Mr. Genius X Mr. Blood Sucker 5: LAOLA EMPIRE ARC
Ai Tenshi · 33 chapters · 81,620 words
NOTE:
Narito ang pagkakasunod sunod ng lahat ng ARC ng MGXMBS. Basahing mabuti upang hindi malito.
Mr. Genius X Mr. Blood Sucker 2015 , ito ay naka signed bilang VIP story sa Dre ame
2. MGXMBS Book 2: RISE OF THE GODS , ito ay naka upload din sa Dre ame bilang isang signed story at ito po ay FREE.
3. MGXMBS BOOK 3: THE LAST WAR ARC , ito kasalukuyang nasa dre ame, pero BAKA mailipat na rin siya dito sa wattpad soon. Hindi ko pa alam kung kailan. Pero for the mean time, kung gusto niyong humabol ay maaari niyo itong mabasa doon bilang FREE story.
4. MGXMBS BOOK 4: RUINS OF GOD ARC, ito ay mababasa dito sa wattpad. Kaya push lang! Ayoko na mag explain.
AT PARA NAMAN SA MGA GUSTONG BUMILI NG BOOK, MAAARI PA RIN KAYONG MAG PRE ORDER. PM IS THE KEY! SALAMAT
Part 1: Surya
Part 1: Surya
“
LAOLA EMPIRE
ARC“
ENCHONG POV
Ilang oras din naming nilakad ang pababa ng bundok kaya naman halos wala pa kami halos pahinga, ang bawat sandali ay mahalaga kaya kinailangan naming bumaba agad sa lalo’t madaling panahon. “Hay sobrang nakakapagod na, bakit hindi na lang kasi buksan ang portal o kaya lumipad pababa diba? Bakit kailangan nating pahirapan ang ating mga sarili? Bona ba?” ang hirit ni Oven na may kasamang reklamo.
“Hindi maaari, baka maramdaman ni Hakal ang ating kapangyarihan at salakayin nila tayo agad, mas mainam na yung ganito na tahimik lang at patago ang kilos,” ang sagot ko naman.
Noong makababa kami ng bundok at makapasok sa tarangkahan ng isang payak na bayan ay tila na pahinto ang lahat noong makita kami. Gayon pa man ay pinilit namin kumilos ng normal at huwag iparamdam sa kanila na kami ay kakaiba at galing sa ibang panahon.
Lumakad kami ng simple at tahimik pero talagang ang sentro ng atensyon ay sa amin. “Ano ba, bakit nakatingin sila? Gandang ganda ba sila sa akin? Ako lang naman ito, hindi ko akalaing mabenta pala talaga ang beauty ko sa ancient time na ito,” ang wika ni Oven habang lumalakad kami sa bungad ng bayan. Halos nakatingin sa amin ang lahat dahil kakaiba talaga ang aming mga suot.
“Baka nagtataka sila dahil nakakita sila ng unggoy na lumalakad at nagsasalita sa kanilang harapan,” ang sagot ni Rael dahilan para matawa kami.
“Ang harsh mo talaga papa Rael, napaka mean mo!” ang pagmamaktol ni Oven.
Natawa na lang kami. “Malamang kaya tayo pinagtitinginan ay dahil sa kasuotan natin diba? Masyado itong kakaiba at wala pang ganitong desenyo sa panahong ito,” ang wika ko naman.
“Ay ganon? Akala ko naman literal na nagagandahan lang sila sa akin,” ang makulit na wika hirit ni Oven.
“Akala nila ay may isang bakulaw na nagsasalita kaya nakatingin sila sa iyo,” ang pang aasar ulit ni Rael.
“Nakakainis ka na talaga papa Rael, bakit lagi na lang ako yung kinekemberlin mo,” ang pagmamaktol ni Oven.
Tawanan ulit kami.
Masyadong payak ang paligid, napakasimple ng buhay dito. Ang mga tao ay abala sa pagtitinda at pakikipagkalakalan ng mga produkto. Ang mga suot ng mga tao ay mga animo japanese kimono na mga earth color. Ang iba sa kanila ay mga retasong tela ang gamit na balabal sa katawan. Ang style ng mga bahay dito ay mga dampa lamang na kapag hinangin o tamaan ng malakas na ulan ay parang masisira na.
Abala ang mga tao sa kanilang mga gawain noong mga sandaling iyon. Ang iba ay may sunong na pinatuyong kahoy na panggatong, ang iba ay may dala kulungan na may isda. At ang karamihan ay may sunong na buslong may mga gulay at prutas. Nakakatuwang isipan na ang lahat ng bagay dito ay simple lamang, hindi katulad future na karamihan ay talagang komplikado na.
“Tingnan mo ito papa, mayroon ko ilang ginto dito, sana ay maipalit natin ito para sa pagkain, nagugutom na kasi kami,” ang wika ni Rouen sabay abot sa akin ng apat na pirasong ginto na kasing lalaki ng bola ng deodorant.
Kinuha ko ito, “malay natin tanggapin nila ito. Sa panahong ito ay uso na rin ang mga mineral,” ang wika ko habang nakatingin sa isang lalaki na nagtitinda ng mga inukit na tanso at bakal. Mayroon din mga nagtitinda ng mga inukit na pilak at mga batong kakaiba ang desenyo.
Dito nagdesisyon akong lumakad patungo sa tindero at habang nasa ganoong posisyon ako ay bigla na lamang may isang lalaki na lumapit sa akin at mabilis na inagaw ang ginto sa aking kamay. Nagtatakbo ang lalaki, mabilis itong kumilos kaya naman halos na hindi ko ito namalayan.
“Magnanakaw!” ang sigaw ko na lang at dito namalayan kong hinabol nila Rael at Rouen ang lalaki. Kaya naman nakitakbo na rin kami ni Oven. Iyon nga lang ay extraordinaryo ang bilis ng magnanakaw kaya makikita rin ang bilis nila Rael kumilos.
“Bakit ang bilis naman nila? Pati yung magnanakaw ay mabilis rin tumakbo,” ang wika ni Oven.
“Yung magnanakaw ay hindi ordinaryong tao, kaya halos mabilis rin itong kumilos,” ang wika ni Chaim na noon ay nakarelax lang at nakasunod sa amin.
Patuloy sina Rael na nakipaghabulan doon sa lalaking nang-umit ng gintong ipapalit namin ng pagkain at pagkalipas ng isang saglit ay agad rin itong nahuli ni Rouen, pinatid nila ito hanggang mawala sa balanse at masadsad sa lupa. Ganon pa man ay mahigpit pa rin ang hawak ng lalaki sa mga ginto na para bang wala itong balak na binatawan. “Akin na nga iyan! Hindi maganda ang magnakaw ng hindi sa iyo! Papuputulan kita ng ulo sa ginawa mo!” ang singhal ni Rael na parang batang inaagaw ang nasa kamay nito.
Singhal ang isinagot ng lalaki habang nakadapa ito. “Arrghhhhh!”
“Ibigay mo iyan bago pa kita saktan!” ang pang aagaw pa rin ni Rael at maya maya nabitiwan nito ang hawak.
Nag unahan silang dalawa sa pagkuha dito. Agad na inagaw ni Rael ang ginto at saka hinila ang lalaki na nakadapa sa lupa. “Aba’t loko ka ah, bakit ka kumukuha ng hindi sa iyo? Pati pala dito sa sinaunang panahon ay uso ang magnanakaw,” ang wika ni Rael.
“Akin na iyan!!” ang pang aagaw ng lalaki pero itinaas ni Rael ang kamay niya na parang bata. “Eh bakit aagawin mo? Hindi naman ito sa iyo? Sige abutin mo, loko ko ha,” ang hirit nito samantalang ang mag nanakaw ay lumulundag para agawin ito. Para silang batang nag aagawan sa laruan.
“Pa, mabilis tumakbo ang isang ito. Mukhang hindi siya normal na tao,” ang wika ni Rouen.
“Wala akong pakialam kung hindi siya normal na tao, basta mali ang ginawa niya at gusto ko na siyang itumba ngayon!” ang hirit ni Rael.
Lumapit ako sa aking mag ama at dito nga ay nakita ko ang lalaking nang umit ng ginto. Pamilyar ang mukha niya kaya naman mas lumapit pa ako para makita ng maayos ang kanyang anyo. Tinitigan ko ito at parang sinuri ang kanyang mukha. Pero hinila ako ni Rael, bakit ganyan kang makatitig? Ganyang lalaki ba ang tipo mo ha?“ ang asar na tanong ng aking asawa.
“Ano bang sinasabi mo dyan? Kinikilala ko lang siya,” ang katwiran ko naman sabay tingin ulit sa kanyang mukha. Maya maya ay tila nakasigurado na ako na kilala ko ang lalaking ito.
“SURYA?” tanong ko, bagamat kompirmado naman ito. Ang mukha ni Surya na tumulong sa akin na makawala sa kadiliman noong naglalakbay ang aking diwa sa kawalan, lahat ng ito ay naalala ko pa rin, pati ang kanyang pisikal na anyo.
Humarap siya sa akin at napakunot noo, “eh sino ka ba? Magkakilala ba tayo? Sino ba kayong mga estranghero kayo na may kakaibang suot?” tanong nito.
Napatingin naman sa akin si Rouen, “kung ganoon ay ito si Surya, papa?”
“Magkakilala kayo? Hanggang dito ba naman may lalaki ka pa rin?” tanong naman ni Rael.
“Heh, hindi ko siya lalaki, ano bang sinasabi mo diyan,” ang sagot ko kay Rael.
“Oo nga bestfrend, bakit kilala mo siya Bakit ikaw na lang lagi ang star of the night, hanggang dito sa sinaunang panahon starla ka pa rin?” pagtataka din ni Oven, lahat sila ay nakatingin sa akin na para bang may nagawa akong pagkakamali. “OO NGA, BAKIT NGA BA?“sabay sabay nilang tanong.
Napabuntong hininga ako, “Hayst, huwag nga kayong ganyan tumingin sa akin. Ang masasabi ko lang ay isa itong mahabang kwento,” ang tugon ko at wala akong nagawa kundi ang isalaysay sa kina Rael ang pangyayari, lahat ng alam ko ay aking isiniwalat. Iyon nga lang ay itinali si Surya sa puno at binantayan ito ni Tob upang hindi makatakas.
Inilayo ko sina Rael kay Surya at nagkwento ako sa hindi niya maririnig upang hindi magulo ang kanyang isipan. “Kailangan ba talaga nakalayo siya?” tanong ni Oven.
“Believe me, hindi magiging maganda sa pandinig niya ang kwento ko. Mas mabuti na yung nandoon siya at walang nalalaman,” ang tugon ko naman at dito nagsimula akong magsalaysay sa kanilang harapan.
Sinimulan ko ang kwento noong ako ay magkaroon ng ulirat matapos ang napakahabang paglalakbay sa kadiliman. Ito yung eksenang humiwalay na ang aking diwa at naputol na ang pisi ng memorya na naka konekta sa aking pisikal katawan dahil sa pagsanib at paggamit ni Hakal dito. “Alam naman natin na kinuha ni Hakal ang aking katawan at ang aking kaluluwa ay nawala dito. Ako ay naglakbay sa malayong mag dimensyon hanggang sa mapadpad ako sa kawalan. Ito daw yung lugar na kapag lumakad ka ng malayo ay hindi ka na makakabalik pa,” ang bungad ko sa kanila.
“Yes, super relate ako dyan dahil naglakbay rin ang aking soul noong na tegi ako diba? And believe me hindi mo talaga aakalaing deadsung ka dahil parang normal lang ang lahat. Oh siya, continue mo na best friend,” ang hirit ni Oven
“Matagal kong nalakbay sa kadiliman at wala na akong direksyon noon. Dito ako isinalba si Surya at dinala niya ako sa liwanag. Noong una ay isang malaking palaisipan sa akin kung sino ba siya talaga at kung bakit sinasabi niya na kami daw “magkaibigan”. Ngayon ko lamang napagtanto na ito pala ng sagot sa aking katanungan.
Ang lugar na ito ay “past” o nakalipas na, tama? Ang ibig sabihin ay naging magkaibigan talaga kami sa panahong ito. Kaya dala dala niya iyon hanggang doon sa pagkakikita ng aming mga diwa. Ang ibig sabihin ay ngayon pa lang magsisimula ang lahat.
Kaya pala sinasabi niya sa akin na “kapag nagkita kaming dalawa muli ay kombinsihin ko siya na kaming dalawa ay magkaibigan. At gawin ko ang aking makakaya upang magkakilala kami. Noong mga sandaling iyon ay alam na niya na pupunta tayo sa nakalipas na panahon kung saan ngayon pa lamang kami magkakakilala.
Looping ika nga, dahil umikot ang lahat..
At naisalaysay ko rin ang pagtulong sa akin ni Surya na makabalik sa aking katawan. Ang lahat ay utang ko sa kanya at tatanawin ko itong malaking pasasalamat.
THIRD Person POV
Lahat ng pangyayari hanggang sa kasuluk-sulukang detalye ng nasa isip ni Enchong ay kanyang ibinahagi sa lahat, ito ay tungkol sa pagkakakilala nila ni Surya doon sa malayong demensyon kung saan naglakbay pareho ang kanilang mga diwa. Seryosong nakikinig si Rael at ang iba pa, dito ay napagtanto nila na ang lahat ay may dahilan.
“Pero infairness hindi naman siya masamang tingnan. Napaka amo ng mukha at hindi mo akalaing mang uumit,” ang wika ni Oven.
“Saka ang isang iyan ay obvious na may abilidad, hindi lang natin alam kung ano,” ang wika ni Rouen sabay tingin kay Surya na noon ay nagpupumiglas.
Matapos ni Enchong isalaysay ang lahat ay nilapitan niya si Surya at saka kinausap ito. Halos parang magkakasing edad lamang sila. Ang mukha at anyo ng binatang si Surya ay hindi nagbabago magmula noong araw na makasama niya ito sa malayong demensyon.
“Kumbinsihin mo ako na tayo ay magkakilala,” iyan ang sabi niya kay Enchong bago sila maghiwalay. Meaning ay alam ni Surya na babalik sila sa lumang panahon kung saan sila ay magkakakilala pa lamang.
FLASH BACK
“
M
agkikita pa ba tayo, Surya?
“
“Oo, magkikita tayo NGUNIT sa mga oras na iyon ay KAILANGAN MONG IPAALALA SA AKIN na tayong dalawa ay
MAGKAIBIGAN
.
KUMBINSIHIN
mo ako na
IKAW
at
AKO
ay may mahalagang misyon
.“
END OF FLASH BACK
“Bakit kailangan mong magnakaw ng hindi sa iyo?” tanong ni Enchong sa binata habang nakatali ito.
“Eh sino ka ba? At bakit kilala mo ako?” anong niya kay Enchong na may halong pagtataka.
“Ah e,” pag iisip ni Enchong, nag isip ito ng magandang palusot. Alangan namang sabihin niya ang totoo. “Isa akong manghuhula.. oo tama manghuhula ng pangalan. Pangalan lang talaga ang kaya kong hulaan,” ang wika nito na parang napapakamot ng ulo.
“Ganon? Bakit ganyan ang mga anyo ninyo? Bakit ganyan ang mga kasuotan ng inyong katawan?” muli niyang tanong.
“Dahil galing kami sa ibang panahon, galing kami sa hinaharap at nandito kami para sa isang mahalagang misyon,” ang paliwanag na lang ni Enchong.
Tumingin sa kanila si Surya at maya maya ay tumawa ito ng malakas. “Mga baliw! Mga adik ng taon!”
“Eh ikaw naman ay magnanakaw ng taon. Ituro mo sa amin ang daan patungo sa emperyo ni Hakal at ibibigay ko sa iyo itong dalawang gintong bolang ito,” ang hirit naman ni Rael.
Napakamot na lang si Enchong ng ulo dahil wrong timing ang entrada ng kanyang asawa. Talagang mainipin si Rael at gusto nito ng otomatikong resulta. “Si Hakal, paano niyo nalaman ang tungkol sa kanya?” tanong ni Surya.
“Dahil may atraso siya sa amin, kailangan namin siyang magapi upang maibalik sa dating ang hinaharap na winasak niya,” ang diretsong sagot ni Rael.
Napakunot noo si Surya at si Enchong naman ay napatakip ng mukha dahil sa mas ginawang komplikado ni Rael ang sitwasyon. Hangga’t maaari nga sana ay ayaw niyang guluhin ang isipan nito. At dahil dito ay walang nagawa si Enchong kundi ang ipaliwanag kay Surya ang totoong kaganapan mula sa pinaka una.
Sinimulan niya ang salaysay sa pagsibol ng itim na kapangyarihan sa hinaharap kung saan nagkaroon ng huling digmaan sa pagitan ni Xandre at ng mundo. Naisalaysay din niya na ang kapangyarihan ni Xandre ay galing sa sinaunang ninuno at ikinulong niya ito sa kanyang katawan.
Noong mga sandaling iyon ay nakikinig lamang si Surya at pilit na iniintindi ang mga pangyayari. Samantalang detalyado ang kwento ni Enchong at malinaw na malinaw ito. Lahat ng detalye sa hinaharap hanggang sa pagkasira nito ay naisalaysay din niya ng maayos sa parang mauunawaan ni Surya at hindi ito maguguluhan.
Makalipas ang halos isang oras na magkukwento ay natahimik ang lahat. Pati si Surya napa isip na lamang din.
“Kung ganoon ay nagtagumpay pala akong ikulong si Hakal at wakasan ang kanyang kasamaan,” ang wika ni Surya. “Ngunit hindi rin pala maganda ang aking ginawang pagkulong sa kanyang dahil kumawala lamang ito at pati ang hinaharap kung saan kayo nabubuhay ay naapektuhan din, tama?” ang dagdag pa niya ayon sa kanyang pagkakaunawa.
Tumango si Enchong, “tama, binura ni Hakal ng hinaharap upang wala kami sa kanyang landas, ngunit sa kabutihan palad ay nakaligtas kami kaya sinundan namin siya dito sa panahong ito.”
Napabuntong hininga si Surya, “pwede kalagan niyo na ako? Hindi naman ako tatakas,” ang wika nito na may halong pagmamaktol.
Natawa si Tob at pinakawalan siya. “Alam mo ba na wala pa sa hinaharap ang may kakayahang ikulong ang espiritu ng isang nilalang. Isang sopistikadong kapangyarihan ang taglay mo,” ang wika ni Rouen kay Surya.
“Kung ganoon ay nag tagumpay talaga ako, medyo naguguluhan ako sa mga kwento niyo ngunit pinoproseso ko ito sa aking isipan,” ang hindi makapaniwalang sagot niya. Maya maya ay tumayo ito at nagwika. “Sumunod kayo sa akin.”
Naglakad si Surya pabalik ng bundok kung saan sila Enchong nagmula kanina lamang. Bago sila umalis sa bayan ay ipinalit muna nila ng pagkain, prutas at gulay ang ginto na kanilang dala. Binili ito noong gumagawa ng alahas kaya’t nakabili sila ng kanilang mga kakailanganin sa pagbabalik sa bundok, mahaba habang lakaran ulit ito.
Tahimik ang lahat habang naglalakad, kahit si Oven maingay pa sa loro ay walang nagawa para basagin ang nakakabinging katahimikan..
Ang pagbabalik si Hakal sa panahong ito ay senyales ng pagbabago. Sa kanyang malakas at hindi mapapantayang kapangyarihan ay muli niyang itinayo ang kanyang imperyo at muling binuhay ang “ORAS”, ang ibig sabihin ay ibinalik niya sa dati ang sitwasyon pati na rin ng normal na pamumuya ng mga tao sa paligid na para bang nireset lamang niya ang panahon sa mga sandaling siya ang pinakamalakas sa lahat.
Noong mga panahong ito ay hindi ganoon kalakas si Surya, nagsisimula pa lamang itong mag ensayo, ang Tangkask at ang Cardin ay ginagawa pa lamang niya. Isang mahabang mahabang taon pa ang gugugulin niya upang maging malakas at mapantayan si Hakal. Sa makatuwid ay ito ang panahon na nagsisimula pa lamang ang lahat. Sa kapangyarihan ni Hakal ngayon ay pipilitin niyang ibahin ang kanyang kapalaran.
Patuloy na naglakad sila Enchong hanggang sa makarating sila sa isang malaking kweba sa paanan ng isang bundok. Ang kweba hindi mahahalata dahil napapaligiran ito ng maraming baging at gumagapang na damo.
Kinapa ni Surya ang gilid ng batuhan at pinindot ang isang maliit na bato. Nagliwanag ito at bumukas ang pintuan, tumiklop ang mga batong nakaharang dito dahilan para mamangha si Rouen. “Wow, isipin niyo nandito tayo sa ancient times pero ang teknolohiya ay mataas na at sopistikado. Saan ito nanggaling? Parang sobrang high tech yata?” ang pagtataka nito habang sinusuri ang mga bato.
“Mahabang kwento kung saan ito galing,” ang wika ni Surya at noong makapasok ang grupo sa loob ng kweba ay laking gulat nila noong makita ang isang mataas na uri ng pasilidad, parang isang laboratoryo.
“Hindi ito literal kweba, ito ay tinatawag kong “daan ng katalinuhan,” ang wika ni Surya.
“Hands down, eto ang makasaysayang ancient technology. Nakaka kilabot ngunit nakakamangha rin kung iyong iisipin,” ang wika ni Rouen sabay lakad sa isang nagliliwanag na capsule. Dito ay nakita niya ang dalawang pamilyar na garapon.
“Iyan ang Tangkask at Cardin, ngunit pa ito masyadong buo,” ang wika ni Rael.
“Tama, iyan ang kulungan ng mga bagay bagay mula sa malayong bituin, mula sa kalangitan. Iyan ay biyaya ng mga Diyos. Ngunit aabutin pa ng maraming taon bago ito mabuo,” ang wika ni Surya.
“Kung ganoon ay hindi ba pwedeng tapusin na agad iyan para maikulong na agad si Hakal?” tanong ni Oven.
“Naku, wala pa itong masyadong kapangyarihan. Hindi pa nito kayang magkulong ng kahit na anong bagay,” ang sagot ni Surya.
“Eh ilang taon pa ang gugugulin bago mapakinabangan iyan?” tanong ni Oven.
“Hmmm, mga 60 taon pa o 80 taon pa ang hihintayin,” ang sagot ni Surya.
Hinimatay si Oven, “kung gayon ay 80 years pa tayo dito? Hindi ko yata kaya!” ang nahihilong wika nito.
“Tsk, madaya si Hakal, nagtungo siya sa panahong mahina pa ang mortal niyang kalaban,” ang bulong naman ni Rael.
“Kaya nga pinili ni Hakal ang panahong ito upang walang makahadlang sa kanya. At dahil alam na niya ang sasapitin niya sa kamay ni Surya 80 taon mula ngayon ay hahanapin na niya si Surya at papatayin upang hindi na niya magawa ang dapat gawin. Tama diba?” tanong ni Rouen.
“Tama, iyon ang eksaktong naisip ko. Bumalik si Hakal dito na mayroon na siyang ideya sa mangyayari sa kanya. Kaya habang maaga pa ay papatayin na niya si Surya bago pa ito lumakas ng todo at matapatan siya. Matalinong hakbang ang ginawa niya,” ang pagsuporta ni Enchong.
“Truth! Tingnan niyo naman ang tangkask at cardin. Kalahati pa lang ang nabubuo. Ang chaka! Award! Awarrrrd!” ang pag iyak ni Oven at muli na naman itong hinimatay. Pero maya maya ay bumangon din at saka nagpanic, “Paano natin matatalo si Hakal kung ang natatanging champion natin na si Surya ay lotlot pa pala sa panahong ito?!”
Napatingin ako sa kanya, “ewan ko, wala akong idea, siguro ay may iba pang paraan at ang lahat ay nakadepende na sa atin simula ngayon,” ang tugon ko naman.
Itutuloy.
Part 2: Sina Hakal at Surya
Part 2: Sina Hakal at Surya
THIRD PERSON POV
“Kung ganoon ay maaaring mabago ang hinaharap?” tanong ni Surya.
“Oo at ang pagbabago ay gagawin ni Hakal dahil ayaw na niya itong maulit. Ang kanyang pagbangon muli ay tiyak na hindi niya sasayangin,” ang sagot ni Enchong habang nakatingin sa pasilidad ng kuweba.
“Kailangan ko pang magsanay para mas maging malakas,” ang wika ni Surya na binalot ng pag aalala.
Noong mga sandaling iyon ay binalot ng panandaliang kaba at pangamba ang lahat gayon pa man ay pilit nilang ikinalma ang kanilang mga sarili at lumabas sa kweba para lumanghap ng sariwang hangin. “Kailangan nating unawain na ang lahat ay nababago, maaaring may plano ang tadhana para sa ating lahat. Siguro ay hindi makakatulong sa atin ngayon ang labis na pag iisip, mas makabubuting magpahinga na muna tayo at lamanan ang ating mga kumakalam na sikmura,” ang wika ni Rael sabay upo sa ilalim ng isang malaking puno.
At iyon ang set up, ang lahat ay kumilos para maghanda sa pagsabit ng gabi. Sina Enchong at Oven ay nagparingas ng apoy para mailuto ang mga karne at isda na binili kanina. Samantalang dala naman ni Tob ang isang capsule ng emergency kit mula sa future, ito ay kagamitan ni Rouen doon kaya naman tuwang tuwa ito noong ibigay ng kaibigan.
Limang maliliit na capsule ang kinuha ni Rouen, ang unang capsule ay naglalaman ng hygiene kit, tooth brush, toothpaste, shampoo at mga sabon. Isa isa binigyan ang lahat upang makapaglinis ng katawan.
Ang ikalawang capsule naman ay naglalaman ng mga tent na maaari nilang tulugan. Agad nila itong tinayo at nilagyan ng mga gamit na maaaring higaan sa loob lalo’t malamig ang gabi.
Nakapaikot sila sa apoy habang kumakain. Dito ay hindi nila naiwasang tanungin si Surya kung paano ito nagkaroon ng kapangyarihan, at paano rin nagkaroon ng kapangyarihan si Hakal. Tinanong din ang binata kung ano ang kaugnayan niya sa hari. Ang lahat ng ito ay sinagot ng binata at sinimulan niya ang pag kukwento sa pagdating ng isang mahalagang bisita mula sa kalangitan.
Narito ang kwento ni Surya..
“Ang ebolusyon ng sinaunang tao ay hindi malinaw sa amin. Basta ang alam lang namin ay isinilang kami sa mundong ito at mayroon kaming mga magulang na luminang sa aming mga pagkatao. Ang sabi sa akin ng aking ama, ang tao daw ay nagmula sa malayong bituin na palipat lipat sa iba’t ibang lugar hanggang sa dito nila naisipang manirahan. Pinaganda nila ang mundong ito at tiniyak na akma ito upang matirhan. Ngunit wala namang makapagsabi o makapag patunay kung totoo nga ba ito o baka gawa lang rin ng mga itinuturing naming ninuno. Ngunit karaniwan, ang kanilang mga salaysay ay totoo.
Simulan natin ang kwento sa magkaibigan Mera at Vena. Ang dalawang ito ang pinakamagandang babae sa buong tribu. Halos lahat ng kalalakihan ay nililigawan silang dalawa. Parang magkapatid kung magturingan ang dalawang dilag at lahat ng bagay ay ibinabahagi nila sa isa’t isa.
Isang hapon ay kapwa sila umakyat dito sa mismo sa bundok upang mag alay ng prutas at gulay sa aming Diyos, ang mga bato at mga matatandang puno. Habang sila ay masayadang umaakyat hawak ang mga buslo ay bigla na lamang nagliwanag ang paligid. Umangat ang kanilang mga paa sa ere at wala silang matandaan pa.
Noong sila ay magising ay kapwa nila natagpuan ng mga sarili sa ilalim ng isang matandang puno. Kapwa masakit ang kanilang katawan ngunit gayon pa man ay hindi malinaw sa kanila ang mga nangyari kanina. Ang akala nila ay panaginip lamang ang lahat at ito ay gawa lamang ng mga Diyos na kanilang sinasamba sa kabundukan. Bumalik ang dalawa sa kanilang tribu at ikinuwento ang nakakatuwang pangyayaring naranasan nila habang umaakyat sa bundok. Syempre namangha ang iba at sinabing sila daw ay kinalugdan ng Diyos, tiyak na sila ay suswertehin.
Lumipas ang ilang linggo, nagimbal ang buong tribu dahil biglang lumaki ang tiyan ni Mera at Vena. Sila ay biglang nagdalang tao kahit wala silang asawa o kasintahan. Maraming tumaas ang kilay, maraming nanghusga at maraming natakot.
Dahil sa biglaang pagdadalang tao nilang dalawa ng “walang” ama ay inakala ng lahat na sila ay pariwara at mababang babae. Araw araw silang pinagtatawanan, pinipintasan at inaalipusta dahil sa kanilang kalagayan. Gayon pa man ay hindi sila iniwan ng kanilang mga magulang. Naniniwala ang mga magulang nina Vena at Mera na ito ay kaloob ng Diyos. Kaya’t inalagaan nila ang pagbubuntis ng mga ito hanggang sa dumating ang takdang araw na sila ay manganak.
Ang unang nanganak ay si Vena, isinilang niya ang isang malusog na lalaki, tanghaling tapat noon ngunit noong lumabas ang bata ay nagdilim ang paligid at biglang nag gabi. Kinain ng hindi maipaliwanag na kadiliman ng kalangitan at nagdulot ito ng takot sa kanilang mga katribu. Ang batang lalaki ay pinangalanang “Hakal” o “Gabi” sa aming lenguahe.
Ilang minuto matapos lumabas ang batang lalaking anak ni Vena ay nagsimula na ring humilab ang tiyan ni Mera at dito ay noong lumabas ang sanggol ay hinawi nito ang madilim na kalangitan at biglang sumikat ang magandang liwanag. Ang lalaking sanggol ay pinangalanang “Surya” o “Araw” sa aming salita.
Ilang linggo matapos kaming ipanganak ay kapwa rin binawian ng buhay ang aming mga ina. Sa aking pagkakaalala ay natunaw daw ang kanilang mga lamang loob na naging sanhi ng kanilang pagkamatay. Kaya ang nag alaga sa amin ay ang aming mga lolo at lola.
Tumatak sa buong tribo ang mga kakaibang kaganapan sa aming pagsilang kaya’t ang iba ay tinuring kaming salot o malas. Mayroon naman nagsasabing swerte kami at biyaya ng Diyos. Basta ang alam ko lamang noon ay wala ni isang bata ang nais na makipaglaro sa amin. Wirdo daw kami, anak ng demonyo o halimaw. Kaya sa huli ay kami lamang ni Hakal ang naging magkalaro at magkakampi sa lahat ng bagay.
Sabay kaming lumaki ni Hakal, sabay kaming naging binatilyo at humarap sa mga ordinaryong pagbabago sa aming mga katawan. Naging malapit kami sa isa’t isa parang tunay na magkapatid. Sa isa’t isa kami kumuha ng lakas.
At kagaya ng sinabi ko kanina, ang mahalagang parte ng aming kwento ay nagsimula noong bumaba ang isang mahalagang bisita mula sa kalangitan. Siya ay si Rungnapa o ang ibig sabihin ay “kalangitan”. Walang pinagkaiba si Rungnapa sa aming anyo, kung tutuusin ay mas maputi at mas makinis siya sa amin ni Hakal. Siya ang nagbulgar ng katotohanan tungkol sa nangyari sa aming ina at siya rin ang nagbigay ng ideya sa amin kung ano at sino ba talaga kami.
Siya ay galing sa “kalangitan” isang malayong lugar na mahirap marating. Ito ang pagkakakilalan kung saan siya nagmula. Bagamat malabo namin itong maunawaan ay pilit pa rin naming niyakap ang bawat salita na lumalabas sa kanyang labi.
Ayon kay Rungnapa ang nangyari sa aming mga ina na sina Mera at Vera ay tinatawag na “Abduction”, kinuha sila ng isang “mahalagang bisita” upang taniman ng punla. Sa makatuwid ay pinag eksperimentuhan ang kanilang katawan kaya’t kaming dalawa ni Hakal ang naging produkto nito. Ang ang tinutukoy niyang “mahalagang bisita” ay wala iba kundi SIYA rin, si Rungnapa. Inamin niya sa amin na siya mismo ang kumuha sa aming mga ina upang bigyan ng biyaya.
“Biyaya? Paano mo masasabing biyaya e naging miserable ng buhay nilang dalawa at kasalanan mo ito!” ang singhal ni Hakal.
“Kung gayon ay produkto lang kami ng eksperimento niyo?” ang tanong ko naman sa kaniya.
“Hakal, ang aking ginawa ay ang magiging pamantayan ng bagong nilalang ngayon at maging sa hinaharap. Kayo ni Surya ang magiging pinuno ng lahat dito sa mundo. Ang ginawa ng inyong mga ina ay isang sakripisyo upang isalang ang bagong henerasyon ng tao. At upang itama ang iyong saloobin Surya, kayo ay hindi lang basta eksperimento. Kayo ay aking mga anak dahil nagmula kayo sa akin,” ang sagot ni Rungnapa.
Nagtuloy tuloy ang kanyang pagpapaliwanag, “Kayong dalawa ay parang negatibo at positibo. Kumbaga sa baterya ay sinisimbolo nito ang positive at negative sign. Ang araw at ang gabi, ang liwanag at ang dilim. May espesyal na kakayahan ang inyong mga katawan na sumasagap ng “positibo” at “negatibong” enerhiya sa inyong paligid. Ito ay batay sa ugali at pakikisama sa inyo ng mga tao.
Ang mga positibo enerhiya ay nagmumula sa pagmamahal, saya at pagbibigayan. Ang mga negatibong enerhiya naman ay nagmumula sa galit, poot, inggit at pagkasuklam.
Simula noong kayo ay ipanganak ay nagsimula ng mag imbak ng magkaibang enerhiya ang inyong mga katawan na parang mga battery na nirerecharge. Ang mga negatibong enerhiya ay pumapasok sa katawan ni Hakal at ang positibo naman ay kay Surya. Ngayong mga nagbinata na kayo ay patuloy pa rin kayong sumasagap ng enerhiya.
Para saan ang enerhiya? Ito ay ang inyong lakas at kapangyarihan. Magagamit niyo ito upang pamunuan ng mundo at balang araw ang isa sa iyo ay magiging hari ng sanlibutan,“ ito ang paliwanag ni Rungnapa tungkol sa aming mga pagkatao.
Sa makatuwid ay sanggol pa lamang kami ay nag iipon na kami ng enerhiya at dumating nga ang oras ng pasusuri. Simula ng ipanganak kami ay KUNG SINO sa aming dalawa ni Hakal ang may maraming enerhiyang nakuha.
At ayon kay Rungnapa, ang mas maraming enerhiya sa katawan ay walang iba kundi si Hakal. Sa makatuwid ay mas maraming negatibong enerhiya sa paligid kaya’t lumakas siya at pumalo ito sa ika 11 lebel ng kapangyarihan. Samantalang ako? Ang positibo enerhiyang nasagap ko sa aking katawan ay umabot lamang sa ika 7 lebel, hamak layo ng agwat ni Hakal sa akin.
Hindi na ito nakapagtataka dahil bata pa lang kami ay napapaligiran na kami ng negatibong enerhiya. Inaaway kami, pinagtatampulan ng tuwa at kung minsan ay itinuturing pa kaming salot. Ito ang nagpalakas kay Hakal sa paglipas ng panahon.
Samantalang sa aking parte naman ay nakasagap ako ng pagmamahal sa aking lolo at lola, pagmamahal sa ilang kaibigan at maging kay Hakal. Pero hindi ito naging sapat. Sa makatuwid ay hindi balanse ang aming lakas.
Tumira kami kasama ni Rungnapa, itinuro niya sa amin ang tamang paggamit ng mga enerhiya sa aming katawan hanggang sa kami ay ganap na nagbinata. Kahit nakikita kong mas malakas si Hakal ng maraming beses sa akin ay hindi ako nagtatanim ng inggit o galit sa kanya. Bagkus natutuwa pa ako dahil malakas siya at kayang kaya na naming ipagtanggol ang aming mga sarili.
“Natutuwa ako at napaka positibo ng enerhiyang nagmumula sa iyo Surya. Talagang paminsan minsan ay mahirap makakuha ng purong enerhiyang magagamit mo para ikaw ay maging malakas. Ang katangian ng bawat nilalang dito sa mundo ay iba iba ngunit karamihan sa kanila ay may itinatagong negatibong ugali sa kanilang mga sarili,” ang wika ni Rung noong makita niya akong nakaupo sa tabing ilog.
“Ayos lang naman sa akin kahit hindi ko ganoon kalakas, basta nakapagbibigay ako ng positibong pakiramdam sa aking kapwa. Ayos na ako doon,” ang sagot ko naman habang nakangiti.
“Sa tingin ko ay maaari ko na iwanan si Hakal sa mundong ito, malakas na siya at kaya na niyang maging hari,” ang wika niya.
“Aalis ka?” tanong ko sa kanya.
“Oo, kailangan kong bumalik sa aking pinanggalingan pero syempre ay nagdesisyon akong isama ka, alam kong marami ka pang dapat na matutunan. Malay mo sa ibang mundo ko nakatakdang maging hari. Hayaan mo na kay Hakal ang mundong ito,” ang tugon niya.
“Hinahangaan ko si Hakal at masaya ako dahil malapit na niyang maabot ang pinakamataas na antas ng kapangyarihan. Ngunit hindi ko yata siya kayang iwanan ng ganoon,” ang sagot ko naman.
Natawa siya, “kaya ni Hakal ang kanyang sarili. Wala tayong dapat ipag alala sa kanya,” ang sagot ni Rung sabay hawak sa aking kamay.
Inabutan ako ni Rung ng pagkain, kinuha ko ito mga minatamis na iba’t ibang kulay. Lagi daw niya itong baon kahit saan siya magpunta. Lasa itong mga prutas at masarap lusawin sa bibig. Habang kumakain ako nakatitig lang siya sa akin at pinanonood ako. Paminsan minsan ay ngumigiti ako sa kanyang bilang sukli sa kanyang kabutihan.
Nagtuloy tuloy ang aming pagsasanay, sa mga oras na lumilipas ay naging mas malapit kami ni Rungnapa sa isa’t isa. Gustong gusto niya akong nakakasama dahil gumagaan daw ang kanyang pakiramdam, kaibahan kay Hakal na tila may negatibong awra na gumagapang sa kanyang katawan. Natural naman dahil si Hakal ay puro negatibo ang pinagmumulan ng lakas.
Naging malapit kami ni Rung sa isa’t isa at talagang madalas ay kami ang magkasama at nag kkwentuhan. Mga bagay na tila kinaselos ni Hakal. “Mukhang mas madalas kayong magkasama ni Rung? Napapansin ko lang, siguro ay binibigyan ka niya sa sapat na atensyon at pagmamahal upang tumaas ang lebel ng iyong kapangyarihan,” ang wika nito na may halong selos.
“Lagi lamang niyang sinasabi sa akin kung gaano siya natutuwa dahil malaki ang pag-unlad natin,” ang tugon ko sa kanya habang nakangiti.
“Bakit hindi niya sa akin sinasabi ang ganoong bagay?” tanong niya sa akin.
“Marahil ay dahil ayaw ka niyang gambalain sa iyong pag eensayo lalo kaunting panahon na lamang ay maabot mo na ang pinakamataas na lebel ng iyong lakas. Hindi mo na kailangan pang sumagap ng negatibong enerhiya sa iba para maging malakas ka,” ang wika ko naman.
“Ganoon ba? Ang akala ko ay binabalak niyong iwanan ako dahil magsasama na kayong dalawa,” ang tugon niya.
Natawa ako kunwari. “Hakal, ano bang sinasabi mo? Wala naman kaming pinag uusapang ganoon.”
“SINUNGALING! Narinig ko ang lahat! Iiwanan niyo ako at hahayaang mag isa sa mundong ito! Huwag mo nga akong gawing tanga Surya!” ang singhal niya, nagliwanag ang kanyang mata at sumabog ito sa aking katawan dahilan para tumilapon ako sa malayong direksyon.
Maya maya ay lumapit pa siya sa akin at biglang lumutang ang aking katawan sa ere para akong sinasakal. “Ang sabihin mo ay may relasyon kayong dalawa ni Rung at mas gusto mo siyang kasama kaysa sa akin na kaibigan mo! Kung ganyan lang rin edi magsama kayong dalawa!” ang singhal niya sabay tapon sa aking katawan.
Sumadsad ako sa lupa. Samantalang agad namang rumesponde si Rung para tulungan ako at pumagitna sa amin ni Hakal. “Surya, ayos ka lang ba? Hakal, bakit ka nananakit?” tanong ni Rung.
Tumingin lang ng masama si Hakal at pagkatapos ay nagtatakbo ito palayo! Kitang kita namin ni Rung kung paano nagliwanag ang kanyang katawan at saka siya lumutang sa ere. Hindi namin akalaing nagagawa na rin niya ang palutangin ang kanyang sarili.
“Nasaktan ka ba?” tanong ni Rung sa akin.
“Hindi, nagkaroon lamang kami ng hindi pagkakaintindihan ni Hakal,” ang tugon ko naman.
Ginusot ni Rung ang aking buhok at maya maya ay hinaplos niya ang aking pisngi. Pagkatapos noon ay bigla niya akong hinalikan sa labi. Mga bagay na hindi ko inaasahan.
Noong mga sandaling iyon ay wala akong kamalay malay na nahulog na pala si Rung sa aking kabaitan. Iyon ang dahilan kaya’t isinasama niya ako pabalik sa kaniyang pinagmulan.
Noong dumampi ang kanyang labi sa aking labi ay tumibok ng mabilis ang aking puso, ang mundo sa aking paligid ay huminto at nakaramdam ako ng labis na saya. Para bang nagkaroon ng lakas ang aking katawan, isang napaka positibong enerhiya ang aking naramdaman at parang lumakad ito sa aking ugat.
Nagpatuloy ang aming halikan hanggang sa naging mapusok ito at nauwi sa isang mas malalim na nagawain. Ito ang unang beses na naranasan ko ang ganoong bagay at kahit na kailan ay hindi ko ito malilimutan.
Bago ko pa mapagtanto ang nararamdaman ko pala ay pag ibig at ito rin ang bagay na nagbigay ng lakas sa akin para magpursige at mas maging malakas pa.
Kasabay ng pagiging malapit at espesyal namin sa isa’t isa ay wala akong kamalay malay na lalayo naman sa akin si Hakal at ang pisi sa aming pagitan ay malapit na ring maputol.
Itutuloy.
Part 3: Huling Sulyap
Part 3: Huling Sulyap
THIRD PERSON POV
Sa pagpapatuloy ng salaysay ni Surya tungkol sa kaniyang nakaraan, dito ay mas malinaw niyang ipinaliwanag ang naging hidwaan sa pagitan nilang dalawa ng dating kaibigan..
“Seryoso ang pag uusap namin ni Rung noong mga sandaling iyon, parehong nakahubad ang aming katawan at galing pa lamang namin sa mainit na pagtatalik. Kapwa kami maligaya ngunit may kakaibang lungkot at pangamba kaming nararamdaman.
“Nakita mo ba kung paano gamitin si Hakal ang kapangyarihan niya kanina?” tanong ko sa kanya.
“Oo, at nagulat rin ako na ang enerhiyang iyong ginamit niya upang makalutang sa ere. Ewan ngunit parang nagkamali ako sa paggawa ng isang bagay na may kinalaman sa negatibong enerhiya. Hindi ko akalain na napakaraming negatibong bagay dito sa mundo at halos dominating na ito. Kaya mas lalakas pa si Hakal sa oras na maabot niya ang kasukdulang lebel,” ang paliwanag ni Rung.
“Masyado na akong naiwan ni Hakal, at tiyak na mas magiging makapangyarihan pa siya sa mga panahong darating,” ang tugon ko naman na may halong pangamba.
“Iyan rin ang nasa isip ko ngayon. Halika mayroon akong ipapakita sa iyo,” ang wika niya, kapwa kami nagbihis at dito ay naglakad kami sa paanan ng kabundukan. Dito ay ipinakita niya sa akin ang isang sikretong base. “Ito ang aking laboratoryo, halika pumasok ka,” ang pag imbita niya, nakita kong pinindot niya ang buton na hugis bato at tumiklop ang pintuan. Ang laboratoryo ay isang high tech na pasilidad at dito niya ginawa ang mga bagay bagay na may kinalaman sa buhay. May mga bagong desenyo ng mga hayop, mga isda, mga halimaw at kung ano ano pa.
“Tingnan mo ito, Surya,” ang wika niya sabay pakita sa akin ng isang uri ng desenyo ng dalawang bagay. Ang isa ay hugis tao, ang isa naman ay parang kahon. “Ito ay isang makapangyarihang sisidlan. Maaari mo dito iimbak ang mga bagay na nais mo at tatagal ito ng libong taon sa loob. Ang hugis tao ay ang Tangkask at ang kahon naman ay tinatawag na Cardin. Sa ngayon ay disenyo pa lang ito, kinakailangan din ng malakas na enerhiya upang magamit ito ng maayos,” ang paliwanag niya sa akin.
Ako naman ay namangha lamang sa aking nakikita. “Surya, kung sakaling maging abnormal ang lakas ni Hakal at hindi na siya mapigilan ay maaari mong gamitin ang tangkask at cardin para ikulong siya pero sa ngayon ay matagal na panahon pa ang gugulin para mawaga mo ito,” ang wika niya sa akin.
“Kung sakaling sumama ba ko sa iyo ay mahahanap tayo ni Hakal? Maaari bang tumakas na lang tayo sa kanya?” tanong ko naman.
“Pwede naman, iyan nga rin ang suhestiyon ko, kung talagang gusto mo akong makasama,” ang nakangiti niyang sagot sabay halik sa akin.
Sa paglipas ng mga araw ay itinuro sa akin ni Rung ang lahat ng pasikot sikot sa kanyang pasilidad, nanaliti itong sikreto namin. Ang kanyang positibong pagmamahal ang nagpapataas sa aking enerhiya bagamat hindi pa ito sapat para patayan si Hakal. Gayon pa man ay masaya kaming dalawa at habang tumatagal ay mas lalo pang lumalim ang aming pagsasama.
Pinagtiyagaan akong turuan ni Rung ng lahat ng bagay upang maging malakas at noong matuto ako ay wala siyang mapaglagyan ng kaligayahan. Kung minsan pa nga ay binibiro niya ako na maaari na kaming umalis at magsama. Noong mga sandaling iyon ay hindi na bumalik si Hakal basta ang alam ko lang ay malaki ang galit nito sa amin ni Rung.
Gayon pa man ay masaya akong kasama si Rung, madalas kong pinagmamasdan at sinusulyapan ang kanyang gwapong mukha sa tuwing siya natutulog at sa tuwing gumising siya sa umaga.
Lumalakas din naman ang aking kapangyarihan ngunit mas nagfocus ako sa mga itinuro ni Rung sa akin. Dito ako masaya at iyon ang aking ginagawa.
Makalipas ang ilang mga linggo ay walang mapagsidlang ligaya ang aming pinagsasaluhan, madalas din kaming nagniniig at nagsasama sa mga maiinit na gabi. Tila ba ang lahat ay perpekto sa aming dalawa NGUNIT iyon lang pala ang aking akala. Dahil isang araw ay biglang nabago ang lahat.
Isang umaga noong gumising ako ay wala na si Rung sa paligid. Hinanap ko siya sa aming lihim na base ngunit wala na ito. Ang kanyang mahahalagang mga gamit ay wala na rin. Hinanap ko siya kahit saan, nagpanic ako, umiyak, sumigaw, humagulgol ngunit wala pa rin. Ilang beses kong isinigaw ang kanyang pangalan baka sakaling marinig niya ako pero wala.
Noong mga sandaling iyon ay ibayong lungkot ang aking naramdaman. Kakaibang sakit ang lumukob sa aking pagkatao at ang kirot ay nanunuot sa aking dibdib. Wala akong magawa kundi ang mapaupo na lamang sa isang sulok at maiyak.
Habang nasa ganoong posisyon ako ng pagkalungkot ay dumating si Hakal at nagwika ito. “Huwag mo na hanapin si Rung dahil umalis na siya kagabi pa habang naghihilik ka. Kitang kita ko kung paano siya umakyat sa kalangitan. Ang sabi niya sa akin ay mas makabubuti umalis na siya dahil magiging magulo lamang ang sitwasyon,” ang wika niya.
Natahimik ako at lalong nasaktan. “Bakit ginawa niya iyon?”
“Aba e malay ko. Hindi ka naman talaga niya mahal at ginamit ka lang niya. Kinantot at iniwan, sa huli ay ikaw rin ang nagmukhang kawawa,” ang pang iinsulto ni Hakal sa akin.
Nagalit ko sa kanya, “hindi totoo iyan! Mahal ako ni Rung at hindi niya gagawin iyon!” ang singhal ko sa kanya at itinulak ko siya gamit ang aking enerhiya.
Napaatras siya at natawa, ikinumpas niya ang kanyang kamay ay pinalutang ako sa ere, nagsimula siyang palipitin ang aking katawan. “Huwag ka na mag ilusyon dahil masasaktan ka lang! Yaman lang din lamang at mas pinili mo si Rung kaysa sa akin ay putulin na rin natin ang pagkakaibigan nating dalawa! Kung sa bagay ang isang mahinang katulad mo ay dapat pinapatay at dinudurog na lamang!”
“Hakal, tuluyan ka ng kinain ng negatibong enerhiya,” ang nahihirapan kong sagot habang nababali ang aking mga buto.
“Ganito naman talaga ako, tuluyan na akong nagpakain sa negatibong enerhiya kaya ako malakas ngayon! At ikaw Surya, isa ka na lang insekto! Mamatay ka na rin sa panaginip na lang kayo magsama ni Rung!” ang sigaw niya sabay pakawala ng malakas na enerhiya ng sumabog sa paligid at tumilapon ang aking katawan sa malayong direksyon.
Inanod ako ng malakas na agos ng ilog patungo sa bayang ito at tuluyan akong nalayo kay Hakal. Gayon pa man, noong makarecover ako mula sa pinsala ay isa isa kong hinakot ang mga gamit ni Rung at inilipat ang kanyang lihim na base dito sa kabundukang ito, malayo sa kalaban, kung saan tahimik akong makakapaghanda kung sakaling magkita muli kami.
Iyon ang huling pagkikita namin ni Hakal. Sa paglipas ng maraming taon ay tuluyan niyang narating ang sukdulan ng kanyang kapangyarihan. Hindi na niya kailangan pang humigop ng negatibong enerhiya dahil puno na ito sa kanyang katawan. Si Hakal ay naging hari at naging makapangyarihan. Nagkaroon siya ng emperyo na tinawag niyang “Laola Empire” at ginawa niya ang pinakamalakas na kawal sa buong mundo at ito ang mga Heroca.
Imposibleng matalo si Hakal dahil masyadong itong malakas. Gayon pa man ay nagbabaka sakali akong mabago ang aking kapalaran. Ito ang kwento namin ni Hakal at kung paano naputol ang pisi ng aming pagkakaibigan.
END OF FLASHBACK
Dito nagtapos ang salaysay ni Surya..
Natahimik ang lahat at nalungkot sa kanyang kwento. Bakasa rin ang lungkot sa mukha ng binata habang nagsasalaysay ito. “Ikinalulungkot ko ang nangyari sa iyo,” ang wika ni Enchong.
“Wala iyon, ang kalipas ay nakalipas na kaya’t mas nakatuon ako sa hinaharap. Tanong, hindi ba’t galing kayo sa hinaharap. May nakatala bang kasulatan doon tungkol sa amin? O sadyang binura na lamang kami ng makalumang panahon at wala ni isa ang nakaalala sa aming dalawa?” tanong ni Surya sa amin.
Ngumiti si Rouen, “mayroong lumang tala tungkol sa inyo at sasabihin ko ngayon na sa kasulatan na iyon ay nagtagumpay ka. Lumakas ka at naikulong mo si Hakal sa Tangkask at sa Cardin. Hindi mo binigo si Rung dahil nagawa mo ang dapat gawin,” ang wika ni Rouen.
“Talaga ba? Kung gayon ay nagawa ko pala talaga,” ang tugon ni Surya.
“At ang kapangyarihan ni Hakal ay ikinulong mo sa iyong katawan. At noong pumanaw ka ay humina ang selyo nito at nakawala ang itim na kapangyarihan. Nakuha ito ni Elsen at dito nagsimula ang bagong kaguluhan sa hinaharap na panahon. Gayon pa man ay talagang nagtagumpay ka sa inyong misyon,” ang paliwanag ni Rouen.
“Pero ngayon ay iba na ang sitwasyon, tama ba? Dahil alam na ni Hakal ang kanyang magiging katapusan kaya’t ngayon ay gagawa siya ng paraan upang hindi ito matuloy. At ang masama ay hahanapin na niya ako para patayin habang hindi pa ako lumalakas,” ang wika ni Surya.
Natahimik ang grupo.
“Tama rin iyon, ito ang posibleng mangyari, ngunit nandito kami at hindi namin hahayaang mangyari iyon,” ang nakangiting sagot ni Enchong.
“Wala pa ang tangkask, wala pa ang cardin, mahina pa ako. Paano natin siya matatalo?” tanong ni Surya.
“Syempre tulong tulong at sama sama together! Ang lahat ay nagiging malakas basta sama sama. Pero alam niyo adik adik din iyang si Hakal dahil bumalik siya sa early times na mahina at hindi pa ready ang kalaban saka niya titigbakin at ikekemerut! Iskemberlin ang beautechiwa!” ang wika ni Oven.
Napakunot noo si Surya, “ganyan na ba ang salita sa hinaharap? Parang kakaiba yata?” tanong nito.
Humarap sa kanya si Oven at nagwika ito. “Ang tawag dito ay bekimon, yaan mo ituturo ko sa iyo ito,” ang hirit nito pero kinatukan siya ni Rael.
“Huwag mo nga turuan ng kabaliwan ang NFF natin!” ang hirit nito.
“NFF? Ano naman yon?” tanong ni Oven.
“New found friend! Bobo mo po!” ang hirit ni Rael.
“Hala, kumekemerloo ka na rin papa Rael ha” sagot ni Oven.
Tawanan ang lahat..
Inabot ng halos ilang oras ang pagkkwentuhan ng grupo bago sila pumasok sa mga tent para magpahinga. Panandalian nilang iwinaksi ang mga negatibong bagay na gumugulo sa kanilang isipan. Noong mga sandaling iyon ay mahigpit ang yakap ni Rael sa asawang si Enchong. Hawak nila ang kamay ng isa’t isa. Ito muli ang gabi na magkasama silang natulog matapos ang pagkawala ni Enchong noong saniban ito ni Hakal.
Si Oven naman ay nanatiling nakatalungko sa sulok at naiiyak ito dahil sumasagi sa kanyang isipan ang kabiyak na si Niko. Pero naniniwala siya na hindi ito nabura dahil gumapang ang mga gintong pisi sa kanilang katawan at bigla silang naglaho bago pa mabura ang lahat. Alam niyang ligtas ito at balang araw ay magkakasama silang muli.
Samantala, sa kabilang tent naman ay nakayakap si Rouen kay Chaim, pasimple niya itong hinalikan at binanggit ang katagang “I miss you,” sa gwapong binata.
Humarap sa kanya si Chaim at tinampal ang kanyang pisngi, “kaya naman hindi ka na umuwi punong puno ka pala ng problema dito. I miss you, too,” ang wika niya sabay ngiti.
Si Surya naman ay nasa loob ng kanyang laboratoryo at inaalala ang masasayang araw na pinagsamahan nila ni Rung. Makirot isipin at alalahanin ang magagandang memorya ngunit ito lamang ang bumubuhay sa kanyang pag asa. Madalas niyang itinatanong sa kanyang sarili kung babalik pa ba si Rung o tuluyan na siya nitong iniwan.
Sa kabuuan, ito ay isang payapang gabi para sa lahat. Bagamat sumisibol ang iba’t ibang mga emosyon ng saya, lungkot at walang katapusang pag aalala.
Kinabukasan, maaga pa lang ay gumising na ang lahat upang magtungo sa bayan. Hindi pa malinaw kung ano ang mga susunod nilang hakbang ngunit mas minabuti na lamang nilang sumabay sa agos ng kanilang mga paa.
Ang una nilang ginawa ay bumili ng mga damit na akma sa paligid. Lahat sila ay nakasuot ng earth tone na kulay ng damit. Parang mga lumang kimono at hanfu na tradisyunal na kasuotan ng panglalaki. Sina Rael ay nakasuot ng pajama na maganda ang tela ay komportableng dalhin.
“Oh diba, para tayong nasa fushigi yuugi diba? Napaka ancient chinese ng datingan!” ang hirit nito habang umiikot ikot.
“Mainam na itong ganito para hindi tayo agaw pansin. Ang pinaka magandang gawin ay magblend in sa paligid at kumilos ng tahimik,” ang sagot ni Enchong.
“Nga pala, ito ang kaibigan ko si Edisol, nagtatrabaho siya doon sa emperyo ni Hakal. Siguro ay maaari tayong kumuha ng impormasyon tungkol doon, tama ba?” nakangiting wika ni Surya at ipinakilala niya kina Enchong ang kaibigan.
“Ikinagagalak ko kayong makilala, mga kaibigan din ba kayo ni Surya? Parang ngayon ko lamang kayo nakita,” ang pagtataka nito.
“Taga doon sila sa malayong bayan doon mismo sa kabilang bundok, nais yata nilang magtungo sa kaharian ni Hakal,” ang wika ni Surya.
“Ah ganoon ba, malayo pa pala ang pinang galingan niyo. Ang lahat ay pwede naman magtungo sa Laola Empire. Mas maunlad doon kaysa dito sa mga bayan na malalayo. Mula sa aming bayan ay matatanaw mo na ang napakalaking palasyo ni Panginoong Hakal,” ang panimula ni Edisol.
“Nakapasok ka na ba doon sa palasyo ni Hakal? Maganda ba?” ang tanong ni Surya sa kaibigan.
“Ah e, hindi pa, kasi natatakot kami. Ang sabi nila ay kabantay daw sa paligid ng kaharian ang libo libong Heroca o yung mga kawal ni Panginoong Hakal. Ang mga Heroca daw ay ang mga kawal na parang mga asong nakatayo at lahat ay mahusay sa pakikipaglaban,” ang dagdag ni Edisol. Ang nilalarawan niyang mga “Heroca” ay ang mga anubis sa Ehipto sa makabagong panahon.
“Pero wala pa naman nakakakita sa amin ng mga Heroca, ang madalas naming nakikitang dumadalaw sa bayan ay ang TATLO sa PITONG heneral ni Panginoong Hakal,” ang dagdag pa ni Edisol.
“Pitong heneral? Ang dami naman yata?” pagtataka ni Rouen.
“Ang sabi nila, ang pitong heneral daw ni Hakal na iyon ay may mga kakaibang kapangyarihan at talento. Sinuyod ni Hakal ang malalayong lupain para lamang sila matagpuan. Ang mga kapangyarihan ng heneral ay nakadepende rin sa kanilang mga ranggo o rank. Halimbawa si Heneral ika anim ay mas malakas kay Heneral ika pito. At ang pinakamalakas ay nasa lebel ng pangalawa at una. Bagamat wala pang nakakaalam o nakakakita ng kanilang mga uri ng kapangyarihan,” ang paliwanag pa ng binata.
“Masyado pa lang makapangyarihan ang hari,” ang tugon ni Tob.
“Hmmm, sinabi mo pa, kaya’t ang paghahari niya ay tuloy tuloy na. Parang wala ng makakapantay sa kanya. Iyon nga lang ay nakakakilabot dahil parang hindi naman sila ganoon kagiliw sa mga nasasakupan nila. Eh teka kailan ba kayo magtutungo. Pwede na kayo sumama sa akin sa pagbabalik ko sa susunod na linggo,” sagot ni Edisol habang nakangiti.
Pito ang makapangyarihang heneral ni Hakal, ngayon ay unti unting nagkakaroon ng ideya ang grupo tungkol sa kalaban. Iyon nga lang ay tila imposibleng banggain si Hakal sa panahong ito dahil masyadong makapangyarihan at maimpluwensiyang nilalang sa ngayon.
“Hayaan mo Edisol, kapag maayos na ang trabaho dito ay sasama kami sa sayo doon sa imperyo. Nga pala, may alam ka bang dampa na maaari nilang tuluyan?” tanong ni Surya.
“Maghahanap pa ba kayo, edi doon na lang kayong lahat sa dampang pag aari nila inay, tutal ay wala naman na sila dito sa bayan dahil doon na sila nakatira sa Laola. Tayo na, medyo malapit lang iyon dito,” ang magiliw ng pag imbita ng binata. Wala siyang kamalay malay na ang kasama niya ay nagsisimula ng kumuha ng impormasyon laban sa pinakamalakas na hari noong panahon na iyon.
Itutuloy..
TO ALL MY FOLLOWERS
PLEASE TAKE DOWN THIS ABUSIVE ACCOUNT.
HINDI NA MUNA AKO MAG UUPDATE HANGGANG HINDI NADEDELETE ANG ACCOUNT NIYA! SALAMAT.
I’m asking for you help, please take down this abusive user! Sobrang baliw na ito, i tried na hindi pansinin pero grabe siyang mag send ng mga messages. Sobrang harassment!
Nawawagan na rin ako sa kapwa ko bxb writer na masyadong ginugulo ng isang to. Hindi niya deserve ng so much attention dahil may sira ito sa utak, pero please paki report na ito. Or kung mayroon kayong alam na information tungkol sa user na ito, paki PM sa akin dahil nag sstart na akong ipahanap siya. Marami ng atraso sa akin ang isang ito bukod sa PAGNANAKAW AT PAMBABABOY SA ALYAS SERIES KO
P.S MAG BIBIGAY PO AKO NG REWARD KUNG SINO MAN MAKAKAPAGTURO SA AKIN KUNG SINO AT TAGA SAAN ANG ISANG ITO. I SWEAR TO GOD NA IPAPAKULONG KO TO!
Eto pa yung isang account na gamit niya. Pabalik balik dito yan. Hurt na hurt ang bobo pero sige pa rin ang pagbabasa. Pakireport din ito. Marami siyang ginagamit na account kaya pinapayuhan ko na mag ingat kayo.
ANNOUNCEMENT
MGXMBS LAOLA Empire Arc will be my very last story dito sa wattpad. After 2 years bumalik ako dito, nothing changed. Mas naging worst pa dahil libre na nga lang nababasa ang update ay na haharass pa ako sa mga comments.
I will continue writing bxb story. Yung Water Snake: Legend of the Deep, Encanto Slayer, The Only Man, Paraiso ni Irano at New Alyas Series ay mababasa na lang po VIA PDF files.
Kailangan niyo itong bilhin sa akin..
Kung mayroon kayong comment at reklamo, siya ang sisihin niyo dahil sobrang harassment ang ginagawa sa akin nito throughout the years. Isang obsessed na fan at reader na basa basa ng gawa ko pero apura naman ang pag ddrop ng hate comment.
Hanggang sa dreame nakasunod ito dahil obsessed nga at may sira sa utak. Ngayon, wala akong paki alam kung patayin nyo siya, iblame niyo siya, mabuti nga ito dahil siya ang reason ng changes sa desisyon ko.
Sugurin niyo siya sa account niya, ireport niyo, murahin niyo, deserve niya ito dahil wala siyang pag galang sa sarili niya.
Marami siyang account na ginagamit.
Hindi niya deserve na may mabasang anything mula sa akin. Pakireport na lang o kung mayroong nakaka kilala sa kanya paki PM na lang sa akin.
Magbibigay ako sa reward sa makapagtuturo kung sino ito.
Salamat sa inyo..
Part 4: Laola Empire
WANTED: Kung sino man po ang nakakakilala sa username na ito, siya po hinahanap na ng NBI dahil sa sumusunod na case,
CYBERBULLYING, HARASSMENT, PAGBNANAKAW NG AKDA.
Alam namin na gagawa ito ulit new account kaya pinayuhan ako na EVERY COMMENT at account na gagamitin niya iprint screen para mas maraming ebidensiya mas mabigat ang case na kakaharapin niya. Nanawagan din po ako sa lahat ng BXB writer na binully at hinarass ng isang ito.
Remember: Hindi siya ang unang nakasuhan ko, yung mga admin ng page na nagnakaw ng gawa ko last 2019 ay nahuli namin at napagmulta namin. Paano ba ang process ng panghuhuli? Once na malaman ang pangalan ng taong ito ay idudulog agad namin sa barangay nila para magawan ng report at dito magsisimula ang case. Very easy!
