Just The Pleasure

ATTENTION:

This is the book two of

Under Pleasure

. If you want to read and understand their story, I suggest that you read the book one and Midnight With A Virgin first because I’m thinking so much about this book. Some characters from MWAV will be added here. Let’s see. 

Anyway, please support Juliana and Jacob by hitting the star button and sharing your thoughts. Again, thank you all so much for reading!

---

All rights reserved. No part of this book may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the author.

This book is a work of fiction. All names, characters, locations and incidents are products of the author’s imaginations. Any resemblance to actual persons, things, living or dead, locales or events is entirely coincidental.

---

It contains strong language, sexual scenes and references from the outset and throughout. (R-18) Read at your own risk!

2017 ©

CengCrdva

All rights reserved

PROLOGUE

Prologue

His Almond Eyes

“You told me to fucking go away!” Juliana said, holding her emotions carefully but she couldn’t.

All she felt was the throbbing sadness in her heart. Screaming and ripping all her nerves. She could barely breathe. Her knees are getting weaker as the pain goes deeper.

Jacob looked straight into her eyes while his lips trembled as he spoke.

“But I never said good bye, baby…” He said followed by the tears that streamed down his face.

CHAPTER 1

Chapter One

Juliana Alicante Arevalo

Nakatulala ako habang nakatingin sa malawak na dagat. Napayakap pa ako sa sarili ko nang maramdaman ang malamig na simoy ng hangin. Ang pagyakap ng tubig sa lupa na tila ba masayang musika sa paligid.

Nakaiinggit ang mga taong naglalakad sa dalampasigan habang nakapaskil ang saya sa kanilang mga labi. Samantalang ako, hanggang ngayon ay hindi ko pa rin magawang sumaya nang walang bahid ng pagpapanggap.

I’m just too sad even after four years. Apat na taong may malaking uka sa puso ko na kahit sino ay hindi napunan.

Matabang akong napangiti nang nahagip ng mga mata ko ang magkasintahang masayang naghahabulan sa dagat. Nang mahuli niya ’yong babae ay agad niya ’yong niyakap.

Just when he’s about to kiss her, I remembered someone. I instantly shifted my eyes on a child building sand castles.

It is better this way, right?

“Julia, maliligo ka na ba?” Tanong ni Harren sa tabi ko sabay abot ng isang refreshment.

“Thanks, maybe later.” Sabi ko na lang bago ibalik ang mga mata sa dagat. Inayos ko ang aking suot na aviator.

“Okay. Pupunta ba sila Chey?” Pagkuha niya ulit ng atensiyon ko.

Umiling ako. I’m not sure. Sigurado akong busy na ang lahat ng mga kaibigan namin lalong lalo na si Donovan na siyang nagma-manage na ngayon ng kanilang hacienda. Sina Ellis at Rojo naman ay humalili na rin sa pagpapatakbo ng kani-kanilang mga negosyo.

Sina Nesca at Greyson ay nagtatrabaho sa kompanya ni Ellis. Sina Jecko at Shey naman ay balak nang magtayo ng isang restaurant kapag nakaipon ng sapat. Habang si Cheyenne naman ay ganap ng dentista.

At ako.

I am still his secretary.

Napangiti ako nang mapait.

“Anyway, kailan mo balak bumalik sa trabaho?” Sumandal ako sa aking lounger at uminom sa juice na aking hawak.

Pang-ilang tanong na nga ba ito ni Harren? Bakit pa kasi niya ako sinundan dito kung pwede niya naman akong hintayin na lang sa office hanggang sa handa na akong bumalik.

“I’m still on leave. Bakit mo ba kasi ako sinundan pa?”

Inubos niya muna ang laman ng hawak niyang beer bago sumagot.

“I just want to know if you’re okay.”

Humugot ako ng isang malalim na paghinga. Will I be okay?

Tumawa ako.

“I am fine. I learned my lessons already, Harren.” Paniniguro ko.

“Are you ready to see her as—”

“I think I am ready for the sea now.” Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

Madali kong tinanggal ang aking kimono kaya agad na bumungad ang katawan kong nakasuot ng pulang two piece. Napalunok si Harren nang isabit ko ang aking kimono sa sandalan ng lounger.

Hindi ko na siya pinansin at tumungo na lang sa dagat para pakalmahin ang puso ko. Ni hindi ko rin binigyan ng atensiyon ang mga lalaking natulala sa pagdaan ko. Maski iyong mga babaeng nalaglag ang panga nang sipatin ang katawan ko.

Dumiretso ako sa dagat na hindi alintana ang mga matang nakatitig sa’kin. I’m too busy healing my wounds. Dapat mas lalo kong pag-igihan ’yon kaysa pansinin ko ang mga walang kwentang bagay.

Masyado na namang bumibigat ang dibdib ko. Para na namang nadudurog nang kusa ang traydor na puso kong ’to.

Kumalma lang ako nang maramdaman ang malamig na tubig na yumakap sa katawan ko. Lumangoy ako sa klarong tubig at sumisid pailalim.

Random thoughts hit me again. Damn it! Pati ba naman sa dagat, siya ang naaalala ko? Gusto ko na lang magmura nang paulit ulit dahil sa naisip.

I clearly remember everything. Simula nang yakapin niya ako sa Cullasaga. Sa resort ni Tita Arabella. Maski sa lugar na ito.

Sumisid ako ng isa pang beses at umahon na lang matapos ang ilang sandali dahil alam kong hindi rin nakatutulong ang pagligo ko sa dagat. Everything is just so frustrating right now.

Matapos bumalik sa lounger ay nagyaya nang kumain si Harren sa restaurant ng resort. Isang linggo na akong nasa Buenavista simula nang pumutok ang masalimuot na balita.

And I think I will be staying here longer. Hindi naman ako bitter dahil wala naman akong karapatang maging bitter. We parted ways for good and I totally understand everything. Pinilit ko na lang intindihin ang lahat ng mga nangyayari kahit mahirap.

“Sa apartment ka pa rin ba tutuloy pagbalik natin sa Manila? Hindi ka na ba bumibisita sa mansion?” Magkasunod na tanong ni Harren habang kumakain kami.

That house. Oo nga’t gusto ko namang makasama si Mama at piliting huwag na siyang magtrabaho pero ayaw niya. Ang dahilan niya noon ay mas lalo siyang tatanda kapag wala siyang ginagawa.

Shortly after I graduated and worked for Delaney worldwide, I rented an apartment far away from them. Lalo na sa kanya. I wanted to move on so bad. As if naman may iba akong choice?

Kailangan ko ’yon dahil talo na ako at alam kong wala na akong dapat pang ipaglaban kung siya na mismo ang naunang sumuko.

“Hindi na masyado, tsaka anong pag-uwi natin? You go home and I’ll go if I want to.”

He chuckled.

“Alright. Then I’ll be waiting ’til you’re ready.” Sabi niya.

Gusto ko na namang magsungit sa kanya kahit na hirap akong gawin ang bagay na ’yon. Mabuti na lang at binago niya ang usapan namin.

“Ah, oo nga pala birthday ni Kuya Kane bukas, iniimbita tayo. Sasama ka ba?” Tanong niya.

Nag-isip muna ako sandali bago sumagot. Ano nga ba ang plano ko bukas? As usual gigising, kakain at matutulog. My normal boring routine.

“Sige. Anong oras daw ba?”

“Mga alas siyete. Kila Grey lang naman e. Malapit lang.”

Tumango ako. Kung hindi ko lang sila nami-miss ay hindi talaga ako magpapakita sa kahit na sino ngayon.

“Susunduin kita ha.” Dagdag pa niya.

Tumango ulit ako.

Matapos naming kumain at maglibot ni Harren sa maliit na resort na ’yon ay hinatid na rin niya ako sa bahay.

Pagkatapos naming magkita ni Harren sa university ay bumalik na ulit paunti-unti ang closeness naming dalawa kahit na may boyfriend ako noon. He respects my relationship with that guy and only wants friendship with me.

Sino naman ako para tanggihan ’yon? Masyadong malalim ang pinagsamahan namin ni Harren kahit pa noong wala pa ang lalaking ’yon sa buhay ko.

He’s like a brother that I never had. Sigurado akong hindi ako makakabangon kahit paano kung hindi dahil sa kanya.

Nag-apply si Harren at agad namang natanggap sa kompanya ng mga Delaney matapos malaman na doon ako magta-trabaho kaya halos hindi na rin kami naghiwalay ng landas.

We shared the same thoughts up until now. Hindi rin nagbabago ang ambisyon namin noon na magtatayo ng sarili naming negosyo.

We are thinking about opening a restaurant or other business na madaling pumatok sa mga tao. A motel maybe?

“Matutulog ka na ba?” Tanong niya nang makababa na kami ng sasakyan.

“Bakit? I don’t know. Gusto mo bang pumasok?” Tanong ko.

Ngumiti siya at ginulo ang buhok ko.

“Harren!” Inis kong sabi at hinampas ang braso niya.

Humagalpak siya ng tawa sa nakabusangot kong mukha. Hinawakan niya ang mukha ko.

“’Yan! Just smile!” Aniya habang hawak ang dulo ng labi ko at inaarko pa ng nakangiti.

Umiwas ako at lumayo nang bahagya sa kanya. Pero dahil sa hagikhik niya ay natawa na lang ako.

“Bwisit ka!” Natatawang sabi ko.

Inayos ko ang buhok kong ginulo niya.

“It’s fine as long as I make you happy.” Ngumiti siya ulit.

“Sige na, bukas na lang ulit. Sunduin mo ’ko ha, baka makalimutan ko e.” I waved at him.

Tumango lang siya kaya naglakad na ako papasok ng gate.

“I will call you!” Pahabol niyang sigaw.

Itinaas ko na lang ang kamay ko kahit na nakatalikod na ako sa kanya. Huminga ako nang malalim nang marinig ko ang sasakyan niyang humarurot paalis. Marahan kong binuksan ang door knob ng front door.

Kaagad akong nilukob ng lungkot nang tuluyan na akong makapasok sa tahimik at luma naming bahay. Hindi naman sobrang luma pero pakiramdam ko’y napakarami ng nangyari sa bahay na ’to. Isa na doon ang pagkawala ni Papa ilang taon ang nakalipas.

I still miss him every single day. Lalo na sa panahong ganito ako kalungkot. Nami-miss ko ang mga pangaral niya sa’kin na tumutugma sa lahat ng problema ko.

All his advice and love for me. Matabang akong ngumiti. Pumanhik na ako sa kwarto at naligo. Paglabas ko doon ay siya namang pagtunog ng cellphone ko.

“Ma…” bati ko sa kabilang linya.

“Juliana, anak. Kumusta?” Tanong ni Mama.

Pati siya ay miss na miss ko na rin. Kahit na parehas na kaming nasa Manila ay bihira pa rin kaming magkita dahil hindi na ako gano’n kadalas bumibisita sa mansion. At kapag gusto niya naman akong bisitahin ay abala naman ako sa opisina.

Noong una ay hindi ako pinayagan ng mag-asawang Delaney na bumukod pero iyon ang desisyon ko kaya wala na silang nagawa.

“Okay lang naman po, Mama. Kayo po?” Umupo ako sa gilid ng kama habang pinupunasan ang basa kong buhok.

“Ayos naman ako. Balita ko ay nasa Buenavista ka?”

Pati ang bagay na ’yon ay hindi ko man lang nasabi. Wala nga akong pinagsabihan na uuwi ako rito. Tanging si Harren lang ang nagbalita sa mga kaibigan ko at siguro ay pati na rin kay Mama.

I never intended to stay long here though. Gusto ko lang talagang sumagap ng sariwang hangin at bagong environment. ’Yong alam kong malayo sa lahat ng sakit pero hindi yata sapat ang ilang araw. I felt like I need a month or even a year to cleanse every pain in my system.

“Opo Ma, bumisita lang ako. I’m on leave. Gusto niyo rin po bang umuwi? Papa misses you, Ma.”

Narinig ko ang pagsinghap niya.

“Hay anak. Miss na miss na kita.” Bakas sa boses niya ang lungkot.

I miss her too… so much! I should hate her for everything pero kalaunan ay naintindihan ko naman ang gusto niyang mangyari. Besides, she’s still my mother and she knows best, indeed.

“Miss ko na rin kayo, Ma. Bisitahin niyo po ako sa apartment kapag may oras kayo.” Napangiti ako sa naisip.

“Oo sige. Basta tawagan mo lang ako kapag may kailangan ka o ano. Mag-iingat ka riyan. Paki-kumusta mo na lang ako kila Xavier.” Aniya.

“Opo Ma, baka sa isang araw pupuntahan ko sila. Sabay na rin naming dadalawin sina Tiya Carmel at Papa.”

“Oo anak, salamat. Sige na. Mag-iingat Julia ha.”

        "Opo Ma. Kayo rin po. I love you." I even kissed my phone.

“I love you too, nak.” Sabi niya saka naputol ang tawag.

Hindi na ako naghapunan matapos mag-ayos. Hindi naman marami ang nakain ko sa resort kanina pero pakiramdam ko ay busog na busog pa rin ako. I can hear Harren scolding me. Palagi niya kasi akong pinapagalitan sa tuwing kaunti lang ang kinakain ko o hindi ako kumakain.

Wala lang talaga akong gana. Siguro napaparami lang ang kain ko kapag umagahan dahil sariwa pa ang utak ko sa pagtulog at wala pa masyadong iniisip na kung ano-ano.

Isang tawag ang gumising sa diwa ko kinabukasan. May alarm naman ako pero masyadong maaga itong nang-iistorbo sa akin ngayon.

Tamad kong inabot ang cellphone ko sa ibabaw ng aking bedside table. Halos mapapikit pa ako ulit dahil sa liwanag ng screen. It’s Nesca. Sapo ko ang aking ulo nang umupo ako at sagutin ang kanyang tawag.

“Juliana, finally!” Parang nabunutan ng malaking tinik niyang sabi.

“Hello, good morning.” Tamad ko namang sagot.

Narinig ko ang paghagikhik niya na nagpangiti sa akin.

“Come on! You still sound so sleepy. Baba ka na, we’re here!” Excited niyang hiyaw.

“What?!” Doon lang tuluyang nagising ang diwa ko.

“Yeah, nandito kami. Actually mga twenty minutes na.”

Napatayo ako sa kama at agad na dumungaw sa bintana. I can see two cars from up here. Gosh, narito nga sila! Saglit kong sinulyapan ang repleksiyon ko sa salamin. Kinuha ko ang tali ko at agad na ipinusod ang aking lagpas balikat na buhok.

Hindi na ako nag-abala pang maghilamos dahil nakakahiya sa kanilang pag-antayin ko pa nang matagal.

“Wait.” Sabi ko bago ibaba ang telepono at lumabas ng kwarto.

Nagkukumahog ako pababa ng hagdan. Tumatalon din ang puso ko habang naririnig ang mga boses nilang palapit nang palapit.

Parang gusto ko na tuloy maiyak dahil do’n! I’m just too sensitive lately, ewan ko ba. Para akong isang batang kulang sa pansin pero kapag pinapansin naman ay gusto kong mapag-isa.

“There she is!” Nakangising sabi ni Cheyenne sabay yakap sa akin.

Sumunod naman sina Sheyriz at Nesca na kumawala muna sa pagkaka-akbay ni Ellis. Yes, they are marked as lovers now.

“Hey beautiful!” Ani Donovan sabay lapit at yakap din sa akin.

“Bolero ka pa rin!” Bulong ko sa gitna ng pagkakayakap niya.

“I’m just honest, you know that.” Halakhak niya.

Binati ko rin ang mga lalaking naroon. Sina Rojo at Greyson lang ang wala ngayon dahil may kailangan daw silang gawin para sa birthday ni Kuya Kane. Tutal magkikita-kita rin naman kami mamaya kaya hindi na ako nagtanong pa.

“Nakatulog ka ba nang maayos?” Usisa ni Harren matapos umupo sa tabi ko.

Sila Sheyriz ay abala sa pagluluto ng breakfast habang ang mga lalaki naman ay nanunuod sa TV ng isang sci-fi movie.

Mabuti na lang at nakapamili ako ng mga pagkain noong isang araw dahil kung hindi ay wala talaga kaming kakainin ngayon.

“Oo, ikaw ba?”

“Yeah.” Tumango tango ako.

“May regalo ka na ba?” Tanong ni Jecko na nasa harapan ng kinauupuan ko.

“Wala pa nga e, kayo ba?”

Tumango silang lahat maliban kay Donovan.

“Wala ka pa? Pwede ba tayong bumili habang maaga pa?” Tanong ko sa kanya.

Lumipad agad ang tingin ni Harren kay Donovan.

“Ako rin Juls, parang mali yata ’yung nabili kong size eh.” Ani Harren.

Kumunot ang noo ni Donovan kay Harren. Umirap na lang ako sa kanilang dalawa.

“Sus! Medyas lang naman yung binili mo Harren. Pa-size size ka pa!” Humahalakhak na singit ni Ellis sa titigan ng dalawa.

“Ako na lang mag-isa ang bibili.” Sabi ko.

“Mabuti pa samahan na lang kita Julia.” Natatawa na ring sabi ni Jecko.

Ngumiti ako kay Jecko. Good! Dahil ayaw kong maipit sa dalawang ’to!

“Sige, maliligo lang ako sandali.” Paalam ko.

“What? Paano ako?” Kunot noong tanong ni Donovan.

Harren smirked at him.

Tumayo na ako at naglakad patungo sa hagdan. Hindi ko na sila pinansin. Ganito naman palagi ang eksena sa tuwing magkakasama kaming lahat at sanay na ako sa ganito.

Simula kasi nang malaman ni Harren na may gusto sa’kin si Donovan noon ay parati na niya akong inilalayo rito. Hindi naman sila magkaaway, sa totoo nga ay sila ang pinakamalapit sa lahat ng lalaki pero nag-iiba ang mood nilang parehas kapag nasa gitna ako ng usapan.

“Mabuti pa kayo na lang ni Harren ang mamili, Don.” Natatawang hiyaw ulit ni Ellis sa dalawa.

CHAPTER 2

Chapter Two

With A Smile

“Juliana!”

Magkasabay na hiyaw nina Rojo at Greyson nang makita akong papasok sa kanilang bakuran kasama ng mga kaibigan namin.

“Hi!” Lumapit ako para yakapin silang dalawa.

“It is so good to see you!” Ani Rojo.

“Oo nga Julia! Welcome back!” Masayang sabi ni Greyson matapos ang yakap ko.

“Thanks! Good to see you both!” Nginitian ko silang pareho.

Nakipag-high five si Ellis kay Rojo at si Grey naman kina Jecko at Harren. Si Donovan ay sinalubong na si Kuya Kane na kalalabas lang din galing sa loob ng kanilang bahay.

“Happy Birthday Kuya Kane.” Ngumiti ako at pagkatapos ay ibinigay ang regalong binili namin ni Jecko kanina.

“Naku salamat. Nag-abala ka pa.”

“Ikaw pa ba Kuya Kane?” Natatawang sabi ko.

