Under Pleasure

This story is already published by Precious Hearts Romances and now available on all precious pages store nationwide! Grab your copies now!

Thank you!

🖤💛🖤💛🖤💛🖤

This is a work of fiction. Names, characters, places, events or any incidents are only a products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events are purely coincidental.

This story may not be reproduced in any material form or transmitted to any persons without permission from the author.

  ![](https://img.wattpad.com/bbe9cbb62d9ecf4c6bf73f51ca30459efdb5cd1e/68747470733a2f2f73332e616d617a6f6e6177732e636f6d2f776174747061642d6d656469612d736572766963652f53746f7279496d6167652f4a45465549514a764279466d73773d3d2d3330393536343533342e313534396636613536326132616336653733303139313530373736372e6a7067)

The Bachelor Series 1

2017 ©

CengCrdva

All rights reserved

SYNOPSIS

Juliana Arevalo is just a plain girl. Simple sa buhay at isang plain maid. Yes, isa lang siyang katulong ng pamilyang matagal ng pinagsisilbihan ng kan’yang ina.

It was hard for her at first dahil sa pag-aaral at trabaho pero sino nga bang makakatanggi kapag ang pinagsisilbihan mo ay may anak na mala-Adonis?

Jacob Seth Vergara Delaney, an intimidating gorgeous Billionaire, and just freaking oh so hot, na sa tuwing nakikita niya ay parang gustong magwala ng puso’t isipan niya?

Posible nga kayang magkaroon ng tiyansa ang magkaiba nilang mundo?

O habang buhay nalang niyang pagsisilbihan ito?

CHAPTER 1

Chapter One

Juliana Alicante Arevalo

Masayang inilapag ni Papa ang isang turbong manok sa hapag namin.

“Wow naman, Pa!” masayang sambit ko.

Paano ba naman kasi ay isang linggong isda ang ulam namin. Paksiw na isda, pritong isda, adobong isda. Name it! Mabuti na nga lang at masarap magluto ng kahit anong isdang putahe si Papa.

“O, ’di ba? Sabi ko naman sa ’yo eh! Kakain tayo ng masarap ngayong linggo!” masaya at excited pang sabi niya.

Naalala ko nga palang akinse ngayon kaya tiyak kong kasasahod lang niya sa trabaho.

Si Papa ay nagtatrabaho sa isang kompanya bilang journalist. Maliit lang ang sahod pero tamang-tama lang naman sa ’min. Hindi naman kami gano’n kahirap pero tipid kami dahil sa mga kamag-anak naming sa ’min din umaasa.

Mayroon akong mga pinsang si Mama ang nagpapa-aral dahil hindi kaya ni Tiya Carmel ang gastusin lalo pa’t may sakit na ito. Ang asawa naman nito ay matagal na silang iniwan kaya wala na silang iba pang matatakbuhan kung hindi kami.

Nasa kolehiyo na ang isang anak nitong si Kuya Xavier kaya naman gano’n na lang ang pagtulong ni Mama sa kanila. Matalino si Kuya at alam kong balang araw ay magiging ganap itong abogado.

Naaalala ko pa noon na hindi naman kami ganito kagipit. Noong grade five ako ay may sasakyan pa kami na ang tawag ko ay blue kahit na puti naman talaga ang kulay.

Minsan nga ay natatawa na lang si Papa kapag tinatawag ko itong blue dahil ang tanging kulay blue lang naman no’n ay ang family sticker naming tatlo na nakadikit sa likuran.

Nawala lang ang lahat nang matanggal si Papa sa matagal na niyang pinagtatrabahuhang kompanya dahil sa isang insidente.

Matagal din bago siya nakahanap ng mapapasukang bagong trabaho dahil sa kanyang edad na humigit kumulang na. Kaya noong mga panahong walang trabaho si Papa ay tanging ang kitang pera lang ni Mama ang inaasahan namin at ng mga kamag-anak namin.

Si Tiya Carmel ay nag-a-undergo pa ng chemotherapy dahil sa sakit nitong ovarian cancer kaya halos naibenta na namin ang lahat ng napag-ipunang gamit at mga ari-arian. Ang tanging naiwan na lang sa ’min ngayon ay ang bahay na ito.

Hinila na ni Papa ang isang upuanng katabi ng akin bago umupo. Ibinigay niya sa ’kin ang mga kubyertos.

“Si Mama po?”

Napawi ang ngiti sa mga labi niya dahil sa tanong ko.

“Ah, eh anak, alam mo naman ang Mama mo ’di ba? Nasa mansyon,” pagpapaliwanag niya.

“Pa, ’di po ba, ngayon ang uwi niya?” Kinuha ko ang kanin sa tapat ko at pagkatapos kumuha roon ay ipinasa ko naman ito kay Papa.

“Mukhang aalis yata sina Joaquin, anak, kaya hindi na muna siguro siya makakauwi.”

Kumuha na si Papa ng kanin at pagkatapos ay ibinigay naman sa ’kin ang turbong manok. Hindi na ako nagtanong pa dahil alam kong hindi talaga makakauwi si Mama ngayon. Ano pa nga bang ini-expect ko? Noong nakaraang linggo din naman ay hindi siya nakauwi.

Kahit na simula bata pa lang ako ay laging si Papa na lang ang kasama ko, hindi pa rin ako sanay nang wala si Mama.

Sa isang taon kasi ay halos dalawang beses lang akong nakabibisita sa kanya sa mansyon kapag wala ang mga amo niya. Siya naman ay madalang lang din kung umuwi dito sa bahay dahil sa kanyang trabaho.

Isang mayordoma si Mama sa isang mansyon. Ang mansyong pag-aari ng mga Delaney. May anim na oras ang byahe papunta ng Manila simula rito sa amin pero kapag inabutan ka ng traffic ay aabutin ka nang walong oras o higit pa.

Dalaga pa lang si Mama ay nagtatrabaho na siya sa mga Delaney. Hindi pa sila nagiging magkasintahan ni Papa ay doon na talaga siya nagtatrabaho.

Sinimulan na naming kumain. Nagkwento ako kay Papa tungkol sa school at siya naman ay nagkwento rin tungkol sa kanyang trabaho.

“Pero, Pa! Paano naman ’yong mga taong malilinis ang hangarin sa pamamahayag? Kagaya n’yo?” tanong ko.

Nagiging issue na naman kasi ang mga journalist at mamamahayag na may kinikilingan at bayaran sa lugar namin. Laganap naman talaga ’yon lalo pa at malapit na ang eleksyon.

“Hangga’t mayroong mga bayaran sa media ay hindi na rin siguro maaalis ang imahe naming masama sa mga tao.”

Bakas sa boses ni Papa ang lungkot. Agad kong hinawakan ang kamay niya at marahan iyong pinisil. Ngumiti ako sa kanya bago magpatuloy.

“Basta, Pa, naniniwala akong malinis ang hangarin n’yo. ’Tsaka ang galing n’yo kaya ’no! Thomas Arevalo. The best journalist in Buenavista!”

May pagkumpas pa ako sa ere na parang ini-imagine ang pangalan ng tatay ko sa malalaking tarpaulin na nakapaskil sa mga commercial na lugar. Natawa na lang siya dahil sa itinuran ko. Ginulo pa niya ang buhok ko tanda ng paglalambing.

“Salamat, anak. Basta ikaw, palagi mong tatandaang kahit ano pa man ang sitwasyon, palagi mong piliin ang tama kahit na mahirap. Kahit na hindi ’yon pabor sa gusto mo. Piliin mo dahil ’yon―”

“Ang tama at nararapat!” sabay naming sabi.

Ganito palagi ang scenario namin ni Papa. Kaya memorize ko na ang mga pangaral niya sa ’kin.

Natawa na lang kaming dalawa. Nang matapos na kaming kumain ay siya na rin ang nagboluntaryong maghugas ng mga pinagkainan naming dalawa. Wala naman akong nagawa kung hindi ang pumanhik na lang sa kwarto ko.

My comfort zone… Ang maliit at apat na sulok ng kwartong ’to na alam ang lahat ng nararamdaman ko.

Padapa akong humiga sa kama matapos tingnan ang orasang nakasabit sa puting dingding. Gustong tumulo ng mga luha ko. Miss na miss ko na si Mama. Bakit ba kasi kailangan niyang magtrabaho sa malayo? Oo nga at limitado lang ang mga trabaho rito sa Buenavista pero paano naman kami?

Napa-igtad ako sa kama dahil sa tunog ng aking telepono. Mabilis kong inabot ’yon sa aking bed side table.

“Hello, Ma?!” excited na sabi ko nang makita ang pangalan ni Mama sa aking screen.

“Juliana! Anak, sorry kung hindi ako makakauwi ngayon ha? Pupunta kasi ng Hawaii ang mag-anak ngayon. Heto nga at isinama pa ako papunta sa airport!” Magkahalong lungkot at tuwa ang nasa boses ni Mama.

“Okay lang po, Ma. Kumusta po kayo?” tanong ko sa kanya.

Naririnig ko pa ang boses ng babaeng nagsasalita nang tuwid na ingles sa kabilang linya. Siguro ay si Jasmine ’yon.

“Manang, did you bring my MacBook?” tanong naman ng isang lalaki.

Masungit ang boses na ’yon and I know exactly who it is.

“Yes yes!” hindi magkandaugaga niyang sagot.

Panandalian siyang nawala. Siguro ay hinanap at ibinigay ang gusto ng aburido’t masungit na lalaki sa kabilang linya.

Wala ba itong sariling kamay at mata para maghanap?! Naparolyo ang mga mata ko sa kawalan. Nawala lang ang inis ko nang magsalita na ulit si Mama.

“Mabuti naman, Julia. O siya, sige na ha! Tatawag na lang ako kapag nakauwi na kami. Mag-ingat kayo. Pakisabi sa Papa mong mamaya ay tatawag ulit ako. I love you!” nagmamadaling sabi niya.

“I love you too, Ma,” paalam ko bago pinatay ang tawag.

And that’s just it.

Siguro nga ay kailangan ko na lang mag-focus sa pag-aaral ko. Malapit na ang graduation kaya kailangan kong mag-doble kayod para maging Valedictorian at para sa mga magulang ko.

Napatingin ako sa isang litratong nakalagay sa gilid ng salamin ng aking kwarto.

It was taken when I was just seven years old with that kid…

“Juliana! Come!” mabilis at excited na sabi ni Tita Sofia habang hinahalungkat ang mga gamit sa isang malaking box. Puro pagkain at mga laruan ang laman ng box na ’yon.

“This one is for you!” Inabot nito sa ’kin ng isang kulay puting paper bag.

I hurriedly opened it. It was an iPad and a bunch of cute dresses.

“Thank you po, Tita,” nahihiyang sabi ko.

Maya-maya pa ay pumasok ang anak nitong si Jacob sa sala. Cute na cute siya sa suot na checkered polo shirt at denim pants.

Ang sabi ni Mama sa ’kin ay siya ang panganay na anak ni Tita Sofia at apat na taon ang agwat ng edad nito sa ’kin.

Ito ang unang pagkakataong sinama ako ni Mama sa mansyon ng mga Delaney. Si Papa kasi ay nasa ibang lugar para sa kanyang trabaho kaya walang maiiwan sa bahay para bantayan ako.

“Mom, when are we going to go home?” malungkot na sabi niya habang yakap-yakap ang ina.

Naiwan kasi sa States ang Daddy niya at ang bunso’t nag-iisang kapatid niya.

“Soon, my dear. But for now, you can play with Juliana. She’s Manang Celia’s daughter. She can be your sister for a while.” Kumalas siya sa pagkakayakap sa ina at tinitigan ako simula ulo hanggang paa.

“No,” masungit niyang sabi.

“Jacob! Be nice, okay? You sit beside her. I will take a picture of you together and send it to Jasmine. I’m sure she’ll be happy.”

Tamad siyang kumilos para sundin ang ina. Umupo siya sa tabi ko at bahagya pa akong inakbayan.

Nakita ko ang pandidilat ng mata ni Tita Sofia para lang gawin niya ’yon at makuhaan kami ng litratong mukha kaming close.

“I don’t want to play with you,” patuloy niyang bulong sa akin habang inaayos ni Tita Sofia ang camera.

“Okay, ready! One, two…” ani Tita.

“Ayoko rin naman!” balik kong bulong sa kanya.

Kaya ang kuha namin sa litratong nasa harapan ko ngayon ay isang nakabusangot na lalaki habang ako naman ay may pekeng ngiti.

Natatawa na lang ako tuwing naiisip ko ang pangyayaring ’yon. Ilang beses ko pa lang siyang nakita noong mga bata pa kami pero palagi naman siyang ikinukwento ni Mama sa ’kin. Ni kesyo binata na raw siya ngayon at sobrang gwapo pa.

Ako naman ay palagi kong iniisip kung ano ang hitsura niya ngayon. Kung masungit pa rin siya kagaya ng dati, eh ’di ibig sabihin ay gano’n pa rin siya ngayon! At walang nakakagwapo sa lalaking masungit!

Tumayo ako sa kama at mabilis na kinuha ang litratong nakalagay sa salamin.

“Hoy! Ikaw! ’Pag nakita lang talaga kita, naku! Ako naman ang magsusungit sa ’yo! Tandaan mo ’yan!” parang baliw na sabi ko sa kanya habang kinukutusan ang maliit at suplado niyang mukha sa picture.

CHAPTER 2

Chapter Two

Cullasaga

“Aren’t you excited?” curious na tanong sa ’kin ni Cheyenne.

Cheyenne is one of my best friends here in Buenavista. Magkasing-edad lang kami at ilang metro lang ang layo ng kanilang bahay mula sa ’min.

Do you know that feeling when you meet someone and you instantly just clicked? Ganoon ang nangyari sa aming dalawa.

We were grade four that time. Sa simula nang klase ay siya kaagad ang napansin ko noon kaya siya rin ang tinabihan ko. Minsan nga ay napagkakamalan na kaming magkapatid dahil sa hindi kami mahiwalay sa isa’t isa. Only that, I have a thick black hair with natural big curls while Cheyenne has dark brown straight hair.

“I don’t know,” kibit-balikat kong sagot sa kanya.

Sa totoo lang, natutuwa akong isiping makikita ko si Mama pagkatapos ng dalawang buwang hindi ito nakabisita sa Buenavista. Ang sabi nito ay magse-celebrate next week ang pamilya Delaney sa gaganaping 20th anniversary ng mag-asawa.

Dagdag pa ni Mama na kailangan kong pumunta sa party dahil gusto raw akong makita ng mga ito lalo na ni Tita Sofia.

“Julia, ayaw mo ’yon? Makikita mo na si Jacob after nine long years!” pang-aasar pa niya.

She’s the only one who knows about him because of the picture in my bedroom. Palagi niya akong tinatanong tungkol doon and I told her what’s the story behind it.

Ang masayang pagkukwento ko tungkol sa aburidong batang Jacob at kung gaano kayaman ang pamilya nito. Sa tuwing nababanggit ko ngang pagmamay-ari nila ang hotel na nasa kabilang bayan ay napapanganga talaga siya. Kahit ako nga minsan, hindi na rin makapaniwalang may gano’n pala talagang mga tao. Iyong sobra-sobrang pinagpala sa buhay.

Hindi lang ’yon ang pagmamay-ari ng mga Delaney. Ang pamilya lang naman nila ay mayroong mga five star hotel all across the globe at marami pang ibang negosyo.

“Ano naman kung magkita kami? Hindi naman kami close,” masungit na sabi ko sa kanya.

Totoo naman eh. Ni hindi ko nga ito nakausap kahit na isang beses. Si Jasmine lang ang tanging nagbibigay ng mga postcard sa ’kin at lahat ng uri ng greeting cards tuwing may mga mahahalagang okasyon.

Si Jasmine lang din ang nagsabi kay Mama na pilitin akong lumuwas at um-attend sa anniversary ng kanyang mga magulang.

“Class, don’t forget to review para sa ating exam bukas, okay?” paalam ni Miss Gonzales sa ’min.

Ngayong fourth year high school na ako ay kailangan ko nang maghanda para sa kolehiyo. Ang gusto ni Mama na kunin kong kurso ay journalism, sunod sa yapak ni Papa pero dahil gusto ko talaga ang business administration ay hindi naman tumutol ang mga ito.

“Cullasaga tayo?” excited na sabi ni Cheyenne nang makalabas na si Miss Gonzales.

Cullasaga…

Parang tumalon sa tuwa ang puso ko nang marinig ’yon. Ang Cullasaga ay isang hidden falls na malapit sa pinakamalaking rancho rito sa Buenavista na pagmamay-ari ng pamilya Abarca.

Marami namang waterfalls dito pero para sa ’kin ay pinakamaganda at tahimik ang Cullasaga. It’s just mesmerizing.

Dahil sa pribado ito ay tanging mga taga rito lang sa bayan namin ang nakakaalam no’n. It’s like a sacred place to us.

“Uy! Sama naman kami riyan!” excited na sabi nina Sheyriz at Harren.

“Oo nga,” singit naman ni Jecko.

“Oh, tara na pala para makauwi tayo nang maaga,” anyaya ni Cheyenne at tumayo na sa kanyang kinauupuan.

Matagal na rin kaming hindi nakakapunta sa Cullasaga simula noong dumating ang bagong may-ari ng madadaanang kalupaan papunta roon. Ang ika-labing walong henerasyon ng mga Abarca. Isa ang mga ito sa makapangyarihang pamilya rito sa Buenavista.

Ang huling Mayor namin na si Mr. Belarus Abarca ay pumanaw na noong nakaraang buwan kaya ang bagong henerasyon na ngayon ang nagpapatakbo sa kanilang rancho.

Hindi mapigil ng labi ko ang pagngiti nang makapasok na kami sa malawak na lupain ng mga ito. Ilang buwan din kasing sarado ang lahat ng daan nang pumanaw si Mayor Belarus.

“Julia, hindi ba uuwi ang Tita Celia? Namimiss ko na kasi yung mga kakaning ginagawa niya eh,” tanong ni Sheyriz na kumapit pa sa braso ko.

Ang dalawang lalaki naman sa likuran namin ay umakyat pa yata ng bayabas kaya nawala ang mga ito sa likuran.

“Hindi ko pa alam eh. Baka next month pa,” malungkot na sabi ko.

“Ayos lang ’yon! Makikita mo naman si Mama Celia sa susunod na linggo.” Napalingon ako kay Cheyenne na ngayon ay nakangiti at chini-cheer up ako.

“Luluwas ka?” ani Sheyriz.

“Oo, Shey. Pero saglit lang ’yon dahil may klase pa tayo.” Nanlaki ang mga mata niya.

“Pasalubungan mo ako ha! Gusto ko ng white chocolate, Julia!”

Kunwaring kumakagat pa ito sa imahinaryong tsokolateng hawak nito. Natawa na lang kami ni Cheyenne dahil do’n.

Nagpatuloy na kami sa paglalakad. Kahit na walang mga baong damit ay sanay naman kaming maligo sa Cullasaga at umuwing basa ang mga uniporme.

Si Tatay naman ay paniguradong nasa trabaho pa kaya alam kong wala akong kasama sa bahay. Sanay na ako sa gano’n. Sa forte ng trabaho niya ay madalas tuwing gigising ako ay nakaalis na siya. Kapag uuwi naman siya ay tulog na ako.

“Bayabas, guys!” masiglang habol nina Jecko at Harren sa ’min sabay abot ng mga malalaki’t hinog na bayabas.

“Salamat!” Kumuha kami ng tig-i-isa.

Marami pang pwedeng pitasin sa lugar na ’to. Sa may kaliwa ay may mga manggang namumutiktik na sa bunga. Sa may bandang kanan naman ay ang mga sagingan at kaniyugan.

Matapos ang isang oras na paglalakad ay narating na rin namin ang Cullasaga.

I gasp in astonishment at the clarity of the aquarium blue waterfalls once again. It was spurting over the basalt rock, and was whooshing vortex at the bottom. Ang kulay asul na tubig nito ang talaga namang nagpapatalon sa puso ko.

Namiss ko ’to! Ang tagong paraiso ng Buenavista.

I remember the first time I got here. Bata pa kami noon ni Cheyenne nang mapadpad kami sa Cullasaga. Ang alam ko noon ay nanghuhuli lang kami ng mga tutubi sa may malaking plantation ng mga bulaklak hanggang sa mapadpad kami rito.

“Maliligo ka ba?” tanong ni Harren nang makalapit siya sa ’kin.

Ang mga kasama namin ay nagsipagtalunan na sa nakabibighaning tubig. Nakita ko pa ang kulitan nila habang ako ay inaayos ang aming mga gamit sa isang kubong naroon.

“Oo, mamaya. Magpapahinga lang muna,” sagot ko sa kanya.

“Kailan ka aalis?” he asked again at umupo sa tabi ko.

Inangat ko ang aking mga paa sa mahabang kahoy na lamesa sa gitna ng kubo. I spread my hands to the backrest while closing my eyes. Parang ngayon na lang ulit ako nakalanghap ng sariwang hangin.

Habang tumatagal ay dumarami na ang mga dayo sa Buenavista. Marami na ring mga sasakyang dumaraan dito kaya tuloy minsan ay mausok na sa daan hindi kagaya dati.

“Sa isang linggo pa ’yon.”

“Hanggang kailan naman?” he asked again.

Harren is a nice guy. Matagal na kaming magkakaibigan kaya sanay na ako sa kakulitan nito. He was my neighbor, too. Ang kanyang Ina ay naging kaklase pa ni Papa noon sa kolehiyo. Ang kanyang Ama naman ay maagang pumanaw dahil nabaril ito nang minsang nagkaroon ng raid sa kalapit na lugar. He was a policeman.

Dumilat ako para tingnan siya.

“Hindi ko pa alam pero saglit lang ’yon. May pasok pa tayo eh.”

“Doon ka ba mag-aaral?” Kinuha niya ang bayabas na nakuha nila kanina sa daan at ibinigay ang isa sa ’kin.

“Hindi. Dito lang ako sa Unibersidad De Buenavista. Ikaw?” Kinagat ko ang ibinigay niyang prutas. Ganoon din ang ginawa niya.

“Sa Manila,” malungkot niyang sinabi.

“Ha? E, akala ko ba…”

“’Yon ang gusto ni Mama eh. Doon na kami titira Julia.” Napatuwid ako ng upo dahil sa sinabi niya.

Nilingon niya ang mga kaibigan naming nagkakatuwaan.

“Harren! Tara na!” sigaw ni Jecko na umulit pa sa paligid.

“Saglit!” he responded.

“Alam na ba nila?” Umiling siya at hinarap akong muli.

“Hindi pa. Sa ’yo ko pa lang sinasabi. Noong isang araw lang sinabi ni Mama.”

“Paano ang bahay n’yo? Si Porky? Patchi? Patty?” tukoy ko sa mga baboy niyang alaga.

Naaalala ko pang halos araw-araw niyang pinapaliguan ang mga ’yon kahit na magdudumi lang din naman. Ang katwiran niya ay kung ang tao nga raw, naliligo isang beses o higit pa sa isang araw, bakit ang baboy, hindi?

Nagkibit-balikat lamang siya na parang hindi rin alam ang gagawin sa mga ’yon.

Sina Patchy ang mga alaga niyang hiningi niya pa sa kanyang ina bilang regalo sa kanyang kaarawan, kaya hindi ko maisip kung paano niya kakayaning iwan ang mga ito.

“Ang sabi ni Mama ay ibebenta na ang bahay namin at doon na kami titira.” Nakikinig lang ako sa mga sinasabi ni Harren.

Somehow, sadness covered my chest. Noong sina Layla at Bryan ang umalis sa Buenavista ay hindi naman ganito ang lungkot na naramdaman ko pero with Harren, kusa na lang akong nalulugmok.

He’s one of our protectors. Naalala ko pa noong may makulit na nanliligaw kay Cheyenne kahit ilang beses na niya itong b-in-usted. He’s the one who confronted that guy. Walang may alam sa ’min ng kung anong sinabi niya rito pero we’re so thankful na pagkatapos ng kanilang pag-uusap ay hindi na ito nangulit pa.

Siya rin ang palaging nangunguna sa ’min sa lahat ng gala at mga kalokohan. He’s our leader, at hindi maaaring walang leader ang isang grupo. But what can we do?

“Pumayag ka?”

“Wala naman akong magagawa. ’Yon din ang desisyon ni Rocco,” tukoy niya sa kanyang step-father.

Tumango-tango lang ako. Kung hindi pa umahon si Sheyriz ay hindi pa mapuputol ang usapan naming dalawa.

“Ano na, Harren! Julia! Halina na kayo!” Hinila niya ang mga kamay namin palabas ng kubo.

I’m still drowned with sadness. Nalulungkot akong isa na naman sa grupo namin ang mawawala.

“Dito ka, Julia!” excited na hiyaw ni Cheyenne matapos makaahon sa isang malaking batong naroon.

Kalulubog ko pa lang sa tubig, the water immediately comforts some part of me. Kahit papaano ay naibsan ang pag-iisip ko.

Napalingon ako kay Harren. Ngumiti lang siya at muling bumaling kay Jecko.

Lumangoy ako patungo sa batong kinaroroonan ng kaibigan ko. Si Shey naman ay abala rin sa pangungulit sa mga kalalakihan.

Napangiwi ako. Matagal nang may gusto si Shey kay Harren kaya alam kong malulungkot ito kapag nalaman ang kanyang gagawing paglisan sa Buenavista.

“Huy! Ayos ka lang?” tanong ni Cheyenne nang hindi ko namamalayang nakatulala lang ako sa kanila.

“O-Oo. May iniisip lang…” sagot ko.

Kahit gusto ko nang sabihin sa kanya ang mga sinabi ni Harren ay hindi ko ginawa. I want him to tell our friends his decision. Ayaw kong manggaling sa akin ang mga ’yon.

“Excited ka nang makita si Jacob ’no?” nakangising pang-a-alaska niya.

Inirapan ko lang siya at binago na ang usapan. Mabuti na lang at hindi na niya naalala ang kanyang itinutukso sa ’kin.

Matapos kaming maligo ay sunod naming pinuntahan ang manggahan. Si Jecko ang umakyat at si Harren naman ang sumasalo ng mga ’yon sa ibaba ng puno.

Ngayon pa lang ay namimiss ko na siya. Ngayon ko lang talaga naiisip na walang permanente sa mundo. Everything will change. Kung hindi man ngayon ay eventually. It’s crazy how time can change every situation, person and circumstances.

Huminga ako nang malalim. Hindi bale, matagal pa naman ang huling araw ng klase kaya alam kong masusulit pa namin ang huling mga araw ni Harren sa Buenavista.

CHAPTER 3

Chapter Three

Brown Eyes

“Ano’ng nakuha mo?” excited na tanong ni Cheyenne matapos ibigay sa ’min ang aming mga test papers.

“Ninety-five!” hiyaw ko.

“Wow! Ang taas naman, Julia! Eighty-nine lang ako…” May halong lungkot sa kanyang boses.

“Okay lang yan! Mataas pa rin naman, Cheyenne…”

Ngumiti siya. Maya-maya pa’y lumapit sa aming pwesto ang nakabusangot na si Sheyriz.

“Oh, bakit ganyan ’yang mukha mo?”

Imbes na sagutin kami ni Cheyenne ay ibinalandra niya sa aming mukha ang kanyang test paper na may score na seventy-nine. Nalaglag ang panga ko.

What? We studied together! Siya pa nga ang nagyayang sa bahay kami mag-aral.

“What happened?” Umiling siya.

“It’s okay, Shey! Hindi pa naman ’to finals. You can still make amends. I promise we’ll work hard for the last exam…” She nods.

Wala naman akong alam na problema niya. But how come she almost failed the exam?