Part
4
: Laola Empire
THIRD PERSON POV
Matapos ang trahedyang naganap kay Hakal na ikulong siya ni Surya sa Tangkask at Cardin ay nagkaroon siya ng pagkakataong makabangon muli at ipagpatuloy ang mga bagay na kanyang nasimulan. Muli siya bumalik sa nakaraan upang itayo ang kanyang sibilisasyon na doon lamang maaaring itayo at ibangon ang dapat ibangon. Ngunit sa pagkakataon ito ay mas matalino na si Hakal, alam na niya ang kakahantungan ng paghaharap nila ni Surya kaya’t hindi na niya ito hahayaang maulit pa.
Noong bumalik si Hakal sa nakaraang panahon ay nagbalik rin siya sa estado ng paligid na kung saan buhay ang lahat pati na rin si Surya ngunit sa panahon ito ay mahina pa ang kanyang katunggali kaya’t ang kailangan na lamang niya ay ibahin ang kanyang kapalaran.
“Maganda ang iyong emperyo panginoong Hakal,” ang papuri ni Victor
“Salamat Victor, darating ang araw at ang mundo ay mapapasa atin,” ang wika ni Hakal habang nakatanaw sa kalayuan ng kanyang nasasakupan.
“Ngunit kung nagbalik sa normal ang lahat diba? Edi pati yung kalaban mo dito ay nagbalik rin? Baka maulit lang yung nangyari noon?” tanong ni Victor.
Natawa si Hakal, “sa mga panahong ito? Tiyak na mahina pa siya sa daga, huwag kang mag alala dahil ipapa-patay ko na siya agad upang walang hadlang,” ang tugon ni Hakal humarap siya kay Victor ay hinimas ang gwapong mukha nito.
Lumuhod si Victor sa kanya at hinalik halikan ang kanyang kamay. “Victor, isa sa magiging heneral ko.”
“Isa ako sa heneral mo? Ang ibig sabihin ay marami kami?” tanong nito na may halong pagseselos.
“Oo, isa ka doon ngunit ikaw naman ang nasa aking tabi kaya’t huwag kang mag alala,” sagot ni Hakal.
“Saan mo naman nakilala ang mga heneral na iyan? Lahat ba sila ay malalakas panginoon?” tanong ni Victor. Tumayo ito at nilagyan ng magarbong robe ang matipuno at magandang katawan ni Hakal.
“Sila ang mga mandirigma na nakatira sa bawat sulok ng mundo. Hindi lamang ako ang biniyayaan ng talento. Pati sila ay biniyayaan rin ng kani-kanilang mga ninuno mula sa mga bituin. Tinitiyak kong lahat sila ay mayroong nag-uumapaw na kakayahan,” ang sagot ni Hakal.
“Pero maswerte pa rin ako panginoon, dahil ikaw ang nagbigay ng kapangyarihan sa akin,” ang maamo niyang sagot na parang pusang naglalambing.
“Victor, halika sumama ka sa akin sa loob ng pagpupulong para makilala mo aking mga heneral,” ang utos ni Hakal at dito ay lumakad sila sa pinaka basement ng palasyo kung saan naroon ang isang malaking silid.
Pagpasok nila sa loob ng silid na iyon ay madilim sa loob at kaunti lamang ang liwanag. Hindi makikita ang mga mukha ng mga heneral dahil mga nasa dilim ito bagamat naririnig ang kanilang mga boses. Pagpasok pa lamang ni Hakal ay binati na siya ng mga ito. “Maligayang pagbabalik po mahal na panginoong Hakal, sa amin ang kagalakan na makita kayong muli,” ang bati nila na punong puno ng pagpupugay.
Samantalang pilit namang inaaninag ni Victor ang mga heneral ngunit anino lang talaga ang nakikita niya.
“Maraming salamat sa pagpapaunlak sa aking imbitasyon. Ang aking emperyo at nagagalak na kayong lahat ay maging parte ng aking tagumpay. At bilang taos pusong pasasalamat at nais ko banggitin at papurihan ang inyong mga pangalan. At sisimulan ko ito sa iyo.
Ikapitong heneral, ang hari ng mga Renocos, Baek Quilerous Juvoir.
Ikaanim na heneral, ang hari ng anyong tubig walang iba kundi si Somsak.
Ang ikalimang heneral ay nasa aking tabi, siya si Victor ang aking espestal na kanang kamay. Ang aking kapangyarihan ay dumadaloy sa kanyang katawan at ugat.
Ang ikaapat heneral, ang hari ng mga sandata at mandirigma sa kanluran, walang iba kundi si Praew.
Ikatlong heneral, ang mandirigma ng hilaga, ang hari ng himpapawid. Walang iba kundi si Saengdao.
Ang aking ikalawang heneral ay ang hari ng itim na mahika, ang nagmamay ari ng itim na simbolo ng dragon at ang hari ng digmaan na si Oraya.
At para naman sa aking pinakamalakas na Heneral, sina Jufeng at Haitao. Ang kambal ng liwanag at kadiliman.
Kayong lahat ang espesyal na kayamanan ng aking emperyo. Alam kong walang papantay sa inyong mga lakas at kapangyarihan ngunit nais kong lahat kayo ay maghanda sa pagsakop at pamumuno natin sa bawat sulok ng mundo. Ipinapangako ko sa inyo sa darating ang araw na tayong lahat ay sasambahin at kikilalanin sa buong mundo. Tayo ang maging Diyos ng mga Diyos at walang sinuman ang papantay sa ating lakas!
Noong mga sandaling iyon ay nagbigay pugay ang mga heneral sa kanilang panginoon na si Hakal. Ang bawat heneral ay naglaho sa dilim na barang bulang nawala maliban kay Baek, ang ikapitong heneral at ang hari ng mga Renocos.
“Bakit mo ako pinaiwanan panginoon? Ano ang maipaglilikod ko sa inyo?” magalang na tanong nito.
“Nais ko sanang manghingi ng pabor sa iyo, Baek.”
“Ano po iyon, panginoon?” tanong ng nito.
“Nais ko ibigay sa iyo ang isang mahalagang misyon, nais kong PATAYIN mo si Surya, ang aking dating kaibigan,” ang wika ni Hakal sabay kumpas ng kanyang kamay at ibinigay niya sa alagad na heneral ang lahat ng impormasyong kakailangan nito katulad ng itsura ni Surya at ng mga bayan na posibleng pinagtataguan nito.
“Patayin mo ang lalaking iyan, bago pa siya maging hadlang sa ating mga adhikain! Siya lamang ang kaisa isang taong magbibigay ng problema sa akin!” ang dagdag pa niya.
“Sa akin ang karangalan, panginoon. Dadalhin ko sa iyo ang ulo ni Surya sa lalo’t madaling panahon,” ang wika ni Baek at umatras ito ng nakangisi sa kadiliman dala ang isang importanteng misyon ng pagtapos kay Surya. Ngayon pa lamang ay aaksyunan na ito ni Hakal bago pa magkaroon ng problema.
Tahimik.
Nakatahimik lang si Victor, “bakit nakatago sila sa kadiliman? Hindi ko man lang nakita ang kanilang mga mukha? Panginoon?” tanong nito.
“Dahil may iba sa kanila na hindi talaga mahilig sa liwanag at binibigyan ko ng galang iyon,” ang sagot ni Hakal sabay tapik sa balikat ni Victor at kapwa sila lumabas sa silid ng pagpupulong.
Noong mga sandaling iyon ay marami pang hindi lubos maunawaan si Victor, damang dama niya ang malaking kaibahan ng paligid mula sa makabago hanggang sa lupang panahon. Ganoon din sa mga taong kanyang pinaglilingkuran mula kay Herard na pinuno ng Salvator hanggang kay Hakal na Hari ng Laola.
Ang nais lang naman niya ay makaligtas at maipagpatuloy ang kanyang buhay. Gayon pa man ay hindi pa rin nawawala ng tawag ng laman sa kanyang isipan. May pagkakataon na naalala niya ang maiinit na tagpo sa pagitan ng heneral ng mga blood sucker, iyon ang pinakamasarap na lalaking natikman niya.
“Ang ranggo o bilang ng heneral ay nakadepende sa saklaw ng kanilang lakas. Kung mas lalakas ka pa ay maaari kang maging pang apat o pangatlo, Victor,” ang wika ni Hakal.
“Gagawin ko ang lahat ng aking makakaya panginoon ko, lalakas ako at hindi kita bibiguin,” ang sagot ni Victor at muli itong lumuhod sa harap ni Hakal na humalik sa kanyang kamay.
ENCHONG POV
“Alam niyo nakakaloka ang ganito buhay, daig ko pa ang cast sa anime na Ayakashi! Masyadong tahimik, masyadong baryo at walang kakemerut sa paligid,” ang wika ni Oven habang nakadungaw sa bintana at maya maya ay kumanta pa ito. “Ang larawan mo neneng, ang nagbigay pasakit!”
Malungkot ang kanyang awitin.
“Anong bang ginagawa ng kaibigan mong may bahog?” tanong ni Rael, nakarelax lang itong kahiga sa papag at may kinakagat na maliit na sanga ng kawayan.
“Eh, hinaharana niya yung sarili niya. Ang harana ay isang tradisyunal na gawain sa mundo namin noong lumang panahon kung saan nililigawan at sinusuyo ng lalaki ang isang babae sa pamamagitan ng pag awit,” ang paliwanag ko.
“Hay, namimiss ko na yung moment na naglalambingan kami ni Niko sa ilalim ng puno ng Niyog,” ang wika ni Oven habang nag rereminisce.
“Oo, at tumama ulo mo yung bunga ng Niyog kaya nga nagkasaltik,” ang pambabasag ni Rael dahilan para tapikin ko siya. “Huwag mo na nga basagin si Oven, nalulungkot na nga yung tao,” ang bulong ko
“Hay nako, lagi na lang ganyan si Papa Rael, galit sa magaganda,” ang sagot ni Oven.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay siya namang pagdating ni Edisol na kaibigan ni Surya may dala itong mga extrang damit at mga kumot panlaban sa lamig. “Nabanggit sa akin ni Surya na galing pa kayo sa malayong lupain sa hilaga, mabuti naman at naisipan ninyong maglakbay?” tanong niya, mukhang hindi pa sinasabi ni Surya ang totoo sa kanya na kami ay galing sa hinaharap.
“Ang totoo ay napakahirap ng buhay doon sa bayan namin kaya umalis kami para maging mas maunlad,” ang tugon ko na lang.
“Mahihirap talaga ang mga bayan na walang malalakas na pinuno. Teka saan ba kayong bayan nagmula?” tanong niya na may halong pagtataka.
Hindi ko alam ang isasagot ko, napatingin ako kay Oven, “Sa ano, sa bayan ng kiyeme!” ang hirit nito.
“Bayan ng Kiyeme? Kakaibang pangalan ng bayan niyo,” ang tugon ni Edisol.
“Oo, grabe puro ka kiyemehan ang mga tao doon, kiyeme here, there and everywhere!” sagot ni Oven.
“Iyan rin ba ang salitang gamit niyo doon? Kakaiba talaga. Sa Emperyo ng Laola ay pinagbabawalan kami sa pag gamit ng iba’t ibang salita. Kung minsan daw kasi ay nagiging daan ito sa pag aaklas laban sa emperyo,” ang wika niya.
“Nga pala, tatlo sa pitong heneral ang nakita mo tama? Ano ang mga katangian nila?” tanong ko naman.
“Yung isa ay nagtataglay ng asul na buhok, ang tainga niya ay palikpik ngunit maamo ang kanyang mukha. Yung isa naman ay nagtataglay kakaibang kakayahan, basta hindi nakasayad ang paa niya sa lupa. Nakalutang siya at nakasuot parati ng magarbong kasuotan. Yung isa naman ay nakakubli ang mukha na mayroong malaking sandalang parang singsing na nakapalibot sa kanyang kanyang katawan.
At lilinawin ko lang na nakita ko ang tatlong ito sa magkakaibang araw dahil kadalasan ay naghahatid kami ng mga prutas at gulay sa tarangkahan palasyo. Parang pinatatawag sila ng Panginoong Hakal. Hindi ko alam kung ano ang mga pangalan nila at kung saan sila nagmula. Basta ang alam ko ay biniyayaan din sila ng lakas at kapangyarihan galing sa mga bituin. Nakakainggit nga e, sana may kapangyarihan din ako,“ ang wika ni Edisol, malaking tulong talaga ang kanyang ginagawang pagbibigay impormasyon sa amin.
“Salamat sa impormasyon, wala lang, sobrang hanga lang ako sa mga heneral niya,” ang palusot ko.
“Gusto mo ba ng powers?” hirit naman ni Oven.
“Oo naman, sino ba naman ang may ayaw diba?” tugon ni Edisol
“Kung ganoon ay sundin mo ang sasabihin ko,” ang utos ni Oven sabay tayo sa kanyang kinauupuan.“Itaas ang kamay!”
Itinaas ni Edisol ang kanyang kamay.
“Iwagayway!” ang dagdag ni Oven.
Iwinagaygay ni Edisol ang kanyang kamay, ginaya niya ang ginagawa ni Oven.
Maya maya ay kumanta si Oven ng, “Sabay sabay tayo! Itaas ang kamay! Sabay sabay tayo! Ipadyak ang paa! Igiling ng igiling, siumabay ka sa tugtugin!” ang hirit nito natawa na lang ako dahil seryoso si Edisol sa pagsunod sa kanya.
“Ano may powers na ba ako Master Oven?” tanong ni Edisol.
“Oo may powers ka na, namamasa na ang kili kili mo! May kili kili powers ka na! Putok everywhere!” ang tawa ng tawang sagot ni Oven.
“Parang hindi naman totoo, parang niloloko mo lang naman ako e,” pagmamaktol ng binata.
“Ano ka ba Edisol my dear, huwag ka na nga mag ask ng powers dahil maganda ka na sa kalagayan mo ngayon. Saka guest ka lang naman dito wala ka na rin sa mga susunod na scenes. At isa pa mag focus ka na lang sa shota mo in real life para hindi ka masyadong bona na iniwan ka nga tapos tinanggap mo pa rin!” ang hirit ni Oven.
Napanguso si Edisol, “ano real talk na ba to? Seryosohan na?” tanong nito.
Tawanan kami.
Si Rael naman ay walang paki at nakapikit lang, ganyan talaga iyan kapag nagkakasiyahan sa paligid ay nakatahimik lang siya nagbabasag ng trip. “Oy, hon, nasaan yung anak mo?” tanong ko sa kanya
“Aba, malaki na iyon, bakit sa akin mo itatanong? Baka kasama ng shota niyang si Chaim,” ang kaswal na sagot ni Rael.
Tinapik ko siya, “paano mo nalaman ang tungkol doon?”
“Edi yung anak mo mismo nagsabi sa akin. Hindi ba siya ganun ka open sa iyo? Kasi nga hindi ka cool e, kaya natatakot siya mag kwento dahil baka magalit ka. Kaya sa akin siya nag oopen dahil ako lang naman ang super cool at super hot na tatay niya,” ang hirit ni Rael habang nakadilat ang isang mata at muli itong pumikit.
“Nakakainis ka!” ang tugon ko sa kanya sabay suntok sa kanyang braso.
“Panget!” ang pang aasar ni Rael na parang bata!
Agad akong lumabas para hanapin si Rouen. Dito nga ay nakita ko sila ni Chaim na nag uusap ng seryoso sa ilalim ng puno. Lalapitan ko sana sila pero bigla akong hinila ni Oven. “Hep hep. At saan ka naman pupunta? Si Mommy Divine ka? Ayaw mong may ibang kausap na lalaki si Sarah? Este si Rouen?” tanong nito
“Itatanong ko lang kay Rouen kung bakit hindi niya sa akin sinasabi ang tungkol sa personal niyang buhay? Mas close kaming dalawa diba?” naiinis kong sagot.
“Hala, si Mommy Divine ka? Alam mo para sa isang ordinaryong pamilya lang iyan diba? Mas close yung lalaking anak sa tatay kaya nga silang dalawa ang madalas nag oopen sa isa’t isa. Saka bihira ang lalaking anak na nag oopen sa mga taong nagluwal sa kanila dahil nahihiya sila. Ordinaryong reason lang, nahihiya sa iyo si Rouen dahil nga ano.. kasi ay ano..”
“Ano Oven? Sabihin mo! Ayusin mo iyan!” ang tugon ko naman.
“Dahil hindi ka cool at masungit ka sa kanya. Remember yung baby version ni Rouen diba may close yung bata kay Rael kasi cool silang dalawa, puro laro at nakaka enjoy na bonding ang ginagawa nilang mag ama. Eh kasi naman ikaw yung bonding niyo ay pag aaral, panonood ng science show, pag gawa ng isang damukal na module at pagmemerize sa periodic table, real talk, walang hurt! Hay sa wakas nasabi ko rin. I think I got it right! Aha aha!” ang diretso at walang prenong katwiran ni Oven.
Natahimik at naisip ko nga ang pagkakaiba. “Ganoon ba talaga ako?” tanong ko sa kanya.
“Sad but true! Pero anyway kitang kita mo naman ang kontribusyon mo sa pagpapalaki sa anak mo, super talino, super galang, super gwapo, super na lahat sa kanya. Hindi naman nasayang yung mga Miss Michin days mo sa pagpapalaki sa kanya. Kaya sa susunod na magkaanak ka ay maging paniki ka rin at lumipad kayo sa alapaap! Charice Pempengco!” ang hirit ni Oven.
Natahimik na lang ako at napaupo sa tabing ilog. Inaamin na nagselos ako ng kaunti dahil hindi inopen sa akin ni Rouen ang ganoong bagay. Inisip ko na lang na nahihiya nga siya sa akin.
Tahimik.
Napabuntong hininga ako habang nakaharap ng malinaw na agos nito. Maya maya tumabi sa akin si Rael at saka niyakap ako. “Ang sabi ni Rouen ay nahihiya siyang sabihin sa iyo dahil baka isipin mo na pinapabayaan niya ang pag aaral niya sa future, ayaw niyang mag isip ka ng ganoong bagay,” ang wika nito.
Tumango lang ako at umiyak. Walang nagawa si Rael kundi ang yakapin ako at saka isandal sa kanyang matipunong dibdib.
Itutuloy
Part 5: Mga Pusong Nagmamahal
WANTED:
Kung sino man po ang nakakakilala sa username na ito, siya po hinahanap na ng NBI dahil sa sumusunod na case,
CYBERBULLYING, HARASSMENT, PAGBNANAKAW NG AKDA.
Alam namin na gagawa ito ulit new account kaya pinayuhan ako na EVERY COMMENT at account na gagamitin niya iprint screen para mas maraming ebidensiya mas mabigat ang case na kakaharapin niya. Nanawagan din po ako sa lahat ng BXB writer na binully at hinarass ng isang ito.
Remember:
Hindi siya ang unang nakasuhan ko, yung mga admin ng page na nagnakaw ng gawa ko last 2019 ay nahuli namin at napagmulta namin. Paano ba ang process ng panghuhuli? Once na malaman ang pangalan ng taong ito ay idudulog agad namin sa barangay nila para magawan ng report at dito magsisimula ang case. Very easy!
Part 5: Mga Pusong Nagmamahal
ENCHONG POV
“Galit ka pa ba?” tanong ni Rael noong lumusong ito sa ilog kung saan ako naliligo. Alas 8 ng gabi, malamig ang tubig at maliwanag ang buwan kaya’t maaliwalas ang buong paligid.
“Hindi naman ko galit, nagtatampo lang ako at magkaiba iyon,” ang sagot ko naman, patuloy akong nagkuskus ng katawan sa medyo malalim na parte, hanggang dibdib ito at napakalamig ng tubig, malinis at mabango pa. Malakas pa ng daloy nito kaya’t masarap sa pakiramdam.
Yumakap sa akin si Rael mula sa likuran, naramdaman ko ang kanyang mainit na alaga na dumikit sa aking pwet. “Pwede huwag ka na magtampo at magalit? Hindi ka naman na virgin para mag-inarte ng sobra. Yakapin mo na rin ako,” ang malambing na wika niya.
Humarap ako sa kanya at yumakap ako sa kanya. “Hindi pa kami tapos ng anak mo ha,” ang wika ko at hinayaan ko ang aking sarili na nakakulong sa kanyang bisig.
“Hon, normal lang naman iyon, kahit ako rin noong buhay si papa Guztavo, mas close ako sa kanya kaysa sa aking ina. Kaya nga sobrang nagsisisi ako noong maagang mawala ang aking ina, sana ay naging mas malapit rin ako ng sa kanya. Pero siyempre malapit ako kay mama, sa ibang bagay nga lang,” ang wika ni Rael sabay halik sa aking labi.
Napaisip din ako, mas close din ako kay papa kaysa kay mama. Dahil si mama ay lagi akong sinusuway kapag tamad akong mag aral pero okay lang kay papa iyon kaya paminsan minsan ay talagang mas gusto ko pang nakasiksik sa aking ama. PERO ang malaking issue dito ay pareho kaming tatay ni Rael, talaga bang babae ang tingin nila sa akin porket ako ang pinunlaan?
“Hay huwag ka na nga maisip dyan, miss na miss na kita,” ang wika ni Rael at muli niya akong hinalikan sa labi. Sa pagkakataong ito lumaban na ako ng halik.
Habang naghahalikan ay nagtungo kami sa medyo madilim na parte ng ilog, bagamat wala namang tao sa paligid. Nagkubli kami sa malaking bato upang makatiyak na walang makakapansin sa amin.
Noong mga sandaling iyo ay naging mapusok ang palitan namin ng halik ni Rael. Ito muli ang unang beses na kami ay magkaroon ng mainit na tagpo bago gamitin ni Hakal ang aking katawan.
Mainit ang labi ni Rael, malamig naman ang tubig na dumadampi sa aming katawan. Bumaba ang kanyang halik sa aking leeg pababa sa aking dibdib at gayon rin ang ginawa ko sa kanya.
Maya maya bahagyang sumampa si Rael sa batuhan, naupo siya ay iniharap sa akin ang kanyang matigas na alaga. Hindi naman ako nagdalawang isip, agad ko itong sinunggaban at isinubo. Napa ungol at napatingala si Rael sa init at masarap na sensasyon sa aking bibig. Hinawakan niya ang aking ulo at inalalayan sa pagtaas baba sa kanyang mala bakal na kahabaan.
Tila nasabik naman ako sa alaga ng aking asawa, pinagtuunan ko ng pansin ang mala kabuteng ulo ng kanyang sandata at saka ko sinuso na parang gutom na sanggol. Paminsan minsan ay dinidilaan ko ang kanyang dalawang bolang nakalawit at saka ko isusubo ng buo ang kanyang alaga hanggang sa humagod ito sa aking lalamunan. Naglalaway ang alaga ni Rael noong mga sandaling iyon, nararamdaman at nalalasahan ko ang kanyang mainit na manamis namis na paunang katas.
Tuloy ang aking pagtaas baba sa kanyang kahabaan, pinagbutihan ko ang pagsuso sa kanya. Napapaungol siya ng husto habang hawak ang aking ulo at inaalalayan akong magtaas baba dito. Umaabot sa aking lalamunan ang matigas na sandata niya at kung minsan ay dumidikit ang aking labi sa kanyang basang bulbol.
Halos ilang minuto ko ring kinakain ang kanyang alaga bago ko ito itapat sa aking basang butas. Inupuan ito ng marahan hanggang sa unti unting bumaon. Naramdaman ko na naman ang pagkapuno ng aking butas, matigas na matigas ang alaga ni Rael dahil para itong bakal na nakabaon sa aking kaaloob looban.
Dito ay nagsimula akong gumiling kanyang ibabaw dahil para pareho kaming mapa-ungol sa sarap. Habang dumadampi ang malamig na hangin sa aming katawan at painit ng painit ang tagpo sa aking dalawa. Baon ang alaga ni Rael at sa kada ulos at giling ko ay hagip na hagip ang aking gspot kaya naman napatingala na lang ako sa malamig na ere habang ninamnam ang pagkakabaon ng kanyang alaga sa aking butas.
Paminsan minsan ay sinasalubong niya ng kadyot ang aking pagtaas baba kaya naman halos mapasigaw ako sa sarap na nararamdaman.
Ilang minuto rin akong nakaupo sa kanyang alaga bago kami bumaba sa tubig. Muli niyang itinarak ang kanyang alaga sa aking butas at saka ako binayo sa tubig habang hinahalikan ang aking tainga, leeg at labi. Sarap na sarap ako sa mabilis na kantot ni Rael, sabik na sabik kami sa isa’t isa kaya naman sinalubong ko ang kanyang pag-ulos.
Lulong na lulong kami sa matinding libog kaya naman humawak ako sa batuhan at bahagyang tumuwad para mas matira niya ako ng maayos. Paminsan minsan ay sinasalubong ko ang kanyang pagbayo para mas lalong maging intense ang aming pag niniig.
Ungol at impit na halinghing ang namayani sa aming dalawa hanggang sa sumabog ang kanyang katas sa aking butas. Naramdaman ko ang sunod sunod na pagsirit ng kanyang semilya. Pumipintig pa ang kanyang alaga sa kanyang kaloob looban.
Noong maramdaman ko ang kanyang mainit na likido ay sinabayan ko ito ng jakol at nilabasan rin ako. Sumabog ang aking katas sa tubig at inanod ito ng agos. Samantalang mahigpit ang yakap sa akin ni Rael pinanatili niyang nakabaon at pumipintig ang kanyang alaga sa aking kaloob looban. Kumadyot pa siya ilang beses bago niya ito hugutin.
Muli kaming naghalikan at nagyakapan ng mahigpit saka namin ipinagpatuloy ang aming paliligo.
“Huwag ka na malungkot, pwede pa naman nating sundan si Rouen diba?” ang nakangising wika nito habang nakayakap ng mahigpit sa akin at nilalambing ako.
“Sira, saka na natin isipin iyan kapag okay na ang future natin, basta sa ngayon ang pinakamahalaga sa akin ay huwag kang mawawala. Kayong dalawa ni Rouen ang pinakamahalaga sa akin,” ang bulong ko.
“Hindi ba dapat ako ang magsabi niyan? Huwag ka na ulit mawawala sa akin dahil tiyak na kasasawi ito ng puso ko,” ang sagot niya sa akin muli akong niyakap ng mahigpit.
Matapos kaming maligo ay agad kaming nagbihis at bumalik sa aming dampa. Nagkaroon kami ng simpleng hapunan na si Oven mismo ang nagluto. “Winner talaga magluto sa palayok, ang sarap sarap ng food eme diba?” hirit nito.
“The best ka talaga magluto ninong,” pambobola ni Rouen habang punong puno ng pagkain ng bibig.
“Oo nga tito, masarap ka pala magluto,” ang hirit ni Edisol.
“Hala, maka-tito naman itong si Edisol, excuse me hamak bata at fresh ng ganda ko sa iyo kaysa sa iyo noh! Napakalalakihan mo noh, I object!” ang hirit ni Oven nakahaba ang nguso.
Tawanan kami.
Bago matulog ay naghain pa si Surya at Edisol ng katas ng ubas at prutas. Ito yung permented na alak sa kanila. Napaka natural ng lasa at refreshing. Yung bote ibinabad sa ilog para mas lumamig ito. Nagkaroon ng kaunting kasiyahan sa loob ng dampa, simpleng mga sandali pero napakasaya. “Alam mo kung gusto mo talaga magkaroon ng powers? May mga channel sa katawan na inoopen para ma-unlock ang ability ng katawan!” ang wika ni Oven habang lumalagok ng alak.
“Iyan rin ang sabi ni Rung sa akin noon, ang katawan ay may mga espesyal na ugat para maging malakas at magkaroon ng kakaibang katangian. Sadyang nilikha tayo na mayroong walang hanggang posibilidad upang maging malakas at maging talentado,” pagsuporta ni Surya.
“Gusto kong yan! Sige buksan niyo ang espesyal na ugat sa aking katawan,” ang hirit ni Edisol.
“Naku, maaari kang mapahamak. Si Oven noon ay nagtraining lang at hindi niya kailangan ng kapangyarihan para makasabay sa labanan,” ang sagot ko naman.
“Truth, believe me noong mga fight scene? GL card lang talaga ang baon ko at syempre kaunting dasal na sana ay makemberlin ko ang bawat kemerut ng ecklabern! Ang saya saya talaga! Windrabels ang eme eme!” ang hirit ni Oven na tuwang tuwa pero dumugo ang ilong nina Surya at Edisol dahil hindi na nila alam ang sinasabi nito.
“Oven, ayusin mo naman kasi yung pagsasalita mo, hirap na hirap na tuloy sina Surya na unawain ka,” ang bulong ko naman sa kanya.
“Hmm, pero tama na si Papa, ang kailangan ni Edisol ay tamang training at tamang sandata, ako ang bahala sa iyo, simulan natin ang pag eensayo bukas. Bibigyan kita ng armas na pwede na iyo,” ang nakangiting wika ni Rouen.
“Ang ibig niyo bang sabihin, lahat kayo ay may kapangyarihan?” tanong ni Edisol sa amin.
Natawa kaming lahat, “Syempre ay wala, marunong lang kaming gumamit ng mga armas katulad ng espada, sibat at kung ano ano pa. Doon sa bayan na pinagmulan namin ay obligado ang pagsasanay kaya bata pa lang ay hinuhubog na kami,” ang palusot ni Tob sabay taas sa kanyang baso at saka ito uminom.
“Truth, doon sa bayan na pinagmulan namin? Aksyon talaga ang gusto ng mga tao, araw gabi ay patayan kaya’t nasanay kami sa pakikipaglaban. Purge kung purge!! Ang saya saya winner ang chemberlin!” ang hirit na naman ni Oven kaya natawa na lang ako sa mga pinagsasasabi nito.
“Huling tanong,” ang wika ni Edisol
“Ano iyon?” tanong ko naman sa kanya.
“Sa tingin niyo anong sandata ang pwede sa akin? Magiging malakas din kaya ako?” tanong nila.
“Hmm, sa tingin ko bagay sa iyo yung sandata nina Lippi at Evan, yung lipstick ng katarungan at sagradong gomang etits! O kaya naman yung mabahong hininga ng baklang baliw na follower ni Ai Tenshi, yung salahulang baklang isinusuka ng mundo pero basa basa rin ng basa ng gawa niya!” ang wika ni Oven kaya siniko ko siya dahil talaga pinaglalaruan na lang si Edisol.
“Kahit anong sandata ang nais mong gamitin, basta magamay mo ito ay tiyak na lalakas ka, walang imposible sa taong naniniwala,” ang nakangiti kong tugon.
“Tama, tama ka doon Ench, salamat sa inyo ni Tito Oven,” ang nakangiting sagot ni Edisol
“Tito? Excuse me hamak ganda at fresh ko sayo, im sure sa pagkapinkl lang tayo ng lips ng wetpaks magkakatalo!” ang hirit ni Oven kaya napangiwi na lang ako.
Hangga’t maaari ay ayaw namin guluhin ang isipan ni Edisol, hindi niya deserve na maguluhan at malito lalo’t wala naman siyang kinalaman sa aming sitwasyon ngayon. Pero gayon pa man ay unti unti naming ipinaliliwanag sa kanya ang lahat sa isang simpleng paraan, sa way hindi magiging komplikado ang sitwasyon.
Bago matulog ay nakita ko si Rouen na nakaupo sa harap ng dampa, nag iisa ito doon nagpapahangin. Ako naman ay nagtimpla lang ng mainit na inumin, lumapit ako sa kanya at ibinigay ang isang maliit na tasa. Umupo ako sa kanyang tabi at sabay kaming lumanghap ng malamig na hangin mula sa kapaligiran.
“Malalim yata ang iniisip mo, hijo?” tanong ko sa kanya.
“Pa, namimiss ko lang yung normal na buhay natin. Masyado ng humaba at naging komplikado ang sitwasyon ngayon,” ang sagot nito sabay bitiw ng malalim na buntong hininga.
“Katulad ng laging sinasabi ng papa Rael mo sa atin, ang buhay natin ay tatagal ng daan daang taon dahil wala tayong kamatayan, wala itong katapusang paglalakbay kaya wala ring katapusan ang mga pagsubok at problemang darating. Pero huwag kang mag alala dahil may mga pagkakataon naman na mabubuhay tayo ng tahimik at mapayapa,” ang wika ko naman sa kanya.
Tahimik ulit.
“Pa, galit ka ba dahil hindi ko sinabi sa iyo yung ano, yung..” parang nag aalangan siyang magsalita dahil nahihiya o parang natatakot na hindi mo maisalarawan.
“Yung tungkol sa inyo ni Chaim? Iniisip mo na baka magalit ako?”
Tumango siya sa akin, “pero kahit sa future ay po akong inaamin sa inyo ni Papa Rael. Sa future ay nag iisip kayo ng kung ano ano pero hindi ko ito magawang aminin.”
“Eh bakit sinabi mo ito kay Rael ngayon?” tanong ko naman na may halong pagtatampo.
Napabuntong hininga si Rouen, “sinabi ko ito kay papa Rael noong mga oras na magkausap kaming dalawa matapos ang huling digmaan, pero parang wala naman siyang paki doon. Basta ang sabi lang niya ay huwag muna akong magbibigay ng apo sa inyo dahil masyado daw siyang gwapo para maging lolo,” ang natatawang wika ni Rouen.
Natawa rin ako, “alam mo namang may pagka abnormal iyang tatay mo.”
“At sinabi ni papa Rael sa akin na huwag ko daw sasabihin sa iyo dahil tiyak na magagalit ka. Paghihigpitan mo ako lalo’t at saka imomonitor. Natakot ako at hindi na ako nagshare sa iyo papa,” ang dagdag pa nito.
“Eh gago naman pala yang tatay mong si Rael. Ang advance mag isip ng sira ulo. Humanda siya sa akin mamaya! Teka, iniisip mo ba na ganon nga ako?” tanong ko naman sa kanya.
“Opo, pero higit sa kanino man alam ko naman na ikaw lang ang makakaunawa ng buong puso sa akin.”
“Natural mente, sa akin ka galing, yung ugat mo at ugat ko ay magkakonekta at yang bituka natin ay magkakonekta rin. Pero maloko lang yung papa Rael mo, matino naman iyon, paminsan minsan. Seasonal baga,” ang biro ko naman.
Tawanan kaming dalawa. “So, may shota ka na pala talaga?” pang uusisa ko pa.
“Parang MU lang papa,” ang sagot ni Rouen na nahihiya.
“MU as in magshotang unggoy o magulong usapan?” tanong ko naman.
“Tama ka doon pa, yung parang nagkakaunawaan kami sa mga bagay bagay at ginagawa aming yung mga pribadong bagay pero wala kaming label. Kaya tama nga lang na ang MU ay tawaging isang “Magulong Usapan” dahil magulo ang aming sitwasyon ngayon,“ ang tugon ni Rouen.
“Hindi talaga mag sesettle ang ganyang estado hanggang walang nag ffirst move sa inyong dalawa. Kung sure kayong dalawa sa feelings niyo at kung pareho kayong inlove sa isa’t isa edi lagyan niyo ng opisyal label ang inyong relasyon. Ang problema kasi sa mga ganyang MU lang ay hindi kayo sigurado sa inyong nararamdaman at takot kayong pumasok sa relasyon,” ang paliwanag ko naman.
“Ayaw ni Chaim ng seryosong relasyon dahil di daw ako seryoso,” ang wika ni Rouen.
Natawa ako, “oh edi ipakita mong seryoso ka. Saka isipin mo naman, baka magalit pa sa iyo sina Lucario at Suyon kapag nalaman nila na may nagaganap sa inyo ni Chaim. Kung gusto mo talaga siya edi ikaw ang mag first move at iparamdam o ipaalam mo sa kanya na gusto mo ng isang seryosong relasyon,” ang tugon ko naman.
“Bakit ako papa? Baka isipin niya na masyado akong patay na patay sa kanya at hinahabol habol ko siya, saka wala rin pong alam sina Tito Lucario at Suyon sa estado ng samahan na mayroon kami.” ang mayabang na wika nito.
Natawa ako, “anak ka nga ni Rael pareho kayo ng ugali sa ganyang sitwasyon. Basta ang maipapayo ko lang sa iyo ay sundin mo ang nilalaman ng puso mo, pero siyempre ay gamitin pa rin ang utak sa pagdedesisyon. Kaya nga mas mataas ang utak kaysa sa puso diba? Huwag mong daanin ang pag-ibig sa padaskol daskol na paraan dahil madalas tayong masisilat dito. Ayokong manghimasok at digtahan ka dahil ang gusto ko ay marealize mo ang mga bagay bagay sa sarili mo. Nais kong malaman mo na kahit naman masungit ako at hindi cool katulad ng iba ay parati pa rin akong nakasuporta na sa iyo. Sa huli, ako pa rin at ang papa Rael ang matatakbuhan mo kapag kailangan mo ng masasandalan,” ang nakangiti kong payo sa kanya.
Medyo naiyak si Rouen, “i love you, papa,” ang wika niya.
“Mahal din kita, anak,” ang tugon ko sabay yakap sa kanya ng mahigpit.
Noong mga sandaling iyon ay tila gumaan ang aking pakiramdam at nawala ang maliit na tampo ko sa aking anak dahil sa hindi niya pag oopen up sa akin agad. Lahat ng “the best” na payo ay ibinigay ko kay Rouen at nasa kanya na kung ano ba ang susundin niya sa mga ito. In the end of the day, kami pa rin namang mga magulang niya ang matatakbuhan niya sa oras ng matinding problema at pangangailangan.
KINABUKASAN.
Pagmulat ng aking mata ay natagpuan ko ang aking sarili na nakahiga sa bisig ni Rael, magkatabi kami sa papag. Isang maaliwalas na umaga ito, tahimik at tila walang anumang problema ng parating.
“Kumusta naman ang pag uusap niyo ng anak mo kagabi?” pang uusisa ni Rael sa akin.
Yumakap ako ng mahigpit sa kanya, “maayos naman. Iba pa rin talagang magpayo ang taong nagluwal sa kanya,” ang wika ko naman.
“Wala namang duda doon, sa ating dalawa ay alam kong mas may maipapayo ka sa kanya ng seryoso kaysa sa akin. Kaya nga maswerte ako na naging asawa kita. Kaya mababaliw siguro ako kapag nalaman kong may iba ka. Baka mapatay ko yung kabit, kayong dalawa actually,” ang wika nito.
Natawa ako at hinalikan siya sa labi, “iyan ang epekto ng pagtambay mo sa sala habang nanood si Oven at mama ng mga drama sa telebisyon.”
Natawa siya at saka ako niyakap ng mahigpit, nanatili kaming naglalambingan sa higaan bago kami bumangon at simulan ang bagong araw.
Itutuloy..
Part 6: Luntian
Part 6: Luntian
ENCHONG POV
“Rise and shine! Kokooroo koook!!” ang hirit ni Oven na nagpagising sa amin, kasabay niyang tumilaok yung manok doon sa kabilang bakod. Maya maya ay kumanta pa ito, “Near far wherever you are!! I believe that the heart does go on. Once more, you open the door “
“Hon, pwede patahimikin mo yang kaibigan mong baliw, ang aga aga tumitilaok, inaagawan niya ng trabaho yung mga manok at tandang doon sa kabilang bakod,” ang reklamo ni Rael sabay dapa. “Tangina, ang tigas ng higaan na to!” ang reklamo pa nito.
Babangon na sana ako pero bumangon si Edisol at dumungaw sa bintana, “hala, kung makatilaok naman tito,” ang hirit nito.
Humarap sa kanya si Oven, “dapat ikaw ang tumitilaok dito dahil guest ka lang naman noh, saka huwag mo nga akong tawaging tito dahil hamak young and fresh ko sa iyo. Di hamak na mas young ako kaysa sa young pork tocino na tinda ni aling Tasing! Magsanay kang tumilaok at baka matuwa sa iyo ang diyos ng mga manok at gawing kang regular dito pero that’s impossible you know!” ang makulit na sagot ni Oven.
Nagsimula ang bagong araw namin dito sa past. Patahimik kaming naghahanda para sa pagpunta sa emperyo ng Laola. Sa tingin ko ay walang ideya sa Hakal na nandito rin kami sa panahon ito. Ang akala niya ay nabura kaming lahat doon sa hinaharap at ang tagumpay niya ay tuloy tuloy na.
“Teka nasaan sina Rouen at Chaim?” tanong ko habang naghahanda ng pagkain.
“Umakyat sila sa bundok tito, para kumuha ng mga pinatuyong mga kahoy at sanga ng puno na panggatong. Naubos na kasi yung mga kinuha natin noong nakaraang araw,” ang wika ni Tob habang abala sa pagluluto kasama si Edisol.
“Nasaan din yung iba?” tanong ko pa.
“Sina Tito Oven at Surya at nagtungo naman doon sa kabilang bundok para.. you know,” ang sagot ni Tob.
“Ahh oo, sige magpaparingas na ko ng apoy doon sa bato,” ang tugon ko naman, ang ibig sabihin ni Tob sa salitang “you know” ay nagtungo sina Oven at Surya doon sa lihim na base upang bisitahin ang mga bagay doon sa laboratoryong naiwan ni Rung.
Abala ang lahat sa paggawa.
“Yung mga heneral ni Hakal, saan nagmula ang kanilang mga lakas?” tanong ko kay Edisol.
Napakibit balikat si Edisol, “hmmm, hindi ko alam e. PERO ayon sa mga matatandang ninuno namin ay marami daw talagang mga bumababang “anghel” noon sa kalangitan para makipag niig sa mga babae ng iba’t ibang tribu. Ang malalakas na kapangyarihan ay nagmula sa mga bisita mula sa kalangitan at naipamana daw ito sa mga taong naninirahan sa iba’t ibang sulok ng daigdig. Marahil iyon ang sinasabing “pinagmulan” ng kanilang mga lakas at kapangyarihan,“ ang tugon ni Edisol.
Kung sabagay ay talagang may punto siya doon. Sa dami nga naman ng iba’t ibang uri ng mga bisita o anghel na bumaba mula sa kalangitan ay hindi malayong maraming malalakas na nilalang ang sumibol bilang kanilang mga anak o tagapagmana.
Pero ano nga ba yung sinasabing “bisita o anghel” ng mga ninuno nila? Marahil ay mga nilalang iyon mula sa malayong kalawakan na tumulong na humubog sa sinaunang sibilisasyon, nagbigay sila ng kaalaman at nagbigay sila ng kakaibang lakas sa mga ito. Katulad ni Rungnapa na mula sa malayong bituin, siya naggawad kina Surya at Hakal ng kapangyarihan.
“Makikita mo naman na talagang namana ng mga heneral ang kanilang kapangyarihan mula sa iba’t ibang mga nilalang. Ito ay nakabatay sa kanilang pisikal na anyo, katulad nung isa na may mukha ng tao ngunit ang tainga ay may palikpik. Yung isa naman ay nakalutang lang sa ere na parang kinalulugdan ng hangin. Basta kakaiba ang kanilang mga anyo kaya kakaiba rin ang kanilang mga kakayahan,” ang dagdag pa ni Edisol. Ito ay nakabatay sa kanyang mga nakita noong nagtatrabaho sa tarangkahan ng palasyo ni Hakal.
“At maaaring dito nga nagsimula ang lahat ng kapangyarihan sa mundo na maaaring laganap pa rin doon sa hinaharap hanggang ngayon,” ang sagot ko naman.
Naalala ko tuloy yung kwento nina Emrys at Kasiya na aming mga ninuno, ang kanilang kapangyarihan ay sinasabing nagmula rin sa mga Diyos at iyon ang lakas na ginagamit namin sa ngayon.
Tahimik.
“Siguro gusto niyo maging heneral no?” tanong ni Edisol sa amin.
“Pwede rin kaso sa tingin ko ay hindi naman sapat ang aming lakas para doon,” ang wika ko naman habang nakangiti.
“Ako talaga? Gusto kong maging heneral tapos mapapalapit ako kay Hakal, ayos yon diba?” wika ni Edisol, wala itong ideya kung gaano kasama si Hakal. Kung sa bagay ay iba iba naman kasi ang pananaw ng tao lalo’t doon sila kumuha ng kabuhayan sa emperyo nito. “Sa palagay mo ay kaya ko kaya?” dagdag na tanong pa niya sa akin.
“Oo naman,” ang sagot ko, “walang imposible sa mga taong naniniwala.”
“Hinde,” ang sagot naman ni Rael, kunot noo itong humarap sa akin noong magkalihis ang aming sagot. “Huwag mo na nga siyang paasahin, mamamatay ng dilat yang lalaking iyan na hindi nagiging heneral. Ipadala mo na lang sa future at doon ay gagawin ko siyang kawal ni Liad,” ang diretsong bulong nito sa akin.
Siniko ko siya, “hayaan mo na lang siya, libre naman ang mangarap diba?”
“Libre nga, pero sana yung makatotohanan naman,” ang sagot ni Rael n halatang nambabasag na naman ng trip at kaligayahan.
“May problema ba?” tanong ni Edisol sa amin. Hindi niya maiwasang magtaka.
“Ah e, kaya sinabi ni Rael ang sariling “hindi” ay dahil namatay yung apoy ng kahoy na sinisigan niya,“ ang palusot ko na lang habang nakatakip sa bibig ng aking asawa. Si Tob naman ay natawa na lamang dahil nagets siya ang aming pinag usapan kanina.
THIRD PERSON POV
Ang ordinaryong araw sa buhay ng lahat ay lumipas, halos ilang araw na silang nandito sa nakaraang panahon. Kung iisipin ay wala naman talaga silang babalikan sa future hangga’t hindi pa natatapos ang misyon ng paglaban at manalo kay Hakal. Pero bago ang lahat ay pagdadaanan muna nila ang pitong heneral nito at ang ranggo ay nakadepende sa kanilang bilang kaya’t inaasahan na magiging madugo ang magaganap na sagupaan.
Noong araw na iyon ay maagang gumising sina Rouen at Chaim upang mangunha ng mga tuyong kahoy sa kabundukan. Habang naglalakad paakyat ay magkahawak kamay ang dalawa na parang bida sa isang sikat na boy love movie. Parehong gwapo ang mga mukha, parehong matangkad at magaganda ang tabas ng katawan. Isang magandang tanawin na makita silang magkasama, nakakakilig at nakakatuwa.
Masaya ang dalawa noong mga oras na iyon, hindi maiwasang pisil pisilin ni Rouen ang kamay ni Chaim habang naglalakad sila. “Nasabi ko na kila papa yung tungkol sa atin,” ang wika ni Rouen.
“Anong sinabi mo? Yung pagiging FUBU nating dalawa?” tanong niya sa binata.
Natawa si Rouen, “bakit naman sasabihin ko iyon? Kung ano anong iniisip mo e. Ang ibig kong sabihin ay yung pagiging MU natin, yung samahan natin o kung ano man to,” ang sagot nito.
“Anong sabi nila?” tanong ni Chaim.
“Na suportado nila ako at sinabi rin nila na sana ay maging seryoso tayo sa isa’t isa. At sinabi rin nila na bigyan ko sila ng maraming apo,” ang hirit ni Rouen.
Sinuntok siya ni Chaim sa braso, pero may halo itong paglalambing, “sira, gusto mo bang patayin tayo ni papa Lucario kapag nabuntis ako? Gago ka talaga! Kung bakit kayong mga blood sucker ay may kakayahang ganyan,” ang wika ni Chaim.
“May kakayahan ka rin naman e, diba si tito Lucario ay kaya rin itong gawin. Pero sana naman yung magiging baby natin ay huwag matagal sa tiyan mo dahil ayokong mahirap ka sa pagdadala nito,” ang malambing na wika ni Rouen pero kinatukan siya ni Chaim, “huwag ka nga, ayokong isipin ang mga ganyang bagay,” ang wika nito.
Tawanan silang dalawa..
Tuloy ang pagkuha nila ng mga kahoy, pero ang lambingan ay nandoon pa rin. Tahimik ang paligid at masarap sa pakiramdam, payapa ngunit masyadong nakakabingi ang katahimikan. Gayon pa man ay romantiko at maganda ang pagsikat ng araw.
Paminsan minsan ay nagbibiruan sila, naghahabulan, nag babalibagan ng tuyong dahon. Nagkakaladyaan, naglaro na parang bata. Gayon pa man, ang lambingan ay hindi pa rin nawawala lalo’t wala tao sa paligid at solo lang nila ang mundo.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay hinawakan bigla ni Rouen ang braso ni Chaim at saka niya ito agad hinalikan sa labi. Nabigla si Chaim ngunit hindi naman ito tumanggi. Lumaban siya ng halikan at kapwa sila nagyakapan noong mga oras na iyon. Matagal tagal hindi nagkita at miss na miss nila ang isa’t isa. Ito ang pagkakataon na nagawa nilang magsama at gawin ang bagay na nais nila.
Mula sa simple at damping halik ay nagsimulang pumasok ang dila ni Rouen sa bibig ni Chaim, naging mapusok ang kanilang halikan at hindi naman tumutol si Chaim dito. Nag eskrimahan sila ng dila habang sabik na sabik inaalis ang saplot ng bawat isa. Bumaba ang mapusok na halik ni Rouen sa leeg ni Chaim patungo sa makinis at matipunong dibdib nito. Ungol ang sinukli ni Chaim habang hinihimas ang matipunong katawan ni Rouen.
Napaka perfect nilang dalawa pagmasdan, parehong gwapo, parehong matipuno ang katawan, parehong maputi, makinis at nakakaakit. Tuloy ang romansahan nila ang mahiga si Chaim sa luntiang damuhan na napapaligiran ng mga tuyong dahon. Kapwa sila hubo’t hubad, tirik na tirik ang matitigas na alagang nag eeskrimahan habang sila ay magkapatong. Sa kabila ng malamig at parang nagyeyelong hangin sa kakahuyan ay kapwa nila nadarama ang sarap at init ng halik at yakap at bawat isa.
Nagpaubaya si Chaim, sabik na sabik rin siya sa yakap, halik at haplos ni Rouen kaya naman habang niroromansa siya nito ay nakayakap siya ng mahigpit sa hubad na katawan ng binata. Dinidilaan ni Rouen ang kanyang makinis na katawan mula sa leeg pababa sa kanyang dibdib, ibayong kiliti at masarap na sensasyon ang dala ng pagroromansa nito.
Habang nakapatong sa kanya si Rouen ay nararamdaman niya ang init ng paunang katas nito na tumutulo sa kanyang abs, kaya naman hinawakan niya ang batuta ng kapareha at hinimas himas ito dahilan para makiliti si Rouen at mas lalo pa niyang pagbutihan ang pagdila at paghalik sa katawan nito.
Makalipas ang ilang sandali ay itinapat sa kanya ni Rouen ang matigas na alaga nito, pulang pula ang ulo at amoy mabangong sabon pa dahil sa matagal na paliligo sa ilog kagabi matapos ang hapunan. Tirik na tirik ang alaga ng binata halatang sabik na sabik ito sa pagpapala ng taong labis niya minamahal.
Hinawakan ni Chaim ang alaga ng kapareha at hindi siya nagdalawang isip na isubo agad ang matigas na sandata nito. Ito muli ang pagkakataon na may pumasok na matigas na bagay sa bibig ni Chaim. Buong gilas niya itong sinuso na parang lolipop ang ulo. Dinilaan niya ito at pilit na isinusubo ng buo hanggang sa dumikit ang nguso niya sa mabango at makapal na bulbol ni Rouen. Napapasinghap si Rouen sa sarap at init ng sensasyong bumabalot sa kanyang katigasan, ninamnam niya ang pakiramdam na ito habang nakatingala sa ere.
Habang puno ang kanyang bibig ng alaga ni Rouen ay naramdaman niya na nilalaro ng kamay nito ang kanyang alaga na noon ay matigas at labis na naglalaway. Napaungol silang dalawa sa kakaibang sarap at mas naging mapusok pa silang dalawa dahil sa kasabikan. Naglalaway na rin ang matigas na alaga ni Chaim lalo pa itong tumirik noong himas himasin ng kapareha ang kanyang makinis at maputing bayag.
Marahang kinadyot ni Rouen ang bibig ng kapareha dinama niya ng maigi ang mainit na bibig nito habang si Chaim naman ay ginagawa ang best niya na kainin lahat ang matigas na alaga nito na kadalasan ay umaabot sa kanyang lalamunan. Ngunit dahil mahal rin naman niya si Rouen ay wala siyang reklamo dito, ang lahat ay malugod niyang tinanggap.
Makalipas ang ilang minuto ay si Rouen naman ang nahiga sa damuhan, hinila si Chaim sa kanyang ibaba at nagbaligtaran sila dalawa. Itinapat ni Chaim ang mapula niyang butas sa mukha ni Rouen at agad naman itong sinunggaban ng binata. Napaungol siya noong maramdaman ng dila ni Rouen sa kanyang mapula, mabango at masikip na butas. Bilang ganti naman ay hinawakan niya ang matigas na batuta nito at saka muling sinuso na parang gutom na sanggol.
Patuloy ang mapusok at mainit na tagpo sa pagitan ng dalawa. Mas lalo pang naging matindi ang kaganapan noon magsimulang daliriin ni Rouen ang masikip na butas ni Chaim habang ang kanyang ari naman ay sinususo ng matindi na parang tsupon ng sanggol. Naglalaway na ang alaga ni Rouen, sabik na sabik na ang alaga niya lalo’t nakikita niya ang mapula at masikap na butas na kanyang aangkinin maya maya lamang.
Naglalaway at mala bakal ang kanyang alaga, libog na libog siya habang dinadaliri ang butas ng kapareha. Napapaigtad si Chaim, napakasarap ng ginagawang paglalaro ni Rouen sa kanyang butas, halos tumirik ang kanyang mata sa kakaibang sensasyong nadarama, lalo pa siyang napapahiyaw kapag pinapanginig ng binata ang kanyang daliri kaya halos mamuti ang paningin niya sa sarap!
Makalipas ang ilang sandali ay bumaligtad si Chaim, itinutok niya ang matigas na alaga ni Rouen sa kanyang butas at marahan itong inupuan, dahil sa tigas ng alaga ni Rouen ay mabilis itong pumasok, swabe at halos mapuno ang kanyang butas. Napakagat labi siya habang bumabaon ang alaga ng kapareha, punong puno ang kanyang lagusan hanggang sa pumasok itong lahat. Baon na baon at halos nakahalik na ang labi ng kanyang butas sa buhok ng kaniig. Napa ungol ng malakas si Chaim, punong puno ang kanyang kaloob looban, parang nakaupo siya sa isang matigas na bakal na umaabot sa kanyang pusod kapag siya ay gumagalaw.
Napasinghap silang dalawa sa matinding sarap. Damang dama ni Rouen ang sikip at init ng kaloob looban ni Chaim. Parang hinihigop ang kanyang matigas na alaga. Lalo na noong gumiling si Chaim at nagtaas baba sa kanyang kaangkinan. Ang kanyang taguro ay iniipit ng muscles nito, parang pinipiyot at hinihigop ng kakaibang pwersa kaya naman napahawak siya sa bewang ng kaniig at inalalayan pa ang pag giling nito sa direksyon kung saan labis siyang masasarapan.
Dahil sa sarap at kasabikan ay inabot ni Rouen ang kanyang ulo at naghalikan silang dalawa ng marahas, sinalubong niya ang bawat pagtaas baba ng kapareha hanggang sa maging mabilis ang kanyang pagbayo.
Dito ay nagsimula na silang mag iba ng posisyon, mula sa pagsakay ni Chaim ay pumuwesto sila ng patagilid, itinaas ni Rouen ang hita ng kapareha at nagsimula na siyang bumayo, marahas, malalim at madiin. Ramdam na ramdam ni Chaim ang pagtuhog ng alaga ni Rouen sa kanyang kaloob looban, sa sobrang tigas nito ay halos parang umaabot na sa kanyang pusod.
Mula sa patagilid ay dumapa sila at maya maya ay tumuwad, dito ay kinasta si Chaim na parang aso, naka kubabaw sa kanyang likuran ang kapareha at mabilis na naglalabas masok ang alaga nito sa kanyang basang butas. Napapasigaw siya sa sarap at halos baliw baliw ito sa kakaibang sensasyong nararansan.
Matindi rin ang ungol na ginawa ni Rouen, hanggang sa maramdaman niyang sasabog na ang kanyang katas. Kaya naman agad niyang hinugot ang alaga sa butas ng kapareha at jinakol dito.
Humiga sila ni Chaim at kapwa nilaro ang kanilang mga sarili habang naghahalikan ng mapusok. Makalipas ang ilang saglit ay sabay sumabog ang kanilang mga katas na sumabog sa kanilang mga tiyan.
Niyakap nila ang isa’t isa at panandaliang nagpahinga sa ilalim ng puno habang magkayakap at umiihip ang sariwang hangin sa kanilang katawan. Wala silang kibuan, gayon pa man ay mararamdaman ang pagmamahal at pag aalaga nila sa isa’t isa.
Samantala sa kabilang panig naman ng bundok ay nandoon sila Oven at Surya. Binisita nila ang loob ng laboratoryo ni Rung. Namangha si Oven lalo na noong makita ang mga desenyo ng mga sinaunang kagamitan katulad ng mga espada, pana at palaso pati na rin ng mga sibat na kakaiba ang anyo.
“Ikaw lahat ang gumawa nito?” tanong ni Oven kay Surya.
“Oo naman, ang lahat ng iyan nandito sa libro ni Rung na naiwan sa akin noon bago siya umalis. Ang mga sandatang iyan ay espesyal at naglalaman ng kakaibang kapangyarihan at enerhiya,” ang wika ni Surya.
“Wow, ang husay, ang ganda rin ng desenyo, pwede akin na lang ito?” tanong ni Oven sabay kuha sa isang punyal na parang “kunai” pero gawa ito sa ginto at may magandang desenyo.
“Hmmm, sige ba, ang sandatang iyan ay tinatawag na “Tensu” isang espesyal na patalim na kayang bumutas kahit ang pinakamatigas na bagay sa mundo. Nakakagawa rin iyan ng barrier kapag itinusok sa lupa,“ ang paliwanag ni Surya.
“Ayos, pwede na to sa beauty ko, parang kunai ah, “kunai the extension of my heart! Charet! Ang lakas maka Hanabi!” ang hirit ni Oven.
Napakamot ng ulo si Surya hindi niya malaman kung anong mga salita ang lumalabas sa bibig ni Oven bagamat alam niyang galing ito sa hinaharap.
Maya maya ay hindi pa nakontento si Oven, kinuha pa niya ang isang espadang mapinis na animo pang pencing. “Eto pwede na to sa bortang si Edisol,” ang hirit nito.
Natawa si Surya, “bakit naman naisip mong bigyan rin ng sandata si Edisol?”
“Eh kasi gusto niyang maging malakas at gusto niyang maging madirgma kaya naisip ko na ang unang hakbang para maging malakas ay ang sanayin ang sarili sa paggamit ng sandata, para maipagtanggol naman niya ang sarili niya. May punto ako diba?” tanong ni Oven.
“Oo naman, magandang ideya iyan. Pero sana huwag mong sabihin sa kanya na dito sa atin galing ang espada,” ang wika ni Surya.
“Anong klaseng espada ba ito? Parang ganung kay Zorro oh! Lakas makapang pencing!” ang hirit ni Oven.
“Ang tawag diyan ay “Huey Sword”, isang espada na nagbabago ng hugis depende sa nais ng nagmamay ari sa kanya. Pero hindi ko pa nasusubukan iyan, sana ay walang mali sa paggawa ko,“ ang wika ni Surya pero itinabi pa rin ni Oven ng espada para ibigay sa kaibigan.
Tahimik..
“Nga pala sorry kung masyado akong mapangahas, pero nais kong malaman kung nagmahalan ba kayo ni Rung? Di ba parang anak ka na niya?” tanong ni Oven na may halong pagtataka.
Natawa si Rung, “Sa kanya lamang ako nagmula, ang ibig sabihin kami ay produkto ng eksperimento. Hindi kami literal na nagmula sa kanyang sarili dugo at laman. Maaring kami ay gawa lamang gamit ang makinang ito, o gamit ang iba pang bagay. Oven, iba kami ni Hakal sa mga normal na tao sa paligid, kaya’t marahil ay iba rin ang pagkakalikha sa amin. Hanggang ngayon ay hinihintay ko pa rin si Rung, hindi ako nawawalan pag asa na makakasama ko ulit siya,” ang paliwanag ni Surya habang nakangiti.
Itutuloy.
Part 7: Salakay
Part 7: Salakay
THIRD PERSON POV
“For you my dear Edisol, ang borta ng taon,” ang wika ni Oven sabay bigay dito ng espadang Huey kung tawagin. Isa ito sa mga espesyal na sandatang idinesenyo ni Rungnapa at isinabuhay naman ni Surya.
“Wow, ang ganda, teka saan naman galing ito?” ang tanong ng binata.
“Doon sa bundok, actually gamit talaga iyan ng ninuno namin na si Kemperlin kaso ay wala na siya kaya ipinamana na sa akin. Wala naman akong pag gagamitan kaya naisipan kong ibigay na lang ito sa iyo. Pa thank you ko na rin dahil pinatira mo kami dito sa bahay mo. At pa thank you ko na rin sa pagkuha mo sa asawa ko,” ang sagot ni Oven.
Napatingin sa kanya si Edisol at napakunot noo ito, “I’m sorry?!”
“Bilang supplier ng condom ng sa mga alter sa social media. Char, basta itabi mo na iyan dahil magsisimula na ang training mo right here, right now! Yeah yeah!” ang excited na wika ni Oven.
“Wow, salamat tito Oven. Teka bakit naman bigla niyong naisip na sanayin ako?” tanong ni Edisol.
“Dahil, hindi pwedeng puro ganda lang kahit wala ka naman talaga neto, kailangan marunong ka ring lumaban, saka alam mo isang tawag mo pa sa akin ng “tito” ay uututan kita sa mukha hanggang sa mahilo ka at totally hindi ka na talaga magising!“ ang warning ni Oven na gigil na gigil.
“Salamat ha, nakakatuwa naman talaga. Teka hindi naman ako marunong gumamit nito, sino magtuturo sa akin?” tanong ni Edisol.
“Ako ang magtuturo sa iyo, ako lang naman ang gumagamit ng espada dito,” ang hirit ni Rouen at kumuha ito ng dalawang kahoy saka inabot kay Edisol ang isa. “Ito muna ang gagamitin natin para hindi ka masaktan,” ang dagdag pa nito.
Nagsimula ang dalawa na magtraining sa malawak na kapatagan na punong puno ng luntiang damo habang ang iba naman ay abala sa paghahanda ng pagkain. Si Tob ay abala sa pag taga ng mga kahoy pa papatuyuin pamaringas, si Chaim ay inaayos ang mga batong kalan na pagluluto.
Si Enchong ay naghihiwa ng gulay, maya maya ay yumakap sa kanya si Rael at bumulong ito. “Pwede ba kitang espadahin din? Gamit ito?” ang hirit nito sabay dikit ng bukol niya sa likod ng asawa.
Natawa si Enchong, “sira ka talaga, baka may maka kita sayo. Puro ka kalokohan dyan e,” ang sagot niya sabay subo kay Rael ng isang hiwang sariwang pipino.
“Wow sana all nagsusubuan ng pipino,” ang hirit ni Oven.
“Inggit ka? Gusto mo isubo ko sa iyo itong isang buong Langka?” tanong ni Rael.
“Hay, napaka hard mo talaga sa akin papa Rael! Etits nga ni Niko medyo hirap pa ako e korean etits lang yon. Paano pa kaya ang isang buong langka? May tinik tinik pa iyan!” pagmamaktol ni Oven. No filter hindi iyon uso sa kanya.
Natawa si Enchong, “Hoy, sigurado ka ba sa sandatang ibinigay mo kay Edisol? Baka naman mapadali ang buhay nung tao?” tanong ko kay Oven.
“Ang sandatang iyan ay invention ni Surya, tinatawag ito Huey, mayroon itong espesyal na abilidad na nagbabago daw ang hugis at anyo habang ginagamit. Saka im sure sa real fight magtatago lang ilalim ng lupa iyang si Edisol at lalabas na lang sa umaga kapag tapos na ang lahat,” ang paliwanag ni Oven.
“Paano nakakagawa si Surya ng ganyang ka high tech na sandata kung gayon nasa ancient times tayo??” tanong ko naman.
“Edi alien technology, siguro ay advance talaga ang mundong pinagmulan ni Rung kaya may mga design siyang ganito. Si Surya ay may biyayang katalinuhan mula sa mga bituin,” ang sagot ni Oven.
“Alam ko naman iyon, sobrang hanga lang talaga ako sa pag gamit niya ng iba’t ibang resources na bihira dito sa lupa,” ang tugon ko naman.
Habang nasa ganoong pag uusap kami ay dumating naman si Surya galing sa pamimili sa karatig bayan. Nag aapura ito at hindi maipinta ang mukha. “may problema ba?” tanong ni Rael sa binata.
“Nakakagulat lamang ang balita. Ang bayan na Harumna doon sa kanluran ay sinalakay ng mga lupon ng taong paniki na kumakain ng laman at katawan ng tao. Nilimas nila ang bayan at walang natira sa mga ito,” ang wika ni Surya.