“Ikaw talaga. Pasok na kayo.” Ngumiti siya at binalingan na ang iba para imbitahan sa kanilang bahay papunta sa kabilang side kung nasaan ang mga pagkain at lamesang nakahanda.

Simple lang ang bahay nila Greyson. Isang bungalow na may malawak na bakuran at iilang puno sa paligid.

Nag-renta sila ng videoke at meron pang mga pa-bandiritas si Greyson na nakasabit sa mga puno papunta sa bahay nila.

’Yon daw yung pinagkaabalahan nila ni Rojo na isabit kanina kaya hindi sila nakapunta sa bahay.

“Akala ko fiesta na.” Natatawang sabi ni Ellis.

“Malapit na rin naman e, kaya isinabay na.” Humalakhak na si Harren.

Umupo kami sa pinakamalaking lamesa habang ang ibang bisita naman ay naroon sa maliliit. Pagkatapos kumain ay sumunod na ang mga alak. Wala pa ring nagbabago sa lahat ng mga kaibigan ko.

Nakatutuwa lang isipin na kung hindi pa kami naghiwalay ay hindi pa ako makakauwi nang ganito katagal dito. I’ve missed everything here.

Kahit yung mga bagay na kinaiinisan ko noon ay hinahanap hanap ko na ngayon. Kagaya na lang ng mga kuliglig sa gabi. Sa Manila kasi ay tanging ingay ng mga sasakyan ang naghahari sa daan tuwing madaling araw.

Kung pwede lang talagang ulitin ang lahat ng mga nangyayari sa buhay.

Kung meron lang second chances sa lahat para baguhin mo ang mga pagkakamaling nagawa mo. To change it for the better.

Siguro kung nag-isip ako nang maayos at sinunod ko ang utos ng utak ko ay wala ako sa ganitong sitwasyon. But then again, nagmahal lang ako.

Nang sobra…

“Uy, shot.” Humahagikhik na sabi ni Nesca habang nakayakap kay Ellis.

Hindi ko alam kung saan galing ang pamumula niya? Sa alak ba o dahil sa kilig kay Ellis? Ngumiti ako at tumango.

“Sorry.” Sabi ko bago kunin ang shot glass at inumin ang laman no’n.

“Kumusta naman sa Manila, Julia?” Pormal na tanong ni Rojo.

Pinunasan ko muna ang labi ko bago siya sagutin. It’s been a while since I drank alcohol. Parang nanibago kaagad ang tiyan ko. Mainit.

“Okay naman.” Tipid kong sagot.

Alam ko na kasi kung saan patungo ang usapan at hindi ’yon ang gusto kong buksan. The news escalated so quickly. At kahit na nasa malayong lugar na kami ay alam kong hindi sila nakaligtas sa balita.

“Ilang araw kang naka-leave?” Nakahinga ako sa tanong ni Sheyriz.

“Oo nga, ang daya mo! Isang linggo ka na raw nandito sabi ni Harren ah!” Segunda naman ni Cheyenne.

Sinulyapan ko si Harren na abala sa pakikipag-usap kina Donovan at Jecko.

“Oo. Hindi ko naman talaga planong magtagal. Dapat tatlong araw lang.” Sinalinan ko ang shot glass at inilapag sa harap ni Ellis.

Mabilis na lumipad sa akin ang malungkot na mga mata ni Nesca kaya nag-iwas ako ng tingin sa kanya.

“Is it true?” She asked.

Kukunin na sana ni Ellis ang shot na inilapag ko pero mabilis ko ’yong kinuha para lagukin. Napapikit ako nang mariin nang maramdaman ang mainit na likidong gumuhit sa lalamunan ko pababa sa aking tiyan. Damn!

Laglag ang panga ni Ellis habang pinagmamasdan akong inilalapag ulit ’yon sa lamesa at sinalinan ng panibago para sa kanya. Nagkibit-balikat lang siya.

“Alright. Totoo nga.” Bulong ni Nesca.

“Anyway, busy ba kayo bukas? Sa susunod na bukas? Maybe we can go clubbing or something.” Maagap na sabi ni Harren na nagpabago sa topic.

Thank goodness for him! Siya na lang palagi ang knight in shining armor ko. Simula pa lang naman talaga noon ay siya na ang nagsisilbing tagapagtanggol ko e.

“Bukas agad? Magpapaalam muna ako sa boss ko.” Natatawang sabi ni Greyson saka sinulyapan nang makahulugan si Ellis.

“No, Greyson. I need you in the office.” Tumikhim tikhim pa siya at umayos sa pagkakaupo na para talagang isang kagalang-galang na boss.

“Hindi bagay.” Bulong ni Donovan.

Nagsitawanan ang lahat sa sinabi niya. Maski ako ay tawang tawa sa hitsura ni Ellis na pinapasadahan pa ng daliri ang kanyang invisible na bigote.

“Sick leave ako boss.” Pagbibiro ulit ni Greyson.

“Anong sakit mo? Sa puso o sa…” pinasadahan niya ng matalim na titig si Greyson.

Kumunot ang noo nito sa kanya at nanahimik na lang.

“Saan ba kasi?” Baling ni Ellis kay Harren na ngayon ay nakangisi na.

“Basta clubbing talaga ang bilis mo e.” Ani Nesca kay Ellis.

“What? Eh nagyayaya si Harren, sino ba naman ako para tumanggi kay Juliana!” Depensa niya.

“Palusot mo!” Pinisil ni Nesca ang kanyang pisngi kaya niyakap na lang ito ni Ellis.

Again, I shifted my head. Parang gusto ko na lang maging bitter ngayon kahit na ang totoo ay masaya ako para sa kanilang dalawa.

Lumalim pa ang gabi. Masayang nagkakantahan ang mga kaibigan ko habang ako ay nanunuod lang sa kanila. Si Harren naman na nasa tabi ko ay sumasabay na rin sa pagkanta ni Jecko habang nagsasalin ng alak sa aming shot glass.

“Stop mo na!” Halakhak ni Ellis sa Stupid Love na inilagay ni Rojo sa videoke machine.

“’Di ba favorite mo ’to noon?!” Pang-aasar ni Rojo.

“Noon ’yon. Magkaiba ang noon sa ngayon!” Masungit niyang sagot.

Right. It’s very different. We are all tipsy. Sumasayaw na si Cheyenne nang tumugtog ang isang trance music.

“Ayos ka lang?” Bulong ni Harren sa’kin sa gitna ng panunuod ko sa mga kaibigan namin.

Mas lalo akong ngumiti at inalis muna ang paningin sa mga nagsasayaw.

“Oo naman.” Sagot ko.

“Good. So about clubbing, sasama ka ba?” He asked.

“May choice pa ba ako?” Itinaas ko ang kilay ko at hinintay ang kanyang sagot.

Umiling lang siya.

“Wala.” Aniya kasabay ng nakakalokong ngiti.

I rolled my eyes at him.

Siguro nga kailangan ko ring magsaya kasama sila. Sabi nga, lahat ng bagay ay may katapusan.

Kapag masaya ka enjoy-in mo. Be truly happy when you have a chance to be happy. Dahil pati ang kasiyahan ay may hangganan… And be thankful when you’re sad. Dahil pati ang kalungkutan ay may katapusan din. Lilipas din kumbaga.

Kaya rin naman ako pumunta rito ay para sumaya at makalimot ’di ba? I should stop being hard on myself and just enjoy this. Dahil hindi ko na alam ang dapat kong maramdaman sa pagbalik ko ng Manila.

Ipinilig ko ang ulo ko ngunit tila ba nananadya ang tadhana ngayon.

“Lift your head, baby don’t be scared…” Sa unang bigkas pa lang ni Donovan sa lyrics ng kinakanta niya ay natigilan na ako.

Nanayo ang lahat ng balahibo ko sa lamig at buo niyang boses.

“Of the things that could go wrong along the way…” He’s singing it with feelings.

Halos lumuwa na ang puso ko nang makita ko ang pagtitig niya sa’kin habang patuloy na kumakanta. I felt like he was talking to my soul. Gustuhin ko mang ilayo ang mga mata ko sa kanya ay bigo ako.

Sa kanilang mga lalaki ay tanging si Donovan lang ang biniyayaan ng pinakamagandang boses. Naalala ko noong nag-audition siya sa isang banda para sa Universidad de Buenavista.

I was there watching him from a distance. Kahit na sobrang nabingi na ako sa mga sigawan ng napakarami niyang fans.

Mas lalong lumamlam ang mga mata niya sa pagsapit ng chorus. Hindi rin nawala ang mga titig niya sa’kin na para bang pinapakiramdaman ang reaksiyon ko.

“Babe, I’ll stay through the bad times. Even if I have to fetch you everyday, I’ll get by if you smile… You can never be too happy in this life.”

Kasabay no’n ang mga flashback na namuo sa isip ko.

Noong araw na unang beses kong napakinggan ang kantang ’yon sa sasakyan niya. It was one of the happiest memories I had with that guy.

Hindi ko alam kung para saan ang kantang ’yon. Para pasayahin ako o mas lalong malungkot?

I cursed when I closed my eyes and saw his face staring back at me. That same look he gave me that day. Parang pakiramdam ko ay nararamdaman ko pa rin yung unang beses niyang pagyakap sa’kin. ’Yon bang pakiramdam na nandiyan siya para pawiin ang lahat ng lungkot ko. Isang masayang memorya pero kapag naaalala ko ngayon ay parang gusto na lang tumulo ng mga luha sa mga mata ko.

Sa pagdilat kong muli ay siya namang pagpikit ni Donovan.

“Lift your head, baby, don’t be scared…” His voice was too good that it sent shivers down my spine.

Pakiramdam ko tuloy ay alam niya ang halaga ng kantang ’yon para sa’kin. Nakinig lang ako at nakatitig sa kanya habang nagpapatuloy ang maganda niyang boses sa tainga ko.

Isang palakpakan ang umalingawngaw nang matapos ang kanta ni Donovan. Agad siyang yumuko at kinuha ang shot na nasa harapan niya saka ininom ’yon.

“Idol talaga!” Hiyaw ni Ellis na nagpailing sa kanya.

“Ihahatid na kita.” Sabi ni Donovan matapos alalayan ang mga babae naming kaibigan. They’re all drunk!

Siya at tanging si Harren na lang ang matino. I can’t say that I can still go home without them. Masyadong marami ang nainom kong alak ngayon at umiikot na rin ang mundo ko.

“Paano sila?” Turo ko sa walang humpay na si Ellis habang kasayaw sina Rojo at Kuya Kane.

“Si Harren na ang bahala sa kanila.” Aniya.

Tumango na lang ako at sumakay na sa passenger’s seat. Ala una na rin pala ng madaling araw. Kaya naman pala inaantok na rin ako.

Huli naming hinatid si Nesca na muntik pang sumuka sa loob ng sasakyan ni Donovan.

“Nes, kaya mo pa?” Tanong ko kahit na dapat yata ay sa sarili ko ’yon tinatanong.

Kaya ko pa ba?

Kaya ko ba?

Kakayanin ko ba?

Humagikhik siya at umakbay sa akin.

“Where are we? Nasaan si Ellis?” Agad niyang tanong kahit na nakapikit.

Umibis sa driver’s seat si Don para alalayan na itong makababa. Parehas naming isinukbit nang maayos ang mga kamay niya sa balikat namin at inalalayan siyang makapasok. Mabuti na lang at nakapaglakad pa siya nang matino.

Good thing Donovan didn’t drink too much. Dahil kung hindi ay baka doon na lang kami matulog lahat kila Kuya Kane.

Natigil kaming tatlo nang biglang huminto si Nesca at humarap sa’kin.

“Julia, lilipas din ’yan lahat. Tingnan mo ako, lumipas na lahat ng sakit ko noon kay Leonne. Lahat lahat. Lilipas din ’yang sa inyo ni—” Hindi na niya natuloy ang sasabihin nang bigla siyang nasuka.

Good! Mabuti na lang din at mabilis siyang yumuko dahil kung hindi ay napunta na sa’kin ang lahat.

“Nesca, ’yan kasi. Don’t say bad words!” Sabi ko habang hinihimas ang likuran niya.

Nakita ko ang ilang beses na pag-iling ni Donovan na nagpataas ng kilay ko.

“What?” Narinig ko ang pagbuhos ng pangalawang batch ni Nesca.

“Wala. She’s right.” Halos pabulong niyang sinabi.

I can literally hear the crickets surrounding us. Wala akong naisagot. Iniwas ko ang tingin ko sa kanya at inalalayan na lang ulit si Nesca.

“Juls, I was sayin—”

“Don’t Nesca. Magpahinga ka na.” Sabi ko na lang nang marating na namin ang pintuan ng kanilang bahay.

Mabuti na lang at pinagbuksan kami ng kanyang kapatid na hinihintay rin pala siya. Nagulat pa ito at hinahanap si Ellis. Nakauwi na nga ba yung mga mokong na ’yon?!

Matapos makauwi ay nakatulog ako agad. Mabigat ang ulo ko sa paggising kaya dumiretso kaagad ako sa banyo para maligo at makapag-breakfast.

Ni wala akong na-receive na texts or tawag sa mga kaibigan ko dahil sa nangyaring party kagabi. I’m pretty sure they’re all still asleep.

Isang ripped jeans and plain v-neck shirt ang suot ko nang lumabas ako sa bahay. I can’t be home all day so I’ve decided to visit Rancho Rodeo.

Sa susunod na linggo ang fiesta rito sa amin at excited na ang lahat sa gaganaping major horse racing ng taon. Pati na rin ang mga activities sa buong lugar. I’m excited for the food though. Masyado na akong matagal sa Manila at gustong gusto ko nang matikman ang mga pagkain dito lalong lalo na ang fresh na bibingka.

Hindi nga ako nagkamali; kahit na hindi pa fiesta ay nag-eensayo na ang mga kalahok sa gaganaping horse racing. Marami na rin akong nakitang mga turista na naglilibot sa Buenavista.

“Juliana!” Sigaw ng isang boses kasabay ng papalapit na mga yabag ng kabayo.

I can see Aikasha gracefully walking towards me. Her ears blob slowly. Kitang kita ko ang makintab niyang kulay at ang mahaba’t makinang niyang buhok.

“Donovan.” Sabi ko nang huminto sila sa harapan ko.

Agad siyang bumaba roon.

“Maaga ka ah. Hindi ka ba nagka-hangover?” Natatawang sabi niya.

“Medyo masakit nga ang ulo ko kaya kailangan kong umalis. E ikaw?” Ngumiti ako at lumapit sa kabayo niya.

“I miss you Aikasha.” Bulong ko. Ngumiti naman siya at hinawakan din ito.

“Nagpa-practice eh.” Aniya.

“Kasali ka?” Hindi makapaniwalang bulalas ko.

Oo nga at nakita ko na siyang sumakay sa kabayo pero ang sumali ito sa race? Hindi ko lubos maisip.

“Parang ayaw mo, ah?” Humalakhak siya at ipinagpatuloy ang paghimas sa alaga niya.

“Hindi… I was just surprised. Siya ba?” Sabi ko sabay tingin kay Aikasha.

“Hindi. Pumunta lang ako rito para mag-praktis. Si Cobler ang gagamitin ko.” Aniya sabay turo sa isang maganda’t kulay itim na kabayo na nasa hindi kalayuan.

Tumango tango ako.

“Gusto mo bang sumakay at maglibot?” Anyaya niya.

“Pwede ba?”

“Oo naman! Tara!” Masayang sabi ni Donovan at inalalayan na ako.

Thank God! Gusto ko talagang libutin ang Rancho ngayon pero mas maganda na rin na siya ang kasama ko. Pinagamit niya sa’kin si Aikasha at sa kanya naman si Cobler.

Nilibot namin ang Rancho patungo sa flower farm. Namangha ako sa ganda ng mga bagong bulaklak na namumukadkad doon. It was like a painting.

“Ang ganda!” Hiyaw ko nang libutin ng mga mata ko ang kabuuan ng kinaroroonan namin.

“Oo naman. Magandang maganda pa rin…” sabi niya habang nakatitig naman sa akin.

Natatawang umirap na lang ako sa kanya sabay patakbo kay Aikasha palayo sa kinaroroonan nila ni Cobler.

CHAPTER 3

Chapter Three

Confirmation

“Hello?” Sagot ko sa kabilang linya kinabukasan.

Kasama ko sila Nesca sa flower farm dahil ang mga lalaki ay mamaya pa namin kikitain para sa pagpa-party sa isang bar malapit lamang sa bayan.

Marami na nga talagang nagbago sa lugar namin. Hindi lang nagkaroon ng mga bagong pasyalan, nagkaro’n din ng night life.

“Miss Juliana, sorry.” Bungad sa akin ni Andy.

Lumayo muna ako sa mga kaibigan ko para makausap si Andy. Siya ang kahalili ko sa ngayon habang wala ako sa opisina.

“Bakit Andy? May problema ba?” Tanong ko.

“Uh, kasi… Kailan po ba kayo makakabalik?”

Huminga ako nang malalim sa tanong niya. Sa tuwing tinatanong na lang kasi ako kung kailan ay parang mas lalo kong ayaw umuwi.

“Andy, we talked about this already.”

“Miss Juliana please be home soon. Ang toxic dito kapag wala ka. Besides, we all miss you!” Aniya.

Narinig ko ang boses ng ilang mga ka-opisina kong nag-agree sa sinabi niya. Parang may kumurot tuloy sa puso ko.

Lumipat ako sa kabilang banda ng flower farm. I can see the sunflowers from here na tila ba pinapakalma ang damdamin ko. Suminghap ako ng sariwang hangin.

“I’ll be home soon.” I blurted.

“Promise?”

Mas sumigla na ang boses niya kumpara sa kanina.

Napangiti ako. Sa ilang taon kong pamamalagi sa Delaney Worldwide ay nagkaroon na rin ako ng napakaraming kaibigan.

“Oo na.” Sagot ko.

“Yes! Yung pasalubong Miss Juliana ha.” Humagikhik si Andy.

“Of course. I have to go Andy.”

“Thank you, Miss Julia. We are all waiting for you.” Aniya bago ko ibinaba ang tawag.

Napangiti ako nang mapait. Maybe she meant the employees but not all of them. Kailangan ko pa ba talaga siyang isipin sa lahat na lang ng bagay?

“Juls, tara!”

Napabalik ako sa katinuan sa pagtawag ni Sheyriz. Nakalatag na sa ilalim ng malaking puno ang isang mahabang tela. Ang mga pagkaing dala namin ay nakalatag na rin sa gitna no’n.

Naglakad na ako pabalik at naupo sa tabi ni Cheyenne.

“Sino ’yon?” Tanong niya na tinutukoy ang kausap ko.

“Sa office lang.” Tipid kong sagot.

Binigyan ako ni Nesca ng wine. Ngumiti naman ako at kinuha ’yon.

“Babalik ka na ba?” Tanong niya.

Sumimsim ako sa wine na hawak ko. Do I still have a choice? Kung wala lang akong malaking utang na loob kina Tito Joaquin at Tita Sofia ay baka tuluyan na akong umalis sa kompanya nila.

Matagal na rin sana akong wala sa bansang ’to. I just wanna go far away from everyone and have a fresh start.

