe-prepare kung isisingit ko pa iyon.

“Party?” tanong ni Mommy nang bumaba ako suot ang pulang satin top at leather skirt.

I smiled and kissed her cheek.

“Yup. Pakisabi kay Daddy na uuwi rin naman agad ako.”

“Magpahatid ka sa driver,” aniya habang humihiwalay na ako.

Tumango ako at nangingiting naglakad paalis.

“Cassey!” tawag ni Mommy kaya huminto ako at lumingon sa kanya.

“Condom—”

“Mom!” iling ko at dere-deretso na ang paglabas dala ang aking crossbody bag at phone.

“Mas mabuti ’yung sigurado, hija!” sigaw niya ngunit pumasok na ako sa kotse.

Sinabi ko sa driver ang address ng pupuntahan ko at muling tiningnan ang screen ng aking phone. Nakita kong may imessage si Coleen sa akin. Binuksan ko iyon at nakita ang s-in-end niyang picture ng kanyang plates.

Coleen:

I’m done!

Ako:

I’m almost done with my plates too. Pretty btw

Coleen:

Thank you! Let me see yours Cass! ;)

Ako:

Nasa bahay.

Coleen:

Where are you? Paparty ka? So totoo pala talaga na madalas kang pumarty? Haha

Ako:

I’m sociable ;)

May tawag ulit ang sumingit kaya naputol ang pagrereply ko kay Coleen. This time it’s Louisse.

Sinagot ko iyon. Ang sabi ko lamang na papunta na ako. Noong nasiguradong nagsasabi ako ng totoo ay saka lamang ako tinantanan.

Tequila ang napagpasyahan nilang inumin. Noong dumating ako, nangangalahati na ang kanilang alak at nagdagdag pa ng isang bucket pagdating ko.

“Nag-away raw kayo ni Almira last summer?” halakhak ng kung sino na hindi ko matandaan.

Ayan na naman. Kung ito lang pala na topic ang madadatnan ko, bakit pa ako nagpakita?

Idinaan ko iyon sa tawa at hindi na nagbigay pa ng opinyon para hindi na humaba ang topic.

Ipinakilala ako sa mga bagong naroon na taga-Ateneo pa ang iba. Nagsisi pa ako bakit mas inuna ko itong pag-inom ko na walang kuwenta at iniwan ang aking plates.

“Uuwi na ako, Louisse. Nahihilo na ako,” sabi ko nang hindi na mabilang kung ilang shot ang aking nainom.

“Mamaya na! It’s too early. Eleven pa!”

Umiling ako at tumayo lalo na’t nasusuka ako. Sinenyasan ko siyang magbabathroom muna. Kinuha niya pa ang aking crossbody bag para makasiguradong hindi ako uuwi.

Halos magmadali akong pumunta sa restroom dahil sa bumabaliktad kong sikmura.

“Cassey?!” may tumawag sa akin at humarang pa.

Tinakpan ko ang aking bibig. Natatawa itong umalalay sa akin.

“Nasusuka ka? Halika . . .” aniya at inalalayan ako.

Wala na akong panahon pa para isipin kung sino iyon.

“Here . . . hindi ka maiistorbo rito.”

Yumuko na ako at nagsimulang magsuka. God how I hate this! Hinawakan niya ang aking buhok at pumwesto sa aking harapan.

“Ugh! This is so gross!” ungol ko sa pandidiri nang napagtantong puro tubig ang isinuka ko.

“Isubo mo ’to,” bigay niya sa isang candy nang tumayo ako.

Noong tingnan ang mukha ay nakita ko agad si Dwayne. Kumurap ako at tinitigan pa ito nang maigi ngunit mas lumilinaw siya sa paningin ko.

“Uh thanks.” Saka ko iyon tinanggap.

Hawak niya pa ang aking buhok noong makita kong may panibagong pumasok sa loob ng rest room.

Medyo blurry pa ang aking paningin noong magkatinginan kami. Pamilyar ang tindig at ang hiwa sa kanyang kilay ay nagpaalala agad sa akin kung sino iyon.

Kita ko ang kanyang gulat at unti-unting pagkakasalubong ng kanyang kilay. Hawak niya pa ang zipper niya na inaamba niyang ibaba ngunit hindi na tinuloy dahil sa nadatnan.

He looked at Dwayne and I clearly saw how his jaw clenched. Napailing siya ngunit hindi nakaligtas sa akin ang nakakalokong ngisi na humalik sa kanyang labi nang lumabas na ito.

Nagtaka ako kung bakit dito niya napagpasyahang pumasok. This is a girls— Natigilan ako nang mapagtantong ipinasok ako ni Dwayne sa boy’s restroom!

“This is a boy’s restroom!” gulat kong sabi nang tiningnan siya.

“Ito ang mas malapit. I’m sorry. Wala rin kasing tao. Are you uncomfortable? Lumabas na tayo,” aniya at iginiya na ako palabas.

Kung kanina ay hilo at nasusuka, ngayon ay parang nanlalamig ang buo kong katawan. Anong iniisip niya? And the way he looked at us, especially that insulting smile, parang may iba siyang naiisip!

“You okay? Feeling better?” tanong ni Dwayne nang makalabas na kami.

Wala sa sarili akong tumango at iginala ang tingin. Pinasalamatan ko si Dwayne at nagpasyang bumalik sa kinaroroonan nila Louisse para kunin ang aking gamit lalo na’t gusto ko nang umuwi.

Ako:

Pakisundo na po ako

Pagkatapos ko iyong isend ay naghintay na lamang ako sa parking lot. Kung sa loob ako maghihintay ay baka malasing lang ako lalo dahil sa walang kapagurang pagbibigay ni Louisse ng shots sa akin.

Mariin akong pumikit at nakatingalang minasahe ang aking sentido. Noong dumilat ay nakita ko ang kung sinong pamilyar na nakaupo sa ulo ng isang kotse habang nagsisindi ng sigarilyo.

Dreyden . . .

Tinitigan ko siya nang maigi. He’s wearing a plain black T-shirt lalo na’t hinubad niya na ang itim na leather jacket na nasa gilid lamang.

Nag-angat siya ng tingin at ibinuga ang usok sabay angat ng kanyang kilay nang makitang nakatingin ako sa kanya.

“Look. Wala kaming ginawa sa CR. I’m drunk at nagsusuka ako. Tinulungan niya lang ako,” dere-deretso kong paliwanag.

“What is it to me?” ngisi niya sa nakakalokong paraan at inihilig ang isang kamay sa likuran sabay hithit uli sa kanyang sigarilyo.

“Baka lang ipagkalat mo. I’m well-known.”

Rinig ko ang marahan niyang pagtawa at pag-iling.

“I am not like you. I don’t run my mouth in public . . .” makahulugan niyang sabi.

Kumurap ako at naalala ang huli kong ginawa.

“I was drunk that night and—”

“You’re drunk and you accidentally said my name sounded like a cockroach?” putol niya at mariin akong tiningnan.

My mouth ran dry. It was like a threat.

“It wasn’t like that. It’s a compliment! Tinitilian ka kasi ng girls! I mean you’re hot . . . kaya . . . cockroach . . . kasi . . . tinitilian ka nila kapag naririnig ang pangalan mo?” I smiled awkwardly.

Humilig siya sa nakabukakang hita. He pointed me using the cigarette in between his finger.

“Nakakadalawa ka na sa akin,” he scoffed.

9th Haunted

Haunted

Regret

Nakakadalawa na. Parang utang na nadadagdag sa kanyang listahan kung makahabilin sa akin na dapat ko iyong bayaran.

“I’ll pay,” hamon ko sa matapang na tinig.

He scoffed again. Kita kong muli ang paghalik ng nakakalokong ngisi sa kanyang labi.

“Ano’ng gusto mo? Ipagkalat ko na mabait ka? Sure! That’s easy! Ano pa. Name it,” mayabang kong dagdag.

Napailing siya at parang hindi kumbinsido sa aking pinagsasabi. He doesn’t trust me?

Naglakad ako patungo sa kanya. I saw how his eyes drifted to me slowly. Ang planong paghithit sa sigarilyo ay nabitin pa sa pagitan ng kanyang labi.

Noong napagtanto niyang lumalapit akong lalo ay pinatay niya ang sindi nito sa pamamagitan ng pagdiin sa kanyang kotse saka niya pinitik sa kung saan.

I took my phone out. Kita ko kung paano niya tiningnan nang maigi ang aking ginagawa.

“Here. Give me your number,” sabi ko nang ilahad iyon sa kanya.

His eyes slowly drifted to my phone. Nagtagal ang paninitig niya roon at parang nagdadalawang isip pa.

“You’re just drunk,” he said and looked at me intently.

“I’m not drunk! Nakakatayo pa nga ako oh!”

He scoffed again.

“Hindi ka nga lasing noong mga panahong ’yon sinadya mo nang kalimutan. Ano pa kaya ngayong lasing ka?”

I rolled my eyes and pulled his left hand impatiently. Inilagay ko sa kanyang palad ang aking phone.

“Type your number!” giit ko.

He nibbled his lower lip. Ilang segundo pa iyong tinitigan hanggang kusang gumalaw ang isa niyang kamay. Humalukipkip ako at ngumiti.

“I’ll text you and we’ll talk about my utang. Baka hindi ka magrereply ha! Snob ka pa naman!” turo ko sa kanyang mukha.

Umahon saglit ang kanyang tingin sa iritadong paraan ngunit ibinalik din agad sa aking cellphone habang tinitipa niya ang kanyang number.

I saw how he check it carefully using his eyes after typing his number. Inilahad niya iyon sa akin.

“When are you planning to text me?” angat ng kanyang kilay.

Ibinalik ko iyon sa loob ng aking bag.

“Tomorrow,” sabi ko.

“Tomorrow? What time?”

“Uh . . . around five? Because I’m busy? Nagsisimba kami tuwing Sunday. And tomorrow is Sunday,” I explained.

“Busy, huh?” Parang hindi na naman siya kumbinsido.

I saw our familiar car. Mukhang dumating na ang aking sundo. Dahan-dahan iyong bumagal at bumusina. I looked at him again. The earring on his left ear sparkled because of the light. Noong lumingon siya sa akin, nakita ko agad ang kulay ng kanyang mga mata.

A hazel eyed bad boy, huh? Cool!

“Bye!” I playfully waved my hand and smiled at him.

Humalukipkip siya sa kinauupuan, mariin ang paninitig at seryoso lamang akong tiningnan.

Pumasok ako sa kotse at kinapa agad ang kumirot kong ulo. I’m so sleepy!

Hindi ko na alam kung paano ko nakayanan kinabukasan ang mahiga pa sa aking kuwarto lalo na’t pagkagising ko, naroon na ako sa aking kama.

Pumipintig pa ang aking ulo dahil sa hangover ngunit pinilit pa akong gisingin para magsimba.

“Bagay na bagay kay Franca ang pagiging choir member,” bulong ni Chey sa aking gilid.

She has an angelic voice like a disney princess. Kasali siya sa may pinakamataas na tinig at minsan ay may solo siya.

Pagkatapos ng simba ay dumeretso kami sa bahay nila Elle lalo na’t nagyayaya si Tita Ellie na doon na mag-lunch.

“Wow, Cassey! Parang habang tumatagal, lalo kang tumatangkad,” nangingiting puna ni Tita Ellie nang pumasok ako sa kusina para kumuha ng tubig.

Mommy is with her including the other girls. Abala silang gumawa ng dessert.

Ngumiti ako kay Tita at naglakad patungo sa ref. Ramdam ko kung paano nila ako tinitingnan.

“Magmodelo ka kaya, Cass?” si Tita Ellie.

“Abala ’yan sa ballet niya,” si Mommy.

“Ipinagpatuloy mo pala? Si Naia matagal nang tinigilan ’yan at mukhang napagod din,” si Tita Hana.

“Si Elle parang walang ka inte-interes sa mga ganiyan. Lumaki lang na kung nasaan ang pinsan niyang si Zera, doon din siya,” si Tita Ellie.

Isinara ko ang ref at nagsalin ng tubig sa baso habang patuloy ang kanilang pag-uusap. Marahan ang aking pag-inom at nakikinig saglit.

“May boyfriend ka na siguro ’no,” asar ni Tita Ellie habang hinuhubad na ang suot na apron at mukhang tapos na sila.

Nangingiting sumulyap si Mommy sa akin.

“Wala po,” sabi ko at ngumiti.

They kept on talking about it. Kaya noong nakawala ako ay humalo agad ako sa mga pinsan kong babae.

Saktong five o’clock na noong ch-in-eck ko ang oras sa hapong iyon lalo na’t parang may nakakalimutan ako. Kinalkal ko pa sa aking isip hanggang doon ko naalala ang aking plates na ipapasa na bukas.

Aligaga akong bumalik sa bahay para asikasuhin iyon.

“’Yung meryenda n’yo po, Miss Cassandra,” ang kasambahay na naghatid ng snacks habang abala ako sa ginagawa.

“Pakilagay na lang sa mesa. Thanks!” sabi ko habang hindi inaalis ang atensiyon sa aking plates.

I turned my phone off para wala akong distraction. Mabusisi kong ginawa ang charcoal still life hanggang sa hindi ko na namalayan ang oras.

Tinanggihan ko ang anyayang dinner kanina kaya noong kumalam ang sikmura pagkatapos kong gawin ang aking plates ay bumaba rin ako para kumain.

Alas-onse na ng gabi. Maaga pa ang klase ko bukas. Kahit antok na pagkatapos kumain, nag-half bath pa rin ako at ginawa ang aking night routine skin care.

Sobrang busy ng August. Sketching naman ang pinagkaabalahan namin. Ginawa ko na lamang modelo ang sarili kong ballet shoes at dinagdagan lamang ng madramang background bilang shadows nito.

“Wow. These are expensive!” ani Coleen nang pinakialaman niya ang art materials ko kinabukasan.

Kami madalas ang magkasama lalo na’t same blocks din. Nasa locker room kami at nagbabalik ako ng libro. Nakiusyoso siya sa aking mga gamit hanggang napansin ang Louis Vuitton pencil set ko.

“My father bought it to me since I’m into arts,” ngiti ko habang ina-arrange ang iba kong gamit na nasa loob.

Muli niya iyong inirolyo pabalik at ibinigay sa akin. Kinuha ko ito at isiniksik sa gilid.

“Nagtataka ako kung bakit hindi ganito ang iba mong pinsan. Ikaw ba ang spoiled?”

Nasulyapan ko ang pamilyar na biglaang pagsulpot ni Wayt sa locker room. Parang naipit sa aking lalamunan ang paghinga lalo na’t naputol iyon.

Coleen’s busy looking at me hanggang sa lumapit si Wayt sa amin. Ang nakahalukipkip kong kaklase ay napatayo ng tuwid at naalis ang mga kamay sa isa’t isa.

“I want to talk to her. Can you give us a moment?” ang malamig na tinig ni Wayt kay Coleen na pansin ang pagkakatigil dahil sa kaniyang presensya.

She nodded abruptly. Wala sa sarili siyang lumingon sa akin, saka nilingon ulit si Wayt at doon nagpasyang umalis nang dahan-dahan.

Pigil halos ang aking hininga nang ituon ulit ang atensiyon sa loob ng aking locker room. Sa gilid ng aking mga mata ay nakikita ko si Wayt, kung paano siya sumandal sa gilid habang nakaharap sa akin ng buo.

“Your break time?”

His voice . . .

I nodded snobbishly and pretended I’m busy with my things. Ginulo ko lang naman, may hinahanap, at muling aayusin ang loob.

“Do you want to talk somewhere private?”

Wala sa sarili tuloy akong napabaling sa kaniya. Ano ba’ng pag-uusapan namin. Akala ko ba sapat na iyong huli naming usapan?

“Para saan?” tanong ko at matalim siyang tiningnan.

He rested his head on the side and looked at me lazily.

“I like you,” deretso niyang bigkas.

Unti-unting namilog ang aking mga mata. His sudden confession made my jaw dropped. I know he’s straightforward, confident, always proud, but I never imagine things like this!

“What? Are you serious? Ikaw . . .” halos mataranta ang tinig ko.

Tumingin tingin ako sa paligid. Hindi ko alam kung may papasok bang mga estudyante lalo na’t hindi kita ngunit posible pa ring may makarinig dito sa amin.

“It was during summer. Before our heated fight,” patuloy ni Wayt na talagang ikinagimbal ko.

Mariin ko siyang tiningnan nang lingunin ko ito. He’s fooling around. Imposible. Nag-away pa kami noong summer! Kaya imposibleng seryoso siya ngayon!

Or maybe he wants to feed his ego because I am a challenge? Na sa unang pagkakataon, may babaeng nagtataray sa kanya? That’s why he’s challenge?

Lalo na’t tinawag kong cheap ang mga papatol sa kanya kaya mas malakas ang loob niyang patunayan na magiging isa ako sa mga babaeng iyon? Para maisampal niya sa akin ang mga insulto ko sa kanya?

“I’m sorry for using that opportunity to kiss you . . .” he said sincerely.

Nabura ang aking mga iniisip dahil sa biglaan niyang sinabi. Nanuyo ang aking lalamunan. Hindi ako halos makatingin at pakiramdam ko magsisisi lamang ako kung tumitig ako sa kanyang mga mata.

“Ginusto kitang halikan hindi sa kadahilanang maingay ka. Kundi dahil na rin siguro sa kadahilanang gusto kita,” aniya habang titig na titig pa rin sa akin.

My attempt to swallow the lump on my throat failed miserably. Parang bumubukol na roon ang hiningang hindi makalabas at nagpapapugto ng aking paghinga.

“So . . . I want to clear things first about that fight before asking for your permission to court you . . .” he said huskily.

What . . . he’s . . . What?!

My pounding heart was defeaning. Noon, kahit hindi ko maintindihan ang pagpapapalit palit niya ng girlfriend, unti-unti ko siyang nagustuhan. He’s attractive. Sa kanilang magpipinsan, siya ang talagang kakaiba.

But I hated him for ruining my friendship with Almira. Itinigil ko ang atraksyong iyon at nagtanim ng galit sa kanya.

Kaya ngayong umaamin siya, pakiramdam ko ay maisasampal lamang ang lahat ng akusasyon sa akin. At hindi ako handa para doon. Hindi ganoon ka lalim ang nararamdaman ko sa kanya para isakripisyo ang sarili kong pangalan at hayaan itong masira sa mga mata ng naghihintay lamang na husgahan ako.

“Akala mo talaga mapapaniwala mo ako sa ’yo eh gago ka,” giit ko kahit ramdam ko ang pamumula ng aking pisngi.

Umangat ang kanyang kilay. He looked so mighty and proud that’s why I hate it. Parang hindi nababali ang composure. Hindi nakakaramdam ng hiya. Hindi nanliliit. Lagi siyang ganoon.

“What did I do to you?” seryoso niyang tanong na hindi ko pinansin.

Marahas kong isinara ang aking locker room at gustong umalis. Ngunit bago pa makahakbang palayo, nahawakan niya na ang aking braso.

“Tell me so I can correct it,” aniya habang nakatayo na nang tuwid sa aking gilid na ikinaahon ng kaba sa aking dibdib.