“Malayo ba dito iyon?” tanong ni Enchong sa kanya, bumakas din sa mukha nito ang pag aalala.
“Oo nasa kabilang bundok iyon, ngunit ang bayan ang Harumna ay ang bayan na aking pinagmulan,” ang sagot ni Surya.
Natahimik ang lahat..
“Kung gayon ay iyon talaga ang sinalakay sa pag aakala na nandoon ka pa. Mukhang seryoso si Hakal na tapusin ka sa pagkakataong ito, lalo’t alam niya na ikaw ang pinakamalaking hadlang sa kanyang tagumpay,” ang sagot ni Enchong sa kanya.
“Ano naman ang aasahan niya sa akin? Hindi naman ako ganoon kalakas?” tanong ni Surya na hindi matago ang pangamba.
“Sa ngayon ay hindi ka pa malakas, ngunit kapag tumagal ay mas lalakas ka at matatalo mo siya. Kaya tama ang prediksyon natin na hahabulin ka talaga niya,” ang sagot naman ni Oven.
Habang nasa ganoong pag uusap sila ay napahinto sa pagkilos si Chaim at nagwika ito. “Mayroon akong nararamdaman panganib. Dadalak ang dugo sa bayang ito sa loob ng 48 oras,” ang wika nito na nagliliwanag ang mata.
“Naku, tingnan mo mas nakakatakot pa mag predict ang batang ito, may oras talaga? 48 hours talaga? Jusko hindi pa ready si Edisol! Mamatay na siya! Ramdam ko iyon!” ang naiiyak na wika ni Oven.
“Kailangan na natin maghanda, dahil ang lahat ng nakikita at nararamdaman ni Chaim ay walang sablay. Good thing na rin na sinabi niya agad upang makapaghanda tayo,” ang wika ni Tob.
“So paano ang gagawin natin? Hahayaan natin maubos ang mga taong bayan? Umalis na tayo upang hindi sila madamay!” ang wika ni Surya.
“Kahit umalis ka dito ay aatakihin pa rin ito ng kalaban, lilimasin nila ang lahat ng bayan hanggang hindi ka napapatay. Nandito ka man o wala ay mamatay ang bayang ito sa loob ng 39 oras at dalawang minuto,” ang seryosong sagot ni Chaim. Relax lang ito at walang pangamba sa kanyang mukha.
Nagpanic si Oven, “teka paano na? Shield! Lagyan natin ng barrier ang buong bayan!” ang mungkahi nito.
“Wala ng oras para lagyan pa ito, sa ngayon ay ang tanging magagawa lamang natin ay lagyan ng barrier ang paligid ng dampang ito. Ito ang magsisilbing safe na base natin,” ang wika ni Tob sabay kumpas sa kanyang kamay at umangat ang apat na halaman sa bawat sulok ng dampa.
Ang halaman ay namulaklak at naglabas ito ng berdeng barrier na lumukob sa buong lugar. “Isa itong matibay na barrier mula sa future, sa tingin ko ay maganda itong “base” para sa proteksyon.
May maya ay ikumpas ni Chaim ang kanyang kamay at lumabas sa paligid ang isang pulang barrier na animo bula. Lumukob ito sa kanilang paligid na kanilang ikinamangha. Dati ang paggawa ng barrier ay inaabot ng ilang oras bago mabuo. Ngayon ay halos isang kumpas na lang ito.
Namangha si Surya, “isang mataas na uri ng shield, kakaiba ito,” ang wika niya habang pinagmamasdan ang berde at pulang barrier sa kanyang paligid. “Anong klase nilalang ba talaga kayo?” tanong nito, hindi niya inaasahan ang espesyal na kakayahan ng dalawa.
“Mga tao rin kami, katulad mo, na may espesyal na talento, huwag kang mag alala dahil hindi ka mapapahamak sa labanang ito,” ang sagot ni Chaim na napakabanayad ng awra. Kalmado ito at walang takot na nararamdaman.
“Kung ganoon ay maghanda na tayo,” ang wika ni Rael na sinang-ayunan naman ng kanyang mga kasamahan.
At iyon nga ang set up, noong mga sandaling iyon ay naghanda na ang lahat sa pagsalakay ng hindi kilalang kalaban. Tila ba alam na nila na ito na ang simula ng walang katapusang labanan at ang lahat ay magaganap sa takdang oras at pagkakataon.
LAOLA EMPIRE
“Mahal na panginoon, nagpadala po ng ulat si Heneral Baek, sa ngayon daw po ay walong bayan na ang kanyang nalilimas ngunit wala doon si Surya. Nalimas na rin daw po niya ang bayan ng Harumna kung saan kayo nagmula ngunit wala pa rin,” ang bungad ng kawal habang takot na takot na nakaluhod sa harapan ng hari.
“Kung ganoon ay huwag siyang titigil! Ubusin niya ang mga bayan sa bawat sulok ng mundo ay wala akong pakialam, kailangan ay hanapin niya si Surya at dalhin niya sa akin ang ulo nito!” ang mariing utos ni Hakal.
“Masusunod po mahal na panginoong Hakal, ang inyong mensahe ay agad makakarating kay Heneral Baek,” ang magalang na sagot ng kawal at mabilis itong nagtatakbo palabas sa silid ni Hakal.
“Sa dami ng mga Renocos ay madali lamang para kay Baek ang limasin ang isang buong bayan. Iyon nga lang ay hindi pa mahanap si Surya! Sumpain ang lalaking iyan!” ang galit na salita ni Hakal at nadurog sa kanyang kamay ang basong may alak na hawak.
Nagulat si Victor at agad na pinunasan ang kamay at ang magarbong damit ng kanyang panginoon na noon ay galit at hindi nagustuhan ang negatibong balita.
“Huwag ka na magalit, pasasaan pa at magtatagumpay din tayo. Gaano ba kadilikado ang Surya na iyan?” tanong ni Victor habang pinupunasan ang kamay ni Hakal.
“Sa ngayon ay hindi pa siya delikado mahina pa siya sa daga. Pero darating ang araw at papantay sa aking lakas. Siya lang naman ang nagkulong sa akin sa Tangkask kaya’t habang maaga pa ay dapat na siyang tapusin. Kaya nga ito ang pinili kong oras at panahon na ibalik ang aking paghahari upang madaling magapi ang mga hahadlang sa aking mga nais. Ang iyant Surya na iyan ay mamamatay at walang magigisnang kahit ano sa mundong ito!” ang galit na wika ni Hakal sabay tayo sa kanyang trono at nagtungo sa bintana ng kanyang palasyo.
Nakasunod pa rin si Victor sa kanya, “panginoong hakal, masyado ka ng malakas kahit ang mga mandirigma sa hinaharap ay walang laban sa iyo,” ang wika ni Victor.
“May laban silang lahat, hindi lamang nila magawang wasakin ang katawan ng manggagamot na aking gamit. Iniingatan nila ito higit sa lahat ng bagay,” ang sagot ni Hakal. Alam na alam niya kaganapan doon sa hinaharap.
“Pero wala na silang lahat at ngayon ay tayo na lamang ang nandito,” ang sagot ni Victor lumuhod siya sa harapan ni Hakal at hinawakan ang bukol nito. “Hayaan mong pawiin ko ang iyong galit, panginoong Hakal,” ang wika niya at hinimas himas niya ang medyo matigas na alaga nito. Nag reresponse ang alaga nito sa kanyang malamyos na paghimas.
Hinayaan siya ni Hakal, nakaramdam ito ng kakaibang kiliti at sarap, makalipas ang ilang daan taong pagkakakulong sa Tangkask at Cardin. Napasinghap ito at ninamnam ang sensasyon ng paghimas ni Victor sa kanyang alaga.
Lumakas lang si Victor, nagkaroon siya kapangyarihan, ang kanyang nakaraan bilang isang lalaking mapagbigay ng aliw, hinahanap hanap ito ng kanyang katawan, hindi niya mapigilan at ang init ay hindi basta basta nawawala.
Nasabik si Victor kaya naman noong sobrang tigas na ng alaga nito ay inilabas niya, dito ay bumulaga sa kanyang ang matigas at malabakal na sandata nito. Agad niyang dinilaan ang ulo at saka isinubo ng buo. Napasinghap si Hakal sa init ng bibig ni Victor na noon ay sinisimulan na siyang susuhin at tsupain ng marahas..
“Ganyan nga Victor, isa ka talagang lalaking mababa ang lipad,” ang wika nito sabay himas sa ulo niya.
“Alam ko naman diba? Alam kong maliligayahan ka dito,” ang hirit ni Victor, ipinakita pa niya kung paano laruin ng kanyang dila ang mala kabuteng ulo ng sandata nito, mabilis na kinikiliti ng kanyang dila ang labasan ng ihi kaya naman lalo siyang napasinghap sa matinding kiliti at sarap.
Habang gumagalaw galaw ang dila ni Victor ay nakatingin siya sa kanyang panginoong Hakal, lantad na lantad ang kanyang kagwapuhan kaya naman tila tinamaan si Hakal sa kanya noong mga oras na iyon. Iba ang karisma ng binata at halos mapang akit talaga ito na parang babaeng makinis at maputi ang katawan.
Muling isinubo ni Victor ang kanyang alaga at saka pinagtagal ito sa kanyang bibig. Noong masarapan si Hakal ng todo ay sinabunutan niya si Victor at saka marahas na kinadyot ng bibig nito. Tinanggap niya ang pagbayo ng hari sa kanyang bibig, sumasagad ang matigas na alaga nito sa kanyang lalamunan ngunit sarap na sarap siya, gustong gusto niyang sumasagad ng matigas na sandata sa kanyang malalim na bibig. Samantalang manghang mangha naman si Hakal, kahit ipinagkakalandakan niy ang matigas na sandata sa bunganga nito ay ayos lang at parang mas nababaliw pa, mga bagay na talagang gustong gusto niya.
Humihigpit, lumuluwag at parang hinihigop ang kanyang alaga, paminsan minsan ay dinidilaan pa ni Victor ang kanyang dalawang bayag saka muli isusubo ang kanyang kahabaan.
Puro ungol ang isinukli Hakal sa mapusok na pagsubo ni Victor, parang walang bukas, gigil na gigil ito sa kanyang matabang alaga. Lalo pang nasabik si Victor noong malasahan ang paunang katas nito.
Tuloy tuloy ang ginawang pagsubo at pagtaas baba ang ulo ni Victor sa alaga ni Hakal hanggang sa ilang saglit ay sumabog ang katas nito. Sinahod ni Victor ang lahat gamit ang kanyang dila, wala siyang sinayang sa manamis namis na dagta ni Hakal.
Makalipas ang ilang minuto ay iniluwa niya ang alaga nito at hinahayaan niyang magpahinga. Samantalang hinimas naman ni Hakal na parang alagang aso sa ulo si Victor at nagpasalamat siya sa ginawa nito sa kanya. Akala niya ay dito na nagtatapos ang lahat ngunit nagkakamali siya dahil tumayo si Victor at kumuha ito ng pamdulas. Inilagay niya ito sa matigas pa ring alaga ng hari saka minasahe, napakagat labi siya habang nagtataas baba ang madulas na kamay ni Victor sa katawan ng kanyang kahabaan.
Maya maya ay tuluyang hinubo ni Victor ang kanyang pang ibabang saplot, napakagat labi si Victor noong makita si Hakal na nakaupo sa kanyang trono nakabukaka habang nakatirik ang malaki at matabang alaga. Agad niya inalis ang kanyang pantalon at mabilis niyang kumandong kay Hakal, hinawakan niya ang batuta nito at itinutok sa kanyang nasasabik na butas. “Ahh ano ang ginagawa mo? Ang init, ang sarap!” ang hirit ni Hakal noong maramdamang lumuliusong ang kanyang alaga sa mainit, masikip at basanfg lagusan ng kaniig. Samantalang ungol lang ang isinagot ni Victor, dinadama nito ang pagpasok ng bisita sa kanyang lungga.
Makalipas ang ilang sandali ay tuluyang bumaon ang alaga ni Hakal sa butas niya, nanatiling nakakandong si Victor patalikod sa kanya habang nakatarak ang matigas na batuta nito sa kanyang kaloob looban.
Noong makapag adjust ay nagsimulang gumiling at magtaas baba si Victor sa kahabaan nito, lalong nasarapan si Hakal, ganito pala ang pakiramdam ng nakikipagniig at kumakantot, nakakabaliw at halos mawala siya sa kanyang sarili. Tila ba pansamantala niyang nakalimutan ang agam agam sa kanyang isipan at nagfocus lamang ito sa pagsalubong sa pagtaas baba ng kapareha.
Makalipas ang ilang sandali ay tumayo si Victor ay tumuwad ito sa sahig. Hawak niya ang pisngi ng kanyang dalawang pwet, talagang ipinakita niya kay Hakal ang kumikibot kibot na butas nito. Agad na tumayo si Hakal at mabilis niyang iniumang ang alaga sa butas ng kapareha. Muli siyang napaungiol noong pumasok ito ng swabe at dito ay nagsimula siyang kumabayo ng pataas baba.
Ingay ng ungol ang naririnig sa buong bulwagan, marahas na binayo ang butas ni Victor hanggang sa kusang sumabog ang katas nito. At makalipas ang ilang sandali ay nilabasan naman ni Hakal sa kanyang kaloob looban. Pangalawang pagpapalabas na ito ng hari at kapwa nila ninamnam ang masarap at kakaibang pakiramdam.
Ibinigay ni Victor ang lahat upang mapasaya lamang ang hari. Sa loob loob niya ay hindi siya masyadong nagalingan kay Hakal, hindi ito eksperto sa pagbayo at pagkantot ng matindi. Ngunit para kanya ay iba pa rin ng aroma at sarap ni heneral Liad, iba pa rin ang romansa ng blood sucker dahil masarap sila at talagang todo bigay sa kama. Gayon pa man ay naibisan ang init ng kanyang katawan dahil sa pagkain ng kapirasong laman.
Lumipas ang halos 46 hours. Mabilis na nagbago ang timpla ng buong paliguild.
Samantala, ang ikapitong heneral na si Baek ay palapit na ng palapit sa bayan kung saan naroon sina Surya at iba pa. Sa pagkakataong ito ay inipon niya ang mga kawal na Renocos upang tulungan siya sa pag wipe out ng buong bayan.
Ang mga Renocos ay mag taong paniki, malalakas, mabibilis lumipad, may mahahabang kuko at matutulis na pangil. Parang ganoon sa mga babaeng bampira na kalaban ni Van Helsing sa kanyang pelikula.
Habang palapit ng palapit si Baek sa bayan ay padilim ng padilim at ang malamig na hangin ay nagbibigay ng kakaibang kilabot para sa lahat. Mga bagay nagbigay ng pangamba sa kina Enchong at sa iba pa.
“Sa palagay ko ay malapit na ang kalaban sa bayan,” ang wika ni Tob.
“Oo nga at sa tingin ko ay magiging mas magulo ang mga gabing ito,” ang tugonn ni Rael habang pinagmamasdan kung paano balutin ng itim at makapal na ulap ang kalangitan.
“Natatakot ako, baka may mangyaring masama kay Edisol, feeling ko talaga siya ang luz valdez sa moment na itey!” ang wika naman ni Oven habang nakatingala at pinagmamasdan ang alapaap. “Ang ganda ng effects at cinematography eme ng kalangitan!” ang dagdag pa nito.
Sa madalim at payapang gabi ay nagliliwanag ng pula ang mga mata ni Heneral Baek. Lumanghap ito sa hangin at ikinumpas ang kanyang mga kamay.
Dito ay nagsimulang lumabas sa ere ang kanyang mga alagad na kung tawagin ay Renocos. “Naaamoy ko na ang tagumpay! Aking mga anak hanapin si Surya sa bayang ito at patayin siya! Ito na ang ating gabi, ito na ang gabi ng lagim na ating pinakahihintay! Humayo kayo at busugin ang inyong mga sarili!” ang utos ni Baek at makikita sa kalangitan ang paglipad ng daan daang mga Renocos na animo kumpol na paniking tumabing sa nagliliwanag na buwan.
Itutuloy.
Part 8: Renocos, mga anak ng dilim
WANTED:
Kung sino man po ang nakakakilala sa username na ito, siya po hinahanap na ng NBI dahil sa sumusunod na case,
CYBERBULLYING, HARASSMENT, PAGBNANAKAW NG AKDA.
Alam namin na gagawa ito ulit new account kaya pinayuhan ako na EVERY COMMENT at account na gagamitin niya iprint screen para mas maraming ebidensiya mas mabigat ang case na kakaharapin niya. Nanawagan din po ako sa lahat ng BXB writer na binully at hinarass ng isang ito.
Remember:
Hindi siya ang unang nakasuhan ko, yung mga admin ng page na nagnakaw ng gawa ko last 2019 ay nahuli namin at napagmulta namin. Paano ba ang process ng panghuhuli? Once na malaman ang pangalan ng taong ito ay idudulog agad namin sa barangay nila para magawan ng report at dito magsisimula ang case. Very easy!
Part 8: Renocos, mga anak ng dilim
THIRD PERSON POV
“Mayroon pa tayong apat oras para maghanda,” ang wika ni Chaim habang nakatanaw sa kalangitan.
Iba na rin ang simoy ng hangin, amoy panganib na ito. Malayo layo rin ng bayan sa kinatitirikan ng aming dampa, masaya pa ang mga tao doon at wala silang ideya sa mga bagay na maaaring maganap mamaya lamang.
Hindi mapakali si Surya noong mga sandaling iyon, “pupunta ako sa bayan upang bigyang babala ang mga tao,” ang wika nito.
“Pero delikado, dito ka lang,” ang pagpigil ni Enchong sa kanya.
“Enchong, mayroon pa tayong apat na oras para gawin ang pagbibigay ng babala sa mga taong bayan, hindi pa huli ang lahat,” ang wika ni Surya, at bigla nagtatakbo ng mabilis patungo sa bayan upang magbigay ng babala.
Napabuntong hininga si Rouen at Tob, “susunod kami kay Surya,” ang wika ng dalawa at hinabol nila ito. Mabibilis naman silang kumilos kaya’t ang pagtungo sa bayan ay mabilis lamang rin.
“Tsk! Matitigas ang ulo! Alam naman ni Surya na siya ang target ng kalaban!” ang wika ni Rael samantalang si Edisol naman ay gulong gulo na.
“Ano bang nangyayari? Bakit bigla na lamang kayong naging ganyan? Totoo bang sasalakayin tayo ng mga halimaw? Paano niyo ito nalaman?” tanong ni Edisol na hindi maitago ang matinding pagkalito.
Napabuntong hininga si Oven at tumabi ito kay Edisol, “my dear, huwag ka sana magpapanic ha, at huwag kang matatakot o mabibigla sa sasabihin ko,” ang wika nito.
“Ano ba iyon?” tanong ni Edisol.
“Ngayong gabi ay sasalakayin tayo ng mga taong paniki at uubusin nila ang buong bayan katulad ng ginawa nila sa ibang karatig lugar! Mamamatay na tayong lahat, pati ikaw ay matetegi na rin! All of us are dead!!” ang pagpapanic ni Oven dahil para katukan siya ni Rael.
“Loko, di ba kakasabi mo lang na huwag mabibigla at huwag matatakot pero ikaw tong takot takot at napaka nega,” ang wika nito.
“Aray, na carried away lang ako. Kaya ikaw Edisol dyan ka lang sa ilalim ng lamesa upang hindi ka makemberlu. Kapag may umatake sa iyo gamitin mo iyang espada ng katarungan okay?” ang dagdag ni Oven.
Samantalag mabilis ang takbo ni Surya, parang hangin na itong kumilos patungo sa mga taga bayan, nais niyang bigyan ng babala ang mga ito. At dahil sa bilis niya ay walang nagawa sina Rouen at Tob kundi ang humabol. Naging mga mga paniki ang katawan ni Rouen samantalang si Tob naman ay naging mga dahon na hinahangin sa direksyon ni Surya.
Noong mga sandaling iyon, ang mga tao ay nagsasaya at nagdiriwang para sa kanilang magandang ani. Mayroong nagpapatutog ng mga kahoy na instrumento, may mga nagsisindi ng makukulay na ilaw. Ang lahat ay nagsasayaw, umiindak habang umiinom ng binurong katas ng mga prutas. Wala silang kamalay malay sa lagim na magaganap sa pagsapit ng kailaliman ng gabi.
Amoy na amoy at ramdam na ramdam nila Surya ang panganib na nagpapataas sa kanilang balahibo pero ang mga ordinaryong tao walang nararamdamang kahit ano maliban sa kaligayahan ng kanilang pagdiriwang.
Dumating si Surya doon sa bayan, agad siyang nakiusap sa mga tao na umalis na at magtago sa ligtas na lugar. “Mapanganib dito ngayon! Magtago na kayo at magtungo sa ligtas na lugar, pakiusap!” ang wika nito sa kanyang mga nakakasalubong.
“Pakiusap! Umalis na kayo! Mapapamahak kayong lahat!” ang sigaw pa niya pero ang iba ay umiiwas at ang iba ay itinataboy siya. Maraming walang pakialam at hindi man lang siya binibigyan ng pansin.
“Mga taong bayan! Pakiusap umalis na kayo at magtago sa ligtas na lugar! Delikado dito ngayon! Sana ay maniwala kayo sa akin! Pakinggan niyo ko pakiusap! Yung mga anak ninyo ay iuwi niyo naaaa!” ang sigaw niya pero itinataboy lang siya sa mga tao sa kanyang paligid.
“Naku, ayan na naman si Suryang baliw! Huwag kayong maniniwala dahil siraulo ang isang iyan! Siguro ay nalipasan na naman ng gutom kaya kung ano ano ang sinasabi!” ang wika nila.
“Baliw! Lumayas ka dito!” ang sigaw pa ng mga babae sabay hagis ng timbang tubig sa kanyang katawan.
Patuloy pa rin sa pagmamakaawa si Surya, nais niya maligtas ang mga taong bayan ngunit wala ni isa ang naniniwala sa kanya!
“Ito pala ang reputasyon na mayroon si Surya sa bayan, isang baliw at wala sa tamang pag iisip kaya itinataboy siya ng lahat,” ang wika ni Rouen, hindi niya maiwasang maawa sa kaibigan.
Maya maya ay napatingala si Tob sa kalangitan, dito ay nakita na niya ang mga paniking lumilipad sa kalangitan. Madami ito at kumpol kumpol. “Rou, kunin mo na si Surya, huli na ang lahat para pilitin ang mga taong bayan,” ang utos ni Tob.
Walang nagawa si Rouen kundi ang tumakbo at hilahin si Surya, “tama na! Nandiyan na sila!!” ang sigaw nito at habang nasa ganoong posisyon sila ay nagsimula ng dumagit ang mga paniking anyong tao, mga putla ang balat, matutulis ang kuko at mabibilis lumipad.
Madami ang mga ito, mga tumatawa at galak na galak! Lahat ay dinadagit nila at kinakagat sa ere!
Gulat na gulat ang lahat, nagsigawan sila at nagkagulo sa buong bayan na kanina lamang ay nagkakasayahan! Kuyog! Ito ang tamang termino sa kaganapan, kinuyog ng mga lumilipad na halimaw ang buong bayan. Ang mga kabahayan ay winasak ng mga ito hanggang sa masunog ang mga dampa.
Tumatakbo sina Rouen, Tob at Surya pabalik sa barrier ng dampa. Sa loob nito ay kitang kita nila Enchong ang pagwasak at pagkasunog ng mga kabahayan sa bayan. Rinig na rinig rin nila ang mga sigawan ng mga taong kinakain at nililimas ng mga halimaw para pag piyestahan. Ibayong awa ang naramdaman nila ngunit mas priority nila si Surya na target ng mga ito.
Mabilis ang takbo nila Rouen at noong may palapit sa kanilang dagitin sila ay lumundag si Rouen at isang malakas na suntok ang iginawad sa halimaw sa ere dahilan para tumilapon ito sa malayo.
Lumundag din si Tob, nagliwanag ang kanyang daliri at hinati ang isa pang parating sa kanilang kinalalagyan.
“Paano niyo nagagawa ang ganyang bagay?” tanong ni Surya.
“Katulad ng sinabi mo, lahat tayo ay biniyayaan ng mga talento, galing kami sa future diba?” sagot ni Rouen sabay suntok sa halimaw na tumutugis sa kanila.
Hingal na hingal na ang tatlo, agad silang lumundag sa loob ng barrier at dito sinalubong sila nila Rael. Ang mga halimaw na may pakpak ay hindi na nakapasok sa paligid at nasusunog ang kanilang mga balat. Dahil kulay pula ang barrier ay naging agaw pansin ito sa lahat ng mga halimaw kaya para silang mga gamu gamong pumalibot dito.
Ang mga sumusugod ay nasusunog, nabubura at ang ilan ay nagiging abo pa. “Bilis jusko! Ang dami naman nila!” ang sigaw ni Oven noong makita ang daming mga taong may pakpak na lumilipad sa itaas.
“Walang naniwala sa akin, hindi ko nailigtas ang taong bayan,” ang malungkot na wika ni Surya habang pinagmamasdan ang pagkasira ng buong bayan.
“Nakita kong ginawa mo ang lahat ng makakaya mo upang bigyan sila ng babala ngunit walang naniwala sa iyo ni isa,” ang sagot ni Tob.
“Huwag ka na malungkot, walang puwang ang ganyang emosyon sa labanang ito. Humanda na kayo dahil parating na ang totoong kalaban!” ang seryosong wika ni Rael habang nakatanaw sa itaas.
Noong mga sandaling iyon ay nakamasid lamang si Baek sa itaas, nakalutang ito sa ere at pinagmamasdan ang kanyang mga anak na Renocos na limasin ang bayan. Tuwang tuwa siya dahil busog na naman ang mga ito.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay nakapukaw sa kanyang atensyon ang kakaibang uri ng pulang liwanag sa ibaba, ito ang barrier na ginawa nila Chaim. Kakaiba ng kanyang naramdaman noong mga sandaling, sa lahat ng bayan na kanyang winasak at tinapos ay bukod tangi ang nag iisang dampang ito na may proteksyon.
Dito ay suminghap siya sa ere at naramdaman ang kakapangyarihan nagmumula sa dampa. Ngumisi ang heneral at sumigaw ng malakas, “AKIN KA SURYA! Iaalay ko ang ulo mo kay panginoong Hakal!” ang sigaw niya sabay lipad patungo sa dampang nagliliwanag.
Habang nasa ere siya ay nagbalik sa kanyang isipan ang kasunduhan sa pagitan nila ni Hakal kaya siya pumayag maging heneral nito.
FLASHBACK
“Ang aking tagumpay ay tagumpay mo rin. Hindi magtatagal at magiging hari ka rin ng mundong ito. Ang buong kanluran ay luluhod sa iyong harapan Baek,” ang wika ni Hakal.
“Kung ganoon ay magkakasundo tayo, mahirap tangihan ng ganyang alok, pangarap kong mapalawak ang aking nasasakupan at sa tingin ko ay ito na ang pagkakataon,” ang sagot niya.
“Oo naman, sa lakas ng iyong kapangyarihan ay mas nababagay sa iyong mas malaking lupain kung saan maghahari. Ang lahat ng nais mo ay makakamit mo, kung sasama ka sa akin, Baek, kailangan kita sa aking grupo,” ang wika ni Hakal at dito nagsimula ang kanilang samahan. Ito ang umpisa ng pagiging heneral ni Baek.
End of flashback
Bumalik sa normal ang kanyang ulirat at dito ay nag ipon siya ng malakas ng enerhiya sa kanyang bibig at pinakawalan niya ito sa barrier dahilan para sumabog ito at yumanig sa paligid.
“Nariyan na ako Surya! Ito na ang iyong pinakahuling sandali!” ang sigaw niya habang bumubulusok palipad patungo sa barrier ng kanyang makakatunggali.
Noong mga sandaling iyon ay walang ideya ni Baek na hindi lamang si Surya ang kanyang makakalaban dahil maraming nahihintay sa kanya sa ibaba.
ENCHONG POV
“May mas malakas na parating dito, mula sa itaas!” ang wika ko habang nakatingala.
“Parami ng parami ang mga kalaban ng barrier. Tingnan mo para na silang mga gamo-gamong nakapaligid sa harang, lahat ay tumutulo ang laway, lahat ay gusto na tayong.. i can’t even say the word. Patayin!” ang hirit ni Oven.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay isang malakas na pulang enerhiya ang tumama sa aming harang dahilan para yumanig sa paligid. Isa pang enerhiya ang sumabog at nagsimulang mag crack ang barrier.
Dito ay nakita namin ang isang lalaking nakatayo at nakalutang sa ere, hindi siya mukhang paniki o halimaw katulad ng iba. Ang kanyang mukha ay naka cover ng balabal at mata lamang ang nakalabas. Makapal rin ng balabal na nakatakip sa kanyang katawan ngunit kapag hinahangin ito ay lumalabas ang kanyang itim na kalasag. Obvious naman na siya pinuno ng mga taong paniking ito dahil nangingibaw ang kanyang lakas.
“Iyan na nga ba sinasabi ko, Helsing is real!” ang hirit ni Oven, “At ang powerful ha, nakikita ko ang malakas na awra briguela sa paligid niya.”
“Malakas ang isang iyan,” ang bulong ni Rouen.
“Pero sa dami natin ay tiyak mahihirapan siya,” ang sagot naman ni Tob.
Nasa ganoong pagmamasid kami noong biglang magsalita ang lalaki sa aming itaas. “Ako si Heneral Baek, ang ikapitong heneral ni Panginoong Hakal. Naparito ko upang kuhanin ang ulo ni Surya at ialay sa aming panginoon,” ang bungad niya. “At ang nakikita ninyong mga nagliliparang nilalang na iyan ay ang aking mga ANAK, sila ang mga Renocos, galing sa aking dugo at laman!” ang dagdag pa niya.
“So? Paano ka naman nagkaanak? Lumabas sa bibig?” tanong ni Oven pero agad kong hinila ito para tumahimik.
“Sa antas ng kanyang lakas ay hindi nakapagtataka na isa nga siya sa pitong heneral ni Hakal, pero hindi ganoon kadali na makuha niya ang kanyang nais,” ang bulong ko naman.
Maya maya ay lumakad si Surya at humarap sa heneral sa aming taas, “ako si Surya, ako ang iyong kailangan. NGUNIT bakit kailangan mong idamay ang buong bayan?! Lahat ay pinatay mo at wala kang itinira?!” ang singhal nito.
“Pasensiya na ngunit ang aking mga anak ay nagugutom na rin, kailangan nila kumain upang maging malakas. At ngayon ay nagugutom na naman sila, mabuti na lamang at marami kang kasama sa loob ng barrier, marami silang paghahati hatian,” ang sagot ni Baek.
“Sumpain ka! Isa kang makasalanang nilalang! Sana ay isumpa ka ng iyong mga ninuno!” ang sigaw ni Surya.
Natawa ang heneral, “bakit hindi mo isuko ang sarili mo sa akin para hindi na madamay ang iyong mga kasamahan? Pangako na hindi ko sila sasaktan, basta ang gagawin mo lang ay lumabas sa harang na iyan at isuko ang iyong sarili sa akin,” ang alok niya.
Tumingin sa amin si Surya, pero umiling kaming lahat na ang ibig sabihin ay huwag sumang-ayon sa kagustuhan ng kalaban, “Ulol! Hindi ko gagawin ang nais mo!” ang sigaw sa kanya ni Surya.
Nainis ang heneral, “kung ganoon ay hayaan niyong kami na mismo ang pumasok sa inyong harang!” ang sigaw ni Baek ikinumpas niya ang kanyang kamay at ang lahat ng kanyang daan daang mga anak na kung tawagin ay Renocos ay nagliwanag ang mga bibig at nag-ipon ng enerhiya.
Noong ibagsak niya ang kanyang kamay ay sabay sabay ring nagpakawala ng malakas na enerhiy ang mga Renocos, mistulang mga bituin na nagliwanag sa madilim na kalangitan, sumibat ng daan daang enerhiyang animo laser sa kanilang mga bibig at tumama ito sa aming barrier. Talagang desidido silang wasakin ito upang makamit ang kanilang nais.
Habang patuloy sa pagwasak sa harang at nagliwanag ang kamay ni Baek, lumabas dito ang isang pulang enerhiya na naging hugis sibat. Buong lakas niya itong itinapon sa aming harang dahilan para sumabog ang aming itaas at mag crack ito na parang salaming malapit na mabasag.
“Humanda na kayo, lalaban tayong lahat!” ang wika ni Rael habang nagpapalagutok ng buto sa kamao.
Ako naman ay huminga lang ng malalim at naghanda, nagliwanag ang aking kamay at lumabas dito ang aking gintong pana at palaso. “Ayos ka lang ba?” tanong ko kay Oven na nakatingin sa akin na parang natatakot.
“Okay lang ako bestfrend, medyo natrauma lang ako kapag nakikita ko yang sandata mo,” ang wika nito bagamat hindi lubos maunawaan ang kanyang mga sinasabi.
“Naka handa na kami papa!” ang wika ni Rouen.
Maya maya ay isa pang malakas na bola ng enerhiya ang sumagupa sa aming barrier dahilan para tuluyan na itong mawasak. Para itong salaming napulbos at bumagsak sa aming itaas.
Kasabay nito ang pagsigaw ni Baek! “Aking mga anak! Kumain kayo at magpakabusog!” ang sigaw niya at dito ay nagliparan ang daan daang mga Renocos sa aming paligid. Ang bawat isa ay kasing laki ng ordinaryong tao. Parang itong mga vampira doon sa pelikulang Van Helsing, kung nakita niyo yung tatlong babaeng nagiging mga paniking lumilipad. Ang kaibahan nga lang ay mga babae at lalaki ang mga Renocos at sadyang marami sila.
“Humanda na kayo! Parating na sila!” ang sigaw ni Tob.
“Bakit ang dami naman yata?” ang sigaw ni Oven nagtatakbo ito at sumuot sa dampa bago pa siya dagitin ng kalaban.
Noong sumagupa sa aming ang mga Renocos ay ihila ko ang gintong pisi ng aking pana at dito ay sumibat ang aking gintong palaso, nagliwanag ito na parang kometa at muling naging hugis ibon, ang lahat ng madaanan nito nasusunog at nabubura!
Paulit ulit lamang ang aking ginawa, gumuhit sa kadilaman ng gabi ang aking mga gintong palaso na umaagaw sa atensyon ng lahat!
Samantala sina Rouen at Tob naman ay mano manong nakikipaglaban, inuupakan at sinusuntok ni Rouen ang mga kalaban na tumitilapon sa malalayong direksyon!
Si Tob naman ay kakaiba ang taktikang ginagamit, nagliliwanag ang kamay nito at nahahati ang lahat ng lumalapit sa kanya. Para bang ang kanyang daliri ay doktor na nag didisect sa katawan ng labanan. Kung sabagay hindi nakapagtataka dahil si Leo ay nagmana ng espesyal na kapangyarihan ng kalikasan. At sa pagkakaalam ko rin ay guro ni Tob si Ibarra kaya walang kuwestyon na malakas talaga ito.
Naging magulo ang gabing iyon, ang mga kalaban ay nagliliparan ay pilit kaming dinadagit. Habang nasa ganoong posisyon kami ay isang malakas na sigaw ang aking narinig mula sa itaas, dito ay nakita ko si Oven na tinatangay ng tatlong Renocos!
Itutuloy.
Part 9: Heneral Baek
The 7th General Baek
Part 9: Heneral Baek
ENCHONG POV
Tuloy ang magulong labanan sa kailaliman ng gabi, halos hindi nauubos ang mga Renocos na umaatake sa amin. Ang iba sa kanila ay naglalabas pa ng mga bola ng enerhiya sa buong paligid dahilan para mawasak lalo ang maliit na berdeng harang na ginawa ni Tob kung saan kami nagkukubli.
“Hellpp! Tinatangay ako ng tatlong boylet na Reconos!” ang sigaw ni Oven, noong mapatingala ako ay nakita ko na itong nililipad sa itaas. Pinilit kong asintahin ang mga kalaban ngunit masyado itong malilikot.
“Ninong!!” ang sigaw ni Rouen, nagtatakbo ito at naging mga paniki ang katawan ngunit hindi pa siya nakakalapit ay pinagkaguluhan na si Oven ng mga Renocos.
Habang pinagkakaguluhan siya sa ere ay biglang sumabog ang lahat. Sumabog ang pink na enerhiya sa buong paligid na parang bombang gumapang sa mga kalaban, lahat ay nasabugan pati ang ibang lumilipad sa itaas.
Tumilapon ang katawan ni Oven sa dampa at doon siya nasubsob. “Pinasabog ulit ni Ninong ang sarili niya!” ang wika ni Rouen.
Natawa na lang ako, “hindi ka na nasanay dyan sa ninong mong baliw,” ang tugon ko sabay punta kay Oven. “Ayos ka lang ba?”
“Oo naman, akala nila maiisahan nila ako,” ang sagot nito pero puro kalmot ang kanyang katawan at nagkapunit punit ang kanyang damit. “Mayroon lang makati sa likod ko,” ang wika nito sabay pakita sa akin ng kanyang likuran.
“Eh kasi may naka kalmot pang kamay ng Renocos, baon na baon yung kuko nito sa balat mo,” ang wika ko naman sabay alis sa putol na kamay.
“Mga shutaa sila! Akala nila ay maiisahan nila ako!” ang wika ni Oven sabay tingala, “bakit ganon parang hindi nauubos ang kalaban? Ang dami ko ng napasabog ah?”
“Hindi mauubos ang kalaban hanggang hindi namamatay ang heneral,” ang sagot ko naman agad akong lumabas para tumulong sa aking mga kasamahan. Muli ako nagpakawala ng mga gintong palaso na gumuhit sa ere.
Dito ay nakita ko sa Chaim na nakaupo lang sa isang lumulutang na bato at nagbabasa ng libro, mayroong maliit na flash light sa kanyang tainga pang tanglaw sa mga letra. Ang cute niyang pagmasdan, parang isang gwapong korean o japanese anime na walang paki sa mundo. Lahat ng lumalapit sa kanya ay nasusunog kahit hindi niya tinitingnan.
“Wow, sana all relax lang no? Iba talaga ang produktong Lucario at Suyon,” ang wika ni Oven na hindi maiwasang humanga sa binata.
“Sabi ko naman sa inyo, malakas ang batang iyan kaya huwag tayo mag expect na may katatakutan siya,” ang wika ko naman.
“Ang dapat niyang katakutan ay ang inerf siya noh, yang mga over power na ganyan ay may katapat na nerf!” ang hirit nito.
“Hala, ano to? MOBA?” natatawa kong tanong.
“Ano kaya kung ganoon nga no? Yung pwedeng hinaan o lakas ang isang tao depende sa program, “ ang tugon ni Oven at maya maya ay natingin siya kay Edisol na noon ay nakasiksik lang sa ilalim ng lamesa at takot na takot, naiiyak na ito at naihi pa sa salawal.
“My dear, okay ka lang ba? Kasi naman dito ka pa nag guest sa amin, pwede ka naman doon sa The Handsome Flower bilang bff nina Evan at Lippi e kasi magkakahawig naman kayo. Huwag ka na nga matakot, lalaban tayo at magtatagumpay. Dream, believe, survive! Charet!” ang hirit ni Oven sabay gapang sa ilalim din ng lamesa. “Tabi nga tayo dyan, maka idlip muna,” ang hirit pa nito dahilan para hilahin ko siya
“Ano ka ba, talagang ngayon ka pa iidlip?” tanong ko naman.
“Bakit nagagawa niyong makipaglaban sa mga ganyang uri ng nilalang? Ano ba talaga kayo?” tanong ni Edisol sa kanila.
Humarap sa kanya ng tuwid si Oven, “gusto mo ba talagang malaman kung ano at sino kami?”
“Oo, gusto kong malaman, ano ba talaga kayo?” tanong niya.
“Huwag kang mabibigla ha, kami ay mga.. mga STAR NG PASKO! Charet!” ang hirit nito sabay labas sa lamesa at saka muling lumaban.
“Star ng pasko? Ano yun?” lalong naguluhan si Edisol napahawak na lang ito sa kanyang buhok na parang naloloka. Malamang, si Oven ba naman ang makausap niya e matindi pa sa buang ito.
Tuloy ang pag atake ng mga kalabang Renocos, tuloy lang din ng aming pagdepensa bagamat hindi talaga sila nauubos. Gayon pa man ay nagtatakbo ako nagkubli sa isang batuhan, hinila ko ang gintong pisi ng aking pana at mabilis na pinakawalan ang isang gintong palaso. Umikot ikot ito sa ere at naging isang gintong ibon na nagliliwanag ng todo ang katawan.
Ang palaso ay mabilis na sumibat sa kinalalagyan ng Hener na si Baek at noong makita niya ito ay agad siyang umiwas. Hindi siya tinamaan, lumihis ang aking palaso at sumabog ito sa ere na naglabas ng gintong liwanag na humawi sa makapal na ulap.
Ang ibang mga halimaw na nadikitan ng sinag ng aking palaso ay nabura sa ere at ang iba ay sumabog na lamang.
Sumasabog rin ang liwanag sa mga suntok ni Rouen at gayon rin kay Tob. Halos lahat kami ay naging abala sa pagdepensa sa aming mga sarili.
THIRD PERSON POV
Noong mga sandaling iyon ay pinagmasdan ni Baek ang kanyang mga anak na unti unting nauubos at agad agad rin namamatay. Napatingin siya sa ibaba kung saan naroon ang mga taong lumalaban sa kanya ng harapan.
Ang isa ay nagpapakawala ng isang gintong palaso na humahawi sa alapaap, nagiging ibon ang palaso at sumasabog ang lahat ng madaanan. Ang isa naman ay nakalutang lang sa ere habang nakaupo sa bato at nagpapabasa, ngunit wala ni isa sa mga anak niya ang makalapit dito. Lahat ng lumapit ay nasusunog at nagiging abo. Hindi rin nagpapahuli yung isang dinagit kanina na sumabog sa ere at halos naubos ang kanyang mga anak.
Kakaiba rin ang ipinamalas na lakas ng dalawang lalaking nagmamano mano gamit ang kanilang kamay. Ang isang ay parang matalim ang mga daliri dahil hinihiwa nito ang mga kalaban sa katawan, kung minsan ay sumasabog pa ang mga lamang loob ng mga ito sa ere. Ang isa naman ay may malakas na kamao, yumayanig at nadudurog ang lahat ng tinatamaan.
Pero sa lahat ng mga kalaban sa ibaba ay bakit ang isa nakahiga lang sa ibubong ng dampa, bored na bored ito at pinipitik lang o kaya ay binabato ang kanyang mga anak kaya’t walang makalapit dito. Ang taong nakikita niya ay walang iba kundi ang hari ng mga blood sucker na si Rael.
“Bakit lahat sila ay malalakas? Tila hindi yata nasabi sa akin ni Panginoong Hakal na mayroong mga malalakas na kasama si Surya?” ang ito ang namumuong tanong ni Baek sa kanyang sarili. “O baka hindi rin alam ni Panginoong Hakal na mayroong mga kapanalig si Surya na nagpoprotekta dito?”
Patuloy ang labanan sa ng mga Renocos at ng grupo nila Enchong. Dito ay naisipan na ni Baek na subukan ang lakas ng mga ito. Nagliwanag ang kanyang kamay at dito ay nagsama sama ang mga renocos na parang kusang nagdikit dikit hanggang sa makabuo ng isang malaking nilalang na may pakpak, isang humanoid, isang dambuhalang version ng Renocos.
Napasigaw si Oven at nasindak ito, samantalang dumistansiya naman sila Enchong dahil nagbago ang anyo ng kalaban.
Ang dambuhalang renocos ay may isang mata at malaking bibig. Sa isang utos ni Baek ay nagliwanag ng sabay ang mata at bibig nito at nag ipon ang dalawang magkaibang kulay na enerhiya. Kulay itim sa bibig at pula sa kanyang mata.
Noong pakawalan ng kalaban ng enerhiya ay sumabog sa lupa, wari’y binagsakan sila dambuhalang nuclear bomb! Agad na hinila ni Rouen si Edisol at inilayo sa pagsabog, si Rael naman at iba pa ay nagawa ring dumistansiya pero lahat sila ay sinabugan!
Yumanig at nagiba ang buong paligid! Halos nabura ang kubo at ang binagsakan ng enerhiya ay iwan ng malaking hukay. Tumagal ng ilang minuto ang pagyanig hanggang sa tumigil ito. “Ayos lang ba kayo?” tanong ni Enchong sa mga kasama.
“Okay lang kami papa, mabuti na lamang at nakaalis tayo agad bago pakawalan ang malakas na enerhiyang iyon,” ang wika ni Rouen.
“Bakit ganon? Bakit lagi na lang ako tumitilapon?” ang pag iyak ni Oven na nakasabit sa isang mataas na puno.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay muli na namang ikinumpas ni Baek ang kanyang kamay at dito ay nagliwanag na naman ang mata at bibig ng higanteng Renocos, sa ikalawang pagkakataon ay nagpakawala ito ng isa pang malakas na bola ng enerhiya na tatama sa direksyon ng kanyang mga kalaban!
Naghanda ang lahat, sinuntok ni Tob ng lupa at dito ay tumubo ang mga halaman at sanga na pumalibot sa kanila. Nagliwanag naman ng kamay ni Chaim at naghandang pigilan ang enerhiyang ibinuga ng kalaban.
Habang nasa ganoong paghahanda sila ay bigla na lamang lumundag si Surya sa ere, nagliliwanag ang katawan nito at sinalo niya ang bola ng enerhiya gamit ang kanyang kamay. Pinigilan niya ito hanggang sa ang enerhiya ay sumabog at maging kumikinang na puting liwanag sa subog sa ere.
Napatingala ang lahat, parang mga glitters na bumabagsak ang mga ito mula sa itaas at kapag isinasahod ito sa kamay ay nagliliwanag ng husto.
“Ang ganda,” ang wika ni Oven.
Bumagsak si Surya sa kanilang harapan at hingal na hingal ito, “iyon lang ang kanya kong gawin, kaya kong ireject ang itim o negatibong kapangyarihan ng kalaban at palitan ito ng positibong bagay. Katulad na lamang nito,” ang wika niya at muli niya sinalo ang enerhiyang galing kay Baek, nung nasa kamay na niya ito ay biglang naging mga abong nagliliwanag na nahulog sa lupa.
Noong mga sandaling iyon ay tila hindi nagustuhan ni Baek ng kanyang nakita. Dito ay nagliwanag ang kanyang buong katawan at saka siya pumasok sa loob ng mata ng higante Renocos.
Noong makapasok siya dito ay unti unting nagbago ang anyo ng higante at nagkaroon ito ng sungay, kapansin pansin rin ang paggapang ng kalasag niya sa buong katawan na parang isang Rune God sa anime na Magic Knight Ray Earth. At mula sa kanyang kamay ay lumabas ang higanteng pangalawit na animo si kamatayan.
“Ito ang kapangyarihan ng ikapitong heneral ni Hakal,” ang wika ni Tob.
Nangisi naman si Rael, “maganda ito,” ang wika nito.
Maya maya ay narinig nila ang boses ng kalaban mula sa matang nagliliwanag ng higante “ngayon ay muli ko kayong tatanungin, ibigay niyo sa akin si Surya, o kusa kang sumuko sa akin at bubuhayin ko kayong lahat. Ang bawat isa inyo ay gagawin ko mga renocos!” ang wika nito.
“Baliw! Wala sa bokabularyo namin ang sumuko! Laban kung laban!” ang sigaw ni Rael.
“Kung iyan ang inyong nais! Harapin ninyo ang kamatayan!” ang sigaw ni Baek at dito ay nagsimulang umatake ang kalaban! Lumipad ito ng mabilis patungo sa grupo nila Rael at nagsimulang magpakawala ng mga enerhiya, halos nawawasak rin ng buong paligid kapag humahampas ang kanyang dambuhalang sandata sa lupa!
Nagtatakbo si Tob, ikinumpas niya ang kanyang kamay at umangat ang malalaking sanga ng puno sa lupa pumalupot sa katawan ng kalaban. “Ngayon na!” ang sigaw nito.
Agad na nagtatakbo si Rouen, lumundag ito at nagliwanag ang kamao. Isang malakas na hatawa ang ipinukol niya sa higante ngunit may barrier ang katawan nito kaya doon tumama ng suntok ni Rouen. Gayon pa man ay isang malakas na suntok pa ang kanyang ginawa ngunit bale wala pa rin.
Nagkumawala ang higante hanggang sa mapigtas ang mga sanga ng punong naka kapit sa kanyang katawan. Nagliwanag ang kanyang bibig at bumuga ito ng malakas na enerhiya animo laser!
Halos mabura na ang buong paligid! Pati ang mga bundok ay nawasak na rin sa tindi ng malalakas na pagsabog! Mapanira ang higante at wala itong pakialam kung mawasak niya ang buong paligid.
Maya maya ay nagpakawala naman ng gintong palaso si Enchong at tumama lang din ito makapal na force field ng kalaban! Nagbato rin ng enerhiya si Oven pero wala ring nangyari.
“Masyadong makapal ang proteksyon sa paligid ng kalaban!” ang wika ni Tob.
“Subukan mo ulit!” ang utos ni Rael sa kanya.
Agad namang nakuha ni Tob ang utos ni Rael sa kanya. Hinawakan niya ang lupa gamit ang kanyang dalawang kamay at mula dito ay muling umangat ang mga malalaki sanga at ugat ng puno sa lupa. Mabilis itong pumaligid at pumalupot sa higante upang mapigilan ang pagkilos nito.
“Nagawa niyo na ito kanina, anong pumasok sa inyong isipan para ulitin ang kaparehong taktika?” tanong ni Baek.
“Shutup uglyaaa! We can achieve our ultimate the second time around! Go papa Rael!” ang sigaw ni Oven!
Sa ikalawang pagkakataon ay si Rael na ang lumundag, walang liwanag ang katawan nito, ngunit buong lakas niya ng inihataw ang kanyang kamao sa barrier ng kalabang higante. Noong tumama ang kanyang kamao dito ay biglang nag crack ang harang.
Nagulat si Baek dahil ramdam na ramdam niya ang matinding lakas nito. Muli na namang lumundag si Rael sa pagkakataong ito ay nagliwanag na ang kanyang kamao at buong katawan!
Buong lakas niyang hinataw ng suntok ang barrier at sa ikalawang pagkakataon ay mabilis na itong nabasag! Ang impact ng kanyang suntok ay umabot pa sa katawan ng higante dahilan para mapaatras ito!
Nabigla si Baek! Hindi niya akalaing may ganitong kalakas na nilalang siyang makakaharap. Gayon pa man ay umusbong ang galit sa kanyang dibdib, sa buong buhay niya ay ngayon lang may nanghiya sa kanya ng ganito!
Agad na bumalanse ang higanteng Renocos at nag-ipon ito ng malakas na kapangyarihan, sinagupa nito ang lahat ng mga kalaban sa kanyang paligid, nagwala siya, hinampas kanyang pangalawit sa iba’t ibang direksyon! Bumubuga rin ito ng enerhiya na tila walang kontrol!
Naging magulo ang paligid!
“Papatayin ko kayong lahat! Mga lapastangan kayo!!” ang sigaw ni Baek at bumukas ang malaking pakpak ng higante at dito sumabog ang kulay pulang kuryente na paulit ulit bumabagsak sa lupa!
“Masyadong maraming enerhiyang taglay ang higanteng iyan, hindi ito nauubos!” ang sigaw ni Tob.
“Hindi ko na nga alam ang gagawin! Grabe masyado ng nawasak ng buong paligid! Kapag hindi ito tumigil ay mawawasak na niya ang bundok kung saan naroon ang secret base ni Surya!” ang wika ni Oven, lumabas ang bola ng enerhiya sa kanyang kamay at saka ibinalibag ito sa kalaban!
“Paano niyo nagagawa ito? Hindi kayo mga ordinaryong tao diba?” ang naguguluhang tanong ni Edisol.
Samantalang nasa harapan nila si Surya at sinasangga ang mga pulang kuryente na animo latigong humahampas at sumasabog sa paligid.
“Saka na kami magpapaliwanag, ang mahalaga sa ngayon ay mabuhay,” ang wika ni Oven.
At habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay lumakad si Chaim sa gitna ng battle field at humarap ito sa kalaban dahilan para matawa si Baek, “anong magagawa ng isang katulad mo? Ikaw pang walang kalatoy latoy sa katawan ang gigitna para hamunin ako? Nagpapatawa ka ba?” tanong nito sabay hataw ng kanyang hawak na higanteng pangalawit sa dereksyon ng kalaban.
Hindi kumibo si Chaim, nagliwanag ang mga mata nito at umangat sa lupa ang katawan. Noong malapit na sa kanya ng sandata ni Baek ay sinalo niya ito gamit ang isang kamay at ang higanteng pangalawit ay nabura sa ere na parang abong tinangay ng hangin.
Patuloy na lumutang si Chaim, sa isang kumpas ng kanyang nagliliwanag na kamay isa isang naalis at nabaklas ang mga kalasag ng higanteng renocos habang ang mga pakpak nito ay nababali at nalulukot.
Itutuloy.
Part 10: Puno ng Lagim
Part 10: Puno ng Lagim
THIRD PERSON POV
Sa bawat pagkumpas ng nagliliwanag na kamay ni Chaim ay nababaklas at nawawasak ang mga makakapal na kalasag ni higanteng kalaban. Ang mga pakpak nito ay nagkabali bali at unti unting nalalagas.
Gulat na gulat ang lahat lalo na si Baek na hindi matantiya kung hanggang saan ang lakas ng binata. Unti unting nayupi ang katawan ng higante kaya naman walang nagawa ang heneral na si Baek kundi ang paghiwa-hiwalayin muli ang katawan ng mga Renocos.
Mula sa katawan ng higante ay naglabas at nagliparan sa ere ang mga maliliit na bersyon nito hanggang sa tuluyang mawala ang higanteng halimaw sa paningin ng lahat. Gumuhit pa rin ang galit sa dibdib ni Baek, ngayon lamang siya napahiya ng ganito sa buong buhay niya kaya naman mabilis siyang lumipad sa kinaroroonan ni Chaim at dinagit ito.
Mabilis kumilos si Baek, parang hangin ito kung lumipad sa ere, hawak niya sa leeg ang katawan ni Chaim kaya naman agad na nagtatakbo si Rouen, nahati sa mga paniki ang katawan nito at hinabol sina Baek at Chaim sa ere!
“Sino ka ba talaga? Anong klaseng mga nilalang kayo?!!” ang singhal ng heneral kay Chaim.
Natawa lang si Chaim, “hindi ito ang lakas na inaasahan ko mula sa heneral katulad mo, siguro ka ba na isa ka sa pitong heneral ni Hakal?” tanong ni Chaim.
“Huwag mo akong insultuhin, hangal kaaa!” ang singhal ni Baek, gigil na gigil ito, humaba ang kanyang kuko na parang matatalim na bakal at inatake si Chaim sa ere.
“Bitawan mo siya!!” ang sigaw ni Rouen sumulpot ito sa harapan ni Baek at isang malakas na suntok ang iginawad niya dito dahil para mabitiwan niya sa Chaim. Gayon pa man ay hindi naman bumulusok sa ibaba ang binatang si Chaim dahil literal na nakakalipad ito katulad ng kanyang mga magulang. Samantalang nakakatagal sa ere si Rouen kapag ang kalahati ng kanyang katawan ay nakapormang mga paniki ngunit inaaral pa niya ito.
“Nasaktan ka ba?” tanong ni Rouen dito.
“Hindi, huwag ka nga OA, alam mong hindi ako masisindak sa ganon lang,” ang sagot ni Chaim.
Natawa si Rouen, “normal lang na mag alala ako, huwag ka na ngang masyadong matigas dyan,” ang sagot niya habang nasa ere pa rin.
Nakatingala ang lahat at pinagmamasdan ng dalawa sa pag uusap. Dito ay hindi na naiwasan pang magduda at magtanong ni Edisol. “Anong klase mga tao ba kayo? Bakit nakakalipad sina Chaim at Rouen?”
“Edisol, my dear, hindi pa ba obvious? Hindi pa ba malinaw sa iyo ang lahat? Huwag kang mag-alala dahil ipapaliwanag namin sa iyo ang lahat ng detalye mamaya para hindi ka na maloka loka ever!” ang sagot ni Oven sa kanya.
Nasa ganoong posisyon ang lahat noong manatili si Baek sa ere. Dito ay sinusuri niyang mabuti ang sitwasyon. Malakas siya ngunit ang lumaban sa pitong taong may malalakas at pambihirang talento ay napaka imposibleng manalo. Gayon pa man ay may kakayahan pa rin siyang bumuo ng isang hukbo ng paulit ulit!
Lumipad ang heneral pababa sa mga kalaban at ang mga sugat sa kanyang mga katawan ay unti unting naghihilom. Pinapurihan niya ang mga ito dahil nakatagal ng husto sa pakikipaglaban sa kanya. Sa tagal niyang nabuhay sa mundong ito ay ngayon lamang siya ulit nagkaroon ng intense na laban, mga bagay na lagi niyang hinahanap-hanap. Ngunit walang makapagbigay sa kanya nito. Dahil ang lahat ng malalakas na mandirigma noong mga panahon na iyon ay nakaanib na kay Hakal. You can’t beat them, join them! Marahil ito ang motto ng nakakarami noong ancient period.
“Ngayon lang ulit ako nagkaroon ng nakakatwang kalaban, ang akala ko noon ay parating madali ang lahat,” ang wika ng heneral.
“Buti naman at natanggap mo na hindi lahat ng bagay ay madali, Baek. Bumalik ka na kay Hakal at sabihing nabigo ka sa iyong misyon! At sabihin mo na rin na hindi ako nag iisa!” ang sagot ni Surya sa kanya.
Natawa si Baek, “ako? Babalik? Nagpapatawa ka ba? Babalik lamang ako kay Panginoong Hakal kapag dala ko na ang mga ulo niyong lahat!” ang singhal nito.
“Lahat kami? Seryoso? Pwede itira mo itong kawawang mortal sa akin tabi na si Edisol? Hindi pa siya nakaka-choopa ng deep throat at hindi pa siya natototnak ng super hard! Hindi pa kompleto ang pagiging tao niya!” ang hirit ni Oven.
“Tumihimik ka panget!” ang singhal ni Baek sa kanya.
“Ano ba iyan, emotional damage naman to! Ano ba ang pamantayan ng beauty dito sa ancient time? Bakit hanggang dito sa sinaunang panahon chaka pa din ang tingin sa akin?” ang pag iyak ni Oven, nasaktan dito sa sinabi ng heneral.
“Tama na Baek! Bumalik ka na kay Hakal, alam mo naman na wala kang laban!” ang utos ni Surya.
“Tumigil ka! Kung ikaw lang ang kalaban ko ay baka kanina pa ito tapos at kanina pa pugot ang iyong ulo! Pero katulad ng sinabi ko sa inyo kanina, nagdesisyon ko na lahat ng mga ulo niyo ay iaalay ko kay panginoong Hakal! Itaga niyo iyan sa bato!” ang sigaw ni Baek at maya maya ay nagsimulang sumabog ang malakas na awra sa kanyang katawan.
Sa lakas nito ay nagawang paatrasin ang kanyang mga kalaban sa kanilang mga kinatatayuan, itinutulak sila palayo nito. Kasabay ng pagsiklab ng malakas na enerhiya ay ang pagyanig at pagbibitak ng lupa.
Nagsisigaw si heneral Baek na wari’y nasisiraan ng ulo, “magbabayad kayong lahat! Magbabayad kayo!!”
Kitang kita ng lahat ang unti unting pagbabago sa katawan ng heneral. Nagsimulang lumaki ito at magkaroon ng pakpak na animo ugat ng puno, parang mga sangang malapad na naging mistulang bagwis sa kanyang likuran.
Lumaki ito ng lumaki hanggang sa maging higante, ang kanyang paa ay nakatarak sa lupa at gumuhit din ang mga kakaibang uri ng simbolo sa kanyang katawan. Napaatras sila Enchong, halos lahat sila ay nagtatakbo palayo dahil sa hindi matatawarang pagbabago sa pisikal na lakas at anyo ng heneral na noon ay nanlilisik ang mata at sabik na sabik sa pag ganti.
Noong mga sandaling iyon ay naramdaman din ni Hakal ng enerhiya ni Baek, ngayon lamang niya ulit nadama ng mataas na lebel ng porma nito na halos ilang taon na rin niyang hindi na sisilayan. “Ganyan nga Baek, ipakita mo kay Surya ang iyong tunay na lakas!” ang wika nito sa kanyang sarili habang nakatanaw sa kalayuan. Gayon pa man ay nakakaramdam pa rin siya ng kaba at kasabay nito ang katanungan sa kanyang sarili kung ano ba talaga ang antas ng kapangyarihan ni Surya ngayon? Kung mahina si Surya ay hindi gagamitin ni Baek ang kanyang ultimate form. Ang ibig sabihin ay malakas na rin si Surya at nakakaya niya ito mag isa?
Noong mga sandaling iyon ay samut saring tanong ang lumukob sa kanyang isipan. Wala siyang kamalay malay na si Surya ay mayroong mga kanapalig at malalakas rin ang mga ito.
Samantala, patuloy sa pagbabagong anyo si Baek, kahit nasa malayong distansiya na sila Enchong at iba pa ay ramdam na ramdam pa rin nila ang pag sayaw at pagyanig ng lupa.
Noong tumigil sa paglaki si Baek ay nakita ng lahat ng kompletong porma nito. Para itong isang sagradong nilalang na may malaking bagwis na mga ugat o sanga ng puno. Ang kanyang kalasag pinaghalong pula at berde ay nagliliwanag ng husto.
“Matagal tagal ko na ring hindi nagagamit ang pormang ito. Ngayon lamag ulit na halos masarap pa rin sa pakiramdam,” ang wika niya habang nakatingala na parang nagpapasalamat sa kung sino ba ang nagbiyaya sa kanya ng kapangyarihan.
Dito ay nagbalik sa kanyang isipan ang kanyang dating buhay, isang simpleng magsasaka na binubuhay ang sarili sa pamamagitan ng paninilbihan sa mas mataas na uri ng tao sa lipunan. Sa makatuwid ay isa siyang alipin noon. Sinasaktan, ginugutom at pinahihirapan para lamang sa maliit na halagang pambili ng kanyang pagkain.
Karaniwan ay nagdurugo ang kanyang mga kamay at paa dahil sa pagpapahirap sa kanya ng matataas na tao na kanyang pinagsisilbihan. Itinatali siya ng tanikala sa paa o kaya nilalatigo kapag hindi niya nagagawa ng maayos ang trabaho.
Isa araw ay nagtangka siya tumakas mula sa pagsasaka sa isang mayamang pamilyang nagpapahirap sa kanya. Hinabol ng mga ito sa pag aakalang mayroong siya inumit. Habang umaakyat siya sa bundok ay may nakita siyang nagliliwanag na kweba at dahil wala siyang pamimilian ay dito siya pumasok.
Dito naganap ang kakaibang pangyayari sa kanyang pagkatao. Sa loob ng kwebang iyon ay may nakita siyang isang bolang nagliliwanag ng husto. Noong hawakan niya ito ay unti unting nagbago ang kanyang anyo hanggang sa magkaroon siya ng kapangyarihan.
Noong mga sandaling iyon ay batid niya pinagkalooban siya ng bathala mula sa kalangitan ng kapangyarihan at lakas. Ito ang naging simula ng kanyang pagbagon at pagganti sa mga taong nang api sa kanya!
Una niyang pinatay ang mga pamilyang tumutugis sa kanya. Kinain niya ang mga ito at pinag gutay gutay niya ang katawan. Dito na siya nagtayo ng kaharian hanggang sa makagawa siya ng mga halimaw na hukbo na kung tawagin ay Renocos.
ENCHONG POV
“Higante na naman! Jusko grabe ang ancient time na ito puro titans ang ibinabagsak!” ang wika ni Oven habang nakasuot sa malaking ugat ng puno.
“Masyado nating ginalit ang kalaban kaya ngayon ay ginamit na niya ang kanyang ultimate form. Para isang puno na may pakpak, kakaiba talaga ang kanyang anyo,” namamangha kong tugon.
“Naku, kasi naman itong si Chaim masyadong pinikon yung kalaban kaninan, ayan beast mode tuloy!” ang hirit pa ni Oven.
Tuloy tuloy ang pagsabog ng malakas na enerhiya ng kalaban. Maya maya gumapang ang mga enerhiyang iyon sa kanyang dalawang malaking bagwis, doon mismo sa mga animo ugat at sanga ng puno kaya kitang kita ang pagliliwanag nito.