“Oo. Baka tapusin ko na lang ang fiesta.” Pormal kong sagot.

“Okay lang bang pag-usapan natin?” Singit ni Sheyriz.

I know what she meant. Tumango ako. I guess. Siguro’y kailangan ko rin ng totoong advice na galing sa mga kaibigan ko. It’s been four years after all. Masyadong matagal na ang panahon na lumipas.

Kinuha niya ang kanyang cellphone at ipinakita ang laman no’n.

Cheyenne and Nesca gasped in unison when they saw the post.

Isa ’yong post ng isang pahina na tungkol sa mga elites.

Matabang akong tumitig doon. I don’t have anything to say. Alam ko nang darating sa ganito ang lahat pero kahit na gano’n ay tila ba may sumasaksak pa rin sa dibdib ko.

“Mr. Delaney confirms being engaged to his childhood friend, Felize Ravensbourne.” Marahang basa ni Nesca sa post na ’yon.

“No fucking way!” Hiyaw naman ni Cheyenne na kinuha pa ang cellphone ni Shey.

I let them savor the news. Isang linggo na ang nakalilipas nang lumabas ang balitang ’yon. It was Andy who told me everything.

Nangyari ang lahat right after I filed a leave. Mabuti na lang at napirmahan na ’yon. Harren seems to understand what is happening kaya niya ako sinundan sa Buenavista.

I was just too exhausted from everything. Sumakto lang ’yong engagement pero hindi talaga ’yon ang rason kung bakit ako nag-leave. But maybe it was a blessing in disguise.

Simula nang umuwi kami nila Jacob sa Manila matapos malaman ng lahat ang relasyon namin ay naging masaya naman kami. Everything was just perfect. Ni hindi ko nga maisip kung ano pa kaya ang mapagdaraanan naming dalawa.

Until that day… Ang simula ng araw ng gulo sa amin.

“Busy ka ba?” Tanong ko.

Alas dose na ng gabi pero hindi pa rin siya umuuwi. Halos mabingi ako sa naririnig na malakas na tugtog sa kinaroroonan niya.

He was out? Parang may kumurot sa puso ko sa naisip. Dati naman ay nagpapaalam siya sa’kin kung male-late siya ng uwi o may pupuntahan siyang iba pero bakit nakalimutan niya yata ’yon ngayon?

“Yeah. I’m sorry. I’m with the guys, tatawag na lang ulit ako mamaya.” Napalunok ako pero inintindi ko siya.

Maybe he’s tired being at work. Siguro kailangan niya rin ng social life. Siguro masyado lang siyang pagod at kailangang magsaya.

I convinced myself. Pinilit kong ipasok sa utak kong ’yon lang ang dahilan niya.

“Sige pala. Mag-ingat ka. Maghihintay ako.” Sabi ko.

He ended the call just like that. Na ni minsan ay hindi niya ginawa. Ako ang palaging nagbababa ng tawag naming dalawa. I knew something was really off track.

Naiwan ako sa living room kahit na nakakaidlip na ako sa sofa at may pasok pa ako kinabukasan. I was patiently waiting for him to come home and even text me but he didn’t.

Nakatulog na lang ako’t lahat lahat pero walang Jacob na umuwi. I was so worried. I tried calling his friends but they’re not answering.

I called Eros.

“Hey, Julia!”

Masayang bati niya sa kabilang linya pero nananatili ang pag-aalala ko para sa kanyang pinsan.

“Kasama mo ba si Jacob? Alam mo ba kung nasaan siya?” Walang paligoy-ligoy kong tanong.

“Hindi eh, bakit?”

“Uhm, wala naman. Sorry Eros.”

“Wala ’yon. I’ll ask the guys.” Aniya.

“Thanks, Eros!” Kahit papaano’y nakahinga ako nang maluwag.

Hindi na siya bata para hanapin pero hindi ko mapigilan ang hindi kabahan. This is the first time he’s missing in action.

Lutang ako habang nagka-klase. Ni hindi ako nakakuha ng pasadong grado sa quiz namin. I was too pre-occupied by him.

Halos ma-lowbatt na lang ang cellphone ko sa kakatingin do’n kung may texts na ba siya o wala.

“Are you with me?” Tanong ni Harren nang mapansing hindi ako nakikinig sa mga sinasabi niya nang nasa cafeteria kami.

“Ha? Sorry, ano nga ’yon?” Nahihiyang sabi ko.

Inayos ko ang mga gamit kong nakakalat sa lamesa. Tumuwid din ako sa pagkakaupo.

“Never mind. Uwi na tayo? Ihahatid na kita.” Sabi niya.

Tumango lang ako. Sabay na kaming lumabas ni Harren sa university.

“Thank you, Harren.” Sabi ko saka bumaba ng sasakyan.

“Julia.” Tawag niyang nagpahinto sa’kin.

Umibis siya sa sasakyan at inabot sa’kin ang mga libro ko. Shit! Masyado na akong wala sa sarili ko.

“Sorry… Thank you ulit.” Tipid akong ngumiti sa kanya.

Kumunot naman ang noo niya. Mas lumapit pa siya sa’kin at ginulo nang bahagya ang buhok ko sabay pisil sa aking pisngi.

“Kung may problema ka, nandito lang ako. You can always talk to me alright?” He said.

Pinilit kong ngumiti para kay Harren. He knows me so much. Masyado niya ng kalkulado ang mga kilos ko. Kapag malungkot ako o masaya ay alam niya.

“Wala ’to. Sige na baka ma-traffic ka na.” Ngumiti ulit ako.

This is the only thing I know to convince him to let me go. Dahil alam kong kapag nalaman niyang malungkot nga ako ay hindi niya ako iiwan nang mag-isa hangga’t hindi ko sinasabi ang problema ko.

May pag-aalinlangan siyang tumango at bumalik sa kanyang sasakyan. He honked before finally leaving me. Saka lang ako pumasok sa loob nang mawala na sa panigin ko ang sasakyan niya.

Pagpasok ko sa mansion ay parang doon lang bumalik ang katinuan ko nang makita ang sasakyan ni Jacob na nakaparada na sa loob.

Madali ang mga hakbang ko para lang makita ko siya. Is he okay? Saan siya galing? Bakit hindi man lang siya nag-text o kaya naman ay tumawag na parati niya namang ginagawa araw-araw?

Napuno ng katanungan ang utak ko. Sa pagpasok ko ay tahimik lang ang bahay. Dumiretso ako kay Masha sa kitchen para itanong kung nakauwi na nga ba si Jacob.

“Oo.” Kita ko sa mukha niya ang kaba.

“Okay ka lang ba?” Hindi ko maintindihan pero agad akong sinalakay ng kaba dahil sa reaksiyon niya.

“Oo.” Tipid pa rin niyang sagot.

“Sige, nasa kwarto ba si Jacob? Pupuntahan ko muna wait—”

“Julia!” Nagulat ako sa pagpigil niya ng kamay ko para sana umalis na.

“Bakit?” Mas lalong namutawi ang kaba sa kanya.

“Ano kasi… uhm.”

“Masha, pupuntahan ko muna si Jacob. Saglit lang naman ako.” Ngumiti pa ako pero mas humigpit lang ang hawak niya sa kamay ko.

“Si Felize nandiyan.” Naningkit ang mga mata ko sa sinabi niya.

“Ano?” My heart trembles.

Alam ko namang magkaibigan sila at hanggang do’n na lang ’yon pero sa sitwasyon ngayon ay mas lalo pa akong kinabahan. Naguguluhan ako at parang gusto ko na lang tumakbo papunta sa kwarto niya at alamin kung ano ba talaga ang nangyayari.

“Si Felize… kasama niya si Jacob ngayon, Julia.” Pag-uulit niya.

Hindi na ako nag-alinlangang hawiin ang kamay niya at naglakad nang mabilis patungo sa kwarto ni Jacob.

Why is he with her? It’s not that I don’t like him to be near Felize but dammit! Kung gusto niya akong ipagdamot ay gano’n din ako sa kanya! Ilang araw na ba siyang wala sa dating siya? Kahit hindi niya sabihin ay alam kong may problema siyang iniisip.

Gusto kong sabihing narito lang ako para sa kanya. Iintindihin ko siya. That’s why I’m fucking here anyway! Bakit kailangan niya pang sa iba magsabi?

Gusto ko nang maiyak habang papalapit ako nang papalapit sa kwartong ’yon. Parang ang bigat bigat ng pakiramdam ko at ng mga hakbang ko.

Huminga ako nang malalim nang matapat ako sa pintuan bago ’yon buksan. Marahan kong pinihit ang handle ng pinto. It wasn’t locked. Nalaglag ang panga ko nang makita si Felize na inaayos ang kanyang damit habang si Jacob ay nasa kama at topless.

Pumihit si Felize sa’kin at ngumisi nang makita ako. Gusto ko siyang saktan. Gusto ko silang saktang dalawa pero nanghihina ako. Naubos ang lakas ko sa nasa harapan ko ngayon. Napahigpit ang kapit ko sa seradura.

Tumulo na rin ang masaganang luha sa mga mata ko. So this is why he’s busy. Busy siyang makipaglandian sa ibang babae! Parang pilit na pinupunit ang puso ko.

Tumawa si Felize nang matapos niyang ayusin ang kanyang blouse. Kinuha niya ang kanyang purse at naglakad palapit sa’kin.

“Careful, he’s still sleeping.” Aniya bago ako banggain at hawiin para makalabas siya.

“Felize…” gumaralgal ang boses ko.

My heart just shattered in front of her. Ni hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko. I was glued to the ground. Tanging ang mga luha ko na lang ang nararamdaman ko. I feel so numb right now.

I’ve never imagined in a million years that Jacob would do such thing. Bakit?!

Pumihit siya para harapin ako. She’s very proud of what she did. Nakikita ko ang pagkapanalo sa mukha niya. She smiled and said,

“Don’t worry, we had fun Julia. Pakisabi na lang na umuwi na ako.” Aniya bago muling ngumisi at iwan na ako ng tuluyan.

“Sabi na nga ba, eh!” Naramdaman ko na lang ang payakap ng mga kaibigan ko sa’kin na nagpabalik sa akin sa kasalukuyan.

I was lost. Lumipad na naman sa nakaraan ang utak ko. Pinunasan ko ang mga luhang lumandas sa mga mata ko.

“Sorry Julia.” Ani Shey na hinahagod ang likod ko.

Mas lumalim ang pag-iyak ko kahit na pigilan ko pa ang nararamdaman ko. I can’t. Parang bumabalik ang lahat ng sakit pagkatapos ng ilang taon. I am still not moving forward after all these years!

Humagulgol ako sa kanila. Ngayon lang ulit ako umiyak ng ganito dahil gusto kong maging matapang. Gusto kong ipakitang kaya ko ng wala siya. Gusto kong maging masaya sa kabila ng lahat ng sakit dahil sa kanya.

Pero hindi ko pala talaga kayang totoong maging masaya. Ni walang nagsalita sa mga kaibigan ko. They all just hugged me until my emotions run dry.

Nakita ko ang mga luha sa mga mata nilang tatlo.

“I’m sorry. Hindi ko gustong sirain yung moment.” Sabi ni Sheyriz.

Tumango lang ako.

“Mapag-uusapan din naman eh. Hindi ko naman na dapat iwasan.” Ngumiti ako nang mapait bago magpatuloy. “They are getting married and I must be happy for them.”

“Right. I know you can do it Julia.” Ani Nesca.

“Si Juliana Arevalo pa ba?” Segunda naman ni Cheyenne.

Pinunasan ko na ang mga luha ko at sinabing uminom na lang kami at kumain. I’m here to forget him not reminisce the past. Kaya nga past na ’di ba? There’s a reason why it’s in there.

Nang matapos kaming mag-picnic ay naglibot pa kami sa flower farm at sa kahabaan ng lupain ng mga Abarca.

“Akala ko hindi ka na pupunta e!” Natatawang sabi ni Harren pagkatapos ay niyakap ako.

I was late. Pagkatapos ng nangyari sa flower farm ay parang gusto ko na lang magmukmok sa bahay. Pero mas pinili ko pa rin ang kitain sila. I can’t be ruthless to my friends. Lalong lalo na sa sarili ko. I should be happy because I deserve to be happy.

“Bakit naman hindi? ’Di ba party ’to para sa’kin?” Sabi ko pagtapos bumitiw sa yakap niya.

“Yeah. Nahirapan ka bang pumunta? Sabi sa’yo dapat sinundo na kita e.” Aniya habang naglalakad na kami papasok sa bar.

I’m wearing a black cocktail dress at siya naman ay posturang postura sa kanyang puting long sleeves na nakatupi hanggang siko.

“Hindi naman. I’m just being lazy tonight Harren.” Pormal kong sagot.

Malayo pa lang ay nakita ko na ang mga nagkakasiyahan kong kaibigan. Lumakas ang tugtog sa loob ng bar kaya mas kailangang lumapit ni Harren sa tabi ko para magkaintindihan kami.

“Nakita mo na?” He asked.

Tumango lang ako at pinilit na ngumiti.

He sighed and stopped walking. Napahinto rin ako dahil sa ginawa niya. Hinawakan ni Harren ang magkabilang kamay ko.

“Tell me what can I do to make you happy Julia?” Lumamlam ang mga mata niya na patuloy lang sa pagtitig sa mga mata ko.

“Okay lang ako Harren. Don’t worry about me, I can handle myself.” Ngumiti ako.

Lahat na ginawa mo Harren. Huwag mo na akong isipin. I don’t want to be a burden to anyone. Gustuhin ko mang sabihin ’yon pero mas gusto ko nang putulin ang usapan namin.

Pinisil niya ang kamay ko.

“You sure?” He asked.

Tumango naman ako.

“Good.” Ngumiti siya at saka lang kami nagpatuloy sa paglalakad.

CHAPTER 4

Chapter Four

Fiesta

Laglag ang mga panga nila nang makita akong ayos na ayos ngayong gabi. Nakasuot lang naman ako ng itim na cocktail dress na kagaya ng mga suot nila pero para silang nakakita ng bagong salta.

Kumunot ang noo ko nang pasadahan ni Jecko ang kabuuan ko. Parang gusto ko tuloy magsisi dahil sa dinami rami ng damit kong dala ay ito pa ang naisipan kong isuot ngayon. I should just wear jeans and a shirt.

“Wow!” Manghang sabi ni Nesca at nilapitan pa ako para suriin.

“Wow ka diyan!” Umirap ako sa kanya.

“You look stunning, Julia!”

Umikot siya para usisain ako nang mabuti.

        Gusto ko na tuloy matawa sa reaksiyon nila. Normal na lang ito sa'kin ngayon dahil kapag nasa Manila ako ay mas magara pa ang mga suot ko kumpara sa suot ko ngayon. Siguro nga hindi lang sila sanay na dati ay simple lang akong manamit.

Gusto ko na lang maniwala nang lahat sila ay namangha sa’kin ngayon. They’re really my friends! Ang lalakas nilang mambola.

“Cheers!” We said in unison.

Itinaas namin ang mga hawak na shot glass at sabay sabay na tinungga ang laman nito. Agad kong kinuha ang lemon matapos tunggain ang shot ng tequila.

“Woah! More!” Hiyaw ni Ellis.

Nasundan pa ng maraming shots ang iniinom namin kasabay ng paglalim ng gabi. Sumayaw rin kami nang sumayaw sa dance floor. Tinigilan ko ang pag-iisip sa lahat ng mga bagay na dahilan ng pagkalungkot ko.

I let my demons out of my system for once. Mas mabuti nang mapagod ako sa kasasayaw sa dance floor na ’to kaysa mapagod ako sa pag-iisip tungkol sa kanya.

“Bathroom lang ako!” Maya-maya’y paalam ko kay Nesca.

Kami na lang ang naiwang tatlo nila Ellis sa couch dahil ang mga lalaki ay abala sa pangha-hunting ng chiks. Even Sheyriz and Cheyenne are talking to some random guys!

Halos lumuwa pa ang mga mata ko nang biglang hatakin ni Sheyriz ang kwelyo ng isang lalaking at halikan ito sa labi.

“Uh-oh!” Palatak ni Nesca.

Umiling na lang ako.

“I’ll be back. Susunduin ko na rin yung dalawa pagkatapos ko.” Ngumiti sa’kin si Nesca.

“Good. Sige.” Aniya.

Maingat akong tumayo dahil natatakot akong ma-out of balance dahil sa suot kong pumps. I am tipsy already. Umaalon na nang bahagya ang paningin ko pero kaya ko pa namang maglakad nang maayos. Just slowly but surely.

Pagdating ko sa bathroom ay agad akong naghilamos at nagre-touch. Mabuti na lang din at hindi na ako naglagay ng mascara ngayon dahil kung hindi ay baka panda ang kalalabasan ko.

I gently wiped and dried my face. Pagkatapos no’n ay nilagyan ko ulit ng pulang lipstick ang labi ko.

Inayos ko pa ang dress ko bago tuluyang bumalik sa labas. My heart beats fast right after I stepped out of the bathroom. Hindi ko sigurado kung dahil lang ba sa mabilis na beat ng trance music o kinakabahan talaga ako?

Huminto muna ako para huminga hinga nang malalim. Inilibot ko ang umaalon kong paningin sa kabuuan ng bar. Lahat doon ay busy at may kanya-kanyang agenda.

Sa paglinga ko sa dulo ng bar area ay parang gusto ko na lang bumalik sa loob ng bathroom. Tumatalon ang traydor kong puso. Dammit!

He was talking to the bartender. Pinanuod ko siyang uminom ng alak na sinalin ng lalaking nasa harapan niya. Nakasuot siya ng itim na polo shirt. Simpleng simple lang pero hanggang ngayon ay hindi nagbago ang paghanga ko sa kanya. Hindi ako nakagalaw sa kinatatayuan ko.

Habang tumatagal ay mas bumibilis ang tibok ng puso ko. Napaatras ako sa katabing halaman nang gumala ang mga mata niya sa bar. I bit my lower lip. He’s alone huh? O baka naman nasa hotel lang si Felize?

Of course, siguro nga ay nasa bakasyon din silang dalawa. Practice para sa honeymoon?

“Juliana! Come on, sayaw tayo!” Hindi ko na namalayan ang paglapit ni Cheyenne sa kinaroroonan ko.

Nilingon ko ulit si Jacob pero nananatili siya sa pwesto niya habang nagpapakalunod sa alak.

The silhouette of his face haunts me. Parang matagal akong nakatitig sa isang liwanag na kahit pumikit ako ay ’yon ang nakikita ko.

Hinila ako ni Cheyenne sa dance floor. Hinayaan ko siya para hindi mabaling ang atensiyon ni Jacob sa’min. Nagtago ako sa malilikot na mga ilaw na naglalaro sa dance floor at sa mga taong nagsasayaw do’n.

“Having fun, huh?” Harren’s hand enveloped my waist.

Nagulat ako sa pagyakap niya mula sa likuran ko. Nanayo kaagad ang mga balahibo ko sa katawan. Pumihit ako paharap para tingnan siya. Tuluyan nang nawala ang paningin ko sa lalaking nasa bar area. Mapupungay na ang mga mata ni Harren habang nakangisi sa’kin.