Hindi na ako kumibo. Paniguradong mas lalo lang itong malulungkot kapag pinag-usapan pa namin ’yon.

“Mag-iingat ka ro’n ha!”

“Oo nga, Julia. ’Tsaka huwag mong kalimutan ’yong white chocolate!” nakangiting pagpapaalala ni Shey sa ’kin.

“Oo na! Ang OA niyo! Saglit nga lang ako ro’n. Saglit lang. As in isang pitik lang gano’n!”

Pumitik pa ako sa mga mukha nila isa-isa. Napailing na lang si Cheyenne sabay tawa.

“Oh, tama na ’yan halika na, Juliana.”

Nakangiting tawag ni Papa na kalalabas lang ng kwarto. Si Papa ang maghahatid sa ’kin sa Manila ngayon dahil saktong may kailangan siyang puntahan doon nang ilang araw.

“Say hi to Jacob,” makahulugang bulong ni Cheyenne na nagparolyo ng aking mga mata. Siniko ko siya.

“Ingat po kayo, Tito Thomas!” magkaritmo nilang paalam.

Ngumiti si Papa sa kanila bago muling sumagot.

“Salamat.”

Kinuha ni Papa ang aming mga gamit sa gilid ng pintuan at sabay-sabay na kaming lumabas ng bahay. Paglabas namin ay pumara kami ng tricycle. Tinulungan pa ng driver ang paglagay ni Papa ng mga gamit sa likurang bahagi nito.

“Bye, guys! See you!” nakangiting sabi ko sa mga ito at kumaway pa sa kanila. They wave back at me nang magsimula nang umandar ’yon.

“Ihahatid n’yo po ba ako hanggang sa mansyon?” tanong ko nang makasakay na kami ng bus.

“Hindi na, Julia. Kailangan ko na kasing puntahan ’yong boss ko. Siguro’y sa may labas na lang ng kanilang subdivision. Susunduin ka naman ng Mama mo roon.”

“Sige po. Sabay rin po ba tayong uuwi?”

“Titingnan ko pa. Kapag maagang natapos ang trabaho, susunduin na lang kita. Kapag hindi naman, baka sumabay ka na lang sa Mama mo…”

Binigay niya sa ’kin ang baon naming chicken sandwich. Tumango na lang ako sa sinabi niya.

“Mama!” masayang bati ko rito nang makarating na kami ni Papa sa kanilang village.

Niyakap niya ako nang mahigpit at si Papa.

“Mauna na ako, anak. Ma.”

“Mag-iingat ka, Pa.” Niyakap ko ulit siya bago tuluyang nagpaalam.

Nagpaalam na rin si Mama kay Papa bago kami sumakay sa sasakyang itim na naghihintay sa ’min.

“Kumusta ang biyahe n’yo, Juliana?”

Hinaplos pa ni Mama ang aking buhok na parang tuwang-tuwa ngayon sa aming pagkikita.

“Okay lang, Ma… Miss na miss ko po kayo!”

“Ako rin, anak! Teka, parang pumayat ka lalo?”

Sinuri niya ang aking kabuuan.

“Hindi naman po, Ma.”

Ilang sandali pa ay nakarating na kami sa mga mansyon ng Delaney.

Kahit na ilang beses na rin akong nakapunta rito noon ay hindi pa rin nawawala ang pagkamangha ko sa mansyon. Tahimik lang ang lugar pero may mga tao nang nag-aayos para sa pagtitipong gaganapin bukas.

Some of them are putting decorative lights all over the place. Hindi ako magkanda-ugagang lingunin ang paligid.

Ibang-iba talaga ang lugar na ito sa Buenavista. Doon ay simple lang ang pamumuhay, hindi kagaya ritong magagarbo ang mga pasilidad.

Iginiya ako ni Mama sa loob ng bahay. Ang mga kasambahay ay abala rin sa pag-aayos. Ang grandiyosong hagdanan sa gitna ng bahay ay nilalagyan din ng mga palamuti.

The way to the huge garden is open as well. I can see some crystal chairs being arranged outside. Napangiti ako nang masulyapan ang mga nakatanim na bulaklak na noon lang ay pinipitasan ko.

“Dito ka muna, anak, saglit lang…” paalam ni Mama sabay turo sa ’kin sa isang mahabang couch na naroon sa living room.

I feel uncomfortable sitting there while watching the maids cleaning. Parang gusto ko silang tulungan sa kanilang ginagawa.

Inilapag ko roon ang aking backpack at nilapitan ang isang babaeng siguro’y mas matanda lang sa ’kin ng ilang taon. Ang ibang mga kasambahay ay magkakalayong naglilinis.

“Pwede ba akong tumulong?” nahihiyang tanong ko sa kanya.

May pag-aalinlangan niya akong tiningnan. Umiling siya.

“Ikaw ba ang anak ni Manang Celia?” she asked politely.

Ngumiti ako bago siya sinagot.

“Opo…”

“Ay hindi na, doon ka na lang muna maghintay sa couch. Ano ngang pangalan mo?”

“Juliana… Okay lang naman ako. Gusto ko pong tumulong.”

Hindi ko na siya hinintay pang sumagot. Kinuha ko na ang feather duster na nakalagay sa isang basket ng mga panglinis. Nang makita ko ang pagtutol niya ay nagsalita akong muli.

“Okay lang talaga. Ayaw ko namang makita kayong naglilinis habang ako, nakaupo lang doon.”

“Masha. Tawagin mo na lang akong Masha.”

“Okay, Masha…”

Ngumiti siya at ipinagpatuloy ang kanyang ginagawa. This is the first time I saw her. Siguro ay bago lang ito o talagang matagal na akong hindi nakapunta rito? Kailan nga ba ang huli? Hindi ko na matandaan.

Sinimulan kong padaanan ang isang glass cabinet na naroon. Hindi na siya tumutol. Hinayaan niya ako sa aking ginagawa.

Sa totoo lang ay gusto ko rin talagang makita ang mga litratong naka-display sa ibabaw nito. May mga portraits pero karamihan ay ang family photo ng mga Delaney.

So…

Napatigil ako nang mapukol ang mga mata ko sa isang malaking portrait na nasa gilid.

Seryoso lang itong nakatitig sa camera na para bang hinahamon sa titigan ang kumukuha ng litrato. Hindi ba talaga siya marunong ngumiti?

Parang gustong rumolyo ng mga mata ko. Sa lahat kasi ng naroon ay kung hindi tipid na ngiti ay pekeng ngiti naman ang nakikita ko sa kanya. Maybe his parents didn’t teach him how to be naturally happy…

“Ayos ka lang ba riyan?”

Napapitlag ako sa tanong ni Masha. Hindi ko na rin naramdaman ang paglapit niya sa ’kin. Muntik ko na tuloy mabitiwan ang babasaging litratong hawak ko.

“O-Oo naman!”

Natataranta kong ibinalik sa dating pwesto ang aking hawak. Pinagpawisan ako bigla dahil kay Masha.

“Ayos ka lang ba talaga?” humahagikgik niyang sabi at siniko pa ako.

Tipid ko siyang nginitian at kinuha ang panibagong picture na naroon. Pinunasan ko rin ito.

What a sneaky woman! Muntik na akong makabasag doon!

“Masha, si Manang Celia?”

Tanong ng isang boses na galing sa itaas ng grand staircase. Lumingon doon si Masha pero ako ay nananatiling nakatutok ang mga mata sa ginagawa.

“Ah, hindi ko alam e… Saglit lang, hahanapin ko, Señorito Jacob.”

Sa binanggit na pangalan ng katabi ko ay may ilang boltaheng dumaloy sa katawan ko dahilan para mabitiwan ko na nang tuluyan ang panibagong portrait na hawak ko.

Shit!

“Julia!”

Napapikit ako nang mariin nang marinig ang sigaw ni Masha. Mabilis siyang nakalapit sa ’kin. Lagot!

Dali-dali kong pinulot ang pira-pirasong bubog gawa ng glass frame na ’yon. Nanginginig ang mga kamay ko! Why am I so tensed?! Hindi ako nag-iisip nang maayos!

“Julia, tama na, ako na riyan! Baka masugatan ka pa,” pagalit ni Masha sa ’kin.

“Ako na, Masha. Sorry! Hindi ko sinasadya.”

Pinulot ko pa rin ang mga natitirang bubog doon. Hindi ko siya hinayaang tulungan ako. Akmang kukunin ko na rin ang picture ni Jacob na nakataob sa mga bubog pero may isang kamay ang humarang sa ’kin para hindi ko ’yon maabot.

“That’s enough. Masha, please clean this up.”

I bit my lip. Hindi ko pa nakikita kung sino ang nakahawak ngayon sa kamay ko pero pakiramdam ko’y mahihimatay na ako sa sobrang kaba!

This is not what I planned! Ang plano ko noon ay tatarayan ko siya at hindi ko siya papansinin. I will look at him like the way he used to look at me nine years ago. Pero dahil sa katangahan ko…

“Get up!” matigas niyang sabi.

May pag-iingat kong inilingon ang mukha ko papunta sa boses ng taong nakahawak sa aking ka nang kamay.

Holy smokes! Wala sa sariling pinasadahan ko ang aking labi ng aking dila at bahagya pang nakagat ’yon.

Bumalandra kaagad sa akin ang isang Adonis na mukhang galing pa sa kaharian ng mga perpekto! His hair was dark and styled in a clean cut. Ang mga mata niya ay mas lalong naging kulay kayumanggi dahil sa makapal at maitim niyang kilay at pilik mata. Tumagal ang mga mata ko sa matangos niyang ilong pero kusa iyong nalaglag nang gumalaw ang mapupula niyang labi.

Ang mga labi niyang mahihiya ang pulang mansanas dahil natural iyon at talaga namang… Napalunok ako nang mapansin ang nakaigting niyang panga. Lutang na bumaba pa ang mga mata ko patungo sa kanyang katawan.

He is wearing a royal blue button down long sleeves and black pants. Wala sa sariling napasinghot ako nang maamoy ang pabango niyang para akong dinala sa payapang isla na tanging kaming dalawa lamang ang tao. It smells like a combination of an ocean and pine trees.

Napakurap-kurap ako nang tumikhim siya. Bumalik ang mga mata ko sa kanyang mukha. Tumaas ang isang kilay niyang para bang nairita lalo dahil sa hindi ko paggalaw at pagsipat ko sa kanyang kabuuan.

“Are you done or you still need more time to check me out?” masungit niya pa ring sabi.

What. The. Hell! Hoy! Napaka-kapal! Naramdaman ko ang pag-iinit ng magkabilang pisngi ko dahil sa sinabi niya. Mabilis akong tumayo at hinila ang kamay ko pabalik sa gilid ko.

I stepped back. I can’t stand his presence. Para bang hinihigop niya ang lahat ng lakas ko pabalik sa kung saan ako dinala ng mabango niyang amoy.

Nakita ko ang kaba sa mukha ni Masha matapos niyang walisin at kunin ang litrato ni Jacob.

Napukol ang tingin ko roon…

Ang tanga mo, Juliana! Gusto kong batukan ang sarili ko. Ngayon na nga lang ulit ako nakapunta rito, tapos pagbabayarin ko pa si Mama ng nabasag ko!

“Hijo! Why are you still here? Hindi ba’t aalis kayo ni Jasmine?”

Nabaling ang atensiyon namin sa dalawang taong magkahawak ang kamay habang pababa ng grandiyosong hagdan.

Tita Sofia and Tito Joaquin.

“Juliana?!” bulalas ni Tita Sofia nang makababa na ang mga ito sa hagdan. Parang gusto niya pang umiyak ngayon.

“Oh my God! Dalaga ka na!”

Umatras si Jacob para bigyang-daan ang kanyang ina. Sinalubong naman ako ni Tita Sofia ng isang mahigpit na yakap.

I can see him shook his head. For what? I don’t know… isusumbong niya ba ako ngayon? Parang gusto ko na ring umiyak at humingi ng tawad ng paulit-ulit kay Tita Sofia.

“Kumusta po kayo?” bulong ko sa gitna ng yakap nitong ’yon.

“Maayos naman kami! Ikaw ba? Naku, eh ang ganda mong dalaga, hija! Nasaan na ba si Celia at hindi man lang sinabing narito ka na!” ani Tita Sofia.

Niyakap din ako ni Tito Joaquin.

“Parang kailan lang, hon, ano?” natatawang dagdag pa nito sa asawa. Wala akong ibang naisagot sa kanila kung hindi ang isang tipid na ngiti. I can still feel the tension that Jacob’s giving me.

Para bang gusto niya akong hilahin palayo sa mga magulang niya at pagalitan dahil sa bagay na nabasag ko. O talagang ganito lang siya kung makatingin?

“Hija, si Jacob! Natatandaan mo ba?” masayang turo nito sa anak. Napipilitan namang tumango ang isa. Isinukbit ni Tita Sofia ang kanyang kamay sa aking braso at iginiya ako papunta sa couch.

“Masha, nasaan si Celia?” tanong ni Tito Joaquin nang makita itong patuloy lang sa paglilinis.

“Ah… baka po nasa loob ng kitchen.”

“Anong nangyari diyan?” Si Tita Sofia.

“Juliana dropped my photo, Mom,” sumbong ni asungot na nasa gilid ni Tito Joaquin.

Aba’t sumbungero nga!

“Oh, hijo! I’m sure we have some spare photo frames in the storage. Don’t worry about it. I’ll ask Pedring to get it.”

Nakita ko ang pagkibit ng balikat ni Jacob. As if like he was pissed that her mom didn’t scold me!

“I’m sorry po. Tumutulong lang po ako kay Masha kanina…”

Napayuko ako. Sasabihin ko na lang kay Mama na bayaran ang nabasag ko gamit ang aking allowance. Kaya ko namang maglakad simula sa bahay hanggang sa school eh!

“You don’t have to do that, Julia… Bisita ka rito.” Ngumiti pa si Tita.

“Sorry po ulit…”

Paglingon ko kay Jacob ay nananatiling matalim ang mga titig niya sa ’kin.

Huh! Akala mo riyan! Bhelat! Bwisit ka!

CHAPTER 4

Chapter Four

Lost In Space

Nakasuot ako ng baby pink na dress na ibinigay noon sa ’kin ni Mama. Inayos ko rin ang makapal kong buhok. Itinali ko ’yon at kumuha nang kaunti sa gilid ng aking tenga para ilugay. Napangiti ako nang makita ang pag-bounce ng buhok kong may malalaking curls.

I look like my Mama but taller. Ang height ko ay namana ko naman kay Papa.

“Juliana, are you done?”

Sumungaw si Jasmine sa pintuan ng kwarto ni Mama. Nakaayos na ito at handang-handa na sa gaganaping pagtitipon sa may garden.

May kaunting pula ang kanyang labi at pisngi na sakto lang sa kanyang ayos. Jasmine looks so gorgeous with her white cocktail dress. Dahil sa kulay niyang maputi ay mas umangat ang ganda niya dahil sa kaunting make-up sa kanyang mukha.

Kahit na yata hindi ito mag-ayos ay likas siyang maganda. Tipid ko siyang nginitian.

Niligpit ko ang suklay na huling ginamit ko at nagmamadaling tumayo sa tokador ni Mama.

“Katatapos ko lang, Jasmine.” Agad akong lumapit sa pintuan.

Mas lumawak ang ngiti niya matapos sipatin ang kabuuan ko.

“You look beautiful, Juliana! Uhm… Wait, parang may kulang sa ’yo. Let’s go to my room!”

Hindi na ako nakatanggi sa paghila ni Jasmine sa kamay ko. Umakyat pa kami sa second floor para lang puntahan ang kwarto niya. Ano’ng kulang? Pulbos? I already put some powder on.

Wow!

Napaawang sa mangha ang bibig ko nang tuluyan kong makita ang kabuuan ng kwarto ni Jasmine.

Ang puting kama, puting kurtina, white vanity detailed mirror and all. Parang ginawa talaga ito para sa isang prinsesa.

Palagay ko’y napakalambot ng kama niyang kay sarap higaan. Mayroon pang malaking salamin at television sa loob. Hindi maikakaila ang pagkamangha ko nang makapasok na kami nang tuluyan doon.

It’s huge, too! Parang mas malaki pa ito sa aming ground floor! It’s neat and has unique designs unlike my room.

Maliit lang ang akin at ang tanging palamuti lang ay ang picture na nakasingit sa lumang spanish style mirror ng kwarto ko. And my bed is old as well. Minsan nga ay ramdam ko na ang iilang spring doon na tumutusok sa likuran ko.

I cannot complain. Mas marami pang bagay na kailangan naming pagkagastusan kaysa ang palitan ang lumang kama ko.

“Come here! Sit!” masiglang turo niya sa upuan na hinila niya pa para sa ’kin.

Anong gagawin ko riyan? Gusto kong itanong pero ni isa ay walang lumabas sa bibig ko.

Maingat akong naglakad papunta ro’n. Just like walking in a library room. Tinitingnan ko pa ang sapatos ko kung nakagagawa ba ito ng dumi sa malinis niyang carpeted floor.

“You should put some lipstick on, Julia.”

Mabilis siyang nakapili ng lipstick na gagamitin ko to think na sobrang dami ang nakahilera ngayon sa harapan namin. Nagagamit niya pa kaya ang lahat ng ’yon?

“Okay lang naman kahit wala, Jasmine…”

“Sige na, please try it. Bagay ’to sa ’yo, I swear!”

Ibinigay niya sa akin ang isang nude color na lipstick. Gustuhin ko mang tumanggi pero nananalaytay ang hiya ko sa kanya.

Jasmine has been so nice to me ever since we’re little. Napaka-sweet at bubbly niya. Hindi rin ito maarte at mapagmataas kahit na laki sa yaman. She’s like a mini Tita Sofia.

Napangiti ako. Sinunod ko ang gusto ni Jasmine. I gently opened the lipstick and dabbed it on my lips. Sa isang pahid pa lang ay kumulay na agad ’yon.

Lumawak ang ngiti niya nang makita nito ang resulta ng nilagay ko. Inayos niya rin ang buhok ko at saka muling ngumiti.

“I think you don’t need those…” turo niya sa aking salamin.

Hindi naman gano’n kalabo ang mga mata ko pero kailangan ko rin ang mga ’yon dahil minsan ay sumasakit ang mata ko sa pagbabasa. I like to read and write poems. Kahit nga madilim na ang kwarto ko ay patuloy pa rin akong nagbabasa hanggang sa matapos ko ang isang buong libro.

I’m not supposed to read in the dark but I have no choice. Matagal nang sira at pundido ang lamp sa tabi ng kama ko. Hindi ko na rin ’yon nasabi kay Mama dahil sa tuwing nag-uusap kami ay mabilisan lang. Si Papa naman ay marami ring ginagawa kaya hinayaan ko na lang ’yon.

Tinanggal ko ang salamin ko. Pinunasan ko rin ang mga mata ko at nang makapag-adjust ay nakita ko na ang aking repleksiyon sa kanyang vanity mirror.

“Perfect!” hiyaw niya.

That’s what I wanted to say… I can’t believe I’m looking at my own reflection right now. Ilang taon na ba akong nakasalamin? I lost count.

“Thank you, Jasmine…” Tumango lang siya at excited na naman akong hinila palabas ng kanyang kwarto.

Dinig sa labas ng garden ang masayang tugtugin. Sinalubong kami ni Mama sa labas ng bahay. Pati siya ay hindi napigilang sipatin ang kabuuan ko. She looks so happy upon seeing us together. Niyakap niya ako at bahagya pang hinimas ang mukha ko.

Emosyonal niya akong tiningnan.

“Ang ganda naman ng anak ko.”

“Mama naman…” Hindi ko napigilan ang pagsinghap.

She’s being emotional at nahawa na ako roon. Kung hindi lang nagsalita si Jasmine ay baka tuluyan na kaming mag-iyakan ni Mama.

“Juliana, iiwan muna kita ha?” May halong lungkot sa boses niya. Ngumiti lang ako.

“Sige, Jasmine. Thank you ulit.”

Tumango naman ito kay Mama bago kami tuluyang iwan.

“Doon tayo, Julia,” turo ni Mama sa isang lamesang pabilog.

Ang emosyon ko ay napalitan ng paghagikhik nang makita ang ayos ni Mama. Ngayon ko lang ito nakitang ganito ka-sosyal ang gayak.

She’s wearing a nude long dress at ang kanyang buhok ay naka-messy bun. Her make-up is light and her shoes! Oh my God! Ngayon ko lang nakitang nagsuot siya ng may takong!

Ang sabi ni Mama ay pinilit lang siya ng mag-asawang magsuot ng pormal at umattend sa party na ito, hindi bilang katulong kundi bilang parte ng pamilya.

Si Mang Pedring naman ay posturang-portura din sa kanyang suot na black suit. Napangiti ako. This is my first time to attend a proper party at ngayon pa lang ay umaapaw na sa tuwa ang dibdib ko.

Umupo ako sa silyang nakahanda para sa ’kin. Our name was plastered above the table. Inilibot ko ang paningin ko sa paligid.

I saw Jasmine talking to her friends while her parents are still inside the house. Siguro’y nag-aayos pa. Si Mama naman ay hindi maiwasang tulungan ang mga taong parte ng catering. Pati sa mga waiter ay tumutulong siya.

Tumayo ako para lapitan si Mama nang makita ang pagkuha niya sa isang malaking tray na puno ng inumin.

“Ma, baka po makita kayo ni Tito Joaquin. Tara na po roon…”

Bakas sa mukha niya ang pagtutol pero nang mapunta ang atensiyon ng lahat sa mag-asawang kalalabas lang ng venue ay nagpatianod na rin ito sa ’kin.

Hindi maipinta ang sayang nakikita ko sa mukha ng mga bisita, lalong-lalo na ang sa mga magulang ni Jasmine.

I felt like they’re match made in heaven. Sila ang ginawa ng diyos para sa isa’t isa. Kagaya na lang nina Mama at Papa. Sa umaapaw nilang pagmamahalan ay alam kong kahit na ano’ng sitwasyon ay kaya nilang lagpasan.

That left me wonder if where, when and how will I meet my match.

Sa panahon ngayon ay mahirap nang makahanap ng totoong pagmamahal. ’Yon bang taong kaya kang tanggapin nang buong-buo. Kahit na ano pa man ang estado mo sa buhay. Ni mahirap ka man o mayaman, handa kang tanggapin sa ikaw.

Nagsimula na ang program. Katabi namin ni Mama ang ilang mga kasambahay pati na rin si Masha. Hanggang ngayon ay nahihiya pa rin ako sa nagawa ko. Sa pagtulong kong perwisyo lang ang dala.

“Masha, sorry ulit ha…” bulong ko nang maiwan kaming dalawa sa lamesa. Sina Mama ay abala sa pagbati sa mag-asawa. They’re like newlyweds. Kung sabagay, sa ilang taong pagsasama ng mga ito ay ni hindi man lang ito tumanda ng isang taon.

Si Tita Sofia ay balingkinitan pa rin ang katawan samantalang si Tito Joaquin naman ay hubog pa rin ang atletang built.

“Ayos lang ’yon, Julia. Hindi naman nagalit si Madam Sofia eh! Mabuti na lang!”

“Sorry talaga! Uhm… Pwede pa ba akong bumawi sa ’yo?”

Kumunot ang noo niya. Hindi sigurado sa isasagot sa tanong ko.

“Pwede akong maglinis bukas ng mga maiiwang kalat dito…” Nilingon ko pa ang paligid. “O kaya naman magdilig ng mga halaman?”

Natawa na lang ito sa sinseridad kong bumawi sa kanya.

“Naku, Juliana, ayos nga lang ’yon. Pero kung gusto mo talaga akong tulungan, gumising ka na lang nang maaga bukas. Okay lang ba?”

Binitawan ko ang hawak kong baso na may lamang orange juice bago siya sinagot. Halos mailuwa ko pa ang nainom ko roon dahil sa tuwa.

“Talaga? Oo ba, sige! Alas singko pa lang, gigising na ako!” masayang sambit ko. Natawa na lang siya sa ’kin.

Kung alas singko ako gigising bukas, anong oras naman ba matatapos ang party ngayon?

Naglagay ulit ng panibagong orange juice ang waiter sa aming table. Nilinga ko ang paligid nang kausapin ni Masha ang isa pang kasambahay na katabi niya.

Si Jasmine ay abala pa rin at halatang tuwang-tuwa ito sa pakikipag-usap sa mga kasama. That made me miss my own crew. Kumusta na kaya sina Cheyenne? Namimiss kaya nila ako gaya ng pagkamiss ko sa kanila ngayon?

Si Harren kaya? Malungkot pa rin ba siya? Sila Patchi?

Naputol lang ang lahat ng nasa isip ko nang marinig ko ang maingay na tawanan ng mga lalaki sa bandang likuran.

Tamad ko silang nilingon. I saw Jacob with them. Nahinto ang pagtawa niya nang makita akong nakatingin sa direksiyon niya.

Nakita ko rin ang marahang pagsiko sa kanyang katabi. Sinulyapan ko rin ito bago tuluyang nag-iwas ng tingin.

Ingay!

Inabala ko ang sarili ko sa pag-ikot ng daliri ko sa basong nasa harapan ko. I’m all alone. Gusto ko nang umalis at matulog dahil maaga pa akong gigising bukas pero nakakahiya namang iwan ko sila rito.

Sinabayan ko ng pagkanta ang tinutugtog ng pianista. Sinabayan ko pa ng pagtapik sa basong nasa harapan ko.

“Sometimes I get tired of this me first attitude…”

Napangiti ako. Paborito namin ni Cheyenne ang kantang ’to. Mas lalo akong ginanahan ng dumating na ito sa chorus.

“And I’ll never lose my faith in you… How will I ever get to heaven, if I do…”

“Nice voice!”

Napalingon ako sa aking likuran nang marinig ang boses ng isang lalaki roon. I saw a tall guy standing beside me. He has a wavy black clean cut hair and his eyes are dark na para bang gustong pasukin ang nasa isip ko.

Mabilis akong nag-iwas ng tingin.

“I’m Eros.” He smiled.

Napatitig ako sa kamay niyang ngayon ay nakalahad sa harapan ko. Alam kong kasama ito ni Jacob kanina. But why is he here? Na-bore na ba siya sa lalaking ’yon kaya niya ako nilapitan?

“Juliana,” tipid kong sagot at ibinalik ang atensiyon sa aking baso.

Akala ko’y aalis na siya pero imbes na gawin ’yon ay tumabi siya sa kinauupuan ko.

“Are you alone?”

Is he talking to me? Nilinga ko ang paligid ko. Okay, he is.

“Yeah…” Hindi ba obvious?

“But why? Kaibigan ka ba ni Jasmine? I’m her cousin,” pagpapakilala niya.

Tumango ako matapos sagutin ang tanong niya. Kaya naman pala halos parehas lamang sila ng postura ni Jacob. Sinuri ko ang kabuuan niya.

His style just made me think about his cousin but I think Jacob’s features are more manly and mysterious than Eros.

Ang kanya kasi ay parang isang anghel at magaan lang pakisamahan hindi kagaya noong sa isa na hindi ko mabasa. I don’t know… Hindi naman ako gano’n ka-eksperto mangilatis ng tao. Feel ko lang…

Kailan ko nga ba ginawa ’to? Siguro kapag interesado lang ako sa isang tao. Kagaya na lang kay…

“Anak ako ni Manang Celia.” Nginitian ko siya.

“Oh really? Ikaw pala ’yong ikinukwento ni Jacob.”

Kumunot ang noo ko. What? What about me? Anong ako?

“Huh?!”

“Never mind…” he said.

Parang may iba pa siyang gustong ipahiwatig! Ano naman kayang pinagsasasabi ng mokong na ’yon sa pinsan niya?