Lahat kami ay nakatingin lang, nag oobserba sa susunod na magaganap. Makalipas ang ilang minuto ay nagulat kami dahil literal na nagkaroon ng mga bunga ang sanga. Mga kulay pulang hugis bilog na nagliliwanag ang loob. Parang tumitibok na puso ang itsura ang mga ito.
“Literal nga siyang namunga,” ang wika ni Rael habang pinagmamasdan ang daan daang pulang bagay sa kanyang bagwis.
“Teka mukhang bunga, pero ang mga iyan ay tumitibok na parang may mga buhay!” ang wika ni Rouen.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay laking gulat namin noong isa isang mapisa ang mga bungang iyon. At dito ay lumabas ang mga renocos ngunit sa pagkakataong ito ay kulay itim na animo literal taong paniki ang mga balat nito at ang mga pakpak ay kulay pula na animo dugo.
Noong mapisa ang isa ay nagsunod sunod na ang mga ito hanggang sa hindi na mabilang pa. Ang lahat ay lumipad sa aming direksyon kaya naman wala kaming nagawa kundi ang lumaban pa rin.
Gumuguhit ang liwanag sa aking palaso, ang problema nga lang ay mas mabibilis ang mga renocos na ito kaysa sa kanina. Naglalabas sila ng kakaibang tunog na masakit sa tainga, parang sonic wave na nakakahilo kapag pinakinggan dahilan para maantala ang aming pag atake.
“Mas makabubuting takpan niyo ang inyong mga tainga!” ang sigaw ni Rael nagliwanag ang kanyang kamao at sinuntok ang ere, dito ay sumabog ang mga enerhiya bullet sa kanyang kamao na tumama sa mga nagliliparang kalaban.
Si Chaim naman ay binubura sa ere ang lahat ng mga lumalapit sa kanyang paligid. Samantalang si Oven ay may hawak na mga enerhiyang pink sa kamay at parang literal na batong inihahagis ito sa mga nagliliparan sa kanyang paligid.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay nagtatakbo si Surya sa aming harapan, ikinumpas niya ng kanyang mga kamay at dito ay sumabog ang purong puting liwanag, ang mga Renocos na tinaman ng liwanag na iyon ay nagiging kumikinang na abo na humahalo sa hangin.
Hindi pa kami nakakarecover sa dami ng mga salakay na Renocos ay nakita namin na may mga napipisa naman sa bagwis ni Baek at hindi na naman ito mabilang.
“Masyadong madami! Parami ng parami habang tumatagal!” ang sigaw ni Rouen.
“Walang hiyang baek na iyan! Daig pa ang sea horse kung manganak!” ang sigaw ni Oven sabay hagis ng enerhiya sa paligid at saka sumasabog ito na parang mga bomba, samantalang si Edisol na nasa kanyang tabi ay winawasiwas lang ang espada niya na humahaba ang talim at kung minsan ay nagiging parang latigo pa ito na kapag tumatama sa kalaban ay nahahati ang mga katawan!
“Oh diba bongga yan! Mamamaster mo rin yan sa mga susunod na fight scene! Iyon ay kung survivor tayo ditey!” ang hirit ni Oven. Super suporta naman ito sa kaibigan.
“Huwag kang makinig dyan kay Oven, syempre makakaligtas tayo dito!” ang wika ko naman habang nakangiti, hinila ko ang hintong pisi at sumibat dito ang isang gintong palaso. Habang nasa ere ito nahati sa sampu at lumipad sa iba’t ibang direksyon kung saan may mga kalaban.
Tuloy tuloy ang pagdami ng mga kalaban sa paligid, dahil halos hindi na namin makayanan ang dami ng mga ito ay nagtatakbo kami sa loob ng isang kweba at hinarangan namin ng barrier ang bunganga nito upang hindi makapasok ang mga renocos. Hingal na hingal kami at halos pagod na rin ang aming mga katawan sa ilang oras na pakikipagsagupaan at pagpakawala ng malalakas na enerhiya.
“Patuloy pa rin ang pangingitlog ni Baek, sa tingin ko ay hindi siya titigil hanggang hindi nakakabuo ng libo libong renocos,” ang wika ko habang nakatingin sa labas barrier na noon ay binabangga ng mga lumilipad kalaban.
“May nasaktan ba sa inyo?” tanong ko ni Rael sa lahat.
“Wala naman, pagod lang talaga kami, kailangan natin makaisip ng paraan upang masira ang bagwis ni Baek,” ang wika ni Surya.
“Eh hindi nga tayo makalapit kay Baek dahil daan daan yung mga Renocos sa paligid, at masisira na rin yung barrier sa bunganga ng kweba sa dami ng bumabangga dito,” ang tugon ni Oven napaupo na lang ito sa isang sulok at saka napabuntong hininga.
“Kailangan natin mag isip ng paraan,” ang wika ni Tob at napatingin ito kay Rouen. “Pare mag isip ka na, alam ko namang ikaw ang may ideya e,” ang dagdag pa nito.
“Eh bakit ako? Nandyan pa naman si Papa diba? Pwede bang siya muna?” ang sagot ni Rouen sabay turo sa akin.
Napatingin naman ako kay Rael, “o sa akin mo naman ipapasa? Alam mo naman kung anong gusto kong mangyari diba? Sugod kung sugod ako! Walang plano plano!” ang hirit nito.
Nangiwi na lang ako, “ganito talaga itong asawa ko, hindi naman nag iisip ito basta sagupa lang ng sagupa dahil mataas ang depensa ng katawan niya. Silang dalawa halos ni Rouen ay parang bakal ang mga katawan, kahit sabugan ng kometa ay buhay pa rin.
At iyon nga ang set up, napatingin ako sa labas at pinagmasdan ang layo namin sa kalaban. “Sa tingin ko ay posible, tamang timing lang ang kailangan,” ang wika.
“Nakita niyo na? Ganyan kagaling ang asawa ko, mabilis makaisip ng paraan!” ang pagmamalaki ni Rael.
“Hala, proud na proud!” ang biro ni Oven.
Tawanan sila..
Natawa na lang ako at ipinaliwanag sa kanila ang mga bagay na nasa aking isipan. Pagkakaisa lang naman ang susi, sa lakas namin ay hindi malayong matalo ang kalaban.
“Edisol, pwede bang mahiram ang espada mo?” tanong ko sa kanya.
“Oo ba,” ang sagot nito at iniabot siya sa akin ang espada.
Tumingin ako kay Rouen at nagwika, “ito ang kailangan natin.”
“Iyon naman pala e! Tara na at tapusin ang labanang ito!” ang hirit ni Rael sabay palagutok ng kanyang mga buto sa kamao.
Itutuloy.
Part 11: Ang Simula ng Digmaan
Part 11: Ang Simula ng Digmaan
ENCHONG POV
“Ang kailangan nating gawin ay pabagsakin si Baek at wasakin ang mga bagwis niyang nag-pproduce ng mga bagong spawn ng mga Renocos. Magagawa lamang natin ito kung tayo makakalapit sa kanya pero paano ba? Halos daan daang renocos ang nakapalibot sa atin. Kung saan ay maliliit lang ito na parang mga paniki ay madaling patayin, ngunit hindi dahil halos kasi laki na natin ang mga ito. Narito ang ideyang naisip ko, sabihin niyo sa akin kung may idadagdag kayo,” ang wika ko at isa isa kong ipinaliwanag sa kanila ang mga bagay na dapat naming gawin.
Ang lahat ay nakinig at sumang-ayon sa aking ideya. Ang sabi nina Surya at Rael ay posible naman daw ito ngunit nangangailangan pa rin ng malakas na kapangyarihan at enerhiya kung isasagawa. Pero dahil wala naman kaming choice ay gagawin namin ang dapat gawin.
Ang bawat isa ay may importante parte kaya’t kailangan namin ng tiwala sa kakayahan ng bawat kasapi ng aming pangkat.
“Handa na ba kayo?” tanong ni Rael sa lahat.
“Handa na! Best of luck!” ang sagot ng bawat isa, pinagdikit dikit namin ang aming kamao bilang isang team na sasabak sa labanan.
At ilang segundo bago matapos at mawasak ang barrier sa bunganga ng kweba ay mabilis kaming lumabas. Sa bungad palang ay sinuntok na ni Tob ang lupa bilang panimulang atake.
Ang lahat ng mga ugat, sanga, baging at halaman sa lupa ay umangat na siyang nagtaboy sa mga renocos na umaatake sa aming paligid. Habang tumatakbo kami ay ikunukumpas ni Tob ang kanyang kamay at humaharang ang mga sanga at ugat ng halaman bilang proteksyon. Ang ibang mga sanga ay humahampas sa mga kalaban sa itaas upang mas makatakbo kami ng maayos.
“Ikaw na Oven!” ang sigaw ni Tob.
Nagtatakbo si Oven patungo kay Rael at Rouen, dito ay inihagis siya ng mag-ama sa ere. “Shutangnaaaa wait!! Hindi pa ako ready! Mga shutaaa lagi na lang ganito!!” ang sigaw ni Oven habang lumilipad sa ere dahil para lumipad ang lahat ng mga renocos sa kanyang paligid.
Pinagkaguluhan si Oven ng mga halimaw sa itaas at noong magkumpulan ang mga ito ay biglang sumabog ang isang pink na enerhiya sa buong kalangitan na dumurog sa mga kalaban doon.
Nagkulay pink ang buong alapaap at ang mga kalaban sa ere ay halos sumabog rin! Malaking bawas na nagawa ni Oven sa populasyon ng alaga ni Baek.
“Tangna parang human nuclear si Oven ah!” ang sigaw ni Rael tawa ito ng tawa noong makitang umuusok ang katawan nito at tumilapon na parang kometa sa lupa.
Matapos ang parte ni Oven ay lumipad si Chaim sa ere at nagliwanag ang kanyang katawan. Nagpakawala ito ng malakas na enerhiya ay humawi sa mga kalaban tumutugis sa amin. Gumawa rin siya malaking barrier sa paligid upang hindi makapasok ang mga kalaban.
Nagtatakbo naman si Surya, ang mga renocos na sumasagupa sa aming harapan ay hinarang niya ay ginawang mga gintong abo. Sinuportahan din niya si Chaim na noon ay nagmistulang harang sa itaas upang mapigilan ang hindi mabilang na kampon ng dilim. Makikita ang isang malaking psychic wall o parang gate sa itaas at nasusunog ang mga dumidikit dito.
Makalipas ang halos ilang minutong pagtakbo ay nakalapit kami ay Baek, noong makita niya kami nagpakawala ito ng maraming mga bola ng enerhiya na sumasabog at yumayanig sa buong paligid!
“Malapit na tayo! Ngayon na Rael” ang sigaw ko.
Naging mga paniki ang katawan ni Rael, umangat ito sa lupa! Noong makalapit sa itaas ay naging tao muli ang katawan, nagliwanag ang matindi ang kanyang kamao at isang malakas na suntok ang pinakawalan niya sa tapat ng mukha ni Baek. Katulad ng inaasahan ay may barrier nanaman ang kalaban. Kaya naman mas lumakas pa ang liwanag sa kamao ni Rael halos umilaw na rin ang mata nito bilang tanda ng pagkonsumo sa malakas na kapangyarihan ni Emrys na nasa kanyang katawan!
“Kainin mo ito!!” ang sigaw ni Rael at isang dumadagundong na suntok sa barrier ang kanyang pinakawalan dahilan para mabasag ang harang sa paligid ng heneral.
“Mga lapastangan! Hindi kayo magtatagumpay!!” ang sigaw ni Baek at bumuga ito ng malakas na enerhiya. Humarang si Rael sa amin at buong lakas sinalo ang atake iyon. Kung physical attack at high defense lang ang pag uusapan ay taglay ni Rael ng lahat ng ito.
“Ngayon na!!” ang sigaw niya.
Agad na lumundag si Rouen hawak ang espada ni Surya! Noong nasa ere siya ay humaba ang espada at buong lakas niya ito hinataw sa kanang bagwis ng kalaban.
Samantalang nagliwanag naman ang aking kamay, lumabas dito ang isang malaking pana at palaso! Agad kong binitiwan ng pisi dahilan para lumipad ang nagliligabgab na gintong palaso sa ere at tumama naman ito sa kaliwang bagwis ng heneral. Gumuhit ang palaso paibaba hanggang sa unti unti itong bumagsak.
Sabay halos ang nangyari pag putol sa malawak at malaking bagwis ni Baek. Noong maputol ito ay namatay rin ang mga renocos! At bilang huling panapos sa higante ay isang malakas na suntok ang pinakawalan ni Rael dahilan para matumba ito at tuluyang mawala sa balanse. Sa lakas ng pinakawalan ni Rael ay halos nagdulot ng malakas na pagyanig at itinulak ang aming katawan ng kakaibang pwersa sa kanyang kamao.
“Anong klaseng nilalang si Rael? Bakit napakalakas niya?” tanong ni Surya sa akin.
“Sa hinaharap, siyang pinakamalakas na hari ng kanyang lupain,” ang sagot ko naman habang nakangiti.
Noong bumagsak sa ere ang katawan ni Baek ay nawasak din ang kanyang magandang porma at bumalik ito sa dati. Malakas si heneral Baek, talagang nagtataglay ito ng maraming enerhiya, nagkataon laman na marami siyang nakalaban kaya sa pagkakataong ito ay mabibigo siya. Pero kung one on one ang basahen ay malaki ang tiyansa niyang manalo sa antas ng kanyang lakas.
“Hindi nakapagtataka na kaya kayang sumakop ni Heneral Baek ng isang buong bansa. Sa taglay niyang lakas ay tiyak na marami siyang digmaan maipapanalo,” ang wika ni Rouen.
Maya maya ay bumagsak sa lupa si Rael, umuusok ang kanyang katawan at gayon rin ang kanyang kamao. “Ayos ka lang ba?” tanong ko sa kanya
“Oo naman, ako pa ba?” ang mayabang niyang sagot at maya maya ay bigla itong tumumba sa lupa.
Tulog na ito at tila nawalan ng lakas. Natawa na lang ako at agad ko siyang inalalayan para dalhin sa ilalim ng puno.
THIRD PERSON POV
Ang malakas na atake ni Rael ay naramdaman ni Hakal at ng ibang heneral. Alam nilang hindi kay Baek galing ang pwersa iyon. Kaya’t tila isang malaking katanungan sa kanila kung kanino ito nagmula.
Sa kabilang banda ay tila yata nagamit ni Rael ng lahat ng lakas niya kaya tumumba na lang ito at nakatulog. Samantalang si Baek ay nanatili sa lupa, wasak ang katawan at halos hindi na makagalaw ng maayos. Gayon pa man ay hindi pa rin naaalis ang galit sa kanyang dibdib lalo na noong makita kung paano bumabagsak sa ere ang kanyang mga anak. Sumasabog ito at ang iba ay nalulusaw na lamang.
“Ang mga anak ko, ang mga kamayanan ko!” ang pag iyak niya sabay sigaw! “HINDEEEEE!”
Mabilis na bumangon si Baek at lumipad ito patungo sa kinalalagyan nila Enchong, mula sa kanyang bibig ay bumuga ito ng isang uri ng paniki na may mahabang buntot. Isa itong uri ng spell na kakagat sa kalaban at mag iiwan ito ng sumpa sa kanyang katawan!
Ang paniki mabilis na lumipad patungo kay Enchong na noon ay nakatalikod. Si Rouen ang unang nakakita nito ngunit gayon pa man ay na kay Baek pa rin ang kanyang atensyon kaya naman sinipa niya ito kaagad. Dahilan para tumilapon ito sa ibang direksyon. Sa lakas sa sipa ni Rouen ay halos nadurog na ang katawan nito.
Ang ibinugang sumpang nilalang ni Baek ay lumipad sa direksyon ni Enchong at noong malapit ito sa kanya ay bigla siyang itinulak ni Edisol, dahil para ang binata ng kagatin sa leeg. Nangisay ito at kaagad natumba sa sahig.
Gulat na gulat sila.
Agad na pinatay ni Surya ang paniki ngunit gayon pa man ay kumalat na ang lason sa katawan ng binata. “Eto na yung parte ko, ayos ba?” ang tanong niya habang nangingisay at naninigas ang panga.
“Mamamatay na ako, nilalamig ang katawan ko,” ang dagdag pa niya.
Agad siyang inalalayan ni Enchong, “ssshh, walang mamamatay ngayong gabi,” ang sagot nito.
Patuloy sa pangingisay ang binata, mabilis na kumakalat ang itim na linya sa kanyang katawan, paakyat ito sa kanyang ulo.
“Edisol, kumapit ka sa akin,” ang wika ni Enchong at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at pilit na hinila ang lason sa katawan nito. Nabawasan ng panginginig ng kanyang katawan at kumalma ito ngunit makikitang lumulukob pa rin ang mga itim na linya sa kanyang katawan. Itinutulak lamang ni Enchong ang lason palayo upang hindi umabot sa kanyang ulo, partikular sa utak.
Maya maya ay lumapit na rin si Tob sa kanilang kinalalagyan, nagliwanag ang kamay nito at lumabas ang espesyal na patalim, kasing liit lang ito ng daliri. Agad niya ng hiniwa ang braso ni Edisol at dito ay pinalabas ang mga lason dito. Hiniwa rin niya ang kabilang braso at ginawa ang kapareho proseso. Halos kapareho rin ng taktika ni Leo na kanyang ama ang kanyang ginagamit.
Makalipas ang ilang minuto ay napigilan nila ang pagkalat ng lason sa katawan nito. Gayon pa man ay mayroon pa ring natira bagamat hindi na ito maninira ng katawan. Inihiga nila si Edisol sa damuhan at hinayaang magpahinga. Inasikaso siya nina Surya at Oven bagamat wala na silang dampang matitirhan.
Samantalang hinanap naman nila ang sugatang katawan ni Baek para tapusin ngunit wala na ito sa paligid. Tumakas na at bumalik sa emperyong Laola dala ang matinding kahihiyan ng kanyang pagkakagapi. Sa unang beses sa kanyang buhay ay ngayon lamang siya nabugbog ng todo at halos nasaid ang kanyang lakas.
“Wala na si Baek sa paligid, sa palagay ko ay tumakas na ito,” wika ni Rouen.
“Iyon ang sigurado, sa mga oras na ito ay bumalik na siya sa puder ni Hakal at nagsusumbong na ito,” ang wika ni Surya.
“At ngayon ay malalaman na rin ni Hakal na hindi lang si Surya ang kalaban niya, malalaman niya na nandito rin tayo upang pigilan niya. Sa ngayon ay galit na galit na iyon at batid kong ngayon pa lang magsisimula ang TUNAY na HULING digmaan,” ang sagot ko naman habang nakatanaw sa papasikat na araw kalangitan..
Mahaba ang gabing ito para sa aming lahat. Gayon pa man ay napagtagumpayan namin ang unang bugso ng panganib. Alam namin na marami pang parating kaya’t dapat itong paghandaan.
LOALA EMPIRE
Katulad ng inaasahan ay bumalik si Baek sa palasyo, wala itong dalang kahit ano maliban sa kanyang lantang na katawan. Noong makita siya si Hakal sa kanyang bulwagan ay alam na agad na nabigo ito, dahil sa kanyang itsurang kalunos lunos.
Napaluhod na lamang siya sa harapan nina Hakal at Victor. Ang pobreng heneral, matikas ito noong umalis ngunit noong bumalik ay tila nawalan ng dangal.
“Batid ko ang iyong kabiguan, heneral Baek, ikinalulungkot ko ang sinapit mo,” ang wika niya.
“Patawarin mo ako panginoon, kabiguan ang aking dala.”
“Alam ko heneral, at hindi ko inaasahan ang iyong pagkabigo. Bakit humarap ka pa sa akin? Gusto mo ba kong pasakitan o gusto mo bang ibahagi sa akin ang iyong kabiguan?” tanong ni Hakal sa kanya. Nakadama ito ng samu’t saring emosyon na hindi maipaliwanag kung pagmamasdan mo ang kanyang mukha.
Tahimik.
Hindi na nakapagsalita ang heneral, sa halip ay nagliwanag ang kanyang kamay ay humawak ito sa katawan ni Hakal na nakatayo sa kanyang harapan. Dito ay ipinakita niya ang lahat ng karanasan doon sa labanan, ipinakita niya ang kaganapan bago siya magapi.
Ang lahat ng mga pangyayari ay parang pelikulang nag flashback o nag rewind sa isipan ni Hakal, kitang kita nito na hindi lamang si Surya ang kalaban kundi ang pati na rin ang grupo nila Rael at Enchong na kanyang nakalaban sa hinaharap!
Kitang kita rin niya kung paano binugbog ng mga ito ang kanyang ikapitong heneral. Pinagtulong tulungan ito hanggang sa magapi ng tuluyan. Ang malakas na kapangyarihan naramdaman niya kanina ay hindi kay Surya kundi sa hari ng mga blood sucker na nakalaban din niya noon sa Dark Keeper Gate.
Kumakabog ang dibdib ni Hakal, hindi niya maisalarawan ang dapat maramdaman ngunit isa lang ang sigurado, ang kanyang galit ay lalong lumalala.
Matapos na maipakita ni Baek ang mga kaganapan kay Hakal ay agad itong binawian ng buhay, naka handusay na lamang ito sa sahig. Samantalang si Hakal naman ay hindi makapaniwala sa nangyari. Ang pag-aakala niya ay nabura na niya ang lahat sa hinaharap ngunit bakit nasundan pa rin siya ng mga ito dito sa panahong ito?
Napatingin si Hakal sa kanyang heneral na nakahandusay sa sahig. Hinawakan niya ito at binura sa ere, “magpahinga kang mabuti, kaibigan. Salamat sa iyong sakripisyo,” ang wika nito na may halong awa at galit sa mga mata.
“Ayos ka lang ba?” tanong ni Victor sa kanya.
“Ang mga kalaban sa hinaharap ay kapanalig ngayon ni Surya, nandito sila upang muli ako kalabanin. Ang hari ng blood sucker at ang manggagamot ay sinundan ako hanggang sa panahong ito. Tila nais nila ng matinding gusot, nais nila ng digmaan!” ang wika ni Hakal.
Natahimik si Victor, noong marinig niya na nandito ang gwapong blood sucker ay naalala niya ang kaibigang si Herard at gayon rin ang heneral na blood sucker na kanyang nakakaniig. Sa hindi malamang dahilan ay kumibot kibot ang kanyang tumbong na parang natuwa sa narinig. Gustong gusto ni Victor ang mga blood sucker lalo’t naadik siya sa romansa ng mga ito. Katulad ng kanyang personal, si Victor ay isang sagradong manyak isang malibog na baliw at hayok tawag ng laman.
Hindi niya ito pinahalata kay Hakal, bagkus ay dinamayan niya ito, “huwag kang mag alala panginoon, kaming iyong mga heneral ang bahalang tumapos sa kanila,” ang wika nito.
“Hindi ako makapaniwala na nandito ang mga asungot na iyon! Sinasabi na nga ba na hindi sila titigil!” ang galit na wika nito habang nakaupo sa kanyang trono.
Tila ba isang bangungot na malaman niya ang katotohanan at ngayon ay alam na niyang hindi lamang si Surya ang kanyang kalaban kundi marami pa. Kaya’t noong mga sandaling iyon ay nagdesisyon siya na tapusin ang bawat isa sa mga ito. Wala siyang ititira ang panahong ito ang kanilang magiging libingan.
Tahimik.
Itinikom ni Hakal ang kanyang kamao, galit na galit ito. “Surya, talagang kinalulugdan ka ng pagkakataon!”
Itutuloy..
Part 12: Kaunting Saya
Part 12: Kaunting Saya
ENCHONG POV
“Oh ano buhay pa ba kayo?” tanong ni Oven noong sumikat ang araw. Halos magdamag kaming gising dahil sa haba ng labanan. Lahat ng aming katawan ay puro galos at pagod dahil sa dami ng enerhiyang aming nakonsumo.
“Oo naman, medyo inaantok lang at nagugutom,” ang wika ni Tob.
At dahil nga walang pamimilian ay kinakailangan namin magtungo sa nasirang bayang upang magloot ng pagkain at humanap ng maayos na mapagpapahingahan. Buhat nina Rouen at Tob si Rael na noon ay tulog pa rin. Hinihila naman ni Surya si Edison na nakahiga sa mga palaba ng niyog. Wala pa rin itong malay bagamat maayos na ang kanyang kalagayan, ang ibig kong sabihin ay malayo sa kapahamakan.
Iyon nga ang set up, nagtungo kami sa bayan na nawasak kagabi, kalunos lunos ang sinapit nito at halos walang natirang tao. May mga parteng nasunog at may mga parte namang buo. Dito ko napagtanto na sa isang iglap ay maaaring magbago ang lahat, kagabi lang masaya silang nagsasayaw at umaawit ngunit ngayon ay halos wala na kaming makitang buhay sa mga ito. Matatakaw ang mga renocos, kahit nalimas na nila ang mga taong bayan ay gutom pa rin sila.
Si Chaim at Oven ay may dalang sako, lahat ng maaaring kainin katulad ng mga prutas at gulay ay iniipon nila. Ang iba ay nasa loob pa ng mga bahay ang iba naman ay sariwa pa at nasa loob ng mga abandunadong bodega.
“Dito na lang muna tayo magpalipas ng araw at magpahinga,” ang wika ni Surya, huminto siya sa isang malaking dampa na may malapit na balon kuhanan ng tubig. Ang dampang ito ay isang lumang panuluyan kung saan natutulog ang mga dayuhan. Maayos ang paligid bagamat ay butas nga lang ang mga bubong at yung mga talsik ng dugo ay inaalis namin at sinilaban sa likod.
“Ito yung pinakamalinis na bahay sa lahat, mas makabubuting dito muna tayo magpahinga,” ang wika ni Rouen sabay higa sa papag.
Kami naman ni Oven ay kumuha ng mga sangkap at nagsimulang magluto. Gulay, at mga karne na nakuha namin sa imbakan sa loob ng panuluyan ang aming ginamit sa pagluluto. Ang iba dito ay naimbak pa sa container na mayroong mga yelo.
“Ganito pala ang feeling ng mga ninuno natin no? Kanya kanya silang diskarte para mabuhay,” ang wika ni Oven.
“Pero tingnan mo naman, lahat sila ay may talino ng taglay, para bang nakabukas na ang daan nila sa pag unlad,” ang tugon ko naman habang nakatanaw sa malawak na bayan, parang ghost town at ihip na lang ng hangin ang nagpapagalaw sa mga paligid.
“Totoo nga pala yung mga nababasa natin sa mga science magazine at mga history channel. Na ancient civilization ay mayroong mga gabay, mga bisitang humuhubog sa ating talino. Yung mga tinatawag nilang Diyos o Anghel na bumaba sa kalangitan na nagbibigay ng kapangyarihan at biyaya mga nilalang dito. Ngayon ko lang naappreciate ang lahat,” ang wika ni Oven.
Tumingin ako sa kanya. “Mamamatay ka na ba?”
“Ha? Bakit naman?” tanong niya.
“Eh kasi may mga realization ka na agad,” ang natatawa kong tugon.
Napanguso siya, “your so road! Ang road mo bestfrend!” ang hirit nito. Yung road ay rude, ginaya lang niya sa isang scene sa social media.
Tama naman talaga ang realization ni Oven, ang ancient time ay puno ng hiwaga. Ang mga bumababang bisita mula sa kalangitan ang nagsabog ng kapangyarihan sa mundo na hanggang sa hinaharap ay pinakikinabangan pa rin ng iba’t ibang nilalang. Yung iba ay nagpasalin salin na lamang hanggang sa makabagong henerasyon. Hindi na ako nagtataka kung saan nagmula ang aming mga kakayahan, dahil lahat kami ay produkto ng kalangitan, doon sa malayong mga bituin.
“Bakit hindi ka muna magpahinga? Alam kong pagod ka dahil ilang beses ka ring sumabog at nag blasting off,” ang hirit ko kay Oven.
“Eh paano naman ako makakatulog ang lalakas maglihik ng mga nandoon sa silid para silang isang buong choral doon. At yung pinakamalakas maghilig ay yung asawa mong baliw baliwan kagabi,” ang reklamo ni Oven.
“O, edi dito ka mahiga sa papag dyan sa tabi. Alam ko namang malaking ang contribution mo kagabi dahil ilang beses mong pinasabog yung sarili mo. Alam mo kung Pokemon ka iisipin kong si Voltorb ka yung bilog na kumikidlat tapos sumasabog,” ang natatawa kong biro.
Napanguso si Oven, “sige ulit ulitin mo pa yung pagsabog ko kagabi. Para akong bituin na nagsusuper nova diba? Hay, nakakamiss din ang asawa ko alam kong proud na proud siya sa akin ngayon. Kaya kapag bumalik na sa normal ang lahat ay papasabugin ko siya hanggang mag excursio lahat ang modta niya sa ere na parang kwitis!” ang hirit ni Oven, tawanan kaming dalawa.
Noong maluto ang pagkain ay isa isang kong ginising sina Rouen, Tob, Rael at iba. Dinamihan ko talaga ang saing ng kain at luto ng ulam. Nagmistulang piyesta sa hapag kainan noong mga sandaling iyon. Alam kong maraming nawalang enerhiya sa aming lahat kaya naman deserve namin ang kumain ng marami at matulog ng matagal hanggang sa kami ay makabawi.
“Kumusta ang pakiramdam niyo?” tanong ko habang kumakain.
Sige lang ng nguya nila Rouen, Rael at iba pa. Mga barakong punong puno ang bibig. “Okay lang pa, mamaya ay mangangaso kami ni papa, alam niyo na kailangan naming uminom,” ang wika nito.
“Eh bakit hindi na lang kayo sumipsip ng dugo dyan kay Edisol, tutal naman medyo chubby siya at malaman!” ang hirit ni Oven.
“Hala, real talk na naman? Maawa ka nga doon sa tao, wala na ngang malay e,” ang wika ko naman habang natatawa.
“Ayaw nga namin, nakita niyo namang may lason ang ugat at dugo niyan e,” ang pagtanggi ni Rael at ipinagpatuloy nito ang pagkain.
“Napagod ba kayo? Chaim, Tob? Kumain kayo ng marami para bumalik ang inyong lakas,” ang nakangiti kong wika sa kanila.
“Salamat po tito, medyo nahihiya si Chaim sa inyo,” ang hirit ni Tob.
“Naku, huwag ka na mahiya Hijo, bet ka naman ng mga parents ni Rouen. Sana lang bet ng parents mo yung alaga namin ha,” ang sagot ni Oven, seryoso ito at tila tanggap na tanggap ang relasyon ng dalawa.
Tahimik lang talaga si Chaim pero maganda ang ngiti nito. Nangungusap rin ang kanyang mga mata kaya alam mo na agad na siya ay mabuting tao. Bukod pa roon ay alam kong mahal siya ng aking anak kaya’t nakasuporta lamang ako sa kanila.
Tuloy ang aming kwentuhan habang kumakain. Si Surya ay tahimik lang ngunit bakas sa mukha ang saya. “Ganito pala ang pakiramdam ng mayroong pamilya. Matagal tagal rin akong mag isa at palaboy laboy kung saan saan, ang tingin pa nga nila sa akin ay isang baliw,” ang wika niya.
Ngumiti ako at inakbayan siya, “pero hindi nila alam na ang baliw na tinatawag nila ang bayani ng nakaraan. Huwag kang mag aalala dahil simula ngayon ay may pamilya ka na at kami iyon. Walang iwanan at parati tayong magtutulungan,” ang tugon ko sa kanya.
Ngumiti si Surya at naiyak pa ito, “salamat sa inyong lahat. Pangako na magtatagumpay tayo sa ating misyon.”
“Para sa tagumpay!” ang wika ni Tob sabay angat ng baso niyang may lamang binuro katas ng ubas.
“Para sa tagumpay nating lahat! Cheers!” ang tugon namin at sabay sabay kaming uminom.
Noong mga sandaling iyon ay nagkaroon kami ng maliit na selebrasyon, ipinagpatuloy namin ang pag inom ng katas ng prutas habang nagkukwentuhan. Sandaling saya ang aming naramdaman at panandalian naming nilimot ang problema. Nagkatuwaan rin sila Rouen, Tob at Chaim na maglaro ng charades kung saan nagpapahula sila gamit ang paggalaw at expresyon ng mukha.
Bentang benta si Oven dahil kayang kaya niyang gayahin ang lahat ng kilos at expresyon namin. Pinakapaborito niyang gayahin ay si Rael na suntok lang ng suntok at gigil na gigil ang mukha.
Tawanan kami ng tawanan, panandaliang saya ngunit masarap ito sa pakiramdam. “Sana ay parating ganito,” ang wika ni Rael sa akin.
“Siguro pag natapos ang labanang ito ay magiging masaya na tayo, kahit mga ilang taon lang,” ang sagot ko naman.
Natawa siya, “basta ako, araw araw akong masaya kapag nandito ka,” ang bulong niya.
Hinawakan ko ang kanyang kamay ng mahigpit at pasimple siyang hinalikan sa labi. “Magiging maayos rin ang lahat, walang susuko at lalong walang bibitiw,” ang tugon ko naman.
Noong gabi ring iyon ay bumalik ang malay ni Edisol. Pag gising nito ay hinang hina ang kanyang katawan at kapansin pansin rin na iba na ang kulay ng kanyang mga mata. Marahil ay kumapit na sa kanyang dugo ang pagiging renocos.
“Anong nangyari sa akin?” tanong niya sa amin.
Maya maya ay biglang yumakap sa kanya si Oven. “My dear Edisol, okay ka na ba? Akala ko matitigbak ka na talaga. I’m glad na buhay ka pa at maayos.”
“May nararamdaman ka bang kakaiba sa katawan mo?” tanong ni Tob sa kanya.
“Wala naman, nagugutom lang ako at nahihilo,” ang tugon niya
“Mainam naman kung ganoon, ang ibig sabihin ay madali niyang nakontrol ang kumapit na dugo ng renocos sa kanyang katawan,” wika ni Tob.
“Kung ganoon ay may dugo ako ng renocos sa katawan. Isa na ba akong halimaw?” tanong niya na may halong takot.
“Huwag kang mag alala, hanggang nacocontrol mo ang iyong sarili ay hindi ka magiging halimaw,” ang paliwanag ko naman. “At maraming salamat sa pagligtas sa akin, isa kang mabuting kaibigan,” dagdag ko pa.
“Natatakot ako,” ang wika niya na may halong kaba.
“My dear, huwag kang matakot dahil ikaw ang kauna unahang “bat girl” sa kasaysayan. O ano choosy ka pa ba? Im so proud of you!“ ang hirit ni Oven.
Umiyak si Edisol, literal na ngumawa ito kaya naman napangiwi na lang kami. “Huwag ka na nga umiyak, akala mo naman maganda ka, lika na nga dito,” ang pang aamo ni Oven. “My bat girl!”
Noong mga sandaling ay inasikaso namin ang aming kaibigan, tinulungan namin siyang mag adjust sa kanyang bagong katawan. At dito na rin namin ipinaliwanag sa kanya ang lahat, na kami ay galing sa hinaharap at narito kami para sa isang mahalagang misyon.
Alam kong gulong gulo siya noong mga sandaling iyon ngunit panahon na rin upang malaman niya ang lahat ng tungkol sa amin. Mahirap itong unawain pero kung minsan ang katotohanan ay mahirap talagang intindihan.
“Hindi naman sinabi sa iyo dahil ayaw naming maguluhan ka, at ayaw naming isipin mo na kami ay masasamang tao,” ang wika ko kay Edisol.
“Kahit na minsan ay hindi ko naman inisip iyon. Wala naman sa mga mukha ninyo ang pagiging masama. Maganda ba ang hinaharap?” tanong niya.
“Oo, maganda at iyon dahil sa kay Surya, balang araw ay dadalhin ka namin doon upang masulyapan mo ito,” ang nakangiti kong sagot. Tinapik ko ang kanyang balikat at muling nagpasalamat.
THIRD PERSON POV
LAOLA EMPIRE
“Panginoon, ngayong nalaman mo na ang katotohanan na hindi lang pala si Surya ang ating kalaban, may pagbabago bang magaganap sa ating plano?” tanong ni Victor kay Hakal.
“Mayroon, dahil nagdesisyon akong ubusin ang lahat ng bawat isa sa kanila! Wala akong ititirang kahit na sino!” ang wika ni Hakal na hindi maitago ang galit sa kanyang salita.
“Panginoon, kung uubusin mo sila ay nais kong hilingin sa iyo na ipaubaya mo na sa akin ang hari ng mga blood sucker,” ang wika ni Victor habang nakayuko.
Sinakal siya ni Hakal dahilan para magulat siya. “Alam ko ang tumatakbo sa iyong isipan! Nagnanasa ka sa kaaway! Pinagnanasahan mo ang lalaking iyon! Huwag mo akong lokohin dahil alam ko kung gaano ka kapusok at kalaswang lalaki!” ang singhal ni Hakal sa kanya.
“H-hindi po panginoon, nais ko lamang ipaghiganti ang aking kaibigan na sinaktan ng lalaking iyon. Kaya’t gusto ko ay ako mismo ang papatay sa kanya!” ang wika nito na halos mahirapan sa paghinga dahil sa mahigpit na pagkakasakal sa kanyang leeg.
Bitiwan siya ni Hakal, “gawin mo ang nais mong gawin basta ang katapatan mo ay mananatili pa rin sa akin,” ang wika nito na halatang may galit na iniinda.
Naubo si Victor, kahit gusto niyang gumanti sa ginawa ni Hakal ay hindi niya magawa dahil malaki ang utang na loob niya dito at itanggi man niya o sa hindi ay hawak ni Hakal ang buhay niya ngayon. At wala siyang magagawa kundi ang sambahin ito at sundin sa kahit na anong paraan.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay sinabunutan siya ni Hakal at pinaluhod siya nito. “Alam mo na kung bakit ka nandito ngayon,” ang wika nito sabay labas sa kanyang malambot na alaga. Halos lumalabas na gagawin lang talaga ni Hakal na parausan si Victor. Kung sabagay hindi na rin masama dahil gwapo si Victor, makinis at maputi na parang isang babae. Nakaka akit din ang mukha nito habang tinititigan. Marahil ay talagang likas na lang sa mga babaylan ang gwapo at nagtataglay ng nakaka akit na anyo na hindi matanggihan kahit ng kapwa nila kalalakihan.
Noong mga sandaling iyon ay walang nagawa si Victor. Ibinukas niya ang kanyang bibig at sinerbisyuhan ang kanyang tinatanging pinuno. Tumigas ang alaga nito sa kanyang bibig kaya’t dito ay pinag igi niya ang pagsuso dito. Halos para siyang gutom na sanggol na gigil na gigil sa matigas na laman sa loob ng kanyang bunganga.
Napapa ungol si Hakal, napapatingala siya sa labis na sarap na nararamdaman. Mainit at lintik sumuso si Victor, parang maaalis ang kanyang alaga. Minsan ay napapahawak siya sa ulo nito at pilit na ibinabaon ang kanyang alaga hanggang sa maramdaman niyang humahagod ang kanyang kahabaan sa lalamunan nito at lalong sumisikip ang pakiramdam.
Punong puno ang bibig ni Victor, matigas na matigas ang alaga ni Hakal na bumabayo dito. Ngunit sino siya para tumanggi? Nasasarapan din naman siya sa kanyang ginagawa kaya’t ang bawat segundong lumilipas ay kanyang ikinatutuwa.
Maya maya ay hinawakan ni Hakal ang kanyang ulo at saka marahas na binayo ang kanyang bibig, wala itong pakialam kung maduwal siya, maubo o mabilaukan. Puro ungol ang naririnig sa buong silid hanggang sa maramdaman niya ang pagsabog ng katas nito. Malapot, mainit, mapakla at napakadami halos para itong malapot na gatas na sumambulat sa kanyang bibig. Wala siyang nagawa kundi ang lunukin lahat ito at ipakita sa kanyang panginoon na nasasarapan siya sa biyayang katas mula sa matigas nilang alaga.
Pumipintig pintig pa ang alaga ni Hakal sa kanyang bibig, matigas pa rin ito kaya kahit nilabasan na diretso pa rin ang kanyang pagsuso. Kahit nangingilo ang alaga niya ay sige lang ang pagbabad nito sa bibig ni Victor, dinama niya ang sarap ng pagkakataon bagamat alam niyang iba ang nasa isip nito, sa ibang lalaki siya nagnanasa ngunit wala na siyang pakialam doon. Para sa kanya si Victor ay isang alipin, parausan at ginagamit lamang.
Sa ikalawang pagkakataon ay sumambulat ang katas niya sa mainit na bibig ni Victor, hinayaan niyang pumintig ang kanyang alaga sa bunganga nito hanggang sa wala na siyang mailabas pa.
Muling nilunok ni Victor ang kanyang katas at noong masaid na ay hinugot agad ang alaga sa kanyang bibig dahilan para mabakante ito. Agad namang tumayo si Hakal at lumabas sa kanyang silid, iniwanan niya si Victor na nakaluhod sa sahig habang tumutulo pa ang kanyang katas sa bibig nito.
Magbuhat noong maging alipin si Victor at magbuhat noong sumumpa siya ng katapatan kay Hakal ay wala siyang kamalay malay na siniyasat at hinalukay na ni Hakal ang kanyang buong pagkatao, kabilang na dito ang kanyang nakaraan pati ang maiinit na tagpp ng mapupusok niyang gawain ay nalaman na rin nito kaya naman alam na niya agad ang katangian ni Victor.
Mahilig ito sa matigas na sandata at punong puno ng pagnanasa ang buong katawan. Gayon pa man ay nananalaytay pa rin dito ang kanyang kapangyarihan kaya’t tiyak na may ibubuga ito pagdating sa labanan.
“Victor, gawin mo ang nais mong gawin, ngunit siguraduhin mo lamang na ang katapatan mo ay sa akin,” ito ang mga bagay na paulit ulit sinasabi ni Hakal.
Noong mga sandaling iyon ay alam na ni Victor na siya ay kasali na rin sa digmaan, hindi na ito katulad ng samahang salvator na naghihintay lamang ng pagkakataon upang lumaban. Ito ay seryosong labanan at tiyak na matataya ang kanyang buhay katulad ng nangyari kay Baek, ang isa sa mga heneral ni Hakal.
Itutuloy.
Part 13: Ang Misyon ng Paglalayag
WANTED:
Kung sino man po ang nakakakilala sa username na ito, siya po hinahanap na ng NBI dahil sa sumusunod na case,
CYBERBULLYING, HARASSMENT, PAGBNANAKAW NG AKDA.
Alam namin na gagawa ito ulit new account kaya pinayuhan ako na EVERY COMMENT at account na gagamitin niya iprint screen para mas maraming ebidensiya mas mabigat ang case na kakaharapin niya. Nanawagan din po ako sa lahat ng BXB writer na binully at hinarass ng isang ito.
Remember:
Hindi siya ang unang nakasuhan ko, yung mga admin ng page na nagnakaw ng gawa ko last 2019 ay nahuli namin at napagmulta namin. Paano ba ang process ng panghuhuli? Once na malaman ang pangalan ng taong ito ay idudulog agad namin sa barangay nila para magawan ng report at dito magsisimula ang case. Very easy!
Part 13: Ang Misyon ng Paglalayag
ENCHONG POV
Makalipas ang halos isang linggong pahinga ay nakabawi na ang aming katawan mula sa pagod. Halos kain at tulog ang naging kadalasan routine namin upang mabalik ang mga nawalang enerhiya dulot ng mahabang gabing pakikipaglaban. Noon, kapag nakikipaglaban kami nila Rael ay halos tatlo hanggang apat na araw nakakatulog ng diretso, mabuti na lang ngayon at hindi ganoon ang hinihingi ng aming katawan.
“Anong susunod? Paano tayo makakagora sa Laola Empire? Go gorabels ba tayo doon or hihintayin natin sila na sumugod ditey? Sa mga oras na ito ay tiyak beast mode na si Hakal dahil na GG yung heneral niyang si Baek,” ang wika ni Oven.
“Mukhang bumalik na talaga ang lakas mo Ninong, hot na hot ka na kasi ulit makipaglaban,” ang sagot naman ni Rouen sa kanya.
“You know, gusto ko na matapos ang lahat ng ito. Masyadong ancient itong panahon na ito, hindi na kaya ng beauty ko!” ang reklamo nito sabay higa sa papag habang may nakasumpak na prutas sa kanyang bibig.
Tahimik.
“Iniisip ko kung anong klaseng heneral pa ba ang mayroon si Hakal, mayroon pa siyang anim na natitira na kailangan nating harapin,” ang wika ni Surya.
“Basta mayroon lalaking may palikpik ang tainga at mayroon rin sa braso. Ang ibig sabihin ay may abilidad ang isa na gamitin ang tubig. Yung isa naman ay nakalutang paa sa ere na ang ibig sabihin ay may kakayahan siyang lumipad,” ang wika ni Edisol, ito ay batay sa nakita niya noon.
“May water bender na naman, sayang wala naman si Prinsipe Malik para icounter ang kalaban,” ang wika ni Oven na may worry.
“Edi ikaw ang haharap sa kanya,” ang hirit ko naman.
“Hala e bakit ako? Huwag naman ko bestfrend!! Huwag akooo!” ang pagpapanic ni Oven na nagwala sa papag na parang si Eugene Domingo.
“Katulad ng lagi mong sinasabi, diba gusto mong maging isang mermaid princess, pagkakataon mo na ito,” ang pang aasar ko.
“Mermaid princess pero ang kapangyarihan ay si Voltorb?” pang aasar ni Rael.
Nanguso si Oven, “ang sama mo talaga papa Rael! Saka hindi na ang ako mermaid princess ngayon diba? Ako na si Nezuko,” ang hirit ni Oven.
“Tigilan mo nga ako, hampasin kita ng tsinelas e,” ang gigil na sagot ni Rael sabay amba dito.
“Ah basta, mas malalakas ang kalaban kaya dapat tayong maghanda. Basta ako? Support lang, mala Rafaela at Floryn lang,” ang hirit ni Oven dahilan para matawa na lang ako.
Noong mga sandaling iyon ay alam naming lahat na hindi magiging madali ang sitwasyon sa mga susunod na araw. Maaaring ito na ang maging hantungan ng lahat ng aming pagod, sakripisyo at paghihirap. Maaaring magtagumpay at maaari ring hindi. Ang lahat ay maaaring mangyari at hindi namin kontrodalo ang magiging sitwasyon. Basta’t ang tanging nasa isip lang namin ay mabuhay at maibalik sa normal ang lahat.
“Anong iniisip mo?” tanong ni Rael, tumabi ito sa akin habang nakaupo sa ilalim ng puno sa tabing ilog, malapit ito sa paanan ng bundok kaya’t napakaganda ng tanawin.
“Wala naman, nagwoworry lang ako para sa pamilya natin,” ang tugon ko sabay yakap sa kanya. Niyakap din niya ako ng mahigpit kaya naman ipinahinga ko ang aking ulo sa kanyang balikat.
“Hindi ko hahayaan na may mangyaring masama. Sukdulang mabali ang paa ko, maputol ang kamay ko. Magtatagumpay tayo sa ating misyon, marami na tayong napagdaanan diba? Sa palagay ko ay matatag na tayo at malakas,” ang sagot niya sa akin.
Pareho lang kaming nakatanaw ni Rael sa kalayuan at pinagmamasdan ang asul at payapang kalangitan. Sa tingin ko ay ito talaga ang kailangan ng aming mga mata. Dahil kapag nakakakita ka ng payapang bagay ay nagsisimula rin maging payapa ang iyong puso. Noong mga sandaling iyon ay ang braso lamang ni Rael ang pinakaligtas na lugar sa buong mundo.
“Huwag ka na magworry ha, huwag ka na mag isip” ang wika niya sabay halos sa aking pisngi at hinalikan niya ako sa labi.
Yumakap ako sa kanya at gumanti rin ako ng halik, makalipas ang ilang minuto ay nagbitiw kami at nagdikit ang aming noo. “Huwag kang mawawala,” ang wika niya sa akin.
“Pangako,” ang tugon ko habang nagtatama ang mga mata.
Isang araw ang lumipas, nagkaroon kami ng pagpupulong kung paano mabilis na makakarating sa emperyo ng Laola. Kinakailangan na rin naming lumisan sa lugar na ito dahil masyado na itong tahimik, masyadong walang buhay. Nauubos ang oras at ang lahat ay nagiging komplikado habang tumatagal. Sa mga na nagdaang araw ay nagpalakas kami ng katawan, nag ehersisyo at nag ensayo bago sumabak sa malakasang misyon.
“Malayo ang Laola Empire dito, isa itong malawak na lupaing pinamumunuan ni Panginoong Hakal. Kinakailangan nating lumipad o tumawid sa karagatan,” ang wika ni Edisol, siya lang kasi ang galing doon.
“Si Baek ay lumipad tama? Eh kung liparin na lang natin ito?” tanong ni Rouen.
“Hindi natin pwedeng gawin iyon dahil nagtitipid tayo ng lakas diba? Imagine, ilang beses pasasabugin ni tito Oven ang sarili niya para makarating doon sa Laola Empire. Boom, bommm! Zoooommm!!!” ang wika ni Tob.
Natahimik kami dahil naimagine namin ang pangyayaring iyon. Kaya naman natawa kami lahat dahil pare-pareho kami ng iniisip.
Tawanan..
“Ako na naman yung pinagtripan niyo! Mag balsa na lang tayo mga shutaaa kayo!” galit na wika ni Oven.
“Tama magandang ideya kung kumuha na lang tayo ng masasakyan natin para makatawid sa karagatan, mayroon akong kilalang nag mamay ari ng “agul” kaso ay nasa kabilang bundok pa iyon,“ ang wika ni Edisol.
“Agul?” tanong ko naman.
“Agul ang tawag sa malaking sasakyang pang karagatan sa panahong ito,” ang paliwanag ni Surya.
“Kahit pang tawag, lets go na! Teka malayo ba yung kaibigan mo?” tanong ni Oven.
“Malapit lang, doon sa kabilang bundok, malapit sila sa karagatan,” ang sagot ni Edisol.
At iyon nga ang set up, maaga kaming nagpahinga at kinabukasan ay agad kaming nagtungo sa kaibigan ni Edisol na may ari ng agul, ito ang magdadala sa amin sa Laola Empire na ang pangunahing misyon ay pigilan si Hakal upang maibalik na normal ng hinaharap.
Ito ang panibagong paglalakbay namin patungo sa bagong misyon bagamat hindi namin alam kung ano ba ang naghihintay para sa amin. Dalawa lang naman iyon, mabuhay o kaya ay mamatay pero ang ikalawang salita ay hindi namin papayagan.
“Napapagod na ako, pero ayoko na mag suggest na lumipad na lang tayo dahil tiyak ako na naman ang pupulutanin niyo,” ang wika ni Oven sabay upo sa ilalim ng puno at saka uminom ng tubig. Halos tatlong oras na kaming lumalakad at malapit lapit na rin kaming makatawid sa bundok.
“Sa loob ng kalahating araw ay nandoon na tayo. Naaamoy niyo na ba yung dagat? Mas mabango na yung hangin mula dito,” ang wika ni Surya habang patuloy kami sa pag akyat.
“Eh paanong hindi ka mapapagod e nonstop ang bibig mo kakasalita. Talagang manunuyo ang lalamunan mo,” ang wika ko naman.
“Pinipigilan ko namang hindi magsalita kaso ay sobrang nakakaboring na talaga yung katahimikan,” katwiran naman ni Oven.
Makalipas pa ang ilang oras na paglalakad ay nasilayan na namin mula dito sa itaas ng bundok ang malawak na kagatan. Payapa lamang ito at napaganda ng kulay, asul na asul na may mala kristal na tubig. Sa ibaba rin namin ay nandoon ang ng Koral na ang pangunahin ikinabubuhay ay ang pangingisda at pagkuha sa biyaya ng dagat.
“Mabuti at hindi ito sinalakay ni Baek, kundi ay sayang naman ang ganda ng bayan,” ang wika ko habang nakatanaw dito.
“Kung hindi tayo natagpuan ni Baek sa bayan na ating pinagmulan ay tiyak na ito ang susunod na lilimasin niya,” ang tugon ni Surya.
“Mabuti na lang, kung hindi ay masasayang ang lahat,” ang tugon ko sabay harap sa aking mga kasama, “tayo na!” masigla kong dagdag.
“Pagdating natin doon ay kakausapin ko ang kaibigan kong si Lao, nag mamay ari siya ng agul na kadalasang sinasakyan namin pabalik sa Laola. Mabait naman yung kaibigan kong iyon, sa Laola Empire isinunod ang pangalan niya kaya ito naging “Lao”, ang wika ni Edisol at lahat kami ay nag aapurang bumaba sa bundok.
“Baka naman pwedeng mag swimming muna?” hirit ni Oven na may halong excitement.
THIRD PERSON POV
LAOLA EMPIRE
HAKAL’S CASTLE
“Panginoon, handa na po ang silid ng pagpupulong,” ang wika ng kawal habang nakaluhod sa harapan ni Hakal, nakaupo sa kanyang magarbong trono suot ng napakagarbong kasuotan ng isang hari.
“Kung ganoon ay maghanda na tayo para sa isang mahalagang pagpupulong, sumama ka sa akin, Victor,” ang sagot ni Hakal. Tumayo ito at saka lumakad sa bulwagan.
Seryoso ang mukha ni Hakal noong mga sandaling iyon, at nasa datingan ng kanyang awra ang pinaghalo halong emosyon. Samantalang wala namang kibo si Victor, hinayaan lang niya ang kanyang sarili na humakbang patungo sa silid ng pagpupulong.
“Victor, may pagsisisi ka bang nararamdaman dahil sa akin ka pumanig?” tanong ni Hakal sa kanya.
“Wala po panginoon, ang aking buhay at ang aking katapatan ay inihahandog ko sa iyo,” ang sagot ni Victor habang naka yuko.
Hinaplos ni Hakal ang kanyang gwapo at maamong mukha na kanyang ikinagulat, “mabuti kung ganoon. Huwag kang mag-alala dahil balang araw ay matatapos ang kaguluhang ito tayong lahat ay mabubuhay ng mapayapa,” ang sagot ni Hakal.
Bumitiw ito sa kanyang pisngi at muling tumalikod papasok sa silid ng pagpupulong. Katulad ng dati ay madilim pa rin sa pagilid nito at walang makitang kahit na ano si Victor maliban sa mga anino ng mga heneral na nakatago sa kani-kanilang pwesto.
“Ikinalulungkot kong ibalita sa inyo na si Heneral Baek ay pumanaw na, hindi siya nagtagumpay sa kanyang misyon na patayin si Surya,” ang bungad ni Hakal na may malungkot at nanghihinayang na tinig.
“Isang masama at nakakalungkot na balita nga iyan, Panginoon,” ang sagot ng isahg lalaking sa dilim.
“Malakas si Heneral Baek, nagkataon lamang na pinagtulung-tulungan siya. Si Surya ay tila nakatagpo ng mga kapanalig, at ito ang dahilan ng kanyang pagkabigo,” ang sagot ni Hakal.
“Panginoon, ako na lamang ang papatay ka Surya at sa kanyang mga kasamahan,” ang wika ng ika anim na heneral.
“Ngunit nakita mo naman kung gaano sila kalakas kapag sama sama, baka mabigo ka rin katulad ni Baek,” sagot ni ika apat.
Tila hindi naging maganda ang dating ng sinabi ni ika-apat kaya naman sininghalan siya ni ikaanim, “sinasabi mo ba na hindi ko kaya? Malaki ang kaibahan ng kapangyarihan namin ni Baek. Huwag kang magsasalita ng tapos,” ang wika nito na may halong panininghal.
“Wala kong sinasabing ganoon ikaanim, pero sa ating ko ay tama rin naman ang tinuran ko, gusto mo bang pagtulung-tulungan ka rin nila at kawawain? Bobo lang si Baek, bakit kailangan niyang sagupain ang kalaban ng mag-isa,” ang sagot ni ikaapat.
Nagsalita si ikatlo, “Ssssshh, tumigil kayo, hindi na kayo nahiya sa harap ng ating panginoon. Sa pagkakataong ito ay nais kong suportahan ang sinabi ni ika-apat. Malalakas ang kalaban kapag sila ay sama sama. Bakit hindi natin sila paghiwa-hiwalayin?” tanong nito.
Tahimik.
“Mga minamahal kong heneral, kayo na ang bahala sa inyong nais. Basta ang aking kagustuhan ay iuwi niyo ang ulo ni Surya at ng kanyang mga hangal na kapanalig dito sa palasyo. Sila nagsimula ng digmaang ito! Tutugon ako sa kanilang hamon!” ang seryosong salita ni Hakal.
“Kung ganoon ay nakapag desisyon na ako, wawasakin ko ang grupo ni Surya,” ang wika ni ikaanim.
Habang nasa ganoong posisyon sila ng pag uusap ay napatingin si Hakal kay Victor, “gusto mo na bang isagawa ang iyong plano? Kung mayroon man,” ang tanong nito.
Noong mga sandaling iyon ay nakatahimik lang si Victor at nag iisip. Ang kanyang nasa utak ay pangamba na baka ituloy ng mga kasamahan niyang heneral ang “all out attack” at simulan ang planong paghiwa-hiwalayin ang kalaban. Kailangan ay makuha niya ang hari ng mga blood sucker at isalba ito. Sa kanyang kalooban at kaibuturan ay ayaw niya itong mamatay.
Wala silang kamalay malay kung anong klaseng pagnanasa ang mayroon kay Victor sa mga gwapong blood sucker. Kapag naiisip niya na wala na si Herard ay natutuwa siya dahil sa wakas solo na rin niya ang lahat. Sa ngayon ay palihim na tumatakbo sa kanyang isipan na kuhanin ang hari. Dahil sa tuwing maiisip niya ang gwapong mukha nito ay kumikislot ang kanyang tumbong na para bang umaabot sa buto ang sagad na paglalandi.
Natauhan si Victor, “tatapusin ko ang aking makakalaban, kahit sa kanila ay iuuwi ko ang ulo dito at iaalay sa iyo panginoon, para saan pa at dumadaloy sa akin ang iyong kapangyarihan? Ang aking buhay at ang aking walang katapusang pagsamba ay aking inaalay sa iyo,” ang sagot ni Victor.
Ngumiti si Hakal at hinaplos ang kanyang pisngi. “Hihintayin ko ang pagbabalik mo dito sa palasyo. Wasakin mo at pahirapan sila, pagkakataon na upang ipakita ang iyong kapangyarihan,” ang malambing na wika nito na ang ibig sabihin ay sumalang na siya sa labanan.
Hindi na kumibo pa si Victor, hinawakan niya ang kamay ni Hakal na nasa kanyang pisngi at hinalikan ito bilang pagsamba.
Tahimik.
Maya maya ay lumakad si Hakal sa harapan ng mga heneral niya at nagwika, “Ikaanim, heneral Somsak, ikalimang heneral Victor at Ikaapat na heneral Praew. Kayo na ang bahala sa ating mga kalaban. Sa tingin ko ay sapat na inyong natatanging lakas para wasakin silang lahat! Humayo kayo at simulan ang digmaang ito! Huwag kayong magtitira o magpapakita ng awa sa kanila! Hangad ko ang iyong matagumpay na pagbabalik dala ang kanilang mga ulo,” ang wika ni Hakal.
Noong mga sandaling iyon ay sumang-ayon sila sa utos ni Hakal, agad na nawala sila Somsak at Praew sa kanilang mga kinatatayuan, silang dalawa ay naghanda para sa kanilang laban. Kampante ang dalawang heneral na hindi sila mabibigay dahil hamak lakas nila kay Baek.
Kapwa nila binuksan ang portal patungo sa kalaban upang isagawa ang kanilang natatanging strategy.
Samantalang muling lumuhod si Victor kay Hakal at nanghingi ng basbas. Lumakad rin ito palabas ng silid ng pagpupulong upang simulan ang pag pplano sa kanyang natatanging misyon. Gumuguhit ang kaba sa kanyang dibdib ngunit naroon din naman ang pananabik.
Malayo layo na nga ang nilakbay ni Victor. Mula sa pagiging babaylan, hanggang sa pagiging lalaking bayaran ay naging ikalawang pinakamataas siya sa grupong Salvator. At ngayon ay heto na siya, isang ganap na mandirigma na sasabak sa isang seryosong labanan.
Lumakas ang kanyang kapangyarihan ngunit bumigat naman ang kaniyang responsibilidad. Ito ang mga bagay na naninibago siya hanggang ngayon.
“Natatakot ka ba Victor?” tanong ni Hakal sa kanya bago siya tuluyang umalis.
Natawa si Victor, “panginoon, huwag kang magpakita ng masyadong pag aalala sa akin. Babalik naman ako dito para susuhin ang iyong matigas at makatas na alaga,” ang wika nito.
“Baboy ka talaga Victor, pero hahanap hanapin ko ang husay mo sa pagsuso na para kang gutom na sanggol. Bumalik ka ng ligtas sa aking palasyo,” ang wika ni Hakal.
Natawa si Victor, lumapit kay Hakal at hinalikan ito sa labi, hindi naman nag react si Hakal. Alam niyang halik ito ng pamamaalam. “Aalis na ako,” ang tugon niya sabay talikod at lumakad palayo.
“Victor,” ang pagtawag ni Hakal.
Huminto si Victor ngunit nakatalikod pa rin ito. “Bakit?”
“Kung hindi mo kaya ang sitwasyon ay bumalik ka. Huwag mong sayangin ang buhay mo sa pagkayakap kay kamatayan,” ang pahabol ni Hakal.
Tumango lang si Victor pero hindi siya humarap. Ikinumpas niya ang kanyang kamay at lumusot siya sa isang portal.
Noong mga sandaling iyon ay nagsimula na ang digmaan. Ito ang misyon ng paglalayag ng bawat isa, patungo sa karagatan ng pagsubok, tagumpay at pagkabigo.
Itutuloy.
Part 14: Perpektong Istratehiya
Part 14: Perpektong Istratehiya
ENCHONG POV
“Sige naman na, pwede mo naman agahan ang pagpunta sa Laola,” ang wika ni Edisol habang pinipilit ang kaibigang si Lao na may ari ng Agul. Pagdating namin dito sa bayan ng Koral ay siya talaga agad ang aming hinanap.
“Sa isang linggo pa talaga ang punta ko sa Laola, bakit ba nag aapura kayo? Pwede naman kayong dumito muna, magpahinga at magbakasyon. Maraming bakanteng dampa diyan na maaaring niyo tirhan ng libre,” ang sagot ni Lao sabay titig kay Edisol, “bakit parang nag iba yata ang itsura ng mata mo?”
“Ah e, naiirita lang ito sa matinding araw. Alam mo lahat sila ay mayroon trabaho sa Laola at sa susunod na raw na sila magsisimula, at ako rin ay kailangan na bumalik doon. Ganito na lang marami akong naipong ginto at mga alahas dito. Sa iyo na lang lahat ito tutal ay wala naman akong pag gagamitan, sa dami nito ay maaari ka na bumili ng mas malaki at magandang agul,” ang wika ni Edisol sabay abot ng isang sakong alahas at ginto kay Lao.
Ang mga alahas at ginto na nakalagay sa sako ay talaga hinahanap namin doon sa bayan. Ito yung mga naiwang alahas ng mga tao doon matapos limasin ng Renocos. Alam ni Edisol na ito lang ang tanging paraan upang mapapayag ang kaibigan para maglayag sa karagatan. Kahit pala sa panahong ito ay uso na rin ang mga ganitong tao na kailangan pagkalooban ng malaking pabuya bago gumawa.
Kinuha ni Lao ang sako ng ginto at mga alahas at natawa ito, “may ganito naman pala pare bakit hindi mo agad sa akin sinabi? Sige bukas ng maagang maaga ay aalis tayo, ihahanda ko lang ang agul,” ang wika nito habang nakangiti.
“Ayos, dumito muna tayo ng isang gabi, may mga bakanteng dampa doon na maaari nating pagpahingahan,” ang tugon ni Edisol at siya mismo ang nag-assist sa bawat isa sa amin.
Maganda ang isa ng Isla Koral, para itong isang paraiso, ang karagatan ay fresh na fresh at ang buhangin ay puting puti. Hindi masyadong mainit at mas nananaig ang malamig na hangin. Ang dampa ay maliit lamang kaya naman hiwa hiwalay kami ng tinutuluyan. Para itong maliit na kubong cottage sa future times. Magkasama kami ni Rael dito, sa kabila naman ay sina Oven, Tob at Surya. Syempre alam ko naman na bubukod si Rouen at Chaim, natural na gawain ng magkasintahan o mag MU o whatever.
“Bakit hinayaan mong bumukod si Chaim at Rouen? Baka maya maya ay makabuntis yung anak natin,” ang wika ko kay Rael habang nakahiga kami sa loob ng dampa.