“Y-Yeah…” Ngumiti ako.

“Good. Do you still want to drink o hindi na? I can get you some—”

“Hindi na! Okay na ako.” Pagpuputol ko sa sasabihin niya.

I can’t let him go to that bar! Mas okay na kami rito sa dance floor. Isa pa ay parang gusto ko na ring umuwi hindi lang dahil sa nakita ko kung hindi dahil alam kong lasing na ang mga kasama ko. Even Harren. Kitang kita ko sa namumulang pisngi niya na kailangan na naming umuwi.

Sumayaw pa kami sa dance floor at nang mahagip ng mga mata ko si Sheyriz na iba na naman ang kasama ay niyaya ko na silang umuwi. Si Rojo ang nag-drive at naghatid sa aming lahat kahit na may kasama siyang babae.

Nabunutan ako ng malaking tinik nang matanaw ko na ang bahay namin. Harren will sleep over. Lasing na lasing na kasi siya kaya dito ko na lang siya pinatulog. Inalalayan ako ni Rojo na iayos ito sa kabilang kwarto. Sa paglapag pa lang namin sa kanya ay kaagad na naging normal ang paghinga niya.

He’s drunk.

“Thank you Rojo.” Sabi ko nang ihatid ko na siya pabalik sa sasakyan.

“Anytime, Julia. I’ll go ahead… you know.” Ngumisi siya.

Hinampas ko ang braso niya at nagpaalam na lang.

“Dito na tayo!” Excited na hiyaw ni Cheyenne nang makahanap ng perpektong lugar para sa’min sa panonooring event.

Tumabi ako sa kanya. Magkatabi naman sina Ellis at Rojo sa dulo kasama sina Nesca at Sheyriz. Si Harren naman ay tumabi rin sa akin kasama sina Jecko at Greyson.

“There’s our guy!” Hiyaw ni Ellis nang makita si Donovan sa field.

Parang tumalon ang puso ko nang makita ang kanyang outfit. Meron nga bang outfit na hindi bagay sa kanya?

Cobler swayed his tail when they stopped in front of us. Agad na bumaba doon si Donovan para batiin kami.

His face lightened up when he saw us. Tila ba nawala ang kaba niya dahil sa’min. Tumikhim si Harren nang matigil sa’kin ang tingin ni Donovan. Siniko ko siya.

“Good luck!” Masayang sabi ko.

“Thanks!” Ngumisi siya at binalingan naman sila Ellis na binibigyan pa siya ng mga tricks kung paano daw manalo.

“I trust Cobler.” Natatawa na lang na sabi niya.

Inayos niya ang kanyang helmet pagkatapos ay tinapik tapik si Cobler.

“He trusts you too.” Ani Rojo.

“Basta, alam mo na yung mga sikreto kong tricks!” Kumpiyansang sabi ni Ellis.

Nakita ko ang pagrolyo ng mga mata ni Nesca.

“Sus, takot ka nga sa kabayo e!” Pang-aasar niya rito.

“That’s a lie babe! Tsk!” Umiling iling siya at dinagdagan pa ang mga sinasabi kay Donovan na parang eksperto pagdating sa pangangabayo.

Humalakhak na lang sina Rojo at Donovan. Nilapitan na siya ng isa sa mga kasama niya kaya nagpaalam na rin ito sa’min.

Kumaway na lang kaming mga babae sa kanya habang ang mga lalaki ay naghahanda na hindi para sa panunuod kung hindi para sa pagpusta kung sino ang mananalo sa race.

“Exciting ’to!” Bulong ni Cheyenne sa tabi ko.

Bata pa lang ako ay nanunuod na kami ni Papa tuwing fiesta rito sa Buenavista. Ngayon lang naiba dahil kasali si Donovan. May paglalaanan na ang boses ko kung sino ang ichi-cheer.

Sinalakay ng kaba ang puso ko nang umayos na sila sa kani-kanilang pwesto. Pigil ang aming paghinga lalo na nang tumunog ang hudyat para simulan ang race.

Sa pagtunog ng baril ay nagsimula nang tumakbo ang mga kabayong sinasakyan ng mga equestrian. Sinundan ng mga mata ko si Donovan habang sakay ni Cobler. He wasn’t the first one on the track but he’s running fast enough to keep up.

“Come on!” Nakita ko ang pagsulyap ni Donovan sa isang banda.

Hindi ko alam kung sino ang tinignan niya pero palagay ko ay nakatulong dahil mas bumilis ang takbo niya at naunahan ang dalawa pang nasa harapan.

Mas lalong umingay sa lugar. Halos hindi na makita ang mga nahuling kalahok dahil sa alikabok na gawa ng mga kabayong sinasakyan ng mga nasa unahan.

Nang mawala ang makapal na alikabok ay napako ang mga mata ko sa isang parte ng field. Pakiramdam ko’y tumigil ang mundo ko nang makita ang isang pares ng mga matang nakatitig sa kinaroroonan ko.

So it wasn’t my imagination? Siya lang talagang mag-isa? What is he doing here? Hindi ba dapat ay nasa fiancé niya siya sa mga oras na ’to?

Ilang beses akong kumurap pero nananatili siyang nakatitig sa kinaroroonan ko kahit na dapat ay nanunuod siya ng race. He was just standing in the middle of the crowd staring at me.

Halos tambol na ang puso ko dahil sa paninitig niya. My palms began to sweat. Ni pati nga yata ang katawan ko ay bigla na lang nainitan sa dilim ng mga mata niyang nakatutok sa kinaroroonan ko.

Napapitlag ako nang akbayan ako ni Harren at may ibinulong sa tainga ko. Hindi na kasi kami magkarinigan dahil sa hiyawan kaya kailangan niyang gawin ’yon.

“Panalo ako. Diretso daw tayo kila Don.” Aniya.

“Ah… okay.” Nag-iwas ako ng tingin nang sundan ni Harren kung saan ako nakatingin.

Kumunot lang ang noo niya at bumalik ang paningin sa akin.

Bumaling ako sa kanya at ngumiti. Mas lalong lumakas ang hiyawan ng mga taong naroon. Hindi ko na nasundan ang laban dahil sa taong nakita ko.

“He was a break maiden!” Narinig kong sigaw ng isang lalaking may katandaan na nasa aming likuran. Tumingin ako sa field at nakitang tapos na nga ang laban.

I can see Donovan being mobbed by a huge crowd.

What?! Donovan just freaking won?! Kitang kita ko ang tuwa sa mukha ni Donovan habang bumababa kay Cobler at binabati ang mga taong nakapalibot sa kanya.

Natigil siya sandali at kumaway sa’min. Sa lahat yata ay si Ellis lang ang malungkot habang si Jecko ay nagtatatalon na sa tuwa.

“Sabi ko bagalan lang e! Talo tuloy ako!” Reklamo ni Ellis.

“Traydor ka talaga.” Palatak ni Rojo sa kanya.

Humalakhak ang mga lalaki sa tabi ko.

“O diretso na tayo kila Don.” Masayang sabi ni Sheyriz sa aming lahat.

Tumango na lang ako.

Pinilit kong ibalik ang mga mata ko kung saan ko siya nakita pero sa pagbalik ng mga mata ko doon ay wala na ang lalaking kanina lang ay nakatitig sa’kin. Iginala ko ang paningin ko sa field ngunit bigo akong makita siya ulit.

“Tara na.” Hinawakan ni Harren ang kamay ko at inalalayang makaalis.

Ako na lang kasi ang natira doon samantalang ang mga kaibigan ko ay pababa na.

“Sorry…” Sumunod na ako sa kanya.

Bago pa kami tuluyang makalabas sa lugar ay nakita ko ang logo ng Delaney Worldwide sa malaking tarpaulin na nakasabit kasama ang mga sponsor ng event.

That explains why he’s here. Ipinilig ko na lang ang ulo ko at pinilit na huwag nang isipin kung ano man ang gagawin niya rito sa lugar namin.

Good thing we are going home tomorrow. Hindi ko na tatapusin ang isang linggong selebrasyon ng fiesta sa Buenavista lalo pa at nakita ko siya ngayon dito. Bibisitahin namin ng mga pinsan ko ang puntod nina Papa at Tiya Carmel bago kami lumuwas ni Harren pabalik sa Manila.

“Congratulations Don!” Sinalubong ko ng yakap si Donovan nang makita ko siya na kasama na ang mga kaibigan namin.

“Thank you!” Niyakap niya ako pabalik.

“O, tama na. Ngayon lang kita pagbibigyan, Abarca.” Masungit na sabi ni Harren sa kanya.

Humagalpak naman ng tawa si Donovan dito pagkatapos akong bitawan.

“Dude, come on!”

Tumawa na rin si Harren. Parehas ko naman silang inirapan.

“Congrats bro.” Bati niya rito.

“Thanks, let’s all go home. Sa akin ba sasabay si Juliana?” Tanong niya.

“Hindi, kay Rojo kami sasabay ni Shey.” Maagap kong sabi.

“Good. Sabay na lang tayo.” Ani Harren dito.

Tumango na lang si Donovan at sumakay na kami para pumunta sa kanilang mansion. Halos mapuno ng mga tao doon. Lahat ng mga empleyado nila at mga residente ay welcome sa malawak nilang lupain. Malayo pa lang kami ay kumukulo na ang tiyan ko sa tuwing naiisip ko ang mga pagkain.

“Uuwi na ba talaga kayo bukas?” Usisa ni Jecko sa amin ni Harren matapos kaming kumain.

“Oo, eh. Kailangan ko nang bumalik sa trabaho. Ilang linggo na akong wala e.”

Harren needs to go home too. Alam kong kapag hindi pa ako umuwi ay gano’n din siya. We are both screwed up if things get messy in the office.

Ngayon pa nga lang ay nakikita ko na ang tambak kong trabaho at ang masalimuot na aura ng opisina.

“Sayang naman. Pero babalik naman kayo ’di ba?”

“Oo naman Jecko!”

“Great. Pass pala kami ngayon sa alak. We need to go home early.” Ani Harren.

“Ikaw lang. Hindi naman ako mag da-drive bukas ’di ba? So I can still drink.” Natatawang sabi ko sabay kuha ng beer na nasa harapan at madali ’yong tinungga.

“Damn girl!” Hiyaw ni Ellis.

Umiling na lang si Harren at hinayaan ako sa gusto kong gawin. Ilang oras lang ang lumipas ay nagpaalam na rin kaming uuwi.

“Mag-iingat kayo ha.” Niyakap ko na silang lahat.

“And be sure to visit us again, okay?”

Tumango lang ako kay Nesca. I’m gonna miss them so much. Kung pwede na nga lang mag-resign at dito na lang magtrabaho ay gagawin ko. Pakiramdam ko kasi sa tuwing nasa Buenavista ako ay panatag ang loob ko kahit na marami akong problema.

“I’m gonna miss you, Julia.” Niyakap ako ni Donovan.

“Ako din. Ganado ka kanina so ibig sabihin masusundan pa ang mga laban mo?” Ngumiti ako sa gwapo niyang mukha matapos ang yakap niya.

“Let’s see. Kapag na-inspire pa ako lalo ay baka masundan.” Ngumisi siya.

“Paano?” Kuryosong tanong ko.

Umiling siya pero nananatili ang nakakalokong ngiti sa kanya.

“Let’s go Juls.” Pukaw ni Harren sa aming dalawa.

Nagpaalam na rin si Harren sa kanya.

“Mag-ingat kayo sa biyahe. Take good care of her bro.” Tinapik ni Donovan ang balikat ni Harren.

“Palagi bro.” He smiled at him.

Umalis na kami ni Harren sa mansion ng mga Abarca na kahit malalim na ang gabi ay punong puno pa rin ng mga taong nagkakasiyahan.

Nahinto kami sandali sa mga matatandang nakilala kami.

“Uuwi na kayo? Maaga pa Harren.” Anang isang matandang lalaki na katabi ang kanyang asawa.

“Luluwas na po kami sa Manila ni Juliana bukas Lolo Paeng.” Ngumiti siya at inakbayan ako.

“Ay gano’n ba? Hindi niyo na tatapusin ang fiesta?” Bumaling siya sa’kin.

“Hindi na po siguro Lolo. Marami pa pong naghihintay sa aming trabaho sa Manila.” Ngumiti ako.

“O siya mag-iingat na lang kayong dalawa ha.”

Nagpaalam na rin kami sa mag-asawa bago ako igiya ni Harren palabas sa malawak na bakuran ng mansion.

This is what I’m going to miss here. Yung pakiramdam na halos lahat ay parang kapamilya ang turing sa’yo. Na kahit hindi mo naman kadugo ay magaan ang pakikitungo sa’yo.

Hinatid ako ni Harren sa bahay at pagkatapos ay nagpaalam din saglit para kunin ang mga gamit niya sa bahay ng kanyang Lola. Dito na siya matutulog para bukas ay madali na lang kaming makaalis. Naayos ko na ang lahat ng gamit ko at nakaligo na rin nang makabalik siya.

“Dito na lang ako sa sofa.”

“Hindi na Harren, Doon ka na lang sa kabilang kwarto. Nilinis ko na ’yon e.” Sumimangot ako sa kanya.

“Oo na nga. Sige na.” Sabi niya kaya ngumiti na ako.

Maaga kaming nagising kinabukasan. Maaga ring pumunta sila Xavier sa bahay para sa pagpunta namin sa sementeryo. Saglit lang ang inilagi namin do’n dahil baka ma-traffic na kami sa daan.

“Mauna na kami Papa. I’m okay. Okay lang kami ni Mama. Please guide us Pa.” Lumuhod ako at hinaplos ang kanyang pangalan na nakaukit sa lapidang naroon.

“I love you.” Sabi ko.

Nang maramdaman ko ang pag-ngilid ng mga luha ko ay tumayo na ako.

Nagpaalam na rin si Harren kay Papa at bumalik na kami sa sasakyan para sa mahaba-habang biyahe pabalik sa Manila. Pakiramdam ko ay babalik na ako sa realidad na pilit kong tinatakbuhan. Ang realidad na hanggang ngayon ay mahirap pa ring isipin at tanggapin.

I will let time heal all wounds. Bahala na kung kailan ko matatanggap ang lahat basta sigurado akong mawawala rin ang lahat ng sakit na ’to.

Hindi man ngayon pero balang araw. Someday, I can finally be truly happy again. Hindi lang para sa kanya kung hindi para na rin sa sarili ko.

CHAPTER 5

Chapter Five

Back to Reality

Natigil ako sa malaking salamin na nasa harapan ko. I am wearing a knee length navy blue dress paired with black stilettos. Umikot pa ako roon para tingnan ang katawan kong hulmang hulma sa suot kong dress.

Ang dating katawan kong nagtatago lang sa simpleng damit ay tila ba nagmumura na ngayon sa hapit kong suot.

I have a great body; hindi naman ako nagda-diet pero nasanay na ako sa mga healthy na pagkain. I avoided fastfood too. Mabuti na rin ’yon dahil sa tuwing nakakakita ako ng isang fastfood chain ay may naaalala lang ako.

Lumayo ako sa salamin at marahang naupo sa tapat ng kulay puting tokador. Naglagay din ako ng light make up just to enhance my features. Kinuha ko ang pulang lipstick sa aking make up vanity table at marahan kong ipinasada ’yon sa aking labi. I plumped my lips in front of the mirror.

Napangiti ako. Sinong mag-aakala na kaya ko nang ayusan ang sarili ko na dati naman ay hindi ko kayang gawin? Make up is not my thing back then, even in college. Natuto lang ako nang magsimula na akong magtrabaho.

Sinuri ko ulit ang kabuuan ko bago tuluyang umalis sa apartment.

Sinundo ako ni Harren na palagi niya namang ginagawa kaya sabay na kami papunta sa trabaho. Malapit lang din naman sa apartment ko ang bahay nila kaya siya na lang palagi ang gustong maabala para lang hindi na ako mahirapan sa pag-biyahe.

“Good day Miss Arevalo.” Nakangising bati niya sa akin.

Nakahilig siya sa kanyang itim na sedan habang hinihintay akong makalapit sa kanya.

“Good morning!” Bati ko sa kanya pabalik.

Nang makalapit na ako sa gawi niya ay umayos na siya para pagbuksan ako ng pintuan.

“Thanks Harren.” Ngumiti ako at sumakay doon.

Samu’t saring emosyon na ang sumalakay sa’kin habang nasa biyahe kami. Hindi ko alam kung ano ang daratnan ko pero alam kong handa ako sa lahat ng bagay.

I needed to because I don’t really have a choice.

Nang makarating kami do’n ay halos mabali na ang mga leeg ng mga taong nadaraanan ko. Even Harren can’t take his eyes off of me.

“May bago ba sa’yo?” Natatawang bulong niya nang makapasok na kami sa building.

Umiling lang ako at sinimangutan siya. Alam ko na kasi ang kasunod ng linya niyang ’yon. Tumawa siya at sinimangutan na lang din ang mga lalaking halos mabali na ang leeg habang nakatitig sa’kin.

“Good morning Miss Juliana! We’re glad you’re finally back!” Tuwang tuwa na bati sa akin ni Andy pagkatapos ay lumapit pa sa’kin para gawaran ako ng yakap.

Hindi ko na napigilan ang matuwa sa reaksiyon niya.

“Thanks Andy!” I hugged her back.

Bumitiw siya sa pagkakayakap sa’kin at napayuko nang makita si Harren sa likuran ko. Lumingon naman ako kay Harren pero nag-iwas lang siya ng tingin habang ang mga kamay ay nananatili sa kanyang bulsa.

Binati pa ako ng mga ibang empleyado kaya nawala na lang sa isip ko ang mga matatalim na tinginan nila.

Pinagkaguluhan nila ang mga dala naming pagkain samantalang ako ay dumiretso na sa aking table. Huminga ako nang malalim bago naupo sa aking swivel chair.

Do I miss being here? Pinasadahan ko ng aking kamay ang aking lamesa. It was squeaky clean. Ni walang nagalaw o nabago sa iniwan ko maliban sa isang maliit na flower vase na nakalagay sa gilid ng aking computer. Ipinilig ko ang ulo ko.

Now what?

Sinulyapan ko ang aking maliit na wrist watch. Sa paglapat ng minute hand sa alas otso ay sinalakay na ako ng kaba. My mind uttered a sincere prayer. Hindi ko alam kung nakauwi na ba siya sa ngayon dahil hanggang sa isang linggo pa naman ang fiesta sa Buenavista. I’m sure he’s still there, right?

Hindi pa man ako nakakahinga pagkatapos ng naisip ay tumahimik na ang buong opisina na kanina lang ay maingay dahil sa pagdating namin ni Harren.

I can hear familiar footsteps walking towards me. Mas lalong bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko man gustong mag-angat ng tingin ay kusang hinanap ng mga mata ko ang lalaking parating.

Agad na naghuramentado ang puso ko nang makita ang kabuuan niya. He’s wearing a navy blue suit. Matikas siyang naglalakad at diretso lang ang tingin na hindi alintana ang lahat ng nakatitig sa kanya.