Marami pang sinabi si Eros pero mas tumatak sa utak ko ang sinabi nitong kwento ng magaling na Jacob.

We’re not that close. In fact, we are not friends. Ni hindi ko alam kung posible bang mangyari ang pagkakaibigan na ’yon kaya wala akong maisip na pwede niyang ikuwento rito.

Pasimple kong sinulyapan ang kinaroroonan ng mokong habang kunwari’y nakikinig lang sa mga sinasabi ni Eros. Dahan-dahan kong pinihit ang ulo ko papunta sa direksiyon nila pero muntik na akong mapamura nang makita ko siyang nakatitig pabalik sa ’kin!

His brown eyes that makes me feel so uneasy are staring back at me! Matalim ang pagtitig niya sa ’kin na para bang gusto akong sigawan!

Shit! Natataranta kong ibinalik ang mukha ko kay Eros! Nakakainis! Bakit ba siya nakatingin sa ’kin? Parang gusto kong tabunan ang mukha ko sa hiya ngayon.

“Vergara side talaga ako, Juliana. My Dad was the oldest among the Vergara’s and Tita Sofia is the youngest…” ani Eros.

Tumango-tango lang ako sa kanya kahit na sumisigaw ngayon ang puso ko sa kaba.

Bakit ba ganito na lang ako palagi? Bakit palagi na lang akong hindi mapakali kapag nasa paligid ang nag-iisang hijo ng mga Delaney?

CHAPTER 5

Chapter Five

Cake

Kinabukasan ay tinulungan ko si Masha sa pag-aayos ng mga kalat sa garden. Ang mga lalaki naman ay nagtatanggal ng mga lamesa at mga upuan.

“Ayos ka lang?” tanong ni Masha na ngayon ay nagpupunas na ng mga glass windows habang ako naman ay nagdidilig ng mga halaman.

“Ayos lang ako, Masha.” Nag-thumbs up pa ako sa kanya.

“Salamat nga pala ha.”

“Thank you rin, at least hinayaan mo akong makabawi sa ’yo!” Natawa na lang si Masha sa sinabi ko.

“Nag-aaral ka pa ba?” she asked.

“Oo. Graduating na ako ng high school.”

Pinasadahan ko ng tubig ang halaman na malapit sa kinatatayuan ni Masha. Madilim pa ang paligid dahil pasikat pa lang ang araw. Ang buong bahay naman ay tahimik pa.

“Talaga? Congratulations kung gano’n, Juliana! Hmm, Ano’ng balak mong kunin sa kolehiyo?”

“Business Administration.”

“Talaga? Good luck sa ’yo! Alam mo, pangarap ko rin noon ang makapagtapos ng pag-aaral. Kaya lang,a nng iwan kami ni Mama noon ay naglaho ang lahat ng pangarap ko.”

Napahinto ako sa ginagawa ko at itinuon ang buong atensiyon kay Masha.

“Naging lasenggo si Papa at namatay nang mabaril ng isa sa kainuman niya…” Ngumiti siya nang mapait bago muling nagpatuloy.

“Ang panganay na kapatid ko naman ay iniwan na rin kami nang makapag-asawa ng marino. Ako at ang bunsong kapatid ko na lang ang kasama ko pero dahil hindi ko pa kaya ay iniwan ko muna siya sa Tita namin sa probinsiya…”

I can’t believe what she was saying. Sa umpisang sinabi niya pa lang na iniwan sila ng kanilang ina ay parang nanghina na ako. Hindi halata sa kanyang ganito ang pinagdaraanan niya. She’s like a bubbly type of person.

“Masha…” sambit ko nang makita ang pagtulo ng luha niya.

Agad kong ibinaba ang mga hawak kong gamit at mabilis na pumunta sa kanyang pwesto. Nahihiya niyang pinunasan ang mga ’yon pero bahagya pa rin ang pagnginig ng kanyang mga labi.

Hinagod ko ang likod niya.

“Sorry, Juliana… Sa lahat ng pwede kong mapagsabihan ay ikaw pa. I’m sorry…”

“Masha, okay lang ’yon. You can always talk to me.”

“Kaarawan ngayon ni Marion at bukas naman ay ang akin. Pasensiya ka na. Siguro’y namimiss ko lang ang pamilya ko. Ang dating kami na masaya at magkakasama.”

Napalunok ako. Parang nahawa ako sa lungkot ni Masha. I can clearly understand her. My family is my everything at hindi ko alam ang gagawin ko kung ako ang nasa sitwasyon niya.

“Masha, okay lang ’yan. Maybe you can call your brother and greet him.”

Alam kong walang salita ang magko-comfort sa kanya pero ’yon lang ang tanging magagawa niya ngayon. Lalo na’t nasa malayo ito.

“Thank you, Juliana. Maswerte ka at si Nay Celia ang naging Mama mo.”

Pinawi niya ang mga luhang natitira sa kanyang mga mata. Napangiti ako.

“Tama ka.”

I couldn’t ask for more. Kung mabubuhay man ako nang paulit-ulit ay si Mama pa rin ang hihilingin kong maging ina. Kahit na mahirap ang buhay, basta siya ang kasama ko ay ayos lamang sa ’kin.

Tinapos na namin ang mga huling gagawin namin ni Masha. Pagtapos sa garden ay sa loob naman kami ng bahay naglinis. Bakas pa rin sa mukha niya ang lungkot pero nagpapatuloy pa rin siya.

She’s so strong. Siya ang bumubuhay sa kapatid niya para lang magkaroon ito nang maayos na buhay. Matapos namin sa living room ay pumunta naman ako kay Mama para siya naman ang tulungan.

“Ganito po ba?” tanong ko rito habang hawak ang carrots na hihiwain ko. I miss this. Namimiss ko ang pagtuturo niya sa ’kin sa kusina. Ang unang pagtuturo niya sa ’king maglinis at magluto.

“Liitan mo pa,” sagot niya at ginawa ko naman ’yon.

Matapos magluto ay tinulungan ko naman silang maghain sa hapag. Ganito rin kami mag-ayos sa bahay kaya alam ko kung paano ang proper table setting.

“Ja, tawagin mo na ang magkapatid,” ani Mama sa isang babaeng kasama namin sa kitchen.

“Nay, magtitimpla pa ho ako ng lemonade eh. Si Masha na lang po.”

Napalingon naman si Masha na abala naman sa paghuhugas ng mga pinggan.

“Nay…”

Kibit-balikat ni Masha habang hawak ang mga platong hinuhugasan niya.

“O siya, Juliana, pakitawag na nga lang sina Jasmine at Jacob.”

“Ma―”

“Nasa unang kwarto ang kay Jasmine at ang kay Jacob naman ay nasa dulo,” putol ni Mama sa pagtutol ko. Kaagad na rin siyang lumabas sa kitchen at naiwan akong nakatulala. Si Masha naman ay malaki ang pagkakangiti sa ’kin.

“Sige na,” untag niya sa ’kin.

Para naman akong robot na sumunod sa utos ni Mama. Parang may sariling isip ang mga paa ko na umakyat sa hagdan at tinungo ang kwarto ni Jasmine.

Mahihinang katok ang ginawa ko.

“Jasmine…” tawag ko at maya-maya pa’y bumukas na ang pintuan.

Katatapos lang nitong maligo at may tuwalya pa sa kanyang buhok.

“Hi, Juliana!” masayang bati niya.

“Uhm… Handa na ang pagkain. Pinapatawag na kayo ni Mama.” I smiled shyly back at her.

“Si Kuya nasa baba na ba?” tanong niya.

“Ah eh pupuntahan ko pa lang?” hindi siguradong sagot ko. Kumunot ang noo niya pero ang kalituhan ay napalitan din kaagad ng malawak na ngiti.

“Ah sige! Gisingin mo muna si Kuya. Magbibihis lang ako ha.”

“J-Jasmine, pwede bang―”

Sa sobrang hina ng pagkakasabi ko ay hindi na niya narinig ang sinabi ko. She closed the door.

Jeez, sasabihin ko lang naman na kung pwedeng siya na lang ang gumising sa kapatid niya? Napasulyap ako sa dulong pintuan na nasa second floor.

Paano ’to? Bakit ba kasi tumulong pa ako sa kusina? I should’ve stay longer in Mama’s bed! Sana hindi pa ako nautusang gisingin ang masungit na mokong na ’to!

Maingat akong naglakad papunta sa pintuan ng kwarto niya. Pigil ang paghinga kong kinatok ’yon. Pagkatapos ng ilang katok ay inilapat ko naman ang tenga ko sa pinto.

Wala naman akong naririnig na ingay o ni hilik ng isang tao. Sure ba si Mama na hindi umalis ’yon kagabi?

I knocked again.

“Jacob…” Nakagat ko pa ang pang-ibabang labi ko nang banggitin ko ang pangalan niya.

It feels weird saying his name.

“Senyorito Jacob!” Mas nilakasan ko ang tawag ko.

Lumipat ako sa kabilang side ng pintuan kung nasaan ang door knob.

“Nakakainis! Tanghali na, dapat gising na siya! Hindi ’yong magpapagising pa sa iba! Nakakaperwisyo!” inis na bulong ko.

Huminga muna ako nang malalim bago muling tinawag ang pangalan niya. Ilang katok pa pero wala pa ring damuhong lumalabas doon.

“Senyorito! Wohoo! Gising na,” may tonong sabi ko.

Inilapat kong muli ang tenga ko pero wala pa rin akong marinig. Bigo akong napasandal sa may pintuan. Ano’ng sasabihin ko kay Mama? Ganito ba talaga siya araw-araw sa lalaking ’to?

Why does she need to wake him up anyway? Ang tao kapag nagugutom naman, kusa na lang kumakain ’di ba? Kailangan ba talagang―

Ang lahat ng pagmumuni-muni ko ay napawi at napalitan ng matinding kabog ng dibdib nang biglang gumalaw ang pintuang sinasandalan ko.

Mabilis ang pagkakabukas no’n kaya naman hindi na ako nakapag-isip at kusa na akong nalaglag sa sahig.

“What the hell?” aburidong sabi niya nang makagawa ako ng ingay gawa ng pagkakabagsak ko.

Shocks!

Kahit na masakit ang pang-upo ko ay pinilit kong tumayo at harapin siya. Hindi man lang ba siya marunong magbukas ng pintuan nang dahan-dahan?

Makakatikim talaga sa ’kin ’to eh! Kaunti na lang… Oh my goodness!

Napalunok ako nang makita ang kabuuan ni Jacob pag-ikot ko. He is freaking topless! His hair is messy at ang kanyang shorts ay… ay…

“What?”

Mabilis kong ibinalik sa mukha niya ang tingin ko.

“Pi… P-Pinapatawag ka ni Mama. Kakain na raw.”

Tumaas ang isang kilay niya nang kagatin ko ang pang-ibabang labi ko. Ang alam ko ay matanda lang siya ng ilan taon sa ’kin pero ang pangangatawan niya ay hindi masyadong akma sa edad niya.

He’s too tall for me, too. Hanggang balikat lamang ako! His chest ay para bang kay tigas kapag hinawakan.

“Why are you here? Where’s Jaja? Masha?” masungit na tanong niya.

“M-May ginagawa kasi si―”

“Okay,” tanging sabi niya kasabay ng pagsarado ng pintuan.

Bastos! Hindi man lang siya sumagot kung pupunta ba siya o hindi! Nakakainis ha! Kung hindi lang dahil kay Mama ay hindi ko siya gigisingin ’no! Manigas ’yong abs niya!

Padabog akong umalis sa tapat ng kwarto niya at binalikan si Jasmine. Kinatok ko ulit ang kanyang kwarto at madali naman itong lumabas.

Sabay kaming bumaba ni Jasmine. Hindi na rin ito nagtanong tungkol sa kapatid niya. Siguro ay alam na niya ang routine nito.

Buong araw kong hindi nakita si Jacob at hindi niya alam kung gaano ako nagpapasalamat sa itaas dahil doon. Inabala ko ang sarili ko sa panonood ng mga teleserye buong magdamag.

Si Mama ay nag-siesta pagkatapos kumain ng tanghalian at bumalik na ulit sa trabaho pagkagising. Hapon na nang maalala ko ulit ang sinabi ni Masha. Birthday niya bukas! Madali kong kinuha ang wallet ko. I counted my money.

Napangiwi ako nang makitang isang libo na lang ang naroon. ’Yon lang ang tanging dala kong ipon. I want to buy her a cake para naman kahit papaano ay hindi siya malungkot bukas.

Napangiti ako sa naisip. Pagkatapos kong maligo ay agad kong hinanap si Mama. Maglalakad na lang ako palabas tutal saglit lang naman ’yon. Alam ko na rin naman ang sasakyang jeep papunta sa mall na malapit dito.

“Sa’n ka pupunta?” ani Mama matapos kong magpaalam.

“May bibilhin lang po ako sa mall. Saglit lang ako, Ma.” Hinalikan ko siya sa pisngi bago tuluyang lumabas ng mansyon.

Hindi na rin siya nagtanong pa dahil kampante naman siyang kaya kong umalis at umuwi nang mag-isa.

Naglakad ako palabas ng village. Inaliw ko ang sarili sa pagtingin sa paligid. Mayroong malaking park akong nadaanan. Mayroon ding isang nakabakod na playground para sa mga aso.

Lumulukso sa tuwa ang puso ko habang pinagmamasdan ang mga asong malayang naglalaro at tumatakbo sa saya.

Noon pa man ay mahilig na ako sa mga aso, kaya lang dahil sa eskwela ay hindi ako kailanman nagkaroon ng time para mag-alaga noon. Ayaw ko naman itong maiwan nang mag-isa sa bahay. Si Papa naman ay busy rin sa trabaho kaya paniguradong hindi niya rin maaasikaso ito.

Paglabas ko ng village ay pumara na ako ng jeep papunta sa mall. Ilang sandali lang ay nakarating na ako.

“Isang blueberry cheesecake po,” nakangiting sabi ko sa babae. I wanted Masha’s day to be special kaya gusto kong special din ang cake na bibilhin ko para sa kanya.

Ngumiti ang babae pabalik at kinuha ang blueberry na nakalagay sa display.

“Nine hundred ninety-five po, ma’am.”

Napatingin ako sa isang libong hawak ko. Napangiwi ako nang iabot ko sa kanya ’yon. Paano ako uuwi ngayon? Kulang na ang pamasahe ko pauwi.

Hindi bale, maglalakad na lang ako… Masaya kong kinuha ang cake at lumabas ng store. Madilim na nang magsimula akong maglakad.

Bakit ba kasi saktong pera lang ang dala ko? Sana lang, matuwa si Masha sa regalo ko.

Sinalubong ko ang mga usok ng sasakyan makauwi lang nang mabilis. Mas worried pa ako sa cake kaysa sa safety ko. Nakahinga lang ako nang maluwag nang matanaw ang gate ng village nina Jasmine.

“Magandang gabi,” bati ng gwardiya sa ’kin.

Nginitian ko sila at nagpatuloy na sa paglalakad. Malamig na hangin ang nagsasabi sa ’king magpatuloy sa paglalakad. Masakit na rin ang paa ko.

Pagdating ko sa mansyon ay dumiretso ako sa kitchen para ilagay sa refrigerator ang cake na binili ko. Parang baliw ko pang tinapik ’yon. Finally.

Naabutan ko si Mama na nanonood ng isang tagalog movie. I kissed her.

“Mama.”

“Nakabili ka ba ng bibilhin mo?” tanong niya.

Tumango ako. I want to tell what’s on my mind. Gusto ko sanang magkaroon man lang ng maliit na handaan si Masha.

“Opo, Ma. Mama may pera ka pa ba?” nahihiyang tanong ko.

Kumunot ang noo niya. Ngayon lang ako nagtanong dito nang ganito. Hindi ko kasi ugali ang manghingi ng pera sa mga magulang ko. Pero ngayon, gusto ko talagang maging masaya si Masha sa kaarawan niya bukas.

“Bakit, anak? May kailangan ka ba?” she asked.

Umiling ako.

“Gusto ko po sanang magtanong kung pwede po ba kayong bumili ng pang-spaghetti man lang bukas? Birthday po ni Masha, Ma.” Bakas sa mukha niya ang pagkagulat. Napaupo pa ito sa kama.

“Oo nga ano! Ako na ang bahala roon, anak, sige!” nakangiting sabi ni Mama.

“Thank you po. Kahit ibawas n’yo na lang po sa baon ko.”

“Halika nga rito.”

Masayang sabi niya at niyakap ako nang mahigpit.

“Sobrang proud ako sa ’yo, Juliana. Marunong kang magpahalaga sa mga taong nasa paligid mo. Masaya ako, anak.”

“Mana po ako sa inyo ni Papa. Sana lang po, matuwa si Masha bukas,” natatawa na ring sabi ko.

Gusto ko pa sanang mag-suggest ng mga baloons para naman kahit paano ay maging makulay naman ang birthday ni Masha pero wala na kaming oras para sa mga ’yon.

Pagkatapos kumain ay nagpahinga na kami.

Ilang oras na akong pabaling-baling sa kama pero hindi pa rin ako dinadalaw ng antok. Excited lang siguro ako para sa maliit na party ni Masha.

Ilang sandali pa akong nakatulala sa kisame. Nakaramdam ako ng uhaw. Maingat akong bumaba ng kama at pumunta sa kitchen para makainom.

Napadaan din ako sa garden na nakabukas. Sumilip ako roon. I saw Jacob seriously looking at his laptop na para bang naguguluhan sa mga nakasulat doon.

Masipag din palang mag-aral ang mokong, bulong ko. Iniwan ko na siya at tuluyang pumunta sa kusina.

Isasara ko na sana ’yon matapos kong makakuha ng tubig pero napansin ko ang cake ni Masha na bahagyang nakaangat ang cover.

What?!

Daig ko pa si The Flash sa bilis na ilapag ang hawak ko at kunin ang cake na binili ko.

“Shit!” inis na hiyaw ko nang makitang dalawang slice ang nabawas doon.

Pakiramdam ko’y gumuho ang mundo ko. Naiiyak na ako sa inis! I can’t believe someone ate my cake!

Napatigil ako sa paghikbi nang marinig ang pares ng yapak na papunta sa kinaroroonan ko.

Aba’t talagang gusto pang balik-balikan ang cake ko! Inis kong inilapag ang cake sa kitchen counter at nakapamewang na inihanda ang sarili sa pagdating ng kung sinong mapangahas na kumain ng bluberry cheesecake ko!

Isang bulto ang nakita kong pumasok doon.

“Ikaw?!”

CHAPTER 6

Chapter Six

Happy Birthday

“Ikaw?!” inis na bulyaw ko nang makita si Jacob na inosenteng hawak ang isang platito at baso.

Sinalubong niya ang matalim na titig ko. Aba’t ang kapal talaga ng mukha niya!

Napakuyom ang magkabilang kamay ko. Mas lalong nag-init ang mukha ko sa galit nang pasadahan niya ang kanyang labi ng dila. Para bang nang-aasar at sarap na sarap pa siya sa cake na kinain niya!

Napapikit ako nang mariin! Pinipigilan ko ang sarili kong sapakin siya nang todong-todo!

Kumunot naman ang noo niya na parang balewala ang inis na nararamdaman ko.

“Why are you still here?” walang emosyong tanong niya sa ’kin.

Bago ako nagsalita ay kinalma ko muna ang sarili ko. Sabi nga ng isang kanta, I did my best but I guess my best wasn’t good enough! Talagang nananalaytay ang matinding galit ko sa lalaking nasa harapan ko ngayon. Sa lalaking sumira ng mga plano ko!

“Bakit mo kinain ’yong cake?!” inis na sigaw ko sa kanya. Not minding the people who are already sleeping inside the house. Kung bukas ay pagagalitan ako ni Mama, so be it!

“What cake?”

Nakasalubong ang mga kilay niyang tanong.

“’Yong cake ko! Ito! Ito!”

Kinuha ko pa ang box ng cake at ibinalandra sa pagmumukha niya.

“Your cake?” inosente pa ring sabi niya.

Nilagpasan niya ako at inilagay ang platito sa lababo.

This guys is killing me! I hate him! I freaking hate him! Umikot ako para sundan siya. Ganito ba talaga siya ka-walang konsensiya? He ate my cake! He should apologize!

“Oo, Senyorito!” bulyaw ko sa kanya.

Nang lingunin niya ako ay nakalolokong mukha niya ang nakita ko.

There was no remorse! Wala man lang pagsisisi sa hitsura niya! Hindi niya ba alam kung gaano katagal akong naglakad para lang makauwi at mabili ’to? Hindi niya ba alam kung ilang recess ang tiniis ko maipon lang ang ipinambili ko? Halos magka-ulcer na ako sa pagtitipid!

“If it’s on the refrigerator, it’s mine,” masungit niyang sinabi saka ako tinalikuran at humarap muli sa sink.

Sa sobrang galit ko sa kanya ay tumulo na lang ang mga luha ko. I can’t even speak. Tanging ang mga hikbi ko na lang ang nagsasalita para sa ’kin. Nanginginig ang mga labi ko. Halos lukutin ko na rin ang box ng cake na hawak ko dahil sa gigil ko sa kanya.

“It’s for Masha,” pinilit kong sabi sa gitna ng mga hikbi ko.

Napatigil naman siya sa ginagawa para harapin ako.

His hard expression softens when he saw my crying face. Napatigil siya at ang kaninang matatalim niyang titig ay lumambot din.

“Birthday niya bukas and I want to surprise her pero sinira mo! Naglakad ako pauwi galing sa Parisienne para lang mabili ’to. You ruined everything!”

Humagulgol na ako. Para akong isang batang inagawan ng ice cream. ’Yong feeling na iningatan mo ’yong cake na ’yon sa polusyon at harsh elements para sa kaarawan ni Masha bukas pero dahil sa kanya… nanghihina ako.

Kung hindi lang siya anak ni Tita Sofia ay sinaktan ko na siya kanina pa.

Marahas kong pinunasan ang mga luha ko at ibinalik na lang ang cake sa refrigerator. Iniwan ko siya sa kitchen. I didn’t even looked at him. Hindi ko na siya binigyan ng pagkakataong makapagsalita pa.

If he just want to punish me for breaking his portrait, then he wins.

Pagdating ko sa kwarto ay doon ko na lang ibinuhos ang lahat ng hinanakit ko kay Jacob. Ngayon, iisipin ko pa kung paano ang cake ni Masha bukas? Kung paano ako makabibili ng isa pang cake kung wala na akong pera? Nanlulumo ako.

“Juliana, gising na,” ani Mama na ngayon ay nakasuot na ng kanyang uniporme.

Tamad ko siyang tinanguan. Nag-inat ako ng katawan at hinintay muna siyang makaalis ng kwarto bago ako tuluyang bumangon.

Kung pwede lang na hindi na muna bumangon buong araw ay gagawin ko, kaya lang ay gusto ko rin namang makatulong kay Mama. Huling araw ko na ngayon at birthday pa ni Masha. Masakit ang ulo ko dahil sa nangyari kagabi. Hindi ako kaagad nakatulog. Kung bibilangin ay halos nasa tatlong oras lamang ’yon.

Pagkatapos kong maligo ay nanlulumo akong pumunta sa kitchen. I don’t really feel like walking inside this house. Para bang ang bigat-bigat sa pakiramdam.

The perfect surprised I am planning for the birthday girl is now ruined.

I glanced at the refrigerator. Nangilid na naman ang mga luha ko sa inis, galit at lahat na ng mga pwedeng emosyon.

“Juliana! Good morning!” masayang bati ni Jaja sa ’kin.

“Good morning din. S-Si Masha?”

“Kagigising lang yata,” sagot niya at pinasadahan pa ang kanyang mga mata ng daliri na para bang sinasabing kagagaling lang ni Masha sa pag-iyak.

Ito na nga ba ang sinasabi ko. I want to ease her pain. I don’t want her to be sad lalo na ngayong kaarawan niya.

Si Mama ay abala na sa pagluluto ng handa ni Masha. Hindi ko pa pala nasasabi sa kanya ang nagyari. Lumapit ako sa pwesto niya.

“Ma…”

“Oh, tulungan mo na ako rito,” ani Mama sabay turo sa mga platong kailangang patuyuin.

“Ma, wala na po ’yong cake!” I bit my lower lip.

Kumunot naman ang noo niya.

“Anong cake?”

“Ma, ’yong cake na binili ko kahapon, wala na po.” Natigilan ako.

Kailangan ko ba talagang sabihin sa kanya ang ginawa ng alaga niya sa cake ko? Magsusumbong ba ako?

“Naku! Ang dami naman pala nito. Juliana!” excited na hiyaw ni Jaja na ngayon ay nasa tapat na ng refrigerator.

Sabay kaming napalingon ni Mama sa direksiyon niya at nanlaki ang mga mata ko sa limang hilerang cake na nasa loob no’n!

Kagaya ang balot niyon sa cake na binili ko! Mabilis akong lumapit para tingnan ang sa akin. Wala na iyon dahil puro bagong lalagyan at naka-seal pa ang mga naroon.

“Ang dami naman pala ng binili mong cake anak!” hindi makapaniwalang sabi ni Mama.

Isa-isang inilabas ni Jaja ang mga cake na naroon.

“Pero…”

This is not mine! Siguro’y nagustuhan niya ang lasa kaya bumili siya ng lima pa para sa sarili niya!

“Hindi po ’yan ang binili ko.”

Jaja opened the cake and my jaw literally dropped when I saw the greetings on top of it. Yes, it’s for Masha but this is not from me!

Nalilito ako? Nasaan ang akin?

“Oh siya bilisan n’yo na riyan at tiyak na papunta na si Masha rito.”

Hindi na ako nakapagsalita. Tinulungan ko si Jaja na ayusin ang mga cake na mayroong magkakaibang flavor. Napatigil ako sa huling cake na binuksan ko.

I’m sorry, Juliana. Basa ko sa note ng oreo cheesecake! So it’s him? Nagmamadali kong isinara ang cake bago pa makita ni Jaja.

Nalilitong tinitigan lang nila akong dalawa.

“Ano’ng nakalagay?” ani Jaja na curious dahil sa lahat ng cake ay ito lang ang iba ang nakasulat.

“Ano raw Juliana?” ulit niya.

Hindi na ako nakatanggi dahil nabuksan na niya kaagad ang cake.

“I’m sorry, Juliana.” Kumurap-kurap siya matapos basahin ang nakasulat.

Si Mama naman ay parang nahawa na rin sa kalituhan ni Jaja.

“Para sa ’yo pala ’to. Ibalik na natin sa ref.”

Thank God they didn’t ask me about it!

“Ah, sige…”

Matapos niyang ibalik ’yon ay inihanda na niya ang mga cake ni Masha. She lighted all the candles habang ako ay nalulunod sa malalim na pag-iisip.

Saan siya nakakuha ng mga cake? Late na ang nangyari kagabi at maaga pa ngayon para makabili siya nito. Sigurado akong sarado pa ang lahat ng cake shop.

“Nandiyan na siya!” hiyaw ni Mang Pedring na ngayon ay kapapasok lamang sa kitchen.

Mabilis kaming humilera ng isang linya para abangan ang pagpasok ni Masha roon.

“Happy Birthday!” sabay-sabay naming sambit nang makapasok siya sa kinaroroonan namin. Muntik pa siyang mapasigaw sa ginawa namin dahil sa pagkabigla.

Ang kanyang namumugtong mga mata ay nangingilid na naman ang mga luha nang makita ang mga hawak namin.

“Happy Birthday, Masha!” hiyaw ko ulit.

Nilapag ko sa kitchen counter ang cake at sinalubong ko siya ng yakap. Sumunod naman sina Mama sa ’kin.

“Salamat sa inyo,” humihikbing sabi niya.

“Kay Juliana ka magpasalamat. Ideya niya ’to, hija.” Si Mama.