“Hayaan mo nga silang dalawa, malaki na yung anak natin na yon at mas makapal pa ang bulbol non sa atin. Wala tayong control sa gagawin niya dahil ang mga blood sucker na umabot sa edad na hindi na tumatanda ay may sarili ng buhay. Hindi makakabuntis iyon dahil wala namang asul na buwan at wala siya sa Kailun. Sa Kailun lamang mahiwaga ang asul na buwan at literal itong kulay asul na nagbibigay ng kakaibang init sa katawan ng mga blood sucker. Wala kang dapat ipag-alala,” ang wika ni Rael sa akin.
Yumakap ako sa kanya, “minsan ay kakausapin mo naman yung anak mo na huwag basta basta gagawa ng ganoong bagay.”
“Bahala ng mamroblema yung mga magulang nila sa future, ang anak natin dito ay si Rouen na baby na hindi ko na alam kung nasaan,” ang wika ni Rael.
“Basta ang alam ko ay binalutan ko sila ng aking enerhiya, sinigurado kong hindi mabubura si Rouen, sina mama at papa. Hindi ko alam kung saan sila dinala ng liwanag na iyon,” ang tugon ko naman.
“Bukas na magsisimula ang pagpunta natin sa Laola. Sana ay matapos na ito para makapagpahinga na tayo ng maayos,” ang wika ni Rael sabay halik sa aking labi.
Habang naghahalikan ay inilagay niya ang aking kamay sa kanyang bukol na matigas. Kaya naman inilabas ko ito at dito bumulaga sa akin ang kanyang matigas na alaga. Hinawakan ko ito at nilaro laro.
Minasahe ko ang makinis na katawan nito, wala ng extrang balat ang pagkakatuli, mapula at mala makopa ang ulo. Mataba at may kahabaan talaga. Ilang beses ko na itong nakikita, ilang beses ko na ring naisubo ngunit nakakagigil pa rin lalo na kapag sobrang tigas, naka kurba ito pataas at tirik na tirik habang naglalabas ng paunang katawan. Hinamas himas ko rin ang kanyang abs at pusod, sa ibaba nito ay may karug na manipis ngunit pakapal na buhok patungo sa kanyang alaga.
Ilang minuto rin ako sa ganoong posisyon hanggang sa laruin ko ng dila ang butas na labasan ng kanyang ihi, nalasahan ko ang manamis namis na paunang katas niya na nagmumula dito. Napaungol si Rael, malalim ang kanyang paghinga dulot ng kakaibang sarap. At para hindi humupa ang kanyang nararamdaman ay sinumulan kong susuhin ang ulo ng kanyang alaga habang nagtataas baba ang aking kamay sa katawan nito.
Literal na ginawa kong lolipop at tsupon ang ulo ng kanyang alaga, punong puno ang aking bibig at mas lalo ko pang ginilasan ang pagsubo noong hawakan niya ang aking ulo at ibaba ito sa kanyang kabuuan. Kinain ko ang lahat ng kanyang alaga at sinumulan ng ritmo ng pag tsupa dito.
Sarap na sarap si Rael sa aking ginagawa, paminsan minsan ay sinasalubong niya ng bayo ang aking bibig at hinahayaan ko lang siya sa kanyang ginagawa. Sumasagad ito sa aking lalamunan at lalo siyang nilulukuban ng kakaibang sensasyon.
Halos ilang minuto ko ring kinakain ang alaga ni Rael hanggang sa maungol siya “ayan naaaaa! Ayan na akoo!”
Inuluwa ko ang kanyang malabakal na alaga at jinakol ito. Sumabog ang unang katas niya, tumilamsik ito sa kanyang dibdib at umabot pa sa kanyang mukha. Halatang ayaw masayang ni Rael ang kanyang katas kaya sa ikalawang pintig ibinababa niya ang aking ulo at pinasubo sa akin ang kanyang kahabaan, pumutok ito sa aking bibig, dalawa, tatlo, hanggang walong pantig. Matakas talaga ang aking asawa lalo na kapag hindi siya pagod. Wala akong nagawa kundi ang lunukin ang iba at ang iba naman ay tumulo sa aking bibig.
Matapos ang mainit na tagpong iyon ay muli kaming nagyakapan ni Rael at naghalikan. Mahigpit ang yakap niya sa akin, kaya naman umunan ako sa kanyang dibdib at nagpahinga muna, kahit mga ilang oras lamang.
KINAGABIHAN, naghanda sina Rouen ng bon fire sa tabing dagat, dito na rin kami kumain ng hapunan ng sabay sabay. Dahil payapa ang karagatan ay hindi gaanong kalakas ang alon dito ay nagpasya na rin kaming maligo. “Karagatan ba talaga ito? Bakit hindi maalat? Bakit parang fresh water?” tanong ko noong makatikim ng tubig.
“Ang ibig mo bang sabihin ay maalat ang tubig sa hinaharap?” tanong ni Surya.
“Oo, malaat ang karagatan doon. Dito ay parang fresh water lang at malamig pa ito,” ang sagot ko naman.
“Eh kasi bestfrend nasa ancient times tayo diba? Wala pa yung mag ninuno natin na nagttravel na may dalang asin! Diba ayon sa alamat kung bakit maalat ang dagat ay dahil natapon yung mga asin dito. Noong unang panahon daw ay may mga higante sila ang ginagawang tulay ng mga tao para makatawid sa mga isla. Isang araw habang tumatawid sila hawak ang mga malalaking buslo ng asin ay kinagat ng langgam yung higante kaya nangati ng todo ang paa at niya gumalaw ito. Then, ang mga tumatawid sa kanya na mga ninuno natin ay nahulog hawak ng mga bulso ng asin. Kaya ang ending sumabog at natunaw yung mga asin tubig kaya maaalat ang karagatan. So feeling ko hindi pa pinapanganak yung mga giants!” ang hirit naman ni Oven dahil para matawa ako.
“Ano ka ba, imbentong kwento lang iyan noong mga bata tayo sa mga nabibiling libro doon sa elementary, yung mga nagpupuntang bisita at nagbebenta ng libro ng mga bugtong, pabula, salawikain at mga alamat,” ang natatawa kong sagot, napaka nostalgic ng pakiramdam kapag pinag uusapan ito. Iyon yung mga sandali na kapag nasusugatan ako sa tuhod ay umiiyak talaga ako. Pero ngayon, kahit tadtad na ako ng sugat ay walang luha sa aking mga mata.
Napaka sweet namin ni Rael noong mga sandaling iyon, nakapasan ako sa kanya habang siya naman ay lumakalad sa malalim na parte. Kung maihihinto ko lamang sana ang oras ay gagawin ko dahil gusto kong ganito lamang kasaya ang bawat segundo sa aming buhay.
Halos nag enjoy kaming lahat sa paliligo sa tubig, fresh na fresh ang paligid at gayon rin ang aming pakiramdam. Hindi katulad sa future na kapag naglunoy ka sa dagat kailangan mong magbanlaw dahil nanunuot ang lagkit at asin sa iyong balat.
THIRD PERSON POV
Kinaumagahan, bago sumibol ang haring araw ay naghanda na sina Enchong para sumakay sa Agul. Ang agul ay isang malaking balsa ng pinagdikit dkit na mamalaking kahoy. Para itong gaanon sa mga balsa sa pelikulang Moana na ginagamit ng kanyang mga ninuno sa paglalayag. Walang barko noon kaya’t ganito lang talaga ang medium ng paglalakbay sa karagatan.
“Wow ang lakas maka Moana! Ang laki ng layag! Ang perfect!! Aue, aue, Te fenua, te malie, Nae ko hakilia mo kaiga e! Aue, aue!!” ang pagkanta ni Oven na ost ng Moana na ang titulo ay “we know the way.”
“Alam niyo naman na gustong gusto ko ito diba? It calls me!! Ganito pa lang feeling ni Moana!” ang hirit pa ni Oven habang nakasuot ng balaba ng niyog na parang palda.
“Eh bakit ba ganyan ang itsura mo?” tanong ni Enchong sa kaibigan.
“Eh kasi nabasa yung pundya ko at hindi pa natutuyo kaya isinampay ko muna doon sa bakod sa Agul. Halika na kayo dito at sisimulan na natin ang pag hahanap ng isla! We know the way! Aue aue!” ang excited na wika ni Oven.
“Okay lang po ba si Ninong?” tanong ni Rouen.
“Naku, huwag mo na pansinin yang ninong mong baliw baliwan! Alam mo naman na malakas ang tama niya dahil maraming nainom kagabi,” ang sagot ni Enchong habang inaayos ang kanilang gamit.
“Ayos to!” ang wika ni Tob at sumampa pa ito sa pinakamataas para mapagmasdan ang ganda ng paligid.
“Makakarating tayo sa isla ng Laola sa loob ng isang buong araw. Mamayang gabi ay nandoon na tayo depende sa ihip ng hangin,” ang wika ni Lao habang inaayos ang layag.
Makalipas ang ilang saglit ay nagsimula ng ang kanilang paglalayag. Ang lahat ay namangha dahil masarap sumakay sa Agul, tahimik ito at payapang lumulutang sa karagatan.
Tahimik lang din ang grupo, si Enchong ay nakatanaw sa Islang pinagmulan nila kung saan nagsimula ang kanilang pakikipaglaban. Simula noong dumating sila dito sa lumang panahon ay halos hindi nagawa pang kumalma ng kanyang utak, para bang parati siyang nag woworry at binabalot ng kakaibang pangamba.
Noong mga sandaling iyon ay naramdaman niyang yumakap sa kanya si Rael mula sa likuran. “Ano naman ang iniisip mo? Mabuti pa noong mahina ang kapangyarihan mo e kahit papano ay nababasa ko ang lahat ng iyong isipan, ngayon ay wala talaga,” ang hirit nito.
Natawa si Enchong at ginusot niya ang buhok ng gwapong kabiyak. “Wala, naisip ko lang na matagal tagal na rin pala tayo dito sa panahong ito. Gaano pa kaya katagal aabutin?” tanong nito.
“Hindi ko alam, hindi matatapos ang gusot hanggang buhay iyang si Hakal,” ang sagot ni Rael.
“At bago tayo makalapit kay Hakal ay dadaan tayo sa mga heneral niya, sana ay makayanan pa natin,” ang tugon ni Enchong.
“Syempre ay kakayanin natin, para ito sa lahat at para ito sa ating hinaharap, ang lahat ay magiging maayos din,” ang sagot ng kanyang asawa at mas humigpit pa ang kanyang yakap dito habang nakatingin sa kalawakan ng karagatan.
Sa kabilang gilid naman ay magkatabi sina Rouen at Chaim habang pinagmamasdan din ang kagandahan ng paligid. Si Tob naman ay nakahiga sa itaas. Sina Surya, Edisol at Lao ay abala sa pagpapatakbo ng Agul. Si Oven naman ay ginagaya si Moana na tinitingnan ang kalangitan at ang ihip ng hangin. Maya maya biglang dumuwal ito at nasuka. “Putang ina nakakahilo naman! Pakshit!” ang hirit nito dahilan para matawa ang kanyang mga kasama.
“Eh kasi para kang kiti kiting kibot ng kibot diyan kaya mahihilo ka talaga,” ang hirit ni Enchong.
Tawanan sila..
Mapayapa ang paglalakbay noong maghapon iyon, ngunit ang lahat ay tila nag-iba sa pagsapit ng gabi dahil ang payapang alon sa karagatan ay tila naging masungit. Mas naging matataas ito na para bang may delubyong parating.
“Ganito ba talaga dito? Sobrang high tide kapag dumarating ang gabi?” tanong ni Oven kay Lao.
Pati si Lao ay takang taka, “hindi e, ngayon lang ako nakaranas ng ganitong pangyayari. Kadalasan ay mas tahimik at payapa ng alon sa gabi, mas malakas ito sa umaga!” ang wika ni Lao at buong lakas niyang inilikaw ang layag. Tinulungan na siya nina Edisol, Surya at Rael upang mapabilis.
Grabe ang alon, ang tubig ay sumasalpok sa loob ng balsa. At halos naligo na sila dahil kulang na lang ay tumaob ito.
“Shutaaa Titanic ikaw ba to? Awarddddd!!!” ang sigaw ni Oven, nakayakap na lang ito sa malalaking kahoy ng balsa at ang palda niyang dahon ng niyog ay nalagas na kaya brief na lang ang natira! “Shuta nasira na yung palda ni Moana!”
“May mali,” ang bulong ni Chaim noong makaramdam ng kakaiba sa paligid. “Ang kaganapang ito ay sadya!” ang sigaw niya, tumakbo ito para tumulong sa pagkontrol sa balsa na tataob na sa lakas ng alon.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay nakaramdam na rin sina Enchong, Rael, Tob, Rouen at iba pang mga pwersa nakapaligid sa ganito. “Naramdaman niyo ba iyon? Sabi na nga ba ay may mali!” ang sigaw ni Rael.
Maya maya ay sumigaw ng malakas si Tob, “AMBUSH!! Inaambush tayo ng mga kalaban!” nakita niya ang isang malaking butas na animo portal sa tubig na animo ipo ipo.
“Mahuhulog tayo!” ang sigaw nila Surya.
Dito na lumundag si Tob, ikinumpas niya ang kanyang kamay ay umangat mula sa tubig ang malalaking halamang dagat at itinulak ang balsa palayo. Ang kapalit nito ay siya ang NAHULOG sa butas na portal at kinain siya nito. Kitang kita ng lahat kung paano lamunin ng tubig si Tob.
“Tob!!” ang sigaw ni Rouen, tatakbo sa ito para iligtas ang kaibigan noong biglang makita niyang nagliwanag ang kinatatayuan ng kanyang ama na si Enchong, sa halip ay bumalik siya. “Papa UMALIS KA DIYAN!” ang sigaw ni Rouen.
Mabilis niyang itinulak ang ama at siya ang natapat sa liwanag. Dito ay may lumabas na mga tali at mabilis siyang iginapos nito. Hinila si Rouen sa loob ng portal at bigla itong nawala.
“Rouen!!” ang sigaw ni Enchong biglang bigla ito sa bilis ng pangyayari. Halos dalawa na sa kanilang miyembro ang nawawala.
“Isang perpektong istratehiya ng kalaban! Balak nilang paghiwa-hiwalayin tayo upang hindi na maulit ang nangyari kay Baek na nabigo dahil pinagtulungan siya ng lahat!” ang sigaw ni Surya.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay napasigaw si Lao noong makakita ng isang dambuhalang alon sa kanilang harapan! Sa laki nito ay mas matindi pa sa tsunami!
SUMALPOK ito sa kanilang balsa at nawasak ito. Lumubog ang lahat! “ENCHONGG!!” ang sigaw ni Rael noong makitang iaanod ang asawa sa malayo direksyon.
Hinabol siya ito NGUNIT biglang may humilang pwersa sa kanyang katawan. Dito ay nakakita siya ng puting liwanag na animo portal.
Noong makita naman ni Surya na hinihigop si Rael ng kung anong pwersa ay nagliwanag ang kanyang kamay at may lumabas na pising ginto dito. “Rael! Humawak kaaa!” ang sigaw ni Surya.
Humawak si Rael sa pisi ngunit dahil malakas ang alon at malakas ang pwersang humihigop sa kanya ay pareho sila ni Surya na tinangay sa butas at nilamon ng liwanag ang kanilang katawan.
Samantalang ang iba ay nagpalutang lutang sa karagatan na walang direksyon ang patutunguhan.
Itutuloy.
Part 15: Magulong Landas
AI TENSHI AS DYOSA NG KAGANDAHANG BLOOD SUCKER! LALAMBUTIN AT KATIGAS TIGAS. LOL! CHAR!
May copy na ba kayo? Hanggang dito sa update umabot itong mukha ko ha. Mag pre-order na kayo. May libre kiss sa kada page!
Part 15: Magulong Landas
THIRD PERSON POV
Noong mga oras na iyon ay walang kamalay malay ang grupo ni Rael, Enchong at Surya na nakaplano na rin ang pag ambush sa kanila. Ang mga mata ng kalaban ay nakamasid sa karagatan at ang paghiwa-hiwalayin sila ay isang malaking tiyansa para manalo.
Noong mga sandaling iyon ay alam na ng mga heneral ang kapasidad ng mga ito kung susugod silang isa isa ay magtutulungan lang ang mga kalaban at matutulad lamang sila sa kabiguan ni Heneral Baek na pinagtulung-tulungan at pinaglaruan lamang ng mga kalaban. Ngayon ay pipilitin nilang ibahin ang stratehiya bagamat maraming beses na itong naranasan nila Enchong. Ang paghiwa-hiwalayin at iambush.
Ang kaibahan lang ay may ITB sila noon na inaasahan para magkaroon ng back up. Ngayon ay wala ng ganoon kaya’t kinakailangan nilang manalo at magkaroon ng matatag na kalooban sa labanan.
Ginamit ni Tob ang kanyang kapangyarihan para itulak ang agul na noon ay maluluhog sa isang malaking butas sa karagatan. Sa pagligtas niya sa mga kasamahan ay siya mismo ang nahulog dito at kinuha ng portal.
Samantalang sa pagpapatuloy ng kalamidad sa karagatan, isinalba naman ni Rouen ang kanyang ama mula sa isang ambush scene, itinulak niya ito at siya ang nahuli para higupin ng isa pang portal.
Nagpatuloy ang pangyayari, sinalpok ng isang malakas na alon ang agul dahilan para tuluyang mawasak ito. Si Rael ay hinila ng isang portal sa ilalim ng karagatan, sinubukan siyang iligtas ni Surya ngunit sa lakas ng pwersa ay hindi kinaya at pareho silang hinigop sa loob nito. Bago mahulog ng tuluyan ay pumalupot sa braso ni Rael ang pisi ni Surya para kung sakaling magkahiwalay sila ay madali niya itong mapupuntahan.
Ang naiwan na lamang sa ibabaw ng karagatan ay sina Enchong, Oven at Chaim, silang tatlo ay kumapit sa isang malaking kahoy na lumulutang bago salpukin ng malakas na alon. Samantalang sina Edisol at Lau ay tinangay naman sa ibang direksyon patungo sa Laola Empire.
Ang lahat ay naging madilim para sa kanila, literal na nagkahiwa hiwalay sila ng landas at walang kapag sabi kung saan sila dinala ng mga portal kung saan sila nahulog. Patuloy ang pagsalpok ng malakas na alon hanggang sa balutin ng kadiliman ang paningin ng bawat isa.
Samantala, sa Palasyo ni Hakal ay agad na iniulat sa kanya ng mga kawal ang naturang kaganapan. “Panginoon, matagumpay po ang mga heneral na paghiwa-hiwalayin ng landas ang mga kalaban. Ngayon po ay hindi na nila magagawang tulungan ang isa’t isa,” ang wika ni kawal.
Tumango si Hakal, “magaling, sa palagay ko ay magtatagumpay ang ating mga heneral, hindi ako nagkamali ng pagpili sa kanilang lahat. Ngayon pa lang ay nakikita ko na ang kanilang tagumpay dahil malaki ang paniniwala ko sa kanilang mga abilidad at kakayahan. Hindi nila ako bibiguin dahil alam nila na hindi ko gusto ang binibigo,” ang wika ni Hakal habang nakaupo sa kanyang trono.
Lumakad siya sa kanyang malawak na balkuhane at pinagmasdan ang kanyang emperyo, halos ngayon pa lamang itinatayo ang kanyang mga rebulto, ngayon pa lamang niya ulit nararamdaman ang pagiging isang hari.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay pinagmasdan niya ang singsing na hugis mundo sa kanyang kamay. Ito ang ginamit niya upang burahin ang future, alam niya kung bakit nandito ang mga kalaban, nais nila ireverse ang nangyari doon sa hinaharap at hindi titigil ang mga ito hanggang hindi siya napapabagsak.
Itinikom niya ang kanyang kamao at sumumpa sa sarili na magkakaroon ng digmaan, lalaban siya at ang lahat ay wawasakin niya ng paulit ulit. Lalo na si Surya, ang kanyang dating kaibigan.
Tahimik.
Patuloy siyang nakatanaw sa kalayuan, dito ay naalala niya ang nakalipas kung paano siya tinulungan ni Rungnapa ang binatang lumikha sa kanilang dalawa ni Surya.
Naalala niya kung paano siya ngumiti habang sinasanay siya nito, bagamat nanghihina siya dahil positibong enerhiya ang kanyang nakukuha, ngunit bakit masaya siya? Parang nagkakagusto rin siya kay Rung. Pero hindi niya inaasahan na mas magiging malapit ito kay Surya at iyon ang nagbigay sa kanya ng ibayong galit.
Iwinaksi ni Hakal ang ala-alang iyon, ayaw na niyang maalala ang tungkol kay Rung o kay Surya! Tapos na iyon at siya ang nagtagumpay! Siya ang malakas at siya ang naging kalebel ng isang Diyos!
“Ayos lang po ba kayo panginoon?” tanong ng taga silbi.
“Oo, ayos lang ako,” ang sagot ni Hakal.
“Nakahanda na apo ang inyong pampaligo, panginoong Hakal,” ang wika nila at isa isang inalis ang magarbong saplot ng hari sa katawan nito.
Samantala, panandaliang binalot ng kadiliman ang paningin nila Enchong at noong magkamalay sila ay nagtagpuan nila ang sarili sa pampang ng isang isla. Katabi niya si Chaim na nakasubsob sa buhanginan at si Oven na lulutang lutang habang nakayakap sa malaking haligi ng kahoy na parte ng Agul.
Masakit ang katawan ni Enchong, labis siyang naguluhan sa bilis ng pangyayari. Gayon pa man ay ginising niya si Chaim at tinulungan si Oven na makahaon tubig.
Magulong magulo ang kanyang isipan noong mga sandaling iyon, hinanap niya si Rael at ang iba pa sa paligid ngunit wala ang mga ito. Kaya naman wala siyang ibang choice kundi ang gisingin ang dalawang kasamahan. Ginamit niya ang kanyang kapangyarihan para ibalik ang malay ng mga ito.
“Ayos lang ba kayo?” tanong ni Enchong sa kanyang mga kasamahan.
“Ayos lang po, tito. Masyado akong nalubog sa tubig, hindi ko marunong lumangoy kaya hindi ko nagawang isalba ang mga kasamahan natin, patawad po,” ang wika ni Chaim. Bilang tungon ay niyakap ni Enchong at ginusot ang buhok nito, “ayos lang iyon hijo, ang mahalaga ay magkakasama tayo ngayon,” ang tugon nito.
Samantalang si Oven naman ay nagsuka sa sobrang dami niyang nainom na tubig. Hilong hilo rin ito dahil niyugyog ng matinding alon ang kanyang katawan. “Kaya ayokong maging si Moana, ayoko na ring maging mermaid princess, hindi ko pala kaya ang mga role nila,” ang wika nito habang nakabulagta sa buhanginan.
“Ngayon ay alam mo na, magtakip ka nga, sira na yang brief mo!” ang wika ni Enchong sabay hubad sa kanyang pang ginaw at ibinigay ito kay Oven.
Noong mga sandaling iyon ay hindi nila alam kung nasaan sila gayon pa man ay inayos nila ang manilang mga sarili at naghanda para maghanap, baka sakaling napadpad rin doon sa islang iyon sina Rael at ang iba pa.
ENCHONG POV
Ibayong pag-alala ang naramdam ko noong bumalik ang aking malay halos napakabilis ng pangyayari at ngayon ay magkakahiwalay na kami. Wala akong nagawa kundi ang mapaisip habang nakaupo sa dalampasigan. Pati sina Oven at Chaim ay halos hindi rin makapaniwala sa mga kaganapan.
“Literal at malinaw na ambush ang nangyari. Isang palasak na strategy ang paghiwa-hiwalayin ang mga kalaban pero isa ito sa pinaka epektibo. Noong nakalaban natin ang heneral na si Baek ay alam ko na agad na tayo ay mananalo, hindi dahil sa malalakas tayo kundi dahil marami ang ating bilang. Mas mahirap baliin ang kahoy na marami kaysa sa isa lamang,” ang wika ni Chaim.
“Kaya nga ako nag alala dahil nahiwalay sa atin ang iba. Kung babalikan natin ang pangyayari kanina ay tatlong portal ang bumukas. Ang una ay parang mistulang butas sa ibabaw ng tubig kung saan nahulog si Tob. Ang ikalawa ay ang portal sa aking tinatapakan na ako sana ang kukuhanin ngunit pinaalis ako ni Rouen at siya ang nakuha dito. At ang pangatlong portal ay sa ilalim ng tubig kung saan hinigop sina Rael at Surya,” ang pag rereview ko sa mga pangyayari.
“Baka naman nandito rin sila? Bakit hindi natin sila hanapin?” ang wika ni Oven habang lilinga linga sa paligid.
“Mukhang nandito tayo sa kakaibang isla, kung saan man ito ay tila malayong malayo na. Wala na akong makitang lupain sa paligid at ang masaklap ay wala tayong masasakyan paalis,” ang wika ko habang nakatanaw sa buong paligid.
Halos ilang minuto rin kaming nasa pampang at nagpapahinga hanggang sa magkaisa kami na umalis dito ay pumasok sa kagubatan, sa tingin ko naman ay maraming mga puno at prutas doon sa loob, hindi kami magugutom o mauuhaw. At isa pa ay hindi naman tubig alat ang karagatan, kung walang choice ay maaari na kaming uminom doon.
“Alam niyo maganda itong island na to ah, kung dito lang na trap sina Marian Rivera at Lovi Poe sa pelikulang Temptation Island, malamang ay survivor ang beauty nila at hindi nila kinain si Sweet! Oopps sorry sa spoiler!” ang hirit ni Oven, nakarecover na naman kasi ito kaya daldal na naman ng daldal.
“Mukhang mapayapa naman ang islang ito ngunit karaniwan ang payapang lugar ay mapanganib,” ang wika ni Chaim.
“Huwag na nga tayo mag isip ng kahit na anong panganib dahil I have enough! Pagod na akes! Ayoko na ng danger, ayoko na ng mga pasabog na ganyan!” ang reklamo ni Oven habang patuloy kami sa paglalakad.
Makalipas ang ilang minuto ay nakapasok na kami sa loob ng kagubatan, maraming mga puno, berde ang buong lugar at nagkalat lamang ang mga prutas sa paligid. Gayon pa man ay patuloy akong lumilinga-linga baka sakaling may makita akong kasamahan namin na napapad dito sa isla kagaya ni Edisol at Lao.
Maya maya huminto si Oven at napatingin kay Chaim. “Diba may portal power ka? Bakit hindi na lang tayo gumamit ng portal para makapag teleport sa ibang lugar?” tanong ni Oven dito.
“Gusto ko man itong gawin, ngunit hindi ako pamilyar na buong paligid. Hindi ko alam kung saan tayo pupunta. Ang pag gamit ng portal ay hindi lang basta paglusot sa butas. Kailangan ay nasa isipan mo na agad ang lugar na nais mong marating,” ang paliwanag ni Chaim.
“Kung ganoon ay nakapunta tayo dito gamit ang bagay na hinawakan o ginamit ni Hakal diba? Yung gaskin ang medium natin kaya narating tayo at nakasunod sa kanya. Bakit hindi tayo gumamit ng bagay na nagmula sa mga kasamahan natin para makasunod tayo sa kanila?” tanong ni Oven.
“Pwede naman natin subukan,” ang wika ni Chaim.
Dito ay naalala ko kanina na noong hinila ko ang kamay ni Rael ay nahubad ko ang kanyang singsing na simbolo ng aming pag iisang dibdib. Agad ko itong kinuha sa aking bulsa at ibinigay kay Chaim, “gamit ito ni Rael, maaari mo ba siyang sundan? Maaari mo ba itong gamiting medium?” ang tanong ko naman.
Kinuha ni Chaim ang singsing at nagwika, “susubukan ko po, tito,” ang sagot ni Chaim at dito ay nagliwanag ang kanyang kamay habang hawak ang singsing.
“Ayos! Makakaalis na tayo sa islang ito! Jusko sa wakas naman!! Winner! Bonggaaaa!” ang nagtatalong wika ni Oven na punong puno ng excitement.
“Nasa ganoong pagtalon siya noong may masaging pisi sa lupa. At bigla na lamang may umangat na malaking lambat sa aming kintatayuan. Lahat kami nahuli nito at naantala ang ginagawang pagsusuri ni Chaim para sundan si Rael.
Gulat na gulat kaming tatlo, para kaming baboy ramo na nabitag sa isang malaking lambat. Samatalang si Oven naman natali ang dalawang paa patiwarik at ngayon ay para itong unggoy na kumakawala. “Shutaaaa bakit may ganito dito??! Talagang nakapatiwarik ako?” tanong ni Oven.
“Eh ikaw naman kasi lundag ka ng lundag, para kang tipaklong! Nabihag tuloy tayo!” ang sagot ko sa kanya.
“Malay ko bang may ganito dito? Ang pangit na naman ng scene ko, upside down ang peg!” ang reklamo ni Oven.
Nasa ganoong posisyon kami noong may mga dumating na grupo ng mga babae sa aming paligid, lahat sila ay may hawak na sibat at sinundot sundot ang aming mga katawan na parang karneng baboy.
“Ano ba ito? Mga amasona? Ay! Wag diyan! May kiliti ako dyan ses!” ang hirit ni Oven.
Patuloy sila sa pag usisa sa aming tatlo at noong makita nila kami ng malapitan ay nagwika ang isang. “LALAKI!”
Nag ingay sila! Parang ngayon lang nakakita ng lalaki! Nagsayaw sila sa aming paligid at mabilis kaming inialis mula sa lambat at saka inilipat sa ilang malaking kulungang kahoy.
Maya maya ay lumapit ang isa na animo lider kay Oven at tiningnan ang mukha nito. Nagsalita ang kanilang pinuno ng “Mukele Mubembe!” ang wika nito.
Nagsayawan sila, umihip ng torotot at saka binihut na parang sako ng gulay ang katawan ni Oven. “Ay shuttaaa ano bang nangyayari? Canival hollocust na ba ito? Kakainin na ba tayo? O yayarin kaya? Subukan lang nila at pasasabugin ko itong isla nila!“ang pagbabanta ni Oven habang buhat ito. Kami naman ni Chaim ay nakagapos lang na parang ibon sa loob ng kulungan.
“Mukhang sa tingin ko ay gusto nila si tito Oven, tingnan nyo po, hinihimas himas siya na parang santo,” ang wika ni Chaim.
“Iyon nga rin ang palagay ko. Sa tingin ko ay si Oven ang star ng pasko dito,” ang pagsuporta ko naman.
Matapos kaming bihagin ay diretso kami sa kanilang tribo, maraming mga babae, wala kaming makitang lalaki. Kompirmadong grupo nga sila ng mga amasona. At ang nakapagtataka ay noong makapasok kami sa kanilang tribu ay pinaikutan nila si Oven at nagwika sila ng “Mukele Mubembe!”
Tapos ay nagsayawan, pumaikot sa kaya at gumawa ng kakaibang ingay. “Ay shuta kayo! Doon nga kayo! Nahihilo na ako sa mga ginagawa niyo ha! Hindi na nakakatuwa!” ang singhal ni Oven.
Maya maya ay binuhat siya sa isang trono at saka hinimas himas ang kanyang katawan na parang isang santo. “Ewwwww! Bakit ganyan! Nakaka kilabot naman dito!” ang sigaw ni Oven.
Maya maya ay muling nagsaya ang mga babae. “Mukele Mubembe!” ang sigaw nila at saka nagsayaw sa harapan ni Oven. Hindi ko maunawaan kung anong nangyayari basta ang alam ko lang ay literal na bihag kami ni Chaim dahil kami ay nakakulong sa malaking hawla ng kahoy na parang ibon. Samantalang si Oven naman ay nakaupo sa trono, hinihimas at sinasayawan na parang isang hari.
“Hari?” tanong ko sa aking sarili bago ko tuluyang ma-figure out. “Tama, si Oven ang napili nilang Hari!” ang wika ko naman.
“Hala may ganon? Shutanamerz bakit ako? Doon ka nga! Himas ka ng himas e!” ang singhal pa niya sabay palo sa isang babaeng hinihimas ang kanyang dibdib. “Helo, paano ko magiging reyna nila e hindi naman pang congo ang beauty ko! Hindi ako pang canival ferox noh! Mas mauunawaan ko pa kung si Santi, si Tembong o kaya ay si Edisol yung nandito!” ang singhal pa ni Oven.
Makalipas ilang saglit ay tumahimik ang mga ito at gumilid. Maya maya ay dumating ang lider o pinuno nila at nagsalita ito. “Mga amasonistas! Dumating na ang biyaya ng kalalakihan sa ating tribu. Nagbalik sa atin ang biyaya!”
Hinipan nila ang torotot at nagsayaw! Nag ingay at gumawa ng kakaibang tunog!
“Sa wakas ay nagbalik na ang ating hari na si Mukele Mubembe!” ang sigaw ng pinuno at lahat ay lumuhod kay Oven.
Sabi na nga ba, si Oven ng akala nila ay hari, dahil kanina habang nakabitin siya ng patiwarik ay sinuri suri ang kanyang mukha, at noon makita ang kabuuan nito ay nagbago ng ekspresyon ng mukha pinuno at saka siya maingat na ibinaba sa bitag.
“Ako? Ay hindi ako hari no! Kadiri ha! Mga shutang bilat na ito! Talaga ako pa ha?! Bakit hindi na lang si Chaim o si Best friend diba? Hamak tigas at hamak gwapo nila diba?” ang hirit Oven na halos maloka loka na..
Itutuloy.
Part 16: Mukele Mubembe
Part 16: Mukele Mubembe
ENCHONG POV
Nagkahiwa-hiwalay ang aming mga landas. At tinangay kami ng malakas na alon hanggang sa mapadpad kami nina Oven at Chaim sa isang isla na punong puno ng mga amasona. Walang lalaki dito at tila naging isang malaking biyaya sa kanila ang aming pagdating. Inakala rin nila na si Oven ang kanilang hari kaya’t noong mga sandaling iyon ay binihisan nila ito ng magarbong damit ng kanilang tribo saka sinayawan at sinamba.
“Eh bakit ako? Hamak gwapo nung dalawa diba? Yung isa ay mukhang chinese superstar mala Yang yang ang itsura, nakita niyo naman ang ganda ng pez!” hirit ni Oven turo sa akin. “At yung isa naman parang korean heart throb diba? Ang kinis, parang over qualified sa mga korean boy group, walang pores at walang kemberlin na dark spot! Siya na lang oh, winner siya!” ang dagdag pa nito sabay turo kay Chaim.
“Si tito Oven talaga, umiiyak na nga at natatakot pero nakuha pang mag magbiro,” ang wika ni Chaim.
“Hay, ewan ko ba naman sa tito mong baliw baliwan,” ang sagot ko naman.
Maya maya ay lumapit sa harapan ang pinuno ng mga amasona. Tininginan nito ang aming mukha ni Chaim pero maya maya ay napangiwi siya sabay bigkas ng katagang “pangit!” na ang ibig sabihin ay pangit kami ni Chaim at walang appeal sa kanila.
Tapos ay lumapit sila kay Oven, sinuri ang mukha nito at saka nag wika, “Pogie!” ang hirit nila tapos ay muling nagsayawan. Mabuti na lang at wala si Rael dito baka kung nagkataon ay winasak na niya ang buong lupaing ito.
“Hala, mga baliw naman pala kayo e! Hindi ako pogi! Maganda ako at hindi pang ganito. Please tama na!” ang sagot ni Oven sa kanila.
“Ito ang patunay na iba iba talaga ang standard ng tao sa mundo. Kahit ngayong ancient times ay iba iba pa rin ang pananaw nila,” ang wika ni Chaim.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay muling lumakad sa harapan naming lahat ang pinuno ng mga amasona, sa pagkakataong ito ay hawak na niya ang isang lumang painting o larawan ng kung ano. Ipinakita niya iyon sa amin at laking gulat namin na kahawig ng ito ni Oven. “Ito si Mukele Mubembe, ang aming malibog na hari, siya ang biyaya sa aming mga kababaihan, siya ang nagbigay sa amin ng maraming anak! Isang matikas, malakas ang resistensiya at hindi lumalambot na mandirigma mula sa kalangitan! Gamit niya ang isang gintong butil na kapag iniinom ay hindi nawawala ang lakas ng kanyang alaga!! Si Mukele Mubembe ay namatay sa katandaan habang nakikipag niig sa aming lipi, ngunit nangako siya na nanabalik at hindi niya kami binigo dahil bumalik si Mukele Mubembe!” ang wika nito sabay turo kay Oven, sinamba niya ng mga ito.
“Mukele Mubembe!”
“Mukele Mubembe!”
“Mga amasonistas! Nagbalik sa ating piling si Mukele Mubembe para ANAKAN tayong lahat gamit ng kanyang matigas na sandatang lulusong sa ating kweba ang kaligayahan!” ang wika ng pinuno at muli sila nagdiwang..
Noong marinig ni Oven iyon ay naduwal ito, “Yuck! Over my dead sexy body! Hindi ako canibal at hindi ako kumakain ng kauri! Hindi ako kakain ng kepyas na amoy pateys!” ang wika nito.
Lumapit sa kanyang ang pinuno at nagbigay galang. “Si Mukele Mubembe ay nakikipag niig sa lahat ng kababaihan dito maghapon, magdamag, walang pahinga. Inangkin niya ang lahat ng aming mga katawan. Sana ay mahigitan mo ang kanyang natatanging kalibugan.
Siya ay bumaba mula sa kalangitan gamit ang kanyang nagliliwanag na pakpak! Isang anghel na nagsabog ng kaligayahan sa aming tribu! Siya ang dahilan kaya tayo dumami!
Sadyang malupit lamang ang tadhana dahil hindi tayo pinagkakalooban ng kalalakihan dito! Ngunit malay natin, sa muling pagbabalik ni Mukele Mubembe ay mabigyan niya tayo ng mga anak na lalaki! Iaalay natin sa kanya ang ating mga pagka babae at bubukas natin ang ating mga hiyas para sa kanyang mahaba at matigas na pagmamahal!“ ang sigaw ng pinuno.
Nagsayawan at nagbunyi ang lahat. Sobrang excited na sila!
“Ewwww! Kung sino man iyang Mukele na iyan, isa siyang s3x addict! Isang s3x maniac! At hindi ko gagawin iyan! Mga chakang to!” ang wika ni Oven.
Pero mukhang hindi naman siya nauunawaan ng mga ito. Parang nauunawaan namin ang kanilang sinasabi ngunit ang aming sinasabi ay hindi nila maunawaan. Tumayo ang pinuno at sumigaw, “pumayag na si Mukele Mubembe! Bukas na bukas din ay aanakan niya tayong lahat kaya’t matulog kayo ng maaga at maligo pagkagising, ihahandog natin sa kanya ang ating mga ekup!” ang sigaw nito.
Nagsayawan at nagpalakpakan sila! Tuwang tuwa, mga nagbunyi at nagbigay pugay kay Oven na noon ay pilit kumakawala sa kanyang pagkakatali.
“Ekup?” parang pini-figure out ni Oven kung ano ito. “Putangna “Puukii iyon e! Hayop! Ayoko! Mga walanghiya kayo! Pakawalan niyo ako dito! Mga baliw! Mga pervert! Mga malilibog!” ang sigaw nito pero hindi na siya pinansin. Isa isang nag alisan ang mga ito at saka nagpahinga.
“Naghanda na sila para sa magaganap na pag aanak bukas,” ang wika ni Chaim.
Maya maya ay gumapang sa amin si Oven na parang uod. “Kapag itinuloy nila ang kanilang balak ay pasasabugin ko ang buong islang ito, magkamatayan na,” ang bulong ni Oven sa amin.
Natawa na lang ako, “kamukhang kamukha mo si Mukele Mubembe, malakas ang kutob ko na siya ang ancestor mo. Kung gayon ang mga ninuno mo pala ay hayok sa mga babae? Talaga mga mahihilig sila sa ekup at maghapong nakikipag niig,” ang hirit ko naman.
“Pwes, ako yung karma nila dahil ayoko ng tilapiang amoy pateys! Kung mga lalaki lang ito at naanakan ako ay okay lang e gora ako without hesitation, kaso mga amasona itong mga tigang at hindi nadidiligan! Tumakas na tayo dito! May makita akong agul doon, parang sasakyan ni Moana, gamitin natin iyon para makatakas!” ang nagpapanic na wika ni Oven takot na takot na ito.
Habang nasa ganoong pag uusap kami ay biglang may nagtutok ng sibat sa leeg namin at ganun din kay Oven. “Hindi kayo makakatakas!” wika ng mga ito. Nagtagala pala ng bantay ang pinuno upang makasiguradong hindi kami makakatakas. Sila ang magbabantay sa amin sa buong magdamag.
Muli nilang inilayo sa amin si Oven at ikinulong na nila ito upang hindi makatakas, “Mahal na Mukele, kailangan niyo na pong magpahinga upang may lakas kayo bukas na anakan kaming lahat,” ang wika ng amasonang bantay.
Kumapit si Oven sa rehas at idinikit niya ang mukha dito na para bang nagmamakaawa, “Please, ayoko ng kepyas, hindi ako kumakain nito kaya nagmamakaawa ako sa inyong lahat, mababaliw ako kapag nakatikim ako ng ekup, baka mapatay ko kayong lahat actually!” ang umiiyak na wika nito.
“Mahal na Mukele, upang makatulog po kayo ng maayos ay pinaghain ko kayo katas ng maitim at mabuhok na talaba, ito ang inyong paborito tama po ba?” ang wika ng isa pa sabay bigay kay Oven ng inuming parang kulay ihi.
Naduwal si Oven at hindi hinimatay na lang ito, hindi na niya kinaya ang sobrang takot at pandidiri sa mga nangyayari!
KINABUKASAN.
Isang malalang ingay ang aming narinig, ang lahat ay nagriritwal bago buhusan ng tubig ang kanilang mga sarili. Naglilinis na sila ng katawan at naghahanda sa magaganap na pagniniig kasama si Oven na inakala nilang si Mukele Mubembe na kanilang dating kasama dito sa tribu.
“Mahal na Mukele, kailangan mong kumain upang may sapat kang lakas, para sa aming lahat,” ang wika ng taga silbing amasona.
“Hinding hindi ko gagawin! At hindi pa ako nababaliw para gawin ito! Jusko diyosa ng mga bakla tulungan niyo ako! Wala pa yatang bakla sa panahong ito!” ang pag iyak ni Oven habang nananalangin.
“At ngayon ay masasaksihan natin ang sayaw ng pagriritwal bago makipagniig! Pangungunahan ito ng mga birheng kababaihan ng ating tribu! Sila ang nag gagandahang kababaihan dito sa isla! ang hirit ng pinuno at dito nga ay lumabas ang mga mas batang miyembro ng mga amasonistas.
Ang mga ito ay bulalak sa ulo at sa mga kamay. Suot nila ang puting tela na sumisibolo sa kalinisan at sa pagiging puro. Lahat sila ay may kolorete sa mukha, parang sinampal ng atsuwete o pulang mantsa kaya na galing kung saan. Pero siyempre ay may kanya kanya tayong pananaw sa kagandahan, marahil ay ito ang kanila.
Maya maya ay nagsimula na silang kumanta at magritwal. Lahat ay sumasayaw at bumibigkas ng kanta with matching actions pa. “Bubuka ang bulaklak, sasara ang bulaklak, papasok ang etits ang saya saya, boom tiyaya boom yeah yeah! Bulaklak sa buhay ay kailangan ng magkakulay ang mundo! Mamang pulis, tulungan mo ako, batutain mo ang lokong boyfriend ko!” ang pag awit nila dahilan para mapangiwi si Oven, todo bigay sa pagsayaw at awit ang mga ito, talagang ini-impress ang hari at inaakit na rin.
Mula sa pag awit ng bulaklak at batuta ng pulis ay nagbago ang kanilang awit, “Ishoot mo, ishoot mo, ishoot mo na ang ball! Ishoot mo na ang ball ang sarap magbasket ball. Aw! Bakit papa? Binawi mo pa ang pag ibig mo sa akin, ayaw mo ba sa aking beauty kaya ngayon ako’y sawi! Aw!! Mahilig magpacute ay kikay! Malandi pa sa kambing ay kikay! Maharot na maharot ay kikay! Itaktak mo, itaktak mo, takatakatak- takatakatakatak -itaktak mo ohhh ohhhh! Tak tak tak!”
“Viva hotbabes yarn o Sex bomb girls? Medley? Chinacharot niyo na lang ako ha,” ang wika ni Oven.
“Mahal na Mukele Mubembe, bawal po ang magsalita kapag nagriritwal, patigasin niyo na po ang inyong batuta upang magamit na maya maya lamang! Saka layunin po ng ritwal na pataasin ang iyong libog at pagnanasa sa ating mga kababaihan! Alam ko pong libog libog na kayo ngayon!” ang wika ni pinuno.
“Sorry, hindi ito mag fflag raising sa mga ganyan hano, sana Masculados na lang yung pinag perform niyo! Edi kanina pa to naka flag raising! Parang di naman naligo ang mga iyan, parang isinubsob lang sa pulang powder ang mga mukha,” ang hirit ni Oven.
Natapos ang pagriritwal at ang grand performance, ang lahat ay galak na galak, lumuhod pa sila sa harap ni Oven at saka nagpugay! Si Oven naman ay nakangiwi na lang at medyo naduwal ito lalo na noong bumukaka ang mga babae sa kanyang harapan.
“At ngayon naman ay sisimulan na natin ang pinakamahalagang event ng pag riritwal at ito ang paghahandog ng ekup!” ang wika ng pinuno.
“Noooo, ayoko niyan!! Huwag po!!!” ang sigaw ni Oven at nagwala na ito.
Ang mga kababaihan ay humilera sa kanyang harapan at lahat ng ito ay naghubo. “Mahal na Mukele Mubembe, narito ang unang ekup na ihahandog namin sa iyo,” ang hirit ng pinuno at bumakaka sa kanyang harapan ang babae.
“Mahal na hari, ito po ang pinakamagandang ekup sa tribu! Isang pinkish, at mamasa masang ekup na masikip at mahusay mang ipit!” ang dagdag pa nito. Nakita ni Oven ang talaba dahilan para magwala ito sa takot, ngayon ko lang nakitang takot na takot ito.
“Ngayon ay ipapa amoy at ipapahipo natin kay Mukele Mubembe ang basang ekup na ito. Halika na hija, ilapit mo sa hari ang ating handog!” ang wika nila.
Hinawakan niya si Oven at saka hinihiga, nagwala ito, halatang ayaw at natatakot sa mga maaaring mangyari. Pero gayon pa man ay sapilitan pa rin inihiga ang pobre. Pagkahiga niya ay biglang umupo ang babae sa kanyang mukha, nadikit sa kanyang ilong at labi at ekup nito dahilan para magsisigaw siya ng todo!
“Tama naaaa, mababaliw ako dito! Tamaaa naaaaa! Bangungot ito, gusto ko na magising!” ang sigaw niya.
Lalo pa siyang naghihiyaw noong isalpak sa kanyang bibig ang ekup, nagwala siya ng husto, agad na bumangon at nasuka ng todo, nakalawit ang kanyang dila at diring diri sa pangyayari. Never sa kanyang wildest dreams ang makadila ng basang ekup!
THIRD PERSON POV
Ito na yata ang pinaka nakakatakot na parte ng buhay ni Oven at iyon ay ang upuan ng basang ekup sa mukha dahil para magsuka siya at kulang na lamang ay alisin ang sariling dila at hugasan ito ng matindi. “Awrk! Putangna! Babangungot ito! Mas nakakatakot pa ito sa panaginip kong nakikipag tongue to tongue sa gorilya sa zoo!” ang pag iyak ni Oven.
Tuloy pa rin ang ritwal, “at ngayon ay ilalapit natin kay Mukele Mubembe ang inyong mga ekup, iba’t ibang kulay, iba’t ibang hugis, iba’t ibang hiwa! Siya ay mamimili kung sino ang una niyang papasukan ng kanyang matigas at mahabang pagmamahal!” ang wika ng pinuno ng mga amasonista at lahat ng mga kakaibahan ay lumapit sa kanya, pinaikutan si Oven ng mga ekup kaya naman nagsisigaw siya sa takot, nag histerical at parang naloka loka.
“Tama naaaaa! Lumayo kayoo sa akin mga alagad ng dilim!” ang sigaw ni Oven at nagliwanag ang kanyang mata.
“Masama ito, mukhang umabot na sa sukdulan si tito Oven, ayaw talaga niya ng hiyas ng babae,” ang wika ni Chaim.
Dahil sagad na sa buto ang takot at pandidiri ni Oven sa iba’t ibang ekup na nakapalibot sa kanya. Ay hindi na nakaya ng kanyang emosyon, sumiklab ang malakas na pink na enerhiya sa kanyang paligid dahilan para tumilapon ang mga amasonista sa iba’t ibang direksyon, sumabog din ang paligid kaya nagkagulo at natakot ang lahat!
Agad na nagtatakbo si Oven at winasak ang halwa kung saan nakakulong sina Enchong at Chaim, “tayo! Umalis na tayo sa islang ito, mga baliw na babae ang nandito! Pwee! Kailangan ko magmumog ng holy water!” ang pag iyak ni Oven nagtatakbo ito sa kakahuyan, wala namang magawa sina Enchong kundi ang tumakbo na rin at sundan ito.
“TUMATAKAS si Mukele Mubembe! Tumatakas rin ang mga swanget na bihag!” ang sigaw ng mga bantay at lahat sila ay hinabol ang mga ito.
Patuloy sa pagtakbo sina Oven, umuulan ng iba’t at palaso sa itaas pero agad naman nila ito na iiwasan! Isang malalang habulan ang naganap, hindi papayag ang mga amasonista na makatakas ang mga ito! Pero si Oven ay handang pumatay para makatakas lang!
Hindi na makausap si Oven! Nagtatakbo ito sa isang kweba kung saan naroon ang mga balsa. “Bilisan niyo! Napakabagal!” ang sigaw nito, sumampa ito sa isang maliit na agul at saka mabilis na itinulak gamit ang kawayan. Agad naman sumampa sila Enchong at tinulungan siya. Agad sila pumalaot upang makalayo, mula sa kweba ay nakatugon na ang tubig nito sa karagatan.
“Tumatakas na sila! Sundan ang mga bihag! Ibalik si Mukele Mubembe dito sa isla!” ang sigaw ng mga ito. Sumakay din ang mga amasonista sa isang malaking agul na puno ng mga sandata at sinundan sila!
Mabilis ang pagsagwan nina Oven, ngunit dahil maraming mga amosona ang humahabol sa kanila ay agad silang naabutan ng mga ito. Pinaulanan sila ng mga sibat palaso, ilang beses rin silang hinagisan ng lambat. Pero hindi pa rin sila tinatamaan.
Maya maya ay sumigaw ang pinuno ng mga amasonista, “paulanan ng palaso!”
Lahat ay naghanda, lahat ng mga ito nagpalipad ng palaso sa ere. Daan daan ang mga ito at halos mangitim ang itaas nila Oven. Dito na tumayo si Chaim, sa isang kumpas lahat ng palaso ay huminto sa ere at bumaligtad. Nagbago ang mga ito ng direksyon!
Gulat na gulat ang mga amasonista, lahat ng palaso sa ere ay nagbago ng direksyon at bumalik sa kanila. Gayon pa man ay hindi nagpapigil ang mga ito, naglabas sila ng mga bomba at inihagis kila Oven.
Sumasabog ang paligid, umaangat ang matataas na alon kaya halos bumaligtad ang kanilang balsa. Muling ginamit ni Chaim ang kanyang kapangyarihan, ang mga bomba ay nag iba ng direksyon at bumalik lahat sa agul ng kalaban.
Kumuha ng tali si Enchong at itinali ang isang gintong palasong enerhiya dito sa balsa. Pinakawalan niya ang palaso at sumibat ito na parang kometa sa karagatan, ang palaso ay naging ibon at hinila ang balsa palaso sa isang mabilis na pagkilos. “Wooooo!” ang sigaw nila na parang nakasakay sa isang mabilis na sasakyan!
Naiwan ang agul ng mga kalaban at tuluyan silang nakatakas sa mga ito. Noong mga sandaling iyon ay walang nagawa si Oven kundi ang umiyak at ilubog ang kanyang mukha sa tubig para hugasan ito. Isa itong nakakatraumang pangyayari para sa kanya, isang bangungot na hindi niya malilimot.
Gayon pa man ay may galang pa rin ang grupo sa mga kababaihan dahil hindi nila sinaktan ang mga ito. Pinigilan ni Oven ang malakas na pagsabog kanina upang walang masyadong masaktan ng ito, ang layunin lamang niya talaga ay makatakas sa kabaliwan ng mga ito. Hindi niya kailangan baguhin ang sarili para sa kapakanan ng iba.
Tuluyang nakalayo ang grupo sa isla ng mga amasona, lahat sila ay napahiga na lamang sa balsa at napahinga ng maluwag. Bagamat mayroong kaba at pag aalala sa kanilang mga puso dahil sa mga kasamahang nawawala.
Samantala, sa ibang lugar naman ay natagpuan ni Tob ang kanyang sarili na loob ng isang silid habang nakatali ang kanyang buong katawan.
Itutuloy..
Part 17: Adrape
Part 17: Adrape
TOB POV
Ibayong sakit ng ulo ang aking naramdaman noong sandaling imulat ko ang aking mga mata. Natagpuan ko ang aking sarili sa loob ng isang silid na gawa sa mga bato at dito ay nakagapos ang aking mga kamay ng bakal. Noong mga sandaling iyon ay pilit kong binalikan ang mga pangyayaring naganap nito nakalipas na oras.
Basta ang alam ko lang ay iniligtas ko ang balsa mula sa pagkahulog sa malaking butas sa karagatan, ngunit sa kasamaang palad ay ako ang nahulog sa portal at dinala ako nito kung saan. Noong mahulog ako dito ay wala akong natandaan pa.
Pagmulat ng aking mata ay nandito na ako sa isang silid at nakagapos, noong iikot ko ang aking mata ay nakita kong marami ring mga kalalakihan ang nakagapos ang kamay at lahat sila ay nakatalungko lang sa bawat gilid.
“Anong mayroon? Bakit tayo nakakulong dito?” tanong ko sa kanila.
“Mamamatay na tayong lahat, ito ang kabayaran sa pagpasok sa teritoryo ni Heneral Somsak ng walang permiso,” ang sagot ng isang lalaki.
“Somsak? Sino naman iyon?” tanong ko naman.
“Isang makapangyarihang nilalang na nagmamay ari ng teritoryong ito. Marami ng mga taong naliligaw dito ay ipinapakain sa kanyang alaga, at ngayon ay tayo naman ang gagawin niyang miryenda nito,” ang wika ng isa pang lalaki na tila wala ng pag-asa sa buhay.
“Saan ka ba galing? Bakit wala kang alam? Nandito tayo sa lupain ng Adrape. Ang lahat ng mga naliligaw at pumapasok dito sa teritoryo ng heneral ng walang permiso ay binibihag niya at ipinapakain sa kanyang alagang si Kalgas. Wala pang nakakaligtas dito at ngayon ay bilang na ang ating mga oras!” ang sagot nila.
Noong mga sandaling iyon ay inikot ko ang aking paningin, dito ay nakita ko ang halos nasa 30 mahigit na kalalakihang bihag sa loob ng silid, lahat ay nakatali ng kadena sa kamay at leeg, magkakarugtong ang mga kadena sa aming katawang makatiyak na wala ni isa ang makakatakas.
Makalipas ang ilang sandali ay bumukas ang silid at dito ay pumasok ang mga kawal agad nilang hinala ang lalaking nasa bungad ng pintuan. “Lahat kayo lumabas na!” ang matigas na utos nito.
Ang unang lalaking hinawakan nila ay pumalag, nag iiyak at ayaw lumabas. “Ayaw pa naming mamatay! Maawa kayo sa amin! Wala kaming ginagawang masama! May pamilya ako at mga anak na binubuhay, maawa kayooo!” ang pag iyak nito pero sa halip na kaawaan ay tumawa lang ang kawal at sinuntok siya ng malakas sa mukha dahilan para matumba siya sa sahig.
“Tumigil ka! Kung hindi kayo tatayo at babasagin ko ang iyong mga bungo! Tayo naaaa!” ang sigaw nito sabay kasa sa kanya baril na kakaiba ang itsura at walang awang ipinutok sa ulo ng lalaki ng sinuntok niya.
Sabog ang ulo nito at ang dugo at ang dugo ay tumilamsik pa sa mukha ng ibang bihag kaya naman natakot sila, walang awa at walang sinasanto ang kawal. Lahat kami ay tumayo at pumila upang makalabas. Magkakarugtong ang kadena sa aming mga leeg at kamay kaya kapag lumakad o gumalaw ang isa ay kailangan mo ring sumunod at gumalaw.
“Bilisan ang lakad!” ang sigaw ng kawal.
Noong makalabas kami sa silid ay nasilaw ang aking mata at dito ay sinulubong kami ng mga taong tuwang tuwa na makitang lumalakad kami sa kanilang harapan ng nakatali. Tila isang tourist attraction kaming pumarada sa kalsada habang pinagkakaguluhan nila.
“Saan tayo pupunta?” ang tanong ko sa kanila.
“Edi sa kamatayan! Dadalhin tayo sa harap ng heneral at papanoorin tayo ng taong bayan kung paano kainin ng kanyang alagang si Kalgas!” ang sagot ng lalaki sa aking likuran. Lahat sila ay takot na takot, may umiiyak, may tumatawa na lang na para bang tanggap na nila ang kanilang kamatayan, samantalang ako naman ay nag oobserba lang at itinalaga sa aking sarili na mabubuhay at babalik sa aking pamilya at mga kaibigan.
Patuloy kami sa paglalakad, patuloy pa rin kaming pinapanood at pinag pipiyestahan ng mga tao sa daan. Ang mga bumabagsak na lalaki ay sinisipa, binubugbog at halos lumpuhin na, napakalupit at hindi makatao ang kanilang turing sa mga ito.
“Anong tinitingin tingin mo diyan? Gusto mong basagin ko ang ulo mo?” singhal sa akin ng isang kawal noong makita akong nakatingin sa kanya habang tinatadyakan ang isang lalaki.
Nayuko ako kunwari at pinigilan ang aking sarili, “wala po,” ang tangi kong sagot sa halip itinulak niya ako “bilisan ang lakad!”
Halos tatlo oras kaming lumalakad, para kaming pinetensiya na hinahampas sa likuran kapag bumabagal ang aming paglalakad. Ang iba ay bumagsak na at hindi ko na alam kung ilan na lamang kaming natitira.
Makalipas ang ilang oras na paglakad ay nakarating kami sa isang malawak na karagatan at sa paligid nito ay ang mga taong nanonood parang bang isang gladiator arena ngunit ang kaibahan lang ay tubig makikita at hindi lupa.
Sa itaas ay naroon ang magarbong upuan ng heneral, nakasuot ito ng asul na kalasag at ang tainga ay palikpik. Mukha ito ang sinasabi ni Edisol na isa sa mga heneral ni Hakal. Kung ganoon ay malinaw nga na ang nangyari sa amin ay isang ambush at sinadyang kami ay paghiwa-hiwalayin.
Noong dumating kami sa venue ay naghiyawan at nagpalakpakan ang mga tao sa paligid, kabilang na ang mga taong nakaupo dito. Lahat sila ay tuwang tuwa sa kanilang masasaksihan. “Eto na ang katapusan natin. Lahat tayo ay ipapakain ng buhay kay Kalgas!” ang pag iyak ng isa ngunit agad siyang sinuway ng kawal.
“Tahimik!” ang sigaw nito. Inalis nila ang aming mga kadena sa katawan at mabilis kaming itinulak sa isang malaking kulangan.
Noong makapasok kaming lahat dito ay lumipad ang kulungan sa isang malaking arena sa gitna ng karagatan at dito kami pinakawalan. Maluwang din ito at mayroong mga sandatang naka kalat, mga sibat, espada, pana at kung ano ano pa. Marahil ito ang partida namin upang maipagtanggol ang aming sarili.
Mukhang tama nga ang aking mga kasamahan, dinala kami dito sa isang arena sa gitna ng tubig dahil dito kami kakainin ni Kalgas habang ang mga taong bayan na nanonood kung paano kami mamatay. Napaka brutal at napakasama nilang lahat!
“At dito sa arenang tinatapakan natin ay bahala na tayo kung paano tatakbo at tatakas para mabuhay, pero imposible kaya’t kamatayan rin ang ating babagsakan!” ang wika ng isa, pinulot niya ang isang espada na nakakalat sa arena. At dahil walang choice ay pinulot na rin ng iba ang mga sandata upang maipagtanggol ang kanilang sarili.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay siya namang pagtayo ng heneral sa kanyang trono at dito ay nagsalita ito. “Pinakamamahal kong mamamayan ng lupain ng Adrape, nasa ating harapan ngayon ang mga taong pumapasok ng walang pahintulot sa ating lupain. Ang ilan sa kanila ay mga kriminal, mga magnanakaw at kalaban ng ating pamunuan. Lahat sila ay makasalanan at punong puno ng kasamaan! Kaya naman nandito tayo muli sa arena ng karagatan upang masaksihan ang kanilang pagkamatay,” ang wika nito.
“HINDI totoo iyan! Wala kaming kasalanan! Sinungaling ka heneral Somsak! Ang gusto mo lang talaga ay isang madugong senaryo na ipakain kami sa iyong pinaka mamahal alaga! Masama kang tao! Kasing sama ka ni Hakal! Bakit ikaw pa ng biniyayaan ng kapangyarihan ng anghel mula sa kalangitan! Hindi ito karadapat na mapa saiyo!” ang sigaw ng isang lalaki sa aking tabi.
Tumingin lang sa kanya ang heneral at ngumiti ito, “tingnan mo nga naman ang pagkakataon, heneral Chogmok! Hindi ko akalain na ngayon ka masasalang sa iyong kamatayan! Mga kaibigan ito ang dati niyong heneral na si Chogmok! Isang kriminal at isang malupit na heneral! Karapat dapat lang na siya ay patayin!” ang sigaw ni Somsak at dito ay sumigaw rin ang mga tao.
“Patayin si Chogmok! Patayin ang kriminal na iyan!” ang sigaw nilang lahat.
Napatingin ako sa matapang na lalaki sa aking tabi, malaki ang katawan at parang miyembro ng spartan. “Ikaw ba ang dating heneral ng lupaing ito?” tanong ko sa kanya.
“Oo, bago ako dayain ni Somsak! At sila ang aking mga tapat na kawal na naniniwala sa akin,” ang wika nito sabay turo sa ilang mga kalalakihan sa aming paligid na bihag din.
“Si Kalgas ay isang halimaw dito sa karagatan na kapanalig ni Somsak. Ito ang ginagamit niyang panakot sa aming lahat,” ang wika pa niya.
“Ngunit bakit ka nandito? Paano niya nasabi na kriminal ka?” tanong ko pa.
“Hindi ako kriminal, siya ang kriminal na pumatay sa daan daang mangingisda dito sa bayan at ako ang itinuro niyang salarin. At dahil taglay niya ang malakas na kapangyarihan ipinagkaloob ng anghel mula sa malayong bituin ay madali niyang namanipula ang lahat at ang mga taong bayan ay natakot lalo na noong gamitin niya si Kalgas,” ang paliwanag ni Chogmok. Humigpit ang kanyang hawak sa kanyang dalawang espada habang nakatanaw sa karagatan.
Tahimik.
“Humanda na kayo, nandiyan na siya!” ang wika nito at dito nga ay biglang lumundag sa aming itaas ng isang dambuhalang halimaw na parang isang ahas na may palikpik. Sa laki nito ay halos nagdilim ang buong arena at na shock ang mga taong nakakita. Ang ilan sa aming mga kasamahan ay nagpanic at nagsisigaw sa takot.
THIRD PERSON POV
Si Kalgas ay isang dambuhalang halimaw sa karagatan, maihahalintulad ito kina Titanus Taimat at Leviathan. Noong lumundag ito sa itaas nila Tob ay halos nasindak sila sa kakaibang sukat nito. Sa unang lundag pa lang ay marami na itong nadagit na tao sa arena kaya naman nagsigawan at nagpalakpakan ang mga nanonood.
Nagsimulang umatake si Kalgas, nakalubog ito sa tubig at pagkatapos ay dadaibin ang arena hanggang sa ang mga tao sa paligid ay mahulog sa tubig at saka niya ito kakainin.
Mahusay umiwas at sa lahat ng kalalakihan doon ay si Tob, Chogmok at ang ilang kawal lamang niya ang talagang may pulidong galaw at kilos ng isang mandirigma. Nakakaiwas sila at kakatakbo ng mabilis, “Bata!” ang sigaw ni Chogmok kay Tob sabay hagis ng sibat dito.