I felt a sea of anxiety just by looking at him. Kung noon ay purong kasiyahan lang ang nadarama ko sa tuwing nakikita siya, ngayon naman ay hindi ko na maintindihan kung ano na ba ang dapat mas mangibabaw. Kahit kasi wala naman siyang ginagawa ay parang napakalaking epekto ang nagagawa niya sa damdamin ko.

Pinilit kong tumayo nang malapit na siya sa pwesto ko. Kahit na tila ba nanghihina na ang mga tuhod ko ay wala akong magawa dahil ’yon ang kailangan kong gawin.

“Good morning Mr. Delaney.” Pormal kong bati kahit na pakiramdam ko’y napapaos na ako.

Gusto kong pumikit nang maamoy ko ang mamahalin niyang pabango. That same perfume he loves. Yung pabango niyang hanggang ngayon ay mahal niya pa rin. Ipinilig ko ang ulo ko sa naisip. Mabuti pa yung pabango.

Tumango lang siya. Parang may kumurot sa puso ko nang hindi man lang niya ako nagawang tingnan. Naglakad siya palayo kaya sumunod naman ako dala ang tablet na laman ang lahat ng kanyang agenda.

“Mr. Delaney, you have a meeting with the board members at ten o’clock. Andy will meet you after she finishes the daily report.”

Nanatili akong nakasunod sa kanya kaya nang bigla siyang huminto at humarap sa’kin ay muntik na akong masubsob sa katawan niya.

Shit! Mabuti na lang at nakapagpreno pa ang mga paa ko kahit papaano para hindi tuluyang malapit sa katawan niya.

“Andy?” Nakakunot noo niyang tanong.

Ang kanyang makapal na kilay ay halos magdikit na dahil sa sinabi ko. Nang lumipad sa mga mata ko ang madilim niyang mga mata ay tuluyan na akong tinakasan ng lakas. Mas lalong nadedepina ang kanyang mga pilikmatang nagpapatingkad sa matalim niyang tingin sa’kin.

I suddenly didn’t know how to speak. Or even breathe. I just stood blankly, staring up at the terror before me.

“Yes.” I managed, the word rolling out of my mouth like tumbleweed.

“You’re my secretary. Bakit si Andy ang kasama ko?” Nag-igting ang panga niya.

Sa kabila ng inis na nasa mukha niya ay hindi ko maiwasang masaktan nang makita ang blankong ekspresyon sa kanyang mga mata na patuloy paring nakatutok sa’kin.

Those eyes I used to love. Na sa tuwing nakatitig sa’kin noon ay punong puno lang ng pagmamahal, pero ngayon? I felt like I was looking in a dark empty room.

Kinalma ko ang sarili ko at pinilit na labanan ang paninitig niya. Kahit mahirap.

“I have so many things to catch up. Besides, we’re just on the same building. Andy can call me immediately if something happens.” Pagpapaliwanag ko saka nag-iwas ng tingin para tingnan pa ang mga schedule niya ngayong araw.

“At two thirty, you have a meeting with Aeroflot and by five…” Natigilan ako nang makita ang nakasulat doon.

Pakiramdam ko ay may malaking bumara sa lalamunan ko.

“You… You have a dinner date with Ms. Felize Ravensbourne.” Finishing that line felt like a suicide.

Pakiramdam ko’y nanginig ang labi ko. Bumuntong-hininga lang siya at nagpatuloy sa paglalakad patungo sa kwarto ng kanyang opisina. Nagmamadali naman akong sumunod sa kanya.

Do I still have to be his secretary? Hanggang kailan ba ako magtitiis? Hanggang kailan ko kayang makita siyang may kasamang iba? Naninikip na naman ang dibdib ko.

Kailangan ba talagang hanggang ngayon ay maramdaman ko pa rin ang parehong sakit apat na taon ang nakalipas?

I bit my lower lip when I reached his office. Nakita ko ang pag-ayos niya sa kanyang necktie at pag-upo sa swivel chair. Binuhay niya ang kanyang laptop. Pinanuod ko lang siya sa ginagawa.

Maya-maya’y nag-angat siya ng tingin para sulyapan ako nang hindi ako umalis sa kinatatayuan ko.

“That’s it.” Sabi ko saka yumuko.

Ibinaba ko na rin ang hawak ko at naghintay ng sasabihin niya. Tanging ang keyboard niya ang naririnig sa buong kwarto. Ilang segundo ang lumipas bago siya muling nagsalita.

“I need you with me.” Marahan niyang sabi.

Naputol ang paghinga ko habang pinoproseso ng utak ko ang narinig ko. Mas lalo akong kinabahan nang makita ko na naman ang paborito kong pares ng mga matang nakatitig sa’kin. Ang kaninang blangko niyang ekspresyon ay tila ba nangungusap na ngayon.

Parang pinipiga ang puso ko. Bakit ganito? Wala sa sariling nakagat ko ang aking pang-ibabang labi. This is too much! Nakakabaliw na ang ganitong tensiyon sa pagitan naming dalawa.

Huminga ako nang malalim. I can’t be bothered by that look. Kailangan kong iwasan hanggang kaya ko. Kailangan kong kalimutan na nang tuluyan ang lahat lalo pa ngayong engaged na siya. Pinilit kong isantabi ang lahat ng mga negatibong bagay na kusang lumalabas sa utak ko.

“I’m sure Andy can handle everything. I have to go, just call me if you need anything Mr. Delaney.” Buong tapang kong sabi kahit na hinang hina na ako.

Sa totoo lang ay hindi naman mahirap ang trabaho ko. Ang pinakamahirap sa lahat ay ang araw-araw siyang makita. Makitang may kasamang iba.

Hindi ko na hinintay ang pagsagot niya. Mabilis na akong lumabas ng kanyang opisina. Napapikit ako nang mariin at nasapo ang aking dibdib nang makalabas ako doon.

Pinilit kong kalmahin ang nagwawala kong puso at naglakad pabalik sa lamesa ko. Wala sa sariling naupo ako sa aking upuan. Ilang minuto na siyang wala sa paningin ko pero ang utak ko ay naiwan yata sa loob ng opisina niya.

I need you with me… His voice echoed in my head.

Ilang bakasyon pa ba ang kailangan ko para hindi na ako maapektuhan sa lahat ng bagay tungkol sa kanya?

Buong araw akong wala sa sarili. I let Andy do the work for me. Kapag may kailangan siya ay nakikisuyo ako kay Andy para iabot sa opisina niya.

I don’t want to see him as much as possible. Sa tuwing naaamoy ko ang mabango niyang pabango ay gusto ko na lang magtago sa ilalim ng lamesa.

Nang dumating ang alas kwatro ay nagpaalam na akong uuwi. Sumakit na nang sobra ang ulo ko sa kakaiwas sa kanya.

“I’m not feeling well Andy. Ikaw na muna ang bahala rito.” Sabi ko.

“Sige po, Miss Juliana. I can handle it just please get well.” Ngumiti siya sa’kin at nginitian ko naman siya pabalik.

Sumulyap pa ako sandali sa opisinang kinaroroonan ni Jacob.

Kailangan ko na bang kausapin si Tito Joaquin para umalis sa kompanyang ’to? I’m sure they can all handle everything without me. Andy can replace me anytime. Kung tutuusin ay kaya na ni Andy ang lahat ng trabaho rito. I’m sure she can be a good secretary to Jacob too.

Napapitlag ako nang bumukas ang pintuang tinititigan ko. Iiwas na sana ako pero mabilis na nagtagpo ang mga mata naming dalawa. Kumunot ang noo niya pero hindi natigil sa pagtingin sa’kin kahit pa may lumapit na sa kanyang isang empleyado.

Ilang beses kong sinubukang pagalitan ang utak kong hindi man lang natuto. Nangilid ang mga luha ko.

“Let’s go?” Nakangiting mukha ni Harren ang humarang sa titigan naming dalawa.

“Y-Yeah…” Ngumiti ako at nagpatianod na lang sa kanya palayo kay Jacob.

I never dared to look back. I just walked away from him. Kung sana nga ganito lang kadali ang iwan at kalimutan ang lahat. Kung sana sa bawat hakbang ko ay kayang mabura ang lahat ng alaala ko tungkol sa kanya.

Kumapitako sa braso ni Harren dahil nanghihina na naman ang mga tuhod ko. Suminghap nalang ako para matigil ang pagbugso ng mga luha kong kanina pagustong kumawala.

CHAPTER 6

Chapter Six

Letting You Go

Inabala ko ang sarili ko sa gym pag-uwi ko sa apartment. I’ve been working out lately. Nasanay na rin kasi ang katawan ko na araw-araw mag-exercise.

“Two more!” Hiyaw ni Glenda na siyang aking instructor.

Ginawa ko ang sinabi niya at nang matapos akong mag-squat ay inalalayan niya ako sa pagbalik ng barbell na hawak ko.

“Thanks!” Nakangiting sabi ko habang pinupunasan ang mga pawis na tumatagaktak sa aking noo.

“You already have a nice body Juls. May balak ka bang sumali sa FHM?” Seryosong sabi niya habang ibinabalik ang mga gamit na ginamit ko.

Natawa ako dahil do’n. Kinuha ko ang aking tumbler at uminom ng tubig bago siya sinagot.

“Hindi. Gusto ko lang talagang mag-exercise, Glen.”

Umupo muna ako sa bench na naroon. Hinarap niya ako nang nakataas ang isang kilay.

“Eh ’di sayang naman!” Ngumisi siya.

Umiling lang ako.

“Hindi ko naman forte ang pagpapa-sexy. I just want a healthy lifestyle.” Mariing sabi ko.

Tumango tango na lang si Glenda.

“Are you done for today?” She asked. Tumango ako.

I feel really good after working out. Parang nasama sa paglabas ng pawis ko ang mga sama ng loob ko sa buhay.

“I’ll be here tomorrow.” Sabi ko.

Kinuha ko ang aking gym bag sa ibaba ng bench na kinauupuan ko at nagpaalam na nang tuluyan sa kanya. Dumiretso ako sa shower room para makapag-ayos at makapagpahinga na. Working out really helps me to avoid everything.

Pagkatapos kong maligo ay inayos ko na rin ang mga gamit ko. Palabas na sana ako sa bathroom pero narinig ko ang pagtunog ng cellphone kong nasa gilid na bulsa lamang ng aking dalang bag.

Napangiti ako nang makita ang pangalan ni Mama sa screen.

“Ma.” Bati ko sa kanya.

“Juliana, kumusta anak? Nakauwi na kayo ni Harren?” She asked.

“Opo Ma. Nasa gym ako ngayon pero pauwi na rin.” Sagot ko naman.

“Ha? Hindi ka pumasok?”

“Pumasok. Medyo sumama kasi ang ulo ko kanina kaya maaga akong umuwi.” Pagpapaliwanag ko.

Lumabas na ako doon. Kinawayan ko ang mga kakilala kong palagi kong nakakasabay sa pagwo-work out.

“Ah, gano’n ba. Oo nga pala, bukas ay iniimbitahan ka ni Joaquin dito sa mansion para mag-dinner. Pati si Jasmine ay gusto kang makita.” Medyo lumungkot ang boses ni Mama.

Na-blangko naman ang utak ko. It’s been months since the last time I visited their house. Masyado nang matagal dahil noon ay halos linggo linggo akong pumupunta doon kapag may oras ako o kapag alam kong wala si Jacob sa kanila.

“Titingnan ko, Ma.” Sabi ko na lang.

Kinuha ko ang tablet na nasa bag ko at tinignan ang mga nakalagay na schedule doon. Schedule ko at ang kanya.

“Ako Juliana. Miss na kita.” Natigilan ako sa narinig.

“Ma…”

“Anak, kung si Jacob ang iniintindi mo—”

“Ma, hindi.” Maagap kong sagot.

Mabilis kong pinasadahan ng tingin ang hawak ko.

Hanggang alas alas singko lang nasa opisina si Jacob kaya hindi ako sigurado kung gugustuhin kong pumunta sa kanila. I’m sure he’ll be there.

Bumuntong hinga na lang ako.

“Sige Ma, pupunta ako.” Sabi ko na lang.

Siguro naman ay hindi namin kailangang mag-usap kung naroon man siya ’di ba? Maybe this is the right time to tell Tito Joaquin about quitting my job too.

Matagal na akong niyayaya ni Harren sa kompanya ng kanyang step-father na si Rocco pero dahil gusto niyang masigurong ayos lang ako pagkatapos ng mga nangyari ay nanatili siya sa Delaney Worldwide.

Kinabukasan ay naghanda ako sa pagpunta sa kanilang mansion. Alas tres pa lang ay kating kati na akong umalis at pumunta doon kahit na alas sais pa naman ang usapang oras. Pwede naman sigurong maghapunan ng alas kwatro ’di ba? Bumuntong-hininga ako.

“Fruits?” Alok ni Harren sa akin.

Napapitlag pa ako dahil sa paglapit niyang hindi ko namalayan dahil sa paglipad ng utak ko kung saan.

“Thanks.” Sabi ko.

Umupo siya sa isang upuan na nasa harapan ng lamesa ko.

“Ayos ka lang?” Tanong niya.

Tumango lang ako at kumuha sa prutas na inilapag niya sa lamesa ko.

“Kung gusto mo pwede kitang samahan? I’m sure Tita Celia will be happy to see me.” Aniya.

Napatitig ako sa kanya. That’s a good idea pero hindi ako sigurado kung tama bang isama ko siya sa dinner na anyaya ni Tito Joaquin.

“But I’m quitting Harren. Baka masira lang ang pagkikita niyo ni Mama kapag naging topic na yung pag-alis ko rito.” Mas hininaan ko ang boses ko dahil sa sinabi.

“You sure ’bout that?” Humilig siya sa sandalan ng upuan at inilagay ang magkabilang kamay sa armchair.

“Yes. Hundred percent.” Kumpiyansang sagot ko.

“So sasabihin ko na kay Rocco na lilipat na tayo?”

Umiling ako.

I’m not sure about that though. Oo nga at gusto kong umalis sa trabaho ko pero ang lumipat kaagad ay parang hindi ko pa napag-iisipan. Gusto ko munang mag-soul searching o bigyan ang sarili kong kumalma at matanggap kahit paano ang lahat. Dahil hanggang ngayon ay nahihirapan pa rin ako.

I can’t even look straight into his eyes without getting hurt because his eyes are a constant reminder how easily he gave up on me. Na kahit kailan ay hindi ko inasahan. Parang isang sakuna na basta na lang dumaan at sinira ang lahat ng bagay na pinaghirapan naming buoin. Ngayon naniniwala akong hindi naman talaga ang pagtatapos ng isang relasyon ang pinakamasakit because it’s the flashback that follows that hurts the most.

Pagkatapos noong makita ko sila ni Felize ay hindi ko na siya gaanong kinausap. I want him to confess what he did but he didn’t. Ilang beses ko siyang binigyan ng pagkakataon pero wala siyang nabanggit.

He just said sorry for not going home that night and that’s it. Masyado lang akong naging bulag at pilit na nagbulag-bulagan kahit na nararamdaman ko nang tuluyan siyang lumalayo. Siguro nga gano’n talaga. Kapag mahal mo, handa kang magbulag-bulagan para iwasan ang mas masakit na katotohanan.

“Jacob, may problema ba tayo?” Tanong ko isang gabi nang maabutan ko siyang nagpapakalasing sa kanilang hardin.

Kauuwi ko lang galing sa school dahil na-late ako ng uwi para gawin ang isang project namin no’n.

Tumayo siya at tinalikuran ako. Nanuot kaagad ang sakit sa puso ko at pilit na pinigilan ang pagtulo ng mga luha ko kahit na imposibleng gawin ’yon ngayon.

Lumapit ako sa kanya. I just want to hug him… Tell him that I forgave him. Pinapatawad ko siya kung ano man ang ginawa nila ni Felize dahil mahal ko siya. Mahal na mahal ko siya na kahit ano ay handa kong kalimutan para lang sa relasyon naming dalawa.

“Are you tired? Gusto mo bang magpahinga muna?” Gumaralgal ang boses ko pero naging matapang ako.

Nananatili siyang nakatalikod sa’kin. Kanina ko pa siya gustong yakapin pero natatakot ako sa magiging reaksiyon niya. I felt like he wasn’t my Jacob anymore.

Lumipat ako sa harapan niya. Tamad niya akong tinignan sandali pero mabilis ding nag-iwas ng tingin. Kitang kita ko ang sakit sa mga mata niya na hindi ko alam ang dahilan. I’m too confused right now. Nasasaktan ako sa ganito. Ang sakit sakit.

Pinilit kong ngumiti at buong tapang na hinawakan ang kanyang kamay kahit na nanginginig na ang sa’kin.

“Okay lang ba tayo, baby?” Namamaos kong tanong.

Pumikit siya nang mariin at tumingala. Ni wala akong maramdamang reaksiyon na kayang palakasin ang puso ko. I felt like I was reaching an end. Sobrang sakit na ng dibdib ko dahil ni isang reaksiyon ay wala akong makuha sa kanya. My heart shattered in front of him.

I want him to tell me everything. Gaya ng dati. Gaya ng dapat niyang gawin ngayon dahil nasa isang relasyon kami.

“Jacob…” Nangilid na ang mga luha ko at sa pagpikit ko ay nag-uunahan nang tumulo ang mga ’yon sa aking mga mata.

Napalunok siya nang marinig ang paghikbi ko. Marahang bumaba ang ulo niya para titigan akong nababasag sa harapan niya.

Parang piniga lalo ang puso ko sa nakita.

He is crying.

Ngayon ko lang yata nakitang umiyak siya ng ganito. Dumoble ang sakit at kaba sa puso ko dahil sa pag-iyak niya. Hindi ko alam pero ayaw ko nang magsalita siya. The words that will come out of his mouth will kill me instantly. Natatakot ako.

My Jacob drifted away.

Ngayon ko lang napansin ang tuluyang paglayo niya sa’kin. Hindi ko naisip na darating kami sa puntong ganito. Gulong gulo ang utak ko. Pinisil ko ang kamay niya nang makita ang pag-igting ng panga niyang pinipigilan ang pag-iyak.

Namumula na ang pisngi niya at alam kong dahil ’yon sa alak. He’s drunk again. Pati ang araw-araw niyang pag-inom ay ngayon ko lang tuluyang napansin. May problema nga kami pero hindi ko alam. I’m too blind to see it and too mute to confront him.

Parang sinaksak ako ng matulis na bagay nang hawiin niya ang kamay kong nakahawak sa kamay niya. He looked straight into my eyes and said,

“We need to break up.” Pormal at matabang niyang sabi.

Parang huminto ang paggalaw ng mundo ko sa narinig. Hindi ako nakagalaw at mas lalong lumabo ang mga mata ko. It was as sharp as a lightning.

Tumalikod siya at kinuha ang basong may lamang alak at tinungga ulit ’yon.

Sinubukan kong kumuha ng sapat na lakas para magsalita kahit na hirap na hirap na ako at habol ko na ang aking paghinga sa paglalim ng iyak ko.