Umiling ako. It is my idea but this surprise is not from me. Technically, It’s Jacob’s surprise! Hanggang sa matapos ang araw ay hindi ko man lang nakita si Jacob. Naka-empake na ang mga gamit namin para sa maagang pag-uwi namin ni Mama sa Buenavista.

Hanggang ngayon ay naglalaban pa rin sa isip ko kung magpapasalamat ba ako sa kanya o iisipin ko na lang na dapat lang palitan niya ’yong kinain niya?

“Mag-iingat kayo sa biyahe, Celia,” paalam ng mag-asawa sa ’min ni Mama.

“Salamat, Joaquin, Sofia. Mauna na kami.”

Kumaway pa sila nang tuluyan na kaming makasakay ni Mama sa sasakyan. Si Mang Pedring ang maghahatid sa amin papunta sa terminal ng bus. Just when I was about to roll down the window and wave at them ay sumagi sa gilid ng mga mata ko ang lalaking nakapamulsa sa may terrace.

Kahit na simpleng white shirt at shorts lang ang suot niya ay nananatili pa rin ang lakas ng kanyang dating. His defined jaw and brown eyes, I’ll probably miss.

Napasinghap ako nang makita siyang nakatitig sa kinaroroonan ko. Their car was tinted but I felt like he was staring at me. Telling me goodbye’s and all.

Napakagat pa ako sa labi ko nang makita na naman ang pagpasada ng kanyang dila sa kanyang mapulang labi. Bakit ba ganito kalakas ang dating niya para sa ’kin?

Naputol lang ang pagtingin ko sa kanya nang maramdaman ang marahang pag-andar ng sasakyan palayo sa mansyon.

Till we meet again, Senyorito…

CHAPTER 7

Chapter Seven

I Like You

“Oh heto na, Shey!” sabi ko sa kanya sabay abot ng bilin niyang white chocolate. Kay Cheyenne naman ay cookies and cream na kaparehas sa dalawang lalaki.

“Oh my gosh! Thank you, Juliana! The best ka talaga eh!” excited niyang kuha sa mga chocolate na binili ko para sa kanya. Katatapos lamang ng klase namin ngayon at nasa bahay kami nila Jecko.

Sa aming magkakaibigan ay ang bahay nina Jecko ang pinakamalapit sa dagat. Isa sa mga ipinagmamalaki ng mga taga-Buenavista.

Bukod sa mga magagandang tanawin dito ay likas din ang lugar namin sa mga magagandang beach at rancho.

Mayroong mga waterfalls sa kabilang bayan at ang matatayog na mga bundok sa kapaligiran. Sabi nga ng iba ay nandito na ang lahat maliban na lang sa polusyon at matatayog na building na gaya sa Maynila.

I glanced at Harren. Seryoso lang itong nakatingin sa malayo at tila ba may malalim na iniisip.

“Huy!” pukaw ko sa atensiyon niya.

Ngumiti siya nang lingunin ako pero kita pa rin sa mga mata niya ang lungkot.

“Thank you rito, Julia.”

“Walang anuman. Ano bang iniisip mo riyan?” usisa ko.

Ang mga kaibigan namin ay abala sa pagre-review sa nalalapit na final examination namin.

“Wala,” he murmured.

“Weh? Ano nga?”

“Wala, alam mo na ’yon,” sabi niya pagkatapos ay nag-iwas na naman ng tingin.

“Are you gonna leave Buenavista right away?”

Tumango lang siya. Now, I felt his sadness. Iginala niya ang paningin sa paligid.

“Mamimiss ko ’to.”

“Mamimiss ka rin namin, Pare!” Si Jecko.

Noong isang araw lang nasabi sa kanila ni Harren ang lahat. Ilang araw na ang lumipas pero ngayon na lang ulit namin napag-usapan ang pag-alis niya. He doesn’t want us to be sad about it but we’re his friends. Normal lang na malungkot kami at manibago sa gagawin niyang pag-iwan samin dito sa Buenavista.

Lumapit ang mga ito sa pwesto namin ni Harren.

“Mamimiss kita,” ani Shey.

Ang kanyang saya dahil sa pasalubong ko ay napalitan ng lungkot.

“Oo nga. Aalis ka ba kaagad Harren?” Si Cheyenne.

“Oo. Pinilit ko lang si Mama na tapusin ang pag-aaral ko rito. She wants me to go there immediately.”

“Pero bakit?”

Umiling lang siya sa tanong ni Shey.

“Huwag na nating pag-usapan ’yon. Mag-aral na lang tayo. Isa pa, ilang oras lang naman ang biyahe mula Manila papunta rito sa Buenavista.”

Kinuha niya ang mga librong nasa isang kahoy na lamesa at itinuon ang buong pansin doon. Wala na kaming nagawa kung hindi ang sundin ang gusto niya.

I know this is hard for him. Sabi niya sa ’min noon, ayaw niyang pumunta sa Manila dahil ayaw niya ng magulo. Doon daw ay hawak ka ng oras. Kailangan mong magkaroon ng time management doon lalo na sa traffic.

Gabi na nang makauwi ako sa bahay. Si Mama ay katatapos lamang magluto ng hapunan.

“Una na ’ko, Julia,” paalam ni Cheyenne.

Dahil magkalapit lang ang bahay namin ay ganito palagi ang siste naming dalawa. Para niya akong hinahatid araw-araw.

“Ingat ka, Chey!” I waved at her.

“Hi, Ma.” Hinalikan ko si Mama sa pisngi at pagkatapos ay dumiretso sa lababo para maghugas ng kamay.

Matapos ’yon ay tinulungan ko naman siyang mag-ayos ng hapag-kainan. As usual, dalawang set lamang ng mga plato ang inayos ko. Si Papa kasi ay bukas pa ang uwi dahil bukas pa raw matatapos ang kanyang trabaho roon.

“Kain na.” Si Mama.

“Opo.”

“Kumusta nga pala ang pag-aaral mo, Julia?” tanong niya sa gitna ng pagkain.

Kinuha ko ang adobong manok at naglagay sa plato ko.

“Ayos lang naman po, Ma…”

“Mabuti naman pala kung gano’n. Ang kurso mo? Business Management na ba talaga ang gusto mo, anak?” tanong niya.

“Opo, Ma. ’Yon po talaga ang gusto ko eh. Gusto ko pong magtayo ng sarili kong business balang araw. Kapag ’yon ang kinuha ko, hindi na ako mahihirapan,” pagpapaliwanag ko.

Ngumiti naman si Mama na parang naintindihan ang mga sinabi ko.

“Kailan nga ulit ang graduation mo?”

“Sa susunod pong Biyernes, Ma. Huling exam na po namin bukas. Pagkatapos ay preparation na lang po para sa graduation.”

“Mabuti naman, anak. Alam mong proud na proud kami sa ’yo ng Papa mo,” emosyonal na sabi ni Mama.

“Salamat po, Ma. Pinag-iigihan ko po para sa inyo ni Papa.”

Ngumiti lang muli si Mama sa ’kin. Hindi na rin ako nagsalita pa dahil baka kasi ang hapunan namin ay mauwi lang sa iyakan. Ni minsan ay hindi ko naramdamang hindi proud ang mga magulang ko para sa ’kin.

They’re always there for me. They’re my best friends. Dahil sa kanila ay nakuha ko rin ang pagiging Valedictorian. Sila ang inspirasyon ko sa lahat ng bagay lalo na sa pag-aaral. Ayaw kong isipin nilang balewala lang ang paghihirap nila sa ’kin.

“Congratulations, guys!” masayang hiyaw ni Cheyenne.

Kabababa lang naming apat sa stage matapos ang pictorial. The graduation program ended as well as my high school life. Kasama ng mga kaibigan ko ang kani-kanilang mga magulang maliban ang kay Harren.

Si Mama ang nagsabit ng kanyang medalya dahil ang kanyang ina ay hindi man lang umuwi para daluhan ang graduation niya. Ang sabi ay busy raw ito sa asawang si Rocco at sa kanyang dalawang kapatid sa ina.

Matapos ang program ay sa bahay kami dumiretso. Pinaghandaan kasi ni Mama ang araw na ito. Maliban sa mga kaibigan ko ay narito rin ang ilang mga pinsan kong sina Kuya Xavier, Xandro at Xyrie.

“Salamat po, Tita Celia,” ani Harren kay Mama.

Tinapik ni Mama ang balikat nito.

“Hindi ka na iba sa ’min, Harren. Wala ’yon. Kailan nga ba ang alis mo?” tanong ni Mama.

“Bukas na po, Tita.” Pinilit niyang ngumiti at sumulyap pa sa ’kin.

“Bakit parang biglaan naman ’yan, Harren? May problema ba kayo? Maayos naman kayo rito. Paano ang bahay n’yo?”

Ibinigay ni Mama ang platong may lamang pagkain kay Harren at pagkatapos ay iniabot naman ang sa ’kin. Sina Cheyenne ay nauna na sa may sala para maglaro ng sungka.

“Wala po. Ibebenta na po ang bahay. Sina Patchy naman po ay kukunin na nina Lola bukas.”

“Gano’n ba…”

“Hindi bale, Harren, kapag binisita ko si Mama sa Manila bibisitahin din kita!” masayang sabi ko rito. Ngumiti naman siya sa ’kin pabalik.

Imbes na dumiretso kami sa sala ay niyaya ako nitong sa may terrace na lang kami kumain. Busy rin kasi ang mga kaibigan namin at mga pinsan ko sa paglalaro at panonood ng Korean movie.

Umupo kami sa sofang kahoy na naroon.

“Nakapag-empake ka na ba? Gusto mo bang tulungan kitang isilid sina Porky sa maleta mo?” natatawang biro ko sa kanya nang makaupo na kami.

Tipid siyang ngumiti na para bang napakaraming gustong sabihin sa ’kin. Naninibago tuloy ako sa kanya. Noon, kapag binibiro ko siya ay mas inaasar niya ako para ako ang mapikon pero ngayon, parang lahat ng sasabihin ko sa kanya ay kailangan kong pag-isipan.

Inilapag niya ang mga pagkain namin bago bumaling sa ’kin.

“Juliana…” He held my right hand.

Natulala pa ako roon nang ilang saglit bago lumipat ang tingin ko sa kanyang mukha. Noon pa man ay sinabi na niya ang pagkagusto sa ’kin pero dahil kay Sheyriz kaya hindi ko na lang siya sineseryoso.

Harren got his handsome face from his father. Thick brows, deep set of almond shaped eyes, narrow nose, defined cheek bones and red lips. Moreno rin ito at matangkad kagaya ni Jecko at dahil sa trabaho ay maganda rin ang kanyang pangangatawan.

Noon ay inakala nila Mama na boyfriend ko na siya dahil araw-araw ay hinahatid-sundo niya ako sa bahay papunta sa school. Even Cheyenne got curious about our real score. Na wala naman talaga.

We’re just friends. We will stay that way dahil alam kong gusto siya ni Sheyriz. Gustong-gusto… Kaya kahit na botong-boto sa kanya ang mga magulang ko ay hindi ko naisipang magkaroon kami ng relasyon.

“Uhm? May problema ka?” inosenteng tanong ko sa kanya.

“Kahit na aalis ako ng Buenavista, palagi mong tandaang palagi lang akong nandito para sa ’yo.”

“Harren…”

“I like you, Juliana. Noon pa, at hindi nagbabago ’yon.”

“Harren, nag-usap na tayo ’di ba?” Umiling siya.

“Alam ko. Gusto ko lang sabihin sa ’yo ’yon. Kahit ngayon, I still like you.”

Bahagya niya pang pinisil ang kamay kong hawak niya. I don’t know what to say. Nauunahan ako ng takot at ang isiping mahal siya ni Sheyriz.

“Hindi ko naman sinabing gustuhin mo ako. Gusto ko lang malaman mo ’yon.” Ngumiti siya.

Pero kahit na ano’ng gawin ko ay hindi ko siya magantihan ng ngiti. Binitiwan niya ang kamay ko at ginulo ang buhok ko.

“Harren!” inis na hiyaw ko sa kanya.

Mas lalo pang bumusangot ang mukha ko. Imbes na mag-sorry siya ay kiniliti niya ang tagiliran ko dahilan para humagalpak na ako ng tawa.

Pinilit ko namang kumawala sa kanya at gumanti pero hindi ko magawa.

“Harren, ayoko na! Isa!” pagbabanta ko. But he didn’t listen.

Halos maiyak na ako bago niya ako tantanan.

“I’m sorry! Mamimiss lang kita,” naloloko sa katatawang sabi niya.

Hawak niya pa ang tiyan na tuwang-tuwa sa hitsura ko ngayon. My hair is on my face at ang poise ko ay naglaho na. Humihingal akong humarap sa kanya at inayos ang sarili ko.

Natatawa kong sinapak ang kanyang braso. Siya naman ay pinisil ang ilong ko. I pouted.

“Baliw ka talaga! Mamimiss din kita. Mamimiss ka namin,” dagdag ko.

This is his last day. Ang plano namin noon na araw-arawin ang Cullasaga sa bakasyon ay hindi na mangyayari. Hindi ko alam kung paano ’pag kami na lang nila Jecko. Siguro ay magre-reminisce lang kami kay Harren kapag pumunta kami roon.

“Huwag kang makakalimot, ah? Baka mamaya, hindi n’yo na ako kilala kapag bumisita ako rito.”

Kinuha niya ang mga pagkain namin at nagsimula na kaming kumain. Seryoso na siya ngayon na kagaya kanina.

“Pwede ba naman ’yon?”

“Malay mo.”

“Hoy, love birds! Tara na, talo ko na si Xavier. Sino’ng susunod?” mayabang na sabi ni Jecko na ngayon ay nag-flex pa ng kanyang muscle na akala mo naman, boxing ang nilaro niya.

Nagkatinginan na lang kami ni Harren sabay hagalpak ng tawa. Si Jecko naman ay napailing na lang at napakamot sa kanyang batok.

CHAPTER 8

Chapter Eight

Universidad De Buenavista

Mabilis natapos ang Summer. Ngayon naman ay abala ako sa pag-aayos ng mga gamit ko. Tomorrow is my first day at University De Buenavista.

Kasama ko si Cheyenne na mag-enroll doon. Kumuha siya ng Dentistry. Sina Shey at Jecko naman ay parehong Culinary ang kinuhang kurso kaya tuloy nahiwalay ako sa kanilang tatlo.

Huminga ako nang malalim nang matapat ako sa mataas na gate ng University.

My eyes shifted at the newly painted white walls of the building. Parang kailan lang nang sinimulan ang panibagong building na ito at ngayon ay tapos na tapos na.

Nakangiti kong binati ang guwardiya na naroon sa gate one ng University.

“Good morning din!” sagot niya pabalik sa ’kin.

I smiled at him once again. Pagkatapos niyang tingnan ang laman ng bag ko ay dumiretso na ako sa loob. My class was just in the middle of the noisy hallway. Maaga pa naman kaya ang mga estudyante ay halos nasa labas lamang ng kanilang mga silid.

Pumila ako sa likod ng mga taong nasa gilid ng pintuan sa silid ng first class ko. I checked my schedule again just to be sure.

“Hi!” masiglang bati sa ’kin ng isang babaeng kararating lamang at pumila rin sa likuran ko.

“Hello…”

“Nesca nga pala,” malawak na ngiting sabi niya.

I bit my lower lip. Parang gusto kong itanong kung Fe ba ang surname niya.

“Juliana―”

“Arevalo,” dagdag niya.

Lalo pang lumawak ang kanyang pagngiti. But she just made me feel uneasy. Matalas ang memorya ko pero hindi ko natatandaang may kilala akong Nesca? Fe?

“Paano mo nalaman?” kunot noong tanong ko sa kanya. Iniharap ko rin ang katawan ko sa direksiyon niya.

“Ano ka ba! Same school lang tayo! Ikaw ’yong nanalo noong last sports festival natin bilang muse hindi ba? Ikaw rin ’yong ikinasal kay Harren Castellano sa wedding booth? Tapos―”

“What? Alam mo lahat ng ’yon?!”

Mabilis ko siyang hinila sa gilid ng hallway kung saan may kalayuan sa mga estudyanteng naroon.

“Sorry… Hindi naman sa may pagka-stalker ako. Let’s just say, fan girling lang?”

Iniikot-ikot niya sa hintuturo ang isang section ng buhok niya.

“Seriously?”

“O-Oo. Matagal na talaga kitang gustong maging kaibigan. I never had a chance na maging kaklase ka.”

“But why?”

Nagkibit-balikat siya.

“Hindi ko alam. Since junior year, ikaw na kasi palagi ang bukambibig ng mga kaklase ko. You were always at the top of the class.”

Natigilan ako. Tama naman siya. Ni minsan ay hindi ako nahuhuli sa klase, pero ang hindi ko maintindihan ay ang pagiging sikat ko sa ibang section.

Marami pa sana akong gustong itanong sa kanya pero naputol ’yon ng malakas na tunog ng bell.

Buong araw akong lutang at nawe-weirduhan sa mga nalaman ko kay Nesca. Buong araw rin kaming magkasama. Dahil magkaiba ang schedule namin nina Jecko ay hindi ako nagkaroon ng pagkakataong makita sila ngayong araw.

Si Harren naman ay nag-text lang sa ’kin na papasok na rin siya sa University na napili niya. Pareho kami ng kinuhang kurso dahil noon pa man ay halos parehas na rin ang mga gusto namin.

Palabas na kami ng school nang hatakin ni Nesca ang kamay ko dahilan para mapahinto rin ako sa paglalakad. Hinigit niya pa ako papunta sa gilid.

“Bakit?” naguguluhang tanong ko sa kanya. Ang mga mata niya ay nakapako sa hindi kalayuan.

Nakatulala lamang siya roon kaya naman wala sa sariling sinundan ng mga mata ko ang kung anong nagpahinto sa kanya.

“Huwag kang gagalaw, Juliana. Please…” pabulong niyang sabi habang pinipisil pa ang kamay ko.

All I can see are students murmuring. Parang may mga bubuyog na papalapit sa pwesto naming nakasabay sa isang lalaking mayroong mga kasamang bodyguard.

Nakasuot ito ng puting long sleeves at nakatupi hanggang siko. Ang kanyang buhok ay nakaayos din at parang hindi man lang kayang galawin ng hangin.

My lips arched when I saw him wearing an aviator kahit na halos nakalubog na ang araw. What is wrong with these people? Hindi naman siya celebrity. Dahil sino namang artista ang mag-aaral sa lugar na ito?

Nilinga ko ang paligid. Halos lahat ay na-frozen at nakaawang ang mga labi dahil sa dumating na Poncio Pilato. Itatabi pa sana ako ni Nesca pero dahil yata sa pasmado niyang kamay ay dumulas lang ang kamay ko palayo sa kanya.

Hindi ko na siya hinintay pang gumalaw para makaalis na kami sa lugar na ’yon, dahil sa hitsura pa lang niya ay para na siyang naging bato katititig sa lalaking naglalakad patungo sa direksiyon naming dalawa.

I started walking towards the celebrity. Well, I’m not sure pero sa mga nangyayari sa paligid ay gusto ko nang maniwalang sikat siya. Made me cringe.

Kung ang mga nakakasalubong niya ay tumatabi para bigyan siya ng daan, ako naman ay dire-diretso lang sa paglalakad ko.

Just minding my own business.

“Shit!”

“Ayan na ba ’yon?”

“Ang gwapo talaga niya!” halos paulit-ulit na mga bulungan ng mga naroon.

I shrugged it off. Nang magkatapat na kami ay halos sampalin na ako ng nakaliliyong pabango niya! Mas binilisan ko pa ang lakad ko para malampasan ang kumosyon ng mga tao.

“Hey, you!” sigaw ng kung sino sa aking likuran.

Natigilan ako nang makita ang mga kasalubong kong nakatitig lang sa ’kin. Ang isa ay inginuso pa ang nasa likuran ko na halatang tensiyonado.

“You!” sigaw niyang muli.

“Juliana!” natatarantang sigaw ni Nesca na ngayon ay nakalapit na sa kinaroroonan ko.

Kumunot ang noo ko nang lingunin ko ang lalaki kanina na ngayon ay nakaharap sa ’kin kasama ang tatlo niyang bodyguard.

Biglang tumambol nang malakas ang dibdib ko nang makita ang marahang paglapit nito sa kinaroroonan ko. Naputol ang paghinga ko nang tanggalin niya ang kanyang salamin.

Nesca gripped my sling bag na para bang sinasabing tumakbo na kami papalayo sa lugar na ’yon.

“What is your name?” tanong niya nang makalapit na nang tuluyan sa amin.

Imbes na sagutin siya ay tumaas lang ang kilay ko. Who does he think he is para astahan ako nang ganito?

“Bingi ka ba?” inis na turan niya sa slang na tono.

He sounded like an American with that accent. Mas lalong lumakas ang mga bulung-bulungan nang banggitin niya ang huling tanong.

My fist clenched.

“Juliana, tara na,” bulong ni Nesca sa garalgal na boses.

Bumaling sa kanya ang lalaking nasa harapan namin.

“And who are you?” Yumuko si Nesca.

“Sorry… K-Kung may nagawa man kami ni Juliana. Aalis na lang kami. Pasensiya na…”

“Hindi, Nesca! Why are you apologizing? Wala naman tayong ginawa sa hambog na ’to!”

Nag-igting ang panga ng lalaking nasa harapan ko. Naningkit lalo ang kanyang mga mata. Yeah, ganyan. Bwisit ka! Ang kapal ng mukha! Akala mo, kung sino!

“Are you serious? Hindi mo ba alam kung sino ako?!” inis na bulyaw niya sa ’kin.

“Hoy! Wala akong balak malaman kung sino ka. Kung sino ’yang three musketeers mo, at kung saang lupalop ka ng mundo galing!”

Sinulyapan ko si Nesca na panay ang kalabit sa ’kin. Namumutla na rin ito na para bang anytime ay bigla na lang babagsak sa school ground. Bago pa mangyari ’yon ay padabog ko na siyang hinila paalis doon.

Kahit na kinakabahan ay pinilit kong hilahin si Nesca papalayo sa lalaking akala mo’y kanya ang unibersidad na pinapasukan ko.

Nakahinga lang ako nang maluwag nang matanaw ko na ang mga ilaw ng tricycle na nag-aabang sa labas ng University. Kung sana nandito lang si Harren, sigurado akong ipagtatanggol ako no’n!

“Juliana, muntik na tayo roon!” hiyaw ni Nesca nang sa wakas ay makalabas na kami.

Parang bigla akong natauhan sa ginawa ko. Ako ba talaga ’yon? Bakit ngayon ay parang nakararamdam ako ng takot?

“Muntik saan?” kunwaring walang ideyang tanong ko.

“Doon kay Donovan!” muli niyang hiyaw.

Who cares?“ balewalang tanong ko ulit sa kanya. Naglalakad na kami papalapit sa sakayan ng tricycle nang harangan niya ang dinaraanan ko.

“Hindi mo alam?!”

“Nesca, can you please speak like a normal person? Wala akong pakialam kung sino ang Donovan na ’yon. Artista ba siya? Kasi kung oo, bakit ni minsan ay hindi―”

“Donovan Lerus Abarca the third!” putol niya sa sasabihin ko.

Ang kaninang sarkatisko kong awra ay napalitan ng pagkalito.

“Ano?!”

“Juliana, siya ang apo ni Mr. Belarus na ngayon ay nakatira sa mansyon. Bakit hindi mo alam? Usap-usapan na ’yon nitong mga nakaraang linggo.”

Now it’s my turn to be pale! Nagbibiro ba siya? Mukha ba akong may ideya kung sino ’yon?! Kung alam ko lang na siya pala ang tagapag-manang apo ng mga Abarca ay ginaya ko na lang ang mga schoolmate ko kanina sa pagtabi at pagbibigay daan sa kanya!

Now what, Juliana? I can see my guardian angel shaking his head off. Nakakahiya!

CHAPTER 9

Chapter Nine

History

Buong gabi akong hindi pinatulog ng konsensiya ko. As if like I did an unforgivable crime! Hindi na ako magtataka kung ngayong pagpasok ko ay laman na ako ng mga usap-usapan sa University!

The Abarca’s were the one who basically put Buenavista on the map. Ang kwento sa ’kin noon ni Papa ay ang pinakamagaling daw na naging leader ng aming lugar ay ang huling Mayor na si Mr. Belarus.

Hindi lang dahil sa malasakit nito sa aming lugar, kung hindi dahil sa mga charity works nito.

He also built Costa del sol, ang pinakamalaking hospital sa aming lugar na hanggang ngayon naman ay pinangangalagaan ng bunsong anak nitong si Ms. Wernadeth na siyang nag-iisang doctor sa kanilang pamilya.

Ang panganay namang anak ni Mr. Belarus na si Dimitri ay nasa America dahil sa business nito. That’s why I wonder where his grandson came from, and what is he doing in our school yesterday?

Abarca’s are well respected all over the town and even the towns surrounding us. At ’yan din ang dahilan kung bakit ako nahihirapan at naguguluhan ngayon.

“Juliana, sasabay ka ba sa ’kin?” tanong ni Papa habang kumakain ng umagahan.

“Hindi na po, Papa, mamaya pa po ang klase ko eh. Sabay na lang po siguro kami ni Cheyenne.”

“Gano’n ba, Oh sige, mag-ingat ka, anak, at umuwi ka nang maaga.”

Tinanguan ko si Papa bago nagpatuloy sa pagkain.

“Uhm, Pa,” nahihiyang pagkuha ko sa kanyang atensiyon. This is just weird but I want to know how doomed I am.

Nag-angat siya ng tingin sa ’kin matapos uminom ng kape.

“Nandito na po pala sa Buenavista ang apo ni Mr. Belarus?” panimula ko.

“Ay oo. Iyong Donovan, hindi ba? Kahapon lang, bakit?”

Napangiwi ako sa sinabi ni Papa. So all these time, ako lang pala ang walang ideya sa pagdating ng Donovan na ’yon?!

“Ang balita ay gusto raw rito mismo sa Buenavista mag-aral,” aniya.

Halos mabulunan ako sa huling sinabi niya. What?! Bakit dito? Hindi siya bagay rito! Pwede namang sa Manila na lang siya! Mas maraming choices ng kurso roon! O kaya sa Cebu? O sa Mindanao! Kahit saan, huwag lang dito!

“Bakit mo natanong?”

Pinilit kong ngitian ang tanong ni Papa. Panigurado akong mukha akong naipitan ng ugat dahil sa hitsura ko. Muling nag-playback ang nangyari sa school kahapon.

“W-Wala, Pa! Natanong ko lang po.”

Ngumiti pa ako para hindi na siya muling magtanong. Natawa na lang si Papa sa ginawa ko at ginulo ang aking buhok.

“Huwag kang magpapabola roon. Ang sabi eh napakagwapo daw ng apong ’yon ni Mr. Belarus kay Dimitri. Huwag magpapabola, anak, ha?”

Napakagat ako sa aking pang-ibabang labi at tulirong tumango na lang. Sana pala, hindi na lang ako nagtanong kay Papa. Lalo lang kasi akong kinabahan sa mga nalaman ko.

Paano ko siya maiiwasan kung sa Unibersidad de Buenavista na rin siya mag-aaral? Paano ako magiging invisible kung kitang-kita niya ang kabuuan ko kahapon?!

Si Nesca ang may kasalanan ng lahat ng ito! I will blame her if I die! Siya ang unang-una kong mumultuhin kapag natagpuan ang bangkay kong palutang-lutang sa ilog!

Nakayuko akong pumasok sa gate one. Kahit na mainit ang panahon at tirik ang araw ay nakasuot ako ng jacket na may hood para takpan ang mukha ko.