Patuloy ang pag atake ni Kalgas, tila ba ang lahat ay naging laro lamang. Inaabangan ng mga taong manonood ang iba’t ibang uri ng pagkamatay ng mga kalalakihang nagtatakbuhan sa arena na halos bilang na lamang sa kanilang daliri ang natitirang buhay.
Isa pang lundag ang ginawa ni Kalgas at dito ay talagang inabangan ito nina Chogmok at Tob, buong lakas silang lumundag para itarak ang mga sibat na hawak sa katawan ng higante! Perpekto ang kanilang ginawang pagkilos ngunit hindi nila inaasahan ang mga susunod na kaganapan!
Noong tumama ang kanilang mga sibat sa katawan ni Kalgas ay nabali lamang ang mga ito. Hindi nila akalaing ang kaliskis nito ay parang kristal at bakal sa tigas. Gulat na gulat ang lahat, kaya naman pala walang makapatay kay Kalgas dahil matigas ang kaliskis at katawan nito.
Noong mga sandaling iyon ay ginawa nila ang lahat ng kanilang makakaya, kada talon ni Kalgas sa arena ay tinitira at hinahataw nila ito ng sandata ngunit tila bale wala. “Heneral, masyadong matigas ang kaliskis ng kalaban! Halos walo na lang tayong nabubuhay dito sa arena!” ang wika ng mga kawal ni Chogmok na bihag rin.
“Walang aatras sa atin, ipapakita natin sa kanila na hindi tayo susuko at lalaban tayo hanggang sa huli!” ang sigaw ni Chogmok sabay harap kay Tob, “ikaw bata, kapag nakahanap ka ng pagkakataon ay tumakas ka na, hayaan mo na kami dito,” ang mabait na wika nito.
Hindi kumibo si Tob, nag isip na ito agad ng paraan kung paano siya makakatulong at kung paano niya matatalo ang halimaw. Para saan pa at naging anak siya nina Leo at Ibarra kung hindi niya malalagpasan ang pagsubok na ito.
Tahimik.
Maya maya ay biglang umatake ang halimaw sa karagatan, nagtatakbo sina Chogmok at ang mga kawal niyang loyal sa kanya. Sasagupain nilang pito si Kalgas! At noong malapit na sila sa halimaw ay nagtatakbo si Tob at sinipa ang halimaw dahil para siya ang makagat nito mabilis siyang idinaib sa tubig.
“Bataaaaaa!” ang sigaw ni Chogmok! Agad itong tumalon sa tubig para tulungan si Tob na noon ay tinatangay ni Kalgas.
Hinawayan ang mga taong nanonood, napaka intense at ganda ng senaryong kanilang nasasaksikhan sa mga oras na iyon! Ang ilan sa kanila ay nagawa pang icheer si Kalgas at isigaw ng buong tapang pangalan nito.
Noong mga sandaling tinangay si Tob sa tubig ay nagliwang na ang katawan nito at isa isang pinutol ng kanyang kamay ang mga higanteng ngipin ng halimaw. Maya maya ay kumuha siya ng nagliliwanag na mga buto ng halaman sa kanyang palad at itinapon sa loob ng bibig ni Kalgas hanggang sa malunok ito ng halimaw.
Nagliwanag pa ang kanyang kamao at isang malakas na suntok ang iginawad niya dito dahilan para mayupi ang mukha ni Kalgas at makawala siya sa pagkakasuro nito.
Noong makawala siya ay agad siyang hinila ni Chogmok, namangha ang heneral sa lakas nito dahil nakita niya kung paano mayupi ang halimaw sa isang suntok ng binata.
Agad niya inalalayan si Tob at iniahon sa arena. “Paano mo nagawa iyon?” tanong ni Chogmok sa kanya.
“Ang alin?” tanong naman ni Tob.
“Sabi na nga, hindi ka ordinaryong tao. Mukha ikaw na ang sinasabi sa propesiya na may isang dayuhang tatapak sa lupaing ito ang Adrape at wawakasan ang masamang ugat! Sigurado akong ikaw ang tinutukoy sa propesiyang iyon!” ang wika ng heneral.
“Wala po akong alam doon,” ang pagmamaang-maangan ni Tob. Talagang pinalaki itong magalang at humble ng kanyang mga magulang.
Sa kabilang banda ay tila hindi naman nagustuhan ng mga taong bayan ang pagkaligtas ni Tob. Lahat sila ay nagwala sa galit at isinisigaw ang salitang “Tapusin at patayin silaaa!”
“Patayin!” ang dagdag pa ng nakararaming manonood.
Maya maya ay nabago ang mood nila dahil muling nagpakita si Kalgas sa tubig. Kaya naman naghanda ulit sila Chogmok para umatake ngunit nagsalita si Tob. “Tapos na ang laban,” ang wika nito.
“Anong ibig mong sabihin bata?” tanong nila.
Hindi na sumagot si Tob at nakapako lang ang mata nito sa higante. Maya maya ay lumundag muli ito sa arena.
Hiyawan ang mga tao at dito ay nagsimulang icheer si Kalgas! Noong makalundag ang higanteng halimaw sa arena ay hindi na nakaalis ito. Nagsimulang mangisay ang kanyang katawan na parang bulateng bihusan ng asin at maya maya ay lumabas sa mga nito ang mga dahon.
“Mukhang tumubo na sila, mas mabilis ito kaysa sa aking inaasahan. Mukhang masustansiya ng dugo ni Kalgas kaya mabilis na tumubo ang aking mga halaman.”
Nagsimulang tumubo ang mga halaman sa katawan ng halimaw, lumabas ito sa kanyang mata, ilong, bibig at sa mga butas sa kanyang katawan.
Gulat na gulat ang lahat!
Natahimik sila!
Hindi sila makapaniwala na ang maraming taon ng paghahari Kalgas sa karagatan ay dito na nagtatapos. Gulat na gulat rin si Somsak, ang kanyang pinaka mamahal na alaga ay patay na kaya naman galit ang nangibabaw sa kanyang damdamin.
Noong mga sandaling iyon gumapang pa ang halaman sa buong katawan ng bangkay ni Kalgas at namulaklak na ito. Iba’t ibang uri ng malalaking bulaklak ang tumubo sa kanyang masustasiyang dugo at kitang kita ito ng lahat ng nakatanaw sa buong arena.
Nagtagumpay sina Tob na patayin si Kalgas ngunit ang heneral na si Somsak ay ngayon pa lang nagsisimulang magalit. Sumiklab ang asul na enerhiya sa katawan nito at mabilis na nagtungo sa arena ng kamatayan.
Itutuloy.
Part 18: Heneral Somsak
HENERAL SOMSAK
Part 18: Heneral Somsak
TOB POV
“Tampalasan!” ang sigaw ni Heneral Somsak, nagliligabgab na asul ang kanyang katawan, sumabay ito sa alon at mabilis na nagtungo sa amin. Ramdam na ramdam ng lahat ang kanyang galit dahil sa pagkamatay ng kanyang alagang si Kalgas.
Sa loob ng ilang segundo ay nakarating ang heneral sa aming harapan. “Nakalimutan ko, isa ka nga pala sa mga kasamahan ni Surya na tumalo kay heneral Baek. Hindi na nakapagtataka na may kakayahan kang ganyan. Ngunit pagmasdan mo naman ang aking kawawang alaga na si Kalgas, namatay siya sa isang malupit na paraan,” ang bungad nito.
Ang itsura ni Somsak ay parang normal na tao lang din, kakaiba lang ang kulay ng kanyang buhok ay asul at ang kanyang tainga ay palikpik. May palikpik din sa kanyang braso at hita. “Alam mo ba na si Kalgas ay regalo lamang sa akin ng anghel mula sa kalangitan. Siya ang naging kapanalig ko sa lahat ng oras, nakakalungkot lamang na tinapos mo ang kanyang buhay sa malupit na paraan, ako nga pala si Heneral Somsak,” ang dagdag pa ni Somsak.
“At isa ka sa tapat na heneral ni Hakal, at ikaw ang nasa likod ng malalakas na alon sa karagatan, ikaw rin ang gumawa ng paraan para magkahiwa-hiwalay kami ng aming kapanalig. Isang perpektong istratehiya at sa tingin ko au nagtagumpay kayo,” ang tugon ko naman sabay tingin kay Kalgas, “hindi ko akalain na masustansiya ang dugo ni Kalgas, magaganda ang mga bulaklak na nagawa nito,” ang dagdag ko pa.
“Hindi ako mahilig sa mga bulaklak kaya’t hindi ako makakatugon sa iyong tinuran. Gayon pa man, para sagutin ang iyong tanong ay “OO” ako ang gumawa ng malalaking alon para mapaghiwa-hiwalay kayo at ang malaking portal ay sa dagat ay pag aari ko, bahala na kung sino ang malas na mahuhulog, siya ang mamamatay ng maaga,“ ang tugon ni Somsak habang nakangisi.
“Ako ang nahulog sa iyong patibong, ang ibig bang sabihin nito ay mamamatay na ako?” tanong ko naman.
Maya maya ay nagsalita si Chogmok, “kung may dapat na mamamatay dito ay ikaw iyon, Somsak! Sagad na sa buto ang kasamaan mo! Pati ang mga tao dito sa Adrape ay binihag mo! Matapos mong patayin ang mga mangingisda at ako ang iturong salarin! Isa kang masamang nilalang! Tiyak na nagagalit ang bathala sa malayong bituin dahil ginagamit mo sa kasamaan ang kapangyarihan na kanyang ipinagkaloob sa iyo!” ang singhal nito.
Natawa si Somsak, “Heneral Chogmok, natutuwa akong makita ka pang buhay. Tila yata sinuwerte ka pa?” tanong nito.
“Ang katulad mo ang dapat mamatay, Somsak!” ang sagot ng dating heneral. Sa galit nito ay bigla siyang sumugod kaya sumugod rin ang kanyang kawal.
Natawa si Somsak at ikinumpas ang kanyang kamay, mula sa tubig ay umangat ang mga patak nito na parang bala ng baril at lahat sila ay tinamaan sa katawan, ang iba ay nasangga ng heneral kaya hindi siya napuruhan, kitang kita ang husay nito sa hand to hand combat. Bagamat ang kanyang mga kasamahan ay napurohan at natumba sa arena.
“Hangga’t maaari ay ayokong pumatay ng mga dagang walang kalaban laban. Kaya nga gusto ko sana ay si Kalgas na lamang ang tumapos sa inyo,” ang tugon niya sabay harap sa akin, “ikaw talaga ang pakay ko, nangako ako kay Panginoong Hakal na dadalhin ko ang iyong ulo sa kanyang harapan,” ang dagdag pa niya.
“Pwede rin ngunit huwag mong iisipin na magiging madali ang lahat,” ang sagot ko.
“Bakit hindi natin subukan?” ang tugon niya at mula sa aming paligid ay umangat ang mga tubig na hugis mga ahas at lahat ng ito ay lumipad patungo sa akin. Marami ito at halos buhol buhol sila na umatake sa aking harapan.
Wala akong nagawa kundi ang umiwas ng mabilis at ang lahat ng matamaan ng tubig na iyon ay sumasabog kaya naman ilang segundo lang ay halos butas na ang arena.
Bilang tugon sa kanyang atake ay nagliwanag ang aking kamay at lumabas dito ang mga dahon sa aking paligid, sa isang kumpas ay lumipad ang lahat ng ito, parang mga patalim na umiikot sa ere at ito ang aking ginamit na pang counter sa kanyang atake.
“Gumagamit ka pala ng mga halaman bilang iyong sandata, isang mahusay na taktika,” ang wika niya sa akin.
“Salamat, ngunit ang taktikang ginagamit ko ngayon ay itinuro lamang sa akin ng aking ama. Kung hindi mo naitatanong ay mayroon akong dalawang ama. Ang isa ay gumagamit ng mga halaman bilang sandata, gustong gusto ko ang kanyang taktika kaya’t ito ang ginagamit ko,” ang tugon ko naman habang nakangiti.
“At ang isa?” tanong niya sa akin.
“Ang isa? Siya ang tunay kong ama, at nasa akin ang kanyang kapangyarihan, ngunit madalang ko itong gamitin dahil mas natutuwa akong gamitin ang mga halaman. Ayaw mo ba noon, pareho tayong malapit sa kalikasan,” ang sagot ko naman.
“Tama ka doon, ngunit ang sa akin ay malawak ang sakop at dito ka nakatungtong sa aking teritoryo, ang karagatan! Kaya’t kaya kitang tapusin anumang oras!” ang sigaw niya umangat ang malakas na alon sa kanyang paligid at sumakay siya dito. Lalong naging dambuhala ang alon na animo tsunami.
At sa isang kumpas ng kanyang kamay ay nagliwanag ang tubig at mula dito ay lumabas ang daan daang malalaking pating na sumagupa sa aking direksyon.
Nagtatakbo ako at dumistansiya, sinuntok ko ang areno at dito ay ang mga matutulis na ugat at sanga ng mga punong kahoy na sumagupa sa mga kalaban.
Nagsalpukan ang aming kapangyarihan, yumanig sa paligid at halos nagkagutay gutay na ang malaking arena. Ang mga pating na pinakawalan niya ay tinutusok ng aking mga matutulis na ugat. Ngunit hindi pa pala doon nagtatapos ang kanyang atake, muling nagliwanag ang kanyang katawan.
Ang mga pating ay bumalik sa tubig na mala tsunami sa taas at makalipas ang ilang saglit ay nagbago rin ang anyo ng malaking alon, naging dambuhalang dragon ito na sumagupa sa aking kinalalagyan, sinubukan ito pigilan ngunit nawasak lang ang aking mga halaman at nawasak din ang arena na aking kinatatayuan.
Sa laki at lakas ng dragon na sumalpok sa akin ay halos tinangay kaming lahat. Pati si Chogmok ay tinangay din sa ibang direksyon. Ang aking katawan ay sinuro ng malaking dragon at nilamon ako nito habang nasa ilalim ng tubig. Bago pa ako malunod ay agad kong ikinumpas ang aking kamay at ang aking katawan ay naging mga dahon na tinangay sa agos ng tubig patungo sa ibabaw.
Pag angat ko sa ibabaw ng tubig at kumapit ako sa isang buong parte ng arena bagamat maliit na lamang ito. Hingal na hingal ako at inubo dahil sa pagod at pagkakapos ng paghinga.
“Oo nga’t pareho tayong malapit sa kalikasan, pero nakita mo naman na mas makapangyarihan ako dahil saklaw ang lahat sa buong paligid,” ang wika ni Somsak hawak niya ang kanyang sibat na kulay asul at mabilis ako tinusok sa balikat dahil para magdugo ito.
Ibabaon pa sana niya ang sibat noong maging mga paru-paro ang aking katawan at lumipat ako ng ibang lugar para makarecover. “At saan ka pupunta?” ang sigaw ng kalaban at mula sa tubig ay umangat ang mga bomba na sumabog sa aking paligid sa dami nito ay halos hindi na ako nakaiwas kaya tumilapon ang akin katawan at lumubog na naman ako sa tubig.
Mukhang tama nga ang kalaban, ito ay teritoryo niya sunod sunod ang kanyang nagagawang atake.
Habang palubog ko sa ilalim ng tubig ay ikinumpas ko ang aking kamay at lumaki ang mga coral sa paligid, itinaas ako ng mga ito hanggang muli akong makaangat sa ibabaw. Ito na rin ang nagsilbing takapan ko.
Dumudugo ang aking katawan, marami na rin akong pinsalang inabot dahil sa mga pagsabog. Gayon pa man ay nagpapasalamat ako sa mga halaman sa ilalim ng karagatan, mukha sila ang makakatuwang ko sa pagkakataong ito.
Tahimik.
Habang nasa ganoong posisyon ako ay naalala ko ang mga training namin ni papa Ibarra. Siya ang aking guro at siya rin nagturo sa akin ng kanyang taktika. Ang mga memoryang ito ay labis kong pinapahalagahan kahit saan ako makarating.
FLASH BACK
“Makinig ka sa akin Tob, ang kapangyarihan ko ay hindi kasing lakas ng kay Haring Rael, kay Panginoong Lucario o kay Prinsipe Malik ngunit ito ay mapapakinabangan mo sa lahat ng oras. Isasalba ka nito at magagamit mo ang kapangyarihan ng kalikasan sa iyong mga laban. Hangga’t may halaman sa bawat sulok ng mundo, ikaw ay may kapangyarihan,” ang wika ni Papa Ibarra habang kami ay nag eensayo.
Maya maya ay nagliwanag ang kanyang dibdib at lumabas dito ang isang berdeng enerhiya. “Ano po ito papa?” tanong ko na may halong pagtataka.
“Ito ay ang bola ng kontrata, ang enerhiya ito ang magsisilbing kontrata mo sa mga halaman, magagamit mo ang kanilang kapangyarihan kapag nasa iyo ito,” ang wika niya.
Pero nag alinlangan akong kuhanin ito, “pero papa, paano ka? Mawawalan ka ng kapangyarihan kapag ibinigay mo iyan sa akin,” ang tugon ko naman.
Natawa siya at ginusot ang aking buhok. “Tob, ang katulad ko na isang mataas na uri ng engkanto ay hindi nawawalan ng kapangyarihan. Nakuha ko na ang pagmamahal at tiwala ng kalikasan, ng mga puno at halaman kaya’t hindi ko na kailangan ng kontrata para gamitin sila. Ito ay ibinigay sa akin ng aking ama noong ako ay baguhan pa lamang. Ngayon ay ibibigay ko ito sa iyo at balang araw ay ibibigay mo naman ito sa iyong magiging anak,” ang tugon ni papa Ibarra sa akin at mabilis niyang ipinasok sa aking dibdib ang bola ng kontrata.
Noong araw na iyon ay nagsimula ang aking training mula sa simpleng pagpapatigas ng mga dahon bilang patalim hanggang sa pagbabago ng katawan bilang mga dahon o kaya paru paro. Lahat ng ito halos ilang taong kong pinag aralan ng paulit ulit, kulang na nga lang ay magselos si papa Leo dahil madalas akong nagcoconcentrate sa kapangyarihan ni papa Ibarra at nakakalimutan ko ang orihinal kong kapangyarihan.
Gayon pa man ay napaka swerte ko dahil mayroon akong dalawang ama na makapangyarihan at mapagmahal.
End of Flashback
THIRD PERSON POV
Ang memorya ni Tob sa kanyang dalawang ama na sina Ibarra at Leo ang nagbibigay ng lakas at inspirasyon sa kanya. Noong mga sandaling iyon ay itinalaga ng binata sa kanyang sarili na hindi siya matatalo ng kalaban kahit gaano pa kahirap ang sitwasyon.
Ginamit ni Tob na tapakan ang mga halamang dagat at korales upang hindi siya lumubog sa karagatan. Halos wasak na kasi ang arena ay hindi na ito mapakinabangan kaya wala siyang pamimilian kundi ang gumawa ng paraan para sa sarili.
“Tila yata nakalimutan mong may mga halaman din sa ilalim ng dagat, at sa isang tawag lang ay susunod silang lahat sa utos ko!” ang wika ni Tob, nagliwanag ang kanyang katawan at dinikit ang kamay sa tubig, dito ay umangat ang mga higanteng halamang dagat na may sarili mga buhay at mabilis itong pumalibot sa kalaban.
Nagtatakbo naman ang heneral, nakatapak siya sa tubig at hindi lumulubog, dito ay hinabol siya ng mga halamang dagat na punong puno ng talim at pilit siyang pinaluputan na parang may sariling buhay ang mga ito.
Samantalang ginamit naman ni heneral Somsak ang kanyang sibat para pigilan ang mga ito ngunit hindi iyon pinayagan ni Tob, mas umangat pa sa karagatan ang mas malalaki at mas dambuhalang mga halaman, ang iba dito ay may mga pangil at galamay na matatalim. Hinabol ng mga ito si Somsak sa kanyang pagkilos kahit saan siyang direksyon magtungo.
Sinubukang pasabugin ng heneral ang mga halamang umaatake sa kanyang paligid ngunit dahil sa dami ng mga ito ay nahuli siya at agad na pinaluputan ang kanyang katawan. Ang mga halamang dagat na ginamit ni Tob ay tila may sariling buhay, nag una-unahan ng mga ito sa pagpalupot at paggapang sa katawan ng heneral hanggang sa halos kainin na siya ng lahat.
Nagpatong patong ang mga halaman at nagmistulan na itong isang malaking bolang nakalutang sa ere. Piniyot at ikinulong ang katawan ni Somsak hanggang sa tuluyan itong mawalan ng buhay. Nagkabali bali ang kanyang buto at hinihigop ng halaman ang kanyang lakas!
Napaupo na lang si Tob sa kanyang kinalalagyan. Hingal na hingal ito na parang malaki ang nakunsumong enerhiya sa kanyang katawan. Pinagmasdan niya kung paano kainin ng mga halaman si Somsak at inakala niya na tapos na ito. Ngunit maya maya ay biglang gumalaw ang mga halaman, nagliwanag ito at saka sumabog.
Sa kabila ng hirap na naramdaman ay hindi pa rin sumuko ang heneral, desidido siyang ibigay ang ulo ni Tob kay Hakal na kanyang panginoon.
Noong makawala ay gulat na gulat si Tob, duguan ang katawan ng heneral at halos bali bali ang mga buto sa katawan nito. “Ikaw pa lamang ang unang nakalaban ko na nakagawa sa akin ng ganitong pinsala kaya naman binabati kita sa iyong ginawa. Ngunit sana lamang ay ganoon kadali ang lahat,” ang wika niya at sa isang kumpas ng kamay ay lumubog siya sa tubig ng ilang saglit.
At pag ahon niya dito ay wala na ang mga pinsala sa kanyang katawan. Parang walang nangyari, para bang hindi siya dumaan sa hirap. Ang kanyang duguang katawan naghilom agad ng mabilis at ang kanyang mga baling buto buto ay mabilis ring naayos!
Ikinumpas ni Tob ang kanyang kamay at muling lumabas ang mga halamang dagat sa kanyang paligid, ang lahat ng ito ay muling umatake kay Somsak. “Tama na ang larong ito!! Tama na ang walang ka kwenta kwentang mahika mo!” ang sigaw ng heneral at nagliwanag ang kanyang buong katawan.
Umangat ang tubig sa paligid at nagmistulan itong malalaking sibat, sa isang kumpas ay nagliparan ang lahat ng ito sa kinalalagyan ni Tob. Sinubukang harangin ni Tob ang pag atakeng iyon, naglalabasan ng mga halamang dagat upang pigilan ang mga ito.
Tila isang epikong labanan ng kapangyarihan ang nagaganap sa karagatan. Sumasabog ang buong paligid at yumayanig sa salpukan ng kanila ng mga kapangyarihan.
Maya maya ay sumigaw si Somsak, “huwag mong kalimutan na nandito ka sa akin kaharian!” ang singhal nito sabay pakawala ng isang malaking asul na bola ng enerhiya at buong lakas itong ibinagsak kay Tob.
Bilang counter ay lumabas rin ang kulay berdeng bola ng enerhiya sa kamay ng binata at binangag din dito sa direksyon kung saan umatake ang kalaban. Nagtulakan ang dalawang malaking bola ng enerhiya hanggang sa sumabog ito.
Yumanig ng husto sa buong lupain ng Adrape, lupa ay nagbitak at ang tubig ay halos umangat sa ere sa lakas ng pwersa na kanilang pinakawalan!
Parehong tumilapon ang katawan nila sa ere at ang katawan ni Tob ay lumubog sa tubig. Hindi na rin masama ang pinakita niyang lakas to think na ito ay teritoryo ng kalaban at nahihirapan siya sa pagkilos ng maayos.
Hindi pa nakakarecover si Tob ay sumibat ang mga enerhiyang asul sa ilalim ng dagat kung saan siya nakalubog at sumabog ito ng paulit ulit dahilan para mapansala ang kanyang katawan. Matapos ito ay nakita niya ang heneral na mabilis lumalangoy sa kanyang direksyon hawak ang kanyang nagliliwanag na sibat! Tila wala itong balak na bigyan siya ng pagkakataong makarecover.
Mabilis itong umatake sa kanya sa ilalim ng tubig.
Sinubukan niyang pigilan ang heneral sa pamamagitan ng pag gamit ng mga baging sa ilalim ng tubig ngunit sadyang malakas ang heneral sa ilalim nito. Nagtuloy tuloy ito ng pag atake at noong makalapit sa kanya ay isang malakas na bangag ng sibat pinakawalan ng kanyang kalaban dahilan para sumambulat ang napakaraming dugo sa kanyang katawan na humalo sa tubig.
Itutuloy.
Part 19: Anghel
TOB
Part 19: Anghel
TOB POV
Napuruhan ang aking katawan sa paghagupit ng sibat ni Heneral Somsak na tumama sa aking dibdib pa baba sa aking tiyan. Ginawa ko ang lahat para pigilan siyang makalapit sa akin ngunit ang ilalim ng tubig ay ang kanyang teritoryo. Sumambulat ang maraming dugo sa aking sa aking nakatawan at panandalian akong napapikit. Dito ay nagbalik sa aking ala-ala ang eksenang pag aaway nina papa Leo at papa Ibarra dahil sa akin.
FLASH BACK
“Matigas kasi ang ulo ni Tob, kailan pa niya magagamit ang kapangyarihan na namana niya sa akin kung ang pinag aaralan niya ang sa iyo? Ibarra, hindi naman engkanto si Tob, dapat ay pinilit mo siyang gamitin ang tunay na kanya,” ang singhal ni papa Leo, narinig ko silang nag uusap sa silid.
“Leo, huwag ka nga mag selos, malaki na si Tob at alam na niya ang kanyang ginagawa. Gusto lamang niyang matuto ng ibang kakahayan, katulad ni Rouen na namana ang kakayahang mang gamot ni Enchong at ang lakas ng kamao ni Rael. Wala naman dapat ipag alala dahil hindi naman sasabak sa labanan ng mag isa si Tob,” ang sagot ni papa Ibarra.
Ngayon ko lang sila nakitang nag away dahil sa akin kaya naman pumagitna na ako, “pa, tama na. Gusto ko lang naman magkaroon ng kapangyarihan na galing sa inyong dalawa kasi pareho ko kayong tatay, pareho ko kayong magulang. Gusto ko na kahit saan ako makarating ay dala ko yung mga itinuro niyo sa akin, walang lamangan, walang mas matimbang. Bakit kailangan niyo mag away? Kung kailan ako nagbinata saka kayo nagkainitan sa pagtuturo sa akin. Pareho kong mina-master ang mga itinuro niyo sa akin at balang araw ay mapa-proud kayo sa akin, pangako po iyan!” ang sagot ko naman sabay yakap sa kanilang dalawa.
END OF FLASHBACK
Habang nasa ganoong pagbabalik tanaw ako ay isang boses ang tila tumawag sa akin, “TOB!”
Agad nagbalik ang diwa sa aking ulirat at noong imulat ko ang aking mata ay natagpuan ang aking sarili nalumulubog pa rin sa tubig at dito ay nakita kong aatake na naman si Somsak sa akin. “Ito na ang kamatayan mo bata!” ang sigaw nito at nagliwanag ang kanyang sibat na muli sanang ihahataw sa aking harapan.
Nagliwanag ang aking kamay at pinasabog ang aking sarili. Sa lakas ng pwersa nito ay naitulak siya palayo at naitulak rin ang aking katawan paakyat sa ibabaw ng tubig. Ikinumpas ko rin ang kamay at muling umangat ang mga korales na nagsilbing aking tapakan upang hindi lumubog.
Duguan ang aking katawan at labis akong napuruhan. Inalis ko ang aking damit at nakita ko ang malalang pinsala ng aking katawan. Isang malalim na sugat paibaba ang aking natamo. Habang nasa ganoong posisyon ako ay muling umangat ang heneral sa ibabaw ng tubig.
Nagliliwanag ang kanyang sibat na hawak. “Pagkatapos kitang tapusin ay pupuntahan ko naman ang iba mo pang mga kapanalig at isusunod ko sila! Nagkamali kayo ng kinalaban! Ang mga heneral ni panginoong Hakal ay malalakas at makapangyarihan. Hayaan mong patunayan ko sa iyo ang bagay na iyan!” ang sigaw niya at umikot ito ng umikot hanggang sa mag mistulang malakas na buhawi ang karagatan.
Nasa gitna ng buhawi si Somsak at mabilis itong lumipad patungo sa akin. Muli kong pinalabas ang mga halamang dagat sa aking paligid para pigilan ito, umangat ang mga ito at sumagupa sa kanya ngunit napuputol lamang ang mga ito dahil masyadong matalim ang pag ikot ng tubig sa kanyang paligid.
“Katapusan mo naaaa!” ang sigaw nito at tumama sa akin ang buhawi. Parang kinaskas ng patalim ang aking balat at nagtalsikan ang mga dugo dito. Tinangay ako ng buhawi at inilubog sa pinakamalalim na parte ng karagatan. Para bang pinaralisa nito ang katawan, hindi ako makagalaw at nawalan ako ng lakas.
Dahil sa lakas ng impact ay tila nawalan ako ng lakas na kumilos. Nanatili ako nakalubog sa pinakailalim ng dagat, umaagos ang aking dugo at ang mata ay nakadilat lamang nakatingin sa liwanag sa aking itaas.
Patuloy ako sa paglubog, hindi ko alam kung paano na ko tataas. “Natalo ba ako? Kaya ko pa ba?” tanong ko sa aking sarili.
Tahimik..
Habang nasa ganoong posisyon ako ay may nakita akong liwanag sa aking ibaba. Hindi ko alam kung ito ba ay isang halusinasyon lamang ngunit nakita ko si Papa Leo na lumalangoy patungo sa akin, hinawakan niya ang aking likuran at itinulak ako paitaas.
Umangat ang aking katawan paitaas at maya maya ay nakita ko si Papa Ibarra na inabot ang aking kamay at tuloy tuloy akong tumaas sa ibabaw ng tubig.
Pag taas ko sa tubig ay agad akong kumapit at sumampa sa korales na nakalutang, ubo ako ng ubo at hinahabol ko ang aking paghinga. Dito ko napagtanto na wala naman talaga sina Papa Leo at papa Ibarra sa ilalim ng karagatan, dahil ang nagtaas mismo sa akin ay ang aking sariling enerhiya na hindi ako pinabayaang lumubog todo.
Gayon pa man ay nahula ako dahil namiss ko ng lubos ang aking dalawang tatay. Kaya’t babalik ako sa kanila ng buhay, hindi maaaring huminto dito ang lahat.
Habang nasa ganoong posisyon ako ay muling lumutang sa tubig ang heneral. “Magaling, kahit matinding sugat na ang tinamo mo ay buhay ka pa rin. Matibay din pala ang iyong katawan, bata. Ano na naman kayang pag-atake ang gagawin mo? Halamang dagat na naman? Alam mong bale wala na ito,” ang wika niya at muling tumaas ang alon sa kanyang paligid at mula dito ay umahon ang isang malaking dragon. “Hayaan mong tapusin na kita ngayon,” ang dagdag pa ng heneral.
Nanatili akong nakatahimik at saka nagpumilit akong tumayo, “katulad ng sinabi ko, ang kapangyarihang namana ko sa aking tunay na ama ay hindi ko ginagamit. Kaya’t ang kapangyarihan ng halaman lamang ang aking ipinanglalaban sa iyo. Ayokong gamitin ang tunay kong kapangyarihan dahil natatakot ako,” ang wika ko sa kanya.
“Natatakot ka na baka mapahiya ka lang dahil mahina pa ito sa ipinakikita mo ngayon?! Iyan ang totoo at huwag ka na mag imbento ng kung ano anong kwento. Ang kapangyarihan ng mga peste mong ama ay mahihina ang resulta ay mahina ka rin! Ganyan naman talaga diba? Kapag mahina ang guro ay mahina rin ang mag-aaral!” ang pang iinsulto niya.
“Huwag mong idamay ang aking mga ama at huwag mo silang babastusin dahil hindi kita papatawarin!” ang singhal ko.
“Iiyak na iyan? Pwede ka na umiyak dahil ilang minuto na lamang ang itatagal mo sa mundong ito, sa susunod na atake ko ay sisiguraduhin kong pugot na ang iyong ulo!” ang wika niya at dito ay humaba ang kanyang mga palikpik.
“Magbabayad ka sa pang iinsulto mo sa akin mga magulang, hindi kita mapapatawad,” ang sagot ko at dito ay nagliwanag ang aking dibdib at nagsimulang maghilom ang aking mga sugat sa katawan.
Kasabay nito ang pag bigkas ko ng katagang.
“AKITO”
Tumigil sa pag alon ang karagatan at mula sa pinakailalim nito ay lumabas ang anghel na si Akito, ang gabay na kapangyarihan ng ikalawang espesyal na regalo.
THIRD PERSON POV
Sumabog ang malakas na pwersa sa katawan ni Tob at mas lalo pa itong lumakas noong dumating si Akito, ang kanyang gabay.
“Master Tob, bakit ngayon mo lamang ako tinawag? Pasaway ka rin at matigas ang ulo katulad ng iyong amang si Leo,” ang wika nito.
“Tapusin natin ang labang ito, sa lalo’t madaling panahon,” ang sagot naman ni Tob.
Samantalang natawa naman si Somsak at saka ito nagwika, “anong pakulo na naman iyan? Sa tingin ko ay masyado ka ng nakakapagpahinga, bakit hindi mo na ito ituloy tuloy na?!” ang singhal ng kalaban at sa isang kumpas ay sumagupa siya kay Tob!
Umatake ang higanteng dragon sa kanyang harapan ngunit walang pagkilos na ginawa si Tob, hinayaan lamang nito ang pag atake ng kalaban. “Bakit hindi mo gamitin ang malamya mong mga halaman? Subukan mo kaming pigilan!” ang pang iinsulto niya ngunit hindi kumibo si Tob.
Sa halip at itinaas nito ang kanyang kamay pa “chop” na posisyon. Nagliwanag ito at noong makalapit ang dragon para sunggaban siya ay hiniwa niya ito!
Literal na nabiyak ang dragon at nahati sa dalawa, naramdaman ni Somsak ang patalim na humati rin sa kanyang palikpik kaya naman agad siyang lumundag sa tubig para makatakas. Hindi siya makapaniwala na nahati ng binata ang katawan ng kanyang dragon sa isang tirahan lamang galit ang kanyang palad.
Maya maya ay muling lumutang si Somsak sa tubig, lumabas sa kanyang kamay ang kanyang sibat na nagliliwanag.
“Gusto mo bang malaman ang dahilan kaya’t hindi ko ginagamit ang aking kapangyarihan? Iyon ay dahil masyado itong malakas, at natatakot ko na MAMATAY KA kaagad!” ang sigaw ni Tob sabay sambit ng salitang “Akito, ngayon na!”
Nagliwanag ang katawan ng anghel, at pumasok ito sa katawan ni Tob, dito ay nagkaroon ang binata ng gintong kalasag sa katawan habang nagliliwanag ng husto ang mga kamay. Mula sa kanyang likuran ay tumubo ang isang gintong pakpak ng anghel at nagsimulang lumutang ang kanyang katawan sa tubig.
Noong mga sandaling iyon ay ramdam na ramdam ni heneral Somsak ang kakaibang lakas ng kanyang kalaban. Hindi niya mapagtanto kung anong klaseng nilalang ba ito at saan galing ang kanyang lakas! Gayon pa man ay naghanda siya pag atake.
Habang nasa ere si Tob ay umangat sa tubig ang daan daang mga sibat at lumipad ito ng mabibilis sa kinalalagyan ng kalabang anghel mula sa itaas.
Agad na iniwasan ni Tob ng mga sibat at parang liwanag itong lumipad sa kinalalagyan ng kalaban. Dito ay nagsupaan ang dalawa, parehong mabilis kumilos at sa salpukan ng kanilang mga lakas ay umaangat ang tubig sa buong paligid.
Ngunit, sa kabila ng lakas na ipinakita ni Somsak ay tila hindi pa rin ito sapat dahil sinalo ni Tob ang kanyang sibat at winasak ito. Nagliwanag ang kamay ng gintong anghel at isang malakas na SUNTOK sa dibdib iginawad nito sa kanyang katawan.
Sa isang suntok na iyon ay nagiba ang kanyang lamang loob, nabali ang kanyang mga tadyang at sumuka ng dugo. At tumilapon siya sa malayo! Gayon pa man sinubukan niyang gamitin ang tubig para harangan ang kanyang paligid NGUNIT laking gulat niya noong sumulpot si Tob sa kanyang harapan at dinakot nito ang kanyang mukha.
“Alam mo ba ang ginagawa ng ibon sa isdang dinadagit niya sa dagat?” tanong nito at bigla itinapon ni Tob ang katawan ng heneral sa itaas dahilan para lumipad ito sa ere.
Naipon ang liwanag sa katawan ni Tob at nagpakawala ito ng malakas na enerhiyang hugis ibon. Habang nasa ere ang katawan ng heneral ay dinagit siya ng ibon at kinain, unti unting nasunog ang kanyang katawan at nawasak ng kanyang mga palikpik.
Bumulusok pababa ang katawan ng heneral, umuusok ito at bugbog sarado na. Ngunit bago siya bumagsak sa tubig ay sumulpot si Tob sa kanyang harapan, “huwag mong tatawaging peste ang aking mga magulang, dahil kung may peste at salot dito ay ikaw iyon!” ang sigaw nito sabay suntok ng malakas sa katawan nito dahilan para sumabog ang kanyang katawan noong tumama sa tubig.
Lungayngay ang katawan ni Somsak, hindi na siya makagalaw! At wala na rin siyang lakas para lumikha ng pag atake. Dito napatingin siya kay Tob na lumalakad sa tubig at kada hakbang nito ay umuusok o nag eevaporate ang paligid. Tunay na makapangyarihan ang isang ito at maihahambing ang kanyang lakas sa isang diyos.
Napatingin sya sa malawak na karagatan at dito ay nagbalik ang isang mahalaga ala-ala sa kanyang isipan.
Si Somsak ay isang mangingisda lamang na walang pamilya, madalas ay lumalaboy laboy lamang siya sa iba’t ibang lupain. Wala siyang tirahan kundi ang simple at lumang bangka na naging tahanan na niya sa araw araw. Siya ay biktima ng malulupit na tao sa paligid dahil ang tingin sa kanya ay salot at malas.
Isang araw ay nagkaroon ng malakas na tsunami sa lupain ng Adrape at siya ang itinurong dahilan, pinaniniwalaang siya ang nagdala ng kamalasan dito kahit wala naman talaga siyang alam.
Ikinulong si Somsak, pinutulan ito ng tainga dahil para hindi na siya makarinig at hinawa hiwa ang kanyang braso at hita. Itinali siya at ipinaanod sa karagatan sakay ng kanya lumang bangka.
Habang nasa laot ay nagdarasal si Somsak na sana ay may tumulong at magligtas sa kanya. Ang akala niya ay katapusan na ng lahat ngunit may isang liwanag ang bumaba mula sa kalangitan at kinuha siya nito. Wala na siyang alam sa mga pangyayaring iyon, wala na rin siyang natandaan.
Makalipas ang ilang oras ay natagpuan niya ang kanyang sarili na nakahiga sa kanyang bangka at kakaiba na ang kanyang anyo, ang kanyang naputol na tainga ay napalitan ng palikpik at ang kanyang mga braso ay may palikpik na rin.
Dito ay narinig na niya ang musika ng karagatan kaya’t noong mga oras na iyon ay tumalon siya dito at ito na ang simula ng kanyang pagbabago. Hindi niya alam kung ano ang nangyari sa kanya ngunit batid niya dininig ng Diyos ang kanyang panalangin. Ang liwanag na tumama sa kanyang katawan ang nagsalba sa kanya. Ito rin ang bumago sa kanyang katawan.
Ito ay kaloob ng diyos, biniyaaan siya ng kakaibang katangian na magagamit niya upang hindi na siya apihin at saktan ng mga tao.
Makalipas ang ilang buwan ay muli siyang bumalik sa bayan ng Adrape at saka naghiganti. Dito ay pinatay niya ang mga mangingisda na pumutol sa kanyang tainga at ibinintang ito sa nakaupong heneral na si Chogmok.
Dahil sa kanyang kapangyarihan ay nagawa niyang patalsikin ang heneral at mapaikot ang buong Adrape sa kanyang mga kamay. Lalo lamang nyang nasindak ang mga tao noong gamitin niya si Kalgas upang sundin siya ng lahat.
Sumikat ang pangalang Somsak bilang hari ng asul na karagatan, dito siya nakilala at isinali ni Hakal sa kanyang grupo bilang heneral.
Noon ay mabuting tao si Somsak sadyang naging malupit lamang siya dahil naging malupit rin ang tadhana sa kanya. At ngayon ay tila magtatapos na rin ang lahat para sa kanya. Ang lahat ng kanyang kasamaan at galit na ibinigay niya sa kanyang kapwa ay unti unting bumabalik sa kanya bilang isang malalang karma.
Nagbalik sa normal ang kanyang isipan. Pinilit niyang gumalaw at tumayo sa tubig. “Hindi ako magpapatalo ng ganoon na lang!” ang sigaw nito kahit bali bali ang kanya buto at katawan ay nakatayo pa rin ito at sumugod kay Tob hawak ang kanyang putol na sibat.
“Ako ang ika anim na heneral ni Panginoong Hakal, ako rin ang hari ng karagatan! Hindi papayag na mauwi sa wala ang lahat! Hindi ako papayag!!” ang sigaw pa niya at sa kada hakbang niya tumutulo ang kanyang dugo sa katawan.
Nanatili si Tob na nakatanaw sa kanya. Isang kaawa awang nilalang ngayon ang kanyang nakikita. Bumagsak na ang kapangyarihan ni Somsak at na over power niya ito.
Tahimik..
Pati ang karagatan ay tumahimik rin..
Huminto si Tob at nagwika ito, “oras na para magpahinga, Somsak,” ang wika niya at nagliwanag ang kanyang kamay at lumabas dito ang isang kalatas, ikinadkad niya ito saka unti unting nabura ang kanyang katawan at ang liwanag nito ay umayat sa kalangitan.
Ang ginamit ni Tob ay isang scroll of blessing, ang binasbasan niya ang kaluluwa ni Somsak upang umakyat ito sa paraiso ng kanyang mga ninuno at hindi na siya makaramdam ng galit, sakit at pagkabigo.
Tahimik na pinagmasdan ni Tob ang pag akyat ng liwanag sa kalangitan at bigla na lang pumikit ang kanyang mga mata. Bumagsak ito sa tubig at nabura ang kanyang mga kalasag.
Nanghina ang kanyang katawan at noong palubog na siya ay hinila ni Chogmok ang kanyang katawan at isinakay sa balsa. “Salamat bata, isa kang tunay na bayani! Salamat sa pagpapalaya sa lupain ng Adrape,” ang wika nito habang nakangiti.
Pansamantalang pinatuloy ni Chogmok si Tob sa kanyang tahanan habang nagpapagaling ito. Samantala makalipas ang ilang araw ay naibalik sa kanya ang titulo ng pagiging heneral at ang lupain ng Adrape ay naging mapayapa kaysa dati.
Itutuloy.
Part 20: Chunje
Part 20: Chunje
ROUEN POV
Noong magkamalay ako ay natagpuan ko ang aking sarili nakasubsob sa pampang ng karagatan. Sumasalpok sa aking mukha ang malamig na tubig na siyang nagbalik sa aking ulirat.
Wala akong ibang matandaan sa mga pangyayari, basta ang alam ko lang ay iniligtas ko si papa Enchong doon sa portal na animo bitag sa kanyang paanan at pagkatapos ay ako ang nakuha at nahulog doon. Wala akong ideya kung anong lugar ito basta ang alam ko lang ay malayo ako sa aking mga panalig.
Tahimik.
Pilit kong ibinangon ang aking katawan at habang nasa ganoong posisyon ako ay nagliparan ang mga ibong sa mga puno at kasabay nito ang pagsulpot ng mga nagtatakbuhang lalaki at babae sa aking direksyon, lahat sila ay tila may kinatatakutan at tinatakasang kung ano. Noong makatapat sila sa akin ay tinulungan nila ako tumayo at sinigawan ako ng “TAKBOOO!”
Hindi ko alam kung ano ang nangyayari pero nakitakbo na rin ako. Medyo nahihilo pa ako ngunit maayos ko namang nababalanse ang aking katawan.
Patuloy kami sa pagtakbo, marami kami halos nasa 30 katao. Kanya kanya kami ng direksyon na pinuntuhan bagamat hindi ko maunawaan kung bakit kami tumatakbo ng ganito.
Makalipas ang ilang minuto ay nagtago kami, uminom ng tubig sa dagat ng aking mga kasama at maya maya ay pumasok kami sa isang madilim na kweba at nagtago sa batuhan. “Ano bang nangyayari?” tanong ko na hindi maiwasan ang malito.
“Shhh, huwag kang maingay! Maririnig nila tayo!” ang bulong ng isa.
“Sinong sila?” tanong ko naman.
“Ang mga mayayamang “Lecre”, mayroon silang mga espesyal na sandatang maaaring ipang patay sa atin,“ ang wika ng isang habang nakasiksik sa batuhan.
Maya maya ay mga dumaang mga grupo ng mga taong nakasuot ng magarbong mga damit, sakay ng kabayong may mga sungay na animo hybrid na hayop, hawak nila ang mga kakaibang uri sa sandata, may gintong pana, mga sibat na gawa sa pilak at kung saan saan pa.
Walang ingay ang lahat at hinayaan naming mga lagpas ang mga ito sa madilim na kweba. “Ano ba iyon? Anong lugar ba ito? Anong nangyayari?” ang nalilitong kong tanong.
“Talaga bang wala kang alam?” tanong nila.
“Inanod lang ako sa pampang at napadpad ako sa lugar na ito. Bakit kayo tumatakbo at tumatakas? Bakit kayo takot na takot?” tanong ko naman.
“Dahil papatayin nila kami. Tayong lahat dito ay nasa isang malaking laro ng kamatayan. Ang islang ito ay tinatawag na “Isla ng Chunje”, ito ay dinarayo ng mayayamang mga tao upang maglaro at maging Lecre.
Ang salitang Lecre ay “mangangaso” nagtutungo sila dito para maglibang at pumatay ng tao. At TAYO ang mga papatayin nila.
Kaming lahat dito ay mga palaboy at mga simple tao lang na dinukot ng mga tagla islang ito upang maging katuwaan, upang patayin sa kanilang mga libangan. Hahabulin at tutugisin tayo ng mga lecre hanggang sa tayo ay mamatay na para mga usa o kuneho sa kagubatan.
“Napakasama naman, bakit may ganitong bagay sa panahong ito? Masyadong malupit at walang pagpapahalaga sa buhay,” ang tugon ko naman.
“Hijo, para sa mga mayayamang lecre ang mga katulad naming mahihirap at mga palaboy ay walang halaga ang buhay. Kaya’t kami ay gagamitin lamang sa katuwaan. Papakawalan kami sa kagubatan at saka kami hahabulin na parang literal silang nangangaso. Ang islang ito ay pag aari ng pinaka ganid at masamang heneral na si Praew!” ang wika nito na may takot sa tinig.
“Si Praew? Heneral? Malamang ay siya ang nagdala sa akin dito upang mapatay,” ang wika ko sa aking sarili.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay may dumating na lalaki sa kweba, duguan ito at tadtad ng palaso sa katawan. “Umalis na kayo dito, magtago na kayo sa iba dahil maraming lecre ang papunta dito ngayon para pasukin itong kweba!” ang wika niya, sumuka ito ng dugo at bumulagta sa lupa.
Noong marinig ng lahat iyon ay nagtatakbo kami ulit patungo kung saan. Nagpanic ang lahat, literal na pinaghalong iyak at takot ang kanilang naramdaman.
Patuloy kaming tumakbo hanggang sa maya maya ay nakita na namin ang mga mangangaso o mga lecre sa aming likuran. Nasa mahigpit dalawampu sila na nakasabay kakaibang itsura na kabayo. Tuwang tuwa ang mga ito, may babae, lalaki, may matanda at bata na nakasuot na magarbong damit at mamahaling tela na may burda. Ito ang kanilang pinaka sports sa panahong ito. Walang value ang buhay ng nasa babang antas ng lipunan.
Habang tumatakbo kami ay nagpakawala sila ng mga palaso sa itaas namin, nag aapoy ang mga ito at sumasabog sa aming paligid. Tuwang tuwang sila habang nagsisigawan at mas lalo pa silang naliligayahan kapag may natatamaan sila ng kanilang mga sandata.
Patuloy kaming hinabol ng mga kabayo sa iba’t ibang direksyon hanggang sa maitaboy kami sa malaking kapatagan. Dito ay nakita namin ang iba pang mga tao na tumatakbo at hinahabol ng mga kabayo. Ang kapatangan ito ay isang audience view ng mga lecre na nonood lang sa paligid. Kumabaga sa karera ng sasakyan at kabayo ay sila ang nakaupo sa bleachers at chinicheer ang mga kamag anak na tumutugis sa mga inosenteng tao.
Sa makatuwid ay para pala kaming mga itik o pato na itinaboy sa isang malawak na lugar upang mas maging live at malinaw ang paghuli at pagpatay ng mga lecre sa kanilang mabibiktma.
“Maawa po kayo sa amin! Hayaan niyo na po kaming mabuhay!” ang umiiyak na wika ng isang babae habang tumatakbo. Pero maya maya ay may tumusok na palaso sa kanyang mukha at natumba ito.
“Ayos! Woooo!” ang sigaw ng isang babaeng lecre na nakasakay sa kabayo. Lumapit siya sa babaeng tinamaan ng pana saka kinalawit ang katawan nito at hinilahod ng kabayo sa lupa.
Halos ganito rin ang eksena sa buong paligid, lahat ng nahuhuli ay lalo pang pinaglalaruan. Kanya kanya sila ng kalupitan at kanya kanya rin sila ng pagpapahirap sa mga kawawang tao.
Habang nasa ganoong pagmamasid ako ay biglang may naglagay ng lubid sa aking leeg, isang lalaking kasing edad, nakasuot ng magarbong damit. “Huli ka!” ang nakangiti niyang salita at pinatakbo ang kabayo dahilan para masakal at mahilahod. Ngunit hindi ako katulad ng iba walang laban. Dahil nainis ako at hinila ko ang lubid at natumba ang lecre sa lupa at masubsob ito dahilan para magtinginan ang kanyang mga kasamahan sa akin.
“Aba’t lapastangan! Bakit mo sinaktan ang aking anak?” ang singhal ng isang lalaki sa akin, sa palagay ko ay ama niya ito. Agad akong tinutukan ng pana at walang ano ano ay pinakawalan niya ito sa aking harapan.
Nakaiwas ako at sumabog ang palaso sa lupa. Nagulat sila at nagtaka kung paano ako nakaiwas. Tila lalong napikon sa akin ang mag ama, sumenyas sila sa kanilang mga kasamang lecre na ako ang hulihin at patayin.
Dito ay sinimulan nila akong habulin kaya naman nagtatakbo ako. Maganda na rin ito para mawala ang atensiyon nila sa ibang mga kawawang tao. Sa akin sila nag focus at buong pwersa nila akong tinugis. Pinaulanan nila ako ng mga palaso, mga sibat at patalim ngunit sa dami doon ay wala ni isa ang tumama sa akin.
Ilang minuto rin ako tumatakbo hanggang sa huminto at hinintay ang paglapit ng halos nasa 20 lecre ang humahabol sa akin kasama na ang mga amang nag aapoy sa galit.
Noong malapit na ang mga ito sa aking kinalalagyan at buong lakas kong sinuntok ang lupa dahilan para magiba ang buong paligid at ang mga kabayo ay masilat sa mga hukay. Yumanig at ang ilang mga lecre ay nakatakbo, ang ilan naman ay nabaon ng buhay.
Nasa ganoong posisyon ako noong makita ko ang mag ama na nakaligtas sa aking pagsuntok sa lupa. Magaling sila magpatakbo ng kabayo kaya’t nakaligtas sila sa pagkasira ng paligid.
Sa halip na umatras ay muli silang sumagupa sa akin. Kaya naman lumundag ako at isang malakas na suntok ng ginawad ko sa tatay na noon ay walang sawa sa pagsibat sa aking direksyon. Hindi ako nananakit ng walang kalaban labang tao, ngunit kung ganito kademonyo at kalupit ay hindi ako mag aalinlangan.
Tumilapon sa malayo ang tatay at maya maya sumugod din ang makulit na anak. Sinuntok ko dito sa mukha dahilan para masubsob ito sa lupa. Simpleng suntok lang ito pero nadurog ang kanyang ilong at nalagas ang kanyang mga ngipin.
Matapos kong mapatumba ang dalawang makulit na mag-ama ay humarap ako sa mga natitirang lecre sa paligid at pinalagutok ko ang aking buto sa kamao. “Sino ang susunod sa inyo?” tanong ko sabay lundag sa isang lecre na hinihilahod sa lupa ang mag ina gamit ang kanyang kabayo. Isang malakas na sipa ang iginawad ko dito dahilan para bumaon ang katawan niya sa lupa.
“Hindi ako nananakit ng mga normal na tayo pero kung kasing sasama ninyo at kasing dedemonyo ay hindi ako magdadalawang isip na burahin kayo sa mundo!” ang singhal ko sa kanila.
Napaatras ang mga lecre at maya maya nagsigawan sila saka nagtakbuhan palayo. Natakot ang mga ito at halos walang natira sa kapatagan. Agad naman kong humarap sa mga natirang mga bihag at inutusan silang umalis na agad. “Umalis na kayo sa islang ito at lumayo, magtago kayo at mabuhay ng malayo dito! Ngayon na!” ang sigaw ko sa kanila.
“Ngunit paano kami makakatakas? Tiyak na papatayin lang niya kami!” ang sigaw nila.
“Sinong niya?” tanong ko.
“Ang pinakamalupit sa lahat! Ang heneral na si.. na si!!” ang sagot nila at bigla silang napahinto.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay may isang lalaking bumagsak sa aking harapan. Matangkad ito sa akin, malaki ang katawan, may hikaw sa labi, ilong at maging sa kilay. Mahaba rin ang hikaw sa tainga at kulay berde ang mga mata.
Sa palagay nasa mahigit si 6ft ang taas nito at mas matangkad sa akin, hamak laki rin ng kanyang katawan at may nakapalibot na malaking sandata sa katawan.
“Ako ang heneral na si Praew, maaari ko bang malaman kung bakit sinira mo ang aking palaro? Alam mo ba na malulugi ako sa ginawa mo?” tanong nito.
Natawa ako, “at bakit hindi? Ikaw ang pinakamasamang nilalang sa mundo, mali, pangalawa ka sa amo mong si Hakal,” ang sagot ko sa kanya.
“Igalang mo ang aking panginoon! Tampalasan ka sugo ni Surya!” ang sagot nito.
“Baliw, hindi ako sugo ni Surya, siya ang kaibigan ko at nandito kami para tapusin ang mga kabaliwan niyo! Ikaw ang dumakip sa akin at ikaw ang nagdala sa akin dito, tama diba?” tanong ko.
“Wala akong pakialam kung sino ang nakuha ko sa inyo, ang mahalaga sa akin ay mahugasan ng dugo ang aking sandata at maibigay kay panginoong Hakal ang inyong mga ulo at sisimulan ko ito sa iyo!” ang wika niya sa akin hinawakan niya ang kanyang sandata at saka ibinato sa akin. Agad naman akong umiwas at dumistansiya sa kanya.
Humarap ako sa mga taong takot na takot, “umalis na kayo dito! Bilisan niyo!” ang sigaw ko sa kanila sabay salo ng pinakawalang sandata na mala shuriken ng heneral.
Lahat sila ay nagtatakbo pero lumundag ang heneral sa ere at sumigaw, “walang aalis at walang tatakas!” nagliwanag ang kanyang kamay at nagbato ng mga berde bola na mga bomba!
Sumabog ito sa mga tao at walang awang pinatay ang lahat. Sa lalakas ng pagsabog ay nagkalasug-lasog ang kanilang mga katawan. Mapa bata, matanda, babae o lalaki, lahat ay sumapit sa malagim na katapusan. Wala akong nagawa kundi ang mapa pikit na lang at huwag tingnan ang kanilang kaawa awang katawan.
THIRD PERSON POV
Noong mga sandaling magharap sina Rouen at Praew ay nagpakita na agad ng kasamaan ang heneral Hakal. Halatang wala itong awa at walang pagpapahalaga sa buhay ng tao. Halos tinapos niya ang lahat ng mga bihag at wala siyang itinira sa mga ito.
Kitang kita ni Rouen kung paano magkalasug-lasog ang mga katawan ng mga inosenteng tao habang sumasabog ang mga berdeng enerhiya galing kay Praew. Ito ang mga dahilan para bumugso ang kanyang halo halong emosyon ng galit, awa at pagkalito sa mga bagay na hindi niya lubos maunawaan.
“Wala kang awa! Masahol ka pa sa halimaw!” ang singhal ni Rouen sa kanya.
“Awa? Mahihina lamang ang naaawa, bata. Kung maawain ka ay mahina ka. Kaya nga ako malakas ngayon ay dahil wala akong awa,” ang sagot niya dito.
“Kung gayon ay dapat lang na parusahan ka sa iyong mga ginawa!”
“At sinong magpaparusa sa akin? Ikaw?!” ang natatawa niyang tanong. Maya maya ay kinuha niya ang isang malaking blade na bilog na nakasabit sa kanyang katawan at ipinakita ito kay Rouen. Ang sandata ay malaking bilog na may butas sa gitna. Para itong malaking bersyon ng flat na bagay na ginagamit sa larong sipang tingga o takyan o siyapa kung tawagin.
“Ito ang paboritong laruan, kapag pinakawalan ko ang bilog na sandatang ito ay hindi na ito titigil pa sa pag ikot. Bakit hindi natin subukan?” tanong niya at bumuwelo ito. Samantalang si Rouen naman ay naghanda lang sa kanyang pag atake.
Bumuwelo si Praew at buong lakas niya itinapon ang kanyang bilog na sandata. Agad na lumipad ito patungo kay Rouen. Umiwas ang binata at ang mga tinamaan sandatang umiikot na ito ay napuputol kabilang na ang mga bato, malalaking puno, at lahat ng nakaharang dito.
Mabilis at maliksing kumilos si Rouen ngunit mabilis rin ang pagkilos at pag ikot ng sandata ng heneral, nakailang ikot ito bago bumalik sa kamay ng kalaban na parang boomerang.
Bumagsak si Rouen sa lupa at nangiti naman ang heneral. Ngayon lamang mayroong nakaiwas sa bilis at talim ng kanyang sandata. At sa ikalawang pagkakataon ay pinakawalan niya ulit ito at muli sumagupa kay Rouen.
Mabilis na takbo, lundag at pag iwas ang ginawa ng binata. Nagtatakbo siya makakapal na kakahuyan kung saan may malalaking puno sa paligid, ito ang ginamit niyang alas para mapigilan ang sandata ng kalaban. Ngunit kahit gaano kalaking puno ang kanyang iharang ay nawawasak lamang ito at nahahati ng mabilis.
Nagtatakbo rin siya sa malalaking mga bato ngunit walang epekto, ang lahat ay nabibiyak lamang at ang sama ay para itong aninong nakasunod sa kanya..
Patuloy siya sa pagtakbo at habang nasa ganoong posisyon ay hindi sinasadyang namali siya ng hakbang dahilan para muntik na siyang tamaan ng sandata mabuti na lamang at mabilis siyang kumilos, agad siyang nakaiwas dito.
Bumalik ang sandata sa kamay ng heneral. At kasabay nito ang sabay sabay na pagbagsak ng malalaking puno sa paligod na parang dinaanan ng isang malaking cutter.
Bumagsak rin ang katawan ni Rouen sa lupa at nakaligtas ito sa ikalawang pag atake. Ngunit bigla na lamang nagdugo ang kanyang tiyan, dito napunit ang kanyang damit.
Malaki ang hiwa ng kanyang tiyan, marahil ay nakuha niya ito sa pagkakamali ng hakbang kanina. Ang akala niya perpekto siyang nakaiwas ngunit nahagingan pa rin siya ito..
Gayon pa man ay umusok hiwa sa kanyang tiyan at naghilom ito. Mga bagay na ikinamangha ang kalaban dahil bihira ang may abilidad ng mabilis na regeneration noong panahon na iyon.
Itutuloy.
Part 21: Talim ng Kamatayan
4th GENERAL PRAEW
Part 21: Talim ng Kamatayan
ROUEN POV
“Alam mo ba na bihira ang nakakatagal sa aking sandata? Ikaw ang kauna unahang taong nakatagal sa ikalawang hagupit nito,” ang wika ni Praew habang hawak ang kanyang malaking armas na hugis bilog. “Bakit hindi natin lagyan ng kaunting saya ang labanang ito?” tanong niya at dito ay nagliwanag ang kanyang armas at mas lumaki pa ito kaysa kanina.
Naghanda ako, pilit kong iniisip kung paano ito ico-counter. “Humanda ka na!!” ang malakas niyang sigaw at muli itong bumuwelo saka buong lakas na pinakawalan ang kanyang armas sa aking direksyon.
Habang umiikot ito sa ere ay laking gulat ko noong maging dalawa ito at mabilis na umatake sa akin. Kumilos na ako at muling tumakbo habang nag iisip ng paraan! Ang mga armas ay gumugulong sa lupa habang nakasunod sa direksyon kung saan ako nagtutungo at lumiliko!
Noong tumalon ako sa ere ay tumalon rin ang mga ito. Agad kong dinukot sa aking bulsa ang capsule na dala ni Tob at piniga nito. Dito ay lumabas ang aking espada at ito mismo ang ginamit ko para sanggahin ang mga mapaminsalang armas ng kalaban. Noong tumama ng mga ito sa talim ng aking espada ay nag spark ang mga ito ngunit tuloy pa rin sa pag ikot.
Ilang beses kong sinangga ang mga ito hanggang sa maputol ang aking espada at wala akong nagawa kundi ang magtatakbo muli sa kakahuyan at gamitin ang mga malalaking puno para makaiwas at makapagtago. Halos kalbo na ang lahat, putol na rin ang mga malalaking puno na maaaring kong pagtaguan. Masyadong nagdudulot ng malaking pinsala ang sandata ni Praew!
Dahil wala na akong pamimilian ay inipon ko ang enerhiya sa aking kamao at noong malapit na sa akin ang mga ito ay buong lakas kong sinuntok! Ang enerhiyang nakapalibot sa aking kamao ang naging proteksyon ko para hindi ako mapinsala ng husto!
Patuloy sumagupa sa akin ng dalawang patalim sa ere kaya naman naghanda ako ng husto sa aking gagawing taktika na delikado at maaari akong mapinsala sa isang pagkakamali.
Sa isang suntok na malakas ay tumilapon ang sandata ni Praew, halos sumabog ang hangin sa ere dahil sa lakas ng impact na nagawa ng aking kamao! At isa pang malakas na suntok ay tumilapon rin ang isa pa sa ibang direksyon. Tumama ito sa lupa at hindi na bumalik pa sa kamay ng heneral.
Bumagsak din ko sa lupa, hingal na hingal at halos hinahabol ko ang aking paghinga. Dito ay nakita kong tumutulo ang dugo sa aking kamao dahil sa malalaking hiwa na aking natamo sa pag suntok ng mano-mano dito! Gayon pa man ay napigilan ko ang kanyang sandata sa pag atake sa akin.
Agad ko ring pinaghilom ang aking napinsalang kamao dahilan para tumigil ang labis na pagdurugo nito.
Natawa ang kalaban, “hmmm, mahusay. Ikaw pa lamang ang kauna-unahang taong nakapigil sa aking armas na iyon. Hindi nga nakapagtataka na matatalo niyo agad si Baek ng ganoon kadali,” ang wika nito.
Tuluyan kong inalis ang aking nasirang damit kaya’t pantalon na lang ang natira sa akin. “Ano pang pakulo ang mayroon ka? Ibigay mo na! Duwag!” ang singhal ko sa kanya.
“Alam mo, wala akong masyadong mahikang taglay maliban sa lakas ng aking katawan at sa husay kong humawak ng sandata,” ang sagot niya at dito ay inilabas niya ang isang malaking espada na halos hinihilahod na niya sa lupa sa bigat.
Pumuwesto siya ng combat position at maya maya ay nawala sa aking paningin. Sa isang iglap ay sumulpot na siya sa aking itaas at ibinangag sa akin ang kanyang sandata, noong makaiwas ako ay tumama ito sa lupa at sumabog.
Nangiti siya at muling umatake sa akin, mabilis ang kanyang pagkilos ngunit hindi naman ako nagpapahuli. Nagtatakbo ako at pinulot ang isang bilog na sandatang pinapakawalan niya kanina at ito ang ginamit ko pang sangga sa kanyang mga atake. Lahat ng tamaan ng kanyang malaking espada ay sumasabog at nawawasak, masyado rin siyang agresibo kaya’t mahirap siyang lapitan. Ang dapat talaga sa mga katulad niya ay labanan sa long range na paraan at hindi sa close combat dahil kaya niyang durugin ang kalaban sa isang pagkakamali nito.