“Nagbibiro ka lang ’di ba? Jacob you didn’t mean th—”

“I did and I’m sorry Juliana. I’m sorry but I have to let you go now.” Mas matigas niyang sabi.

Nakita ko ang pagsinghap niya at bago pa man ako makapagsalita ay iniwan na niya ako sa garden. Ni hindi ako nakahabol dahil wala na akong lakas maglakad. Para akong isang kandila na madaling naubos.

Napakapit ako sa isa sa mga upuang naroon habang nakatitig sa likod niyang mabilis na naglalakad papasok ng mansion at palayo sa’kin.

“Ihahatid na lang pala kita.” Pukaw ni Harren sa’kin.

Tumango ako. Alam ko kasing kahit na sabihin kong huwag na ay hindi na naman siya papayag.

Nang dumating ang oras ng out ko ay nakaabang na sa’kin si Harren. Nagpaalam na rin ako kay Andy.

“Ingat kayo.” Aniya at sinulyapan si Harren na nasa likuran ko.

“Thanks Andy, and please kung may bago man sa schedule paki-update na lang kaagad.” Tumango naman siya kaya umalis na kami ni Harren.

“Are you courting Andy?” Kuryosong tanong ko nang nasa sasakyan na kami at tinatahak ang daan pauwi sa mansion.

Napapreno nang bahagya si Harren dahil sa sinabi ko. Humalakhak ako nang makita ang lukot niyang mukha.

“I’m not!” Depensa niya.

Lalo akong natawa nang ngumuso siya.

“Bakit hindi? Andy is a nice girl, Harren.”

That’s true. Ilang beses ko na nga yatang tinulak si Harren sa iba pero nananatili siyang single. Being with Andy is such a good idea.

Umiling lang siya.

“She’s nicer than Arya.” Dagdag ko.

“I told you, hindi naging kami Juls.” Inis pa ring sabi niya.

“I get that. Pero bakit hindi mo i-try kay Andy? I can be your wing woman if you like. She seems to like you anyway.” Ngumisi ako at humarap pa sa gawi niya.

Alam ko nang iiwasan niya na naman ang topic naming ito. Nagkakaroon naman siya ng ka-fling pero pagdating sa seryosong relasyon ay tiklop pa rin si Harren hanggang ngayon.

“Ayoko. You know who I really want.” Madiin niyang sabi at sumulyap pa sa’kin.

“Harren—”

Ngumiti siya at pinutol ang iba ko pang sasabihin.

“I know Julia. Hayaan mo lang ako. Hindi naman kita pinipilit na mahalin ako o kahit magustuhan na higit pa sa relasyon natin ngayon. Alam ko namang siya pa rin e, kaya hayaan mo lang akong gustuhin ka hanggang sa mawala na lang ’tong nararamdaman ko. Even if it’s impossible.” Mahabang litanya niyang kumurot sa puso ko.

“I’m sorry Harren.” Nawala ang mga ngisi ko na kanina lang ay panay ang paglitaw.

Kung pwede lang turuan ang puso at ibaling ang pagmamahal nang gano’n lang kadali ay sa kanya ko ibibigay lahat.

Ngumiti siya at minaniobra ang sasakyan papasok sa village kung nasaan ang mansion ng mga Delaney.

“I told you not to say that. Parang talong-talo ako, e.” Mas bumagal ang takbo ng kanyang sasakyan kaya nagkaroon siya ng pagkakataong titigan ako.

“I’m okay Juliana, alright? Gusto kong makita kang masaya at ngayong alam kong malungkot ka ay mas lalo akong mananatili rito sa tabi mo.” He said.

Sa paghinto ng sasakyan niya sa harapan ng malaking gate ay niyakap ko siya. He hugged me back.

“Thank you, Harren…” Sabi ko sa gitna ng pagyakap sa kanya.

“Just be happy now Juliana. Hindi ko na alam ang gagawin ko kapag nakita pa kitang umiyak.” Naramdaman ko ang pagkumo ng kamao niyang nakayakap sa’kin.

Bumitiw ako sa pagkakayakap niya.

“I will.” I smiled at him.

“Good! Go ahead. Baka naghihintay na si Tita Celia. Ikumusta mo na lang ako sa kanya.” Aniya.

“Hindi ka na magpapakita?” Tanong ko.

Umiling siya.

“Maybe next time. Marami pa namang ibang pagkakataon ’di ba?”

Inabot niya ang aking seat belt at tinanggal ’yon.

“Salamat ulit.” Hindi ko na napigilan ang sarili kong gawaran ng halik sa pisngi si Harren.

Sobra sobrang tulong na ang nabibigay niya sa’kin lalo na emotionally. He’s been there always. Kahit masaya ako o malungkot ay nariyan siya palagi. And I’m so thankful to have someone like him in my life. Na kahit na wala naman siyang obligasyon sa’kin ay wala siyang sawa sa pakikinig sa lahat ng mga hinaing ko.

Nagpaalam na ako kay Harren. Kumaway pa ako nang tuluyan nang umalis ang kanyang sasakyan.

Natigil ako sandali nang mawala na ang sasakyan niya sa harapan ko. Nilingon ko ang malaking bahay na ngayon ay nasa harapan ko.

Huminga ako nang malalim ng salakayin na naman ako ng kaba. Parang nag-flashback ang lahat ng mga nangyari sa’kin sa bahay na ’to. Noong unang beses akong nakapunta rito hanggang sa araw na umalis na ako nang tuluyan.

I feel my heart aching. Ipinilig ko na lang ang ulo ko. Pipindutin ko na sana ’yong doorbell pero napapitlag ako nang marinig ang busina ng isang sasakyan na nasa likuran ko.

“Shit!”

CHAPTER 7

Chapter Seven

Dinner

Gumilid ako para bigyang daan ang dumating na sasakyan. Nang tumapat sa’kin ang gawi ng driver’s seat ay agad na bumaba ang salamin nito.

“Juliana! Oh my gosh! I didn’t mean to startle you!”

Mabilis na bumaba si Jasmine sa kanyang sasakyan at agad akong niyakap.

Napangiti na lang ako at kinalma ang sarili sa gulat.

“O-Okay lang.”

Bumitiw siya at sinuri ang kabuuan ko.

“You look gorgeous! See? Matagal na nga kitang hindi nakita. I missed you!” Aniya.

Sinuri ko rin ang mga pagbabago kay Jasmine. She looks matured in a good way. Mas lalo ring gumanda ang pangagatawan at pati na rin yata ang kutis niya dahil sa pagta-travel. She looks happy too, parang walang nangyari sa kanya at sa kanilang pamilya.

“Na-miss din kita.” Sabi ko.

Ngumiti siya pagkatapos ay isinukbit niya ang kamay sa braso ko at hindi na nawala ang tuwa sa kanyang mukha. Siya na ang pumindot sa doorbell.

“Did Daddy invite you or…” Natigil siya sa sunod na sasabihin.

Tumango ako.

“Si Tito Joaquin.” Tipid kong sagot.

“Right!” Huminga siya nang malalim at ngumiti ulit.

Maya-maya pa ay pinagbuksan kami ng isang lalaking pumalit kay Mang Pedring. Ang kanyang apo.

“Thanks, Vaugh. Nasa loob na ba sila Daddy?” Tanong niya rito.

“Opo, Miss Jasmine.”

Tumango siya.

“How about Kuya?”

Natigilan ulit si Jasmine matapos itanong ang bagay na ’yon kay Vaugh at napalingon sa akin.

“Never mind.” Aniya at ibinigay na lang ang susi ng kanyang sasakyan rito.

“Juliana, hija!”

Masayang bati ni Tita Sofia sa akin nang makapasok na kami sa mansion.

Sinalakay ako ng pagka-guilty dahil pakiramdam ko ay napakatagal kong nawala at nagtago sa kanilang lahat kahit na hindi naman talaga ’yon ang intensiyon ko.

“Tita Sofia, it’s good to see you po!” Niyakap ko rin siya.

“I’m glad you came! Si Joaquin lang pala ang makakapagbisita sa’yo rito.” Aniya nang matapos ang yakapan namin.

Sumulyap ako kay Tito Joaquin at binati rin ito.

“Naku hindi naman po. Masyado lang po talagang busy sa trabaho kaya wala akong oras na bumisita.” Nahihiya kong sabi sa kanila.

“Masama daw ang pakiramdam mo kahapon Julia? What happened?” Tanong naman ni Tito Joaquin sa’kin.

Natigilan ako nang maisip na pati ang balitang ’yon ay nakarating na rin pala sa kanila.

“Sumakit lang po ang ulo ko, but I’m okay.” Nakangiting sagot ko.

“Baka masyado ka nang nagta-trabaho at wala nang pahinga ha. Sabihin mo’t pagagalitan ko ’yang boss mo.” Natatawang sabi ni Tito Joaquin.

It was supposed to be funny but it didn’t crack me up. Naging tunog plastik tuloy ang pagtawa ko para sang-ayunan na lang ang sinabi niya.

Iginala ko ang paningin sa magarbong living room. It’s still the same. Pati ang mga pwesto ng mga gamit ay gano’n pa rin naman. I guess some things never change. Kagaya ng pagtanggap nila sa’kin hanggang ngayon.

“Juliana!” Hiyaw ni Mama na nagpabaling sa atensiyon ko.

Lumapit siya sa akin at agad akong niyakap nang mahigpit.

“Mama, kumusta po!”

Napuno ng saya ang puso ko nang maramdaman ang pagka-miss ni Mama sa’kin.

“Mabuting mabuti ako lalo na ngayon anak!” Halos umiyak na siya nang maputol ang yakap na ’yon. Hinaplos niya ang mukha ko.

“Don’t make me cry, Ma. Hindi naman ako galing abroad.” Natatawang sabi ko dahil kahit ako ay parang gusto na ring maiyak.

“Sorry!”

Tumawa na rin siya at pinunasan ang mga luhang nangilid sa kanyang mga mata.

Pumunta na kami sa dining area nang maayos ang mga pagkaing naroon.

Binati ko rin ang mga kaibigan kong hanggang ngayon ay doon pa rin nagta-trabaho. Sina Masha at Jaja ay kasalukuyang nag-aaral na rin ngayon sa tulong ng mag-asawa.

“Nakakainis ka! Ni hindi ka na bumibisita!” Nakalukot ang mukhang palatak sa’kin ni Masha.

“Sorry na! Pwede mo naman akong bisitahin sa apartment e.”

“Talaga? Ilang minuto lang ang biyahe no’n ’di ba?” Excited niyang sabi.

“Oo.” Ngumiti ako.

Magsasalita pa sana siya pero natigil ’yon sa pagdating ng isang bulto sa dining area. Napasinghap ako nang maamoy kaagad ang pabango niya. Ni hindi ko nilingon ang tinititigan ni Masha sa likuran ko.

“Julia, Masha. Maupo na kayo.” Tawag ni Tito Joaquin sa amin.

“Sandali lang po Senyor Joaquin may kukunin lang po ako.” Ngumiti siya.

“Samahan na kita!” Pahabol kong sabi nang makita ang pagtalikod niya.

Tumambol muli ang puso ko. I need to get some fresh air, dammit!

“Hindi na Julia. Bisita ka rito.” Ngumisi si Masha sa akin at tinapik pa ang braso ko.

Sinamaan ko siya ng tingin kaya mas lalong lumawak ang ngisi niya. She’s still at it. Hanggang ngayon ay umaasa pa rin siyang maibabalik ang lahat sa dati kahit na hindi na talaga pwede.

Iniwan na niya ako kaya wala na akong choice kung hindi ang maupo sa kung saan at makita ang lalaking ayaw ko nang makita kahit kailan.

Napapikit ako nang mariin bago ngumiti at humarap sa mga taong nasa hapag kainan na.

Iminuwestra ni Tita Sofia ang upuan sa harapan ni Jasmine. That was my seat. Napalunok ako nang lumipad ang mga mata ko sa lalaking nakaupo doon at ngayon ay nakatitig na rin sa’kin.

Madilim ang mga mata niya. Gustuhin ko mang intindihin ’yon ay mas namutawi sa utak ko ang mga alaala sa pwesto naming dalawa.

Yung mga oras na hinuhuli niya ang kamay ko at pasimpleng hinahalikan kapag busy ang lahat sa pag-uusap.

Ipinilig ko ang ulo ko at umiling. Natigilan si Jasmine sandali pero naramdaman niya kaagad ang pagtanggi ko sa sinabi ng kanyang ina.

“Mom, we can change seats. Parang mas gusto ko do’n sa tabi ni Kuya.” Tipid siyang ngumiti sa mga nasa hapag at tumango lang sa’kin.

Thank goodness! Hindi ko yata kayang mapalapit pa sa lalaking ’yon. Nakita ko ang pagkawala ng mga ngiti ni Tita Sofia at pagsulyap sa kanyang asawa. Umiling lang si Tito Joaquin at pinilit na ibahin na lang ang topic.

“Kumusta nga pala ang branch natin sa Singapore, Jacob?” Tanong ni Tito Joaquin sa anak.

Naglakad na ako palapit sa upuang iniwan ni Jasmine. I uttered a thank you to her ngunit isang malungkot na ngiti lang ang isinagot niya sa’kin.

Nakinig ako sa pag-uusap ng mag-ama. Nang mailagay na ang lahat ng mga pagkain ay naupo na rin si Mama sa tabi ko pati si Masha. Nauna nang kumain si Jaja kaya nagpaalam na ito dahil kailangan niya pang mag-aral.

Pinilit kong kumain kahit na wala naman talaga akong gana ngayon. Lalo pa’t patuloy akong sinasalakay ng matinding kaba at pagkailang.

“I’m glad that Juliana is still at the company.”

Halos mabulunan ako sa sinabi ni Tito Joaquin.

“Easy…” Pigil ang paghingang bulong ni Masha sa akin.

Pinilit kong ituon ang atensiyon ko sa pagkain nang maramdaman ko ang pagbaling ni Tito sa’kin.

“I don’t know where I can find someone like her. Tama nga talaga ang desisyon kong ilagay siya sa pagiging sekretarya ni Jacob. Hindi ba?”

Ilang ulit na nagmura ang utak ko dahil do’n. Paano ko sasabihin ang pag-alis ko kung ganito at pinupuri niya ngayon ang mga desisyon niya sa paglalagay sa akin sa kanilang kompanya?

“Yeah.” Tipid na sang-ayon ni Jacob.

“Salamat Jaoquin at hanggang ngayon ay hinahayaan mong doon magtrabaho ang anak ko.” Ani Mama.

“Of course, Celia. That was my plan the first time I saw her.” Nakangising sagot niya.

Parang gusto ko na lang magtago sa ilalim ng lamesang kinauupuan ko ngayon. Hindi ko maintindihan kung bakit parang tumatalon ang puso ko sa mga sinasabi niya.

Ngumiti si Mama. Si Jasmine naman ay hindi na rin magkamayaw sa saya.

“So pinapasakit ba ng anak ko ang ulo mo, hija?” Tanong niya ulit.

“Dad!” Natatawang umirap si Jasmine sa kanyang ama.

Tumawa naman sina Mama at Tita Sofia pero tanging namutawi ang plastik na pagtawa ni Masha.

Siniko ko siya at sinulyapan si Jacob na tila ba walang amor sa pinag-uusapan ng lahat. Nakikinig lang siya at sumasagot nang tipid kapag kailangan. Ni wala siyang sinabi o nabanggit tungkol sa trabaho ko. Kung maayos ba akong magtrabaho o dapat nang tanggalin.

I prayed for the second one. I really want to leave but how? I guess I’m stuck with the Delaney’s after all.

“Hindi naman po.” Sagot ko.

Nag-iwas ulit ako ng tingin nang subukan ni Jacob na hulihin ang pag-sulyap ko sa kanya. Not today satan…

“Good! Sana nga hindi na sumakit ang ulo mo.”

Pinilit kong ngitian si Tito Joaquin. Hindi ko alam kung nananadya ba talaga siya o trip niya lang akong asarin ngayon?

Napunta ang usapan kina Trystan at Jasmine para sa plano nilang dalawa.

“We’ll travel. Pinagpa-planuhan na.” Masayang sabi ni Jasmine.

“That’s good! Travel while you’re still young and build memories to cherish.” Ani Tito na hinawakan pa ang kamay ng kanyang asawa.

Ngumiti si Tita Sofia.

“Kumusta nga pala ang Buenavista Julia? Hindi ba fiesta ngayon doon?” Tanong naman ni Tita Sofia.

“Opo, maayos naman po.” Tipid kong sagot.

“Masaya daw doon. Gusto nga sana naming sumama ni Joaquin kay Jacob pero may kailangan akong asikasuhin kaya hindi na natuloy. Bakit nga pala napaaga ang uwi mo? Hindi pa tapos ang fiesta hindi ba?” Tanong niya.

Gusto kong sabihin ang totoong dahilan ng maaga kong pag-uwi pero hindi ko ginawa.

“Kailangan na po kasing bumalik ni Harren sa trabaho kaya sinamahan ko na siya pauwi.” I lied.

Nakita ko ang pagkunot ng noo ni Jasmine samantalang si Jacob naman ay nanatili lang sa pagkain.

“Harren?” Nalilitong tanong ni Tita Sofia.

“Oo Sofia, iyong kababata niya noon sa Buenavista naalala mo? Bumisita na ’yon dito noong nasa kolehiyo sila ni Juliana.” Nakangiting sabi ni Mama.

“Oh, I remember him! Iyong kasama natin sa Fontanegra. Sa Delaney rin pala siya nagta-trabaho?” She asked.

“Oo, eh ang dalawa ay hindi na mahiwalay.” Nilingon ako ni Mama at ngumiti kaya napangiti na rin ako sa kanya.

She loves Harren for me. Noon pa man ay magaan na ang loob niya rito dahil talaga namang mabuting tao si Harren.

“Are you dating that guy?” Kuryosong tanong ni Jasmine sa akin.

Natigilan ako nang mag-angat na rin ng tingin si Jacob at magtama ang mga mata naming dalawa. Samu’t saring emosyon ang nakita ko sa mga mata niya habang nakatuon sa’kin. Mas lalong naghuramentado ang puso ko sa tanong na ’yon at sa pagtitig niya.

Lahat ng nasa lamesa ay hinihintay ang isasagot ko. Maski si Masha na halos madurog na ang manok na nasa plato niya sa kahihiwa habang nakatingin sa’kin. Pinilit kong ituon ang mga mata ko kay Jasmine bago sagutin ang kanyang tanong.

“Hindi.” Pormal kong sagot.

Lumiwanag ang mukha niya at halos ang lahat yata ay natuwa maliban kay Mama.

“That explains the sweetness, the hugs and the kisses then.” Matabang na sabi ni Jacob na nagpalaglag sa panga ko.

Parang tinambol ang dibdib ko sa sinabi niya. Pakiramdam ko’y may dumaang anghel sa harapan namin dahil sa nakakabinging katahimikan matapos ang sinabi niya.

Ni walang gumalaw. Kahit ako ay parang nailang na huminga!

“Hindi naman basehan ang mga ’yon para maging kayo officially. Hindi ba pwedeng magkaibigan lang kaming dalawa na komportable sa isa’t isa?” Matapang kong sagot.