I can feel my sweat falling from my face. Mahigpit ang kapit ko sa aking sling bag na para bang maraming magnanakaw sa paligid.

“Good afternoon!” bati ng guwardiya sabay ngiti na para bang nang-aasar pa.

Imbes na sagutin siya ay mabilis akong umalis sa kanyang harapan at tinahak ang daan patungo sa classroom ng unang klase ko.

“Juliana!”

Napatalon ako nang hawakan ni Nesca ang kamay ko pagkatapos isigaw nang malakas ang pangalan ko sa hallway. Pakiramdam ko’y tinakasan ako ng kaluluwa ko at agad na nagpunta sa kung saan!

“Okay ka lang? May sakit ka ba?” natatawang tanong niya nang makita ang disguise ko.

“Bakit ka ba nanggugulat!” pagalit na bulong ko sa kanya.

“Sorry! Kanina pa kasi kita tinatawag, hindi mo naman ako pinapansin kaya hinabol na kita.”

“Oo nga, huwag kang masyadong maingay!” Hinila ko siya papasok sa loob ng classroom.

Bumalik lang sa normal ang paghinga ko nang makitang walang tao roon. Pinili kong umupo sa may hulihan kaya naman wala nang nagawa si Nesca kundi ang sundan ako.

“Bakit ka ba naka-jacket? Galing ka ba sa isang TV show? ’Yong binibigyan ng ganyan ’tsaka ng CD?” natatawang tanong niya sa ’kin.

“Nakatatawa ’yon, Nesca?” inis kong pagtataray na lalong nagpatawa sa kanya.

Nakakainis! Hindi niya ba alam kung gaano ako kinakabahan sa pagpasok ko ngayong araw? Kung gaano ako init na init sa suot kong jacket kahit parang disyerto na ang nilakaran ko kanina?

“Bakit nga?!”

“Shh! Basta! Hayaan mo lang ako.”

Humagalpak siya ulit ng tawa na nagpakunot na ng noo ko. Anong natira niya ngayon? Usok ba o malupit na utot?

“Nagtatago ka kay Donovan ’no?” mapang-asar niyang tanong habang nakapaskil pa rin ang nakaloloko niyang tawa.

“Hindi ’no! Bawal bang mag-jacket?!” depensa ko.

“Oo! Kasi ang init-init na kaya! Hindi ka ba pinagpapawisan? Hindi ba nababasa ’yong kili-kili mo riyan?”

I rolled my eyes at her. Sasagot pa sana ako pero natigil ’yon dahil sa pagbukas ng pintuan ng aming silid.

Mabilis akong nagbaba ng tingin at tinakpan pa ang mukha ko gamit ang aking ka nang kamay.

Shit! Nakakainis! Hanggang kailan ko gagawin ang ganito? Hanggang kailan ako magtatago sa lalaking ’yon? Paano kung maging kaklase ko siya? No! Hindi! Think positive, Juliana!

Narinig ko ang impit na tawa ni Nesca na pumutol ng mga agam-agam ko. Ibinaba ko nang bahagya ang aking kamay para silipin siya at ang mga bagong dating.

“Si Donovan, Julia!” turo ni Nesca sa lalaking nasa harapan namin.

Muli akong nagtago at humarap pa sa pader para lang hindi makita ni Donovan.

Hindi na napigilan ni Nesca ang pagtawa. Para na siyang baliw sa katatawa na alam kong nakakukuha na ng atensiyon.

Really? Gusto niya na ba talagang mamatay ako ngayon?! Mukhang utot nga ’yong nasinghot niya, bwisit!

Siniko ko siya pero hindi pa rin siya matigil sa pagtawa. Kung mayroon lang akong ibang kakilala sa silid na ito ay hindi ko talaga kakausapin si Nesca! Fe!

“Aray ko! Hindi pala si Donovan, huh!” mapang-asar niyang sabi.

Nag-angat ako ng tingin at tinitigan ang lalaking itinuro niya kanina. Ang pawis ko kanina ay dumoble dahil sa kabang nararamdaman ko. Ang nakita kong itinuro ni Nesca ay isang morenong lalaki na alam kong hindi si Donovan.

“Nakakainis ka!” inis na sabi ko sa kanya.

Imbes na sagutin ako ay hinawi niya ang hoodie ko.

“Dentistry ’yon! Kaya hindi natin ’yon magiging kaklase. Tanggalin mo na nga ’to! Ako ang nahihirapan sa ’yo eh!”

Pinisil niya pa ang jacket ko. Thank Goodness! Kahit na naiinis ako kay Nesca at gusto ko siyang sakalin ay pinigilan ko ang sarili ko. Mukhang siya lang din naman ang makatutulong sa mga suliranin ko sa buhay!

“Bakit ngayon mo lang sinabi!” kunwari pa ring galit kong sabi habang hinuhubad ang makapal at kulay itim kong jacket.

“Hindi ka naman kasi nagtatanong.”

Kinuha niya ang isang sandwich sa kanyang bag at ibinigay ang isa sa ’kin.

“Kain muna tayo? Hindi ako nakapag-lunch kanina,” nakangising alok niya.

“Baliw ka talaga!”

Buong araw kong hawak ang jacket ko para if ever na magkasalubong ang mga landas namin ni Donovan ay madali akong makapagtatago.

Si Nesca naman ang naging look out ko. Hindi naman mahirap hanapin si Donovan dahil sa mga fans na nakapalibot dito.

Kasama niya pa kaya ang mga guwardiya niya? Sana naman ay hindi. Feeling ko, isang pitik lamang ng isa sa ’kin ay mahihimatay na ako.

Harren? Paano mo ako nagawang iwan sa ganitong sitwasyon?

“Ano’ng sabi?” tanong ko kay Nesca matapos magtanong sa isang Dentistry student.

“Wala raw ngayon. Ang sabi niya, baka sa isang araw pa papasok? Hindi siya sure eh!”

“Hay, salamat! Magtanong pa tayo. Ayun! ’Di ba mga Dentistry student ’yon?” turo ko sa kumpol ng mga estudyante sa ilalim ng malaking puno. Gusto ko sanang tanungin si Cheyenne pero alam kong liban ito sa klase ngayon dahil sa kanyang inang may sakit.

Buong araw matapos ang aming klase ay wala kaming ginawa ni Nesca kundi magtanong-tanong tungkol kay Donovan. Ang isa ay sinabing baka raw kapareha niya ito ng schedule kaya naman kinuha namin ang listahan ng schedule niya.

“Thank you ha!” Kumaway si Nesca sa lalaking napagtanungan namin. Imbes na sumagot ay kumindat lang ito sa kanya.

Paglingon niya sa ’kin ay umakto pa itong nasusuka dahil sa ginawa ng lalaki.

“Umay-gad!” pakonyong hiyaw niya bago makalapit sa ’kin. Humagalpak naman ako ng tawa sa ginawa niya.

“Bakit? Lugi ka pa?” pang-iinis ko.

“Juliana, please lang. Huwag ako.”

Kumawala ang halakhak ko.

“Bakit? Gwapo naman ang isang ’yon!” dagdag ko.

“At saan banda, aber?!” Pinameywangan niya ako kaya naman tumawa ako ulit nang malakas.

“Nakakainis ka! Bahala ka, hindi ko na ibibigay sa ’yo ’to!” Winagayway niya ang isang papel na laman ang posibleng schedule ni Donovan.

“Ikaw naman, hindi ka mabiro. Halika na! Patingin!” Hinila ko siya sa isang bench na nasa may hindi kalayuan.

Mabilis niya iyong ibinuklat at sabay naming binasa.

“Teka, apat na araw lang ang klase niya?”

“Oo. Monday, Tuesday, Thursday at Friday!”

Nakaramdam ako ng tuwa. Ibig sabihin ay apat na araw lang akong magiging paranoid sa lalaking ’yon!

“Thank you, Nesca!”

“Naku, wala ’yon! Pero teka, hindi pa ’to sure. Kuha pa tayo ng ibang source?” magiliw niyang sabi. Umiling ako.

Palubong na kasi ang araw at siguradong hahanapin ako ni Papa kapag nauna siyang umuwi sa akin.

“Huwag na. Bukas na lang tayo ulit. Kailangan ko na kasing umuwi ngayon. Ikaw ba?”

“Uhm… Pwede ba akong sumama sa ’yo?” she asked.

“Oo naman! Tamang-tama, wala pa akong kasama ngayon!”

“Talaga?! Oh, ano pang hinihintay natin! Halika na, ililibre kita sa tricycle!” masayang sabi ni Nesca.

CHAPTER 10

Chapter Ten

Monday

Monday is Incognito Day! Kung pwede lang magsuot ng costume or mag-masquerade ay gagawin ko! Ilang linggo ko na nga yata ’tong ginagawa at so far ay hindi pa naman nagku-krus ang mga landas namin ni Donovan.

Sinalubong ako ni Cheyenne sa caféteria matapos ang pangatlong klase naming dalawa.

“Muffin na lang po ’tsaka isang orange juice,” nakangiting sabi niya sa matandang nagtitinda roon bago ako binalingan.

“Ikaw? Ano’ng sa ’yo?”

“Ah… Orange juice na lang din. Busog pa kasi ako.” Tumango siya at sinabi ang dagdag na order para sa akin. Pagkatapos ibigay ’yon ay umupo kami sa isang sulok.

“Pumasok ba siya?” tanong ko bago umupo.

Minsan, hindi ko na maintindihan ang sarili ko kung bakit hanggang ngayon ay natatakot pa rin ako sa nagawa ko. It’s been almost a month since the day our path crossed, but until now I still feel guilty.

Umiling si Cheyenne.

“Hindi ko pa nakikita eh. Hanggang ngayon ba nagtatago ka pa rin do’n?”

Kinuha niya ang orange juice at tinungga ’yon na parang tubig lamang. I can’t blame her. Parang nag-aapoy ang lahat ng nasa labas ng building namin dahil sa init ng panahon.

Kung hindi nga lang sa aircon ay naheat-stroke na ang lahat ng estudyante rito. Lalo na ’yong mga maaarteng rich kid na hindi pumapasok sa kwartong may mahinang aircon.

“Naghahanda lang ako. Baka mamaya, nagpaplano na ’yong i-assassinate ako.”

Napayakap ako sa orange juice ko dahil sa nasabi ko. What if he really plans to kill me? Oh God! My parents will kill me after that!

Tumaas ang isang kilay ni Cheyenne kasabay ng pag-arko ng kanyang labi.

“Baliw ka talaga! Siguro naman, namana ni Donovan ang pagiging mabait ni Mr. Belarus kaya tigilan mo na ’yang pagtatago mo.”

“Chen, tingnan mo nga, hindi ka rin sure! Bakit kailangan mong gumamit ng siguro sa maling sentence? Hindi ba dapat, sigurado naman akong namana ng apo ni Mr. Belarus ang kagandahan ng kanyang loob. Gano’n!”

May pagkumpas pa ako ng kamay na para bang damang-dama ko ang lahat ng sinasabi kong pampalubag ng loob. Hindi naman mapigilan ni Cheyenne ang pagtawa nang nakaloloko.

“I’m just saying, wala ka namang ginawa para masaktan siya. Like physically. Gusto mo bang kausapin ko ’yon para itanong kung talagang galit ba siya sa ’yo?” balewalang tanong niya sabay baling sa kanyang muffin.

“No!” maagap kong sabi.

Hinatak ko pa ang kanyang kamay para maudlot ang pagkagat niya sa pagkain niya.

“Hindi! Huwag na!”

Umiling siya.

“Baka nakalimutan niya na rin ’yon. ’Di ba? Ano sa tingin mo?”

Kung meron lang akong super powers na kayang tanggalin ang mga ala-ala ng isang tao ay baka pati yung mga bodyguard niya, tinanggalan ko na ng ala-ala simula nang isilang ang mga ito.

Tinitigan ako ni Cheyenne nang masama. Ngumiti naman ako na parang tuwang-tuwa sa kabila ng gulo sa isip ko. I know she can’t be mad at me. My smile has super powers that no one can resist.

“Ano?” ulit ko.

“Julia―”

“What? Dapat ba talagang itanong kung galit pa siya?”

“Julia! First of all, ang gulo mo! Second, nagugutom na ako kanina pa. Can you please let me eat my muffin?”

Tumingin pa siya sa kamay kong hanggang ngayon ay nakahawak sa kamay niya. Natatawa ko namang binitawan ’yon.

“Sorry…”

“Kung ako sa ’yo, mag-isip ka. Mas mabuti naman sigurong kumprontahin mo na lang si Donovan para hindi ka na naguguluhan at nahihirapan sa pagtatago mo…” mahabang litanya niya.

Pagkatapos sabihin ’yon ay nakapikit pa niyang tinikman ang pagkain niya.

“Heaven…” bulong niya at sinundan pa ang pagkain no’n.

Napanguso na lang ako sa ginawa nito. Hay, bahala na!

Sa ngayon ay magfo-focus na lang ako sa pag-aaral nang todo at titigilan ko na ang pagtatago sa lalaking ’yon. If he still wants to punish me, then so be it!

Pagkatapos naming magmeryenda ay sabay na rin kaming umuwi ni Cheyenne. Dumaan pa siya sa bahay ng tita niya kaya dumiretso na ako sa bahay. Naabutan ko naman doon si Papa. Himala nga yatang nauna ito sa ’kin ngayon. Nagmano muna ako sa kanya bago ilapag ang mga gamit ko.

“Kanina pa po ba kayo, Pa?” tanong ko rito.

“Hindi naman, kararating ko lang din. Teka, kumain ka na ba?” tanong ni Papa pagkatapos ng tuloy-tuloy na pag-ubo.

Nitong mga nakaraang araw ay palagi ko na lang napapansin ang madalas na pag-ubo niya pero sinabi niyang wala naman siyang iniindang sakit kaya hinahayaan ko na lang. Pati kay Mama ay hindi ko pa rin ’yon nababanggit.

“Tapos na po, Pa. Sabay kami ni Cheyenne ng schedule ngayon kaya siya ang kasama ko buong araw.”

“Nasaan iyong kaibigan mong isa?” Umupo si Papa sa sala at kinuha ang bagong diyaryong nakapatong sa coffee table na naroon.

“May lakad po si Nesca ngayon kaya hindi muna pumasok.”

“Ganoon ba.” He coughed again.

Sa pagkakataong ito ay halos maputulan na siya ng paghinga sa kanyang ubo. Mabilis ko siyang nilapitan para hagurin ang likod niya.

“Papa, ayos lang po ba kayo? Ang tagal na po niyang ubo ninyo, ah.”

“Naku, wala ito. Nahamugan lang ako kaninang pagpunta sa trabaho,” usal niya sa gitna ng hirap sa paghinga.

Nagpatuloy lang ako sa pagtapik ng likod niya. Nang nabawasan ’yon ay kumuha ako ng isang basong tubig sa kusina at ibinigay sa kanya ’yon.

“Salamat. Magpalit ka na. Tatawag ang Mama mo mamayang alas sais. Hintayin mo.”

“Sigurado po bang ayos lang kayo?” pag-uulit ko.

He smiled like he was really fine kahit na bakas sa mukha niya ang hirap. Bumalik naman ang mga mata niya sa diyaryong binabasa kaya naman wala na akong nagawa kundi ang sundin ang sinabi niya.

“Ayos lang ba kayo riyan, Julia?” tanong ni Mama sa kabilang linya.

Isang oras na kaming magkausap sa telepono pero kahit yata ubusin namin ang natitirang oras sa isang araw ay hindi mapupunan ’yon ng pagkamiss ko sa kanya.

“Ayos lang naman po.”

“Eh ang Papa mo?”

“Okay lang, Ma, kaso nahamugan daw siya kanina kaya ayun, inuubo ngayon.”

“Sabihin mo, Julia, na uminom siya ng gamot ha?” Bakas sa boses ni Mama ang pag-aalala.

I know she missed her family pero dahil ngayong nag-aaral na ako sa kolehiyo ay kailangan niyang mag-stay sa Manila para dito.

“Opo, Ma, huwag kayong mag-alala sa ’min. Maayos lang kami rito. Eh kailan ho ba kayo uuwi?”

Katahimikan ang namagitan sa aming dalawa. At dahil doon ay nakuha ko na rin ang sagot. Mom was always speechless whenever she can’t come home.

Siguro’y aalis na naman ang mga Delaney kaya wala na naman siyang oras para bumisita sa ’min.

“Pupwede bang sa susunod na buwan na lang, anak?”

Napapikit ako. I missed her. I missed my Mom always. Pero ano bang magagawa ko? She needs to work for our family, just like Papa.

“Ayos lang po, Ma. Basta umuwi na lang po kayo kapag may oras kayo. Mag-iingat po kayo riyan ha.”

“Salamat, anak! Kayo rin, I love you!”

“I love you too, Ma.”

Matapos ang tawag na ’yon ay mabilis din akong nakatulog. Nagising lang ako sa ubo ni Papa. I gave him medicine pero ang sabi niya’y tubig lang daw ang kailangan niya.

“Pa, naman.”

“Wala ito, anak. Ayaw kong mag-gamot at inaantok lang ako sa trabaho.”

“Pa, kailangan n’yo ’to para mawala na ’yang ubo n’yo at makapagtrabaho kayo nang maayos.”

Humugot siya nang malalim na paghinga. Magsasalita pa sana siya para tutulan ang sinabi ko pero inatake na naman siya ng matinding ubo.

“Magpa-check up na kaya kayo, Pa? Pwede naman po akong lumiban sa klase ngayon para samahan kayo.”

Tumawa lang siya na parang biro ang sinabi ko sa kanya.

“’Wag mo akong isipin. Ang isipin mo, ang pag-aaral mo. Maayos lang ako. Sige na, mag-gayak ka na para makasabay ka sa ’kin.”

Wala na akong nagawa kung hindi ang sundin siya. Alam ko namang kahit anong pilit ko ay hindi niya ako susundin.

Pagdating sa University ay si Papa pa rin ang laman ng isip ko. Kung okay na ba siya? Kung hindi ba siya pinapahirapan ng ubo niya. Noon naman kasi kapag nagkakasakit siya ay panandalian lang. Pero ngayon ay hindi na mawala sa isip ko ang nangyayari sa kanya.

“Library?” anyaya ni Nesca dahilan para maputol ang pag-iisip ko.

Tumango ako at sinundan siya palabas ng classroom. Pagdating namin sa library ay halos nakatulala lang din ako sa mga librong kinuha ko sa aisle ng history.

“Huy!” pukaw niya.

Napakurap-kurap naman ako nang pumitik pa siya sa harapan ko.

“What?”

“What ka riyan?! Kanina ka pa kaya nakatulala!”

“Ha?! Hindi ’no!”

“Hindi ka riyan. Julia, wala tayong klaseng history. Bakit ’yan ang kinuha mo?”

Napatitig ako sa kinuha ko. Tagalog pa ang isang ’yon. What was I thinking!

“Gusto ko lang magbasa, masama ba?”

“Naku, ano’ng problema? Ganyang-ganyan ka tuwing may problema eh! Ano, nagkita na ba kayo ni Donovan?”

Saan naman galing ’yon? Sa pagkakaalam ko’y tapos na ako sa problema kong ’yon! Tapos na nga ba?

“Hindi.”

“Eh ano nga?”

Itiniklop niya ang makapal na librong hawak niya at itinuon sa ’kin ang buong atensiyon.

“Wala,” pagsisinungaling ko. Isa pa ’yong Donovan na ’yon. Dumadagdag pa sa isipin ko. Ayaw ko na ngang isipin eh!

Nagkibit-balikat na lang si Nesca. Inalis ko naman ang tingin ko sa kanya at binuklat ang librong hawak ko. Binasa ko ang ilang paragraph na naroon pero talagang hindi kaya ng utak ko ang mag-focus lalo na ngayon. I’m still thinking about Papa.

Pasimple kong kinuha sa bag ko ang aking cellphone para i-text ito.

Ako:

Papa, kumusta po ang pakiramdam ninyo? Ayos na po ba kayo? Inuubo pa rin po ba kayo? Ano po bang bibilhin kong gamot? Dadaan po ako sa botika mamaya kasama si Nesca. I love you, Pa.

Nakahinga ako nang maluwag nang i-send ko ang message na ’yon. Pagkatapos makuha ni Nesca ang lahat ng kailangan niya sa kanyang report ay bumalik na kaming muli sa klase. Kahit na lutang pa rin ang pag-iisip ko ay hindi naman ’yon nakasagabal sa aking recitation.

Uupo pa lang ako matapos kong makasagot sa tanong ni Mr. Franco nang biglang bumukas ang pintuan ng aming classroom at iniluwa roon si Donovan na halata ring nagulat sa ginawa niya.

His eyes shifted at my direction. Mabilis pa sa alas kuwatro ang pagyuko ko.

“Yes Mr.?” tanong ni Mr. Franco sa kanya.

“I’m sorry… I thought it’s my class. Sorry, Sir,” sagot niya.

I bit my lower lip. Dahan-dahan akong umupo habang nakatungo pa rin. Shit! Nakita niya kaya ako?

Oo! Nag-eye to eye pa nga kayo, Juliana! Sigaw ng utak ko.

“Okay, Donovan, go ahead.” Tumango naman ito kay Mr. Franco.

Pasimple akong sumulyap sa direksiyon niya. Nakita ko pa ang pagtango niya kay Mr. Franco. Pero bago pa man siya tuluyang tumalikod ay sumulyap siyang muli sa ’kin.

Nakangiti siya nang nakaloloko na para bang nakakita ng kayamanang matagal na niyang hinahanap. Kahit na gusto kong iiwas ang tingin ko sa kanya ay hindi ko magawa. My eyes are glued into his. Humakbang siya patalikod. Bago pa man siya tuluyang lumabas ng room ay isang kindat ang iniwan niya sa ’kin kasabay ng pagtaas ng kanyang labi.

Lumaki ang mga mata ko sa pagkabigla dahil sa ginawa niya. Katumbas ’yon ng pagpapapakain ng masasarap na pagkain sa isang taong maya-maya lang ay bibitayin na!

“Uy!”

Sari-saring hiyawan ang sunod kong narinig matapos sumara ang pintuang pinanggalingan ni Donovan.

“Naks naman, Juliana!”

I bit my lower lip again dahil sa hiya at takot na biglang sumanib sa katawan ko. What the heck was that for?!

Napapikit ako nang mariin. Pwede na ba akong mag-drop out ngayon? Ayaw ko nang bumalik sa paaralang ito at makita ang lalaking ’yon!

Gusto ko na ring sampalin itong katabi kong parang uod na binudburan ng asin sa kilig para sa ’kin. Kung hindi pa nagsalita si Mr. Franco ay hindi pa titigil ang mga classmates ko.

Can I just vanish right now?

CHAPTER 11

Chapter Eleven

Through His Eyes

“Nesca! Nasaan ka na ba kasi? Sunduin mo kaya ako rito!” inis na sabi ko sa kabilang linya habang nasa isang sulok ng classroom.

Kanina pa natapos ang klase kay Mr. Franco pero hindi pa rin ako lumalabas ng silid na ’yon. ’Yong kindat na ’yon? I am scared! Ayaw ko! Kung bakit ba kasi ngayon pa busy ’tong si Nescafé!

“Relax! Ano ba kasing nangyari?” pabulong niyang sagot sa ’kin.

Alam kong nasa library na naman ito.

“Gusto mo ba talaga akong matagpuang wala nang malay sa room na ’to? Nesca naman… Mahal mo ko ’di ba? Halika na kasi!” Sumilip ako sa puwang ng glass window.

Kaunti lang ang mga estudyanteng naroon pero pakiramdam ko’y lahat sila, ako ang gustong makita! Paranoid na ako nang sobra!

Huminga ako nang malalim.

“Julia, ano kasi… Kasama ko kasi si Leonne.” Sa sinabi niyang ’yon ay rumolyo ang mga mata ko.

“Si Leonne o ako?” Kung hindi lang talaga matter of life and death ito ay hindi ko naman siya iistorbohin eh.

Of course, ayaw ko rin namang masira ang moment nila ni Leonne. ’Yong ultimate crush niya, slash best friend, slash friend zoned!

Narinig ko ang pagbuntonghininga niya.

“Three minutes…” pabulong niyang sabi kasabay ng pagputol ng tawag.

“Nesca―” Inis kong tinago ang cellphone ko sa aking bag. Kinuha ko rin doon ang aking itim na ball cap.

Ugh! Kung sana’y nandito lang si Harren.

Isang minuto pa lang ang lumipas ay nainip na ako. Muli akong sumilip sa bintana. Nang kaunti na lang ang mga nakikita kong estudyante ay marahan kong pinihit ang doorknob at dali-daling lumabas doon. Hawak ang sumbrero ko at yakap ang iilang librong ibabalik ko sa library.

Nakakailang hakbang pa lang ako nang biglang may isang kamay na humawak sa braso ko dahilan para mabuwag ang pagkakayakap ko sa aking mga libro at mapaharap sa kung sino. Halos masubsob pa ako sa dibdib niya.

“Ano―”

Daig ko pa ang sinakluban ng langit at lupa nang mag-angat ako ng tingin at masulyapan ang almond niyang mga mata.

Pakiramdam ko’y huminto ang paghinga ko nang umarko ang kanyang mga labi. Is he happy to finally found me and kill me later on?

Ngayon ko lang siya nakita nang ganito ka-close. I wasn’t paying attention the first time we’ve met. Wala akong pakialam no’n sa kanya pero ngayon… Sinuri ko ang mukha niya. He has deep set of almond eyes. Sumisigaw ang utak ko. I love almonds!

His nose… that lips… His skin! Gusto kong mahiya. ’Yong mukha niyang hindi alam ang kahulugan ng tigyawat. Nasu-suffocate ako sa pagdikit ng mga katawan namin.

Ganito ba ang benefits ng pagiging mayaman? Parang hindi man lang siya nadapuan ng lamok sa tanang buhay niya. And wow, he smells so manly. Wait… Am I impressed by his rugged handsome look?! Handsome? Wow, you gotta be kidding me!

Siguro nga, hindi ako pangit. Mahirap lang talaga kami.

“Finally, Juliana Arevalo. We meet again.” Naputol ang mga kahibangan sa utak ko nang magsalita siya.

His voice sent shivers down my spine.

Lahat na yata ng santo ay tinawag ko na huwag lang magkatotoo ang nangyayari ngayon.

Oh God! Hindi mo na ba talaga ako mahal? Bakit? Bakit mo ako hinayaang makita ng lalaking ’to! Mas naging madilim ang nakalolokong mukha niya habang hinahamon ang mga mata ko. Parang wala akong karapatang kumurap ngayon. I can feel my eyes burning.

“W-What…” Nanginig ang boses ko.

Alam kong malakas ang pagkakasabi ko no’n pero parang hindi ko maintindihan ang sinabi ko. I can’t recognize my own voice.

“Do you still remember what you did?” panunuyang sabi niya.

“No! Who are you? Hindi kita kilala,” pagsisinungaling ko.

Hindi ko na alam kung ano ang dapat kong sabihin sa kanya. Walang tamang sagot sa mga ’yon! Sinikap kong gumalaw. Shit! He is still holding me! Pakiramdam ko’y wala talaga akong kawala sa nilalang na ito! My insides are screaming.

Narinig ko ang sarkastikong pagtawa niya.

“Liar.”

“Ano bang kailangan mo sa ’kin?” matapang kong sabi kahit na kanina ko pa gustong tumakbo palayo sa kanya.

“Can you please let go of me?!”

He responded by just laughing. What the hell! Nakadroga ba siya? Napapikit ako nang pisilin niya ang braso ko. Pero maya-maya pa’y naramdaman ko ang pagluwang no’n.

“Seven A.M. sharp. La Soluega.” ’Yon lang ang tanging sinabi niya bago niya ako tuluyang bitiwan.