Lumundag ako sa itaas at buong lakas kong pinakawalan ang sandatang bilong na ginamit niya kanina. Umikot ito at sa sumibat sa kanyang kinalalagyan saka sumabog ng malakas. Nag angatan ang bato at buhangin sa paligid at nakita kong medyo nawala siya focus ng ilang segundo sapat na ito para ako naman ang umatake.
Mula sa itaas ay sinuntok ko siya sa dalawang beses, ang una ay tumama sa kanyang braso dahil nasangga niya ito at napaatras siya at ang ikalawang suntok ko ay naiwasan niya kaya tumama ito sa lupa dahilan para magiba ang aming kinatatayuan. Sa lakas ng aking suntok ay nawasak ang halos kalahati ng buong kapatagan na aming pinaglalabanan.
“Malakas ang iyong kamao, bata. Sayang lamang at mali ka ng kinampihan. Bakit hindi mo iwanan si Surya at magbigay pugay sa panginoong Hakal?” tanong niya sa akin.
“Si Hakal, may atraso siya sa amin! Hindi mo mauunawaan kaya’t sa tingin ko ay magiging bulag ka na lamang habang buhay,” ang sagot ko sa kanya at sa pagkakataong ito ay ako naman ang umatake.
Muling nagsimula ang aming sagupaan, malalakas na suntok ang aking pinakawalan, sunod sunod ito kaya naman dumadagundong sa buong paligid. Naging abala ang heneral na saluhin ang aking mga atake gamit ang kanyang malaking armas na hawak sa kanyang mga kamay. “Bakit kailangan nyong pumanig kay Hakal? Alam niyo ba na masama siya?” tanong ko habang panay ang pag atake.
“Katulad ng sinabi mo, hindi ko mo mauunawaan ang dahilan dahil ang masama sa iyong paningin ay mabuti naman sa akin! Maaaring naging masama siya sa iyo ngunit si Panginoong Hakal ang nagligtas sa aking buhay! Kaya ang aking katapatan ay alay ko sa kanya! Tutuparin ko ang kanyang nais na makita ang inyong mga ulo na nakasabit sa tarangkahan ng kanyang palasyo!” ang sigaw ni Praew at dito ay dumistansiya ito mula sa sunod sunod kong pag atake, ang kanyang sandata ay nagcrack na dahil ginawa niya itong pang sangga sa akin.
“At hindi ko hahayaang makalapit kayo kay Panginoong Hakal!” ang singhal pa niya sabay labas ng isang kalatas na nakabilot sa kanyang kamay.
Maya maya ay ikinadkad niya ito at naglabas ito ng mga kakaibang marka. Nagliwanag ang mga simbolong iyon at ang liwanag ay pumasok sa katawan ni Praew. Dito ay nagsimula siyang magkaroong baluti, isang makapal at kakaibang anyong armor na pumalibot sa kanyang buong katawan na tiyak magbibigay sa kanya ng malakas na proteksyon.
“Ito ang kalasag na iniregalo sa akin ni Panginoong Hakal, hindi ko akalaing magagamit ito sa isang katulad mo,” ang wika niya samantalang hindi naman ako kumibo, huminga lang ako ng malalim at ikinalma ang aking sarili.
Nasa ganoong posisyon kami noong huminga siya at bumuga ng buhangin sa kanyang bibig. Kulay pilak ang bagay na iyon at namumuo sa kanyang itaas.
Ilang minuto rin siyang bumuga ng kakaibang itsura na buhangin, hanggang sa mamuo ito bilang malaking bahay sa aming itaas. Hindi ko maisalarawan ngunit para itong isang dambuhalang pyramid na matutulis ang dulo, kulay pilak na parang dambuhalang sandata.
Bumuga pa siya isa pang pilak na buhangin at mula sa itaas ay namulo pa ang isang dambuhalang bagay na animo stalactites, mga matutulis na bato o yelo na makikita sa kweba.
Ang sukat ng dalawang sandata ay malaki, parang isang buong bahay na ito. Hamak laki sa akin ng maraming beses. “Ang buhangin na ito ay tinatawag na “Mortusra”, magagawa ko ang kahit na anong sandata na nais ko, depende sa aking iniisp,“ ang paliwanag niya at dito ay huminto ang usok sa kanyang bibig.
Tahimik.
Tumingala ang heneral, “ngayon natin makikita kung gaano ka kalakas!!” ang sigaw niya at nagsimulang kumilos ang dalawang bagay sa kanyang itaas.
THIRD PERSON POV
“Mortusra” ito ang pangalan ng kulay pilak na usok na lumabas sa bibig ng Heneral , ito rin ang espesyal na kakahayan ni Praew, isang paraang kung saan bumubuo ang mortusra o pilak na buhangin ng mga sandata batay sa kahit anong naisin ng heneral sa kanyang isipan.
Sa pagkakataong ito ay bumuo ang mortusra ng dalawang dambuhalang bagay, ang isa ay isang malaking pyramid na matutulis na parang talim ang gilid at mga dulo nito. At ang isa naman ay isang higanteng stalactites na kulay itim. Ang mga ito ay HINDI gawa sa literal na buhangin, ito ay gawa sa metal at matibay na iron.
Sa isang kumpas ng heneral ay nagsimulang gumalaw ang dalawang higanteng bagay sa kanyang itaas. Umikot ang mga ito ng mabilis na parang barena, mas naging matulis at matalim ang mga gilid dahil sa kanilang mabilis kilos.
Ang dalawang bagay ay lumipad patungo kay Rouen ng magkasabay. Sa laki ng mga ito ay parang isang insekto ang prinsipe ng mga blood sucker kapag itinabi sa mga sandatang pasibat sa kanyang kinalalagyan. Mistulan siyang isang gamu-gamo na hinagisan ng dalawang malalaking bato.
Dumadagundong ang buong paligid, ang lupa ay nahuhukay dahil sa pagsadsad ng mga higanteng bagay. Nagtatakbo si Rouen at gumawa ng paraan, sa kada bagsak ng mga ito ay yumayanig at nahuhukay ang lupa. Walang magawa ang prinsipe kundi ang umiwas pero kahit nasa ere na siya ay nakasunod pa rin at nagsasalpukan ang dalawang bagay sa kanyang direksyon ng salitan.
Isang malakas na suntok ang iginawad ni Rouen sa dambuhalang pyramid na sumibat sa kanyang direksyon. Nagawa niya itong suntukin kaya tumilapon ito at bumaon sa lupa. Maya maya sinipa naman niya ang isa pang animo stalactite at tumusok ito sa direksyon ni Praew.
Ngunit muling kumilos ang dalawang malaking bagay at muling umikot para tapusin ang kanilang target. Paulit ulit lang rin ang ginawa ni Rouen na pagsuntok at pagsipa sa mga ito kapag nakakahanap siya ng pagkakataon! Halos gibang giba na ang buong paligid dahil sa pagbagsak ng dalawang malaking bagay sa lupa.
Hingal na hingal na ang prinsipe, maraming beses na niyang nilalaban ang mga ito upang hindi siya tamaan, matindi na rin ang pagdurugo ng kanyang kamao, pinaghihilom lang niya ito kaya na susustain niya ang sunod sunod na pag atake ng malalakas.
Isang malakas at dumadagundong na suntok pa at bumagsak ng higanteng pyramid sa harap ni Praew. Hindi maiwasang humanga ng heneral sa lakas nito. “Napakalakas na pwersa ng kamao para isang bata,” ang bulong niya sa kanyang sarili.
Hindi niya alam kung saan nagmula ang kanyang kalaban ngunit dalawa lang ang sigurado niya, taglay nito ang malakas na kamao at mabilis na paghihilom. Siya lamang ang kauna-unahang nakalaban ng heneral na tumagal ng ganito at siya lang din ang nakakasurvive sa lakas ng mortusra.
Isiping mabuti, halos sampung beses na mas malaki kay Rouen ang dalawang bagay na sunusuntok niya at bumabaon pa ito sa lupa dahil sa pwersa. Isa itong pagpapatunay na ang kalaban niya ay dapat katakutan.
Tahimik.
Pinagmasdan ni Praew ang paligid, halos durog na ito at hindi na makilala pa. Ang malawak na kapatagan ay puro hukay na ang biyak na rin ang majority ng parte nito. Nakalbo na rin ang mga malalaking puno sa paligid dahil sa kanyang sandata kanina.
Samantalang hingal na hingal si Rouen sa pagsangga at paglaban sa dalawang hingante bagay sa kanyang harapan.
Tahimik ulit..
Maya maya ay biglang natunaw ang dalawang malaking sandatang sumasagupa sa kanya. Nagkalagas lagas ang buhangin at nagporma ito ibang bagay. Lahat ito ay nagliwanag at naging mga bilog lang na pumalibot sa kanya.
Napatingin si Rouen sa kanyang paligid, halos lahat ng tingnan niya ay may lumulutang na bilog na bagay at napakarami nito.
Patuloy sa pagliliwanag ng kulay berde ang mga bagay nakalutang na ito hanggang sa maya maya ay dumami pa ito ng dumami.
At makalipas ang ilang minuto ay nawala ng liwanag at bumulaga sa kanya ang mga itim na bagay sa kanyang paligid. Mga bilog na bagay na literal na mga GRANDA at BOMBA na lumulutang sa kanyang paligid.
“Napansin kong malakas ka at madali mong naiiwasan at nasusuntok ang mga higanteng sandatang nilikha ng mortusra. Nakakamangha dahil taglay mo ang bilis na parang hangin, ang lakas ng libo libong mandirigma at ang husay ng katawan sa paghihilom. Ngunit, ang labanang ito ay nagiging nakakatamad na para sa akin dahil wala kang ginawa kundi ang TUMAKBO, umiwas at umatake. Hanggang kailan ka tatakbo?” ang wika niya sa harapan ng prinsipe.
Noong mga sandaling ay alam ni Rouen na bomba ang mga nasa paligid niya. Ang katawan ni Rael ay matibay at talagang malakas ang depensa, kung lima hanggang sampung bomba lamang ay kayang kaya niya itong indahin. Ngunit ang problema ay daan ang nakapalibot sa kanya ngayon.
Mukhang seryoso na ang heneral ay ayaw na siyang paiwasin o patakbuhin nito. “Paano ka tatakbo ngayon? Isang maling galaw ay BOOOM! Sasabog ka. At nakalimutan kong sabihin na bawat bomba ay malakas at bumubutas ng kahit na anong matibay na pisikal na depensa. 100% physical penetration kung baga. Kaya’t sa tingin ko ay wala kang kawala!” ang wika niya, sa isang kumpas ng kamay ay dumikit sa kanyang binti ang isang bomba at sumabog ito dahilan para mawala sa balanse ang prinsipe.
Gayon pa man ay pinilit niyang huwag dumikit sa ibang nakalutang na granada. Literal ito mga bakal na nakapalibot sa kanya, nakalutang at naghihintay lang ng maling kilos para sumabog.
Hindi nagsalita si Rouen, pilit niyang ikinakalma ang kanyang sarili upang hindi magkamali. Maya maya ay tila nainip si Praew at muling dumikit sa kanyang braso ang isang granada dahilan para sumabog ito at mapasigaw siya!
“Masarap pakinggan ang iyong sigaw, para itong musika sa aking pandinig!” ang wika ng kalaban at dito ay dalawang bomba pa ang sumabog sa kanyang braso at hita dahilan para magdugo na ito.
Tuluyang nawala sa balanse ang prinsipe at dito ay dumikit na sa kanya ng paulit ulit ang mga bomba hanggang sa tuloy tuloy itong sumabog sa kanyang katawan at likuran.
Napapasigaw siya sa tuwing sumasabog ang mga ito. Tuloy tuloy at walang tigil hanggang sa tuluyang sumambulat ang dugo niya sa paligid.
Nakangiti lamang si Praew habang pinagmamasdan ang madugong senaryo na sinasapit ng kanyang katunggali. Noong mga oras na iyon ay ramdam na ramdam na niya ang tagumpay, abot kamay na niya ito.
Patuloy sa pagsabog ang buong paligid, halos kahit saan direksyon mabaling at mapaling ang katawan ng prinsipe ay sinasagupa siya ng mga bomba.
Malaki na ang pinsala sa kanyang katawan mula ulong hanggang paa. Nililigo na siya sa sarili niyang dugo at wala pa ring tigil ang mga bomba sa pagdikit sa kanya.
Nanghina si Rouen at napaluhod na lang ito saka bumulagta sa lupa.
Noong mga sandaling iyon ay tumawa ng malakas ang heneral, hindi niya inaasahan na magiging madali ang labanan sa kanila. Malakas ang kanyang katunggali nagkataon lamang na mas malakas siya at mas maraming nakamamatay na taktika.
Salamat sa mortursa at salamat sa kapangyarihang iginawad sa kanya ni Hakal, ngayon ay matagumpay niyang nagapi ang kalaban kaya’t tiyak na kalulugdan siya nito at tataas na muli ang kanyang ranggo.
Itutuloy.
Part 22: Mortusra
ROUEN
Part 22: Mortusra
ROUEN POV
Ang mga buhangin na kung tawagin ay mortusra ay bumubuo naman ng mga bomba at literal na granadang sumabog ng sunod sunod sa aking katawan. Ang aming katawan ni papa Rael ay may mataas na depensa kaya’t hindi agad kami nababalian ng buto o nawawasak ang aming katawan kahit pa ihampas kami sa mga matitigas na pader o kahit balibagan pa kami ng isang buong kometa. Ito ang masasabi kong advantage namin sa ibang mandirigma.
Ngunit hindi sa lahat ng pagkakataon ay perpekto ang aming mga depensa dahil may mga oras na malakas ang sandata ng kalaban. Katulad na lamang ng mga bomba at granada na gamit ni Heneral Praew ngayon, ang bawat isang bomba ay may physical penetration kaya’t sa unang pagsabog pa lang nito ay ramdam ko na ang sakit at pagkabinat ng aking laman.
Sa kada galaw na aking ginagawa ay nagtuloy tuloy ang pagsabog ng mga bomba at halos napurohan na nito ang aking likuran, harapan, dibdib, braso at mga hita. Walang humpay na pagsabog, halos nawasak na ang aking matibay na depensa, kalamnan at ramdam kong tumatagos ito sa aking mga buto.
Paulit ulit akong nasabugan hanggang sa sumambulat ang dugo sa aking katawan. Tinangka kong tumakas o kaya ay umalis ngunit dahil sa dami ng mga bomba sa aking paligid ay sumasabog ito kada galaw ko kaya’t sa huli ay wala rin akong nagawa.
Patuloy ang pagsabog hanggang sa hindi na halos makayanan ng aking katawan, napahulod na lang ako habang naliligo sa aking sarili dugo. Mula sa pagkakaluhod ay ilang pagsabog pa ang naganap bago ako bumulagta sa lupa.
Tumigil ang pagsabog..
Nanghina ang aking katawan habang nakatanaw ako sa kalangitan na noon ay maaliwalas. Dito ay nagbalik sa aking isipan ang mga araw na nag eensayo ako at si papa Rael mismo ang nagsanay sa akin.
FLASH BACK
“Iniipon ang pwersa sa kamao saka mo ibabagsak sa bagay na gusto mong atakihin, subukan mo,” ang utos ni papa Rael kaya naman nagliwanag ang aking kamao at sinuntok ko ang isang malaking bato dahilan mag crack ito pero hindi nasira.
Teen ager pa lang ako noon, payat pa at nagbibinata. Medyo istrikto si papa Rael pagdating sa pagsasanay sa akin dahil balang araw ay ako ang mauupo bilang hari ng blood sucker kingdom. “Ulitin mo ang pagsuntok! Kung magiging mahina ka ay paano mo masisindak ang mga pasaway na blood sucker? Tiyak na hindi ka nila susundin kung alam nilang mas malakas sila sa iyo,” ang dagdag ni Papa at maya maya ay siya na ang sumuntok sa lupa at laking gulat ko noong ito ay magiba, yumanig din at halos mawasak ang buong paligid.
“Ganyan ang tamang pag gamit ng pwersa. Kailangan mong patatagin ito at ito pa!” ang wika niya sabay hawak sa aking braso at kamao.
Maya maya ay tumabi siya sa akin at ginusot ang aking buhok, “Rouen, balang araw ay haharap ka sa maraming labanan, maraming digmaan, ang lahat ng ito ay paghahanda upang ikaw ay maging malakas dahil hindi sa lahat ng oras ay nandito kami ng papa Enchong para suportahan at ipagtanggol ka. Darating at darating sa punto na kailangan mong bumangon at ipagtanggol ang iyong sarili.
Nasa iyo ang lakas namin ng iyong papa Enchong, kung tutuusin ay mas malakas ka pa nga sa aming dalawa. Kung magiging bihasa ka sa pag gamit nito ay mahihirapan silang talunin ka. Kahit ang mahuhusay na mandirigma ay daraan sa butas ng karayom para talunin ka. Iyan ang sigurado ko, pero sa ngayon hayaan mong gabayan muna kita,“ ang wika ni papa at isang matamis na ngiti na punong
puno ng pagsuporta at pagmamahal ang kanyang iginawad sa akin.
End of FLASHBACK
Ang lahat ay bumalik sa normal pati na rin ang ulirat. Noong sandaling iyon ay napatingin na lang ako kay Praew na noon ay iginagapos ng kadena ang aking duguang hita at pagkatapos ay hinilahod niya ang aking katawan sa lupa na parang isang hayop.
Nakadilat lang ako, parang naghilamos sa aking sariling dugo. Habang hinihila ako ng heneral ay nagwika pa ito. “Ihahandog ko ang iyong ulo kay panginoong Hakal, at ang iyong katawan ay ipapakain ko sa aking mga alagang lobo,” ang wika niya, pumipito pa ito habang hinihilahod ako.
Nakatingin lang ako sa kalangitan at dito ay nagsimulang maghilom ang aking katawan dahilan para mapahinto ang heneral sa paglalakad at paghila sa akin.
Dito ay nakita niya kung paano paghilom ang mga sugat ko, nagsara ang mga malalaking sugat na nakabukas at tumigil sa pagdurugo. “Paano?” ang tanging nasabi niya.
Kusang nawasak ang kadena sa aking binti at nagsimula akong itukod ang aking mga braso sa lupa para makatayo, “Hindi pa oras para ihandog ang aking ulo sa iyong baliw na panginoon,” ang tugon ko habang bumabangon.
Natawa ang heneral at maya maya muling nagliwanag ang kanyang katawan, “ilang bomba pa ba ang kailangan para ikaw mapatumba?” tanong niya sa akin sabay kumpas sa kanyang kamay at dito ay muling sumibat ang bola na enerhiya sa aking kinalalagyan. Hindi pa bumabalik ang aking enehiya kung may natitira pa akong lakas.
Muli na namang sumabog ang aking paligid ngunit sa pagkakataong ito ay malaya akong nakaiwas. Umangat din sa kanyang harapan ang buhangin sandata niya at bumuo ito ng mga sibat na lumipad sa aking direksyon.
Huminto ako sa pagtakbo, tumalon ako sa ere, halos tumatalsik ang dugo sa aking katawan dahil hindi pa ganap na naghihilom ang aking mga sugat, sumarado lang ito at huminto ang malakas na pagdurugo.
Noong umangat ako sa ere ay lumipad rin ang mga sibat sa aking direksyon kaya naman inipon ko ng lakas sa aking kamay at nagpakawala ako ng malakas na bola ng enerhiya na sumagupa sa mga ito. Nagliwanag ang buong paligid at saka sumabog ang mga ito.
Pagbagsak ko sa lupa ay nakaabang na si Praew, ang mga buhangin ay pumalibot sa kanyang katawan at umaatake ito sa aking direksyon kasabay niya. Muli kaming nagsagupaan, sa tuwing tatangkain kong lumapit at gawaran siya ng pag atake ay humaharang mga buhangin sa kanyang harapan at gumagawa ito ng literal na shield upang hindi siya tamaan.
Habang umaatake siya parang may sariling buhay ang mga buhangin, bumubuo ito ng mga sandatang lumilipad sa aking kinalalagyan katulad ng shuriken, kunai, mga sibat, patalim at kung ano ano pa. Ang lahat ng ito ay sumasabog kapag tinatamaan lupa.
“Imposibleng makalapit ka sa akin, bata!” ang sigaw niya na walang humpay sa pagsagupa sa aking kinalalagyan.
THIRD PERSON POV
Kahit hindi pa gaanong nakakarecover si Rouen ay sumagupa na agad ito sa heneral. Ngunit kahit anong bilis ng kanyang pagkilos ay tila hindi niya magawang lumapit dahil nakakabit sa espesyal na kalasag ng heneral ang pilak na buhangin na kung tawagin ay mortusra. Ito ay mga espesyal na buhangin na lumilikha ng matataas na uri ng sandata at pananggalang! Sa kada subok niyang lumapit ay humaharang ito at hindi siya nagtatagumpay.
Iba’t ibang uri ng sandata ang nagagawa ng buhangin, mula sa shuriken, kunai, mga sibat, patalim, granada at mga bomba. Sa kada galaw ni Rouen ay umuulan ng matatalim at matatalas na sandata sa kanyang kinalalagyan.
Duguan ang katawan ng prinsipe “Tamang timing lang ang hinihintay ko, ang kailangan ko lang ay makainom ng dugo sa kanya upang mag activate ang blood assassination technique,” ang bulong ni Rouen sa sarili habang umiiwas.
“Kakaibang lakas ng resistensiya ng batang ito, sa dami ng bombang sumabog sa kanyang katawan ay dapat ay kanina pa siya nagkagutay gutay ngunit heto, may lakas pa rin siya para lumaban at paghimulin ang kanyang sarili. Kung ordinaryong mandirigma lang ito ay kanina pa tapos ang laban,” ang bulong ni Praew sa kanyang sarili. Nagliwanag ang kanyang kalasag at dito ay lumabas ang isang malaking blade na animo isang malaking saucer, matalim at umiikot ito ng mabilis.
Buong lakas niya itong ibinalibag sa kinatatayuan ng prinsipe ng mga blood sucker. Tila ito na yata ang pinakahihintay na pagkakataon ni Rouen, ngayon lamang nagbalibag ng isang sandata ni Praew at mas madali itong maiwasan, hindi katulad kanina na halos walang pagkakataon dahil umuulan ng mga armas sa paligid!
Nagtatakbo si Rouen ng mabilis. Sinagupa niya ang sandatang pinakawalan ng heneral. Habang nasa ganoong posisyon ay laking gulat niya noong lumaki ang sandata at kahit iwasan niya ito ay tatamaan sa kanyang katawan.
“Bahala na!” ang sigaw ni Rouen sa sarili. Isang marahas na desisyon ang kanyang ginawa! INIHARANG NIYA ang kaliwang braso sa sandata ni Praew!
Ang kanyang kaliwang braso ang ginawa niyang pananggalang! Umikot ng umikot ang matalim na sandata at naputol ang kanyang kaliwang braso. Nagliwanag ang kanyang kanang kamay at saka niya ito sinuntok ng malakas dahilan para mawasak ang sandatang iyon.
Gulat na gulat ang heneral, hindi niya akalaing isasakripisyo ni Rouen ang kanyang kaliwang braso para lamang mapigilan ang kanyang matalim na sandata.
Mabilis pa sa kidlat! Naging mga paniki ang katawan ng prinsipe at bigla itong sumulpot sa kilalagyan ng heneral humaba ang kanyang kuko at isang malakas na kalmot sa mukha ang kanyang iginawad!
Agada namang kumilos ng heneral ang kanyang buhangin ay naging mga sibat at lahat ng ito ay tumusok sa katawan ni Rouen, naputol rin ang KANANG braso ang binata bago ito makalundag at makaiwas sa kanya. Gayon pa man ay nagtagumpay si Rouen na masugat ang kalaban. Mabilis ang pangyayari, segundo lamang itong naganap!
Mistulang isang suspended animation. Ang dugong tumilamsik sa mukha ng heneral na si Praew ay nasa ere. Dito lumundag si Rouen, ibinukas niya ang kanyang bibig at mabilis itong ininom.
Segundo lamang nangyari ang lahat.
Noong makarecover ang heneral mula sa malaking pinsala sa kanyang mukha ay nakita niyang nakatayo si Rouen sa di kalayuan. PUTOL ang dalawang braso nito at tumatagas ang dugo sa kanyang katawan. May mga metal na espadang nakatarak sa kanyang dibdib, balikat at tiyan, TAGOS ito sa kanyang likuran. Walang kibo at nakatingala lang habang ninanamnam ang kanyang dugo.
Nawiwirduhan ang heneral, sa dami ng pinsala nito ay bakit nakuha pa niyang makatayo? Bakit isinakripisyo niya ang kanyang dalawang braso para lamang masugatan siya nito at mainom ang kanyang dugo? Gayon pa man ay may naalala siyang isang pangyayari sa kanyang buhay habang nakatingin sa kalunos lunos na katawan ni Rouen.
Nag-flash sa kanyang isipan ang kanyang sarili na putol rin ang braso habang may nakatarak na mga espada at patalim sa kanyang katawan. Ang ala-alang ito ay matagal ng nangyari sa kanya ngunit paminsan minsan ay bumabalik pa rin sa kanyang isipan.
Patuloy na nakatayo si Rouen hanggang sa maya maya ay magdesisyon si Heneral Praew na tapusin na lamang ito, aanhin pa ang pakikipaglaban kung wala na itong dalawang braso? Wala na ring saysay ang lahat, malinaw na siya ang nanalo.
Nagtatakbo siya sa kinalalagyan ni Rouen hawak ang kanyang matalim na sandata ngunit napahinto siya noong biglang magdilim ang kalangitan at ganoon rin ng buong paligid.
Gayon pa man ay nanatiling nakatayo si Rouen sa kanyang kinalalagyan kaya kahit nakaramdam ng kaba ang heneral ay nagpatuloy pa rin siya sa kanyang plano!
Hinawakan niya ng mahigpit ang kanyang espada at buong lakas itong inihataw sa leeg ni Rouen. Itinuloy niya ito! Wala siyang awang naramdaman. PINUTOL niya ang leeg ng binata dahilan para tumilapon ang ulo nito sa ere.
Sasaluhin sana niya ang pugot na ulo nito para ihandog kay Hakal ngunit biglang lumabas ang dugo ng binata sa kanyang leeg at para itong tali na kumabit sa naputol na ulo nito.
Gulat na gulat ang heneral, ngayon lang siya nakakita ng ganoong bagay sa buhay niya. Ang dugo ni Rouen ay maraming pisi na kumabit sa ulo nito. At lalo siyang nagulantang noong humarap sa kanya ang ulo ni Rouen at ngumisi ito. Ngayon ay hindi maamo ang mukha ng binata, matalas na ang mata nito at namumula ang eyeball.
Nanatiling nakakabit ang dugo nito sa kanyang ulo at maya maya ay biglang tumubo ang kanyang dalawang kamay! Mabilis din kumabit ang ulo sa kanyang leeg at sa isang kisap mata ay nawala si Rouen sa kanyang paningin.
Hinanap niya ito ngunit wala siyang makitang bakas nito na kahit ano..
Tahimik.
Nasa ganoong pagtayo siya noong may dumaang hangin sa kanyang harapan at laking gulat niya noong biglang mawasak ang kanyang kalasag! At isa pang hangin ang dumaan sa kanya noong biglang mabutas ang kanyang tagilaran at sumambulat ang dugo dito. Nagkaroon din siya ng hindi mabilang na kalmo at galos sa braso. Parang inuunti unti siyang tapusin ng kalaban.
Gayon pa man ay hindi natinag ang heneral, takang taka siya, anong klaseng nilalang ang kanyang kalaban? Inabangan niya ang pagdaan ng hangin sa kanyang harapan. Nakiramdam siyang mabuti dito! Nagliwanag ang kanyang katawan at prinotektahan ang kanyang kalamnan upang maiwasan ang malaking pinsala dito.
Buo ang kanyang loob na hulihin ang mabilis na pagkilos ng kanyang kalaban, mga bagay na nangangailangan ng ibayong liksi at timing!
Maya maya ay may dumaang hangin sa kanyang harapan kaya naman pinigilan niya ito gamit ang kanyang enerhiya. Nagtagumpay siya dahil mabilis niyang nahuli niya ang kalaban. Hinawakan niya Rouen sa leeg, “tuso ka rin ah, akala mo ba ay hindi kita mahuhuli? Magbabayad ka sa ginawang pagsira sa aking kalasag! Tampasalan! Dudurugin kita ngayon!” ang singhal niya.
Humigpit ang pagsakal niya kay Rouen at maya maya ay itinapon niya ito sa ere. Nagliwanag ang kanyang kamay at dito ay kumilos ang buhangin sa kanyang paligid. Bumulo ito ng maraming shuriken na umikot at lumipad kay Rouen na noon ay pabagsak ere. Mabilis itong lumipad sa ere at sumibat sa direksyon ng kanyang kalaban!
Ang mga shuriken ay humati sa braso, hita at leeg ng binata ngunit ang kanyang dugo ay naka konekta dito, kahit nakahiwalay ng parte ng kanyang katawan ay magkaka-kabit pa rin ito. Maya maya ay nabuo muli ang katawan ni Rouen, ngumisi ito at sumagupa sa kanya, hinataw nito ng kalmot ang kanyang mukha at binutas ang kanyang dibdib!
Sinipa rin siya nito malakas dahilan para sumadsad ang kanyang katawan sa lupa, pero gayon pa man ay lumaban siya, lumabas ang malaking espada sa kanyang kamay at pinutol ang braso nito.
Pero wala pang dalawang segundo ay tumubo itong muli, kahit pinutol niya ang paa, hita at katawan nito ay bumabalik lang din! Dito na nasikdak ang heneral, dito rin niya napagtanto na ang kalaban niya ay mataas na uri ng makapangyarihang nilalang! Isang halimaw na walang kamatayan!
Maya maya ay sinalo ni Rouen ang kanyang espada at tinadyakan nito ang kanyang katawan saka binutas ang kanyang tiyan! Nakangisi lang ito at walang awa sa kanyang ginagawa.
Pinilit ng heneral na bumangon at dumistansiya sa kalaban. Siya ngayon ay tila natatalo at sa isang iglap ay bumaligtad ang sitwasyon. Duguan na ang kanyang katawan at halos nabale wala ang laki niya kumpara sa kalaban.
Mayroon pa siyang isang alas, inilabas niya ang isang kalatas naglalaman ng isang ultimate na sandata. Agad niya itong ikinadkad at dito ay lumabas ang isang malaking kanyon na animo bazooka! Isang kakaibang uri ng sandata na nagliliwanag ang pinakabunganga.
Hindi pa niya nagagamit ang sandatang ito sa buong niya. Ngayon pa lamang nasagad ang kanyang lakas at ang lahat ay gagawin niya para lamang manalo sa labanang ito!
Kahit duguan ay nilakasan pa rin niya ang kanyang loob, pinasan niya sa kanyang balikat ng sandata at nagliwanag ang pinaka bukana nito.
Naglabas ito ng isang malaking bala na kulay pula at sumibat ito na animo rocket sa kinalalagyan ni Rouen at sumabog ito ng napakalakas! Nayanig ang buong paligid, nadurog ng buong kalupaan at ang mga kabundukan ay halos nagiba.
Ang sandatang kanyang ginamit ay isang mataas na uri ng advance technology na iniregalo sa kanya ni Hakal. Batid niya ito ang pinaka huling alas na maaari niyang gamitin!
Napakalakas ng pagsabog na nilikha ito para isang nuclear bomb na puminsala sa buong paligid. Dito ay kitang kita niyang nilipad na parang papel ang katawan ni Rouen sa ere!
Itutuloy.
Part 23: The 4th General Praew
Part 23: The 4th General Praew
THIRD PERSON POV
Nag iibayong galit ang namuo sa buong pagkatao ni Heneral Praew, sa mga taong nagdaan sa kanyang buhay ay wala ni isa ang makatalo at makasugat sa kanyang katawan! Hindi niya inakala na sasapit ang araw na may darating na mandirigma na yuyurak at magpapahiya sa kanya ng sobra. Isang mandirigma na hindi niya alam kung saan nagmula, walang kamatayan at lalong kapaguran. Iyon ay si Rouen ang prinsipe ng mga blood sucker.
Ginamit ni Rouen ang bloos assassination technique at ngayon ay hindi na ito mapigilan. Gayon pa man ay may lakas pa rin si Praew para gumamit ng isang malakas na sandatang kanyon. Isang beses niya ito pinasabog sa direksyon ng kanyang kalaban dahilan para lumipad at tumilapon sa itaas ang katawan ni Rouen, sa lakas ng pagsabog ay nagkagutay gutay ito habang nasa ere!
Nasa ganoong posisyon siya noong mag balik sa kanyang isipan ang mga ala-ala niya noong siya nagsisimula pa lamang.
Si Praew ay ipinanganak sa isang simple bayan. Tahimik at payapa ang kanilang pamumuhay hanggang sa itake sila ng mga bandido. Winasak ng mga ito ang kanilang pamumuhay, pinatay ng mga ito ang mga tao doon kabilang na ang pamilya ni Praew.
Nagpalaboy laboy ang bata at dumaan siya sa maraming paghihirap, sa gutom, pagod, matinding init at matinding lamig. Sa murang edad ay kinupkop siya ng mga bandido at ginawang taga linis ng mga sandata, taga punas ng mga ito, taga alis ng mga dugo at mantsa. Dito umikot ang kanyang buhay hanggang sa magbinata siya at maging parte o miyembro ng mga bandido.
Sumabak siya sa mga labanan at naipanalo niya ito hanggang dumami ang kanilang mga miyembro. Sa paglipas ng panahon ay naging pinuno siya ng mga bandido, sa taglay niyang lakas ng katawan at husay sa paggamit ng sandata ay wala ni isa ang makatalo sa kanya.
Naniniwala si Praew sa kanyang sarili at sa isang ilusyon na siya ay napakalakas na, kaya naman nagdesisyon silang salakayin ang isang masaganang lupain sa Hilaga na pinamumunuan ni Saengdao.
Si Saengdao ay nagtataglay ng napakaganda at maamong mukha, ang akala nila mahina lamang ito ngunit wala silang kamalay malay nagtataglay ito ng napakalakas na kapangyarihan! Nagsagupaan si Praew at Saengdao hanggang sa nagapi si Praew at nag agaw buhay. Sa kanilang paglalaban ay nahulog sa bangin ang kanyang katawan at inanood sa malakas na agos ng ilog. Pinatay lahat ni Saengdao ang mga kasamahang niya bandido at siya lamang ang natirang humihinga. Ngunit ang pinakamalupit na kaganapan sa lahat ay ang kanyang pag aagaw buhay.
Putol ang kanyang dalawang braso at puro saksak na patalim ang kanyang katawan. Ang ala-alang ay isang malalang bangungot na paulit ulit niyang naiisip. Ang akala niya ay patay na siya habang palutang lutang sa ilog. Isinuko na nya ang lahat dahil imposible na siyang mabuhay.
Hanggang sa maramdaman niyang may kumuha sa kanyang katawan at wala na siyang natandaan pa.
Pagkagising niya ay maayos na ang kanyang katawan, buo na ang kanyang braso at wala na siyang pinsala. Ang nagligtas sa kanya ay walang iba kundi si Hakal. Pinagkalooban siya nito ng malakas na sandatang pandigma at pinalakas ang kanyang katawan.
Laking pasasalamat niya kay Hakal dahil dinugtungan nito ang kanyang buhay kaya naman sumumpa siya ng katapatan sa hari. Nagsikap siya upang maging malakas at ginawa niya itong inspirasyon para higitan ang mga bagay na nagawa na niya noon pa.
Sa tulong ni Hakal ay lumakas si Praew at sa pagkakataong ito ay naging heneral siya. Nagsimula sa ranggo ng ika-sampu hanggang sa naging pito na lamang ito at nakuha niya ang pang-apat na pwesto. Malaki ang pananampalataya at pananalig niya kay Hakal, handa siya maglingkod dito hanggang kamatayan.
Iyon ay kung makakauwi pa siya at makakabalik ng buhay..
END OF FLASHBACK
Nagbalik sa normal ang kanyang ala-ala, dito lalong lumaki ang pagnanais niyang mabuhay kaya naman nag-ipon siya ng enerhiya ay muling ginamit ang pasan niyang kanyon para umatake. Bumuga ito ng pulang bala, mas malaki kay kaysa sa nauna!
Sumibat ng bala sa kinanaglagyan ni Rouen na noon ay tumilapon sa ere at nagutay ang katawan. Tinamaan pa ng malaking bala ang prinsipe dahilan para lalo itong sumabog at umangat sa ere dahil sa lakas ng impact.
Kitang kita ng kanyang dalawang mata kung paano maglagas ang katawan ng kanyang kalan, sabog ang ulo nito, putol putol ang mga braso, daliri, hita, binti at ang kanyang katawan ay sabog din. Imposible na itong makarecover pa mula sa matinding pinsala!
Ngunit makalipas ang ilang minuto ay biglang nagdikit dikit ang katawan nito at muling nabuo. Gulat na gulat siya! Ito ang literal na IMPOSIBLE! Naging mga paniki ang katawan ni Rouen at lumipad ito sa kanyang itaas.
Nagliwanag ang buong katawan ng binata, kulay pula at itim ang kanyang awra sa katawan. Sumabog ang malakas na enerhiya sa paligid at nagdilim lalo ang kalangitan.
Nanatiling nakalutang si Rouen sa ere, maya maya ay nagliwanag ang kamay nito at lumabas ang isang malaking baril, isang malaking
“WINCHESTER RIFLE GUN”
kulay itim at pula ito na kakaiba ang desenyo. Nagliliyab at mahabang mahaba ang
“firing pin”
nito.
Mula sa likuran ni Rouen ay lumabas ang isang pula at itim na awrang o enerhiya pakpak at nagliwanag ang nguso ng firing pin na labasan ng bala. Gumapan ang mga marka ng tribal sa katawan ng binata at nagliwanag ang mga mata nito. Ito ang bersyon ni Rouen ng sagradong pana at palaso ng kanyang ama na si Enchong. Ngunit nagamit niya ito sa estado ng blood assassination technique kaya’t kulay itim ang kanyang naging sandata!
Itinutok ni Rouen ng kanyang rifle sa kalabang heneral sa ibaba at buong lakas niyang kinalabit ang gatilyo nito! Sumibat ang isang kulay itim na bala, nagliliwanag na parang bumagsak na kometa!
Noong makita ito ni Praew ay nagliwanag din ang kanyang kanyon at nagpakawala ito ng bala na sumibat rin sa itaas bilang counter sa ginawa ni Rouen.
Nag abot ang dalawang bala sa gitna ngunit laking gulat ng heneral noong kainin ng bullet ni Rouen ang kanyang bala kaya’t mas lumaki ito!
Diretso ang bala na sumibat sa kanyang kinalalagyan. Walang nagawa ang heneral kundi ang pumikit na lamang, tanggapin ang kanyang pagkatalo. “Patawarin mo ako, panginoong Hakal,” ito ang huling salitang lumabas sa kanyang bibig bago balutin ng matinding liwanag ang kanyang paligid!
Tumama ang bullet ni Rouen sa lupa at sumabog ito ng malakas! Halos winasak nito ang buong isla kaya pati ang mayayamang Lecre ay nadamay rin sa pagsabog. Halos nabura ni Rouen ang buong lupain. At ito na rin ang naging katapusan ng ikalimang heneral na si Praew.
Tahimik.
Habang nasa ere ay nawala ang awra sa katawan ni Rouen at nawala na rin ang epekto ng blood assassination technique. Bumagsak ang kanyang katawan sa lupa ngunit nakadilat pa rin ito at nakatanaw sa kalangitan na noon ay nahahawi ang itim na ulap na napapalitan ng asul na kulay.
Gumalaw ang kanyang kamay ay piniga ang isang capsule sa bulsa. Naglabas ito ng signal sa itaas upang malaman ni Chaim kung nasaan siya. Noong makita niyang nagliliwanag ang signal ay pumikit siya at ipinahinga ang kanyang sarili.
Nanalo si Rouen laban kay 5th General Praew!
VAYZEN ISLAND
Natagpuan ni Surya ang kanyang sarili na nakalutang sa karagatan. Dito ay pilit niyang binalikan ang pangyayari sa kanyang isipan kung saan pinilit niyang isalba si Rael mula sa paghigop ng isang portal mula sa ilalim ng karagatan. Ginamit niya ang isang espesyal na pisi para hilahin ito pabalik ngunit sa sobrang lakas ng pwersa ng portal ay natanggay silang pareho sa loob ng portal. Ang huli niyang natandaan ay nagkahiwalay sila ngunit gayon pa man ay agad pa rin siyang bumangon para hanapin ang kapanalig sa paligid, ngunit sa kasamaang palad ay wala ito doon.
Agad siyang umahon sa tubig at nagtungo sa dalampasigan. “Rael!!” ang sigaw niya habang luminga linga.
“Rael!” ang muli pa niyang pagtawag ngunit wala pa rin.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay may nakita siyang isang lalaki sa di kalayuan, nakatayo ito sa kanyang harapan at nakatingin lang sa kanya. Noong mga sandaling masilayan niya ang mukha nito ay kakaibang kabog ng dibdib ang kanyang dahil pamilyar ang lalaking ito.
Agad siyang nagtatakbo para puntahan ito. Kasabay nito ang pagbugso ng emosyon sa kanyang dibdib. Hindi siya nag dalawang isip na isigaw ang pangalan ng lalaki sa kanyang harapan. “RUNG!”
Ito ay si Rungnapa ang lalaki nagbigay buhay sa kanila, ang lalaking nagbigay ng kaligayahan at pagmamahal sa kanya. Maganda ang samahan nilang dalawa ang lahat ay perpekto at tila walang sinuman ang makahahadlang dito.
Ibinigay niya ang sarili niya kay Rung at sa mga gabing iyon ay naging masaya sila habang nag niniig. Ngunit isang araw ay bigla na lang itong nawala, umalis at hindi man lang nagpaalam sa kanya.
Ang yakap at halik nito ay nararamdaman pa rin niya hanggang ngayon at hindi pa rin nawawala ang pagmamahal niya dito.
Humarap sa kanya si Rung at dito ay napaluha na lang si Surya, ito nga ang lalaking araw araw niyang hinihintay. Ngayon ay nasa harapan na niya ito at dati pa rin ang kanyang anyo, gwapo pa rin, maganda ang katawan, matangkad at lahat ay perpekto.
Tahimik.
“Rung!” ang pagtawag pa niya.
Ngumiti ito at nagwika, “Surya,” ang pagtawag ng binata sa kanyang pangalan dahilan para maluha siya. Hindi siya makapaniwala na buhay ito at nandito na sa kanyang harapan.
Mabilis gumalaw ang kanyang paa at kamay, niyakap niya ang binatang minamahal habang tumutulo ang luha sa kanyang mga mata. Masaya siya, walang kasing ligaya noong mga sandaling iyon.
“Rung, ang tagal kitang hinintay, araw araw, minu-minuto ay lagi kang hinahanap ng aking mga mata. Lagi akong nakatingala sa mga bituin, umaasa ako na balang araw ay babalik ka sa akin,” ang umiiyak na wika ni Surya halos bumugso ang emosyon sa kanyang dibdib.
Niyakap siya ni Rung, “kay tagal din kita hinintay Surya,” ang bulong nito.
Nanatili silang magkayakap, tanging ang hampas lang ng alon sa kanilang mga paa ang saksi sa emosyonal nilang pagtatagpo. At ang kaligayahan ni Surya noong mga oras na iyon ay hindi masusukat, hindi matutumbasan.
Tahimik ulit.
“Araw araw kitang hinahanap, kahit kailangan ay hindi kita nakalimutan,” ang bulong ni Surya sa kanyang pinakamamahal, mas humigpit pa ang yakap niya dito.
“Ganoon din ako, Surya,” ang bulong ni Rung at maya maya ay nagliwanag ang kanyang kamay at bigla na lamang nagulat si Surya noong may tumusok na mainit na bagay sa kanyang tiyan at tumagos ito sa kanyang likuran. Bumulwak rin ang dugo sa kanyang bibig at napaluhod siya ng unti unti.
Gulat na gulat siya. Sinaksak siya ni Rung gamit ang enerhiyang espada sa kanyang kamay. Napatingin siya dito at gumuhit ang matinding pagtataka sa kanyang dibdib. “B-bakit Rung?” tanong niya.
Nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Rung, “gusto lang kitang makasama ng matagal dito Surya, bakit hindi mo ako samahan dito?” tanong nito sabay dakot sa kanyang leeg at saka siya sinakal ng mahigpit.
“Rung! Tama naaaa! Ano ba ang nangyayari sa iyo? Rung!!” ang pagsigaw niya ngunit tila bingi ito at ang nais lang ay saktan siya.
Noong makaramdam ng pagkapatid ng kanyang paghinga at buong lakas niyang itinulak si Rung kaya naalis ito sa pagkakakubabaw sa kanyang katawan. Tumilapon ang katawan ng binata at agad siyang bumangon, hingal na hingal siya at nauubo dahil sa pagkapatid ng hininga. Hindi siya makapaniwala na nagawa ni Rung na saktan siya. Agad niyang pinunit ang kanyang damit at pinaikot ito sa kanyang tiyan at likuran upang mahinto ang kanyang pagdurugo.
Nasa ganoong posisyon siya noong biglang bumangon si Rung mula sa pagkakatilapon at mabilis itong nagtatakbo patungo sa kanya. Ikinumpas nito ang kanyang kamay at saka bumuga ang mga bola ng enerhiya na sumabog sa kanyang paligid. Nagtatakbo siya para umiwas sa mga ito!
Noong mga sandaling iyon ay pilit niyang sinusuri sa kanyang isipan ang pangyayari. Sigurado siyang hindi magagawa ni Rung ang ganitong bagay!
“Bakit mo ako nilalayuan Surya? Ayaw mo ba akong makasama? Hindi mo ba ako mahal?” tanong nito sabay lundag sa ere para habulin siya. Nagpakawala siya ng isang malakas na enerhiya sa kanyang kamay.
Bumagsak ang enerhiya sa kanyang kinalalagyan, walang nagawa si Surya kundi saluhin ang negatibong enerhiyang ito at gawing positibo. Noong tumama ito sa kanyang kamay ay naging mga paru-paro nagliparan sa paligid.
Bumagsak si Rung sa kanyang harapan at lumabas ang dalawang espada sa kanyang dalawang kamay. Nagtatakbo ito patungo kay Surya, matalim ang kanyang mga mata at halatang walang pag aalinlangan. Mabilis niyang sinagupa si Surya, mabuti na lang at may kakahayan itong kumilos at umiwas ng mabilis, kahit papaano ay nakakaligtas siya sa malalakas ng hampas ng sandata ng kalaban.
Habang abala sa pag-iwas ay napatingin siya sa mukhang ni Rung, parang hindi na niya ito kilala, para bang may mali. Pakiwari niya ay masamang panaginip lamang ang lahat!
“Papatayin kita Surya at magsasama na tayo dito sa lupaing ito ng walang hanggan!” ang sigaw ni Rung habang apura ang pag atake.
Habang nasa ganoong posisyon si Surya ng pag iwas ay nagbalik sa kanyang isipan ang huling gabi nagtabi sila sa pagtulog ni Rung bago mawala ang binata. Tandang tanda rin niya ang mga katagang sinabi nito.
“Balang araw ay magiging masaya rin tayong dalawa. Nilikha kita upang mahalin at alagaan, hindi kita sasaktan at lalong hindi ako gagawa ng bagay na ikapapahamak mo.” Ito ang mga katagang pinanghahawakan ni Surya, dito niya napag isip isip na imposibleng saktan siya nito.
Nasa ganoong posisyon siya noong ihataw ni Rung ang espada sa kanyang harapan nakaiwas siya ngunit nahiwa ang kanyang balikat pa slash sa kanyang dibdib.
Panandalian siyang dumistansiya at pinagmasdang mabuti si Rung. Dito na napagtanto na hindi ito ang lalaking minahal niya. Kaya naman nagliwanag ang kanyang buong katawan at naghanda ang isang malakas na pag atake!
Patuloy na sumagupa sa kanya si Rung at noong malapit na ito sa kanyang kinalalagyan ay sumabog sa kanyang katawan ang isang puting enerhiya dahilan para pigilan nito ang pag galaw ng kalaban.
Dito ay ginamit ni Surya ang kanyang kapangyarihan. Lumabas mula sa kanyang palad ang isang kakaibang uri ng kahon. “Ang kahon na ito ay tinatawag na Orym, ikaw mismo ang gumawa ito Rung,” ang wika ni Surya.
Binuksan niya ang kahon ng Orym at nagwika ito, “ipakita mo sa akin ang katotohanan ngayon, si Rung ba talaga ito? O pinaglalaruan lang ako ng aking malikot na isipan?”
Lumabas ang isang malakas na enerhiya sa kahon at sumabog ito sa paligid. Halos ilang segundo rin ang itinagal ng liwanag at noong humupa ito ay bumalik sa normal ang lahat.
Dito ay nakitang nakatayo si Rung sa kanyang harapan, nakadilat lang ito at walang reaksyon ang mukha. Agad niya itong nilapitan at nakakailang hakbang pa lamang siya palapit dito ay biglang nabura ang imahe ni Rung sa paligid. Unti unti itong naging buhangin na tinangay ng hangin.
“Ito ay isla na kung tawagin ay Vayzen Island, isa itong isla ng ilusyon. Kung ano ang ninanais ng iyong puso ay gagawing babangungot ng islang ito. Ang lahat ay hindi totoo ngunit ang pinsala na nakuha mo ay mananatili sa iyong katawan. Sa makatuwid ay hindi totoo si Rungnapa, ngunit totoo ang pinsala mo sa iyong katawan,” ito ang wika ng kahon ng Orym at agad rin itong nagsara.
Napaupo siya sa buhangin at napaluha na lang, ilang beses niyang itinanong sa Orym kung nasaan si Rung wala itong impormasyon dito. Piling bagay lamang ang saklaw ng orym, mabuti na lamang at napakinabangan ito ngayon.
Makalipas ang ilang saglit ay tumayo si Surya, dito nagdesisyon siyang hanapin si Rael. Naalala niyang kumabit sa braso ni Rael ang espesyal na pisi na ginamit niya para hilahin ito. Ang pisi ang magsisilbing guider o tracker para mahanap niya ang kapanalig.
Ang pising iyon ay nilikha ni Rung noon, isa itong espesyal na device na ginagamit niya upang matukoy ang lokasyon nila ni Hakal kapag sila nag ttraining. Ngayon ay gagamitin niya ito para matukoy kung nasaan si Rael dito sa isla ng kawalan na nilikha ng kung sinuman.
Itutuloy.
Part 24: Ang Ilusyon ng Paru-paro
Part 24: Ang Ilusyon ng Paru-paro
RAEL POV
Ibayong kirot sa aking ulo ang aking naramdaman noong mga sandaling imulat ko ang aking mga mata. Natagpuan ko ang aking sarili sa loob ng isang kweba habang nakahiga sa malalaking balaba ng dahon. Pagmulat pa lamang ng aking mga mata ay hinanap ko na agad ang aking kabiyak na si Enchong ngunit wala ito sa paligid.
Dito ko binalikan ang pangyayari doon sa agul kung saan nawasak ito at nahulog kaming lahat sa dagat. Habang nakalubog ay naramdaman kong may humila sa akin na isang portal. Nakita ni Surya kung paano higupin nito kaya naman nagpakawala siya ng isang pisi para kapitan ko ngunit dahil malakas ng pwersa ng portal ay pareho kaming tinangay sa loob nito. At iyon na ang huli kong natandaan.
Hindi ko alam kung ilang minuto akong natutulog, wala namang pagbabago sa aking katawan, maayos naman ako maliban sa sakit ng ulo. “Arrgh! Surya? Nasaan ka? “ ang pagtawag ko naman, batid kong siya ang kasama ko dito at nag ayos ng aking higaan.
Pero walang Surya sa paligid. Habang nasa ganoong posisyon ako ay may pumasok na lalaki sa kweba dala ang isang bote ng tubig at mga prutas na nakalagay sa bulso. Pilit kong inaaninag at minumukhaan ang lalaking iyon, pamilyar ito sa akin.
“Mabuti naman at gising ka na Rael,” ang bati nito. Noong malinaw kong makita ang kanyang mukha ay naalala ko agad kung sino siya. “Ikaw? Bakit nandito ka?” tanong ko na may halong pagkagulat. Ang lalaking ito ay walang iba kundi si Victor ang may kasalanan kung bakit nangyari ang lahat ng ito.
“Ikaw? Ikaw yung baliw na kasapi ng Salvator at ngayon ay sumapi kay Hakal! Anong ginagawa mo dito? Balingbing ka rin e! Ano bang ginagawa ko dito? Ikaw ba ang dumukot sa akin?!” ang tanong ko sa kanya.
“Sshhh, wag kang maingay Rael, iniligtas kita mula sa mga heneral ni Hakal. Wala siyang alam na nandito tayo sa islang ito. Noong mga sandaling inambush kayo ay kinuha kita agad upang makasiguradong ligtas ka,” ang sagot ni Victor dahilan para mapakunot noo ako.
“Sana ay hindi mo na ako iniligtas! Hindi ko naman kailangan ang tulong mo! Ikaw ang dahilan kung bakit ako nandito! Kung bakit nagkagulo gulo ang lahat!” ang singhal ko sa kanya.
“Please, huwag mo akong sigawan. Alam kong galit ka sa akin ngunit gusto kitang iligtas dahil hinahangaan kita. Gusto kita noon pa man, noong unang beses na makita kita. Hindi ko lamang ito masabi dahil gusto ka rin ng kaibigan kong si Herard. Pinuno kasi namin siya kaya’t ayaw ko siyang salungatin. Ngayon na wala na siya ay malaya kong nasabi sa iyo ang nais kong sabihin, “ ang wika ni Victor at naghain ito ng mga prutas sa aking harapan at saka tubig na malinis na maaaring inumin.
“Kumain ka muna, alam kong gutom ka,” ang dagdag pa niya.
Hindi ko ginalaw ang kanyang inihain, “nasaan si Surya? Ano ang ginawa mo sa kanya?” tanong ko sabay hablot sa kanyang kohelyo.
Natakot siya at tila nabigla sa aking inasal, “hindi ko alam, sinong Surya?” ang tanong niya.
“Pareho kaming nahulog dito sa portal mo! Nasaan siya? Huwag ka na magsinungaling!” singhal ko ulit.
“Rael, maniwala ka sa akin, hindi ko talaga alam, please naman maniwala ka wala akong intensyon na saktan ka o maging kalaban mo. Niligtas lang kita at nandito tayo ngayon sa sikretong isla na ako lang ang nakakaalam. Ayokong mapahamak ka o burahin ni Hakal, “ ang wika niya sa akin.
“SINUNGALING! Ang mga miyembro ng salvator ay mga baliw at kasama ka na doon! Gago!” ang singhal ko sabay tabig sa mga prutas at tubig sa aking harapan.
Maya maya tumayo ako at nagtangkang lumabas sa kweba, “aalis na ako Victor! Ayoko na makita ang mukha mo!”
Pero hindi siya pumayag na umalis ako. Niyakap niya ako sa likuran at nagpumilit na manatili ako kasama siya. “Huwag kang umalis pakiusap! Mapapahamak ka! Buburahin kayo ni Hakal at lahat kayo ay mawawala. Dito ka lang at mamuhay ng tahimik, Rael! Pakiusap dito ka lang at huwag mo akong iwanan. Kapag nalaman ni Hakal na nagtaksil ako sa kanya ay nalaman niyang iniligtas kita ay papatayin din niya ako at ang lahat ng ito ay mababale wala.”
“Bakit ba? Ano bang kailangan mo sa akin? Hinihintay ako ng aking asawa at anak doon! Umalis ka sa aking harapan!”
“Ayoko, anong kailangan ko sa iyo? Mahal kita! Gusto kitang makasama, ikaw ang perpektong lalaking pinapangarap ko! Please!” ang pagmamakaawa niya lumuhod pa ito sa aking harapan at saka umiyak. “Papatayin ka ni Hakal, lahat kayo ay aalisin niya sa mundong ito. Gusto kita makitang buhay kaya’t dito ka lang!”
Napabuntong hininga ako at umupo sa harap niya, “Victor, hindi tayo pwede at hindi kita papatulan dahil kami mga blood sucker ay isa lang ang taong mamahalin namin, at hindi magbabago iyon. O sige, nagpapasalamat ako dahil iniligtas mo ako, salamat concern ka ngunit hindi maaari ang nais mo. Sana ay maunawaan mo ito,” ang mahinahon kong tugon sa kanya. Ginawa ko ang lahat para ipaunawa sa kanya na may mga bagay na hindi maaari, lalo na ang kagustuhan niya.
Nagpahid ng luha si Victor, “sino ba siya? Anong pangalan ng taong mahal mp, Rael? Sabihin mo sa akin kung anong pangalan niya?!”
Tumingin ako sa kanya at noong babangitin ko ang pangalan ng aking asawa ay parang may narinig akong tungo ng bell sa aking tainga at may dumaang paro-paru sa aking harapan. Natahimik ako at wala na akong maalala. Hindi ko na alam ang pangalan niya. “Ano, ahh ano..” ang nauutal kong salita.
“Rael ano? Sino siya?” tanong ni Victor.
Natahimik ako at pilit inaalala ang lahat ngunit wala. “Nakalimutan ko, pasensiya na,” ang sagot ko at napako ang aking tingin sa paru parong lumilipad sa aking harapan. “Bakit ganoon? Wala na akong maalala?!”
“Ayos ka lang ba Rael?” tanong ni Victor sa akin.
Pinilit kong alalahanin ang mahahalagang bagay sa aking buhay ngunit ang lahat ay blangko at para bang unti unting nabubura! Dito ay nagsimula na akong magpanic, “wala akong maalala, bakit ganon? Anong ginawa mo sa akin?!”
“Huminahon ka Rael, baka epekto lang iyan ng pagbagsak mo sa portal dahil mataas ito,” ang wika ni Victor at pinahinahon niya ako pero mas lalo akong nagpanic at saka lalong sumakit ang aking ulo. Gulong gulo ang aking utak na para bang wala itong direksyon!
Itinulak ko si Victor! “Tumahimik ka! Kasalanan mo ito!” ang singhal ko at nagtatakbo ako palabas ng kweba. Hindi ko alam kung saan ako pupunta, para akong nababaliw noong mga sandaling iyon!
Tila isang sumpa, wala na akong kahit ano. At dahil sa sobrang gulo ng aking isipan ay nahulog ako sa bangin at nagpagulong gulong hanggang sa ibaba. Agad naman akong hinabol ni Victor at inalalayan. Iniupo niya ako sa batuhan at saka ginamot ang aking mga sugat.
“Lumayo ka sa akin, mangkukulam!” ang wika ko sa kanya.
Tuloy pa rin ang pag gamot niya sa aking sugat. “Isa akong babaylan, magkaiba iyon sa mangkukulam. Huwag mo na masyadong pilitin ang sarili mo. Kaya ibayong sakit ng ulo ang naramdaman mo ay dahil napuruhan ang ulo mo noong bumagsak ka dito. Halos malaki ang tama kaya ginamot kita. Temporary lang ang lahat ng ito,” ang wika niya habang nakangiti.
Hindi ako kumibo pero tuloy pa rin siya sa pagsasalita,“Alam mo hindi naman talaga akong masamang tao. Gusto ko lang mabuhay kaya sumasakay ako sa agos nito. Ganito na lang, kapag bumalik na ang ala-ala mo ay maaari ka na umalis kung saan mo man gustong pumunta. Pero sa ngayon ay kailangan mong magpahinga at pagpalakas. Kailangan mong maging mas malakas sa dati kung gusto mong matalo si Hakal,” ang wika niya sa akin.
At dahil wala akong ibang mapupuntahan ay nagpasya akong dumito muna sa isla. Patahimik akong naghahanap ng paraan para makaalis, inaaral ng buong lugar kahit na wala akong maalala sa kahit ano sa aking personal na buhay. Sa paglipas ng mga araw ay parang bale wala lang din ang lahat, parang walang saysay ang buhay dahil paulit ulit lang ito.
Naging maasikaso si Victor, siya ang humahanap ng pagkain para sa amin. Ako naman ay walang pakialam sa kanya. Madalas akong nasa dalampasigan at tatalon ako ng mataas at gagawing paniki ang sarili, ngunit dahil hindi ko maalala ang tamang teknik ay hindi ko ito magawa ng maaayos.
“Ano ka ba, lalo kang mapapahamak e, ang tigas ng ulo mo. Huwag mong binatin ang sarili mo. Habang wala kang maalala ay mahina pa ang iyong katawan. Ilang beses na kitang ginagamot dahil kang umuuwi ng pilay,” ang wika ni Victor. Halos ilang araw ko na rin siyang kasama dito sa isla at ang aming samahan kaswal lang, magkilala at hindi nag uusap ng maayos.
Isang hapon habang abala ako sa pagkuha ng malalaking puno para gawing balsa ay napadaan ako sa isang ilog. Dito ay nakita ko si Victor naliligong mag isa. May kaunting muscle ang kanyang katawan, makinis na makinis na animo babae. Naghihilod ito at naglilinis ng mabuti.
Hindi ko alam kung bakit ko siya pinapanood. Nagulat pa ako noong mapatingin siya akin. Ngumiti siya at saka ipinagpatuloy ang paliligo. Nagkibit balikat naman ako, pinagpatuloy ko ang pagputol ng puno hanggang sa makalapit ako sa ilog. Dito ay may dumaang paru paro sa aking harapan at may narinig na naman akong tunog ng bell sa aking tainga. Pero hindi ko ito pinansin. Ngunit ang pinagtataka ko ay tuwing may dadaang paru paro sa aking harapan ay tila hinahangin ang aking utak, nawawalan ito ng laman at nagiging isang blangkong papel ang lahat.
Dito ay napatingin ulit ako kay Victor. Nakahiga ito sa batuhan, parang ninamnam ang lamig ng panahon at gayon rin ang tubig sa ilog. Nagkubli ako sa batuhan, hindi niya alam na pinapanood ako siya. Kaya wala siyang kamalay malay sa kanyang kalibugang ginagawa. Hinihimas niya ang kanyang maputi at makinis na katawan habang nilalaro ang kanyang nipol. Ang kanyang alaga ay matigas, pulang pula ang ulo na parang isang mansanas habang namamasa ang kanyang tiyan dahil sa katas na tumutulo dito.
Maya maya ay bumukaka siya at nakita ko ang kanyang makinis at pink na lagusan na parang labi ng babae. Hinimas himas niya ito at binuka buka. Paminsan minsan ay ibinubuka niya ito at parang pinakikibot saka kagat labing hihimasin ng kanyang daliri.
Patuloy siya sa paghimas, pulang pula ito at naramdaman ko na lang na kumislot ang aking alaga. Noong silipin ko ito ay matigas na talaga at nagulat ako noong basa na pala ng precum ang aking makapal na bulbol. Tanginang Victor tinamaan ko sa magandang butas niya.
Patuloy ako sa panonood. Maya maya ay nakita kong nilawayan niya daliri at ipinasok ito sa kanyang butas. Fininger niya ito habang umuungol. Ang init ng aking pakiramdam, hinubo ko ang aking salawal at sinimulan kong himasin ang aking naglalaway na sandata. Matigas na matigas ito na parang bakal at sobrang tirik na halos naka kurba na paitaas!
Maya maya ay bumilis ang pagkalikot ni Victor sa kanyang butas at saka umungol na ito. Tinawag niya ang aking pangalan, “ohhh Rael!! Ohh!” ang halinghing niya. Todo kalikot sa kanyang butas gamit ang kanyang dalawang kamay.
Hindi ko na napigil ang aking sarili, lumabas ako sa batuhan, matigas ang aking alaga at naglalaway ito. “Tinatawag mo ba ako?” tanong ko.
Dumilat si Victor nagulat siya noong makita ang aking kahubaran sa kanyang harapan. Matigas ang aking kargada at naglalaway ito. “Ang gwapo mo, ang laki ang alaga mo, ang gandang pagmasdan,” ang malibog na hirit ni Victor.
Ngumiti ako at hinampas hampas ang aking alaga sa aking palad, “gusto mo bang paluin kita?” tanong ko sa kanya.
Namumungay ang mata ni Victor, nagsimula itong maglandi, “sige ka, baka umiyak iyan pagpinalo mo ako,” ang hirit nito. Lumapit ako sa kanya at sinunggaban siya ng halik. Hindi ko alam kung bakit ko ginagawa ito, ang katawan ko, ang isipan ko ay walang direksyon.