Nagpabalik balik ang tingin ng lahat sa aming dalawa. Sa pagtitig niya ulit sa mga mata ko ay mas lalong naging matalas ang mga ’yon. His jaw clenched too.

“Really?” Sarkastiko niyang sinabi.

Pakiramdam ko ay umakyat ang lahat ng dugo ko sa utak dahil sa sarkastikong ngisi sa mga labi niya at sa mga matang naghahamon.

“I’m not like you.”

Pinigilan ko ang sarili kong dagdagan pa ang linyang ’yon.

Hindi ako kagaya mo na papatusin ang kaibigan. Hindi ako kagaya mong kayang mang-iwan sa ere para sa isang kaibigan o kung ano mang dahilan. Fuck!

Napahigpit ang kapit ko sa mga kobyertos na hawak ko. Pinipigilan ko ang pagsabog ko sa harapan nilang lahat.

Is he really provoking me right now?

Tumikhim si Tito Joaquin kaya natigil ang titigan naming dalawa. Hinawakan ni Masha ang braso ko para kumalma ako.

Lumunok lang ako at nag-iwas ng tingin.

“Now, where are we? Oh, hon hindi ba malapit na ang birthday ni Navaeh?” Nawala ang tensiyon dahil sa bagong topic na binuksan ni Tito Joaquin.

“O-Oo!” Sagot naman ni Tita Sofia.

“Yeah Mom, Juliana sumama ka ha! I’ll give your invitation.” Excited na sabi ni Jasmine na tuluyan ng tumunaw sa tensiyon.

“Titingnan ko.” Ngumiti ako nang tipid.

“Basta, sumama ka. ’Di ba, Dad?” Kuha niya ng atensiyon ng kanyang ama.

“Oo nga naman, Juliana. Navaeh will be so happy to see you! Kahit si Wyatt matutuwa.” Masayang sabi ng kanilang ama.

Tipid pa rin akong ngumiti. Kung wala lang doon si Jacob ay pupunta talaga ako kahit na hindi nila sabihin sa’kin.

Tumango na lang ako bilang pagsuko. Dumami pa ang usapan at nagpapasalamat akong wala nang naging topic para magsagutan pa kaming dalawa ni Jacob. Payapang natapos ang dinner.

I wonder where his fiancé at? Alam ba nitong nasa mansion ako?

“Uuwi ka pa ba, hija?” Tanong ni Tita Sofia.

“Opo, may trabaho pa po bukas, e.” Sagot ko.

“Gano’n ba, o sige ipapahatid na lang kita kay Vaugh.” Aniya.

“Tita hindi na po. Kaya ko na pong umuwi nang mag-isa.” Ngumiti ako para sabihing kaya ko naman talaga.

“No, Julia. Gabi na at baka mapano ka pa sa daan. Let Vaugh drive you.” Pagpupumilit niya.

“Mom, tulog na si Vaugh. Hindi ba maaga siyang babalik sa probinsiya nila bukas?” Singit ni Jasmine sa usapan namin.

Nagkatinginan ang mag-asawa.

“I’ll drive her home.” Jacob said out of nowhere.

No freaking way! Mas gugustuhin ko pang maglakad pauwi ng gabi kaysa sa makasama ka sa ilang minutong biyahe pauwi!

“No. I can take care of myself. Tita, Tito.” Ngumiti ulit ako pero wala yatang epekto sa kanila ang sinabi ko.

“Juliana, malalim na ang gabi. It’s not safe for you to travel alone. Sige na.” Bumaling siya kay Jacob.

“Ihatid mo na lang si Juliana, Jacob.” Mariing sabi ni Tita Sofia sa anak.

Iniwasan ko ang mga mata ni Jasmine na halos kuminang na sa tuwa.

Huminga ako nang malalim. This is so unfair! Ni wala akong magawa para depensahan ang sarili ko!

“I’m not gonna bite you.” Masungit niyang sabi.

Umirap lang ako sa kanya. As if I’ll let you bite me! Ang kapal mo!

Wala na akong nagawa kung hindi ang tumango at gawin ang gusto nilang mangyari. Siguro ay bubuksan ko na lang ang cellphone ko at aabalahin ang sarili sa buong durasyon ng biyahe naming dalawa.

Umirap na lang ako sa kawalan dahil sa naisip.

CHAPTER 8

Chapter Eight

His Car

Hinayaan kong mauna si Jacob patungo sa kanyang sasakyan. Hindi ko maiwasang kabahan sa pagtitig sa likod niya habang matikas siyang naglalakad palayo sa’kin.

Kung bakit ba kasi kailangan niya pang mag-volunteer para ihatid ako pauwi? May mga paa naman ako e!

I should’ve called Harren; sigurado akong susunduin ako no’n kahit saan at anong oras. But I don’t want to be such a burden to him. Masyado nang malaki ang utang na loob ko sa kanya.

Huminto ako nang marating ang sasakyan niyang nakahanda sa labas ng mansion. Nagpaalam na rin ako kay Mama.

“Bumisita ka kapag may oras ka ha.” Nakangiting sabi niya.

“Opo, Ma.” Sagot ko na lang kahit na ang totoo ay hindi ko pa alam kung kailan ulit ako makababalik.

Niyakap ko na siya tanda ng pagpapaalam. Napasinghap ako nang makita ulit ang sasakyan ni Jacob na naghihintay sa’kin. He was leaning on his car while waiting for me. Nakahalukipkip siya doon.

I breathe out my frustrations. Siguro nga kailangan ko na lang lunukin ang lahat ng pride ko ngayon para matapos na ang araw na ’to.

Madali akong naglakad sa gawi niya. Gumalaw naman siya nang matapat na ako sa pintuan. He opened the door for me just like the old times.

Seryoso? Naisip ko pa ’yon? This is not the right time to reminisce Juliana! Wala nang tamang oras para isipin pa ang nakalipas.

“Thanks.” Pormal kong sabi nang hindi siya tinititigan.

Sumakay na ako kaagad at nakahinga nang maluwag ng makita ang pagsara niya at pag-ibis sa driver’s seat.

Here we go. Ilang minuto lang naman, Juliana. Lilipas din ’to, saglit lang… Think happy thoughts! Hinawakan ko ang dibdib kong nagsusumigaw na naman dahil sa kaba. Tumuwid ako sa pagkakaupo nang maramdaman ang pagbukas ng pintuan at pagpasok niya roon.

Pakiramdam ko’y naubos ang hangin ko nang isara niya na nang tuluyan ang pintuan. I’ve never been this close to him since we broke up. Oo nga at naiiwan kami minsan sa kanyang opisina pero hindi ’yon ganito kaliit na halos mag-agawan na kami sa hanging nalalanghap.

Tahimik siya at nakatuon lang ang tingin sa ginagawa. Minaniobra na niya ang sasakyan palabas ng mansion.

As usual, this car still bores me. I zipped my mouth. Pati ang paghinga ko ay limitado dahil ayaw kong marinig ang sasabihin niya o kung may mga salita bang lalabas sa labi niya. I need to end every conversation that he might open up because I don’t want to talk to him about trivial things. Unless it’s work related.

Is it rude to wear my earphones now?

Itinuon ko na lang ang pansin ko sa mga posteng nadaraanan ng sinasakyan namin. Tanging ang mga mabibigat na paghinga niya ang nagiging musika sa tainga ko. Dammit!

Sumulyap ako sa aking wrist watch. Mag-aalas diyes na ng gabi. Inilinga ko ulit ang paningin ko sa labas. Masyado pang malayo ang apartment sa lugar na ’to. Mabilis naman ang takbo niya pero hindi ko alam kung bakit parang ang tagal na naming nasa daan. O sadyang naiinip lang ako dahil sa taong katabi ko.

“Are you in a hurry?” Iritadong tanong ni Jacob na nagpatalon sa puso ko.

Napahigpit ang kapit ko sa aking bag na nasa itaas ng aking hita. What the hell? Stop talking and just drive!

Hindi ako sumagot dahil pakiramdam ko’y may malaking bara sa lalamunan ko. Sa pagbaling ko sa direksiyon niya ay mas lalong kumunot ang kanyang noo kahit na nasa daan ang atensiyon niya.

Kitang kita ko ang pag-igting ng panga ni Jacob nang umiling ako.

“Hindi.” I answered.

Huminga siya ng malalim.

“Stop looking at your watch then.” Masungit niyang sabi.

Napataas ang kilay ko sa narinig.

What if I don’t huh? Anong gagawin mo? At bakit ba ang init ng ulo mo e wala naman akong ginagawang masama? Sinabi ko bang ihatid mo ako? Sinabi ko ba? Bwisit!

Imbes na isatinig ang mga hinaing na nasa utak ko ay nanahimik na lang ako. Hindi ko naman sinasadyang nababagalan ako sa oras lalo pa ngayong kasama ko siya! This is too frustrating!

Kung noon ay gusto kong bumili ng oras makasama lang siya, ngayon naman ay ibebenta ko na ang oras na ganito’t nasa tabi ko siya.

Sa bawat pagsulyap ko sa aking orasan nang hindi ko namamalayan ay kasabay ng mga buntong-hininga niya. My mind is cursing him so much today!

Sa muling pagtingin ko doon ay naramdaman ko na lang ang pagbagal ng takbo namin.

Seriously?!

Inis ko siyang hinarap. I have so many things to do with my life and he doesn’t belong to any of it! Kailangan ko nang umuwi para mag-meditate at mag-isip nang matino.

“What are you doing?!” Pigil ang inis kong puna sa kanya.

Nakita ko ang pag-flex ng muscles sa kanyang braso na nagpalunok sa’kin.

“What?” Inosenteng sagot niya naman kahit na alam niya ang tinutukoy ko.

Umayos siya sa pagkakaupo na tila ba komportableng komportable sa ginagawa. Malakas naman ang aircon sa loob ng sasakyan niya pero para bang pinagpapawisan na yata ako dahil sa inis sa lalaking ’to.

“I need to be home right now.” Sabi ko na lang.

“Juliana, I’m just being careful.” Tipid niyang sagot.

“You can be careful while driving fast. Hindi ka naman sanay na ganito kabagal magmaneho.” I blurted.

Tumawa siya nang bahagya sa sinabi ko kaya mas lalong nag-init ang ulo ko sa kanya.

“What else do you know about me?”

Sa pagsulyap niya sa’kin gamit ang mga matang naghahamon ay sinalakay na ako ng nakakaliyong kaba.

Napatitig lang ako sa gwapo niyang mukha. Palipat lipat ang tingin niya sa’kin at sa daan pero mas matagal ang bawat pagsulyap niya sa’kin.

That was a question that I shouldn’t answer. I don’t know about you anymore. Hindi na kita kilala at ayaw na kitang makilala pa Jacob.

Narinig ko ang pagtunog at vibrate ng aking cellphone. Natigil ang pagtitig ko sa kanya at agad na kinuha ang cellphone ko sa aking bag.

It was Harren.

Tumingin ulit ako sa direksiyon ni Jacob. Umiling lang siya.

“Harren…” I answered his call.

“Juliana, are you home?” He asked.

“Hindi pa e. Pauwi pa lang.” Tipid kong sagot.

“Taxi?”

“H-Hindi.” Tumingin ako sa labas.

“Nag-commute ka? You know it’s dangerous right? Sana tinawagan mo na lang ako para nasundo kita.” Narinig ko ang pag aalala sa boses ni Harren.

“Hindi, hinatid ako.” Mas hininaan ko ang boses ko.

Narinig ko ang pagtawa ni Harren sa kabilang linya. Dammit. Pati siya tuloy ay gusto ko ng sigawan ngayon!

“Oh, nino?” Nang-aasar pa ring sabi niya.

Tumawa ako nang plastik. You’re so dead, Harren!

“I gotta go, Harren. I’ll be home soon.” Sabi ko na lang.

“I’ll be waiting!” Dagdag niya.

“What?!” Hindi makapaniwalang bulalas ko.

Nasa bahay na naman yata ’tong mokong na ’to. Parang nakikita ko na ang mukha niyang nakangisi habang inuusisa ako sa nangyaring dinner sa bahay ng mga Delaney.

“I’m on my way too. Sige na, baka nakaka-istorbo na ako.” Aniya bago tinapos ang tawag.

Natigilan ako. Ilang segundo na siyang wala sa kabilang linya pero lumipad na sa kung saan ang ulirat ko. Anong maiistorbo niya? I’m just with Jacob. My boss.

Ibinalik ko na sa bag ko ang aking cellphone saka nagpakawala ng bunton-hininga. He’s still driving so slow! Anong oras pa ako makakauwi sa kaka-careful niya sa daan? Wala namang masyadong sasakyan pero sobrang bagal talaga ng takbo namin! I freaking hate him!

“Jacob can you please hurry up?” I pleaded.

Gumaralgal ang boses ko sa pagbanggit ko ng pangalan niya.

Sobrang baba na ng pride ko ngayon. Halos natatapakan ko na. Nagmamakaawa na akong bilisan niya dahil parang ilang minuto pang kasama ko siya ay mababaliw na talaga ako.

“Your friend is waiting for you?” He asked.

Hindi ko alam pero mas madiin ang pagkakabigkas niya ng salitang friend. He’s still not convinced about my relationship with Harren huh?

Bakit ba pakiramdam ko ay kailangan kong magpaliwanag sa kanya kung anong meron kami ni Harren. Ipinilig ko na lang ang ulo ko sa naisip at pormal siyang sinagot.

“Hindi. May… May trabaho pa ako bukas. And of course, masyado na akong abala para sa’yo. You should be with your fiancé or something.” Agad akong nag-iwas ng tingin sa kanya ng ma-realize ko ang mga sinabi ko.

I sounded so bitter! Damn…

Nararamdaman ko ang unti-unting pag-init ng pisngi ko nang hindi na siya sumagot at binilisan na lang ang pagpapatakbo ng sasakyan.

Madali kong kinuha ang aking earphones at walang ano ano’y sinuot na lang ’yon. I don’t want to hear any words from him. Masyado nang marami ang emosyon na naglalaro sa utak ko. I think I’m going crazy!

I just pressed play. Kahit anong kanta na lang sa playlist ko ay pinagtiyagaan ko. Bahala na kung maging bastos ako kung sa ganitong paraan lang kakalma kahit paano ang puso ko.

Sa paghinto ng unang kanta ay sakto naman ay pagbulong niya.

“I’m sorry…” Aniya gamit ang kanyang husky voice.

I can see his jaw clench in my peripheral vision.

Naghuramentado kaagad ang puso ko pero pinilit kong hindi ’yon pansinin. Nagbingi-bingihan ako pero maingat kong hininto ang tugtog sa aking tainga.

Parang may nag-uudyok sa’kin na makinig at pakinggan ang buong sasabihin niya pero wala nang kasunod na mga salita ang lumabas sa labi niya.

My palms are sweating. Hindi naman ako pasmado pero sobrang kabado na talaga ako. I want to get out of this car as soon as possible. Ni ayaw ko nang igala ang paningin ko sa kotseng ’to dahil sa mga alaala namin dito noon.

Even the smell. Pati ’yon ay walang pinagbago. Siguro ang tanging nagbago lang talaga ay ako. I was replaced by his childhood friend.

Naramdaman kong muli ang pagbigat ng aking dibdib. Ibinalik ko ang kamay ko sa aking earphone para ipagpatuloy na lang ang kantang naudlot kanina.

Nakahinga ako nang maluwag nang matanaw ang kanto kung saan malapit ang apartment ko. Thank God!

“Kahit diyan na lang sa tabi.” Sabi ko at turo sa tapat ng apartment.

Harren’s car is at the driveway. Madali kong tinanggal ang seatbelt ko.

“Salamat, Mr. Delaney. Mag-iingat ka pauwi.” Sabi ko na lang bago lumabas ng sasakyan.

Ni hindi ko na hinintay ang isasagot niya. Punong puno na ng pagpipigil ang dibdib ko. Pagbaba ko pa lang ay agad na akong sinalubong ni Harren. He hugged me as usual.

“So, he’s there? Bababa ba?” Tanong niya.

Lumingon ako sa sasakyan ni Jacob na nananatili sa hinintuan namin kanina.

“I don’t know. Tara na.” Sabi ko na lang sabay hila sa kamay niya papasok sa apartment.

Hindi na ako lumingon. I don’t care. I need to forget about him kahit ngayon lang.

Humagalpak ng tawa si Harren nang dumiretso ako sa kitchen para kumuha ng tubig. Mabilis kong tinungga ’yon at sinamaan siya ng tingin pagkatapos.

“Why are you laughing!” Umirap ako sa kanya.

Inilagay ko ang basong hawak ko sa sink at saka umakyat patungo sa aking kwarto.

Naririnig ko pa rin ang pagtawa ni Harren sa likuran ko habang nakabuntot sa’kin.

Pasalampak akong naupo sa harap ng aking tokador at inilugay ang aking buhok sa pagkakatali. Tinanggal ko rin ang hikaw at bracelet ko. Si Harren naman ay umupo sa aking kama at tinitingnan lang ako sa ginagawa. I removed my make up.

“So?” Aniya.

“We had dinner.” Tipid kong sagot kahit na obvious naman na ’yon ang ipinunta ko sa mansion.

“Alam ko. What I mean is, may nangyari ba? You know. You and Jacob.”

Ipinagsalikop niya ang kanyang mga palad habang ang kanyang siko ay nakapatong sa hita niya.

“Wala.” Pagsisinungaling ko.

Marami. Maraming nangyari na hindi ko alam kung bakit nangyari. I almost cursed him in front of his family! Kung hindi ko lang napigilan ang sarili ko ay napakarami kong naisumbat sa kanya kanina.

“Okay, hindi na ako magtatanong. Are you okay though?” He asked again.

Itinigil ko ang pagtatanggal ng make up ko at hinarap siya.

“I am. I promise you.” Ngumiti ako sa kanya.

Tumango tango naman si Harren at tumayo na.

“Good. I’m going home. See you tomorrow?” Tumango ako.

Tumayo na ako para maihatid siya sa labas. Good thing Jacob’s car was gone. Baka sinunod na niya ang sinabi kong makasama ang fiancé niya.

Matapos magpaalam ni Harren ay doon lang natahimik ang puso ko. What is happening with me?

Bakit kailangan kong kabahan kapag nandiyan na siya? Nagawa ko naman dating balewalain lang ang lahat, a. Pero bakit ngayon gusto ko na namang lumayo kahit na wala naman akong rason para layuan siya?

He’s not with me anymore.

Maybe that’s the reason. Dahil ano mang oras ay ikakasal na siya kay Felize. Maybe I’m too scared to burst out what I really feel for him. Dahil hanggang ngayon ay mahal ko pa rin siya kahit na hindi na dapat. Kahit na dapat iwasan ko na siya at layuan pa nang tuluyan.

Can I possibly do that?

Bumaling ako sa kabilang side ng kama ko. It’s already morning. Alas dos na ng madaling araw pero hanggang ngayon ay hindi ako pinapatulog ng damdamin kong buhay na buhay pa rin.

Why is he being sorry?