Humakbang na siya papalayo. Halos mabingi ako sa tunog ng dibdib ko. Kung hindi ko pa narinig ang malakas na bell ay hindi pa ako matatauhan sa kinatatayuan ko.

“La Soluega! What?!” sigaw ko sa nakatalikod na si Donovan.

Maglalakad pa sana ako para habulin siya pero nang humarap siyang muli ay natigilan ako.

“I’ll give you a chance to apologize.” Pagkatapos sabihin ’yon ay kumindat na naman ito sabay arko ng kanyang labi.

Hindi na ako nakapagsalita pa. Naiwan akong nakatulala hanggang sa mawala na siya sa paningin ko.

Kung hindi pa ako tinawag ni Nesca ay nakatayo pa rin ako habang pinagbubulungan ng mga estudyanteng nakapalibot sa ’kin.

“Uy! Ano’ng nangyari sa ’yo?” tanong niya.

Mabilis naman akong gumalaw para kunin ang mga gamit kong nalaglag kanina. Ginawa rin ni Nesca ang ginagawa ko.

Pagkatapos kunin ang mga ’yon ay ibinalik niya sa kamay ko ang mga libro.

“Okay ka lang ba?” I just look at her like I was looking on a wall.

Para akong robot na dahan-dahang inalis ang pagtingin ko sa kanya at tumulala sa kawalan. Naglakad ako nang hindi siya pinapansin. Kahit na sumisigaw sa mga kung anong bagay ang kaloob-looban ko ay ni isang salita’y walang lumabas sa bibig ko.

Narinig ko ang pagsunod ni Nesca.

“Julia, sorry na…” Hinarangan ni Nesca ang daraanan ko dahilan para mahinto ako sa robotic walk ko.

Nilagpasan ko ang kanyang mga mata. Hinawakan ko ang balikat niya at niyugyog ’yon.

“Wala na, Nesca. May taning na ang buhay ko…” parang baliw na sabi ko sa kanya habang patuloy sa pagyugyog sa kanya.

Humagalpak naman ito ng tawa sa ginawa ko.

“Baliw ka talaga! Ano ba kasing nangyari? Baliw ka na talaga?” tanong niyang muli.

Naglakad na kami patungo sa library habang walang tigil pa rin sa pag-usisa sa kung ano’ng nangyari.

“La Soluega. Seven A.M. sharp.”

“Oh, anong meron do’n?” tanong niya habang ibinabalik namin ang mga librong hawak ko.

“He asked me to go there!”

Bigla na naman akong nakaramdam ng inis nang makita ang mukha niyang handa na akong asarin.

“So is it a date then? Uy…”

“Tumigil ka! Kasalanan mo ’to!” Kunwaring naiinis na inirapan ko ito.

“Sorry na. Kasi naman si Leonne eh.”

“Hay naku! Puro ka naman fantasy kay Leonne. Hindi mo naman masabing mahal mo siya!” Napalakas yata ang pagkakasabi ko no’n kaya lahat ng mga estudyanteng nakapaligid sa ’min ay sinamaan kami ng tingin.

“Julia naman!”

“Totoo naman kasi. Bakit nga ba ayaw mong sabihin? Malay mo, the feeling is mutual!” Pumunta ako sa ibang aisle para tumingin ng ibang librong kailangan ko sa ilang subject ko.

Sumunod naman sa likuran ko si Nesca.

“Paano kung hindi? I will be left alone with a broken heart!”

“Alone ka riyan. Nandito pa naman ako. ’Tsaka, eh paano nga kapag parehas kayo ng nararamdaman? You’ll beat Romeo and Juliet kapag nangyari ’yon!”

Nakita ko ang pagkamot niya sa ulo. Ibinaling niya na rin ang kanyang atensiyon sa mga librong nasa harapan namin.

“Ayaw kong umasa,” huling sagot ni Nesca sa usapan namin.

Matapos makuha ang iba pang references ay sabay na rin kaming uuwi.

Dumaan na rin ako sa botika para bilhan ng gamot para sa ubo si Papa. Pagdating ko sa aming bahay ay wala pa ito. Ilang beses ko na rin siyang tinawagan pero walang sagot sa mga ’yon. Nakakain na ako nang mag-isa at nakahiga na sa kama nang makareceive ako ng isang text message galing dito.

Papa:

Julia, male-late ako ng uwi. Pasensiya ka na. May utos lang ang boss ko. Uuwi rin ako kapag natapos ito. Matulog ka na at huwag mo na akong hintayin. I love you, anak.

Ako:

I love you too, Papa! Mag-ingat po kayo sa pag-uwi ninyo mamaya. ’Yong gamot ho ninyo ay nasa taas ng ref. Matutulog na po ako, Pa. Ingat po ulit!

Alas singko pa lang ng umaga ay nagising na ako dahil sa alarm na aking s-in-et. Tamad akong umupo sa aking kama. Hinihintay na sapian ako ng kasipagan at lakas na makakilos para sa pagpunta ko sa La Soluega.

Pagkatapos kong plantsahin ang uniporme ko ay naghanda naman ako ng breakfast. Ipinagluto ko na rin si Papa na ngayon ay mahimbing pa rin ang pagkakatulog. Alis sais ng umaga ako umalis ng bahay. Nag-iwan na lang ako ng note at idinikit ’yon gamit ang magnet sa refrigerator.

Ilang kembot lang naman ang La Soluega sa ’min kaya mabilis akong nakarating doon. Inayos ko ang aking uniporme at umupo sa hagdan ng entrance ng restaurant.

Ito ang unang pagkakataon na makapapasok ako sa antigong lugar na ito.

Bakit nga ba hinayaan ko ang sarili kong pasukin ang ganitong klase ng sitwasyon? Sarado pa ang restaurant. Gusto niya yatang tulungan ko ang mga empleyado roon sa pagbubukas!

Itinukod ko ang aking magkabilang siko sa aking tuhod at ipinatong sa kamay ko ang aking mukha. I can see the employees setting up. Pati sa kabilang restaurant. Kararating nga lang ng isang empleyado roon na binubuksan ang bakal na pintuan ng café.

Sinulyapan ko ang aking relo. Habang lumalapit ang alas siyete ay lumalakas na ang kabog ng puso ko.

“Okay, game na. Mag-rehearse ka na ulit ng sasabihin, Julia…” bulong ko sa sarili ko.

“Donovan… Don? Mr. Abarca. I’m here to… uhm. Hindi… nandito ako para mag-sorry. Masyadong pormal.”

Inulit ko ulit ang mga mine-memorize ko kanina sa iba’t ibang klase ng tono hanggang sa tumunog nang muli ang wristwatch ko.

Napatayo ako nang makita ang isang itim na mamahaling sasakyan na pumarada sa parking lot ng restaurant.

Binaliktad naman ng empleyado ang plaka nila na ngayon ay open na. Bumalik ulit ang tingin ko sa kotse. Halos maputol ang paghinga ko nang makita ang apo ni Mr. Belarus na umibis sa sasakyan at naglakad sa direksiyon ko.

Hindi ito naka-uniporme bagkus ay nakasuot ito ng sky blue na long sleeves na nakatupi sa kanyang siko. A jeans and a black sperry top sider. His short pompadour hair was fixed on its perfect place. Napakapit ako sa aking leather backpack nang maamoy ko ang pabango niya.

“You’re in time. Good,” maawtoridad niyang sabi. Nilagpasan niya ako para puntahan ang pintuan.

Nagkukumahog naman ang guwardiya na pagbuksan ito ng pintuan. Kusang gumalaw ang paa ko para sundan si Donovan.

“Good morning, Madam.”

I almost cringe when I hear the security guard called me Madam. Gusto kong matawa nang yumuko pa ito. Si Donovan naman ay walang pakialam na umupo sa gitna ng restaurant. Hindi ko maiwasang mapahanga sa kabuuan ng restaurant.

Simula sa mga antigong kagamitan ay para itong isang parte ng kastilyo. Ang uniporme ng mga empleyado ay pormal na pormal maski iyong bumati sa ’kin kanina. Nakaramdam ako ng pagkailang habang nakatayo sa harapan ni Donovan.

Itinukod niya ang kanyang kamay sa ibabaw ng lamesa at pinagsalikop ang mga ’yon habang sinusuri ang kabuuan ko.

“Sit,” utos niya sa ’kin.

Naghalukipkip ako sa harapan niya imbes na sundin ang sinabi niya.

“Stop wasting my time, Donovan. Look, I’m sorry kung ano man ang nasabi kong nakasakit sa damdamin mo.” Ibinaba ko ang kamay ko at pinagsalikop din ang mga ’yon.

Tahimik lang ito at seryosong nakikinig sa mga sinabi ko. Napailing ako nang katahimikan ang bumalot sa pagitan naming dalawa.

“So,” sabi kong hinihintay ang sagot niya.

“Sit,” pag-uulit niyang muli.

CHAPTER 12

Chapter Twelve

Phone Call

Hindi mapakali ang damdamin ko habang inilalapag ng waiter ang water goblet sa lamesang kinalalagyan namin ni Donovan. I can’t believe I let myself sit in front of him. Kung sana’y kaya lang ng loob kong iwan siya rito at maglahong parang bula.

“Do you have class today?” pagputol niya sa katahimikang bumabalot sa aming dalawa.

“Obvious ba?” pabulong na sagot kong nagpataas ng kilay niya.

Chill, Julia. Be nice…

“Ahm… Oo. I-Ikaw?” pag-uulit kong sagot.

Ngumiti pa ako at pinilit maging pormal. I need to be nice to him para matapos na ’tong kahibangan niya.

“Hanggang anong oras?” tanong niya imbes na sagutin ang tanong ko.

Magsasalita na sana ako pero naputol ’yon nang bumalik na ang waiter doon at inilapag sa harapan ko ang isang cranberry almond caramel pancakes. Kasabay pa nga yata ’yon ng pagkulo ng aking tiyan. I feel betrayed! Busog ako pero my eyes are betraying me right now.

Focus, Juliana! Pagalit ng utak ko.

“Look, Donovan, may klase pa ako. Isa pa, kumain na ako.”

Napalunok ako nang makita ko ang pagsubo niya ng pancake. Bwisit! Pumipikit-pikit pa ang loko!

“This is the best pancakes I’ve ever tasted. Even when we were still in the US. Come on, eat,” sabi niyang sinabayan pa ng pagkatamis-tamis na ngiti.

My heart skipped a beat. I didn’t get a chance to see his father pero ang sabi ni Papa ay kahawig ito ng yumaong asawa ni Mr. Abarca. Si Donovan ay masasabi kong kumuha ng higit sa kalahating pagkakahawig sa kanyang lolo.

Napatigil ako nang magsimula ang matamis na musikang nanggaling sa kung saan. Kung wala nga lang talaga akong atraso rito ay iisipin kong date ang tawag sa pagkikita namin ngayon.

“Don’t tell me na nagda-diet ka?”

Patuloy lang siya sa pagkain habang pinapakialaman ang pagpipigil ko sa pagdampot ng mga kubyertos at kainin ang temtasyong nasa harapan ko.

“I’m not.”

“Then, eat.”

“Kasama ba ’to sa sinasabi mong chance ko para mag-sorry sa ’yo? I already told you that I’m sorry. Hindi ko sinasadyang tarayan ka noong unang punta mo sa University.”

“I forgive you. Just eat. Ihahatid na lang kita sa school.”

“Hindi na―”

“Gusto mo bang subuan pa kita?” sabi niya at nag-smirk pa.

Shit! Hobby niya ba talaga ang gawin ’yon? That is flirting by the way! Is he… flirting… with me?

Iniwasan ko ang mga mata niya at walang ano-ano’y dinampot ang kutsara at nagsimula nang kumain. Hindi pa rin niya inaalis ang tingin niya sa ’kin kaya naman nananatili ako sa pagkain ko. Pinipigilan ko rin ang mapapikit dahil sa sobrang sarap ng pancake na ’yon.

My mind, body, and soul betrayed me. Ngayong napatawad na niya ako, ano’ng susunod? Teka, ako? Ihahatid niya? Bakit? Gusto ko sanang tanungin ang bagay na ’yon pero hindi ko magawa. Sadyang nilamon na ako ng kahihiyan. I can feel my cheeks turning red. Nakakailang ang bawat sulyap na ginagawa niya.

This is the first time I sit with a man aside from my father. And seriously, it’s freaking me out! Nakakainis!

Matapos ang ilang minuto ay natapos na ito sa pagkain kagaya ko.

“Do you want something else?” he asked.

Umiling ako. Hindi ko mapigil ang mabilis na pagkabog ng aking dibdib. Tumayo na siya kaya naman napatayo na rin ako. Pagdating namin sa parking lot ay pinagbuksan pa niya ako ng pintuan. Tahimik lang ako nang sinimulan na naming baybayin ang daan patungo sa University.

“Donovan…”

“Call me Don,” nakangiting sabi niya habang ang mga mata ay naka-focus sa daan.

“So… quits na ba tayo, Don?” lakas-loob kong tanong.

“Quits?” he asked.

“Quits. Meaning wala na tayong atraso sa isa’t isa?”

Para akong tinakasan ng kaba nang marahan siyang tumango. Mabilis naman kaming nakarating sa University.

Papasok pa lang ang kotse ni Donovan sa school grounds ay nakuha na nito ang atensiyon ng halos lahat ng estudyanteng naroon.

“Dito na lang, Don, maglalakad na lang ako papasok.”

“I’ll park there. May kukunin din ako sa lab.” He did what he said.

Pagbaba ko ng sasakyan ay para na akong nilapitan ng mga bubuyog. I can see those cool kids killing me softly by just looking at me. Sinabayan ni Donovan ang lakad ko pero mas lalo lang akong nabingi sa mga inggiterang naroon.

“Uy, Donovan! Mamaya ha!”

Bati at sabi ng nakasalubong naming lalaki. Nakita ko na yung isang ’yon sa klase ni Cheyenne. Siguro nga ay classmate nila ito.

“Oo nga pala! See you later, bro!” Nag-fist bump pa ang dalawa.

“Don, mauna na ako. Salamat!” Nagmamadali akong umalis sa tabi ni Donovan.

Hindi dahil sa lalaking kausap niya kung hindi dahil sa isang pares ng mga matang kanina pa ako hindi nilulubayan.

“I’ll wait for you later!” pahabol niyang sabi na hindi ko na lang pinansin.

Pagdating ko sa classroom ko ay nakita kong naroon na si Nesca. Palapit pa lang ako sa kanya ay para na itong diary na naghihintay ng aking kwento.

“Kumusta ang date mo, Julia?” sabi nitong hinila pa ang upuan ko palapit sa kanya.

“Date ka riyan!”

“Sus! Date ’yon!”

“Hindi ’no!”

“Weh? Naniniwala kang hindi? Sinong lalaki ang magyayaya sa ’yo sa La Soluega para lang mag-sorry ka? Siguro, type ka no’n!” Tumalikod ako kay Nesca at inabala ko ang sarili ko sa pag-aayos ko ng aking mga gamit.

I don’t want to argue with her. I mean, alam naman naming dalawa na walang kahulugan ’yon. Ayoko na lang dagdagan pa ang dahilan para asarin niya ako.

Kung bakit nga ba kasi roon pa nito napiling magkita kami? Ang La Soluega ang isa sa pinakamatandang restaurant sa aming bayan. Ito rin ang tambayan ng mga magsing-irog na gustong ipakita ang pagmamahal sa isa’t isa.

That same restaurant caters most of the intriguing weddings and other occasions of all time! Hays! Maybe he just like their pancakes? Napa-angat ang labi ko sa isiping ’yon.

Sa kalagitnaan ng pangalawang klase namin ay naramdaman ko ang pag-vibrate ng aking cellphone. Pasimple ko itong sinulyapan. It was from an unregistered number.

Kinalabit ko si Nesca.

“Cover for me. Lalabas lang ako para sagutin ’to.”

Pinakita ko pa ang cellphone ko. Tumango lang ito.

Habang nakatalikod ang aming professor ay pasimple akong lumabas ng pintuan.

Wala na rin naman kaming ginagawa sa ngayon kung hindi kopyahin ang walang katapusang notes at pointers sa darating na examination.

“Hello?” sagot ko matapos pindutin ang answer button. Nasa hallway lang ako nang sagutin ko ’yon.

“Hi, si Juliana ba ito? Anak ni Mr. Thomas Arevalo?”

Sa pagbanggit pa lang ng babaeng nasa kabilang linya sa pangalan ni Papa ay para na akong binawian ng lakas.

“P-Po?”

“Si Juliana ba ito?” pag-uulit ng babae.

“Opo! Ako nga po. May nangyari po ba sa Papa ko?” Napahigpit ang kapit ko sa aking telepono.

Hindi ako handa sa sasabihin niya. This is strange. Kung hindi ito isang emergency ay hindi naman ito tatawag nang walang dahilan.

“Your Dad is fine. Nasa Costa Del Sol ngayon ang Papa mo. Kung hindi ka busy ay pwede mo siyang puntahan ngayon.”

“Po? Ano po’ng ginagawa ng Papa ko sa hospital?!” Tumulo na ang mga luha ko.

I knew he was ill. But I can’t understand.

“Julia, wala ako sa posisyon para sabihin ang nangyari sa Papa mo. But he is stable. Nagpapahinga lang.”

“Salamat po! Pupunta na po ako!” Walang ano-ano’y ibinaba ko na ang tawag at dumiretso sa desk ng aming professor.

Nagpaalam ako rito at sinabi ang nangyari sa Papa ko. Gustuhin mang sumama ni Nesca sa ’kin ay hindi pwede dahil hindi pa tapos ang klase. Mayroon pa kaming dalawang natitirang subject at hindi niya ’yon pwedeng ma-miss.

“Pupunta na lang ako pagtapos ng klase ha? Ite-text na lang kita, Julia. Mag-ingat ka,” paalam nito.

Tuliro naman akong tumango sa kanya at dali-daling umalis sa campus. Dalawang sakay simula sa University ang pinakamalaking hospital ng Buenavista.

“Thomas Arevalo ho,” usal ko sa babaeng nasa reception.

Humarap naman ito sa kanyang computer para hanapin kung nasaan ang silid ni Papa.

“Room 16, Miss. Nasa may kaliwa pag-ikot mo sa dulo,” sinserong sabi nito sabay muwestra ng kanyang kamay sa dapat kong daanan.

“Salamat!”

Halos tinakbo ko ang hallway na ’yon makita lang si Papa. Nanlumo ako sa pagbukas ko ng pinto at nakita itong mayroong mga kung anong nakakabit sa katawan. He was peacefully sleeping. Bakas sa mukha niya ang pagod at sakit.

Dahan-dahan akong lumapit sa kinahihigaan niya. Ibinalita ko na rin kay Mama ang nangyari pero kahit na anong tanong niya ay hindi ko rin alam ang isasagot. Natatakot akong magtanong sa doctor na naroon.

Hinaplos ko ang buhok ni Papa. Marami na siyang puting buhok at medyo kulubot na rin ang kanyang noo. hinawakan ko ang kamay niya.

“Papa… Nandito na po ako. Babantayan ko po kayo.” I gave him a peck on his cheek.

Natutulog pa rin ito kaya naman inihilig ko na lang ang aking ulo sa kanyang kama. Tumutulo roon ang mga luha ko pero pinipilit kong magpakatatag. Hindi ko alam ang nangyayari pero sigurado akong hindi ito simpleng sakit lamang.

Nagising ako sa paghaplos ni Papa sa aking buhok. Halos hindi ko maimulat ang mga mata kong namamaga sa kaluluha. I don’t know how long I was sleeping. Madilim na at tahimik ang paligid.

Nakangiting mukha niya ang sumalubong sa ’kin. Napatayo naman ako para salubungin siya ng yakap.

“Papa, ano po bang nangyari sa inyo? Ano po bang nararamdaman ninyo? Saan po ang masakit?” sunod-sunod kong tanong sa kanya.

I remember him asking me those type of questions when I was little. Siya ang gumagamot ng mga sugat ko kapag nadarapa ako. Siya ang kumakanta ng lullaby sa tuwing matutulog ako. He always ask me how’s my day been.

Buntonghinga ang sagot niya. Sa mukha niya ay alam kong hirap siyang magsalita. Bakit para yatang sobrang mahina siya ngayon?

“Gusto ko nang umuwi, anak…”

“Pa, naman. Ano ho ba talagang nangyari?” Umupo ako sa kama habang hawak pa rin ang kanyang kamay.

“Napagod lang ako sa trabaho, Julia.” Pinilit niyang ngumiti.

I know he was lying.

“Papa, hindi na ako bata para hindi malaman ang totoo sa hindi. Alam kong may mali. Alam kong may sakit kayo. Anak ninyo ako at karapatan ko pong malaman kung ano’ng nangyayari sa inyo, Pa…”

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Umiiyak na naman ako. Hindi lang iyak. Nararamdaman ko ang sakit sa dibdib ko. I don’t want to see him weak. Siya ang padre de pamilya namin. Dapat lang na maging matatag siya.

Pinilit niyang iangat ang kamay niya para punasan ang luha ko.

“Tahan na, Julia…” Nakita ko ang pagbaba ng luha ni Papa.

This is the first time I saw him cry. And it really hurts.

“Papa…”

“Sorry, anak. Mahina ang Papa. Patawarin mo ako.” Nanginig ang balikat ni Papa kasabay ng kanyang paghagulgol.

Wala akong nagawa kung hindi ang yakapin siya nang mahigpit.

“Pa… n-naguguluhan po… ako,” putol-putol kong sabi.

CHAPTER 13

Chapter Thirteen

Somber

Matapos gawin ang lahat ng mga test na kailangan ni Papa ay kinausap na kami ng doctor nito tungkol sa kanyang totoong sakit.

“Pulmonary Hypertension.”

“P-Po? Pulmonary? Ano po?” Hinawakan ni Mama ng kamay ko. Ang kaninang luha niya ay bumuhos na.

She’s been through a lot already. Lalo pa ngayon sa sakit ni Papa. Ang sabi niya ay nagpaalam lang siya sa mga Delaney ng ilang araw at babalik din sa trabaho dahil hindi pa naman namin sigurado ang sakit ni Papa.

Kampante rin kaming hindi ito malala dahil maingat sa katawan ang Papa ko. Pero ngayon… This news…

Hindi ko na alam kung ano’ng mangyayari.

“I believe this is not the first time he fainted. At hindi lang iyon basta simpleng pagkawala ng malay. It was a heart attack. Base sa resulta ng mga test na isinagawa namin ay komplikado na ang kalagayan ng inyong asawa.”

“Pero paano po?”

“May Scleroderma ang inyong mister. That is a condition that causes thickened areas of skin and problems with blood vessels.” Palipat-lipat ang pagtingin ng doctor sa ’min ni Mama. “Pulmonary hypertension makes the right side of the person’s heart work harder than normal to push the blood through, and this will also cause heart failure.”

Itinituro niya pa sa isang chart ang mga sinasabi niya para maipaliwanag sa ami nang mabuti ni Mama.

“I’m sorry but we don’t have any other choice but to perform a lung transplant.”

Sa huling sinabi ng doctor ay iniwan na ako ng aking lakas. I can hear my world shuts in his last word. Wala namang nagawa si Mama kung hindi ang lumuha.

Alam kong matagal nang tinago ni Papa ang sakit niya. He doesn’t want to be a burden in our family. Knowing my father, he will do everything just to support us but how can he do that now that he is sick?

Malakas siya. ’Yan lang ang dahilan niya. And I’m stupid enough to believe that!

Matapos naming magdasal ni Mama sa chapel ay dumiretso na ako sa school. Ilang linggo na kaming nasa hospital pero walang araw na hindi ako umiiyak nang patago. Kung siguro’y makahahanap lang ako sa daan ng lungs na ipapalit sa Papa ko ay ibubuhos ko ang natitirang araw ko sa paglalakad.

Napukaw ang tulirong paglalakad ko sa boses ng tumawag sa ’kin.

“Juliana!” Tamad akong lumingon sa aking likuran.

I saw Donovan walking towards my direction. Imbes na huminto ako at hintayin siya ay tinalikuran ko siya at nagpatuloy sa paglalakad. I can hear him running this time.

“Where have you been? Hinintay kita last week,” nakangiting sabi niya nang magpantay ang lakad namin.

Nagkibit-balikat lang ako. I’m too pre-occupied by the mixed emotions I’m feeling. And I feel like crying every time I think of Papa.

“Are you okay?” He tried to get my attention.

Tumango lang ako. Inilagay ko ang aking magkabilang kamay sa aking bulsa.

“Did someone tell you how bad you are at lying?” Saglit ko siyang sinulyapan.

“Masama bang maging okay kahit na hindi ka okay?” tanong ko pabalik.

“I don’t know how to answer that but if you need a friend, I’m here.” He smiled again.

Wow! Kailan pa kami naging magkaibigan? The last thing I clearly remember was his face scolding me, then flirt―I mean, smirking at me tapos ngayon, we’re friends?

“Thanks, Donovan, but I already have friends,” masungit kong sabi sa kanya saka pumasok sa classroom na nasa tapat namin.

Uupo na sana ako pero nang makita kong nakasunod pa rin siya ay nilingon ko siya. Bago pa man ako makapagtaray ay umupo na siya sa upuang nasa tabi ko.

“Today’s your lucky day. I’m your seatmate.” He winked.

That same winked that made my heart tremble. What?! Sa pagkakaalam ko ay Dentistry ang kursong kinuha ng mokong na ito? What is he doing in my Business Management class?

“No, you’re not!” Padabog akong umupo.

“I can shift course in just a snap, Julia,” pabulong niyang sabi.

Rumolyo ang mga mata ko.

Yeah, maswerte ka at ipinanganak kang mayaman. Pero ano’ng thrill no’n? Lahat na ay nasa ’yo. You can even buy a human being dahil sa yaman mo. But think about the money you’re wasting. Hindi ikaw ang naghirap para makuha ’yon. And that’s lame! Inis na sigaw ng utak ko.

Pero ni isang parte ng sentence na ’yon ay walang lumabas sa bibig ko.

“Baka matunaw ako…” mapang-asar na bulong niya kasabay ng pagtaas ng kanyang labi.

Naramdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko. Ang mga tsismosong nasa loob naman ng silid ay nakatulala lang sa aming dalawa ni Donovan na para bang nanonood ng isang nakakakilig na movie.

“Ang kapal mo!” singhal ko sa kanya.

“Uy si Julia! Pakipot pa! Gora na girl!” hiyaw ng baklang si Hilda.

Hilda sa school pero Humberto sa bahay nila!

Nasundan pa ’yon ng iba’t ibang kantiyaw na lalong ikinatuwa ng mokong! How dare him humiliate me in front of this awful class?!

Padabog akong tumayo at hinila ang kamay niya palabas ng class room. Mas lalo akong nabingi sa mga sigawan nila. Bwisit!

“Kiss!” pahabol pa ng iba.

“Ano bang ginagawa mo!” inis na singhal ko sa kanya nang tuluyan na kaming makalabas ng class room.

Kung bakit ba kasi late ang professor namin ngayon! Kung kailan naman maaga ako at kailangan ko siya, saka siya wala!

Umakyat ang lahat ng hinanakit at lungkot sa ulo ko nang makita ang pagtawa niya. Is this really a joke to him? Biro ba ang lahat ng pangungulit at pambubwisit niya sa ’kin?

Nanginginig ang mga labi ko. All I can think of right now is my father’s health. Kung pwede nga lang sanang lumiban na lang ako sa klase at bantayan siya ay gagawin ko. I felt so useless.

“Hey, I’m sorry…”

Hindi ko namalayang umiiyak na pala ako.