Why is he so persistent?! Kita ko kung paano na nakiusyoso ang iilang babaeng estudyante sa dulo. At mas lumala lamang nang mapagtantong pamilyar pa ang ilan sa kanila.

Wayt noticed them too. Irita niyang binasa ang labi at sumulyap sa kanilang grupo.

“Ano?” malamig niyang tanong sa kanila na isa-isang nagsiiling at umatras.

I shut my eyes. Mas lalo akong na-frustrate.

“Tigilan mo na ’to,” bulong ko at halos mairita na.

“Let’s go somewhere private if you’re not comfortable—”

“Tigilan mo na sabi!” sigaw ko at nag-angat ng tingin sa kanya sabay bawi ng aking braso.

Alam ko . . . maaaring kakalat ito. Kaya kung may lalabas mang balita sa kanilang grupo, mas mabuti nang hindi ko dagdagan iyon. Mas mabuti nang ilabas ko ang aking sarili sa problemang ito.

“You are arrogant. You’re always so full of yourself. And worst, gago ang tingin ko sa ’yo! Kaya imposible ’yang gusto mo! Huwag ka nang manligaw dahil babasted-in lang kita!”

I saw how it shock him with my sudden outburst.

“We didn’t try it yet—”

“Tingnan mo nga ’yang sarili mo!” I pointed him aggressively. “Papalit palit ka nga ng babae. Hindi ako nagboboyfriend ng mga katulad mo. At hindi pa ako ganoon ka baba para pumatol sa ’yo,” giit ko.

I saw how his jaw clenched. He looked at me seriously. Ramdam ko kung paano lumuwag ang pagkakahawak niya sa akin.

Nagulat ako sa huli kong binitiwang salita ngunit nasabi ko na.

Malalaki ang aking hakbang papalayo nang mapagtanto kong natigilan siya. Kinagat ko ang aking labi at halos liparin ang distansya ng sunod kong klase para lang makalayo nang tuluyan sa kanya.

Parang lalabas ang puso ko noong pumasok sa classroom na wala pang tao. Hinaplos ko iyon at dahan-dahang napaupo.

Mariin akong pumikit at natampal ang noo. Tama lang naman ang ginawa ko, hindi ba? Mabuti na ’yung hindi siya manligaw sa akin!

At isa pa, hindi naman seryoso ang gagong iyon. Kung isusugal ko ’to, alam kong wala ring kuwenta dahil sa huli, matutulad lamang ako ng sinapit noong mga naging girlfriend niya.

I don’t like the idea of being one of his girls. Or maybe his exes. Bukod sa ayoko ring punan ang mga iniisip sa akin ni Almira, ng grupo nila, alam kong ang mga katulad ni Wayt ay hindi naman talaga seryoso.

Kaya tama lamang ang ginawa ko. Hindi ko naman ito pagsisisihan.

At ’yung mga sinabi ko, totoo naman lahat ng iyon.

I know how his mind works. Ang mga katulad niyang mataas ang tingin sa sarili, kapag nainsulto ay titigil agad. Kaya noong mga sumunod na araw at hindi na nga ito nangungulit, napatunayan kong tumigil na talaga siya.

Nakahinga ako nang maluwag sa bagay na iyon. I’m right. He won’t pursue it seriously because he’s not serious at all!

“Birthday pala ni Hiro bukas,” rinig ko ang tinig ni Chey noong sabay sabay kaming umuwi.

“Pupunta ka ba sa birthday ni Hiro, Naia?” tanong ni Chey sa nananahimik naming pinsan.

Umiling siya kaya nagkaroon agad ako ng rason na huwag pumunta.

“Kung hindi pupunta si Naia, hindi rin ako pupunta,” desisyon ko na ikinalingon ni Chey sa akin, medyo nagtataka.

“For what reason?”

“Because I don’t like it?”

She leered at me. Kung si Naia ang hindi pupunta, hindi niya pinagdududahan. Ngayong ako ang tumanggi, pinagdududahan niya.

“I’m busy okay! May plates pa akong tatapusin,” alibi ko at kunwaring inabala ang sarili sa phone.

Hindi agad naalis ang pagdududa sa kanyang mga mata ngunit sa huli ay bumuntonghininga rin siya.

“Inimbita pa naman tayo,” she murmured.

“Birthday lang ’yan ni Hiro. Hindi naman ’yan importante. Meron pa namang next year,” sabi ko.

Kumalma ang kanyang ekspresyon at parang ayaw na ring ipilit ang gusto.

I decided to open my social media. Sa sobrang busy ko yata ay hindi ko man lang nasisilip ang mga iyon.

“May girlfriend ba si Hiro?” kuryosong tanong ni Chey.

“I don’t know. Hindi ako close sa kanila,” sabi ko sabay lingon kay Naia na nasa labas ng bintana ang tingin.

“Si Wayt parang wala ring girlfriend. Hindi ko nababalitaan . . .”

“Meron ’yan. Hindi naman nauubusan ang gagong ’yan,” I commented.

“Baka nga. Pumuporma lang siguro nang palihim,” ani Chey.

Pasimple akong lumunok at wala sa sariling itinipa ang Instagram account niya. Sumandal ako sa gilid para hindi masilip ni Chey ang aking phone at tiningnan ang wall ni Wayt.

He doesn’t post much. Some of his post are random such as his cousins. Picture pa lang, rinig na rinig ko agad ang ingay.

Ang huli niyang post ay sila ni Nana na nakaupo sa isang gray na sofa. Nakaakbay siya rito hawak ang pulang cup na ipinangtakip niya sa mukha habang ngiting ngiti si Nana sa kanyang gilid.

I clicked the photo carefully. Nakaabot iyon sa five thousand likes ngunit restricted ang comment section.

Bumalik ako sa sarili kong account at tiningnan ang sarili kong mga post. Umaabot sa nine hundred ang comment section sa bawat lapag ko ng pictures ko. Lumalagpas din minsan sa five thousand likes. I smiled.

Ginawa ko ang aking plates sa gabing iyon kahit may bumabagabag sa aking isip. Tama naman siguro ’yung . . . mga sinabi ko?

I know I’m judgmental sometimes but his background with girls speaks for itself. Walang babae ang hindi nakakaalam kung gaano iyon katinik pagdating sa pamomorma.

Siguro nga kaya siya sinasagot agad ng iba dahil sa looks niya. But that’s it. ’Yun lang! He’s not even talented! Oo sporty pero talented? Hindi ko nga alam kung may maibubuga iyon pagdating sa acads. At ano ngayon kung magaling magbasketball? Madalas din namang sablay ah?

Right. Siguro nagustuhan ko lang siya noon dahil nga guwapo. Pero sa ugali? Lagapak agad siya, ’no?

Pinipilit ko na lang ibaon sa limot ang nangyari ngunit sa sumunod na mga araw, laking gulat ko na lang sa biglaang pagtatanong ni Franca tungkol sa ganoong bagay.

“Naranasan mo na bang ma-in love sa hate mong tao?”

Halos naibuga ko ang iniinom kong chuckie. She sipped on her Dutch Mill drink while watching me curiously.

“Anong klaseng tanong ’yan!” parang uminit ang buo kong mukha dahil sa kanyang tanong.

I don’t know why she’s curious. Nababalitaan ko namang maraming nagkakagusto sa kanya ngunit alam kong walang nangangahas manligaw dahil sa kanyang daddy. Kaya hindi rin ako nagtataka kung bakit hindi nakikipagrelasyon si Franca at walang alam sa ganoong bagay.

Doon umikot ang aming topic. Kuryoso siya kung totoo ba iyong the more you hate the more you love na set-up.

“Nag-aaway ba kayo ni Wayt silently?”

Kung kanina ay pambabasted ang binibintang niya sa akin, ngayon naman ay tungkol na kay Wayt.

Hindi ko alam kung paranoid lang ba ako pero imposible rin namang may alam si Franca. She has her own world. Wala rin naman akong pinagkuwentuhan sa nangyari sa locker room at hindi naman iyon naging usap-usapan sa school.

“Hindi naman,” pag-amin ko lalo na’t ang lalaking ’yon, mailap na rin naman.

Ang huli naming pag-aaway ay noong summer. Pagkatapos noong paglilinaw ko sa kanya na ayokong nanliligaw siya sa akin, parang naging sagot na iyon para huminto ito.

“So ano pala ang rason kaya ka galit kay Wayt?” sunod na tanong ni Franca na hindi ko inaasahan.

What’s the real reason? Well marami akong rason. To summarize everything . . .

“Gago kasi,” tanging sabi ko.

Tumango tango siya at ngumiti. Sa gilid ng aking mga mata ay kita ko ang paparating na magpipinsan. Dumaan sila sa aming gilid na kahit si Wayt ay parang hangin lamang na hindi man lang umimik at lumagpas.

“Mga gago,” I snorted.

See that asshole? Ang kapal kapal niyang sabihin sa akin na gusto niya ako tapos ganyan naman siya. Halata namang hindi seryoso.

Kung seryoso siya, hindi naman siguro siya titigil ’di ba? At tama lang din na huwag niya nang ituloy ’yan dahil ayokong matulad lamang sa sinapit ni Almira. Nagpakatanga sa lalaking kagaya niya.

Baka nga hindi lamang ako ang sinabihan niya noon sa araw na ’yon. Maybe marami kami. Kaya ganyan ka laki ang kanyang kumpyansa na tumigil dahil alam niyang marami namang babaeng sasalo sa kanya.

Baka nga ang punterya na niyan ay isa sa mga kaibigan ko. Hindi na ako magtataka kung mabalitaan ko sa sumunod na mga araw ay may girlfriend na uli siya.

Right . . . I won’t regret rejecting him because I know he deserves it.

10th Haunted

Haunted

Drunk

“What happened to Nana?” tanong ko kay Chey nang mawindang sa videos na kumakalat sa social media.

She’s viral! I know Aries Sebastian because some of my friends knows him. Sikat siya. He’s a soloist and a composer.

Tulala si Chey, hindi halos makausap nang matino. She looked so bothered.

Those videos were taken down after an hour ngunit kumalat pa rin. The original video was uploaded by a fan of Aries. Ang daming galit kay Nana na fans niya at tinatawag ito nang kung ano ano.

“Hindi ko nga alam . . .” si Chey na lito sa nangyari.

Sumulyap ako kay Naia. Nakahalukipkip siya ngunit seryosong seryoso. Umiling siya sa akin, tila ba pinaparating na hindi rin buo ang alam niya.

Tumayo ako sa kinauupuan at sumilip sa ibaba kung saan nag-uusap sina Mommy kasama sila Tita Cheyenne. They’re all worried for Nana.

“Mukhang nagbabalak si Abbegail na dalhin si Nana sa Canada at doon na lang muna ito,” I heard Tita Cheyenne said.

My eyes widened. She’s . . . leaving?! Bakit siya ang kailangang mag-adjust eh siya naman ang biktima?

My shoulder loosened. Dismayadong dismayado ako. Tiningnan ko sa Twitter at trending si Aries. Some fans are showing sympathy for the idol but neither for Nana.

Why are they putting the blame on the woman everytime there’s a scandal? Why not blame it on Aries? Bakit hindi siya ang inaatake nila?

I srolled down some tweets at talagang kumulo ang dugo ko sa mga nabasa lalo na sa isang fan account ni Aries dahil sa pangalan nitong AriesBaby. I read what she tweeted.

Yuck! Ang desperada ni girl. Fan na fan kaya hindi pinalampas ang opportunity.

Nagtagis ang aking bagang habang nagtitipa ng reply sa kanya. This girl!

Ako:

Oh please! If you were on her position you’d probably do the worst! Look at your username! Halatang ikaw ang mas uhaw sa atensiyon ni Aries! And don’t fucking call her desperate because you know nothing!

At may mga iilan pang tweets na talagang sinagot ko.

Ako:

Porke’t nag-release ng statement si Aries babaliwalain n’yo na ang side ng babae! She’s a victim! Nakakadiri kayo! Mga uhaw sa lalaki! You are willing to ruin the girl’s life just to favor him just because he’s a man!

Ako:

I’ve known Nana for years! She’s not a bitch you freak! Stop calling her names! You’re the one who’s being a bitch here! Tingnan mo ’yang username mong KissMeAries! Uhaw masyado, girl? Kiss my ass!

I reported some of the tweets. May mga nagrereply sa comment ko at inaaway ako. Ganado akong nakipag-away doon ng ilang oras at talagang hindi ako nagpaawat.

Pumasok lamang si Nana para mag-exam. Lagi kong binabalak na lapitan ito ngunit masyadong mailap na sinusundo agad ng kanyang mga pinsan.

I know she’s not okay. Everyone’s blaming her. That it was her fault because she purposely put herself on that situation without thinking. Mga baliw ba sila? Instead of showing sympathy, instead of siding the victim, they’re blaming her!

Hindi lamang iyon ang gumulat sa akin dahil pati pala sila South at North, lumipat na ng school. Why?

“Girls,” si Mommy sa sumunod na mga araw. “Baka gusto niyong puntahan si Nana bago umalis.”

Mabilis ang pagtayo ko. Ni hindi ko na naisip na naroon si Wayt. I want to see her.

Tanghali kami bumisita. Nandoon lahat ang kanyang pinsan noong pumasok kami sa bahay nila. The boys are on the couch. Ang mga girls ay hindi umaalis sa tabi ni Nana.

Kita ko kung sino ang pinakaseryoso sa mga lalaking Delafuente. Halos manginig ako sa galit na nakita sa mga mata ni Wayt kahit tahimik lamang itong nakahalukipkip sa tabi ni Ken na malungkot din.

Umakyat kami sa kuwarto ni Nana. She’s leaving. Parang pinipiga ang puso ko. Lalo na noong bumukas ang pinto at ang namumugto niyang mga mata agad ang sumalubong sa amin.

“C-Cassey . . .” She smiled with her swollen eyes.

Lumapit agad ako at yumakap nang mahigpit sa kanya. She buried her face on my shoulder and sobbed softly.

“Sshh. Wala kang kasalanan . . .”

Tumango tango siya habang humihigpit ang yakap niya sa akin.

“A-Aalis na ako. Sabi ni Mommy, sa Canada ko na lang daw ipagpapatuloy ang pag-aaral ko . . .” sumbong niya.

I shut my eyes and cried.

“I know. Ituloy mo doon ang pangarap mo ha. Prove them wrong. Alam kong kaya mo. Magpatuloy ka roon, Nana,” namamaos kong sabi.

She nodded again while crying softly.

“I-Ikaw rin . . . At . . . pakisabi kay Franca na tuparin niya rin ang pangarap niyang Clinic . . . Pati sa ’yo, Cass . . .”

Tumango tango ako at humikbi. This is the pain I hate the most! Ayokong nasasaktan ang mga kaibigan ko dahil tripleng sakit iyon para sa akin. I hate losing a friend. Kahit alam kong magpapatuloy si Nana sa Canada, pinipiga pa rin ang puso ko dahil malalayo ako sa kanya.

Humiwalay ako at hinayaan ang iba kong pinsan na makapagpaalam din. Pinalis ko ang luha. Halos kumirot ang aking dibdib nang idinaan niya na lang sa ngiti at tawa ang nangyayari sa kanya.

Bakit nangyayari ito kay Nana? She’s too pure. Masyado itong mabigat para sa kanya. Bakit kailangan niya itong maranasan? Bakit sa kanya pa na walang hinangad na masama sa nakapaligid sa kanya?

“Sabi na nasa loob talaga ang kulo ni Nana. Kunwari lang na mahiyain ‘yon but look at her, she purposely went to Aries’ condo unit because she’s a bitch . . .” rinig ko sa sumunod na mga araw habang tulala ako sa hallway.

Parang nag-init ang aking tainga sa narinig. Mabilis kong hinablot ang braso ng babaeng nagsabi noon.

“Anong sabi mo?” irita kong tanong na ikinagulat niya.

“Totoo naman, ah? Nag-release ng statement si Aries. You’re just defending her because you are friends with the Delafuentes. Pero tama naman talaga ’yung kumakalat na mga sabi-sabi sa kanya sa internet.”

Parang tumubo ng triple ang aking sungay at gustong kumawala sa banga ang galit na ilang araw ko nang kinikimkim para sa mga taong hinusgahan si Nana sa internet.

“Ah? Well let’s see kung papanigan ka ng lahat kung pinagkalat ko rin sa internet na bitch ka!” hila ko sa kanyang ID at nag-amba iyong kunan ng picture gamit ang aking phone.

“Ano ba, Cassey! Stop it!” layo niya roon at nagpupumiglas sa pagkakahawak ko.

“Oh? Let’s test kung nasa sa ’yo ba ang simpatya ng mga nasa internet! Let’s test kung katulad mo ba lahat ang mga naroon na madaling nagpapaniwala sa sabi-sabi sa internet!”

Kita ko ang pamumula niya ngunit talagang nagpatuloy akong kunan ng picture ang kanyang ID. Nakunan ko iyon ng picture. Naging agresibo agad siya nang mapansing nagtagumpay ako roon.

“Delete that photo!”

“Why? Dahil alam mo namang matutulad ka rin sa sinapit ni Nana, right? One wrong judgment and they will call you names! Kaya bawiin mo ang mga sinabi mo kay Nana if you want me to delete this!” sabay taas ko ng aking kamay at tulak sa kanyang mukha nang nag-amba siyang kunin iyon sa akin.

Tumulong ang kanyang kaibigan at inabot pa ang phone ko. Naghihilaan na kaming tatlo doon hanggang sa marahas ko iyong nabitiwan at tumalon iyon sa aking kamay.

Nag-amba pa akong pulutin agad ngunit nagmamadali ring inapakan noong babae kaya sa sobrang galit ko ay nagsabunutan kaming tatlo.

Kinalmot ko ang mukha noong babaeng pinagsasalitaan ng kung ano ano si Nana. Ang isa niyang kaibigan ay hinila ang aking buhok, siya naman ay kinalmot din ang aking braso. We were shouting and hurting each other until someone pulled us away from each other.

Sa huli, ang aming bagsak ay sa iniiwas-iwasan kong Disciplines Office ng ilang taon para mapanatili ang mabango kong pangalan.

“Cassey,” the head called me like she’s already expecting it was me who started the trouble.

It was a long ass explanation ngunit alam ko, wala iyong magagawa dahil kumakalat sa social media ang paninira kay Nana.

It’s frustrating. Hindi ko alam kung paano tatanggapin iyon.

“Matagal bang mawawala ang peklat, Doc? And it’s swollen,” reklamo ko nang binisita ang Dermatologist ko.

Hindi naman na infection ang kalmot noong bwesit na babaeng iyon ngunit sa sobrang maalaga ko sa balat, pina-check ko pa rin lalo na’t namumula.

“It’s just a scratch, Cassandra. I-maintain mo lang ang pag-aapply noong ointment na bigay ko. It won’t leave a mark. Mga ilang weeks, mawawala rin siya permanently.” She smiled after checking it.

I sighed and nodded. Umupo siya sa kanyang swivel chair habang nagsusulat doon ngunit nangingiti.

“Ang huling ganito mo ay noong High school ka. May nakaaway ka ulit ngayon? May naninira na naman kay Naia?” she asked.

Umayos ako nang upo.

“My friend . . .” nguso ko lalo na’t napatingin siya sa akin.