Bakit? Dahil iniwan niya ako o dahil ikakasal na siya? Bakit siya magso-sorry ngayon kung noon ay hindi niya nagawa?

Maybe he’s being sorry for driving slow. ’Yon na lang ang iisipin ko.

CHAPTER 9

Chapter Nine

Cold Eyes

Pagkatapos sabihin sa’kin ni Jacob na hiwalay na kami ay iniwasan na niya ako. Halos gabi gabi akong umiiyak sa tuwing iniisip kong seryoso nga siya sa mga sinabi niya at tapos na nga talaga kami.

“Uy! Umiyak ka? Ayos ka lang?” Tanong ni Masha habang naglilinis kami sa living room.

“Hindi. Wala, ayos lang ako.”

Umiwas ako at ipinagpatuloy ang paglilinis sa glass walls ng mansion.

“Weh? Hindi nga? Umiyak ka, e!” Pagpupumilit niya.

Lumapit pa siya sa gilid ko para tingnan ang namumugto kong mga mata.

“Hindi nga.” Pagtatapos ko.

Tinalikuran ko na siya at kinuha ang mga gamit na hawak ko para ibalik sa kwartong pinagkuhanan ko. I can’t answer her questions dahil kahit ako ay walang maisagot sa mga katanungan ko.

Why did he drift away? Bakit kailangan niyang tapusin ang relasyon na matagal naming ipinaglaban?

Hindi na ako sinundan ni Masha. Pagkatapos kong ibalik ang mga gamit ay sa opisina naman ako ni Tito Joaquin nag-ayos. Dahil iniiwasan ako ni Jacob ay umaga pa lang, umaalis na siya at hindi sumasalo sa breakfast ng pamilya.

Nanghihina ang tuhod ko sa tuwing lumilipas ang mga araw na hindi kami nag-uusap. He’s really serious about breaking my heart. Sa tuwing sumasagi sa utak ko ang mga katagang binitiwan niya ay nanghihina ang pagkatao ko.

Kahit anong isip kong nagawa kong mali ay wala akong makita.

“Juliana, tawagin mo na raw si Senyorito Jacob.” Ani Jaja sa akin.

He’s home?! Nagliwanag ang mukha ko. It’s been a week since we last talked.

“Gisingin mo na rin. Late na raw kasi umuwi kagabi e, kaya hindi nakaalis nang maaga.” Ngumiti si Jaja sa akin at iniwan na ako.

Nagluluto sila ni ate Berna ng breakfast habang si Masha naman ay nasa garden at si Mama ay nasa pool.

Umalis na ako at naglakad patungo sa kwarto ni Jacob. Habang palapit ako nang palapit doon ay pabigat naman nang pabigat ang dibdib ko.

What if he doesn’t want to talk to me? Paano kung itaboy niya ako ngayon? Parang pinipiga ang puso ko sa naisip.

Huminga ako nang malalim nang marating ko ang kwarto niya. Kumatok ako pero tahimik lang at wala akong narinig na ano mang ingay sa loob.

Kahit na kinakabahan ay inilabas ko sa bulsa ko ang susi no’n. It’s the rule. Kailangan ko siyang gisingin ngayon kahit na ayaw niya.

Nasa rule pa rin bang dapat ay may hawak ako ng susi ng kwarto niya? Ipinilig ko na lang ang ulo ko. Panigurado naman akong ’yon din ang sasabihin ni Mama kapag nagtanong ako.

Nanginginig ang kamay ko habang binubuksan ang pinto ng kwarto niya.

I’m scared. Paano kung nandito na naman si Felize at mas malala pa ang maabutan ko? Pumikit ako nang mariin bago pinihit ang door knob.

Nakahinga naman ako nang maluwag nang makitang walang Felize na nasa kama at kabuuan ng kwarto niya. Parang lumukso sa tuwa ang puso ko nang makita ang payapang mukha ni Jacob na mahimbing na natutulog.

He’s topless. Kitang kita ko ang nagmumura niyang katawan kahit nasa may pintuan lang ako. Maingat akong lumapit doon. I felt like crying already. Nangilid kaagad ang luha ko nang mapalapit ako sa kanya.

The man I love…

Pinagmasdan ko ang gwapo niyang mukha simula sa mga mata niyang may mahahabang pilik. Sa makapal niyang kilay hanggang sa mapupula niyang labi. Kahit nakapikit ako ay memorado ko ang bawat linyang naroon.

Napabuntong-hininga ako.

Kahit seryoso siyang ayaw na niya sa’kin ay hindi ko magawang maniwala. He loved me so much na handa niya akong ipaglaban sa lahat ’di ba? Where did I go wrong?

Masyado ba akong maluwag sa kanya o clingy? Masyado ba akong marami kung mag-text at mabagal kung mag-reply? Dahil ba minsan ay nale-late ako sa tuwing sinusundo niya ako sa university? Saan banda ako nagkamali?

Wala sa sariling napaluhod ako sa gilid ng kama. Natutop ko ang aking bibig. Nag-uunahan nang lumuha ang mga mata ko.

Gusto ko siyang hawakan pero natatakot akong magising siya at ipagtulakan niya ako palayo gaya noong huling araw na mag-usap kami.

Hindi ko na yata kakayanin kapag nangyari ulit ’yon. Inihilig ko ang ulo ko sa kama niya at hinayaan ang sariling pagmasdan na lang siya.

Kailangan ko na bang makuntento sa ganito Jacob?

Do I need to stay away from you? Bakit? Can you at least give me a good reason why we need to separate?

Just one, baby, please?

Hinayaan kong lumuha ako nang lumuha. Hindi ko na kasi kaya. Parang sasabog na ako. Ganito pala talaga kapag nagmamahal ka. Na kapag ayaw na sa’yo ng taong ’yon ay parang tapos na ang mundo para sa’yo. And it really kills me seeing him like this.

Cold.

Nang gumalaw ang kamay niya at umikot siya ng higa ay agad kong pinunasan ang mga luha ko.

I need to wake him up. Baka mahuli na siya sa trabaho. Tumayo na ako at pinunasan ang mga luhang kumawala sa mga mata ko. Siguro nga kailangan niya lang ng time para makapag-isip. And I’m willing to give him that. Kahit na masakit. Kahit na hindi ko kaya ay gagawin ko.

Inayos ko ang nalukot kong uniporme. Sinulyapan ko rin ang mukha ko sa malaking salamin na naroon at pinunasan pa ng iilang luha sa pisngi ko. Tumikhim ako at tumungo para gisingin siya.

“Jacob, gising ka na.” Pormal kong sabi kahit na gusto ko na siyang yakapin ngayon.

Tanging ungol lang ang isinagot niya sa’kin at bumalik ulit sa kabilang side ng kama. His muscles flexed.

“Jacob, come on. Get up. Late ka na.” Napalunok ulit ako nang humilata siya ngunit nakapikit pa rin.

He’s still sleeping! Bakit ba parang puyat na puyat yata siya? Sabi ni Jaja ay late na siyang umuwi. Is he with his friends or with Felize?

Parang may kung anong bagay na sumaksak sa puso ko dahil sa naisip. I shouldn’t think like that. I need to trust him kahit na nangyari iyong araw na kasama niya si Felize. I still trust him because I love him. Mahal na mahal ko siya at handa akong gawin at kalimutan ang lahat para lang maayos ang relasyon naming dalawa.

Buong tapang kong hinawakan ang kamay niya at inangat nang bahagya. Pakiramdam ko’y napaso ako sa pagdampi ng balat niya sa’kin.

“Jacob, sige na naman.” Sabi ko ulit at pinilit na hilahin ang kamay niya.

Mabilis na kumalabog ang puso ko nang makita ang marahang pagdilat niya at pagtitig sa’kin. Wala sa sariling napakagat ako sa aking pang-ibabang labi.

Pumikit pikit siya na tila ba hindi sigurado sa nakikita.

“Jacob, papasok ka pa ’di ba? Tumayo ka na.” Sabi ko na lang.

Ni hindi ko nagawang bitiwan ang kamay niya. Natatakot akong ito na ang huling kaya ko siyang hawakan.

He cleared his throat.

“What time is it?” He asked.

Tumingin ako sa wrist watch ko para makita ang oras.

“Mag-aalas diyes na.” Sagot ko naman.

“Fuck…” Aniya pagkatapos ay hinawi ang kamay ko.

Nalaglag ang panga ko sa ginawa niya. Ni wala akong emosyon na nakita sa kanya na gusto kong makita ngayon.

Hinilot niya ang kanyang sintido. Napalunok ako nang pasadahan niya ng kanyang dila ang tuyo ngunit mapupula niyang labi.

“I’ll go after I take a bath.” Pormal niyang sabi.

He didn’t even look at me. Nakapikit pa rin siya at iniiwasan ang bawat paghuli ko sa mga mata niya.

Hindi ako gumalaw o umalis man lang sa kinauupuan ko. I just sat there waiting for him to speak again. Kahit ano. Kahit masakit na salita. I just want to hear his voice. Sobrang miss na miss ko na siya at kaunti na lang ay parang magse-self-destruct na ako.

I’m just so fragile. Madali akong mabasag at sa mga nangyayari ngayon ay nagkakalamat na ang lahat sa’kin.

Nang bumukas muli ang mga mata niya para tingnan ako ay kumunot ang kanyang noo.

“I said I’ll go after I take a bath.” Masungit niyang sabi.

“O… Okay.” Sagot ko na lang.

Hindi ako makagalaw kahit na alam kong gusto na niyang umalis ako sa tabi niya. Parang gusto na naman tuloy kumawala ng mga luha ko.

His cold eyes. Wala akong makitang emosyon na noon naman ay nakikita ko. Ni hindi ko makita na mahal niya pa rin ako. Kahit ’yon na lang sana pero wala.

Sa pagtitig niya ulit sa mga mata ko ay kusa nang tumulo ang mga luhang pilit kong pinipigilan. Parang pinipiga ang puso ko sa ganito. Jacob naman, mahal mo ako ’di ba? Mahal mo pa rin ako ’di ba?

Nanginginig na ang labi ko. Agad siyang tumayo at tinalikuran ako. Ni hindi niya nagawang punasan ang mga luha ko na noon ay ayaw na ayaw niyang makita sa’kin.

“What are you doing, Juliana? Sinabi ko na ngang bababa ako pagkatapos kong maligo. You can leave now.” Even his voice.

Yung boses niya noong punong puno ng pagmamahal ay tila ba wala na ngayon. Nanghihina akong tumayo sa kama niya at lalapitan na sana siya pero mabilis siyang lumayo sa akin.

“Leave.”

Parang sinampal ako sa sinabi niya.

“Jacob…”

“Just leave, please.” Sabi niya at iniwan na ako para pumunta sa banyo.

He left me just like that. Tila ba naubos na ang lakas ng loob kong magpumilit na kausapin siya. Nagmamadali akong lumabas sa kwarto niya nang marinig ko ang lagaslas ng tubig na mula sa banyo.

Hindi ko na mapigilan ang mga luha ko habang tumatakbo paalis do’n. Nang makita kong nasa ibaba ng hagdan si Mama ay mabilis kong pinunasan ang mga mata ko. Kitang kita ko ang lungkot sa mga mata niya.

I missed her. Sa mga nangyayari ngayon ay parang gusto ko na lang maniwala sa kanya na tama siya. Tama ang ginawa niya noong pagpigil sa relasyon namin ni Jacob. Dahil mali ang lahat ng ito simula pa lang. Masyadong matigas ang ulo ko at naging malambot naman ang puso ko para kay Jacob.

And now, I’m hurting. Parang gusto ko na lang yakapin si Mama at sabihin sa kanya ang lahat ng sakit na nararamdaman ko.

Sa pagbaba ko ng hagdan ay mabilis akong umiwas sa kanya. I know I hurt her so bad. Siya ang pinaka-nasaktan ko sa relasyon namin ni Jacob. Nagi-guilty ako ngayon dahil tama siya.

Sana noon pa lang ay sinunod ko na siya na itigil ang mga ilusyon ko. Sana ginawa ko na lang. But dammit! Hindi ko kaya.

Nagmamadali akong bumaba sa grand staircase at nilagpasan siya.

“Juliana.” Napapikit ako sa mahinahong boses ni Mama na tumawag sa akin.

“Po.” Sabi ko pero hindi ko siya hinarap.

Pasimple kong pinunasan ang mga luhang patuloy na nalalaglag sa mga mata ko.

“Umiiyak ka ba?” Her voice made me cry even more.

Umiling lang ako at suminghap para masagot ko siya.

“Hindi Ma, napuwing lang. Mauna na po ako.” Sabi ko.

Naglakad na ako papunta sa kwarto kahit na narinig ko pa ang ambang pagpigil niya sa’kin.

Pagdating ko sa kwarto ay dumiretso ako sa banyo. Binuksan ko ang shower at saka lang ibinuhos ang mga hikbi ko. Humagulgol ako doon.

Sobrang sakit na. Para na akong mamamatay sa sakit. Yung pakiramdam na hindi mo alam yung dahilan kung bakit ka niya iniwan. Gano’n lang ba talaga ako sa kanya na kahit dahilan man lang ay hindi niya magawang sabihin?

Hindi ko ba talaga deserve ’yon? Ang huling pagkakaalam ko ay maayos naman kami. We’re planning to have a date. Lumipas na lang ang monthsary namin pero ni isang hi na message ay wala.

He really ended our relationship just like that. I feel so stupid to believe that it wasn’t his intention. Na pagod lang siya o ’di kaya naman ay may problema. I guess he really doesn’t want me anymore.

Araw, linggo, buwan ang lumipas pero nanatiling malamig ang pakikitungo sa akin ni Jacob. Sa tuwing nakikita niya ako ay kusa siyang umiiwas.

“Juliana, pakibigay mo nga ito kay Jacob. Nasa opisina niya.” Ani Ate Berna isang araw.

“Po? Bakit ako?” My heart pounded.

Kahit na gusto ko siyang makita ay wala na akong lakas ng loob. Parang sa tuwing may pagkakataon na kausapin ko siya ay gusto ko na lang magmakaawa sa kanya. I feel so low right now.

It’s been two months. Isang buwan na lang ay malaya na siyang magmahal ulit ng iba. Kahit na hindi pa man kami naghihiwalay noon ay alam kong mayroon ng iba.

“Kasi ’yon ang trabaho mo?” Masungit na sabi ni Ate Berna.

Matapos ’yong araw na nakita niya kami ay ganito pa rin ang pakikitungo niya sa’kin. Masyado siyang mahigpit.

“Si Masha na lang Ate Berna.”

“Wala sila, Julia. Ikaw lang ang narito.” Sabi niya sabay lapag ng kapeng nasa tray sa harapan ko.

Wala na akong nagawa kung hindi ang ihatid ’yon sa opisina niya. I will act as normal as possible.

Malayo pa lang ako ay naririnig ko na ang isang pamilyar na boses sa loob ng opisina ni Jacob.

Nalaglag ang panga ko. Hindi nga ako nagkamali. Naroon si Felize at masayang nakikipagtawanan sa kanya.

Natigil sila nang makita akong pumasok sa bahagyang nakabukas nang pintuan. Tumikhim si Jacob at ngumisi naman si Felize nang makita ako.

“Juliana, good to see you…” sarkastikong sabi ni Felize at sinipat ang kabuuan ko.

Yumuko ako at naglakad sa lamesa para ilapag ang kape. Hinagilap ko ang mga mata ni Jacob pero nakatingin lang siya sa kapeng inilapag ko.

“Thanks.” Aniya nang hindi ako tinititigan.

Tumango lang ako at naglakad na paalis.

“Juliana, can you get me a juice please? If you don’t mind? I mean, of course it’s your job.” Mariing sabi ni Felize na nagpahinto sa’kin.

Hindi ako nakapagsalita. Nagpalipat lipat lang ang tingin ko sa kanila ni Jacob. Nawawasak na naman ang puso ko. Itinuon ni Jacob ang mga mata sa laptop na nasa harapan niya.

“Can you?” Kuha ni Felize sa atensiyon ko.

Napapitlag naman ako at naputol ang pagtitig kay Jacob. Tumango lang ako at mabilis nang naglakad palabas ng opisina.

“Tuloy ba tayo mamaya? It’s gonna be fun Seth, come on!”

Maarteng sabi ni Felize na umalingawngaw sa utak ko kahit na nakalayo na ako sa kanila.

Ilang fun na ba nila? I wonder. Kilala ko nga ba talaga si Jacob o sadyang nabulag lang ako sa pagmamahal ko sa kanya at gano’n din siya sa’kin? He was just attracted. Hindi ko na alam.

Isa lang ang tanging pumapasok sa utak ko.

I need to let him go because he already let me go. Matagal na siyang bumitiw sa aming dalawa. I should do the same. That’s what I need to do now.

CHAPTER 10

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 11

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 12

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 13

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 14

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 15

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 16

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 17

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 18

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 19

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 20

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 21

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 22

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 23

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 24

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 25

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 26

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 27

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 28

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 29

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 30

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 31

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 32

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 33

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 34

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 35

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 36

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 37

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 38

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 39

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 40

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 41

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 42

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 43

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 44

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 45

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 46

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 47

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 48

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 49

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

CHAPTER 50

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

JSVD 1

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

JSVD 2

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

JSVD 3

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

JSVD 4

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

JSVD 5

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

EPILOGUE

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

Special Chapter: Merry Christmas

This story is part of the Paid Stories program, a selection of exclusive stories that help support Wattpad writers. Click here to continue reading on the Wattpad app.

Esta historia pertenece al programa de Historias Pagadas, una selección exclusiva de historias con las que apoyas a escritores de Wattpad. Da click aquí para seguir leyendo en la aplicación.

NOTES

Thank you all so much for supporting Just The Pleasure as well as the first book!

Today, I’m putting an end on this heartfelt story from my imagination. Kayo na po ang bahalang magpatuloy…

I wanna thank you all so much for staying with me throughout Juliana and Jacob’s journey! Sobrang thank you sa inyong lahat! Salamat sa pagmamahal kay Jacob at Juliana.

I just want you to know that I read and appreciate all your votes and comments. Lahat lahat binabasa ko kahit tuldok lang! Salamat sa mga messages at comments na nagpapakilig sa akin araw araw. 

Mahal ko po kayo.

See you on The Bachelor Series 2! 

To God be the Glory! 🙏🏼

• CengCrdva

JTP BOOK DETAILS

Price : Php289

Where to buy : National Bookstore, PHR shopee account (Preciouspages)

Book version : Jacob’s full point of view, edited scenes and added special scenes.

🖤💛🖤

Just The Pleasure by Princess Cordova (CengCrdva)

Dreams do come true para kay Juliana Arevalo dahil mahal din siya ng lalaking minamahal niya: si Jacob Seth Vergara Delaney. Alam niyang hindi magiging madaling mahalin si Jacob pero sumugal pa rin siya. She took all the risk because that’s what love should be.

Pero nagbago ang lahat nang bigla na lang makipaghiwalay si Jacob sa kanya. Posible pa nga kayang mabalik ang relasyong natapos nang basta na lang? O dapat na lang kalimutan ang pagmamahal na wala nang linaw at pupuntahan?