Marahas kong pinunasan ang mga luha sa mga mata ko. Pero kahit na anong punas ko roon ay patuloy lang ito sa pagtulo.

Imbes na sagutin pa siya at sigawan ay tumakbo na ako palayo sa kanya. Akala ko, makatutulong ang pagpasok ko ngayon para mabawasan ang nararamdaman kong lungkot pero bigo ako.

Dinala ako ng mga paa ko sa school grounds. Sa isang malaking puno ng narra ako pumunta at doon ibinuhos ang lahat ng lungkot ko.

Ang sabi ng doctor ay hindi madaling makahanap ng donor sa kailangan ni Papa. At kahit na makahanap at matapos ang operasyon ay hindi pa rin sigurado kung magiging maayos ba ang lahat. The doctor also informed us that my father has only six months to live.

How can I deal with that? Sino bang tao ang magiging handa o kayang maghanda sa pagkawala ng isang minamahal sa buhay?

Iniyuko ko ang aking ulo sa aking tuhod at niyakap ’yon. Hindi ko na alam kung gaano ako katagal sa ganoong posisyon. My back is aching.

Pag-angat ko ng mukha ko ay sinubukan kong punasang muli ang aking mukha. My eyes wasn’t planning to stop crying but when I saw someone standing in front of me, my tears held back.

He was offering me his handkerchief. Ang bibig kong gusto na naman siyang sigawan ay nahinto nang magsalita siya.

“I’m sorry, Juliana. I don’t know what you’re going through but one thing is for sure… You really need a friend. I’m sorry…” Inilapit niya pa ang kanyang kamay para iabot ang panyo.

Suminghot-singhot naman ako para pigilan ang pag-iyak ko. Dumapo ang mga mata ko sa kanyang almond eyes. I saw sincerity in them.

Bumabang muli ang mata ko sa panyong hawak niya. A part of me smile when I saw his flowery handkerchief.

“This is my mom’s, so please don’t judge me,” nakangiwing sabi niya.

Marahan kong kinuha sa kamay niya ang panyo.

“Hindi mo kailangang mag-explain,” sabi ko bago gamitin ’yon.

Natawa na lang ako nang mapakamot siya sa ulo. Sumulyap naman siya sa tabi ko na para bang nagpapaalam kung pwede ba siyang maupo. I smiled at him.

Maingat siyang umupo sa tabi ko.

“Hindi bagay sa ’yo ang umiiyak,” sabi niya.

“Hindi rin bagay sa ’yo ang mag-care sa hindi mo kilala…” sarkastikong sagot ko naman sa kanya.

“Juliana Arevalo, only child of Thomas Arevalo and Cecilia Arevalo; born and raised here in Buenavista; taking up Business Management; no boyfriend since birth―”

“What! How did you know that?!” nakakunot-noong putol ko sa kanya.

Sa pagsama ko ng tingin dito ay natawa na lang siya.

“At ano’ng nakakatawa, Donovan?!”

“Remember the first time we had an argument? I asked someone to research about you and your background… Well, kind of.”

Nananatili ang talim ng titig ko sa kanya. Pero sadyang hindi mawala sa mukha niya ang saya. Naguguluhan ako.

“I’m just mad at you. I read your background. And I can say that I know you more than Nesca.”

“At bakit mo naman ginawa ’yon?! May balak ka ba talagang ipa-salvage ako?!” Lumayo ako nang kaunti sa kanya.

Nawala naman ang pagngiti niya at seryoso akong tinitigan. Damn! Those eyes are killing me… Kanino niya kaya namana ’yon?

“You think a guy as handsome as this can kill anyone?”

Sa hitsura niyang seryoso ay humagalpak ako ng tawa. What kind of Adonis does he think he is? Ilang segundo rin ang pagtawa kong ’yon. It was the only laugh I had since the news about my Dad broke out.

Para akong baliw na iiyak-tatawa. He’s driving me crazy!

“Am I not?” parang nagmamakaawang tanong niya.

Halos hindi na ako makahinga sa katatawa sa hitsura niyang parang nalugi habang hinihintay ang sagot ko.

“You… Y-you are funny!” putol-putol kong sabi habang pilit na hinihinto ang pagtawa ko.

My tummy hurts! At halos maputol na ang paghinga ko.

“You’re mean!” kunwaring nagtatampong sabi niya.

Inalis niya ang tingin at dumiretso sa hindi kalayuan. Nang makapagpigil na ako ay pinunasan ko ulit ang aking mata gamit ang kanyang panyo.

“You look nice. But to research about me is pretty scary,” mahinahong sabi ko.

“I’m sorry. I’m just curious about you. Everyone bows down the moment they knew my name but you… you are different… like your Dad.”

“My… My Dad? W-What do you know about him?” Nabalot na naman ng lungkot ang puso ko.

How the hell on earth can a guy gives me a roller coaster of feelings?

“He’s an Arevalo. He’s known as a fighter for the things that are right and for the common good. He’s just like you.”

Napangiti ako. He is right. My Papa gets in a lot of trouble in the past because of his perspective. He was once shot because of politics. Sa trabaho niya ay marami siyang nakababangga but he endure all of it dahil sa paniniwala niya. Lahat ay dapat mong gawin basta alam mong nasa tama ka.

“Thanks, Donovan. He is what you think he is.”

“How is he now?”

Lumipat na sa direksiyon ko ang kanyang atensiyon. Nangilid na naman ang luha ko.

“You know what, kung hindi ka handang sabihin sa ’kin ang problema mo, okay lang. Just don’t cry in front of me, Juliana. It’s the least I want.”

“He only has six months to live, Don.” Napangiti ako nang mapait.

Pinigilan ko ang mga luha ko gaya ng sinabi niya. Ipinikit-pikit ko na lang ang aking mata, baka sakaling matuyo ang mga nagbabadyang luha roon.

“Why?” naguguluhang tanong niya.

Nangibabaw sa kanya ang pag-aalala. And those eyes… napatitig ako roon. And somehow, it gives me comfort.

“He needs a lung transplant. Medyo matagal na siyang may sakit pero hindi niya sinasabi sa ’min.”

Napapitlag ako nang hawakan niya ang kamay ko. Pinisil niya pa ’yon.

“It’s okay. I’m okay… Thank you, Donovan.” I plastered a genuine smile.

“I’m sorry, hindi ko alam ang pinagdadaanan mo. If only I’m sensitive enough.”

“No… It’s okay. We’ll be fine.”

Umiling siya.

“I have an idea,” sabi niya sa nakalolokong ngiti.

CHAPTER 14

Chapter Fourteen

Lemonade

“You can open your eyes, Julia,” masayang sabi ni Donovan pagkatapos tanggalin ang kamay niyang nakapatong sa mga mata ko.

“Wow!” hiyaw ko nang makita ang isang inflatable lemonade booth.

Ito pala ang ilang linggo nang pinaghihirapan ng mga kaibigan ko. Inayos pa ni Cheyenne ang ribbon na nakalagay sa entrance no’n na parang grand opening.

Bukas ay magsisimula na ang food bazaar ng Universidad de Buenavista.

Bilang kasama sa students affairs office ay inirekomenda ni Donovan ang isang linggong food bazaar para sa buong campus. Agad naman itong naipasa sa board members ng school dahil sa isa sa mga goal ng naturang event: ang pagpapagamot kay Papa.

“Ayos ba?” tanong niyang hindi nawawala ang pagkakangiti.

Sina Cheyenne at Nesca naman ay full support sa ginawa ni Donovan.

Marahan akong tumango. Hindi ko na rin napigilan ang sarili ko sa sobrang tuwa na nararamdaman.

I hugged him.

“Thank you…” bulong ko.

Sa mga nakaraang linggo ay halos sa hospital na ako tumira matutukan lang si Papa. Uuwi lang ako sa bahay kapag may kailangan akong kuning gamit niya. Si Mama naman ay pinayagan na muna nila Tita Sofia na makasama kami.

Today was like a relief. May mga tao pa rin palang handang tumulong kahit na hindi naman nila obligasyon ang bagay na ’yon. Donovan also created a page for Papa so people can donate for his operation.

Naramdaman ko ang marahang pagtapik ni Donovan sa likod ko.

“You’re welcome,” sagot niya.

Pakiramdam ko’y napakarami ko nang utang sa kanya. I never expected us to be like this…

Friends.

Tama nga si Nesca, namana ni Donovan ang kabutihang loob ng kanyang lolo.

Kinabukasan ay excited ang lahat ng estudyante dahil sa pag-uumpisa ng food bazaar. Katabi ng lemonade booth namin ay ang fruit stand ng Dentistry. Pagkatapos ng ceremony ay sabay-sabay na naming pinutol ang mga ribbon na nasa aming mga booth.

Ito ang unang beses na lahat ay willing tumulong sa pamilya ko. Normally, Papa would decline any free stuff, but do we have a choice now?

Kung sa pagbaba ng pride ay maililigtas ko ang Papa ko, why not? I’m willing to take every risk just to save him!

Si Nesca ang kasama ko ngayong araw. Kami ang nakatoka sa umaga at sa hapon pagkatapos ng klase.

Excited akong gumawa ng lemonade nang makita ang tatlong estudyanteng pumila para bumili.

“Dito na kayo! Fresh lemonade!” ganadong sigaw ni Nesca.

Natawa na lang ako sa ginawa niya nang lumabas pa ito para kumuha ng customer. She’s really good at it. Sa pangalawang pagtawag niya pa lang ay apat pa ang bumili sa ’min.

“Thank you!” nakangiting sabi ko sabay abot ng huling lemonade na ginawa ko.

“Ayan, ah! Patok na patok ’to!” natatawang sabi niya matapos pumasok muli sa booth namin.

“Thank you, Nesca.”

“Naku, wala ’yon! Ikaw pa ba?!” Ngumiti lang ako sa kanya at ipinagpatuloy ang ginagawa ko.

“Kumusta na pala si Tito Thomas?” tanong niya.

Tinulungan niya rin ako sa paghiwa ng mga fresh lemon na nasa isang cooler.

“Okay naman. Si Mama ang bantay niya ngayon pero mamaya ay doon ako tutuloy.”

“Hindi ka magre-review? Exam na ah?”

Oo nga pala! Kailangan ko pang gumawa ng isang report sa Marketing.

“Uhm, Nesca pwede ba akong mag-under time mamaya sa booth? May gagawin pa kasi akong report.” Isang malalim na buntonghininga ang ginawa ko.

“Oo naman! Kayang-kaya ko na ’to!”

“Sure ka? Gusto mo bang tanungin ko si Leonne para samahan ka?” Napawi ang mga ngiti sa labi niya at iniiwas ang tingin sa ’kin. Napailing na lang ako sa tinuran ni Nesca.

Gano’n na ba talaga ako ka tuliro kaya hindi na ako updated sa buhay niya? Sa pagkakaalala ko ay lumabas pa sila ni Leonne noong isang araw ah!

“Huwag na. Kaya ko na ’to.”

“Okay ka lang ba?” Lumapit ako sa kanya at hinagilap ang kanyang mga mata. I see sadness in them.

“What happened?” I asked her.

“Si Juarez.”

“Juarez?”

Tumango siya.

Paige Juarez, siya ang unang pumasok sa utak ko. Sino pa nga bang Juarez ang hindi kilala ng lahat ng estudyante at buong Buenavista?

Kung bibigyan ng label ang mga makapangyarihang tao sa lugar namin ay mailalagay ang mga Juarez sa pangalawang pwesto. Their family and Abarca’s are business partners. Even in politics. Sa katunayan nga ay ang ama ni Paige ang kasalukuyang namumuno bilang Mayor ng aming lugar matapos ang pagkawala ni Mr. Belarus.

“S-Si Paige…” may pag-aalinlangang bulong sa ’kin ni Nesca.

Lumipat pa ako ng pwesto para mas malapit ako sa kanya at para mas maintindihan ang kung anong gusto niyang sabihin sa ’kin.

“Paige asked Leonne to help her with her acads. Bilang top ng klase nila ay pumayag naman ito.”

“So? I mean, bakit ka malungkot?”

“So it means, wala nang chance na magkita kami. Pinili ni Paige ang oras ng vacant natin.”

“Pwede naman kayong magkita after class ’di ba?”

“No. Dahil priority ni Leonne ang pag-aaral niya. Alam mo naman ’yon. It’s been a week no’ng huli kaming nagkita. Noong magkikita dapat kami last day, Paige called her. And who can’t resist a Juarez?”

Bakas sa mukha ni Nesca ang matinding lungkot. Siguro nga hindi ko lang napapansin ’yon dahil sa sarili kong problema. I’m an awful friend. Hindi ko man lang nakita na malungkot si Nesca.

Naguguluhan ako. Sa pagkakaalam ko’y hindi naman masipag mag-aral iyong si Paige? God, I’m judgemental!

Naputol ang usapan namin ni Nesca nang dumagsang muli ang mga estudyanteng pumila sa aming booth. Isang oras din kaming naging busy. Napalingon ako sa fruit stand. Nasaan na kaya ’yon? Bakit ni anino niya ngayong araw ay hindi ko pa nakita? Hindi ba siya pumasok ngayon? Masama ba ang pakiramdam niya?

Should I text him? Nakagat ko ang aking pang-ibabang labi nang makapa ko sa aking bulsa ang cellphone ko.

Ilang minuto ko ’yong tinitigan. Ano naman ang sasabihin ko? Na panoorin niya ako sa pagtitinda? It felt so weird. Nawiwirduhan akong walang Donovan na nakabuntot sa ’kin.

“Julia!” Siniko ako ni Nesca dahilan para maputol ang pagkatulala ko.

“Huh?”

Imbes na sagutin ang tanong ko ay inginuso niya ang isang direksiyon. There, I saw Donovan walking with Paige. Nakabuntot lang ang huli kay Donovan habang ito naman ay seryoso lang ang mukha. Is he mad?

Napakapit si Nesca sa ’kin nang hawakan ni Paige ang kamay ni Donovan. Mabuti na lang at natapos nang bigyan ni Nesca ang mga estudyante sa booth namin kaya walang harang doon patungo sa direksiyon ng dalawa.

Hindi ko alam kung ano’ng magiging reaksiyon ko nang makita ang pagtulo ng luha ni Paige matapos tanggalin ni Donovan ang kamay niyang nakahawak dito.

All I can see was a girl being broken. Wala pa akong naging boyfriend at wala ring alam sa love pero I clearly understand what was going on between them.

Iniwang luhaan ni Donovan si Paige sa gitna ng school grounds at pagkatapos ay naglakad patungo sa direksiyon ng booth namin.

Sa pagtikhim ni Nesca ay para kaming natauhang dalawa. Mabilis ang paggalaw namin na kunwari’y masayang-masaya habang gumagawa ng lemonade.

“Oo, Julia! Ang saya-saya ’di ba?!” eksaheradang hiyaw ni Nesca na kunwari’y tuwang-tuwa sa hindi malamang dahilan.

Natawa ako hindi dahil sa pagkataranta niya at pag-aktong masaya kung hindi dahil naisip kong pwede na siyang mag-artista. She’s broken like Paige a minute ago pero ngayon, parang walang nangyari.

Para bang inutusan ito ng direktor na gawin ang masayang emosyon.

“Ah, oo! Ang funny mo nga…” pilit kong sabi nang maramdaman ang presensiya ni Donovan na kasisilong lang sa booth namin.

“Hi!” masayang bati nito sa ’min.

“Uy, Donovan! Ikaw pala. Kumusta ka? Kanina ka pa ba riyan?”

Kusa akong gumawa ng lemonade at pagkatapos ay ibinigay ’yon kay Donovan.

Sa isang sulok ng mata ko ay nasulyapan ko ang matalim na pagtitig ni Paige na para bang gusto na akong ilibing ng buhay!

“Wow! Can I buy all of these?” seryosong tanong nito matapos tikman ang ibinigay ko.

“Oo naman! Pakyawin mo na, Don!” usal ni Nesca.

“Heh! Libre ko sa ’yo ’yan.” Itinuon ko ang paningin ko kay Donovan.

Alam kong hanggang ngayon ay nakatingin pa rin sa ’kin si Paige. And I can’t look at her. Ramdam ko ang galit sa sistema nito.

“Talaga?! Give me ten lemonades, Nesca. Ibibigay ko lang sa fruit stand,” nakangising sabi nito.

“’Yon oh! Coming right up, Sir!” Ganado itong gumawa ng lemonade.

“How’s it going?” tanong ni Donovan sa ’kin habang busy si Nesca.

“Okay naman.”

“Sorry, late ako. Hindi kasi ako nagising nang maaga.” Napakamot pa ito sa ulo habang umiinom sa hawak niya.

I’m not asking you, Donovan… Gusto kong isatinig ’yon pero hindi ko nagawa. I’ve been so coward lately! All I can think of right now is the girl behind him. Ano’ng mayroon sa kanilang dalawa? Pakiramdam ko’y nakanood ako nang mapait na scene sa isang movie.

Forget about it, Julia! Wala ka sa posisyong usisain si Donovan tungkol sa relasyon niya! Ipinilig ko ang ulo ko bago pa ako bugbugin ng utak ko sa kaiisip.

“Hindi mo naman kailangang mag-sorry… Thank you pala ulit, Don. Kung hindi dahil sa ’yo, hindi mangyayari ’to,” pormal kong sabi.

“Wala ’yon.”

“Done!” Inilagay ni Nesca ang mga inumin sa lagayan para maayos iyong mabuhat ni Donovan.

Dapat pala, palaging tense itong si Nesca para mabilis siyang kumilos!

“See you later!” ani Donovan bago umalis sa aming booth at dumiretso sa fruit stand.

Sa pagtunog ng bell ay sumulpot naman sa kung saan si Hilda at ang kanyang kampon.

“Hello, Philippines and hello world!” malanding sabi nito nang makarating sa kinaroroonan namin ni Nesca.

Sila na kasi ang kapalit namin sa pagtitinda roon. Matapos magpaalam ay dumiretso na kami sa klase. Sa pagtapos naman ng mga iyon ay sumaglit ulit ako sa booth bago iwan si Nesca roon.

“Babawi na lang ako bukas, Nesca.”

“Ayos lang ’yon! Ano ka ba? Ingat ka ha? Ikumusta mo na lang ako kina Tito at Tita.” Tumango naman ako bago tuluyang magpaalam sa kanya.

Pagkatapos ko sa library ay dumiretso na ako sa hospital.

Nagising ako kinabukasan nang makarinig ng ring ng isang cellphone. I checked my phone even though I know that it wasn’t mine.

Iba ang ringtone ko sa tunog na naririnig ko ngayon.

Kanino kaya ’yon? Sa pagkakaalam ko’y mag-isa lang ako rito sa bahay. Bababa na sana ako sa sofa pero lumayo ang tunog.

Pinakinggan kong mabuti ’yon. I traced the sound carefully. Pinihit ko ang pintuan ng kwarto nila Mama. I saw my Mom’s phone on top of their cabinet. Dali-dali ko ’yong dinampot.

Napakunot ang noo ko nang makita ang pangalan ng tumatawag.

“The Pogi?” Gusto kong matawa sa nakita ko.

Why does my Mom have someone in her contact named ‘The Pogi’? Sa kuryosidad ko ay sinagot ko na ’yon.

“Hello?”

“Hello? Is this your house? I think I’m lost.” What?!

“Sino ’to?!” inis na sabi ko.

Aba’t talagang pinuntahan pa niya ang Mama ko! Sinong Poncio Pilatong ‘The Pogi’ ang naghahanap sa bahay namin? May utang ba ang Mama ko dahil kay Papa?

Dumungaw ako sa bintana pero dahil nasa ibang direksiyon ’yon ng gate namin ay wala akong nagawa kung hindi ang bumaba na lang para silipin kung may tao nga ba roon.

“If this isn’t your house, then I’m lost,” pag-uulit niya.

“So?!” mataray kong sagot.

Pagbaba ko ay agad kong nasulyapan ang isang pulang sasakyang nakaparada sa labas ng bahay.

Kumabog ang dibdib ko nang makita ang isang bultong nakasandal sa gate namin. Nakatalikod ’yon kaya wala rin akong nakuhang sagot kung pogi nga ba ito.

Pero hell ’no! Kailan pa natutong mangutang ang Mama ko? Sa pagkakaalam ko’y ayaw na ayaw ng nanay ko ang manghiram ni kahit singkong duling sa kung sino man.

She also taught me how to save my own money para hindi ako umasa sa salitang utang.

Napatago ako sa bintana nang makita ang paggalaw ng taong naroon.

I’m doomed!

Paano kung maisipan niyang pasukin ang bahay namin? ’Yong mini gate namin na kaya namang akyatin?

Paano kung makita niya ako at maisipang ako na lang ang ipangbayad sa utang ni Mama?

Sa pagkulo ng tiyan ko ay napasulyap ako sa wall clock na nakasabit sa dingding. Ala una na pala! Tanghali na pero ni hindi pa ako nakakakain!

Napuyat ako sa mga homeworks na delayed sa paggawa dahil sa pagbisita ko araw-araw sa hospital. Mabuti na lang at wala akong klase ngayon.

Wait! That guy!

Ugh! Saang parte ang mabuti ngayong araw kung mayroong taong hindi ko kilala sa labas ng bahay namin?!

The Pogi? Gusto kong matawa dahil sa piniling pangalan nito.

Sinubukan kong sumilip muli pero napasigaw lang ako nang magsalubong ang mga mukha namin sa glass window na bahagya pang nakabukas!

“What the fuck!”

CHAPTER 15

Chapter Fifteen

The Pogi

“What the hell!” malakas na pagsigaw ko kasabay ng pagsigaw din ng lalaking nasa kabilang linya.

Sa gulat ko ay napasadlak pa ako sa sahig namin, hawak ang telepono ni Mama at ang dibdib kong hindi pa rin nakababawi sa kaba.

Pakiramdam ko’y namumutla ako ngayon! Daig ko pa ang hinabol ng malalaking pitbull sa pagtaas-baba ng dibdib ko.

What the heck is he doing here?!

Nakaramdaman ako ng mahinang pagkatok.

“Juliana…” Napapikit ako nang marinig ang pagtawag niya.

Music to my ears!

Wait what?! Nababaliw ka na, Juliana! Agad akong tumayo at inayos ang sarili ko. Nakaramdam ako ng pagkailang nang mapagtantong naka-boxer shorts lang ako and puting sleeveless top.

Gustuhin ko mang magpalit muna ng damit bago siya pagbuksan ng pinto ay hindi ko magawa dahil masyadong tirik ang araw sa labas. Baka pagbalik ko’y maitim na ito.

What should I do? Natatarantang tanong ng utak ko.

“Juliana, come on! Ang init,” reklamo niyang nagpataranta lalo sa ’kin.

Parang may sariling takot ang katawan ko na nanginginig pang pinagbuksan siya.

Para akong nagbukas ng isang aparador na punong-puno ng ilaw at electric fan nang tuluyan ko nang makita ang kabuuan niya.

Holy smokes! That same scent… Para akong niyakap ng pabango niya. Kahit na simpleng white t-shirt, navy blue shorts at white sneakers lang ang suot niya ay para pa ring nagagalak ang puso ko.

He’s really the pogi in my eyes! Teka! siya? Ano’ng ginagawa niya rito!

“A-Anong ginagawa mo rito?” nautal kong tanong habang palunok-lunok pa.

Parang may kung anong bara ang lalamunan ko. I’m so lame! Nakakainis!

Pumasada ang mga mata niya sa kabuuan ko. Mula ulo hanggang paa. I realize what I look like! Galing pa ako sa higaan ko! Para akong baliw na napatago sa likod ng pintuan. I hide myself. Shit! Natataranta ako. Bakit ba!

“Hindi mo ba ako papapasukin?” tanong niya sabay punas sa namumuong pawis sa kanyang noo.

Iniawang ko ang pinto para makapasok siya. Nasa likod pa rin ako ng pintuan at iniisip kung paano makakaalis doon.

“Diyan… sa couch… U-Upo ka.”

Nang lingunin niya ako ay napasiksik na naman ako sa sulok ng pintuan. Holding my breath and composing myself.

Marahan siyang umupo habang inaanalisa ang kabuuan ng bahay namin. Mabuti na lang at nakapaglinis ako kagabi bago ako matulog dahil kung hindi, naku… Nakakahiya kay senyorito!

“Jacob,” mahinang tawag ko sa kanya.

Lumingon naman siya sa ’kin sabay kunot ng noo.

“What?”

“Can you close your eyes?” Bakas sa boses ko ang pagmamakaawa.

Bwisit! Dapat hinayaan ko na lang siyang matusta sa labas ng bahay!

“Ano?”

“Basta! Pumikit ka na kasi! Please!” inis na hiyaw ko.

“And why do I need to do that?” masungit niyang sagot.

Nag-de-kwatro pa siya at inilagay ang magkabilang kamay sa arm rest ng couch habang itinataas-baba ang kanyang hintuturo na para bang sinasabayan ang tunog ng wall clock.

Sinamaan ko siya ng tingin. ’Yong titig na kagaya noong galit na galit ako dahil sa pagkain niya ng cake ni Masha.

Umiling na lang siya at walang nagawa kung hindi ang sundin ang sinabi ko. Nakahinga ako nang maluwag nang gawin niya ’yon.

Very good! Gagawin din naman pala, may pa tanong-tanong pa!

“Huwag kang didilat! Sasamain ka talaga sa ’kin!” Pigil ang paghinga kong lumayo sa pintuan.

“I already saw you, Juliana.” Rumehistro sa mukha niya ang nakalolokong ngiti.

Napaismid ako sa inis pero binalewala ko na lang ’yon at nagpatuloy sa paglayo sa kanya.

“Ewan ko sa ’yo! Hindi ako ’yon!” hiyaw ko saka nagmamadaling tumakbo paakyat sa kwarto ko.

Sa kaba ko ay medyo napalakas pa ang pagsara ko ng pintuan. Pasalampak akong napaupo sa kama imbes na magbihis gaya ng plano ko. Para akong baliw na natulala na lang sa pintuan.

Totoo ba ang nakita ko? Totoo bang nandito si Jacob sa pamamahay ng mga magulang ko?! Bakit?

Ilang minuto na akong nakaupo ro’n. Bumalik lang sa katinuan ang utak ko nang marinig kong muli ang pagtunog ng cellphone ni Mama.

The Pogi calling…

You gotta be kidding me! Imbes na sagutin ’yon ay dumiretso na ako sa banyo para maligo. Bahala siyang maghintay. Tutal, hindi naman siya invited ngayong araw. Sa pagkakaalam ko’y rest day ko rin ngayon sa lahat ng bagay. He should be grateful that I let him in.

Matapos kong maligo ay isang plain white dress na lang ang isinuot ko. Ibinigay pa ’yon ni Cheyenne noong nakaraang birthday ko. I was saving it for some occasion. Wala namang okasyon. Gusto ko lang maging pormal. This is me being my normal self.

Kahit paano ay kailangan ko ring mag-ayos para naman mapantayan ang gayak ni Jacob kahit na alam kong kahit kailan ay hinding-hindi ako darating sa puntong ’yon.

Inis kong inilapag ang suklay matapos gamitin. Naglagay din ako ng kaunting make-up para naman hindi ako tuluyang maging mukhang dukha sa tabi niya.

Pagbaba ko ay nakita ko siyang hawak ang family picture namin.

“What took you so long?” masungit na sabi niya.

Pasimple niyang ibinaba ang picture. Gusto ko siyang ngitian at ibalandra ang mukha ko para naman makita niya kung ano ang difference ng Juliana na umakyat at ngayon ay fresh nang nasa harapan niya pero pinigilan ko ang sarili ko.

“Juice, coffee or tea?” pormal ko na lang na tanong.

“Tea.” Umupo siyang muli sa couch.

I nodded.

“Wala kaming tea. So, juice na lang.”