“Oh . . . was it Almira again?”

Umiling agad ako. She smiled and continued writing. Tumitig ako nang matagal sa puting coat na suot niya, natatanga sa mga nangyayari sa buhay ko at nasasangkutang gulo.

“I really admire how you take good care of your friends . . . They’re lucky to have you.”

Pagkatapos kong bisitahin ang aking Dermatologist ay bumili ako ng panibagong phone. Kasama ko si Franca sa Mall lalo na’t may bibilhin din daw ito.

“Anong magandang color?” tanong ko habang nasa loob na kami ng iCenter.

Franca curiously looked at the latest iPhone models I’m talking about.

“Itong white?” she pointed.

I noticed her fancy nails. Kumurap ako at ngumiwi sa kulay na pinili niya. I don’t like white. May naalala ako.

“Ito na lang siguro,” sabi ko at pumili ng ibang kulay.

Nilapitan ako ng babae at nangingiting nag-assist sa akin.

“Home credit po ba, ma’am?” tanong niya habang inilalabas ko ang aking pitaka.

“Uh no. I’ll pay it full right now,” sabi ko at inilabas ang card.

Sumulyap ako kay Franca na tumitingin tingin na sa ibang model ng iPhone. Ilang sandali lang, inilabas niya rin ang wallet sa suot niyang crossbody bag at inilabas ang isang card.

“This one is cute. Bibili na lang din siguro ako. Last year pa itong phone ko,” aniya at tinutukoy iyong kulay gold na iPhone.

Pagkatapos naming bumili ay dumeretso kami sa Starbucks. Umikot ang aming topic sa nangyari kay Nana.

“Hindi ko gets ang nangyari. What really happened? Ano ’yung naririnig ko na si South . . .” hindi ko alam kung anong idudugtong ko habang nakatitig sa singkit na mga mata ni Franca.

Tinikman niya ang aking order. Nahulog pa ang tingin ko roon at tiningnan ang order niya na kaunti pa lang ang bawas. Tinikman ko rin iyon.

“Hindi ko rin alam, eh,” aniya sa marahang tinig at abala sa patikim tikim sa order kong cake.

We switched food lalo na’t mas nawiwili yata siya sa order ko. Hindi siya masyadong makuwento tungkol sa nangyari o wala rin siyang ideya.

“Sumugod lang si Wayt sa bahay nila South tapos nagkagulo na,” patuloy niya.

Medyo nagsisi ako kung bakit wala ako roon. Sa kakaiwas ko yata kay Wayt sa mga lumipas na araw, kahit ang drama sa kanilang buhay ay nahuhuli na ako.

“Eh, bakit nagdrop ang mga pinsan mo?” I asked curiously after sipping on my iced coffee.

“I don’t know. Baka feel lang din nila.” She smiled and sipped on her own drink too.

Ngumiwi ako nang husto. Kating kati akong makitsismis ngunit itong si Franca ay hindi pa detalyadong magkuwento. Hindi ko alam kung wala ba siyang idea talaga o ayaw niya lang i share sa akin.

Hindi ko maalalang mahilig siyang magkuwento ng mga seryosong bagay sa akin. Most of our topics are about boys, especially my crushes in different school.

Ngayon ko napagtanto ang sinasabi ni Naia na misteryoso ang mga Buenaventura. She’s my friend but I feel like she’s a complete stranger. I don’t know too much about her.

“Niña, pakilagay na ang turkey dito sa mesa,” utos ni Lola sa kasambahay nila noong dumalaw kami sa US para sa Thanksgiving.

“I learned a new recipe,” kindat niya sa amin habang umuupo na.

“All thanks to Gordon Ramsay’s vlog,” si Lolo na umiiling.

Humagikhik kami ni Chey. Naia smiled too. Kasama namin ang iilan pa naming mga pinsang lalaki na inuukupa na rin ang bakanteng upuan at ang buong pamilya ni Tita Ellie.

“You should teach Cassey how to cook, Lola,” si Blue na nakangising tumingin sa akin.

“I’ll teach you, Cassey,” si Lola na naging ganado naman agad sa suhestyon ni Blue.

Usapan tungkol sa school ang topic. Nagtatanong din ng kung ano ano ang mga pinsan kong lalaki.

Pagkatapos ng dinner ay nagpasya pang mag-inuman ang boys. Sumali ako siyempre. Sumali si Elle at Red sa itaas habang si Blue naman ay nakisali sa inuman. Si Chey at Naia ay nasa sala at kumakain lamang ng dessert.

Nakailang shot ako at nakipag-agawan din sa pulutan nilang mani. Inihagis ni Blue sa ere ang isang piraso at nakatingalang ibinuka ang bibig para saluin iyon.

Nasaan na ’yung sinasabi ko sa sarili ko na iiwas muna ako sa alak? De bale na, may New Year pa naman sa Manila. Babawiin ko na lang at hihiling na no more alak next year.

“Ang bigat mo. Get off, Cass!” reklamo ni Chey at itinulak ako noong nag-amba akong umupo sa kanyang kandungan.

Iniwan ko sa front porch ang boys na patuloy sa pag-iinuman. Hilong hilo na ako dahil sa iniinom nila kaya nagpasya munang pumasok dito sa sala. Nasa rooftop pa rin ang aming parents at doon gumagawa ng sarili nilang mundo habang dito kami sa ibaba.

Kay Naia ako lumipat. Hindi siya nagreklamo lalo na’t kumakain ito ng salad kaya humiga pa ako sa kanyang balikat pagkatapos umupo sa kanyang kandungan.

Kinuha ko ang aking phone at nagpicture ako sa kanyang kandungan. Buhaghag at sabog ang aking buhok sa kanyang balikat habang tinatakpan ni Naia ang kanyang mukha lalo na’t kita sa camera.

“Pulang pula ka na,” aniya nang makita ang pisngi ko sa camera.

“Picture tayo! I’ll post it on my Instagram story!” hila ko sa kanyang pulso at nangingiting inilapit ang aking pisngi sa kanyang pisngi.

Naia looked at the camera boredly. I winked and smiled seductively. I chuckled when I realized her fierce eyes and thick brows made her looked more intimidating.

“Ah, I’m so drunk!” nag-inat ako habang si Chey ay naiiling na tumayo at nagtungo sa labas.

Hinila ni Naia ang top kong umangat dahil sa kalikutan ko. Nangingiti kong hinawakan ang isa niyang kamay kung nasaan ang hawak niyang salad at nakikain din doon.

“Gumala tayo tomorrow, Naia. Bili tayo ng Christmas presents . . .”

She nodded. Balak ko pa sana siyang kausapin kaso nakita ko ang matatangkad kong pinsan na mga boys at tinuturo na ako dahil umiiwas daw ako sa shot.

Tumili ako nang pinagtulungan nila akong kunin sa kandungan ni Naia at parang sakong isinabit ng aking isang pinsan na lalaki sa kanyang balikat. Natatawa nila akong inihagis sa malamig na pool.

Nag-enjoy ako sa Thanksgiving. Marami rin akong biniling damit at mga binisitang paborito kong lugar kasama ang aking mga pinsan. Si Naia minsan ang photographer ko at madalas ko rin siyang kunan ng pictures.

“Tapos na ba ang plates mo, Cassey?” si Coleen sa second semester namin noong Desyembreng iyon.

Colored pencil ang medium namin ngayon. Medyo mahirap lalo na’t acrylic ang personal kong medium ngunit nakakaya ko namang mag-explore sa iba.

“Hindi pa nga,” sabi ko habang naglalakad na kami sa next subject.

Nasulyapan ko ang imahe ni Wayt na pumasok sa isang classroom. Daplis lang ang sulyap sa kalahati ng kanyang mukha ngunit hindi nakaligtas sa aking mga mata ang pagiging seryoso niya.

Pansin ko iyon lagi simula noong nawala na si Nana. He’s always cold but this time he’s three times a snob than his usual. Mas masungit na kumpara kay Toshi.

Wala akong naririnig na may pinopormahan siya maliban kay Ken na tambay na sa isang Department at mukhang may nilalandi roon.

Maybe dahil din sa nangyari kay Nana kaya nagpapahinga siya? Siguro iyon din ang rason lalo na’t sobrang close nilang dalawa. They’re like twins. They’re inseparable. Ngayon na wala na si Nana, sigurado akong malaking epekto iyon sa kanya.

I convinced myself that those changes has nothing to do with me. It wasn’t my fault. Ngunit ang huli kong sinabi ay umugat sa aking isip.

Hindi dapat ako ma-guilty lalo na’t sigurado akong may tinatago na ’yang babae at kunwari lang ’yan na wala. Right!

Nilagok ko ang ikaapat na shot sa mismong House Party ni Hailey noong unang araw ng January na iyon. I should have fun and leave those worries behind in the past. It has nothing to do with me anymore. Dapat ay magfocus na lang ako sa present!

Ang pangako kong hindi malalasing at no more alak sa panibagong pasok na taon ay palpak din pala.

Humalo ako sa grupo ng mga girls at natatawang inangat ang aking cup habang sinasabayan ang sayaw nila sa kanta ng The Weekend.

“I can’t feel my face when I’m with you, but I love it! But I love it! Oh!” kanta namin at sabay sabay na gumiling suot lamang ang aming two piece bikini.

Some of the girls started twirking. Natatawa akong sumabay sa sayaw nila habang naghihiyawan ang boys nang makita iyon.

I groaned and screamed when I saw the videos on the next day. Pumipintig pa ang ulo sa hangover, nang bumungad ang mga videos sa story ng kaibigan ko kung gaano kami kalasing kagabi, ay talagang bumalik ako sa huwisyo.

Louisse was licking the liquor on my chest while I’m laughing drunkly. Sa sobra ko yatang likot kagabi habang sumasayaw kami ay natapon na iyon sa dibdib ko.

Maraming videos iyon. May isang sumasayaw kami ni Jason. We’re both laughing but our dance looked so sensual na nagmukha kaming parang couple kahit hindi naman. May isa ring video na kinarga niya ako at bigla siyang tumalon sa pool. Nilagyan niya iyon ng caption na ‘My drunk Cassandra.’

What is he talking about? Wait . . . are they friends with my new varsity crush?! Oh no!

Mabilis akong tumayo habang hawak ang pumipintig kong ulo. Nasa isang bahay pa kaming lahat. Knocked out lahat at noong lumabas ako sa kuwarto hawak ang aking phone, nagkalat sa sala ang boys na ganoon din.

Nilapitan ko ang siraulong si Jason na nag-upload ng video sa kanyang Instagram story. Niyugyog ko ito ngunit talagang ang tigas niyang gisingin.

“Jason! Wake up! Delete those stories! Bakit mo ’yon in-upload sa Instagram!” pinagkukurot ko siya para lang gisingin.

Umungol si Jason at kumulob sa sofa. Kinapa niya ang phone niya sa kanyang bulsa at nabitiwan pa noong inilahad sa akin dahil sa kaantukan.

Dinampot ko iyon at in-on. Hindi pa naman lowbat kaya kinuha ko ang kanyang thumb para mabuksan iyon.

Nagsquat ako sa carpet saka dumeretso sa Instagram icon niya. Kinagat ko ang aking labi at mabilis na pinindot ang kanyang story. My eyes widened when it earned a lot of views.

Inisa-isa ko ang kanyang viewers at nagscroll down. Mostly girls. Kaunti lang ang boys. Well everyone knows that Jason is one of my circles. Hindi naman siguro iisipin noong crush ko na—I curiously stopped on someone’s account named Roche. He’s one of his viewers!

11th Haunted

Haunted

Rumor

Hindi ko na nabilang kung ilang beses kong tinipa ang pangalan niya sa search bar at binisita ang profile niyang walang ka laman laman sa Instagram.

I didn’t know he has an Instagram account. Well, I never bothered myself searching for his name on the internet because I wasn’t that curious about him.

Kaso simula noong nakita ko ang pangalan niya na nagview sa story ni Jason, hindi na maalis alis sa aking isip ang Instagram niya.

I clicked on the side of the screen and it automatically sent me to his message box. Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at tumitig nang ilang siguro roon.

Should I say . . . hi? Like hi, this is me Cassey.

But isn’t that . . . uh, awkward?

I mean this is my field of expertise. Saying hi won’t hurt me, right? I started typing Hi half-heartedly. Tinitigan ko pa iyon nang ilang segundo. Parang kulang. Dinagdagan ko ng wink emoji.

Pumikit ako at pinindot ang send. Noong dumilat, nang makita kong na send iyon, namilog pa ang aking mga mata at medyo nag-panic.

Natataranta akong umalis sa Instagram at lumipat sa Facebook para doon abalahin ang aking sarili. Bumungad agad ang post ni Franca. I read her simple caption like ‘Nothing much’.

I smiled and reacted on her photos individually. Naglapag din ako ng comment at pinuri kung gaano siya kaganda sa solo shot niya.

Noong pakiramdam ko, matagal na akong nakababad sa Facebook ay sumilip na akong muli sa Instagram. He didn’t reply.

Or maybe he’s busy? Pero hindi pa naman nagsisimula ang pasukan, ah?

Hinayaan ko iyon na lumipas. Hindi ko na rin binibisita at kunwari na lang na abala sa pagpasok uli ng pasukan sa Enerong iyon.

He’s probably busy. Right. O baka hindi nag-iInstagram masyado? Baka nga. Kaya siguro hindi niya nakita.

Noong una ay naiintindihan ko pa kung ilang araw lang. Ngunit nang pumasok ang Valentine’s Day, nang may magtanong sa akin kung may ka date ba ako at naisip ang crush ko, pumasok agad sa aking isip ang message ko kay Roche.

Kakatapos lamang ng aking subject noong inabala ko ang sariling buksan ang Instagram account habang ibinabalik ang aking books sa locker.

Natigilan ako sa hallway at namilog ang mga mata nang wala man lang seen! Inboxzone ba ako?!

Kumalma ako at binisita ang kanyang wall. Maybe he didn’t saw it? I clicked the follow button shamelessly and started walking again.

I smirked to myself. Siguro naman makikita niya na! At para sure, nagpalit ako ng mas detalyadong profile picture lalo na’t nakatalikod pa ako sa huli kong profile picture suot ang two piece bikini habang nakaharap sa rock formation ng isang Isla sa America.

Siyempre bikini pa rin ang ipinalit ko but this time it showed my whole face. Makikilala niya na ako for sure.

I was confident but when summer came, and I never saw his name on my Instagram notification, my patience knocked me out.

“Ang snob naman ng leche!” I said frustratingly while I’m sitting beside my cousin.

Nasa isang party kami. My Uncle’s business is growing. Parte si Daddy at Tito Vince sa negosyong itinayo mismo ni Tito Vincent, ang CEO ng kumpanya at mismong mastermind nito. Ngayong lumalago at nakikilala kahit papaano ang Fortalejo sa larangan ng business world, kabi-kabila na ang party na dinadaluhan namin.

“Who?” Chey asked curiously after sipping on her drink.

She’s wearing a sleeveless white satin gown while I’m wearing red. Si Naia na tahumik sa gilid at nanunuod sa programme ay nakaitim na long gown habang naka-high ponytail ang kanyang buhok.

“My former crush,” ngiwi ko nang gigil na tiningnan ang screen ng aking phone.

“Former?”

May dumaan na waiter at sinalinan ng wine ang aking wine glass. I took a sip to erase the bitterness in my throat. Ngunit noong bumyahe iyon sa aking lalamunan, mas nakadagdag lang yata sa tabang na aking nararamdaman.

“I like his other self. He changed.”

“’Yan ba ’yung varsity player na taga-Ateneo?” parang pilit niyang inaalala sa isip niya ang lalaking tinutukoy ko.

My face calmed down and shook my head when I remember my other crush.

“Hindi. Iba rin ’yon. Swimmer ’to sa Quezon City Sports Club.”

“Si Hunter?”

“Hindi. Iba rin ’yon.”

She gasped dramatically, like she’s so done with my long list of crushes. Itinuon niya ang atensiyon sa harapan kaya dinala ko rin ang tingin ko doon kahit irita pa sa naiisip na walang progress sa ginawa kong pagfo-follow sa kanya.

Nagpalakpakan ang lahat kaya nangingiti rin akong pumalakpak kahit walang maintindihan. I saw Tito Vincent climbed up on the stage and stood there formally. He started giving his speech. Chey’s eyes sparkled while watching his father talk seriously.

Hindi ko nabilang kung ilang beses akong ipinakilala ni Mommy sa kung sino-sinong anak ng mga business tycoon na naroon. Hindi na ako nagulat noong nakita ang iilan sa pamilyar na mga mukha nila Dwayne at Christian. Their families are big deal. Taga Ateneo si Christian while si Dwayne naman ay nag-aaral sa La Salle.

Speaking of La Salle . . .

I took my champagne flute with me and sipped on it while making my way to his side. He noticed me first.

“Cassey,” Dwayne called formally.

I slightly face him and pulled a shock face.

“Oh hi . . .” I smiled and licked my lower lip.

“Having fun?” he asked.

Iginala ko saglit ang tingin lalo na’t ang nakikita kong nagkakatuwaan ay ang mga may edad na habang nag-uusap sa kani-kanilang tables. Some of them looked happy while talking, but most of the guests looked so intimidating. Not to mention all of them belongs in upper class.

“Sort of but I can’t relate since it’s related to business,” sabi ko para mapunta ang topic sa school.

He nodded. “Fine Arts, right?”

I nodded and smirked. I guess I don’t need to introduce myself because I am well-known.

“You? Sa Ateneo ka ba nag-aaral?” kahit alam ko naman na taga La Salle ang isang ’to. I just want to act ignorant for a nice strategy.

“No. La Salle,” he pointed.

“Oh! La Salle? Eh, di . . . kilala mo si Dreyden? Swimmer siya sa Quizon City Sports Club . . .”

“Roche?” parang hindi siya sigurado roon.

“Yes! Si Roche,” ngiti ko at muling sumimsim sa aking inumin.

“That hot headed . . .” iling niya at parang dismayado.

Kumurap ako at medyo nagka-interes.

“Mainitin ang ulo?”

He nodded. “Maangas lagi sa court. Nangsisiko.”

Ngumiwi ako. Naalala ko bigla kung paano siya pinag-iinitan ni Hunter noon at nakainitan din si Evan na nauwi pa yata sa suntukan. At ngayong naririnig kay Dwayne na may nakaangasan ulit, hindi na ako nagtataka pa.

“Why? Do you like him?”

Umiling agad ako ng marahas.

“No. May iba akong crush ngayon. Hindi siya,” ngiti ko.

He looked convince. Binalikan ko ng sulyap ang table at napansing nilalapitan na ng lalaki si Naia. My brow shot up.

“I gotta go,” paalam ko kay Dwayne saka binalikan si Naia.

Tumikhim agad ako sa lalaking halatang kinukuha na ang number ni Naia. I don’t like his vibe. He seems like a fuckboy.

“What’s this?” angat ko sa aking kilay nang sumingit sa pagsasalita niya.

Kung kanina ay malaki ang kumpyansang suot, nang makita ako ay unt-unti ring napawi ang ngisi niya. I looked at his phone and looked at him in a more intimidating way.

“Uh . . .” hinaplos niya ang batok at unti-unting ibinaba ang phone.

Humalukipkip ako at mas diniinan ang tingin sa kanya. He licked his lip before shaking his head and walking out.

My face calmed down and glanced at my cousin. Sumimsim siya sa inumin. Itinukod ko ang kamay sa likod ng upuan ni Naia at ang isa naman ay sa mesa para masilip nang maigi ang kanyang ekspresyon.

“Hindi ka ba inaantok?” I asked calmly.

Ibinaba niya ang wine glass sa bilugang mesa at hinaplos ang nakataling buhok.

“A bit. But it’s bearable,” aniya kaya medyo kumalma ako.

Nilingon ko si Chey na pinapakilala ni Tito Vincent sa iilan niyang kasosyo sa negosyo. Umupo na lamang ako sa gilid ni Naia at sinamahan ito lalo na’t wala yatang balak na tumayo kung hindi tatawagin ng kanyang parents.

Hindi ko nabilang kung ilang party ang dinaluhan namin sa summer na iyon. I enjoyed socializing with the upper class aside from my cousin Naia who’s always bored.

“Cassey!” it was Alexus, my friend in ballet class, who called me.

Nasa isang Mall ako at abala na namang mamili ng mga art materials para sa nalalapit na pasukan. Namimili ako ng mga wood sheets para magpractice nang maaga for my acrylic paintings.

“Hindi ka sumisipot sa practice!” aniya habang tinitingnan ang ginagawa ko. “Oh . . . for your course? Heard you took Fine Arts . . .”

I nodded and smiled. Kuryoso niyang tiningnan ang mga pinipili ko.

“Sa UP Diliman ka nag-aaral?”

“Uh no. My family friend’s school.”

Tumango siya at sumunod sa paglipat ko sa kabilang pasilyo. Inilagay ko sa maliit na basket ang napili kong wood sheets.

“Hmm, the Delafuentes, huh?,” aniya at mukhang may ideya agad sa tinutukoy ko.

I chuckled and nodded while my eyes landed on tape arts. Kumuha ako ng limang ganoon at isa-isang nilagay sa aking basket.

“How’s Joanne? Nagpatuloy ba siya sa pagpapractice? May malaki ba kayo ngayong performance?” tanong ko nang muling bumaling kay Alexus.

Sinamahan niya ako sa counter. Pumila kami saglit. Tiningnan ko pa ang tanging libro niyang hawak at mukhang iyon lamang ang bibilhin.

“Nagpatuloy si Joanne. There’s a high chance na siya ang makakuha noong leading role for our big performance sa theatre.”

“Wow! She’s good. Masyado pa naman siyang flexible at napaka-eleganteng gumalaw,” nangingiti kong sabi.

“You’re good too. You should pursue it . . .” He smiled back.

“Nadadamay kasi ako sa business ng family namin. Nawawala rin sa isip ko ang ballet lalo na’t alam ko, kapag pasukan na uli ay magiging busy na naman sa school. I can’t prioritize it.”

“May malaki kang potential sa ballet, Cassey. You’re good. Sana ipagpatuloy mo para naman matupad ang pangarap ko na maging leading man mo kung may nakuha kang female lead . . .” he smirked.

Natatawa akong umiling. Inilapag ko ang basket sa counter nang umabante kami. I looked at Alexus’ book. Mukhang nakuha niya ang aking punto kaya isinama niya iyon sa aking mga pinamili. Inilahad niya agad ang card sa cashier habang abala pa akong kunin ang sarili kong pera sa dala kong bag.

“Leave it to me,” ani Alexus.

My eyes widened and laughed a little. Hindi ko na rin mapigilan lalo na’t pinoprocess na iyon ng cashier.

Pagkatapos naming makuha ang pinamili ay binalikan namin ang aming topic tungkol sa ballet.

“Nasa Sofitel ngayon si Miss Jasmine,” aniya nang tingnan ang kanyang phone.

Nakita kong nagtipa siya ng reply sa kanya. I even read my name at mukhang sinabi niyang magkasama kami ngayon.

“Why did you tell her? Nahihiya nga ako kay Miss Jasmine! Hindi na ako sumisipot sa practice ko!” tawa ko.

Nangingiti niyang ipinakita sa akin ang screen.

“She wants to see you.”

My eyes widened when I saw Miss Jasmine’s reply. Gusto niya kaming pumunta roon ni Alexus!

“Oh no . . . No . . . Nahihiya ako, Alexus!” atras ko pa para sa pagtutol.

“Come on! Doon na lang din tayo kumain sa Spiral Buffet. My treat.” Sabay kindat sa akin at hila ng aking pulso.

I groaned and chuckled. Fuck it! Ako na nga na pataygutom sa pagkain, ako pa itong inaakit sa ganoong patibong. How can I even say no? Libre pa. And I love Spiral Buffet especially their cheese room and customize pizza.

We talked about the last performance we had when I was active in ballet while heading our way to Sofitel. Mabuti na lang at may dalang kotse si Alexus kaya sa kanya na lang ako sumabay sa halip na tawagin pa ang aming driver.

Pagdating sa lobby ng hotel ay deretso na kami sa elevator.

“Anong ginagawa ni Miss Jasmine dito?” tanong ko habang tinitingala ang marble ceiling.

Papasok na kami sa elevator. Pinindot ni Alexus ang sixth floor. Humalukipkip ako at tiningnan ang unti-untig pag-akyat ng floor number hanggang huminto sa six.

“Hindi ko rin alam. Baka dumating ang asawa niya?”

Miss Jasmine’s husband is a foreigner. Iyon ang alam namin lalo na’t minsan ay nakukuwento niya.

Bumukas rin ang elevator at bumungad ang carpetted floor. Lumabas kaming dalawa ni Alexus.

“Nasa Room 654 daw si Miss Jasmine,” ani Alexus nang inisa-isa naming tingnan ang bawat numerong nakapaskil sa dinadaanang room.

Noong mahanap ay si Alexus ang kunatok. Ilang segundo lamang ay bumukas agad sa loob at ang nangingiting si Miss Jasmine ang bumungad.

“Cassey!”

“Miss Jasmine,” natatawa kong lapit sa kanya at nakipagbeso beso.

“Nagtatampo talaga ako sa ’yo,” ani Miss Jasmine nang pinapasok na kami nang buo sa loob.

Nakipagbeso beso din si Alexus sa kanya. Ako naman ay inabala saglit ang sariling igala ang tingin. She’s alone. Nasa malaking kama ang mga gamit niya at bukas din ang sliding door patungo sa balkonahe.

“I heard about your family’s business . . .” ngisi ni Miss Jasmine nang nagtungo sa kama at niligpit ang kanyang gamit doon.

I smiled. “Kaya rin po medyo busy ako these summer, Miss Jasmine . . .”

“I know. But hija, you have a great potential as a ballerina! I’m really sad na hindi ka masyadong nakakasipot sa practice.”

I chuckled nervously. Nangingiting tumingin sa akin si Alexus lalo na’t katulad lamang sila ng opinyon ni Miss Jasmine.

Ilang minuto kaming naroon hanggang sa hinayaan niya kaming maunang bumaba sa Spiral para doon na lamang ipagpatuloy ang usapan lalo na’t magsh-shower raw muna siya.

Pagkalabas namin ni Alexus, may kakaliko lamang at natanaw ang paglabas naming dalawa.

I was wearing my smile while Alexus is talking about Miss Jasmine when I accidentally met someone’s familiar eyes.

Ang suot kong ngiti ay unti-unting napawi nang mapagtanto kong sino iyon. I saw how his eyes turned critical. Kung kanina ay seryoso lamang, ngayon ay mapanghusga na agad ang tingin sa akin.

My smile slowly faded. Roche’s expression hardened. Talagang natanga ako ng ilang segundo habang wala sa sariling sumasabay kay Alexus pabalik sa elevator.

“You’re flexible, Cassey. Magaan ka rin kaya mas gusto kong sa ’yo maranasan ang first time ko,” ani Alexus, tinutukoy ang sinasabi ni Miss Jasmine na baka puwede kaming maging magkapares sa ibang performance.

“First time mo rin?” he asked while I’m trying to process Roche’s intense eyes.

Makakasalubong na namin siya. Hindi ko alam kung babatiin ko ba siya, kung papansinin, o magkukunwari na lang na hindi ko siya napansin at namukhaan?

Isa pa, hindi niya in-accept ang follow ko! Hindi rin nagreply sa Instagram. Hindi ko alam kung nakita niya iyon o hindi pero masama ang loob ko roon.

Hindi ko nasagot ang tanong ni Alexus at hinayaan munang malagpasan namin si Roche. I heard how he snorted insultingly, like I did something so disgusting in front of his eyes.

Nakalutang na lang yata ako at wala na sa sarili habang patungo kami sa Spiral ni Alexus para kumain at hintayin si Miss Jasmine doon.

I feel like I did something bad. At sa paraan ng tingin niya, talagang nanghuhusga. Maybe he’s thinking that Alexus is my boyfriend and we did it? Dahil nakita niya kaming kapwa lumabas sa isang room?

Ang judgmental niya naman! Puwede rin namang friends lang na nag-hotel, ah! Siya nga nasa hotel din.

Wait. What is he doing here? See? Siya rin naman! May kakita siguro iyong babae. Look who’s judging me! I’m sure may kakita rin siya.

See? Ganito ang iniisip ko sa kanya porke’t nag-hotel lang kaya sigurado akong ganito rin ang iniisip niya sa amin ni Alexus.

And what the hell? Bakit ba pasulpot sulpot siya sa tuwing may kasama akong lalaki? Ano siya magnet?

I tried to convince myself for a couple of minutes that it has nothing to do with me. Inabala ko ang sarili sa pamimili ng pagkaing dadalhin sa aming table.

Kumuha ako ng fresh salmon belly at inilagay sa hawak kong plate. Ginaya ni Alexus ang ginawa ko. Dumaan kami sa Korean food section kaya huminto ako roon at kumuha rin ng bulgogi at kaunting kimchi.

Pilit kong kinakalimutan sa aking isip ang nakita sa sixth floor ngunit naiwan talaga ang isip ko roon at hindi matanggal tanggal sa aking utak.

Babae talaga ang sadya niya rito. I saw him kissing someone on a bar. Baka nga iba na rin na babae ngayon.

Kumuha ako ng kaunting seafood at kaunti ring chicken adobo. Si Alexus naman ay abala sa thai spicy beef salad habang kumukuha ako ng soup na pinalagyan ko ng kaunting sili.

Noong pansin kong puno na ang aking pagkain ay bumalik kami sa table.

“You don’t have your own salad,” puna ni Alexus. “Let’s share?”

Tumango ako at ngumiti. Inayos niya iyon sa mesa habang ako naman ay abala munang kunan ng picture ang pagkain para ipost sa Instagram story ko.

I tried to forgot what’s bugging on my mind and started eating. Topic pa rin namin ni Alexus ang tungkol sa ballet hanggang sa may kapansin pansing pumasok sa loob.

Alexus stopped from talking and eyed them curiously too. Ang apat na naglalakihang katawan ng mga lalaki ay nakapaligid sa isang lalaki na nasa late 40’s na ata.

“That’s Governor Vasco . . .” bulong ni Alexus.

“Vasco? May kilala akong Vasco na taga Forbes Park,” sabi ko at bumaling sa kanya.

“Probably his wife . . .” si Alexus na ibinalik ang atensiyon sa pagkain.

“Wala ba siyang anak?” tanong ko lalo na’t sa features ni Governor, may itsura siya.

Umiling si Alexus. “Ibinalita noon na nag-ampon sila ng isang babae.”

“For what reason?” kuryoso kong tanong lalo na’t nakikita ko na ang sinabing Governor na umuupo na sa kanyang table.

“His wife can’t bear a child. Iyon ang naririnig ko. Isa pa nga sa rumor tungkol kay Governor Vasco, may tagong anak daw sa ibang babae . . .” iling niya.

Ngumiwi ako. How I hate cheaters. Just because his wife can’t bear a child, magch-cheat na siya?!

“Kadiri naman,” nasira ang aking ekspresyon at muling sinipat ang tingin ang Governor na abala na sa kanyang cellphone habang kasama ang dalawang tauhan at ang dalawa naman ay sumusuyod na para kumuha ng pagkain.

“Pero rumor lang naman ’yon. Walang nakapagpatunay na may anak talaga ito,” si Alexus na sumusubo na.

May sasabihin pa sana ako nang may panibagong pumasok. I saw Roche’s eyes wandered all over the place. Nilapitan siya ng babaeng staff at inihatid sa sarili niyang table.

Our eyes met. Tumigil ang mapaghanap niyang mga mata. He looked at me intently. Lumunok ako at nag-iwas ng tingin. Pang-ilang beses na ’to, Cassandra . . .

12th Haunted

Haunted

Run

Hindi ko alam kung bakit parang mapuputol ang aking hininga habang iniisip na nandito si Roche. Should I approach him and ask him about my follow request on Instagram? Baka kasi hindi niya rin iyon nakita because he’s busy?

I mean what for? Paano kung sinadya niyang huwag i confirm ang request ko at sinadyang dedmahin ang message request ko? Ang kapal? Sino ba siya? At sino rin ba ako sa buhay niya?

Nakita ko ang pagsuyod niya sa kabuuan at kumukuha na ng makakain. Tumikhim ako at pinasadahan ng tingin ang lamesa.

“Parang may kulang,” sabi ko kay Alexus at kinukuha na ang tissue para punasan ang aking bibig.

He looked at me curiously while munching his food slowly.

“I’ll get some salad,” sabi ko.

“I thought share na lang tayo?”

Umiling ako. “Gusto kong itry ’yung ibang salad.”

Umalis ako sa upuan para matapos na ang pagtatanong ni Alexus sa akin. I saw Roche putting some food on his plate.

Kumuha ako ng plate at lumapit sa salad section lalo na’t naroon pa siya. Pumwesto ako sa kanyang gilid at nangingiti siyang tiningnan.

Roche didn’t glimpse at me. Nanatili ang seryoso niyang mukha sa pamimili at hindi man lang nag-abalang lumingon sa akin. Tiningnan ko ang plate niyang may lettuce kaya ginaya ko iyon. He started stepping forward while eyeing the cheese dressing.

“The chef can help you with your salad dressing,” turo ko sa chef na nag-aabang sa dulo.

Roche didn’t glance ngunit ramdam ko na doon siya patungo habang umaabante. I followed him.

“What kind of dressing do you like, sir?” the chef asked while transferring Roche’s salad to a wodden bowl.

“Masarap kapag may olive oil,” I suggested abruptly.

The chef glanced at me and smiled. She nodded and started getting some oils beside her. Ang nakaawang na labi ni Roche ay binasa niya at hindi na lang nagsalita.

Ibinigay ko rin ang aking plate pagkatapos ng kay Roche. Nakita ko siyang lumipat na sa kabilang section. Noong matapos na rin ang aking salad ay sumunod agad ako sa kanya sa seafood area.

“I followed you on Instagram,” sabi ko nang tumigil ako sa kanyang gilid.

“I saw it,” aniya na ikinakurap ko.

Nakita niya?! At hindi niya man lang in-accept ang request ko? He didn’t read my message too. O baka naman nabasa niya rin pero dinedma niya lang din?

“For what reason?” tanong ko.

Umalis si Roche at lumapit sa kabila. I licked my lower lip and followed him. Tumigil siya sa Asian food at kumuha roon ng kaunti lamang.

Nagkunwari akong tumitingin tingin din sa pagkain kahit ang sadya ko lang ay makipag-usap talaga sa kanya.

Hindi siya umimik kaya muli akong sumulyap sa kanya. I wonder if he’s half. He’s almost foreign. Matangkad na nga, guwapo pa.

“I saw you viewed Jason’s story . . .” ngiti ko at muli siyang tiningnan.

His brow arched. Lumapit siya uli sa kabila at talagang ayaw akong kausapin. Sumunod ako sa kanya sa Japanese section. Abala siyang mamili ng dish habang natatangay naman ang tingin ko sa cheese Room na nasa gilid lamang.

Tumingin din si Roche doon. Tiningnan niya ang grupo ng mga boys na pumasok doon at ngayon ko lang napansin na mga guwapo pala. I frowned when I realized what he’s thinking lalo na’t sa iling niya, parang dismayado naman.

It slowly dawned in me. I am well-known for being a social butterfly but the way he looked at me screams judgments. Sa tuwing nakikita niya akong may kasamang ibang lalaki, pakiramdam ko ay may nabubuo siyang panibagong ikadagdag sa naiisip niyang mali sa akin.

Our past encounters are short-lived. Hindi ko alam kung friends ba kami o ano. The only nice memory I had with him was during his past self named Dreyden. Ngayon, sa tuwing nakikita ko siya at nakukuwento siya ng mga kaibigan ko sa akin, mas kilala ito bilang Roche.

I am more attracted to his past self. I don’t know what gotten into his mind to change his look and to appear more bad boy rather than his snob self, but I feel like something happened for him to change that way.

“Look . . .” I started, ready to fire my long ass explanation for his judgments.

“Mali ’yang mga iniisip mo sa akin,” giit ko dahil alam ko na agad ang laman ng isip niya.

“What is it to me then?” malamig niyang sabi at namimili na uli ng panibagong dish.

Nag-amba akong may sasabihin nang tumingin siya sa akin.

“I’m busy courting someone else. What is it to me if you party with other boys? And what is it to me now if you have another boyfriend?”

What . . . B-Boyfriend?!

“Hindi ko boyfriend si Alexus,” giit ko at tiningnan ang table namin.

Alexus seems occupied with his own food but I can sense he’s waiting for me. Umiling si Roche at gusto na namang lumipat sa kabila. Sumunod ako.

“Ibabalik ko ang jersey mo kung ’yon ang gusto mo,” sabi ko ngunit kita ko ang paghinto niya, ang talim ng kanyang tingin nang lingunin ako, at ang iritasyong namumuo sa kanyang mga mata.

“You don’t remember, huh?” May tabang sa kanyang tinig.

Kumurap ako at nag-isip isip pa. I . . . couldn’t remember anything. God. Did we . . . kissed again? When I was drunk? Oh my God! Did we?!

“We kissed? Again?” my eyes narrowed.

Bumuga ng nakakalokong tawa si Roche at naiiling na naglakad palayo. Sumunod agad ako.

“What?” pangungulit ko.

Tumigil siya at biglaang humarap. Mabilis din akong tumigil lalo na’t baka mabunggo ako sa kanyang hawak na platong may pagkain at sa kabilang kamay ay ang kanyang salad.

“This is not just your third time but also your fucking fourth time. Nakakaapat ka na sa akin,” aniya sa makahulugang tinig.

My eyes slowly widened. Sumeryoso siya at tumalikod. Hindi ako gumalaw sa kinatatayuan ko. I don’t want to follow him anymore.

“Don’t bother me again. Unfollow me. I won’t cater your messages,” rinig kong sabi niya bago tuluyang lumayo.

He . . . he purposely ignore my message and request to follow him! He purposely ignore me! Nakita niya! At ayaw niya!

Pakiramdam ko ay naapakan ang ego ko. Sa kahihiyan at galit na rin siguro sa sinabi niya, noong makaupo agad ako sa aming table ni Alexus, mabilis kong in-unfollow at d-in-elete ang message request. I blocked him too!