Bago pa siya makasagot ay umalis na ako at diretsong nagtungo sa kusina para kumuha ng maiinom. Pagbalik ko ay tahimik lang siyang nakatunganga sa cellphone niya. Baka hinihintay ang tawag ng girlfriend niya. I pouted. Masokista yata ako.

“Ano nga palang ginagawa mo rito?” tanong ko nang makaupo na ako sa harapan niya.

Kinuha niya ang basong may lamang juice at tinungga ’yon.

Wow… He is really… thirsty.

Napalunok ako nang pasadahan niya ng dila ang kanyang labi. I shifted my head hoping that my nasty thoughts would left me already! Ayoko ngang makita niya akong mukhang hinog na strawberry! Por dios por santo! Sinalinan ko ulit ang baso niya para muli siyang makainom.

“Nasa hospital ba si Manang? I just need to give something to her,” sabi niyang hindi man lang ako sinulyapan. He’s still staring at his phone.

That girl must be really lucky. Naglayo ako ng tingin. Hindi ko alam kung inis lang ba ang nararamdaman ko o inggit? Thinking of Jacob with other girl was really something…

It makes me sad and I don’t know why…

“Yeah,” matipid kong sagot sa kanya.

Ibinaba niya ang baso at tumayo.

“Let’s go then.”

Naguguluhan man ay sumunod na lang ako sa kanyang maglakad palabas ng bahay. Nabawasan ang energy ko dahil sa lahat ng mga bagay na pilit gumugulo sa isip ko.

Eh ano naman kung may babaeng nagpapasaya kay Jacob? Kailangan ko pa bang pakialaman ’yon? Bakit ba iniisip ko pa?! Ugh! I hate this day!

Habang nasa biyahe ay tahimik lang ako habang nakadungaw sa labas ng bintana ng sasakyan. I can see him in my peripheral vision but I tried my very best to ignore him. Talaga bang ang boring niya? I mean, ni ayaw man lang niyang buksan ang stereo. Kung pakialamera lang akong tao ay kanina ko pa ’yon binuksan.

Hindi man lang ba niya ako kukumustahin?

“How’s your Dad, Julia?” Nanlaki ang mga mata ko nang tanungin niya ang bagay na ’yon!

Did I say that out loud?

“Ayos… Ayos lang naman ako…” naiilang kong sagot.

Napalunok ako nang makita ang pag-flex ng muscles niya nang iliko niya ang sasakyan patungo sa daan papunta sa hospital.

“Huh?” Kumunot ang noo niya.

Shit!

“Si Papa! Ang sabi ko, ayos lang naman si Papa!” Sinubukan ko pang tumawa para matakpan ang kahihiyan ko.

“Malapit na tayo. Pagdating sa kabilang kanto, kanan tapos diretso na lang,” sabi ko sa kanya.

Itinuro ko pa ang daan na mayroong malaking puno. Kahit na may GPS naman siyang kanina pa daldal nang daldal.

Hay! Sa pagkakaalam ko, malapit lang naman ang hospital pero bakit parang ilang oras na akong nakasakay sa sasakyan niya?

“Jacob, hijo!” Hindi maipinta ang saya ni Mama nang makita ang alaga nitong si Jacob.

Niyakap pa nito si Jacob. Si Papa naman ay kasalukuyang natutulog. Sigurado akong katatapos lang nitong uminom ng gamot.

“Kumusta po, Manang?” tanong ni Jacob kay Mama.

“Okay lang naman kami. Mabuti naman at narating mo ang lugar namin. Bakit ka nga pala naparito?” Iginiya ni Mama si Jacob sa sofang naroon.

Maingat naman akong umupo sa upuang nasa tabi ng hospital bed.

“Pinabibigay po ito ni Mommy.” Nakita ko ang pag-abot niya ng isang brown envelope.

Mukha namang naintindihan na ni Mama ang ibig sabihin no’n kaya itinabi nito muna iyon.

“Hindi ba ito pwedeng ipadala na lang at kailangan mo pang maistorbo para dito?”

“Kailangan ko rin pong puntahan ang hotel eh.” Huminto siya sandali.

Oo nga pala, nabanggit na ’yon dati sa ’kin ni Mama. Ilang beses ko na ring nakita ’yon pero ni minsan ay hindi pa ako nakapunta o nakalapit man lang sa hotel nila.

“They want to visit but they can’t. May business trip si Mommy next day,” dagdag niya.

Marami pa silang pinag-usapan tungkol sa kalagayan ni Papa at ng trabaho ni Mama. Samantalang ako nama’y inaabala ang sarili sa paglalaro gamit ang cellphone ko.

Kahit na pilit kong ituon ang buong atensiyon ko ro’n ay parang may sariling pag-iisip ang mga mata kong pasimpleng sinusulyapan si Jacob.

Sa pagkakaalam ko ay halos kakagraduate lang niya at ngayon ay tine-train ni Tito Joaquin sa pamamahala ng kanilang hotel chains. How impressive.

Napapitlag ako ng mag-ring ang cellphone ko. Sabay naman iyon ng pagtingin sa ’kin ni Mama at Jacob. Tumayo ako at lumayo sa kanila. Pero kahit na nasa may bintana na ako ng silid ay nananatili ang tingin ni Jacob sa ’kin. Or is it just my imagination?

“Hello?”

“Julia! Where are you?” Napangiti ako nang marinig ang boses ni Donovan.

Simula nang magising ako ay ngayon lang na-relax ang utak ko.

“I’m at the hospital, Don. Bakit?” tanong ko.

“What’s your father’s room again? Tita Werna asked me to buy something for her so I might as well check on you.”

“What?”

“I mean your, Dad. Okay lang ba?” Sumulyap ako sa pwesto nila Mama at sa kakiligang palad ay nagtama na naman ang mga mata namin ni Jacob. Na-estatwa ako dahil do’n.

“Uy!” kuha ni Donovan sa atensiyon ko.

“Sixteen! Pero, Don―”

“Good, see you!” The line ended.

Tumayo si Mama at tumungo sa table kung saan naroon ang mga prutas at pagkain para kay Papa. Kumuha siya ng bottled water at ibinigay ’yon sa kanyang bisita.

The Pogi. Bulong ulit ng utak ko. Naku, Mama! Mamaya ka sa ’kin!

Hindi pa man ako nakababalik sa upuan ko ay may kumatok na sa pintuan. Shit si Donovan!

“Ako na, Ma!” Patakbo kong tinungo ang pintuan at nagmamadaling lumabas doon.

Bumungad kaagad sa ’kin si Donovan na may malawak na pagkakangiti. Imbes na papasukin ay hinila ko ito palayo sa pintuan.

“Bakit?” kinakabahan namang tanong nito sa ’kin. Ilang kwarto ang layo namin sa kwarto ni Papa.

“Wala, bawal ka ro’n! May bisita si Mama.” Lalong kumunot ang noo nito.

“So? Kukumustahin ko lang sina Tita Celia at Tito Thomas?”

Napailing ako. Ito ang unang pagkikita nina Mama at Donovan at pakiramdam ko’y mali ang timing. Hinila ni Donovan ang kamay ko pabalik sa kwarto.

“Don, mamaya na lang kaya?” Huminto ako sa paglalakad. Humarap naman ito bago nagsalita.

“Why? Sino ba ang bisita ng Mommy mo?”

Lumiwanag ang mukha ni Donovan na para bang nabasa ang nasa isip ko.

“Don’t tell me…”

“Yeah.”

“Oh, halika na,” nakangisi nitong sabi.

Mas lalo akong kinabahan sa ginawa niya. Sa tuwing ngumingisi ito, feeling ko ay may delubyong paparating! Hindi na ako tumutol sa huling pagkakataong hawakan nito ang kamay ko at iginiya pabalik sa silid ni Papa.

Magkahalong gulat at pagkalito ang rumehistro sa mukha ni Mama nang makapasok na kami. Napatayo naman ang dalawa sa pagkaka-upo.

“Ah, Ma, Si Donovan nga po pala. Don, si Mama… Siya naman si Jacob…” Napayuko ako nang subukan niyang tumitig sa mga mata ko.

“Hello po!” masayang bati ni Donovan sa mga ito.

“Hijo!” Mabilis namang umibis si Mama para kamayan si Donovan.

Matagal nang gustong makilala ni Mama si Don pero dahil sa eskwela ay hindi ito nagkaro’n ng oras para pormal na magpakilala. My parents already know all the efforts of Don. Lalo na iyong sa page na ginawa nito.

Nangilid ang luha ni Mama.

“Sa wakas ay nakilala na rin kita! Siya nga pala, hijo, si Jacob, anak ng pamilyang pinagsisilbihan ko.”

“Nice to meet you.” Naglahad ng kamay si Don at agad naman iyong tinanggap ni Jacob.

Tumango lang ang huli. I felt like two Gods met. Exhibit ba ito ng mga Adonis? Silang dalawa ang depinisyon ng paggawa ng perpektong bagay. They almost have the same features when it comes to beauty. Pero mas matangkad si Jacob at halatang matured na. Hindi gaya ni Donovan na mukhang easy-go-lucky pa rin.

“Pasensiya ka na, hijo, hindi man lang ako nakapaghanda ng kung ano. Maraming salamat sa pagtulong sa pamilya namin ha?”

“Wala po ’yon. Masaya po ako sa ginagawa ko. Si Julia rin naman po ang nagsusumikap sa lahat. Nandito lang kami para tulungan siya.” Uminit ang pisngi ko nang lingunin ako ni Donovan kasabay ng ngiti niya.

“Tuloy ka, maupo tayo,” anyaya ni Mama.

“Naku, hindi na po. Dumaan lang po ako, Tita. May kailangan pa po akong asikasuhin eh.” Sumulyap ulit si Donovan sa ’kin.

Si Jacob naman ay tahimik lang at parang sinusuri nang maigi si Donovan.

“Huwag po kayong mag-alala, babalik po ako kapag may free time. Mauna na po ako, Tita Celia, Jacob. Julia, hindi ka ba talaga sasama?”

“Huh? E―”

“May lakad ba kayo, Julia?” singit ni Mama.

Is it me or I just saw Jacob’s jaw clenched? Ipinilig ko ang ulo ko bago sagutin si Mama.

“W-Wala po… Dito na lang po ako. Ihahatid ko lang po si Donovan, Ma.” Nagpaalam na ako. Bumalik na ulit ang dalawa sa kung anong pinag-uusapan nila.

Hinatid ko lang si Donovan sa labas ng hospital pero kanina pa ito siko nang siko sa ’kin.

“Ano?!” kunwaring inis na sabi ko nang makita ang mapang-asar nitong mukha.

Tumawa lang ito. Kung hindi ka lang gwapo, sinapak na kita!

“See you, Julia!” Sabi nito nang makasakay na sa kanyang sasakyan.

“Salamat, Don!” Kumaway pa ako bago ito tuluyang umandar paalis sa kinaroroonan ko.

Pagbalik ko ay wala na si Mama sa kwarto. Si Jacob naman ay nakaharap lang sa kanyang cellphone.

I’m surprised that he is still here! Tahimik akong umupo sa dati kong pwesto. Dinapuan ako ng antok kaya naman inihilig ko ang aking ulo sa kama ni Papa.

Nang makarinig ako ng malakas na kulog at kidlat ay nagising kaagad ang diwa ko.

“Shit!” hiyaw ni Jacob.

CHAPTER 16

Chapter Sixteen

Pouring Rain

“Shit!” Napapitlag ako nang magsalita siya at makita ang paglapit sa bintanang nasa tabi ko.

Napasuklay pa siya sa buhok niya na para bang inis na inis dahil sa pagbuhos ng malakas na ulan. I pouted. Ang sarap kaya sa pakiramdam ng umuulan. Ano kayang nakakainis do’n?!

“May gusto ka ba, Senyorito?” may halong sarkastiko na sabi ko sa kanya.

Gusto niya kaya talaga ng tea?

Imbes na sagutin niya ako ay bumalik lang siya sa upuan niya. Sungit!

“Ma? Hello? Yeah, I will check it later, Biglang bumuhos ang ulan eh. Gaano ba ’yon kalayo sa Costa Del Sol? Opo, si Jasmine umuwi na ba? Mabuti naman. Yeah. Sure. Bye!” ’Yan ang narinig kong sabi niya habang kausap si Tita Sofia sa kabilang linya.

Teka, nasaan na nga pala si Mama?

Itatanong ko pa lang sana sa kanya ang bagay na ’yon pero bumukas na ang pintuan at iniluwa nito si Mama.

“Naku, hijo, mukhang mahihirapan kayong bumiyahe ngayon papunta sa hotel ninyo. Ang sabi ay may paparating daw na bagyo. Tingnan mo at napakalakas ng ulan sa labas,” tuloy-tuloy na sabi ni Mama.

So kaya pala talaga siya nandito ay para puntahan ang hotel nila? Eh bakit hindi pa siya umalis kanina no’ng wala pang ulan?

Kayo? Kumunot ang noo ko. Sino namang Poncia Pilata ang kasama niya? Siguro, ’yon yung kachikahan niya kanina pa kaya hindi niya magawang bitiwan yung cellphone niya―

“Tutuloy pa ba kayo ni Julia?” ani Mama.

Ano?! Napatuwid ako ng upo dahil sa sinabi ni Mama. Aba’t paano ako nasama sa agenda ng lalaking ’yan?

Nasa kabilang bayan ng Esperanza ang hotel nila at alam kong mahihirapan nga siyang bumiyahe nang mag-isa pero ano’ng kinalaman ko ro’n? Kasalanan kong umulan?

“Saan pupunta, Ma?” kunot-noo pa ring tanong ko.

“Ay, anak, hindi ko pala nasabi. Papasamahan ko sana itong si Jacob para makarating sa karatig-bayan.”

Um-oo ba ako, Ma? Ang lakas mong mangbenta, Ma, ha! Why did you do this, Ma?

“Hindi na po, Manang. Pwede naman sigurong ako na lang ang pumunta. Magtatanong-tanong na lang ako sa mga tao sa daan.”

“Gano’n ba? Sigurado ka? Maulan sa labas. Baka kung saan ka pa mapunta niyan?”

“Oo nga. Baka kunin pa ’yan ng aswang sa daan, Ma.” Tinitigan ko siya at pagkatapos ay ngumiti nang walang emosyon.

I’m so weird! Hindi naman literal na aswang ang tinutukoy ko. I’m talking about Hilda-like kind of creatures! Sigurado akong kapag nakita ito ng mga kauri ni Hilda ay magta-transform ’yon sa malaking ibon at tatangayin si Jacob sa kung saan at hindi na muling makababalik sa lupang sinilangan!

“Sasamahan ko na, Ma!” wala sa sariling sabi ko.

He looked at me with an are-you-sure look bago muling kinausap si Mama. Sakto naman ang paggising ni Papa ilang oras ang nakalipas.

Nang maramdaman na namin ang paghina ng ulan ay nagsalita na si Mama na umalis na kami bago muling lumakas ang sama ng panahon.

Madilim na sa labas. Hinintay ko si Jacob sa entrance ng Costa habang kinukuha ang sasakyan niya sa parking lot. Nakaramdam ako ng pagkairita sa nurse na nag-offer dito ng payong. Kung bakit ba kasi hindi ko dala ’yong payong ko!

Ah oo, paano bigla niya akong m-in-agnet palabas ng bahay! Cellphone lang tuloy ang nadala ko!

Naghalukipkip ako habang pinagmamasdan ang babaeng haliparot na parang uod habang binubudburan ng asin. Halos pumutok na rin yung pisngi niya sa kilig. Kumaway pa ito ng makasakay na si Jacob sa sasakyan niya.

Triggered!

Pagtapat niya sa kinaroroonan ko ay umibis ako sa likod ng sasakyan pero bigla iyong nag-lock. Bumaba ang lahat ng bintana at dumungaw roon si Jacob saka hinagilap ang mga mata ko para sabihing sa tabi niya ako umupo.

“Ano?” Kunwari’y hindi ko narinig ang sinabi niya.

“Dito ka na sa tabi ko…”

Pinipigilan ko ang sarili kong mapangiti nang marinig ang sinabi niya. I bit my lower lip. Ang babaw mo, Juliana!

Pero sige na nga! Sabi mo eh, Senyorito! Uminit ang pisngi ko.

Ilang oras na kaming nasa biyahe. Hindi dahil sa layo ng pupuntahan namin kung hindi dahil sa traffic sa daan at lakas ng ulan.

Ang isang tulay ay umaapaw pa kaya nahirapan kaming tumawid doon. Mabuti na lang pala talaga ay sumama ako rito dahil na-low battery ang phone niya. Ako ang nagsilbing magandang mapa niya sa daan!

He should be very thankful!

Ilang saglit lang ay bumungad na sa ’kin ang isang resort na mayroong makulay na signage.

Delaney Hotel and Resorts. Basa ko roon. Dalawang building ang naroon pero ang isa ay hindi pa tapos. Huminto ang sasakyan kasabay ng mga nagkukumahog na empleyado ng hotel.

“You can stay here tonight. Tatawagan ko na lang ang Mama mo,” aniyang parang hawak niya ang buhay ko ngayon.

Eh paano kung ayaw ko?!

“H-Ha? Paano ako? Wala akong dalang gamit.” Hindi lang ’yon ang iniisip ko. Paano? Kami? Dito? Matutulog? Magkasama?

Pumasok na siya sa hotel. Wala akong nagawa buong araw kundi sundin ang lalaking ’to, ah! Namimihasa na siya!

Pagdating sa reception ay ibinigay ng isang babae roon ang isang gold na key card.

“Give her a room.” Nilingon ako nito.

Nakahinga ako nang maluwag ng banggitin niya ang bagay na ’yon! Mabuti naman at napagtanto niyang hindi ko kayang matulog kami sa iisang kwarto!

Bumalik ang mga mata ng babaeng mayroong name plate na Iria sa kanyang computer. Maya-maya pa ay umiling na ito.

“Uhm… Sir―”

“Are we fully booked?”

“Unfortunately, yes. Dahil po sa sama ng panahon ay dinagsa ang hotel ngayon. Marami rin ang stranded at hindi makatawid sa susunod na bayan. Baha na po kasi roon…”

Ano?! Nagpalipat-lipat ang tingin ko sa kanilang dalawa. Nilingon ako ni Jacob. Lumapit naman ako sa reception. Bahala na kung pagalitan ako ni Mama sa gagastusin ko sa pag-stay rito ngayong gabi. I just need my own room!

“Miss, please lang, paki-check naman ulit oh!” usal ko.

“Sorry, Ma’am, pero wala na po talaga. Ang naka-schedule for check-out ay nag-extend dahil sa bagyo.”

Lumipat ang mata nito kay Jacob. Tinitigan ko rin siya. I tried to be intimidated as possible pero iniwas niya ang tingin sa ’kin at nagpasalamat kay Iria.

“Let’s go,” sabi niya at pagkatapos ay nilagpasan ako.

Wait what?! He is now walking towards the elevator. Nagmamadali ko naman siyang hinabol. Nang makasakay na kami ay nagsalita na ulit siya.

“You’ll be staying at the penthouse.”

“Ha? Pero paano ka? Saan ka?”

Saan naman siya matutulog? I wonder kung gaano nga ba siya ka-gentleman. Sa kotse kaya siya matutulog para lang maging komportable ako? Napangiti ako sa isiping ’yon.

Kumunot ang noo niya. ’Yong mukha niyang tipikal na suplado ang sumalubong sa ’kin. Ang lahat ng tuwa sa utak ko ay agad na naglaho.

“I’ll be staying there, too,” walang emosyong sabi niya.

“What?!”

Agad siyang lumabas nang marating namin ang top floor ng hotel. Dahil sa bilis niyang maglakad ay wala akong nagawa kung hindi ang habulin siya. Not fair!

“Jacob!”

He tapped the key card and the door automatically opened.

Magwawala na sana ako pero ang lahat ng gusto kong sabihin ay mabilis na nalunod nang masipat ko ang magarang kwartong binuksan niya.

Bumungad sa ’kin ang isang gray, white and black themed loft. Sa gitna ay ang living room na mayroong malaking painting ng babae na nakatalikod at kita ang pang-upo. Nakapwesto ito sa pinakagitna ng living room.

Hindi ko mapigilan ang pagkamangha nang makita ang iilang ilaw sa lugar namin dahil sa glass wall na bahagyang nakabukas. Kahit na malakas ang ulan ay naaaninag ko pa rin ang mga iyon.

Sa nakikita ko ay tiyak kong nasa tamang lugar ang kinatitirikan ng hotel na ito. Their family is really good at this industry. Masasabi kong nakuha nila ang pinakamagandang spot para gawing hotel. Hindi lang dahil accessible ang lugar but you can also see Buenavista from up here!

Kahit na masama ang panahon sa labas ay natatanaw ko pa rin ang pinakamalaking ilaw ng light house na nasa kabilang dulo ng rancho ng mga Abarca. Kung sana’y hindi lang umuulan, marami pa sana akong makikitang lugar na dinadayo ng mga turista rito.

I can’t stop smiling. Ngayon ko lang nakitang maganda rin pala talaga ang lugar namin kahit sa gabi.

Hindi ko namalayan ang pag-alis ni Jacob sa tabi ko. Pagbalik niya ay dala na niya ang isang puting bathrobe.

“Give me your clothes. You can use the bathroom upstairs and you can sleep on my bed.”

Parang isang mahirap na math equation ang sinabi ni Jacob. Una, ano’ng ibig sabihin niyang hubarin ko at ibigay sa kanya ang damit ko?! No way!

At ’tsaka bakit ako matutulog sa kama niya? Sa pagkakatanda ko ay hindi pa ako pumapayag na rito mag-stay kasama siya buong gabi!

I’m only seventeen for Christ sake! Magsasalita pa sana ako pero biglang pumasok sa glass wall ang kidlat kasabay ng malakas na kulog kaya naman mabilis akong napasiksik sa dibdib ni Jacob.

Napapikit ako lalo nang maamoy ang mamahalin niyang pabango. His heat makes me feel warm and home… Napapitlag ako ulit nang sundan pa ’yon ng mas malakas na kulog at kidlat na tila ba isang flash ng camera.

“Coward,” bulong niya.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig sa mga salitang binanggit niya. Shit! Agad akong lumayo rito nang mapagtanto kung gaano ako kahibang sa pagsiksik ko.

“Hoy! Para sabihin ko sa ’yo, matapang ako! Nagulat lang ako ’no!” inis na pagpapaliwanag ko sa kanya.

Tanging ang pagtaas ng kilay niya ang naging sagot sa sinabi ko.

“If you’re not comfortable wearing this robe, you can check for clothes inside the closet upstairs.” Ibinigay niyang muli ang robe na hawak niya.

Padabog ko naman iyong kinuha. Do I have other choice? Pwede bang sa ibang room na lang ako matulog? Hindi ko yata kayang makasama ang mokong na ’to sa iisang lugar! I’m palpitating. At ang bata-bata ko pa para magkaroon ng alta-presyon!

Tinitigan ko siya nang masama.

“I’m not going upstairs. It’s all yours. Go rest.”

“W-Wait, why do you need my…” Natigilan ako. Parang hindi ko na kayang tagalan ang taong nasa harap ko.

“I’ll call someone to clean it,” he said bago ako iwan.

Nagtungo siya sa isang sulok na hindi na nahabol ng paningin ko. Pagkatapos kong maligo ay pinuntahan ko ang closet niya. Sabi niya ay i-check ko ’di ba?

Namangha ako sa rami ng mga pambabaeng damit na naroon. At kung bakit mayroon siyang ganito. Sinusuot niya ba ’yon? Pero lahat ng mahawakan ko’y may price tag pa. At isa pa, hindi kasya sa kanya ang iisang sukat ng mga ito.

It’s her girlfriends clothes, Julia, you stupid!

Imbes na kumuha roon at suotin ay padabog kong isinarado ang closet at naglakad patungo sa kama. Humiga ako roon at ibinalot ko ang aking sarili sa makapal na comforter para mapawi ang panlalamig ko dahil sa emosyong sumalakay na naman sa ’kin.

Ilang minuto ang lumipas ay nananatili ako sa gano’ng posisyon. Nang mangalay ang mga braso ko ay sinubukan kong iangat ang comforter. Sarado na ang ilaw sa baba.

Tulog na kaya siya? O may kausap pa siya? Eh ano naman kung may kausap siya? Humiga ako sa kabilang side ng kama at kinuha ang aking cellphone na nasa bed side table. Baka sakaling hindi na ako mag-isip tungkol sa lalaking ’yon.

Matapos kong i-text si Mama ay sinubukan ko nang matulog.

Tahimik ang buong lugar nang imulat ko ang mga mata ko. Inayos ko ang suot kong robe at dumiretso sa bathroom. Nakita kong maayos na nakatupi roon ang damit na suot ko kahapon. Naligo na ako at nagmamadaling bumaba.

Hinawi ko ang gray na kurtina roon. Kalmado na ang panahon pero umuulan pa rin.

Hinanap ko sa buong lugar si Jacob at nakita ko siyang mahimbing na natutulog sa sofa bed. Napalunok ako nang makitang naka-boxer shorts lamang siya. His broad shoulders and tight abs. Kahit na nakahiga at walang malay ay sumisigaw ang magandang hugis ng pangangatawan niya.

Lumapit ako para sana gisingin siya pero nang matapat na ako sa gwapo niyang mukha ay natigilan ako.

Wow… Bulong ko. My head tilted. Those thick and long lashes, ’yong mata niyang palaging tinutunaw ang pagkatao ko. It’s funny how I imagine our first meeting would be. Parang kailan lang ’yon! Pina-plano ko habang hawak ang picture naming nakasingit sa lumang vanity mirror ng aking kwarto.

Bahagya siyang gumalaw at pinasadahan ng dila ang kanyang mapulang labi. His biceps flexed a little bit that made me bit my lower lip.

Yumuko pa ako na para bang kinukuha ang buong detalye ng kanyang mukha. Mayroon pala siyang maliit na nunal malapit sa labi. Pero sa malayuan ay hindi ito mapapansin ng kahit na sino.

Ugh! Temptation, temptation, temptation! Just when I was about to get closer, his phone rang out of nowhere!

Sa pagdilat ng mata niya ay muntik na akong masubsob dahil sa pagtakas ng lakas ko! Mabuti na lang at naitukod ko ang aking kamay sa gilid ng sofa. Napaluhod ako roon!

Halos dumikit na sa mukha niya ang pagmumukha ko! Ang mga mata niyang inosenteng nilalabanan ang titig ko…

Our face are only two inches away from each other and I can fucking smell his mint breath!

Patay!

Please, heaven, land, and earth… Kunin n’yo na ako ngayon din!

CHAPTER 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 40

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 42

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 43

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 45

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 47

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 48

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 49

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 50

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 51

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 52

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 53

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 54

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 55

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 56

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 57

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 58

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 59

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 60

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

UP BOOK DETAILS

Price : Php269 - CURRENTLY ON SALE ON OUR SHOPEE ACCOUNT.

Where to buy : National Bookstore and Precious Pages store. For signed copies, purchase through our shopee account. (Cordova & co.) or just message any of my social media accounts.

Book version : Jacob’s full point of view, edited scenes and added special scenes.

Muli, maraming maraming salamat sa inyong lahat! Salamat sa walang sawang suporta at pagmamahal! Mahal ko kayo! See you all soon!

To God Be All The Glory!

~ Ceng Crdva

NOTES

Thank you all so much for supporting Under Pleasure (TBS 1 Book 1)!  This book is now available in all precious pages store and other bookstores nationwide!

🖤

To those who wants signed copies just search for my shopee account!

(Cordova & co.)

Limited copies only!

🖤💛🖤💛🖤💛🖤

Salamat! 👆🏻