Hindi na ako lumingon pa sa table ni Roche ngunit talagang hiniling ko na sana mabulunan siya diyan kakakain. Na sana maubusan siya ng tubig kapag sumikip na ang kanyang lalamunan dahil sa bumarang pagkain.

Nakikita ko siya sa peripheral vision ko. He’s eating silently. Naghihintay ako lagi na baka may kasama siya o may hinihintay ngunit walang dumadating.

Sa huli, sama ng loob lamang ang naibaon ko pag-alis sa Spiral buffet. Nagsisi pa ako bakit ko siya nilapitan. Nagsisi pa bakit kinausap.

Oo nga naman. What is it to him if I’m with boys? And what is it to me if he’s not friendly to me? Marami pa naman akong long list of crush! Plus hindi naman siya ganoon ka big deal sa akin. Dapat hindi ko na iyon isipin pa.

“Cassandra concentrate,” the driving instructor said when I’m spacing out during my driving lessons.

Kukuha ako ng driver’s license lalo na’t tinatamad na akong hatid sundo lagi o umaasa pa sa family driver namin. My father promised to me he’ll buy my favorite car I requested as a gift.

Tumikhim ako at hinawakan ng mahigpit ang manibela. I started with a forty speed.

“Make a U-turn,” ang driving instructor ko.

Kinagat ko ang aking labi at dahan-dahang inikot ang manibela.

“Now magpark ka diyan,” turo niya sa bakanteng espasyo sa gilid.

God! I suck at parking! Lalo na kung masikip at may mga kotse sa bawat gilid. I don’t know how to park perfectly. Ito ang frustration ko lagi sa driving lessons ko sa dumaang araw.

Hinila ko ang gear at tiningnan ang side mirror. Ngumiwi ako nang makitang nakagilid pa ang isang gulong kaya in-adjust ko pa.

The driving instructor started scribbling on his notes.

“So far maganda naman ang performance mo pero mas mabuting nasa forty speed ka lang lagi. Nag-iincrease din ang panic mo kapag pakiramdam mo masyado ka nang mabilis at baka madisgrasya ka pa,” aniya habang binibigyan na ako ng grade.

I nodded and smiled. “Thank you, sir . . .”

After my driving lesson ay dumeretso agad ako sa ballet lesson ko. Nangungulit din kasi si Miss Jasmine noong huli kaming magkita kaya sabi ko aattend ako sa ilan kong practice.

“You don’t need to rush. Malay natin after years of practicing mabigyan ka na ng solo role mo. Don’t lose your chance, Cassey. You’re one of my asset when it comes to performance because you’re good!”

Sa dami rin naman kasing nangyayari sa buhay ko, hindi ko na alam kung paano ipagkakasya ang lahat.

“Cassey!” nangingiting si Joanne pagkapasok ko dala ang aking dance bag.

Ibinaba ko iyon at natatawang yumakap pabalik kay Joanne na mabilis akong niyakap.

“Ang tagal mong hindi sumisipot! I missed you!” saka siya humiwalay at halos kumislap ang mga mata nang tingnan ako.

“Nahihiya na rin kasi ako kay Miss Jasmine. Busy ako sa school ko at naging busy na rin sa family business,” paliwanag ko habang tinitingnan ang iba pang kakilala at nginitian.

I started to join them while Miss Jasmine isn’t around. May steps na mahirap sa akin ngunit mayroon namang basic lang katulad pirouette since it was taught to us during our first year lessons.

I saw how Joanna performed a grand jete for her solo and switches to saut de chat on the ending. Namilog ang aking mga mata at napangisi. She’s good!

Nauna akong pumalakpak sa sobrang tuwa. Joanna shouted in excitement and started jumping while she’s nearing to me.

“Wow! Ang galing no’n!” nangingiti kong sabi at nakitalon sa kanya.

“Magaling na talaga si Joanne . . .” one of the ballerinas said while we’re cheering for her.

“Nininerbyos nga ako, Cassey! What if I’ll fail on the last part of our performance! Masisira ko ang buong pinaghirapan natin! Gosh,” she said while fanning herself nervously.

“Kaya mo ’yan. I believe in you!”

“Si Joanne ang pipiliin ni Miss Jasmine for sure para irepresent ang buong team natin sa solo competition sa France!” it was Trixi.

Pinalilibutan namin siya at pinapagaan ang loob lalo na’t siya ang may hawak sa pinakamahirap na parts at nasa dulo pa. I know it’s one of her dreams and I am happy to witness how she grew gracefully as a ballerina.

Sumulpot si Miss Jasmine sa loob ng practice room. Mapaghanap ang kanyang tingin at nang makita ako, napangiti agad nang malaki. I smiled back.

Sa mga sumunod na araw ay paglilipat na ng gamit ang aking ginawa bago magsimula ang pasukan. I requested a condo unit for myself and my parents granted it.

Hindi sila mahirap kumbinsihin sa mga ganoong bagay. Mom likes the idea of being independent on college. Meanwhile Dad, he’s strict pero hindi naman ganoon ka higpit.

“Pakilagay po dito,” turo ko sa family driver namin na pinaghahakot ang mga gamit ko na nakalagay sa iilang box.

Spacious ang loob. Nagtungo ako sa high curtains at binuksan iyon. Tumambad ang malawak na kabuuan ng Makati City. Kitang kita ang malalaking buildings at siguro, kung gabi na, mas maganda iyong tingnan.

Isang rason din kaya gusto ko ng sarili kong place dahil din sa kadahilanang gusto kong may studio ako. Doon ko nilagay lahat ng art materials ko. Ang buong kuwarto ay pinagsabitan ko rin noong mga plates ko noong first year ako at d-in-isplay ang iba ko pang gawa sa cream na pader.

I took a photo of my own studio after placing all my art materials and decorating it aesthetically using three colors such as beige, cream and white. P-in-ost ko ito sa aking Instagram account at nagpasya ring umupo sa kulay beige na stool para magpainting.

Kinuha ko ang mga bagong biling paint brush at iyon ang napagpasyahang gamitin.

“I love your style, Cassandra,” ang prof sa unang pasok ng klase noong magpinta agad kami.

It was our first plate for our first semester. May object sa harap at iyon ang ginagaya ng buong class. Sumusuyod ang professor at nakisilip sa aking gawa gamit ang sarili kong medium na acrylic.

I smiled. “Thanks, Prof . . .”

It was a nice start of the school year. Fresh pa sa aking utak ang summer kaya naging madali ang gumawa ng plate sa akin sa aming subject na Advanced Color Study.

“Wow! Ito ba ’yung magazine na ginawa mo sa isang subject n’yo?” namamanghang tiningnan ni Franca iyon.

Nasa labas kami lalo na’t parehas ang aming break time tuwing TTH kaya sabay kaming lumabas para magtungo sa isang café.

Sinipsip ko ang aking frappe at tumango. Binasa niya ang pinagsusulat ko roon habang abala ako sa pagkain.

“Ang saya siguro lagi ng subjects mo. Puro lang painting . . . drawing . . .” wala sa sarili niyang bigkas.

“That’s not true, Franca! God. Ni hindi ko maisingit ang sex life ko dahil nai-stress ako sa subject ko,” reklamo ko at madramang binitiwan ang tinidor na hawak.

“Bastos ka,” natatawa niyang sabi at itinabi na iyon.

“Excuse me for your innocent mind but I’m sorry to say this, I’m craving for a rough sex to pull me out from this stress,” I whined.

Her eyes widened. Humalakhak ako sa kanyang reaksiyon. Cute!

“Wala kang boyfriend?” tanong niya.

Umiling ako at muling inatupag ang order kong cheese cake.

“Crush lang . . .” I smirked.

“’Yung basketball player sa school natin?”

“Hindi iba na naman. Football player siya.”

Ang singkit niyang mga mata ay nanliit. I chuckled playfully.

“Guwapo ’yon. Half German. Kasali pa sa Makati Football Club at nag-aaral sa International School dito sa Manila. He’s so fine. At ang rahas tingnan. Tindig pa lang parang madudurog na ako,” halos paypayan ko ang sarili ko habang nagkukuwento.

Napailing si Franca at tinikman ang kanyang order. Bigla tuloy akong naging kuryoso sa kanya.

“Wala bang nanliligaw sa ’yo?” tanong ko.

“Meron naman. Kaso natakot kay Dad kaya hindi rin natuloy . . .”

Ngumiwi ako. Thank God my father isn’t as strict compared to his father. Kaso baka dahil din half chinese sila kaya may sinusunod na tradisyon? Gano’n ba ’yon?

“Hindi ba uso sa mga Chinese ang fixed marriage? O ’yung chinese din dapat ang para sa inyo?” tanong ko.

“Hindi naman kami pure Chinese. Half lang din ang lolo ko. Pero fixed marriage din sa kanila.”

“What if kaya pala strict si Tito Dos dahil naka-fixed marriage ka?”

Umiling siya at ngumiti. Kumalma ang aking ekspresyon.

“Sumali ka kaya sa mga competitions? Like GSIS? Malaki daw ang prize kapag first place. Nasa two hundred fifty thousand?” bigla niyang liko ng topic.

“I think it’s not for me. Saka maraming magagaling na sasali diyan for sure. Baka malamon ako ng buo.” I chuckled.

“Huh? Hindi mo pa nga nasusubukan. You should try. Malay natin . . .”

Umiling pa rin ako. Ang dami-dami kong pinagkakaabalahan ngayon. Isa pa, ang ganyang mga kompetisyon ay para lang sa mga talented talaga.

Mas kaya ko pa yatang ipursue ang paglandi kaysa ang pag-aaral. Humagikhik ako sa gabing iyon nang makitang nagfollow back sa akin si David.

Mabilis akong naghanap ng picture na puwedeng i-story. Ginamit ko iyong nakahiga ako at buhaghag nang kaunti ang aking buhok sa aking unan. I put a simple ‘Goodnight’ kahit hindi pa naman matutulog.

Binantayan ko ang mga nagview ng aking story. Kaya noong makitang isa siya roon, halos lumawak ang ngisi sa aking labi. Gotcha!

Nakita ko na nagheart react siya. Double gotcha! Kinagat ko ang pang-ibabang labi at hinintay ang reply niya hanggang sa nagkaroon nga ng bagong notification. Triple gotcha!

David:

U lookin good

Tumili ako at mabilis na napakulob. This is so easy! Ang galing ko talaga sa parteng ito!

I cleared my throat and started typing for a reply.

Ako:

As your gf? Kidding!

David:

Hmm sounds nice :D

Nagseen ako. Siyempre pa hard to get muna. Hinayaan ko iyon ng ilang minuto hanggang sa tumunog na ang aking phone dahil sa video call.

That’s how it started. Oh I should get a boyfriend before my birthday! Regalo ko naman sa sarili ko.

David:

We have an open play at Blue Pitch this Sunday.

Iyon ang bumungad na text ni David sa buwan ng September.

Ako:

What time?

David:

Eight o’clock.

Kaya pagkatapos ng simba, iyon na agad ang naging lakad ko. Dumaan muna ako sa Ayala Malls para bumili ng maiinom. Malapit lang ang Circuit Makati kaya hindi ko masyadong inisip kung matatagalan man ang pag-alis doon.

Eight thirty na noong dumating ako. Bumungad agad ang napakalawak na kulay blue na field kung saan naglalaro na ang lahat. Pumapaibabaw rin ang malakas na tugtog ng The Weekend na The Hill.

Naglakad ako patungong bleachers at kuryosong iginala ang tingin sa harapan. Ito ang ikalawang football field na napuntahan ko lalo na’t ang una ay sa BGC Turf.

Matatangkad ang mga players. Halos magningning ang mga mata ko dahil sa build ng kanilang katawan. Where’s David?

Umupo ako at natutuwang sinabayan nang kaunti ang beat ng sumabog na chorus ng The Hill. I started mouthing it and accidentally found someone’s eyes.

Nabilis na napawi ang aking ngiti at ang pagkanta nang mapagtanto kung kaninong pares iyon ng mga mata.

Roche, the motherfucker, wearing a jersey and his annoyed expression looked at me darkly. Kung kanina ay nakita ko ang gulat, ngayon ay nilamon agad ng iritasyon at ang kaunting pagbagal ng kanyang jogging.

Kitang kita ko kung paano siya umiling at pumakawala ng nakakalokong ngisi.

“Goddamn . . .” halos mabasa ko iyon sa kanyang labi at nagpatuloy sa pagtakbo.

What the? Bakit siya nandito?! And he’s also wearing a jersey uniform that says ‘open play’. Which means . . . he’s also a football player?! Is he kidding me!

Hindi ko alam kung anong gagawin lalo na’t noong magtama ulit ang aming tingin ay talagang nasilip kong muli ang nakakainsulto niyang ngisi sa labi. He’s judging me. He’s expecting I’m here to flirt around.

I should go home! Total hindi ko pa naman nasasabihan si David na nandito ako, ’di ba? Tumayo ako at nagkunwaring abala sa phone habang naglalakad na paalis.

Right. Relax, Cassandra. Leave like it wasn’t a big deal. Malay mo maisip niya rin na namamalikmata lamang siya na nakita niya ako lalo na’t nawala rin agad sa kanyang paningin. Yes! That’s a good idea—

“Cassandra!” ang malakas na tawag ni David ang pumaibabaw na halos gumimbal sa akin.

Run and save your face, Cassey!

13th Haunted

Haunted

Team

I swear to God, kung ano man ang rason kung bakit lagi kaming nagkikita, hindi ko na nagugustuhan!

Hindi ako nakatakbo. Ni hindi na nakaalis. Kalmado akong lumingon kay David na nag-jog na patungo sa akin.

Hindi ko mapuri puri sa aking isip ang kabuuan niya lalo na’t naninimbang ang insultong tingin ni Roche nang makita ako kanina. At ang nakakaloko niyang ngisi, na para bang alam niya agad kung bakit ako nandito, ay nakadikit na rin sa aking isip.

“Where are you going? Nandito ka na pala,” nangingiting si David at hinawakan ang aking siko.

“Uh, akala ko wala ka kaya . . .” I chuckled smoothly.

“I’m sorry. Medyo na-distract lang sa game. Thirty minutes. Give me thirty minutes,” aniya at iginiya ako pabalik sa upuan.

“Ayos lang. I’ll cheer for you. Take your time and enjoy your game,” nangingiti kong sabi.

I should stop doing indecisive decisions. Pumunta ako rito para panoorin ang laro ni David, hindi para mahiya kay Roche.

Bakit ba ako mahihiya sa kanya? Bahala siya kung ano ang iisipin niya sa akin!

Nagsimula ang kanilang game. Hindi ko masyadong gets ang larong football ngunit para lang din naman siyang basketball. Ang aim lang din ay maka-score at ma-shoot sa ring ang bola ngunit sa larong ito, sa pamamagitan ng kanilang pagsipa.

I saw David’s smooth game. Nangingiti kong sinundan ng tjngin ang kanyang kilos at pumapalakpak. But then again, Roche suddenly appeared and kicked the ball roughly. Halos mawala sa balanse si David sa biglaan nitong pagsulpot at marahas na galaw.

Isa sa mga player ang umalalay agad bago pa ito masubsob sa sahig. Tinapik niya ang balikat nito at iritang nilingon si Roche.

“Dahan-dahan, Roche!” sigaw niya.

What’s his problem? Irita kong tiningnan si Roche na patuloy nang tumakbo at walang pakialam sa sinabi noong player.

Maliksi itong gumalaw at marahas ang bawat atake. Isang malakas na sipa ay lumipad agad sa net ang bola at naghiyawan ang mga nanonood. He made a point.

Ang sabi ni David ay friendly game lang naman. Ngunit sa ngisi na suot ni Roche at kaangasang taglay, hindi ko alam kung galit ba itong naglalaro o ano. He doesn’t look friendly at all.

Humalukipkip ako at kakaiba na ang nararamdaman sa kanilang game. Their play was so rough. Nagsisigawan na ang ibang players at sinisita ang isa’t isa.

Anong laro ba ’to, paangasan? Painitan ng ulo? Nakita ko kung paano mabilis na tumalon si Roche at sinipa ang bola pagkatapos matumba ng dalawang player kasama si David na pinagtatangkang sipain iyon ngunit nagkabuhol buhol sa isa’t isa.

Napakapit sa ulo si David at mabilis na tumayo. Pinigilan agad siya ng mga players nang nag-ambang sumugod kay Roche.

He raised his both hands playfully while wearing his mocking smile. Umatras ito habang papasugod na si David.

“Gago Roche! Kita mong natumba sisipa ka! Kamuntik mong matamaan ang ulo ko!” turo ni David.

“Magpasalamat ka at hindi ang ulo mo ang sinipa ko!” maangas na sagot ni Roche at natatawang naglakad paalis.

Oh this frigging troublemaker!

David clenched his jaw and pushed the other players in front of him. Nagpatuloy ang kanilang laro. Lumunok ako lalo na’t kita ko kung paano sumusunod ang tingin ni David kay Roche. At si Roche naman, lagi siyang tinatapunan ng tingin.

Alam kong bali-balitang mainitin ang ulo ni Roche at laging napapaaway. Ngayong nasasaksihan ko iyon, parang nakumpirma ko mismo na talagang basagulero ang isang ’to.

“Kung aatake ka, galingan mo! Hindi ka na nga nakakatira, ang lamya mo pa! Fucking useless!” he shouted back and pointed David again.

David looked so pissed and showed his middle finger to Roche. “Fuck you!”

Tinapik ng isang player ang kanyang balikat habang ang iilan ay si Roche ang sinisita at kinakausap.

Lumulunok na ako habang nanonood. Nagbubulung-bulungan na rin ang mga nanonood lalo na ang grupo ng mga babae sa aking gilid.

“Marahas lagi si Roche sa field kaya minsan pati player sinisipa . . .”

“Friends sila ni Haze ’di ba? ’Yung racer na delikado kalaban lalo na’t nambabangga?”

“Kahit si Crius na basketball player ay nangsisiko lagi sa court at kaibigan niya rin ata. Madumi rin ’yon maglaro.”

“Madalas silang nakikitang magkasama sa mga lub sa Bonifacio. Nagliliparan daw lagi ang mga upuan kapag dumadating silang tatlo.”

“Eh, ano na lang si Riven . . . isa rin ’yon. Masungit pero ang ulo napakainit din.”

Hindi ko natuloy ang pakikinig sa gilid nang makitang binangga ni David si Roche sa dibdib.

“Nakakailan ka na, ah! Ilang beses mo na akong tinatamaan!” ang galit na boses ulit ni David.

Marahas na itinulak ni Roche si David.

“Eh, di umilag ka gago!” si Roche na may kasamang pilyong ngisi ngunit ramdam mo ang galit sa sumisiklab na tinig.

“Pre . . . tama na. Friendly game lang ’to,” isa sa mga nakiawat at tinatapik ang balikat nila.

“Kanina pa kayong dalawa . . .” isa rin sa kanila.

“Halika dito. Magsuntukan tayo! Ang angas mo, ah! Fuck you Roche!” si David na tinulak pa ang iilang nakikiawat.

Mabilis na hinila ni Roche ang jersey ni David at kita ko kung paano niya agad ito sinuntok. My eyes widened. Mabilis akong tumayo at natakpan ang aking bibig.

Hindi lamang ako ang nagulat lalo na’t pati ang mga manonood ay napatili at nagsinghapan din. The boys are starting to get aggressive to stop Roche from lashing out.

“Hilain n’yo si Roche!” ang mga players na isa-isang pinigilan si Roche.

It was so sudden that David didn’t got a chance to punch him back lalo na’t umawat na agad ang kanilang mga kasama. Lima kay Roche, tatlo naman ang pumapagitnang matatangkad, at dalawa sa gilid ni David na inaalalayang hindi ito matumba.

“Huwag kang nanghahamon! Kung gusto mong makipagsuntukan, sumuntok ka agad!” he fired ruthlessly while pointing David.

“’Tang ina mo, Roche! Huwag n’yo kaming awatin at bubugbugin ko ’yan!” Nagpupumilit na lumapit ni David ngunit hindi na pinagbigyan ng mga kasamahan at hinila na palayo.

May iilan na ring hindi kasali sa game ang nakiusyoso sa kanila at nagbabalak tumulong para pahupain ang gulo. I saw how Roche pushed all of their hands who tried to hold him. Iritang irita siya at sobrang angas ng tingin kay David.

May tumayo na player sa kanyang harapan at binulong bulungan siya habang hinahawakan sa balikat. Bumuga ng hininga si Roche at naiiling na tumalikod habang pinapagpagan ang sariling jersey na suot.

I followed his movements. Tumalon siya sa nakaharang na metal barricade at kinuha ang kanyang gym bag na namamahinga sa sahig. Isinabit niya ito sa kaliwang balikat at pinulot din ang isang mineral water. Binuksan niya iyon habang naglalakad na paalis at gumagalaw pa ang panga.

“Roche hindi pa tapos!” isa sa mga player.

Hindi ito sumagot lalo na’t suot na rin ang madilim na ekspresyon. Namaywang si David at galit itong sinundan ng tingin habang dinidilaan ang dumugong labi.

Lumunok ako nang mapagtantong madadaanan niya ang kinauupuan ko. Inubos niya sa isang tungga lamang ang laman ng tubig na dala habang ang natirang kaunti ay binuhos niya sa buhok at pinasadahan iyon ng haplos.

Tumahimik ang lahat nang dumaan na ito sa aming harapan. Isang sulyap ang kanyang ginawa sa akin ngunit irita ring binawi at namulsa sa kanyang jersey shorts.

Umismid agad ako. “Dirty player.”

Tumigil siya sa paghakbang. Kung kanina ay matapang ako at palaban para sabihin iyon, nang masulyapan ko ang paggalaw ng kanyang panga at paglingon sa akin habang nakaangat na ang isang kilay, parang nahubad sa akin ang katapangang suot.

Totoo naman ang sinasabi ko. He’s a dirty player. Dapat may magsabi sa kanya noon.

Hindi na siya nagsalita pa at umalis na. Napunta ang tingin ko sa harap nang makitang magjog na si David patungo sa akin.

Tumayo ako para masalubong siya. Lumapit si David sa akin. He smiled apologetically.

“I’m sorry for that trouble. Yabang kasi ng gagong ’yon. Umpisa pa lang ng game, mainit na ang ulo,” si David nang lumapit sa akin.

Umiling ako lalo na’t nasa kanya naman ang buong simpatya ko at wala kay Roche.

Kinuha ni David ang gym bag at isinabit sa balikat. Bukambibig niya ang kaguluhan habang naglalakad kami patungo sa parking lot kung nasaan ang kanyang kotse.

“Gago talaga. Humanda siya sa akin sa susunod na game,” irita niyang sabi pagkatapos ibato sa back seat ang kanyang gym bag.

Hinila ko ang seat belt sa front seat. Humarap naman si David sa manibela at hinila ang gear.

“You should punch him straight on the face next time para kwits kayo,” ngiti ko.

“I’ll really do that.”

Ngumuso ako. Panay ang galaw ng kanyang panga at mararahas ang kanyang kilos.

“Kaya papalit palit ng sports ang gagong ’yon dahil maraming nakakaangasan. Ngayon, ako pa ang inaangasan ng gago. Sarap bugbugin. Pasalamat siya at nanonood ka talaga kaya hindi ako nakabwelo dahil ayoko namang ma turn off ka,” si David na nagsisimula nang magmaneho.

“Ayos lang ’yon,” sabi ko kahit hindi ko makalkal sa isip kung nagawa niya ba akong lingunin habang nagkakainitan sila ni Roche.

Umiling siya at marahas na binuksan ang dashboard drawer. Medyo nagulat pa ako habang kinukuha niya na roon ang pakete ng kanyang sigarilyo doon.

“Mausok, Dave . . .” hirit ko at nakangisi siyang tiningnan ngunit nagpatuloy siya sa paglalagay ng sigarilyo sa kanyang labi.

“Just open the window,” ani David at kinapa na ang bulsa.

Tumahimik ako at binuksan ang bintana ng kotse. Medyo na turn off ako roon at may naalalang scene.

Dahil yata sa suntok ni Roche ay nasira ang mood ni David lalo na’t hinatid niya na lang ako pauwi sa halip na kumain pa kami. Nadagdagan tuloy ang inis ko sa kanya. Ang nagbura lamang noon ay noong sumapit na ang aking birthday.

“Oh my gosh, Daddy!” halos malaglag ang aking panga nang bumungad sa aking harapan ang kumikinang na Chevrolet Camaro na kulay pula.

“Happy birthday, sweetheart . . .” nakangiting inilahad ni Daddy sa akin ang susi.

I gasped unbelievably. Tumili ako at nagtatalong niyakap si Daddy. Tumawa siya ganoon din si Mommy na tuwang tuwa.

“Don’t drive it recklessly, Cassey. Hindi ka pa ganoon kagaling mag-drive!” si Mommy nang siya naman ang aking niyakap.

“I’ll be very careful I promise! Oh thank you so much! Thank you so much!” halos punuin ko ng halik ang pisngi ni Mommy na ikinahalakhak niya.

I was so happy. Siguro dahil din sa bagong kotse, hindi ko na halos naisip na hindi na pala kami madalas na mag-usap ni David. Hindi ko na siya nirereply-an. Medyo na turn off ako sa nangyari lalo na iyong paninigarilyo niya habang kasama ako.

Medyo nakakalimot din sa mga lalaki lalo na’t abala ako sa sunod-sunod na plates pagpasok ng Disyembre. We need to do our own brand. We’ll create the interiors from its floor to roof. God. The stress!

Imbes na magbakasyon, naubos ang Christmas break ko sa kakapractice sa ballet para sa nalalapit naming performance. Nakalimutan ko ang stress sa school kahit papaano.

“Balita ko kay Ma’am may pipiliin daw siya sa atin pagkatapos ng performance natin at dadalhin niya sa Cebu para magcompete bilang soloist,” si Joanne habang nagpapahinga na kami.

Everyone’s excited of course. Sino bang ayaw sa ganoon lalo na’t ang mga ganoon ay may tsansa nang magcompete internationally.

“What if ikaw ’yon, Joanne. You are so dedicated. Imposibleng ako lalo na’t hindi nga ako laging sumisipot sa practice. I think ikaw ang pipiliin ni Ma’am,” sabi ko habang nagpapahid ng alcohol sa aking kamay.

“Sana nga ’no . . . Pero deserve mo rin naman Cassey. Magaling ka rin naman,” aniya.

Natatawa akong umiling. It’s not for me. My efforts are too shallow compared to her. She deserves it more.

Iyon ang inaabangan naming lahat sa bagong pasok na taong iyon. Sinisingit ko lagi ang practice kahit patong-patong na ang plates na gagawin. Kaya namang itawid.

“Goodluck girls!” si Miss Jasmine sa bagong pasok ng summer na iyon.

Nagtilian kami sa backstage. I’m so nervous ngunit mas nanaig ang excitement sa akin habang iniisip na maraming manonood lalo na’t sa isang malaking theatre iyon gaganapin.

“I’m nervous,” si Joanne na hinarap ko agad.

“Do your best, Joanne. Think about your dreams. Think about our efforts. Huwag kang panghinaan ng loob, okay?” sabi ko habang hinahawakan ang magkabila niyang pisngi.

She nodded repeatedly. Ngumiti siya ng malaki.

“Girls,” tawag ni Miss Jasmine at pinapunta na kami sa stage.

Huminga ako nang malalim. Isa isa kaming lumabas at nagsipwesto agad. Gusto kong igala ang tingin ngunit hindi ko magawa lalo na’t masyado na akong seryoso para gawin pa iyon.

Kahit hindi na igala ang tingin, ramdam ko kung gaano karami ang tao lalo na’t puno ang loob.

Our performance started. Inisip ko ang bawat practice na nangyari. Months din iyon kaya hindi puwedeng magkamali ako bigla.

Okyupado ang isip ko buong performance. I did my parts elegantly and flawlessly. Nagpapalakpakan ang manonood sa bawat perpektong pagkakasayaw namin.

Joanne did her solo perfectly. Halos gusto kong tumili sa pagkamangha dahil mas naging swabe ang kanyang kilos. Nagsitayuan ang mga manood at pinaliguan kami ng palakpak.

“Oh my gosh! Oh my gosh!” tilian naming lahat nang nasa back stage na.

Nakita ko ang aking parents kasama ang dalawa kong pinsan. Tumitili akong tumakbo patungo sa kanila. My father handed the bouquet and smiled proudly at me.

“That was amazing, sweetheart,” si Dad na hinagkan ang gilid ng aking ulo.

“Congrats, Cassey! Nangingilabot ako sa performance n’yo,” si Mommy naman na hinaplos ang aking pisngi.

“Kukunan ko kayo ng picture, Tita Tito,” si Naia na sumesenyas sa amin na magpicture.

Nangingiting tumabi si Chey at nakisilip sa pagkuha ni Naia sa amin ng picture.

“Kami naman po nina Naia, Mommy Daddy,” sabi ko.

“Ako na ang magpipicture,” presenta ni Mommy.

Tumabi sa akin ang dalawa kong pinsan at pinagitnaan ako. Natatawa akong tumingin sa camera habang iniisip na successful ang buo naming performance.

Pagkatapos namin ay lumapit akong muli sa aking mga kasama para kami naman ang magpicture taking. May sarili rin kaming picture ni Joanne habang nagyayakapan kaming dalawa.

“May after party, girls! We should celebrate,” si Miss Jasmine.

“Alexus!” sigaw ko nang sumulpot siya sa party.

Inilahad niya agad sa akin ang bouquet na hawak niya habang hindi nabubura ang ngiti sa kanyang labi.

“Congrats, Cassey,” aniya.

“It’s not my solo performance, Alexus,” natatawa kong asar.

“Kaya nga congrats para sa solo performance natin soon . . .” He smiled meaningfully.

Unti-unting napawi ang aking ngiti at medyo naguluhan sa kanyang sinabi. Kumurap siya at namilog ang mga mata.

“Shit. Hindi pa nasasabi sa ’yo ni Miss Jasmine?”

“Huh? Ang alin?” taka kong tanong at nakita ang paglapit ni Joanne sa amin.

“She’s planning to choose you to compete as a soloist, Cassey. Tayong dalawa. That’s what she said last year, right? Noong inimbitahan niya tayo sa hotel?”

I saw how Joanne’s smile faded. Ang pag-amba niyang lumapit ay hindi natuloy at nagpanggap na umalis. Hindi ko pinahalatang napansin ko siya lalo na’t gulat ako.

“Oh, Alexus!” biglang tawag ni Miss Jasmine at nangingiting lumapit sa amin.

Nagbatian sila saglit at nag-usap habang lutang ako at pangiti ngiti na lang. Bumaling si Miss Jasmine sa akin at makahulugan agad ang kanyang ngiti.

“We’ll talk later, Cassey. Don’t drink too much, okay . . .”

I smiled and nodded. Noong nagkatinginan silang dalawa ni Alexus ay nagngitian silang muli at nag-usap.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. I don’t deserve the spot to be honest. Kung sa efforts at performance lang, halata naman kung sino dapat ang mas mapili.

Nagpasya akong magcomfort room saglit ngunit hindi natuloy ang pagpasok nang may narinig akong hikbi.

“Sinabi ko naman sa ’yo na tama ’yung sabi-sabi, eh. Matagal nang napagdesisyonan ni Miss Jasmine na si Cassey ang kunin bilang soloist niya lalo na’t Fortalejo. You know their business right now. It’s growing. Hindi mahihirapan na pondohan ang performance ni Cassey kung sakaling magcompete sa iba’t ibang lugar,” it’s Joleah.

Ang mga hikbi ay pamilyar sa akin.

“May nakakita sa kanila sa Sofitel Hotel na kasama si Miss Jasmine, Joanna. Kaya kahit hindi madalas ang pagsipot ni Cassey sa mga practice, kahit hindi ganoon ka dedicated, hindi mabitiw-bitiwan ni Miss Jasmine dahil malaki ang nakukuha niyang donation sa Daddy nito. Kung rumor ’yon, bakit hindi ka magawang piliin ni Miss Jasmine ngayon kahit kapansin pansin naman na mas deserve mo?”

“Baka may nakitang potensyal si M-Miss Jasmine kay Cassey, Joleah . . . Hindi natin alam. Baka mas fit kay Cassey ’yung posisyon at baka—”

“Pinagtatanggol mo lang kasi magkaibigan kayo. Pero pangarap mo ito. Pangarap natin. At ang unfair lang na pinapaboran si Cassey ni Miss Jasmine dahil lang Fortalejo ito. Dahil malaki ang ambag ng pamilya niya. How about our efforts? How about our dedications?”

My shoulder loosened. Bumalik ako sa party at saktong nakasalubong si Miss Jasmine.

“Oh you’re here! Let’s talk for a while, Cassey!” nangingiting hinawakan ni Miss Jasmine ang aking pulso.

“What is it, Miss Jasmine? Tungkol ba ’to sa solo performance?”

“Yes! Oh . . . did Alexus gave you an idea? Excited din kasi ’yon!” halakhak ni Miss Jasmine habang iginigiya niya ako paalis sa party.

Kita ko kung paano nagtinginan ang iilan kong kasamahan sa amin. Ramdam ko rin kung paano sila nagsikuhan at kung paano nadismaya ang tingin ng iba at tila inaasahan na ng lahat kung anong mangyayari.

I don’t like it. Oo at uhaw ako sa atensiyon, oo at pangarap ko na magkaroon ng solo performance at makapag-travel internationally sa pamamagitan ng talento ko sa ballet ngunit hindi ko kayang gawing hagdan ang mga taong naging kasama kong buohin ang pangarap namin.

“Miss Jasmine, kung tungkol po ito sa pamimili n’yo ng soloist, karapatan po ng iba na marinig ang desisyon n’yo. Hindi lamang ako,” bawi ko sa aking kamay na ikinatigil niya.

“Cassey, I’ll tell them after telling you the good news!” she said while laughing a little.

Umiling ako. “Mas mabuti po na sabihin n’yo sa aming lahat para marinig din po natin ang opinyon ng mga kasama ko.”

Her smile faded.

“This is a private talk, Cassey . . .” she tried to explain carefully.

“But we’re a team, Miss Jasmine. Kasama kaming nagperform. Kasama kaming nagpapractice. Kasama kaming humarap sa maraming tao. Kaya kung nakapagdesisyon na po kayo, dapat kasama din namin iyong marinig. That’s part of our teamwork you taught to us, Miss Jasmine. To support each other. To trust each other.”

Kung kanina ay nakakangiti pa, ngayon ay kita ko ang unti-unting pagseryoso ni Miss Jasmine.

“I’ll gather them so you can face us as a team, ma’am . . .” paalam ko bago umalis sa kanyang harapan.

14th Haunted

Haunted

Ghost

I gathered everyone in front of Miss Jasmine. Sa kanilang mga ekspresyon, sa pilit na kinukubling namumugtong mga mata ni Joanne, pakiramdam ko, alam na agad nila lahat ang desisyon.

“Miss Jasmine,” sabi ko pagkatapos hinaan ang tugtog para magkarinigan kami.

Dim pa rin ang loob. Si Alexus ay nasa gilid lamang at nanonood. The party is exclusive for us. Kaya wala kaming audience bukod sa amin.

Tumikhim si Miss Jasmine at sumimsim sa kanyang hawak na champagne flute.

“I know all of you worked hard for this. Masaya ako sa performance dahil nakita ko kung paano kayo nag-improve. Each one of you is talented. Kaya kung ano man ang desisyon ko, alam kong maiintindihan n’yo iyon at susuportahan ang co-ballerina n’yo para sa solo performance sa Cebu.”

Nagtinginan ang lahat. Si Joanne na nasa aking gilid ay nilingon ko. She glanced back. I smiled at her. She smiled back genuinely. Inabot ko ang kanyang kamay at hinawakan iyon. I squeezed it to calm her.

“So . . . I decided to pick . . .” huminga si Miss Jasmine at iginala ang tingin sa amin.

“Cassandra,” deretso niyang bigkas sa aking pangalan.

Everyone didn’t react. Nagtinginan silang lahat sa akin. May ibang ngumingiti ng pilit ngunit alam ko iisa silang lahat ng iniisip.

“Cassey!” ang tinig ni Joanne ang pumaibabaw at mabilis akong hinarap. “You made it! Congrats!” natatawa niyang sabi kahit na kumikislap ang luha sa kanyang mga mata.

She started hugging me. Nilingon ko ang iilang ka grupo namin. They smiled and slowly joined Joanne to congratulate me too.

“Thank you . . .” nangingiti kong sabi nang humiwalay si Joanne saka tiningnan si Miss Jasmine.

“Natutuwa ako na ako ang naisipan niyong piliin para magcompete, Miss Jasmine. Ngunit hindi ko po matatanggap.”

Ramdam ko ang singhapan ng aking mga kagrupo. Si Miss Jasmine ay naninimbang pa ang tingin sa akin.

“I don’t deserve the spot. I’m lazy sometimes. Hindi ako sumisipot sa practice. Oo at siguro magaling ako, ngunit hindi po ako ganoon ka dedicated. Hindi ko priority ang ballet. Sumasali lang ako minsan dahil nami-miss ko ang mga kaibigan ko. Sila Joanne . . .” ngiti ko at tiningnan sila isa-isa.

“But Cassey, you are good. May potensyal ka, hija . . . right, girls?”

Si Joanne ang tumango ngunit ang ilan ay nanatiling walang imik. I sighed.

“Ma’am. Can you let us speak our minds. I have a lot of things to say and I know they have their own opinion too. Puwede bang magdesisyon ka kapag narinig mo na ang opinyon namin isa-isa?”

“Sure. Go ahead. I’ll listen,” si Miss Jasmine na pinasadahan kami ng tingin.

Tiningnan ko sila. They’re all looking away. May iilan na ayaw nang magsalita, natatakot sa maaaring mangyari kung isinaboses nila ang opinyon.

I smiled. “So . . . as a team, sino ang deserving sa spot? I think it’s Joanne. Right guys?”

Kita ko ang pagliwanag ng kanilang mga mukha at isa-isang nagsitango. Umiling agad si Joanne at pinigilan ako.

“Cassey . . .” hawak niya sa aking pulso.

“Malinis magperform si Joanne. Siya rin ang unang nakabisado ng mahihirap na steps,” isa sa mga kasamahan namin na tinanguan ko agad.

“Right! During our first year lesson, si Joanne pa ang isa-isang nagg-guide sa atin dahil ang hirap noong ibang steps. Oh I remember how she didn’t stop teaching me na kahit free time ko, nagte-text pa to practice!” I chuckled.

Isa isang nagbigay ng opinyon ang lahat at umiingay na bilang pagsang-ayon. Ramdam ko kung paano sang-ayon ang lahat na mas deserving si Joanne. Mas maingay ang kanilang pagtanggap. Mas suportado.

“My decision is final po, Miss Jasmine. Puwede bang magdesisyon kayo ulit?”

Miss Jasmine signed and smiled at me.

“Are you sure you don’t want to compete as a soloist?”

Tumango ako nang walang pag-aalinlangan. Miss Jasmine nodded slowly.

“Very well then, I’ll pick Joanne instead.”

All of the girls started shouting and jumping with so much excitement. Namilog ang mga mata ni Joanne at natakpan ang mukha. Natatawa namin siyang pinagkaguluhan at niyakap.

“This is your dream, Joanne! Congrats!” nangungunang sabi ko.

“We’re so proud of you!” iilan din sa aming kasamahan.

“Thank you, guys!” si Joanne na mangiyak ngiyak pa.

Nilingon ko si Miss Jasmine na nakangiting tumitingin sa amin.

“I think we need to include Miss Jasmine too!” sigaw ko at lumapit din sa kanya.

Nagsitanguan ang lahat at nakidumog na rin kay Miss Jasmine na umiling-iling pa at ayaw magpayakap. Pinangunahan ko ang pagyakap sa kanya at sumunod din ang iba. Natatawa ko siyang tiningnan habang nasa gitna na siya naming lahat.

“God, girls! Calm down!” tawa ni Miss Jasmine.

Gumaan ang pakiramdam ko at mas na-excite para kay Joanne. Pagkatapos ng kumpulan ay natatawa agad akong hinila ni Alexus.

“Wow . . . the heroine of her friends . . .” aniya.

Mabilis ko siyang tinuro. “Ingatan mo ang kaibigan ko sa practice n’yo, Alexus! Be gentle to her! Alagaan mo siya roon!”

“Whoa . . .” mabilis niyang inangat ang dalawa niyang kamay. “I think you’re drunk, Cassey. Don’t be so aggressive on me.”

“I’m serious!” sapak ko sa kanyang dibdib.

Humalakhak si Alexus at natatawang tumango. Gusto ko pa sana siyang pagsabihan ngunit bigla na lang may yumakap sa akin.

“Cassey!” si Joanne na mabilis isinubsob ang mukha sa aking leeg.

Hinarap ko siya nang buo at natatawang sinilip ang kanyang mukhang ibinabaon niya sa akin habang humihigpit ang kanyang yakap.

“Hindi ko alam kung paano ka pasasalamatan. That’s your dream too!” hikbi niya.

“What? Marami akong pangarap, Joanne! Isa rin sa pangarap ko ang makita kang magcompete internationally!”

“That’s unfair! Bakit ka ganyan! Pinapaiyak mo naman ako!”

Tumawa ako at hinaplos ang kanyang likod.

“Makakasama mo si Alexus. He’s my friend. Kapag may ginawa siya sa ’yo, magsumbong ka sa akin ha!” banta ko at sinamaan pa ng tingin si Alexus.

Umirap ito ngunit suot suot ang ngiti. Niyakap ko pabalik si Joanne at kapwa na kami nagtawanan sa gabing iyon.

It’s not my time yet. I know. Dahil ramdam ko na hindi iyon para sa akin. Ramdam ko na hindi ko iyon deserve. Alam ko, mas deserve iyon ni Joanne.

Noong pauwi na at maalala ang tili ng aking mga kasamahan pagkatapos inanunsyo ni Ma’am na si Joanne ang napili, medyo nalungkot ako.

Ang sarap siguro kung may ganoong suporta akong nakuha noong nagdesisyon si Miss Jasmine na ako ang kukunin? But oh well, it was obvious that Joanne deserves the spot more! Don’t be so dramatic, Cassey! You stood up for your friend and now you’re slightly sad with their reaction?

My phone beeped. Napawi ang aking lungkot nang makita ang text ni Joanne.

Joanne:

I love you so much. When the right time comes, I want to be part of your achievements, too, Cassey! I wanna support you like how you supported me! Please let me experience that too.

Ako:

Soon, Joanne. Magkakasama tayo internationally. I promise I’ll get there. I love you too!

Goodness, Cassey! Anong talent naman ang maghahatid sa ’yo roon! Isinuko mo na ang opportunity mo sa ballet! Ano ’yon, biglang may himalang mangyayari at mapupunta ako roon?

Wait. Modeling! Right! Iyon ang naiisip kong ibang paraan para makilala at makapasok sa mundo ng showbiz kahit hindi nag-aartista.

“Contact the Calvin Klein, Daddy! Tell them if they’re interested to recruit us! Hindi ba’t nagmomodelo kayo roon nila Tito Vincent! I’m willing to do some workshop! I’m willing to do their photoshoots—”

“Alright, alright calm down . . .” natatawang si Dad at sinenyasan akong tumahimik.

Umupo ako nang maayos sa swivel chair at pinakawalan ang kanyang braso. Sumugod ako sa opisina niya para lang pilitin siya sa gusto ko.

“I’ll try to reach out to them, okay?”

“Yes! Oh thank you!” muli akong napatayo at niyakap siya nang mahigpit.

I should start working out! Dapat magjogging na ako. Right! I need to be physically fit!

Total summer naman at hindi ko kailangang manatili sa condo, umuwi ako sa mismong bahay namin sa Forbes Park. Maganda roon magjogging lalo na’t wala masyadong kotse kaysa sa highway.

I started jogging early in the morning. Iyon agad ang inatupag ko. Hindi naman talaga ako conscious sa katawan lalo na’t nagbaballet din naman ako. Ngunit ngayong wala nang masyadong practice, dapat ay mag-exercise na rin ako.

I am not yet sure kung kailan mapapansin ang request ni Dad ngunit ayokong mawalan ng pag-asa. Calvin Klein is a big company! The Fortalejos are part of it during their younger days. My father is one of their retired model with my other Uncles.

Nadaanan ko ang bahay ng mga Vasco. Kapansin pansin iyon lalo na’t isa ito sa pinakamalaking bahay sa Forbes Park. I curiously look at their garden.

Ilang sandali lamang ay may kakagising lamang at nagdilig. Magulo ang buhok nito at seryosong itinapat ang hose sa bawat bulaklak na naroon.

My eyes slowly widened when I realized who it was. Halos mabuwal pa ako sa biglaang pagkakatigil.

It’s fucking Roche! Si Roche! Nagdidilig! Sa mansyon ng mga Vasco!

Wait. What is he doing there? Ang alam ko, isang anak lang ang meron ang mga Vasco? At babae hindi ba? Which means . . . he’s uh . . . their gardener?

What? He’s a gardener?!

That’s possible, Cassandra! Ano namang gagawin niya sa bahay nila? But how about those luxurious sports he attended? Kung gardener siya, ganoon ba ka laki ang kanyang sweldo para ma afford ’yung mga luho niya?

Hindi ko namalayang huminto na pala ako. At mas lalo pang nakumpirma na siya iyon nang magkatinginan kami.

Kita ko kung paano siya natigilan at nagulat. Irita niyang binawi ang tingin at naglakad sa ibang direksiyon para diligan ang ibang halaman.

Kung may napansin man ako, wala na ang hiwa sa kanyang kilay. Iba na rin ang kanyang buhok. He looked like Dreyden now!

Whoa . . . the snob is back! Where’s his bad boy look? Bakit hindi niya na m-in-ntain?

Nagpasya akong lumapit doon. Makikita lamang siya sa labas lalo na’t ang kalahati ng gate ay gawa sa fence kaya nasisilip siya sa loob.

“This is where you lived? Taga Forbes Park ka pala?” I asked curiously.

Hindi siya sumagot at nagpatuloy sa pagdidilig. Inisip ko agad ang huli naming interaction. It was last year. Aminado akong medyo pangit iyon lalo na’t nakay David ang buo kong simpatya ngunit habang iniisip ang ugali ni Dave, napagtanto ko na dapat ay wala ni isa sa kanila ang simpatya ko lalo na’t may anger issues din naman pala si David. Nakaka turn off nga ’yon.

Sinilip ko ang loob. Mukhang walang tao. Masyadong tahimik ang buong bahay. O baka naman nasa loob?

Muli kong tiningnan si Roche. Hindi siya bumaling sa akin at nagpatuloy sa kakadilig. Humawak ako sa magkabilang fence at sumilip lalo.

“Sinong kasama mo?”

I saw how he looked at me with so much irritation. Sumabay sa kanyang galaw ang hawak na hose kaya tumalsik sa aking mukha ang tubig sanhi para mapaatras ako.

He noticed my sudden action.

“Binasa mo ako!” singhal ko agad at iritang pinunasan ang aking mukha.

Kita ko ang medyo concern niyang tingin at sinuri pa ang parteng natamaan. Nang mapagtantong maliit lang naman ay umismid siya at pinatay na ang hose.

Sinundan ko pa ito ng tingin habang pumapasok na uli sa bahay. Ilang segundo akong naghintay ngunit hindi na siya lumabas pa kaya muli na lamang akong nagjogging.

Gulat pa ako sa nalaman. Hindi pa napoproseso sa isip ko kung si Roche ba iyon kaya kinabukasan, muli akong nagjogging para kumpirmahin.

Kung kahapon ay naka-T-shirt siya, ngayon ay topless itong nagdidilig. Tumigil akong muli sa pagjo-jogging at nahuli niya pang nakatingin ako sa kanyang tiyan.

Umirap ako at naisip ang pagsusuplado niya kahapon kaya nagpatuloy ako sa pagjojogging at kunwari ay hindi na lumingon.

Si Roche lang ’yan. He’s not important! Kaya kinabukasan, doon ulit ako dumaan at nakita ulit itong nagdidilig na naman.

Paulit ulit na lang ang ginagawa niya ah? Baka naman talaga hardinero siya? I stopped in front of their house and started stretching. Ayoko namang mapagbintangan na tinitingnan ko siya lagi.

Nakita ko ang lumabas na kotse. Si Roche ang nagbubukas ng gate. Nagtago pa ako sa halamanan nang makitang bumaba ang bintana.

“Ikaw na ang bahala sa bahay, Dreyden,” si Mrs. Vasco.

Noong sumulyap akong muli ay isinasara na ni Roche ang gate. Baka naman relatives? But I didn’t heard about him as part of the Vasco’s clan. Matunog ang pamilya nila sa media. Kaya kung may koneksyon siya sa mga Vasco, hindi ba’t makikilala agad siya ng mga nasa paligid sa kanya?

But no. Ni isa, wala pa akong nakakarinig na may nagsasabing related siya sa mga Vasco. His name is well-known for being a playboy and for being part of those circles of different troublemakers. Bigdeal siya kasi guwapo at basagulero. ’Yun lang.

He’s probably a gardener?

Naging sunod-sunod ang pagjojogging ko. Hindi na para magwork-out sa plano kong magmodelo sa Calvin Klein, kundi para makitaismis sa buhay ni Roche sa malaking bahay ng mga Vasco.

Muli akong nagpasyang lumapit nang makitang nagdidilig ulit siya sa umagang iyon. The sunrise kissed his almost foreign features early in the morning. Inayos niya lang nang kaunti ang buhaghag na buhok at mas lalo nang nadepina ang pagiging seryoso at maangas niyang tingnan.

“Gardener ka ng mga Vasco?” tanong ko nang hindi na mapigilan ang pagiging kuryoso.

“Why don’t you mind your own business and leave,” aniya habang hindi ako tinitingnan.

Humalukipkip ako sa kinatatayuan ko. Tiningnan ko siya nang maigi. I smiled when I noticed he’s the old Dreyden I know.

“Hindi ka na mukhang bad boy, ah? Nasaan na ’yung hiwa mo sa kilay? Hindi ka na rin naka-under cut. Pasok ka na uli sa list of crushes ko,” natatawa kong biro.

Hindi siya umimik ngunit tumalikod at doon nagdilig sa harap. Hinagod ko ang tingin ang kanyang kabuuan. Ang hiwa sa likod ay kapansin pansin pababa at halos mapangisi ako sa hugis ng kanyang puwitan dahil sa suot niyang sweatpants.

“Crush na uli kita. Bati na tayo,” hirit ko.

I saw how he glanced at me darkly. Itinapat niya ang hose sa aking harapan kaya mabilis akong umatras. I glared at him playfully.

“Ipinagtanggol pa naman kita kay David!” turo ko.

Pinatay niya ang hose at nag-angat ng kilay.

“Really? And what did you say?” ramdam ko ang pang-uuyam sa kanyang boses.

Tumikhim ako at confident siyang tiningnan.

“I told him hindi ka niya kaya because you’re physically fit and you’re . . . uh . . .” I looked at his stomach.

Namaywang si Roche. “Hindi ka talaga nagbabago. Akala mo siguro mauuto mo ako?” at muling nagtangkang buksan ang hose kaya mabilis akong umatras palayo.

“It’s true! Kahit pa tanungin mo si David! Ngunit hindi mo naman ’yon magagawa kasi magkaaway kayo kaya no choice ka kundi paniwalaan ako!”

Pairap siyang napangisi. I smirked too.

“Sige na. Bati na tayo.”

“What is it this time? Gagawin mo akong tropeyo para ipagmayabang kay David na ipinagpalit mo siya sa mas magaling sa kanya sa football, huh? Ganoon ba?” he arched his brow.

My eyes widened. I am guilty because it’s true! May posibilidad na gawin ko iyon ngunit wala akong time para kay David, ’no?!

“May girlfriend na kaya siya. Last month,” pangungumpirma ko.

“Ah . . . so you want me as your boyfriend now? To hurt his ego?”

“Hindi rin! Grabe ka sa akin!” nag-amba akong lumapit ngunit nag-amba na naman siyang itapat ang hose sa aking harapan.

Natatawa akong umatras. “Bakit ka nagagalit sa akin? Kayo ang nag-away ni David kaya labas ako! I’m innocent!” madrama kong paliwanag.

He snorted and shook his head. Kita ko ulit ang daplis ng mayabang na ngisi sa kanyang labi na puno ng insulto.

“Kampi nga ako sa ’yo—”

“Dirty player? Really? Sa dami mong kasalanan sa akin, nakalista ’yon lahat,” putol niya at humalukipkip.

Natutop ang aking bibig at namilog ang mga mata nang maalala ang bintang ko sa kanya. Shit. Paano ko ’yon lulusutan?

Napailing siya at binitiwan na ang hose. Mabilis akong lumapit sa may gate at sinilip ang pagpasok niya sa bahay. I frowned.

Fine! We’re not friends! Kung ayaw niyang makipagbati, e, di hindi! Sungit, ah! Akala mo talaga masarap itong si Roche! Well, he’s hot. Sa tindig pa lang nakakakilabot na. Kaso masungit! Pangit ang ugali!

I started jogging. Hindi ko na siya papansinin next time. Dadaanan ko na lang siya. Hindi ko na siya lalapitan. Hindi ko na kakausapin. At sisiguraduhin ko na hindi niya na maiisip na may pakialam ako sa kanya.

Tuwing hapon na ako nagpapasyang magjogging sa halip na sa umaga para hindi siya nakikitang nagdidilig ng halaman. Para rin hindi niya ako makita. Niyayaya ko minsan si Naia lalo na’t ang isang ’yon, sa sobrang pagmumukmok sa kuwarto, hindi na yata nasisinagan ng araw.

Tumitigil kami lagi sa tapat ng bahay ng mga Vasco lalo na’t doon ko lagi gustong magstretching at siyempre para maging espiya rin sa buhay ni Roche. Feeling ko talaga hardinero ’yon ng mga Vasco.

Gusto ko sanang tanungin si Naia tungkol sa mga Vasco at baka may alam siya ngunit napagtanto kong isa rin ’to. Kahit nga kaklase nakakalimutan kaya ano pa iyong kapitbahay naming malayo?

“Vasco?” takang tanong ni Mommy nang siya ang tanungin ko.

Tumango ako habang kinakagatan ang gawa niyang sandwich. Nakaupo ako sa counter habang nasa loob siya at abalang maghanda ng snacks para sa akin.

“As far as I know wala silang anak na lalaki. Babae lang at ampon pa ’yon. Nasa news ’yon noon,” ani Mommy.

Which means Alexus is right.

“May lalaking guwapo roon, Mommy. Guwapo. Laging nagdidilig. Feeling ko hardinero lang nila.”

Umangat agad ang kanyang kilay at ngumisi.

“Your new crush?”

“Do you remember that boy I told you years ago? ’Yung sabi ko na may kamukha at nakita ko sa club?”

“Hmm. Parang naaalala ko nga na may ganyan kang kuwento. Hindi ko lang matandaan lalo na’t ang dami mong kuwentong lalaki, Cass . . .”

I chuckled.

“But what about him?”

“That’s him.”

“Oh . . . which means hardinero ang crush mo noon? Bumalik siya? Nagparamdam na. Did he ghost you?”

Umiling agad ako. Hindi naman. I was just sixteen when I first met Dreyden. Lagi kaming nagkikita ngunit wala naman akong maalalang pinaasa niya ako. At sino naman siya para paasahin ako?

“O baka ikaw ang nang ghost sa kanya, huh?” bintang ni Mommy na mabilis kong ikinailing.

“I don’t like him that much, Mommy! At hindi naman ’yon pumorma.”

15th Haunted

Haunted

Girlfriend

Palaisipan sa akin ang naging usapan namin ni Mommy. I never cried for a man. Hindi ko rin alam kung na in love na ba ako. All of those feelings are shallow and short-lived.

Most of my experience in boys aren’t the serious type of relationship. Kung may seryoso man, siguro si Hunter? Naging kami.

But being heart broken to the extent that I need to cry my eyes out is never my cup of tea. Lalaki, iiyakan?! Sayang ang skin care ko kung iiyak lang pala ako.

My list of crushes are just my past time, for a distraction. Ang mga lalaki sa aking buhay ay para lamang makatakas ako sa stress sa school. Kaya kung pati sa lalaki ay mai-stress lang din pala ako at sakit sa ulo, then why would I even pursue that feeling?! I’d drop him on the spot. I don’t want those kind of headaches!

Unless it’s my cousin’s relationships. I crouched a bit and arch my brow while looking at the man in front of me intently.

“Bakit panay ang titig mo sa kasama ko?” prangka kong tanong lalo na’t hindi nakaligtas sa akin ang bawat sulyap niya kay Naia.

Guwapo siya ngunit masyadong bad boy. Pero guwapo pa rin!

He didn’t answer and look at the screen of his phone. Noong may mabasa roon ay tumayo na siya. I glared at his back.

Yes Naia is pretty but I don’t like the way he stares at her! Malay natin minamanyak niya na sa isip niya.

Hindi ako handa kung si Naia ang magboboyfriend. Gusto ko naman siyang sumaya talaga lalo na’t ang tahimik ng kanyang buhay at ako lang ang nanggugulo sa kanya ngunit ayokong mapunta siya sa kung sino sino lang. Tapos sasaktan lang siya?

Naging palaisipan pa iyon sa akin. Ni hindi man lang nagkuwento si Naia!

Kinuha ko ang aking inumin at nilagok ng buo. Ngumiwi ako saglit dahil sa hapding dumaan sa aking lalamunan.

“Look! Almira posted a picture of her and her boyfriend!” pakita bigla ni Louisse sa akin habang nasa isang house party na naman kami sa Linggong iyon.

Nakisilip ako. She’s kissing his cheek while the familiar guy was sticking his tongue out. They both looked happy.

“They look good together!” ngiti ko at nakita ang sumunod na story kaya humalakhak ako. “Ang pangit tingnan!”

It was Jason and his butt while he’s planking.

“Mukhang puwit!” dagdag ko pa at nagkagulo kaming dalawa ni Louisse sa picture.

Dumaplis sa aking tingin ang isa sa mga kaibigan ni Almira. Hindi ko iyon pinagbigyan ng atensiyon at sinaway si Louisse lalo na’t nagtatawanan kaming dalawa sa picture ni Jason.

“Mukha talagang puwit! Proud pang p-in-ost sa social media!”

Hindi yata kami maka-move on ni Louisse sa picture na talagang bukambibig ko buong gabi. Kasabay pa noon ang sunod-sunod kong shot.

“Bottom’s up, Cassey!” my girl friends shouted.

Natatawa ko iyong inubos. The blinding lights inside the club made me dizzy for a while. Hindi ko na nabilang kung pang-ilang shot na ’yon.

Hinila ako nila sa dance floor at doon kami sunod na nagwala. I slowly unbuttoned my top while we’re dancing clumsily.

“What the!” natatawang si Vanessa.

“I feel so hot!” lapit ko sa kanyang mukha at natatawa iyong sinabi habang inaalis ang top ko.

“Come on! Take this off!” hamon ko sa iba kong mga babaeng kaibigan na natatawang umiling at sumigaw.

Masyadong malakas ang tugtog. Tumapat pa sa akin ang neon light. The boys started cheering. Humalakhak ako at natatawang sumayaw habang hinihila ako ng iba kong kaibigan paalis sa dance floor.

My head was spinning. Halos murahin ko sa aking isip ang bacardi lalo na’t pakiramdam ko ay nag-aagaw na ang buhay at huwisyo sa akin.

I think I’m gonna pass out! I think I’m gonna wake up inside the hospital bed! I think I’m so drunk!

“Hey Miss?”

“Si Cassey ’yan, ah? Mukhang lasing na lasing . . .”

“Cassey? ’Yung Fortalejo. Shit. Oo nga!”

I tried to open my squinted eyes. May nararamdaman akong humahawak sa baywang ko. Wait. Where’s my friends?

Bumangon ako sa sofa at itinulak ang kamay ng kung sino. Mukhang nasa club pa rin ako. Where are they?!

“Isama na lang kaya natin ’to?”

I couldn’t hear some of their whispers. Hinaplos ko ang ulo at talagang umiikot ang paningin ko.

Muli akong dumilat at nakitang may lumalapit na. Naririnig ko ang boses at mukhang babae. Ilang sandali lang ay unti-unting umalis ang mga lalaki.

She tilted her head and looked at me curiously.

“Lasing na lasing ka, miss . . .”

I narrowed my eyes to look at her properly. Nakayuko siya para makalebel ako sa sofa. Tumingin siya sa aking dibdib at umangat ang kanyang kilay.

Sa bawat dilat ko ay paiba-ibang eksena na ang nakikita ko. Tinutulungan niya na akong bumangon. Noong dumilat muli, nakita ko siyang kagat kagat ang kanyang tali at hinahaplos ang bawat hibla ng buhok pataas.

I couldn’t recall her. I couldn’t remember her. Baka naman kilala niya ako at nakalimutan ko lang ito?

Kaya noong magising kinabukasan sa isang kama at hindi pamilyar na kuwarto sa akin, talagang nag-panic ako.

Kabisado ko ang mga condo ng friends ko. And the place looked cheap! I mean . . . it’s small! It’s not a condo unit!

Oh my gosh . . . Am I being kidnapped?!

Mabilis kong tiningnan ang sarili. Nakaputing damit ako. Inamoy ko iyon at pamilyar sa akin ang amoy. It’s Baccarat Rouge 540 just like one of my signature scent during summer!

Kumalma ako. Mamahaling perfume ang amoy. Ngunit nang mapagtantong dinamitan ako, ibig sabihin hinubaran ako?

Oh my gosh . . . oh my gosh! My virginity! Kanino ko isinuko?! Kinapa ko agad ang aking gitna. I’m not sore. Lalaki ba ang nakatira rito?!

Iginala ko ang tingin hanggang sa bumukas ang pinto sa CR. Lumabas ang babaeng naka-underwear at black T-shirt lamang. Mukhang kakagising niya lang din lalo na’t buhaghag pa ang kanyang buhok na inayos niya. I noticed the soft waves of her hair and her almost foreign features.

Medyo kumalma ako nang mapagtantong babae pala ang kasama ko. Ngunit pamilyar siya nang tumingin sa akin. Her eyes . . . those sensual siren eyes is quite familiar to me! Parang nagkita na kami sa kung saan kaso . . . hindi ko lang makalkal sa isip ko. Baka sa clubs din?

“Gising ka na pala,” she said and smiled a little.

Napansin niya ang pagkalito ko. Hindi ko alam kung ano ang itatanong. Itinuro niya ang bed side table.

“Your things.”

Kumurap ako at nilapitan agad iyon. Nanatili siya sa kinatatayuan at humalukipkip. Sumandal siya sa gilid at tamad na hinagod ang tingin sa akin.

I glanced at her once but pulled it right away. Kinagat ko ang labi at kinalkal ang gamit ko. Nakita ko roon ang aking phone, wallet, cards, susi ng kotse, at cash.

Kumalma ako nang napagtantong hindi ito kidnapping. Pinilit kong i-on ang aking phone ngunit lowbat iyon.

“Uh . . . do you have a charger?”

“Hindi ako iPhone user.” She chuckled a little.

Lumunok ako at ibinalik iyon sa aking bag. I looked at her again. She’s paper white. Matangkad tingnan lalo na’t kapansin pansin ang mahahaba niyang legs dahil din sa tanging suot sa pang-ibaba na undies.

“Diyan ako natulog,” turo niya sa sofa nang makita niyang titig na titig ako.

Umiling agad ako. “Uh . . . we’re both girls. Ayos lang naman sa akin.”

She nodded and laughed a little. Tumango siya at binasa ang labi.

“You were so drunk last night. Nakita kita sa club. Hindi ko rin alam kung may mga kasama ka ba kaya dinala na lang kita rito sa apartment ko.”

Kumurap ako. This is her . . . apartment? I mean . . . ang liit. Parang walk-in closet lamang ng condo unit ko.

Tumikhim ako at tumayo.

“I need to take a bath,” halos hindi pa ako sigurado kung kaya ko bang gamitin ang CR niya.

“Sure. Malinis naman ang loob. Walang ipis,” she said and opened the door of the comfort room for me.

Hindi ako halos makatingin sa kanya. Something about her eyes makes me nervous. Hindi kasi siya mukhang friendly. And her voice . . .

O baka naman hangover pa rin ako? This is probably because of the bacardi. Dahil kung nasa tamang huwisyo ako, friendly naman ako sa babae. But there’s something about her. I don’t know what.

Sinilip ko ang comfort room at nakitang malinis naman kahit maliit ang espasyo. Binigyan niya ako ng towel.

“That’s clean too,” aniya nang mapansin niyang tiningnan ko pa.

I smiled a little and nodded. Kinuha ko iyon at tiningnan ang toiletries niya. Maybe I’ll just shower. Maliligo na lang ulit ako sa bahay.

Mabilis lamang ako lalo na’t thirty minutes lang ako sa loob kumpara sa normal kong ginagawa. Nagtapis ako ng tuwalya at lumabas habang pinipiga ang aking buhok.

Kakapasok niya lamang at may dala siyang pagkain. Dumeretso siya sa maliit niyang table at inilapag iyon.

She’s already wearing some shorts short. Maayos na rin ang kanyang buhok.

“Gusto mo ba ng damit?” tanong niya habang nilalapitan ko ang tinupi niyang gamit ko sa kama.

Hindi pa ako nakakapagsalita lalo na’t hindi ko alam kung anong klaseng damit ang tinutukoy niya. Umalis agad siya sa mesa at lumapit sa isang drawer. Binuksan niya iyon at may inilabas na hanger.

“Kakabili ko lang nito at hindi ko pa nasusuot. Baka hindi ka komportable na suotin ulit ang suot mo kagabi lalo na’t nagsusuka ka rin.”

My eyes widened. “Nagsusuka ako?”

Tumango siya at lumapit sa akin. Ibinigay niya ang plain white shirt na nipis. Maganda iyon sa totoo lang.

“I’m sorry . . . my gosh . . .” halos nahaplos ko ang aking noo at mariing pumikit.

Umiling siya at ngumiti nang kaunti. Kinuha ko ang kanyang inilahad na damit. Muli siyang bumalik sa table.

Nagbihis agad ako. Isinuot ko ang kanyang bigay at ginamit ang tuwalya para patuyuin ang aking buhok.

“Do you have a blower?” tanong ko.

“Wala, eh.”

What? I mean that’s important for a girl! Bakit wala siyang ganoon? At hindi naman ’yon kamahalan.

“Kumakain ka ba ng ganito?” taka niyang tanong nang tumayo na ako at lumapit doon.

Tiningnan ko ang mga pagkain. Tumango agad ako lalo na’t masasarap ang binili niya. Inukupa ko ang isang upuan habang siya ay abala pa sa paglalagay ng kubyertos sa platong nasa harap ko.

“Bakit mag-isa ka? Where’s your . . . boyfriend?”

Umiling agad ako. “Wala akong boyfriend.”

Tumango siya at medyo kumalma ang ekspresyon. Hinawakan ko ang kubyertos at kumuha ng pagkain.

Kumain ako ng kaunti. Bakante ang aking isip sa mga nangyari kagabi. My gosh. Anong kahihiyan na naman ang pinaggagawa ko? May mga uploaded pictures ang friends ko for sure!

Mag-isa akong kumain lalo na’t nagpaalam siyang maliligo rin. Tapos na akong kumain noong matapos siya at sa loob na ng banyo nagbihis. She’s wearing a fit jeans and tank top. Pansin na pansin ko ang hugis ng kanyang katawan.

“Model?” I asked while she’s busy wiping her wet hair.

Umiling siya.

“Ikaw? Model?” she arched her brow.

Umiling agad ako habang nakaupo lamang sa kama.

“I’m planning.”

She nodded again. I think I’m still drunk? Ngunit hindi ko magawang maging madaldal dahil may kakaiba sa aura niya. She’s not friendly looking. She’s not even angelic. Her eyes looked fierce at nakakanerbyos kapag titingnan ka niya.

Hangover pa rin siguro ako. Iyon ang iniisip ko habang sabay kaming lumabas sa kanyang apartment.

Siya ang nagpara ng taxi para sa akin. Noong huminto ito ay binuksan niya rin para sa akin. I slightly smiled with her gestures.

“So . . . thank you. Hindi ko alam kung anong nangyari sa akin kagabi kung hindi ka sumulpot.” I chuckled awkwardly.

She nodded and smiled. “Drink moderately next time.”

Tumango ako at ngumiti pabalik. Pumasok ako at umupo sa loob. Yumuko siya nang kaunti para madungaw ako. Her hair fell on the sides effortlessly along with her movements. She tilted her head and looked at me curiously.

“Your name?”

“Oh . . . Cassey!” medyo taranta kong sagot nang mapagtantong hindi man lang kami nakapagpakilala sa isa’t isa.

Hindi ko rin pinalagpas ang kaniyang pangalan. It’s weird and cute at the same time because her name means Autumn, just like my Mom’s name.

Wala ang parents ko sa bahay kaya nag-charge agad ako. Nalaglag na lamang ang panga ko nang magsend ng video si Louisse sa akin sa imessage habang sumasayaw ako suot lamang ang fit na skirt at kulay itim na bra ko. What the hell?!

Louisse:

And nawala ka bigla. We suspected you’re with your new boy toy!

Natampal ko ang aking noo. Ano na lang kaya ang nangyari kung lalaki nga ang kasama ko?

Hailey:

Ikaw na naman ba ang pinapatamaan ni Almira sa Twitter?

Kumunot ang noo ko. Mabilis ko iyong ch-in-eck lalo na’t sa naalala ko, wala naman akong ginawa sa babaeng iyon.

Nabasa ko agad ang sinasabi ni Hailey lalo na’t nangunguna iyon.

Leave my relationship alone. Magaling ka talagang manira pagdating sa relasyon ng iba. Palibhasa hindi ka siniseryoso sa dami ng lalaki mo.

Huh? What did I do? Kailan ba matatapos ang issues niya sa akin? And what is she talking about? Anong pakialam ko sa relasyon niya?

Siyempre pinatulan ko agad iyon through my Instagram account. Nagstory ako at nilagyan ito ng caption. ‘Bet you’re viewing this to see if I’m barking? Haha ain’t worth my time! Leave my pretty life alone!’

Humagikhik ako sa aking caption. Mabilis na nag-comment ang mga kakilala ko. Pinagtawanan lang namin iyon sa comment section.

Hindi ko na mareply-an ang iba when hangover kicked in again. Naalala ko na naman kung bakit kailangan kong umiwas muna sa mga party.

Sa sobrang hangover ko sa nangyari, ayoko pa yatang tumikim ng kahit anong maiinom. Namimilit lagi ang mga friends ko para sa panibagong night outs. Hindi ko na mabilang kung ilang beses ko silang tinanggihan at ina-alibi na busy ako sa pagpipinta sa mga dumaang araw.

Vanessa:

We’ll not drink okay! Maghanap na lang tayo ng chill na bar. Sakto may magandang band doon sa pinupuntahan namin minsan nila Hailey. And one of the guitarist is none other than Roche.

Umangat agad ang aking kilay. Roche is part of a band?

Medyo naging interesado ako kaso hindi rin ako masyadong kumbinsido.

Vanessa:

You should see his rumored girlfriend ;)

Iyon ang kumuha ng buo kong atensiyon. The asshole has a girlfriend?! Hindi naman iyon kataka taka sa lalaking iyon kaso nabanggit niya rin sa akin last year na may pinopormahan siyang babae. Baka sinagot na siya?

And I’m curious what kind of girls he likes lalo na’t ang sungit sungit niya sa akin. Roche is Dreyden. For sure iisa lang ang taste nila sa girls.

Iyon ang nagpabali sa paninindigan kong huwag munang pumunta sa mga bar o club para iwasang uminom. Gusto ko lang namang makita.

“Usap-usapan lalo na’t halos isang taon siyang hindi lumalandi sa babae, Cass,” si Hailey nang pumasok kami sa isang bar.

Nakita ko ang stage sa harapan.

“Kumakanta ’yung babae. Maganda ang boses. Nakakaakit. Kaya siguro patay na patay si Roche at napatino ang isang playboy. Biglang naging stick to one sa isang taon. Hindi na papalit palit,” Vanessa chuckled while we’re occupying the four seated table.

Tiningnan ko ang menu. Ang aking mga kaibigan ay patingin tingin sa stage. Nag-order agad ako ng makakain such as fries, spicy chicken wings and taco.

“Kung pagkain talaga . . .” iling ni Vanessa nang ginawa kong extra large ang bawat order.

“Ayan na . . .” ngisi ni Hailey at may tiningnang kakaakyat lamang sa platform ng stage.

Tamad kong dinala ang tingin sa harap. May babaeng abala roon na i-check ang isang guitar. Likod pa lang, sexy na suot ang kulay itim na sleeveless dress and black boots. Model type. Boys . . .

Someone whistled. She glanced and smirked insultingly. Ang tamad kong tingin ay napalitan ng kuryoso. Napaahon ako sa pagkakapangalumbaba sa aking upuan lalo na’t dumaplis sa kanyang mukha ang pulang neon lights at nakilala ang pamilyar niyang mga mata.

That’s . . . her.

Isinuot niya sa kanyang balikat ang gitara. Humarap siya nang buo at ang mic naman ang inayos sa stand. My eyes widened when I confirmed it was really her! The soft waves of her hair, siren eyes, sensual smile, menacing aura, that’s her!

And what?! She’s . . . what?! Roche’s girlfriend?!

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Alam ko naman na guwapo si Roche. He can pull girls like her. Kaso . . . iniisip ko iyong sinabi niyang nice girls. She doesn’t look nice! Not the angelic type of girls because she’s very far from that description base on her features.

Pero tinulungan niya naman ako noong malasing ako. Which means she’s really nice. Baka mala anghel ang ugali niya?

Why am I judging her? She saved me. At hindi naman ito ang unang beses na nakita ko ang mga girlfriend ng crush ko. Siguro sa lahat ay siya lamang ang naiiba at parang higit sa kanila. Not to mention she saved me from being so drunk and wasted.

Ilang sandali lang ay dumating nga si Roche. He’s wearing his usual attire but this time he’s three times a snob than his usual. Baka dahil din sa medyo magulong ayos ng kanyang buhok at wala nang cut ang kanyang kilay kaya nag-iba talaga siya.

“God. I love his bad boy look, but let’s admit he’s always hot!” si Vanessa na pinaypayan pa ang sarili.

“I think the bad boy changed for his girl. Uso ’yon ’di ba?” si Hailey.

Nakita ko ang paglapit ni Roche sa kanya at nag-usap sila sa bulungang paraan. She doesn’t look excited. She’s serious while talking to him. Parang boss na nagpapaliwanag ng instruction sa late niyang empleyado.

“Or malay natin magaling ’yung girl sa alam mo na kaya nagstay si Roche,” Vanessa giggled.

Mabilis kong ibinalik ang atensiyon sa kaibigan ko lalo na’t usapang bastos. Kaso hindi ko kayang gatungan dahil alam ko iniligtas niya ako.

Roche occupied the stool. Isinuot niya sa balikat ang electric guitar at sinimulang haplusin ng ang bawat string. The familiar song of Daniel Caesar started.

Tanging neon lights sa dim na stage ang nagbibigay ng liwanag sa dalawa. I am not a fan of those people who strikes a menacing aura but I must admit they really look good together.

Kaya naman pala ang sungit sungit ni Roche sa akin! It’s because he’s taken! At nakakahiya dahil humirit hirit pa ako sa kanya. I didn’t know he’s taken! Malay ko ba at pangit lang talaga ang ugali niya kaya hindi namamansin?

16th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

17th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

18th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

19th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

20th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

21st Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

22nd Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

23rd Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

24th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

25th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

26th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

27th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

28th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

29th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

30th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

31st Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

32nd Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

33rd Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

34th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

35th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

36th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

37th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

38th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

39th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

40th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

41st Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

42nd Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

43rd Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

44th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

45th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

46th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

47th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

48th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

49th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

50th Haunted

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Epilogue

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.