THIRD PERSON POV
Nagpalitan ng mainit na halik sina Victor at Rael, dila sa dila. Ito na yata ang pinakamasarap na halik na natikman nya sa buhay niya. Habang nakapatok sa kanya si Rael sa batuhan at hinawakan niya ang matigas na alaga nito. Nahula siya dahil ito talaga ang pinapangarap niya sa lahat. Ang mahawakan ng matigas at matabang batuta ng hari. Ito ang katuparan ng kanyant matinding pagnanasa! Mas nahigitan niya si Herard sa pagkakataong ito.
Makalipas ang ilang minutong halikan ay si Rael naman ang humiga sa nakabukaka ito at halatang inihain sa kanya ang pinapangarap niyang batuta! Agad niya itong sinuso, sabik na sabik siya at hinimud himod niya. Hindi siya makapaniwala na nasa bibig na niya ito, gigil na gigil siya at halos maalis ang malakabuteng ulo ng alaga ni Rael sa kanyang mariin at intense na pagsubo.
Samantalang napaungol si Rael, dahil binalot na siya ng sobrang libog ay hinila niya ang bewang ni Victor at iniharap sa kanyang butas nito. Nag 69 silang dalawa, mas nagandahan siya dito sa malapitan kaya naman pinatigas niya dila ang ipinasok sa pulang butas ng kapareha. Kinantot kantot niya ang butas ni Victor gamit ang kanyang pinatigas na dila.
Dahil sa sarap ng sensasyon ay nailuwa niya ang alaga nito sa kanyang bibig at saka umungol ng malakas. Solo nila ang mundo, walang makakaalam nito, walang makakakita at makakarinig.
Maya maya ay hindi na kinaya ni Rael at Victor ang libog. Agad na hinawakan ni Victor ang matabang alaga ng kapareha at inupuan ito. Face to face position, pinanood pa ni Rael kung paano lamunin ng butas ni Victor ang kanyang matigas na kargada. Habang bumabaon ito ay nararamdaman niya ang kakaibang sikip at init na bumabalot sa kanyang alaga.
Makalipas ang ilang saglit ay bumaon ng husto ang alaga niya. Napahiyaw si Victor dahil masyadong deep ang naaabot ng alaga nito. Sa kada giling niya ay sapul na sapul ang kanyang gspot. Samantalang nakatirik ang mata ni Rael, sarap na sarap dahil minamasahe ng kasikipan ng kanyang kapareha ang kanyang mahabang batuta. Baliw na baliw si Victor, namumuti ang mata nito habang gumigiling sa batuta nakapasak sa kanyang kaloob looban.
Mula sa paharap na posisyon ay tumayo sila, tumuwad si Victor sa batuhan at kumubabaw si Rael sa kanya. Dog style ang kanilang posisyon, talaga itinodo ng hari ang pagbayo, mabilis at marahas. Dahil sa lalim ng napepentrate ng alaga ni Rael ay biglang sumabog ang katas ni Victor dahilan para mapasigaw ito ng todo.
“Sige pa! Ang galing! Ang husay! Napakasarap ng batuta mooo!” ang pag iyak ni Victor, nababaliw na ito.
Hinawakan ng hari ang kanyang bewang at mas lalo pang sinalpak ang kanyang alaga, pakiramdam niya umabot na sa lagpas pusod ang pagkakabaon nito. Puting puti ang kanyang mga mata. Lahat yata ng santo ay tinawag na niya dahil sa nakakabaliw na sarap.
Maya maya napaungol ang hari, sumabog ang katas nito sa kanyang sinapupunan! Maraming pintig, halos ngayon lang ulit siya nilabasan kaya talagang madami ito.
Naiyak si Victor at napatingin sa kalangitan habang nakabaon pa rin ang batuta ni Rael sa kanyang kweba. Ito na sa wakas ang simula ng katuparan ng kanyang pangarap.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay naramdaman niyang marahan na namang bumbayo ang hari. Kaya napangiti siya at hinayaan niya itong pagsawaan ang kanyang butas. Ang makamundong pagnanasa ay nagsimula sa isang huwad na mundong ginawa ng babaylan.
Itutuloy.
Part 25: Ang Mundo ng Kalibugan ni Victor
Part 25: Ang Mundo ng Kalibugan ni Victor
THIRD PERSON POV
Wari’y isang panaginip ang nagaganap na kaligayahan na nadarama ni Victor, parang kailan lang ay pinapangarap lang niya at pinagnanasahan ang gwapo at matipunong hari ng mga blood sucker. Ngayon ay halos inaangkin nila ang isa’t isa. Ilang araw na ang nakalipas magbuhat noong naganap ang mainit na tagpo sa kanila sa ilog. Hindi na muling naulit ito dahil niyang biglain ang hari, kahit paano ay nagpapakipot siya bamagat umaapaw na ang libog at pagnanasa niya dito.
Confident si Victor na hindi matatapos ang maligayang sandali nila dahil sa ngayon ay sarili nila ang mundo at ang mainit na tagpo sa kanilang pagitan ay hindi rin matatapos.
Si Rael ay madalas lang nakatanaw sa karagatan, blangko ang kanyang isipan at wala siyang maalalang kahit ano. Kulang kula at hindi kompleto ang kanyang sarili. Samantalang si Victor ay laging masaya at laging naglilinis ng katawan para akitin ang binata. Ibang iba ang alaga ng hari, sobrang sarap nitong bumayo kaya’t gabi gabi ay halos pinapantasya niya na sana ay maulit ang mainit na tagpong iyon.
“Nandito ka na naman? Ayos ka lang ba?” tanong ni Victor kay Rael.
Tumango lang ang binata, wari’y wala itong nakita, nakapako lang ang tingin niya sa malayo. “Huwag ka na mag-isip ng kahit ano. Gusto mo ba magrelax?” tanong nito sabay himas sa braso ng hari.
“Ano bang gusto mo?” tanong ni Rael sa kanya.
“Hmmm, gusto ko? Edi yung batuta mo, gusto kong isubo saka kainin. Kaso lagi kang nakatulala at parang walang gana,” ang wika ni Victor, kaswal lang ito at wala halong malisya.
“Sobrang libog mo naman,” ang sagot ng hari sa kanya.
“Anong magagawa ko? Tayong dalawa lang sa islang ito at kung minsan ay nakakalungkot pa. Saka paano ko ba lalabanan yung pagnanasa e sobrang gwapo mo tapos lagi pang mabango,” ang wika niya sabay kagat ng labi. Hinaplos niya si Rael pero inalis ng binata ang kamay niya at umalis ito sa kanyang tabi.
“Ano bang problema? Bakit ayaw mo pa rin sa akin? May nangyari na sa atin diba? Inangkin na natin ang isa’t isa, ngayon ka pa ba aarte at aayaw? Tayong dalawa lang dito, hindi ka ba nalulungkot? Pawiin natin ang kalungkutan ng isa’t isa!” ang paghabol niya.
“Wala akong maalala, walang laman yung utak ko. Kalimutan mo na yung nangyari sa atin dahil dala lang iyon ng pagkabigla,” ang sagot ni Rael at lumakad ito palayo sa kanya.
Napaupo si Victor sa buhanginan at nagdabog ito! “Shitttt!! Bakit?! Kahit wala siyang maalala ay ayaw pa rin niya sa akin. Sinubukan ko siyang akitin nitong mga nakaraang araw, nagpakita ulit ako sa kanya ng kahubaran, nagfinger sa harap niya pero umaalis lang ito at ayaw niya akong patulan,” ang wika ni Victor sa kanyang sarili na may kasamang pagkainis.
Gayon pa man ay hindi pa rin sumuko si Victor, abot langit na ang kanyang kalibugan at pagnanasa kaya naman paulit ulit niya itong inakit. Ngunit umiiwas si Rael sa kanya, kahit makamandag na ang kanyang ginawang mundo ay tila nilalabanan pa rin ng binata ang pagnanasa. Noong unang beses na pinatulan siya nito ay dala ng kamangdag ng paru-paro pero ngayon ay para bale na ito.
“Tila napakadali naman yatang makagawa ng antidote ang katawan ng blood sucker na ito, kahit anong orasyon ang aking gawin ay ayaw talaga! Gago ka Rael! Mapapasa akin ka at hindi ako papayag na makabalik ka pa. Ito ang mundo natin ngayon at ang lahat ng kontrol ay nasa akin. Mabuti na lamang at mahusay ang kapangyarihang ibinigay sa akin ni Panginoong Hakal!” ang wika ni Victor na punong puno ng pag-asa.
LUMIPAS ANG MGA ARAW..
Lalong nagiging hangin ang laman ng ulo ni Rael, kahit anong isip ang gawin niya ay hindi na niya naalala ang lahat. Sadyang napakahirap para sa kanya ang mga nangyayari. May pagkakataong nakasiksik lang siya sa mga batuhan at takot na takot, nangangatog ang buong katawan at hindi walang direksyon ang isipan. May pagkakataon din iniuumpog niya ang sarili ngunit talagang wala siyang magawa. Sa pagkawala ng kanyang mga ala-ala at sa patong patong na sumpang iginawad sa kanya ay tila nabura na rin na siya ay isang mandirigma, isang hari at isang blood sucker. Para na lamang ordinaryong tao ngayon na mahina at walang kasiguraduhan kung magtatagal pa.
Masyadong madusing ang katawan ni Rael noong mga sandaling kaya naman nagdesisyon ito maligo sa ilog. Habang nakalunoy ang binata sa malamig na tubig ay laking gulat niya noong may humawak sa kanyang alaga at dito nakita niya si Victor na hubot hubad rin. Mukhang walang balak sumuko si Victor para isang baboy na walang kapaguran sa pagnanasang nararamdaman. Sa gulat ni Rael ay agad siyang itinulak nito dahilan para malubog siya sa tubig.
Sinakal siya ni Rael at nagsisigaw ito. “Ikaw ang may kasalanan ng lahat ng ito! Demonyo kaaaaa! Mamatay ka naaaa!” ang sigaw nito habang niluluhod si Victor sa ilog. Maya maya ay binitawan niya ito saka siya nagtatakbo sa malayo dala ang kanyang mga saplot.
Umahon si Victor sa pagkakalubog, ubo ito ng ubo at maya maya ay nagwala, nagsisigaw na parang nababaliw. Maya maya napatingin siya sa kalangitan at saka ngumisi. Nagliwanag ang kanyang mata na bumigkas ng orasyon na hindi malaman kung para saan. Basta’t noong mga sandaling iyon ay parang droga si Rael, matinding pagnanasa ang nararamdaman ng babaylan sa kanya at hindi ito titigil dahil ang sarap ng pakikipagniig ay talagang makamandag.
Habang bumibigkas ng orasyon ay nagliwanag ang kanyang buong katawan at ang awra niya ay sumabog sa paligid, umangat din ito sa kalangitan na kanyang ikinatuwa.
KINAGABIHAN.
Walang balak bumalik si Rael sa kweba. Naupo na lamang siya sa dalampasigan at nagsindi ng apoy dito. Habang nakatingin siya sa kulay pilak na buwan ay pilit niya inaalala ang lahat sa kanyang buhay pero wala talaga. Malabo ito at kumikirot lamang ang kanyang ulo sa tuwing nagtatangka siyang mag isip ng malalim.
Habang naka upo siya ay may nakita siyang asul na paru paro na nagliliwanag ang pakpak at mayroon magic dust sa paligid. Kasabay nito ay nakarinig na naman siya kalasing ng bell sa kanyang tainga. Heto na naman, parang kinukulam na naman siya at sa pagkakataong ito ay para bang nabubura na rin sa kanyang isipan kung sino siya.
Muli siyang napatingala at dito ay laking gulat niya noong makitang nagbabago ang kulay ng buwan. Nagiging ASUL ito kasabay nito ay tila nag iinit ang kanyang katawan. Hindi niya maunawaan kung ganito ang epekto ng asul na liwanag nito sa kanyang katawan! Tumataas ang kanyang libido at labis ito nauuhaw sa kakaibang romansa.
Ito ang ginawa ni Victor kanina, lumikha ito ng sarili niyang asul na buwan upang matugunan ang kanyang labis na pinapangarap! Gagawin niya ang lahat para sa kalibugan at para kanyang pansariling kapakanan.
Habang nasa ganoong pakiramdam siya ay nakita niya si Victor na lumalakad patungo sa kanya, nakahubo’t hubad na ito. Kaya naman agad siyang tumayo para at hindi na nakontrol ang kanyang sarili. Naghubo’t hubad din siya at hinintay si Victor na makalapit sa kanya. “Ano ang pangalan mo ginoo?” ang tanong sa kanya nito.
Napahinto ang hari at napakunot noo siya, hindi niya matandaan ang kanyang pangalan. “Hindi ko alam, wala akong maalala sa aking pangalan,” ang sagot nito.
Hinimas himas ni Victor kanyang matipunong katawan, “hindi mo kailangan ng pangalan, ang kailangan mo ay pagmamahal,” ang malambing na wika nito.
Nagyakapan silang dalawa, naghalikan ng dila sa dila habang nasa ilalim ng asul na buwan. Kasabay nito ang salitang namutawi kay Victor, “anakan mo ako, buntisin mo ako!”
Noong marinig iyon ng hari ay pinaluhod niya agad si Victor at pinasubo ang kanyang katigasan! Game na game naman si Victor, buong sigla niya itong kinain, gutom na gutom at sabik na sabik. Halos lamunin niya ang kabuuan ng alaga ni Rael, tigas na tigas ito at umaabot na sa kanyang lalamunan. Sa kasabikan niya ay pinagtatagal niya sa lalamunan ang alaga nito hanggang sa humalik ang kanyang labi sa makapal na bulbol nito dahil sa pagkakabaon sa kanyang lalamunan.
Paulit ulit ang ginawang pagsuso ni Victor, alipin na alipin siya ng alaga nito, sinasamba niya, matinding pagsupsup at paglalaro sa malakabuteng ulo ng alaga ng kapareha ang kanyang pinagtuunan. Paminsan misan ay dinidilaan niya ito na parang ice cream. Tuwang tuwa siya sa matigas na alaga nito, sobrang kinis ng pagkakatuli, walang sobrang balat, tirik na tirik at kaka kurba paitaas. Hamak sarap ng batuta ng hari kaysa sa kaniyang heneral na pinagsawaan nila ni Herard.
Si Rael naman ay nakatingala lamang sa asul na buwan. Nagliliwanag ang kanyang mga mata at lalo nakakaramdaman ng kakaibang init na hindi niya mapigilan. Habang nakatingala siya ay may mga lumilipad na mga paru parong nagliliwanag sa kanilang itaas at nagsasabok ng kakaibang uri ng alikabok na kapag tumatama sa kanyang mata ay tila nabubura ang lahat ng bagay sa kanyang isipan.
Matindi ang pagsusong ginawa ni Victor sa kanya, napapaungol siya habang pinagmamasdan itong lapain ang kanyang katigasan, isusubo ng buo, didilaan ang ulo at lalaruin ng kanyang dila. Hayok na hayok si Victor sagad na sa buto ang libog nito. Tumutulo ang kanyang laway habang sinasamba ang matigas na kahabaan sa kanyang bibig.
Napapatingala si Rael sa asul na buwan, hindi humuhupa ang init ng kanyang katawan. Ilang minuto ring binabayo ang kanyang bibig hanggang sa labasan ito. Sumabog ang marami, malapot, mainit at manamis namis na katas niya sa bibig ni Victor. Sarap na sarap si Victor, wala siyang niluwa, nilunok niya ang lahat at halos para itong batang gutom na gutom sa gatas.
Matapos ang labasan ay humiga ang hari sa buhanginan at agad na itinutok ni Victor ang kanyang matigas at may katas pang alaga sa kanyang butas, inupuan niya ito agad at tuloy tuloy na bumaon. Napaungol silang dalawa, ramdam na ramdam muli niya ang mataba at mahabang alaga na nakabaon sa kanyang kaloob looban.
Maganda ang tanawin, habang nagliligabgab ang asul na buwan sa kanilang itaas ay gumigiling si Victor sa matipunong katawan ng binata. Sa kada giling niya ay napapaungol silang dalawa, pinagbuti niya ang pagbaon at taas baba dito hanggang sa mawala ang uneasy feeling at purong sarap na lang ang kanyang naramdaman. Malakas ang salpok ng alon ngunit mas malakas ang ungol ni Victor, paminsan minsan ay huhugutin niya ang batutang nakapasak sa kanyang butas at saka ito isusubo, wala siyang pakialam kahit galing ito sa kanyang kalooban looban. Matapos isubo at paliguan ng laway ay muli niya ipapasak pabalik at saka siya uungol ng malakas.
Ilang minuto pa ay napasigaw si Victor, nilabasan si Rael sa kanyang kaloob looban, nagliwanag ang mata ng hari at kakaiba ang katas na sumabog sa kanyang kaloob looban, malamig ito at naipon sa kanyang tiyan. “Magkakaanak na tayo Rael! Magiging masaya na tayo sa mundon ito!” ang wika niya pero wala ng kibo Rael, nawalan na ito ng malay at nakatulog.
Samantala, ay patuloy naman si Surya sa paglalakbay para mahanap si Rael. Hawak niya ang isang guider o tracker sa bracelet na nakakabit sa braso ng hari. Halos malayo layo na rin ang kanyang narating ngunit wala pa ring senyales na nasa paligid ito.
Patuloy siyang naglakad, hindi na niya alam kung gaano na kalayo ang kanyang narating, tapos ay kumikirot pa ang mga pinsala sa kanyang katawan dulot ng labanan kanina. Halos hindi pa rin siya makapaniwala na ilusyon lamang ang lahat. Ang buong akala niya ay nagbalik na ang lalaking kanyang minamahal ngunit ang lahat ay pagkakamali lamang.
Ipinagpatuloy ni Surya ang paglakad hanggang sa maya maya ay may nakita na siyang marka sa tracker. Kulay pula ito, dito makikita ang distansiya niya sa markang kumu-kundapkundap. Ito ay si Rael malayo pa ang kanyang tatakbuhin para makalapit dito. Gayon pa man ay masaya siya dahil nahanap na rin sa wakas ang kanyang kapanalig.
Sinundan ni Surya ang direksyon sa tracker. Hanggang sa makarating siya sa itaas ng isang bundok. Isang mahaba at matagal na lakaran, gayon pa man ay ginawa niya ang lahat para lang mahanap ang kaibigan ng mas mabilis.
Noong malapit na siya sa marka ni Rael sa tracker ay agad niyang hinanap sa paligid ang kapanalig na si Rael ngunit wala ito dito. Gayon pa man ay may itinuturo ang tracker kaya naman humarap siya sa direksyon nito. Sa pinakaitaas!
Noong mapatingala siya ay laking gulat niya noong may makitang isang malaking cocoon dito na hugis tao! Ang marka sa tracker ay nakaturo doon. Ibig sabihin ay naroon mismo si Rael dahilan para balutin siya ng matinding kaba!
Dito na labis na nag-alala si Surya, agad siyang umakyat sa puno at nilundag ang malaking cocoon sa itaas. Ginamit niya ang isang matalim na punyal upang hiwain ang makapal na balot nito! Balot ito ng makapal na negatibong enerhiya ngunit mabilis naman niya itong naireverse at nagtagumpay siyang wasakin ito.
Makalipas ang ilang minuto ay tuluyan itong nabutas at dito ay
nanlaki ang kanyang mga mata noong bumulaga sa kanya ang mukha ni Rael, putla na ito at halos wala ng dugo.
Parang patay na ang itsura at halos lantang gulay na rin. Mahusay ang pagkakagawa ng balot nito at halatang dinesenyo para ikulong ang biktima na parang isang insekto!
Hindi siya makapaniwala na nakakulong si Rael sa isang
cocoon!
Agad niyang inalis ang binata sa loob nito, pinutol niya ang mga ugat na naka konekta sa katawan, sa ulo at sa mga braso nito! Isang malaking katanungan kay Surya kung paano napunta nakulong si Rael sa loob nito at kung sino ang gumawa? Gayon ka man ay nakahinga na siya ng maluwag dahil nakawala si Rael at nailigtas niya ito mula sa tiyak na kapamahakan!
Samantala, gumising si Victor, hinimas niya ang kanyang tiyan, ramdam na ramdam niyang may nabubuo na dito. Masayang masaya siya dahil sa kaganapan kagabi kung saan literal na inasawa siya ni Rael sa ilaim ng asul na buwan. Ito na ang pinakamasarap na kantot na naranasan niya sa buong buhay niya. Bukod dito ay tila magkakaroon na siya ng anak dahil maraming semilyang isinabog ang hari sa kanyang sinapupunan.
Naisip niya na kung nandito lang si Herard ay tiyak inggit na inggit iyon sa kanya. Nasa ganoong posisyon siya ay nakita niya si Rael sa kanyang tabi. Kapwa sila hubo’t hubad na nakahiga sa pampang karagatan. Pero who cares! Wala namang makakakita sa kanila dahil solo nila ang mundong ito. Isa itong paraiso kung tutuusin!
Agad siyang bumangon at pinagmasdan ang kagwapuhan nito. Makisig at napakaganda ng katawan. Perpekto ang dibdib, braso at ang tiyan na walang kataba taba, puro abs at nag uumapaw ang alindog. Iba talaga ang mga blood sucker, nakakalasing ang kanilang kagwapuhan na parang isang makamandag na droga.
Napakasarap din pagmasdan ang kanyang alaga, mataba ito at talagang mahaba. Hindi siya makapaniwala na dinidikdik siya ng batuta na iyon kagabi. Kahit latang gulay ito ay masarap pa ring titigan at nakakagigil pa rin ang makinis at mapulang ulo nito.
Lalong naakit si Victor, lumuhod siya at dinilaan ng makapal na bulbol ng binata. At pagkatapos ay hinawakan niya ang alaga nito, inamoy amoy, tinitigan at sinuri ang bawat detalye mula sa style ng makinis na pagkakatuli, kung may nunal ba ito, saan lumalabas ang matinding bakat ng ugat at hinimas himas rin niya ang bayag ng binata.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay biglang nagliwanag ang katawan ni Rael kaya napahinto siya at tila nagtaka, “anong nangyayari?” tanong niya sa sarili.
Patuloy na lumakas ang liwanag sa katawan ng hari hanggang sa bigla na lamang itong maglaho!
Sandaling natahimik si Victor at maya maya ay nagsisigaw siya sa galit! Tila ba may nakialam sa kanyang sumpa! Nawala si Rael dito kaya’t tiyak na nakawala rin ito doon kung saan ito nakakulong sa ORIHINAL NA MUNDO!
“PUTANGNAAA HINDE!! HINDI MAAARI ITO!! SINO? SINO ANG NAKIALAM!!” ang malakas na sigaw ni Victor na halos mapunit ang ugat sa kanyang leeg dahil sa hindi mapapantayang galit.
Dahil inalis ni Surya si Rael sa loob ng cocoon kung saan ito nakakulong ay naglaho siya sa mundong nilikha ni Victor para mapunan ang kanyang kaligayahan.
Ang lahat ay isang mabangis at makamandag na sumpa lamang ni Victor!
Itutuloy.
Part 26: Ang Heneral ng Pagnanasa
Part 26: Ang Heneral ng Pagnanasa
THIRD PERSON POV
Agad na inialis ni Surya si Rael sa loob ng cocoon, halos putla na ito at walang dumadaloy na dugo sa kanyang katawan. Kaya naman ginawa ni Surya ang makakaya upang ibalik ang ulirat ni Rael. Wala siyang abilidad para manggamot at paghilumin ang kanilang mga sugat, ngunit may kaunti naman siyang kaalaman para maibalik ang diwa ng isang tao, at ito ay ginamit niya upang isalba ang kapanalig.
“Rael, Rael! Gising!” ang wika ni Surya habang nagliliwanag ang kanyang kamay. Unti unting bumalik ang kulay nito na ang ibig sabihin ay muling dumaloy ang dugo sa kanyang katawan. Kanina lamang ay daig pa nito ang parang pininturahan ng puting kulay dahil sa pamumutla, tuyot na rin halos ang kanyang katawan.
Makalipas ang ilang minuto ay naging stable ang lagay ni Rael, ginawa ni Surya ang kanyang makakaya upang masuportahan ang katawan nito kahit na hindi siya ganoon ka eksperto sa panggagamot.
Wala pa rin itong malay, kaya minabuti ni Surya na ihiga muna at hayaang magpahinga. Ang lugar na ito ay hindi ordinaryo, ito ay isla ng ilusyon at kasinungalingan. Kung sinuman ang lumikha nito ay may matinding sira sa ulo! Isinalin ni Surya ang kanyang kaunti lakas kay Rael upang mabuhay lang ng katawan nito. Dahil kanina ay tumitibok ang kanyang puso ngunit ang kanyang utak at buong katawan ay halos wala na. Para siyang unti unting pinapatay sa loob ng cocoon.
Makalipas ang ilang oras ay unti unting bumalik ang malay ni Rael, agad siyang inalalayan ni Surya at pinainom ito ng tubig, “Rael, kumusta ka na? Anong nangyari?” tanong nito sa kanya.
Tila nanlalabo pa ang mata ni Rael, blurd si Surya sa kanyang paningin. Ilang beses niyang ipinikit ang kanyang mga mata bago ito umayos. “Anong nangyari?” ang tanong nito.
“Ako nga dapat magtanong niyan, anong nangyari sa iyo? Bakit nakakulong ka dito sa isang malaking cocoon? Alam mo ba na puso na lang ang tumitibok sa iyo at nasa bingit ka na ng kamatayan? Sinong gumawa sa iyo nito?” tanong ni Surya.
Natahimik si Rael at napaisip. Dito ay pilit niyang binalikan ng kanyang mga naranasan. Isa isa niyang hinimay ang mga pangyayari sa kanyang isipan. “Ang naalala ko lang ay hinigop tayo ng isang portal sa ilalim ng karagatan tapos ay gumamit ka ng nagliliwanag na pisi at hinila ko pabalik ngunit dahil malakas ang pwersa ay hinila tayo nito at hinigop.
“Habang nahuhulog tayo sa portal bigla kang nahiwalay ng direksyon sa akin. At nahulog ako sa ibang sulok nito. Pagbagsak ko dito ay nawalan ako ng malay at noong bumalik ang aking ulirat at natagpuan ko ang aking sarili na ginagamot ng isang lalaki,” ang wika ni Rael.
“Isang lalaki? Sino?” tanong ni Surya.
Pinilit pang alalahanin ni Rael ang lahat, “ang lalaking ito ay si Victor, ang isa sa mga tauhan ni Hakal,” ang tugon ni Rael.
“Tapos? Ano ang nangyari? Ang ibig sabihin ay siya ang may gawa kung bakit ka nakabalot dito sa cocoon?” tanong ni Surya.
Napaisip si Rael, “basta ang alam ko lang ay nagkaroon ng pagtatalo sa aming dalawa,” ang wika niya at dito ay binalikan niya ang eksaktong pangyayari, ito ang TOTOONG kaganapan noong bumagsak siya sa portal.
FLASHBACK
“Victor? Ikaw yung hangal miyembro ng grupong salvator, kayo ang may kasalanan ng lahat ng ito. Tingnan niyo ang ginawa niyo? Nabura ang lahat sa hinaharap!” ang singhal ni Rael sabay hablot sa damit nito.
Sa malapitan pa lang ay nabighani na si Victor sa kagwapuhan at kakisigan ng hari. Ngayon lang siya naka kita ng ganitong ka perfect na lalaki, “teka, huwag mo akong saktan. Ipapaliwanag ko ang lahat. Ako ang kumuha sa iyo at ako ang nagdala sa iyo dito.”
“At bakit? Ano ang kailangan mo sa akin?!”
“Gusto lang kitang iligtas, huwag kang maingay dahil baka marinig tayo ni Hakal. Hindi niya alam na iniligtas kita,” ang sagot ni Victor.
“Eh bakit mo pa ako iniligtas, hindi naman kita kailangan, kaya kong ipagtanggol ang aking sarili!” ang singhal ni Rael sa kanya.
“Iniligtas kita dahil matagal na kitang gusto, saka ito ang bilin ng kaibigan kong si Herard, sinabi niya sa akin na tulungan kita at huwag hayaang saktan ni Hakal,” ang sagot ni Victor.
“Paano ako maniniwala sa iyo? Isa kang balimbing, naki-anib ka kay Hakal at lumuhod sa harapan niya!”
“Ginawa ko lang iyon dahil gusto kong mabuhay, masisisi mo ba ako kung marami akong pangarap na gustong tuparin. At isa sa mga pangarap ko ay makasama ka. Sarili natin ang islang ito, walang makakahanap sa atin, walang makakakita, maaari tayong mabuhay dito ng tahimik. Kalimutan mo na sila at mabuhay ng payapa na kasama ako.”
“BALIW! Sira ulo ka! Kung ano anong sinasabi mo! Hindi ko sasama sa iyo dahil hindi pa ako nasisiraan ng bait! Mas gusto ko pang mamatay kaysa makasama ka! Maluwag ang titiling mo sa utak!” singhal ni Rael.
“Bakit napakasama mo sa akin? Pangit ba ako? Hindi ba ako kamahal mahal?” tanong ni Victor.
“Nakakaawa ka! Huwag mo nga isiksik ang sarili mo dahil hindi kita magugustuhan. May asawa ako at hamak layo niya sa iyo. Kaming mga blood sucker ay stick to one lang, hindi titibok ang puso namin sa iba. At kahit single ako ay hindi kita magugustuhan dahil sobrang putla mo! Doon ka na nga! Itigil mo na ang kabaliwan mo bago pa kita upakan!” ang sagot ni Rael sabay talikod.
Lumakad ang binata palayo, pero hindi basta basta susuko si Victor. Ngayong nandito na si Rael ay hindi na niya ito papakawalan pa! Kaya naman hinabol niya ito at niyakap sa likuran na parang isang kabit na iniwanan ng kapareha.
“Huwag kang umalis Rael, please! Maaawa ka sa akin! Mahalin mo rin ako dahil pangarap kita! Gusto kitang makasama dito sa isla! Wala na akong babalikan kay Hakal, pakiusap,” ang pag iyak ni Victor.
Lalong nainis si Rael sa kanya, “Tama na! Lumayo ka nga sa akin! Para kang linta! Itigil mo na itong kabaliwan na ito! Ayoko sa iyo! Tapos ang usap!”
Lumakad ang hari ng mga blood sucker palayo, “aalis na ako, humahap ka na lang ng ibang lalaking magugustuhan ka, nakaka turn off yang ginagawa mo!” ang dagdag pa ni Rael sabay tulak kay Victor dahilan para masadsad ito sa lupa.
Tumingin ito ng masama sa binata, hindi papayag si Victor na umalis si Rael, nandito na ang lahat, bakit pa niya sasayangin. Napadakot sa lupa si Victor tanda ng galit na hindi matatawaran. Naliwanag ang kanyang mata at dito nagsimula siyang gumamit ng kapangyarihan, ng isang sumpa.
Naghanda si Rael para lumipad at gawing paniki ang sarili para makapag take flight pero bigla na lang may dumaang paru-paro sa kanyang harapan at biglang may dumaang kuryente sa kanyang katawan at panandalian siyang na stun!
Parang napako ang kanyang paa sa lupa at kasabay nito ay may pumalupot na bagay sa kanyang paa, nag sspark ito at halos hindi na siya nagalaw pa.
Tumayo si Victor sa kanyang harapan, “hindi ako papayag na umalis ka! Akin ka Rael! Akin kaaaa!” ang sigaw ni Victor sabay kumpas sa kanyang kamay at dito ay may gumapang na mga enerhiyang baging sa katawan ng hari.
“Anong ginagawa mo? Gago ka! Pakawalan mo ako!” ang sigaw ni Rael habang kumakawala.
“Akin ka lang at hindi ako papayag na makapabalik ka pa kanila!” ang singhal ni Victor at nagliwanag ang enerhiyang pisi na nakagapos kay Rael, unti unti nilang hinigop ang kanyang enerhiya sa katawan. Hanggang na tila hindi siya makalaban pa.
“Huwag ka na lumaban dahil kapag lumalaban ka at naglalabas ng enerhiya sa iyong katawan ay hihigupin lang ito at lalo kang mabibigkis at masasaktan. Ayokong nasasaktan ka pero wala akong magawa. Ayokong umalis ka, nangako ako kay Herard na aangkinin kita, magniniig tayo at magpapakaligaya! Huwag kang mag-alala pag gising mo ay maligaya na tayong dalawa,” ang wika ni Victor at dito ay nagsimulang gumapang ang mga enerhiyang sapot kay Rael habang balutan na ang kanyang paa paakyat sa kanyang bewang!
“Baliw kaaaa! Pakawalan mo ako! Dudurugin kitaaaa!” ang galit na sigaw ni Rael ngunit gumapang ng gumapang ang mga sapot hanggang sa balutan na nito ang kanyang katawan at mukha. Kumapal ito ng kumapal hanggang sa maging cocoon. Nawalan ng ulirat si Rael at ang lahat ay nagdilim na.
END OF FLASHBACK
“Nagdilim ang aking paningin noong balutin ako ni Victor sa cocoon at panandaliang huminto ang lahat sa paligid. Pagmulat ko ay nagtagpuan ko ang aking sarili sa isang panaginip na parang totoong nangyayari,” ang wika ni Rael matapos niyang balikan ang mga pangyayari
“Kung ganoon, habang nakakulong ang isang katawan sa cocoon ay binigyan ka nito ng isang
makatotohanang PANAGINIP?
Ano iyon?“ tanong ni Surya.
“Ang panaginip kung saan natagpuan ko ang aking sarili sa kweba kasama si Victor at dito ay parang nilalason niya ang aking utak. Basta ang alam ko lang, sa tuwing may nakikita akong paru-parong lumilipad sa aking harapan ay may nangyayari sa aking katawan. Nakakalimutan ko ang aking personal na buhay pati ang mga taong kilala ko ay hindi ko na rin maalala. At nagagawa ko ang mga bagay na malaswa kahit ayaw ng aking katawan. Ginawa akong sex object parausan ni Victor sa panaginip na iyon. Lahat ng gusto niya nangyayari at sa tuwing may naririnig akong tunog o kalasing ng bell ay parang hindi ko na kontrolado ang aking katawan. Napapasunod niya ako at nagaganap ang nais niya. Kahit labanan ko ito ay binubura nito ang lahat ng aking ulirat at hindi ko na alam ang mga nangyayari sa akin. Para sa kay Victor ay isang paraiso ang panaginip na iyon pero para sa akin ay isa itong bangungot!” ang wika ni Rael sumasakit ang kanyang ulo habang inaalala niya ito.
“Ganoon ba? Sa makatuwid ang cocoon na iyan ang lumikha ang peke at huwad na mundo sa iyong isipan. At dahil nagising ka na at nakawala sa sumpa ay tiyak na mawawala kana doon sa ilusyon at sa pekeng mundong ginawa ni Victor upang makasama ka,” ang paliwanag ni Surya.
Natahimik si Rael, “sabihin mo sa akin, totoo bang nakawala na ako? Totoo na ba ito o baka isang panaginip lang?”
“Huwag kang mag alala dahil totoo na ito. Ito na ang realidad at nagising ka na sa isang malaswang bangungot. Ang lahat ng naganap doon sa kung saan man iyon ay panaginip lamang at walang katotohanan. Dahil ang tunay na ikaw ay nandito, nakakulong sa loob ng cocoon na iyan,” ang paglilinaw ni Surya.
Tahimik..
Habang nasa ganoong posisyon sila ay nagliwanag ang isa pang cocoon sa itaas. “Ano iyan?” ang tanong ni Rael.
“Mukhang dalawang cocoon ang nasa itaas, ikaw at ang kay Victor. Sa palagay ko ay si Victor ang laman niyan. Binalot rin niya ang kanyang sarili upang magkasama kayong dalawa sa mundong iyon na kanyang ginawa. Ngayong bumalik ka na dito sa reyalidad ay otomatikong wala ka doon sa ilusyon na kanyang nilikha Kaya’t wala na ring saysay ang kanyang magandang panaginip! Ang ending ay babalik na rin siya dito,” paliwanag ni Surya habang pinagmamasdan ang cocoon na nagliliwanag.
Samantala,
sa loob ng pekeng mundo ni Victor
. Ilang minuto matapos mawala si Rael ay nagsisigaw ito at nagpuryos sa galit! Parang siyang mababaliw dahil halos abot langit na niya ang kaligayahan pagkatapos ay mawawala pa ito na parang bula!
“Sino? Sino ang tampalasang nakialam?! Sino ang nagpakawala kay Rael sa aking mahika? Masaya na kami! Bakit may humahadlang pa?!” ang sigaw ni Victor, nagwawala ito sa galit.
Nagtatakbo siya sa kahit saan, sinubukang hanapin si Rael pero wala, kahit sa kweba ay wala rin ito. Tila niloloko na lang niya ang sarili na may pag-asa pa, pero talagang wala na, ang kanyang kalibugan, pagnanasa at kasalanan ay nagwakas na rin!
Dito na namuo ang hindi mapapatayang galit dahilan para magliwanag ng husto ang kanyang katawan. Sumiklab ang itim na enerhiyang pinagkaloob sa kanya ni Hakal. At dito ay nagdesisyon siyang bumalik sa reyalidad ng kanyang buhay.
Kahit masakit ay kailangan niyang gumising mula sa napakagandang panaginip kung saan nagagawa niya ang lahat ng kanyang nais! Ngunit sa kasamaang palad ang lahat ay nagwakas na! Wala siyang choice kundi ang bumalik na sa katotohanan baon ang matinding sama ng loob.
Ikinulong din ni Victor ang tunay niyang katawan sa cocoon para makakonekta sa pekeng mundo nila ni Rael. At dahil nagdesisyon na siyang gumising at nagliwanag ang cocoon na kanyang kinalalagyan at tulong kapangyarihan ni Hakal ay unti unting binago nito ang kanyang pisikal na katawan at anyo.
Samantala sa tunay na mundo, patuloy pa ring nakatingala sina Rael at Surya, pinagmamasdan ang nagliliwanag na cocoon na kinalalagyan ni Victor.
Maya maya ay bigla itong crack at mula sa crack na iyon ay lumabas ang isang itim na pakpak ng paruparo na may desenyong lila. Para silang nanonood ng literal na paruparong lumalabas sa kanyang cocoon.
Nagpatuloy ang pag crack ng bagay na iyon sa kanilang itaas hanggang sa tuluyang lumabas si Victor dito. Iba na ang kanyang pisikal na anyo. Isa na itong paru-paro na may pakpak, may anthena sa ulo, iba na rin ang kulay at anyo ng kanyang mata bagamat tao pa rin ang kanyang katawan.
Ginamit ni Victor ang kapangyarihang ipinagkaloob sa kanya ni Hakal upang baguhin at palakasin ang kanyang sarili.
Nakalutang lang siya sa itaas at dito nakita niya si Rael na gising na at maayos ang kalagayan, katabi nito si Surya na kalaban ng kanyang panginoong si Hakal.
“Bakit iniwanan mo ako Rael? Hindi ka ba masaya sa akin?” tanong ni Victor.
Dumura si Rael na may kasamang dahak. “Pwe! HINDE! Dahil ang walang katotohanan ang ginawa mo! Ilusyon mo lang ang lahat at magbabayad sa ginawa mong pangbababoy sa imahe ko bilang hari ng mga blood sucker!” ang galit na sigaw ni Rael sa kanya.
Natawa si Victor, “magaling naman ako diba? Napaligaya kita ng paulit ulit.”
“Baliw! Ilusyon mo lang ang lahat at kahit kailangan ay hindi ito mangyayari sa realidad!” sigaw ni Rael sa kanya.
“Huwag kang mag aalala Rael, papatayin kita at magsasama tayong dalawa sa kabilang buhay, doon ay wala ng makapaghihiwalay sa atin!” ang nababaliw na sagot ni Victor.
“Mas baliw ka pa sa kaibigan mong si Herard! Pareho kayong dapat mabura sa mundong ito!” ang sagot ni Rael, kahit medyo nanghihina pa ang kanyang katawan ay naghanda na siya para lumaban!
Noong mga sandaling iyon ay natapos na ang ilusyon at kasinungalingan ni Victor, ang makamandag na mundo ng pagnanasa ay nawala na rin at ang lahat ay haharap na sa reyalidad.
Si Victor ngayon ay malayong malayo na sa dati. Sino ba naman ang mag aakala na ang isang simpleng miyembro ng salvator at isang simpleng babaylan ay aabot sa ganitong klaseng sitwasyon, isang seryosong labanan ng buhay at kamatayan.
Itutuloy.
Part 27: Bigong Kaligayahan
5th General Victor
Part 27: Bigong Kaligayahan
RAEL POV
Ang ginawa sa akin ni Victor ay isang pambababoy, bagamat hindi ito totoo ay hindi ko pa rin ito mapapatawad! Ngayon ay napagtanto ko na, batay sa bagong anyo niya na isang paru-paro ay tiyak na may kinalaman ito sa pagkalason ng aking isipan. “Kaya naman pala sa tuwing may makikita kong paru-paro doon sa mundo ng bangungot na iyon ay nawawala sa control ang aking sarili, ito marahil ang mahika ni Victor, at noong mga sandaling iyon ay wala akong kamalay malay na ito ang lason! Ang bell naman na naririnig ko sa aking tainga ay ang hudyat na tumalab na ito sa aking katawan!” ang wika ko habang nakapako ang tanaw kay Victor na noon ay nakasuot ng isang kalasag.
“Tama ka doon, Rael at kung pagmamasdan mo ay literal na paru-paro ang kanyang anyo,” ang bulong ni Surya sa akin.
“Kahit ano pang itsura ng hayop na iyan ay dudurugin ko siya!” ang asar kong sagot habang pinapalagutok ang aking buto.
“Ngunit, kailangan pa rin natin mag ingat dahil isa pa rin siya sa heneral ni Hakal, tiyak na ginawaran niya ito ng malakas na kapangyarihan,” ang wika ni Surya sabay harap kay Victor, “ikaw ang lumikha ng islang ito tama? Ang islang ito ay punong puno ng ilusyon, kung ano ang nasa isipan ay kanyang ibinibigay at ginagawang katotohanan, iyon nga lang ay kabaligtaran ang mangyayari. Katulad ko, nangarap akong makapiling ang isang espesyal na kaibigan, ngunit isang bangungot ang nangyari. Hindi kita mapapatawad sa iyong paglalaro sa aking emosyon!” ang dagdag pa ni Surya.
“Emosyon? Huwag mo nga akong patawanin, kung ano man ang naganap sa iyo ay kasalanan mo iyon dahil naging mahina ka sa pagkilala sa kung ano ang katotohanan at kasinungalingan! Ikaw ang nagpalaya kay Rael mula sa aking espesyal na selyo, kaya ikaw ang uunahin kong tapusin!” ang singhal ni Victor kay Surya. “Winasak mo ang aking mga plano! Lapastangan kaaaa!”
Mula sa paligid ni Victor ay lumabas ang mga enerhiyang hugis tinik at lahat ng iyon ay lumipad sa aming direksyon. Sa unang pagtama pa lang nito sa lupa ay malalakas na pagsabog agad ang nangyari, ito ay mga bomba na hugis tinik lamang! Sa dami nito ay wala kaming nagawa kundi ang umiwas at makiramdam sa mga maaaring mangyari.
“Bakit kayo tumatakbo? Nabigla ba kayo?” tanong ni Victor.
“Natural na tatakbo at iiwas kami, bomba iyon e, anong gusto mong gawin namin? Saluhin ito at yakapin? Ugok! Kapag nakalapit ako sa iyo ay buburahin kita sa mundo, gago!” ang singhal ko sa kanya.
“Subukan mong lumapit, iyon ay kung kaya mo!” ang sagot ni Victor at muli na namang bumagsak sa amin ang napakarami tinik bomba.
Yumayanig sa buong paligid. At iba ay sinalo ni Surya at naging mga alikabok ito na may iba’t ibang kulay na humahalo sa hangin. Nakalimutan ko na ang may kakayahan siyang ireject ang mga negatibong atake at gawin itong positibo. Ito ang ginawa niya para mabawasan ang mga malalakas na pag ulan ng enerhiyang mula kay Victor.
Samantalang agad kong hinugot ang isang dambulang bato na mas malaki pa sa amin at buong lakas ko itong ibato kay Victor dahil para mawala siya sa focus at ang mga tinik ay tumama dito. Ito ang kailangan ko, ilang segundong pagkawala niya ng tuon sa amin. Nabilis akong lumundag kasabay sa bato at noong sumabog ay nagulat siya dahil nandito na ako sa kanyang harapan. “At sino ang nagsabi sa iyo na hindi ako makakalapit?” tanong ko sa kanya.
Nagliwanag ang aking kamao at isang malakas na suntok ang iginawad ko sa kanyang harapan. Sinalo niya ito ng buong lakas at dito ay mabilis na ginapangan ng enerhiyang pisi na animo sapot na kulay itim ang aking katawan. “Sige lang, lumapit ka sa akin upang makasama ulit kita sa mundo ng kaligayahan! Isang magandang panaginip na punong puno ng sarap diba?” ang wika niya, hinigop na naman nito ang aking lakas.
“Baliw, sagad sa buto ang kalaswaan mong gago ka! Kahit kailan ay hindi ako papatol sa iyo!”
“Pero nagawa mo na diba? Ang akala ko ay stick to one ang mga blood sucker? Bakit mo ako pinaligaya ng husto? Ha Rael? Taksil ka rin pala at ngayon ay akin ka muli!” ang sigaw ni Victor at mas lalo pang hinigop nito ang aking pwersa.
“Ang lahat ng kababuyan mo ay imahinasyon lamang, hindi mo nagalaw kailanman ang aking TUNAY NA KATAWAN! Para ito sa taong mahal ko at hindi para sa iyo na isang santo ng kalaswaan!” ang sigaw ko habang kumakawala sa kanyang pagkakabigkis.
Nasa ganoong posisyon kami noong may kumapit na gintong pisi sa aking buong katawan sa pagkakataon ito mula naman ito kay Surya. Buong lakas niya kong hinila hinila pabalik sa ibaba. “Rael, delikado ang lumapit sa kanya. Alam niya na ikaw ay malakas sa close combat kaya’t kapag lumapit ka ay babalutin ka lang niya ng enerhiyang sapot na para isang insektong nabiktima ng kapwa niya insekto,” ang wika ni Surya, samantalang ako naman ay napaupo na lang sa lupa habang nangangatog ang tuhod.
“Kailangan ko pa maghintay ng ilang minuto para bumalik ang aking lakas,” ang wika ko naman.
“Bakit Rael? Ayaw mo na ba akong makasama?” tanong ni Victor, nakalutang pa rin ito sa aming itaas.
“Walang may gustong makasama ka, alam mo kung bakit? Dahil salahula ka! Kung may taong nagnanais kang makasama, malamang ay baliw iyon!” ang sagot ko sa kanya.
“Kaya pala nabaliw ka sa akin, hanggang ngayon ay naririnig ko pa rin ang ungol mo at nararamdaman ko pa rin ang katigasan mong bumabaon ng todo sa aking lagusan!” ang hirit ng salahulang babaylan.
Natawa ako, “ang lahat ng iyan ay pantasya mo lang at isang malaking imahinasyon. Huwag mong paniwalain ang sarili mo sa imahinasyon na ginawa mo! Paano ko gagawin sa iyo ang ganoong bagay kung nakakulong ako sa cocoon? Saan ka nakipagniig? Sa sarili mo? Baliw! Sira ulo!” ang sagot ko sa kanya na may halong pang aasar.
“Rael, sinisira lamang ni Victor ang mood mo, huwag ka na pumatol,” ang bulong ni Surya sa akin.
“Paano namang hindi ka mapipikon ay sumobra na ang kabaliwan ng isang iyan. Kapag nakalapit ako sa kanya ay sisiguraduhin kong mabubura ang kanyang mukha!” ang gigil kong sagot dahilan para matawa si Surya, “Kung minsan ang pagkapikon at pagiging mainitin ang ulo ang nagiging sanhi ng pagkatalo. Relax lamang, huwag mo siyang pakinggan, dahil ang panalo ay sa atin,” ang tugon niya habang nakangiti.
THIRD PERSON POV
Patuloy ang labanan, kitang kita ang malaking pagbabago kay Victor dala ng matinding kabiguang naganap sa kanya. Ang kanyang mga plano ay nasira sa isang iglap at wala siyang magawa kundi ang magalit at labanan ang dalawa.
Tuloy lang ang sagupaan, naghahanda muli sina Rael sa bagong atakeng gagawing ni Victor na noon ay patuloy pa ring nakalutang sa ere at hindi bumaba.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay nagpakawala si Victor ng mga tinik, sa pagkakataon ito ay para itong mga malalaking karayom at hindi gawa sa enerhiya. Agad na binuhat ni Rael ang isang malaking puno at hinarang ito sa kanila, ang iba ay niwasan nila.
Umuulan ng malalaking tinik hanggang sa matamaan si Surya sa kaliwang braso. Agad niya itong kinuha at inalis sa pagkakabaon. Akala niya ay wala lang itong epekto ngunit laking gulat niya noong biglang mamanhid ang parteng tinamaan at ang kanyang kaliwang braso mawalan ng lakas na parang lantang gulay!
“Ang mga tinik ay may lason! Hindi ito ordinaryong sandata na ang layunin lamang ay saktan at sugatan tayo!” ang sigaw ni Surya. Kaya naman nagtatakbo si Rael sa likod ng malaking bato para ikubli ang sarili.
“Nakakalungkot naman, wala kayong ginawa kundi magtago!” ang sigaw ni Victor ay maya maya ay kombinasyon na ang kanyang atake, lumabas mula sa kanyang paligid ang kombinasyon ng tinik na enerhiyang bomba at mga tinik na may lason. Nakapaikot ito sa paligid ni Victor, marami, hindi mabilang.
“Ang baliw na iyan! Mukhang hindi siya titigil,” ang bulong ni Rael habang nakatingala.
“Malamang, gusto ka niyang makuha, kapag tinamaan ka ng tinik na may lason ay magiging ganito ang parte ng katawan mo, kaya mag iingat ka,” ang wika ni Surya sabay pakita sa kanyang lantang gulay na braso.
“Anong gagawin natin?” tanong ni Rael, nag aalangan din siya dahil hindi siya makalapit dito para umatake.
“Kailangan nating maiwasan ang bawat isang atake niya ng maayos at walang pagkakamali. Kapag may pagkakataon ay ulitin mo ang pagtatapon ng makaling bato at atakihin siya ng malapit na posisyon. Susubukan kong pigilan ang mga sandata niya sa abot ng aking makakaya,” sagot ni Surya at nagliwanag ang mga kamay nito, handang ireject ang anumang negatibong pwersa na sisibat sa kanilang direksyon.
Sa isang kumpas ng kamay ni Victor ay sumibat lahat ng kanyang sandata pabulusok sa lupa, sa kinalalagyan nila Rael at Surya. Madami ito, parang mga bulalakaw na bumabagsak sa kalangitan at lumilikha ng malalakas na pagsabog.
Dahil iisa na lamang ang active na kamay at braso ni Surya ay hindi naging madali sa kanya ang makipagsabay at gawing mga makukulay na alikabok ang mga enerhiyang galing sa kalaban. Gayon pa man ay mistulan siyang magikero na ginagawang kakatwa at makulay na bagay ang mga enerhiyang tatama sa kanila.
Sa kabilang banda, walang ginawa si Rael kundi ang humugot ng mga puno sa paligid at ito ay hinahagis niya sa itaas upang dito tumama ang mga tinik na may lason. Paminsan minsan ay nag iipon siya ng enerhiya sa kamao at nilalaban ang mga ito. Pero kadalasan ang senaryo ay ang pag iwas nila ng maingat at perpekto upang di tamaan ng mga lason!
Ilang minuto ring umuulan ng mga sandata sa kanilang kilalagyan bago makahanap ng magkakataon si Rael, binuhat niya muli ang isang dambuhalang bato at buong lakas na inihagis kay Victor. Mabilis rin siyang lumipad para sundan ito.
Noong makita ni Victor ang malaking tipak ng bato na palapit sa kanya ay agad niya ito pinasabugan at hinati! Noong matibag ito ay sumulpot si Rael sa kanyang harapan at isang malakas na suntok ang iginawad nito. Damang dama ni Victor ang impact kahit hindi pa ito tumatama kaya naman iniharang niya ang kanyang pakpak bilang proteksyon, gayon pa man ay nawala siya sa balanse at tumilapon ang kanyang katawan sa malayong direksyon ngunit agad rin nakarecover.
“Hindi pa tapos!!” ang sigaw ni Rael isa pa sanang malakas na suntok ang igagawad nito sa kanya kaya naman bumukas ang kanyang pakpak at bumuga ito ng malakas na bolang enerhiyang pula na sumabog sa harapan ni Rael dahilan para bumulusok ito sa ere.
Habang nalalaglag sa ere ang kanyang katawan ay bumuga si Victor ng mga tinik na may lason. Noong makita ito si Surya ay mabilis pa sa kidlat siyang tumakbo, lumabas sa kanyang isang kamay ang gintong pisi, mabilis itong lumipad at dumikit sa katawan ng hari at hinila ito palayo.
Nakaihawas si Rael sa atakeng iyon at hindi siya natamaan ng mga sandatang may lason. Maya maya mga bombang tinik naman ang umulan sa kanyang direksyon kaya naman hinila ulit siya ni Surya at tinulungan siya makaiwas ng mas dobleng bilis. Para siyang puppet na hinihila para mas makakilos ng maayos.
Perpektong nakaiwas si Rael at agad niya itong hinila sa kanyang direksyon. “Ayos ka lang ba?” tanong ni Surya sa hari.
“Oo, salamat. Muntik na iyon,” ang wika ni Rael.
“Ang problema ay masyadong mabilis ang mga sandata ni Victor, para itong literal na ulan na biglang bumabagsak. Mahirap lumapit sa kanya dahil sa mga ito,” ang wika ni Surya.
Tiningnan ni Rael ang kanyang kamao, “sayang nataaman ko na e!” ang wika nito sabay tayo ngunit tila hindi niya maramdaman ang kaliwang binti.
Bago pa niya makita ay mayroon palang sugat dito, tiyak na natusok siya ng lason kanina kaya’t nagresulta ng ganito. Sa makatuwid ay namanhid rin at nawalan ng lakas ang kanyang kaliwang binti kaya’t di na siya makabalanse ng maayos.
“Tangina! Patay na! Wala ba itong lunas?” tanong ni Rael at maya maya ay muli na namang umulan ng mga enerhiyang tinik na sumasabog sa paligid. Pero gayon pa man ay malakas pa rin si Rael dahil kahit isang binti na lang ang gamit niya nakakaiwas pa rin ito.
Samantala, habang nagpapa ulan ng enerhiya si Victor ay napansin niya ang malaking lamat at pinsala sa kanyang pakpak. Ang kanyang pakpak ay gawa sa pinakamatibay na kalasag. Hindi niya akalaing ganito kalakas ang kamao ng hari ng mga blood sucker. Kung tumama pa ang isang suntok niya, malamang ay wala ang pakpak ni Victor.
Gayon pa man, natuwa siya noong makita tinamaan ang binti ni Rael, alam niyang malaking kabawasan ito sa lakas ng hari. Kapag tuluyang nabaldo ito ay ikukulong nila sa cocoon ang kanilang katawan at muling magsasama sa pekeng mundo na kanyang lilikhain!
Tuloy ang pag-ulan ng mag tinik na enerhiya at patuloy rin ang pag iwas ng dalawa. Parehong nabawasan ang kanilang bilis dahil sa baldado at paralisado ang kanilang mga parte ng katawan. Binti ang kay Rael at ang kay Surya naman ay kaliwang braso. Nangingitim ang mga ito na parang patay at walang dumadaloy na dugo. Wala ring pakiramdam kaya’t pakiwari nila ay nawawala ang parteng ito ng kanilang mga katawan!
Sunod sunod ang ginawang pag atake ni Victor! Umuulan ng bola ng enerhiya mula sa kanya. Halos dinurog na niya ang buong paligid at ang makikita na lang ay mga mga lubak at mala disyertong pinagsabugan. Sa kabilang banda ay aminado naman sina Rael at Surya na sobrang hirap ng kanilang sitwasyon ngayon. Pinilit nilang padaluyin ang dugo at pagalawin ang parte ng katawang paralisado ngunit masyadong malakas ang lason, wala silang magawa.
Maya maya ay parang literal na paru-parong dumapo si Victor sa itaas ng isang bato, “pagod na ba kayo? Paano pa kaya kung tamaan pa ng aking tinik na may lason ang iyong katawan? Kaso ay masyadong boring ito, mas ang gusto kong gawin ngayon ay yung mas exciting, mas kapana-panabik,” ang wika nito.
Hinihingal sina Rael at Surya, kapwa nila tinatantsa ang sitwasyon. At habang nasa ganoong posisyon sila ay biglang nagliwanag ang pakpak ni Victor, naipon ang liwanag mula sa kanyang bagwis at tumulay ito kanyang braso papunta sa kanyang kamay.
Sumabog ang malakas na enerhiya sa palad ni Victor at dito ay lumabas ang isang kakaibang uri ng espada, para itong gawa sa ugat ng halaman na nakakapit sa kanyang braso. “Siguro ay dapat tapusin na natin laban, sayang lamang Rael, kung pumayag ka lamang na makasama ako ay hindi tayo aabot sa ganito,” ang wika ni Victor na may tinig ng panghihinayang.
“Parang wala sa itsura mo ang hahawak ng ganyang sandata,” ang wika ni Surya.
“Bakit hindi mo ko subukan?” tanong ni Victor at maya maya ay nagliwanag ang kanyang kakaibang anyong espada at dito ay laking gulat nila Rael at Surya noong magkaroon sila ng kakaibang marka sa katawan.
Parang tattoo ng paru-paro na “target mark” sa gitna. Ang kay Rael ay nasa gitnang dibdib, tiyan at braso. Ang kay Surya naman ay nasa dibdib, leeg at noo!
“Ang target mark na iyan ay isang sumpa, diyan otomatikong tatama ang aking espada at dito ay gagana ang sumpa na papatay sa inyo ng mas mabilis,” ang paliwanag ni Victor.
Noong mga sandaling iyon ay walang nagawa sina Rael at Surya kundi ang lumaban at maghanda. Kung titingnan ang kanilang kalagayan ay para tagilid talaga ang kanilang sitwasyon. Walang silbi ang kaliwang braso ni Surya at wala ring silbi ang kaliwang binti ni Rael kaya hindi ito makakilos ng maayos.
Ang kanang binti lamang ang kanyang gamit sa pagbalanse. Gayon pa man ay hindi sagot, wala silang pamimilian kundi ang lumaban.
Tahimik.
Sa kanilang harapan ay sumiklab ang malakas na enerhiya sa katawan ni Victor, itinutok nito ang kanyang espada sa kinalalagyan nila Rael at nagwika ito. “Sa akin ang tagumpay sa pagkakataong ito!”
Itutuloy.
Part 28: Ang Malupit na Hari
Part 28: Ang Hagupit ng Hari
THIRD PERSON POV
“Malakas ang isang ito,” ang wika ni Surya.
“Ang enerhiya ni Hakal ang dumadaloy sa kanyang katawan kaya’t may lakas siyang maipagmamalaki,” ang sagot ni Rael.
“Paano mo nalaman?” tanong ni Surya.
“Dahil nangyari ito sa hinaharap, ang isang iyan ay galing din doon. Mahabang kwento pero handa akong ikwento lahat kapag natapos tayo dito,” ang sagot ni Rael.
“Eh paano kaya tayo mananalo? Pareho tayong baldado?” tanong ni Surya sa binata. Ngumisi si Rael sa kanya.
“Naalala ko yung ginawa mo kanina, diba ikaw ang humila sa akin sa mabibilis na atake ni Victor. Pwede mo akong suportahan,” ang wika ni Rael.
“Paano?” tanong ni Surya na may halong pagtataka.
Lumapit si Rael at ipinaliwanag ang kanyang ideya, si Surya naman ay maiging nakikinig lalo’t wala ng ibang paraan para manalo, ang ideya ng bawat isa ay mahalaga.
Makalipas ang ilang sandali agad naman nakuha ni Surya ang ideya ni Rael. “Gagawin ko ang makakaya ko,” ang tugon nito, nagliwanag ng kanyang kanang kamay at lumabas dito ang tatlong pisi, dumikit ito sa katawan ni Rael.
Nakuha ng hari ng mga blood sucker ang ideya kanina noong hilahin siya ni Surya para mabilis na makaiwas sa atake ng kalaban. Sa tulong ng mga pisi na nakakabit sa kanyang ay mas mapapabilis at masusuportahan ni Surya ang kanyang kilos at masusuportahan din nito ang baldado niyang binti.
At iyon ang set up, mistulang puppet si Rael na may tali sa likod. “Gawin natin ang ating mamakaya!” ang wika ni Rael at dito ay nagliwanag ang kanyang katawan. Samantalang naghanda naman si Surya upang matulungan ang hari na mapabilis ang pagkilos nito.
Makalipas ang ilang sandali, sa pag ihip ng malamig na hangin sa pagitan nina Rael ay nagsimulang sumagupa si Victor! Nagliliwanag ang kanyang espada na nakapalupot sa kanya braso na ang ibig sabihin ay nakapuntirya ito sa target mark sa katawan ni Rael.
Mabilis ang pagkilos ni Victor, mas dumoble pa ang kanyang bilis kaya naman agad siyang sumulpot sa harapan ni Rael at buong lakas na ibinangag ang kanyang sandata.
Tumalon si Rael, mas malakas at mabilis rin ang kilos niya dahil hinila ni Surya ang pisi at sumunod ang katawan ng binata paatras. Tumama ang atake ni Victor sa lupa at sa mga butuhan dahil para magiba ang buong paligid. Hindi inaasahan ni Surya at Rael na ganoon kalakas ng impact ng pag atake ni Victor!
Dito nagsimula ang kanilang sagupaan, walang humpay ang pag-atake ni Victor, mabilis ito at lahat ng tamaan ay gumuguho at nawawasak. Ilang beses na rin niya muntik tamaan ng direkta ng mga target mark sa katawan ni Rael mabuti na lamang at nakakaiwas siya ng mabilis sa tulong ng pisi na nakakabit sa kanyang likod.
Samantala ay parang may laruang puppet si Surya sa kanyang mga kamay. Ang kaibahan nga lang ay tunay na tao si Rael at ang kalaban ay hindi nagpapatalo, mas malakas pa ito kaysa sa inaasahan. “Iwas Rael!” ang sigaw ni Surya noong ihataw sa kanyang dibdib ang sandata! Muntik na tamaan ang hari, mabuti na lamang at nahila ito agad.
Si Victor naman ay nagtataka kung bakit nagagawang kumilos ni Rael ng mabilis at nagagawa pa nitong sabayan siya ng walang kahirap hirap sa kabila ng pagkawala ng kanyang liwanag binti. Wala itong kamalay malay na mayroong pisi sa likuran ni Rael na sumusuporta sa kanyang kilos at pag iwas ng mabilis. Kahit ilang beses na itarget at muntik ng matamaan ni Victor ang marka sa dibdib ni Rael ay nakakapuslit pa rin ito nakakalundag ng mataas gamit ang isang binti..
Paminsan minsan ay sumusuntok si Rael at tumatama ito sa kanyang braso, pero kadalasan ay nakakaiwas siya at tumatama ang malakas na kamao nito sa mga bagay sa kanilang paligid na nagiging sanhi pagka pulbos ng buong paligid sa loob ng isla.
Paulit ulit ang pag atake ng dalawa. Kapansin pansin na kahit baldado ang kaliwang binti ng hari ay nakakakilos pa rin ng maayos, malayo ito sa kanyang inaasahan.
“Pero paano?” tanong ni Vic sa kanyang sarili na hindi maiwasang malito at magtaka.
Tahimik.
Nag obserbang mabuti si Victor at dito ay nakita niyang abala ang kamay si Surya sa pagcontrol sa mga pisi na nakadugtong sa likod ni Rael. “Kaya naman pala! May supporta ka naman pa lang tinatanggap mula sa iyong kapanalig, ngayon ay hindi na ako magtataka kung paano ka nakakagalaw ng mabilis at nakakaiwas sa aking mga atake!” ang wika ni Victor maya maya nainis ito kay Surya kaya naman mabilis siyang sumagupa dito. “Ikaw ang uunahin ko!! Ikaw ang panira sa lahat ng bagay dito sa mundo!” ang galit na galit na singhal ni Victor kay Surya.
Lumipad ito at saka siya sinugod, nagliwanag ang mga target mark sa katawan ni Surya bilang tanda na alin man dito titirahin ng kanyang patalim! Nagliliwanag din ang patalim ni Victor sumasabay ito sa kanyang mabilis na kilos.
“Ikaw ang uunahin ko!” ang sigaw nito sabay hataw sa kanyang sandata sa harap ng Surya NGUNIT agad na sumulpot si Rael sa kanyang harapan at ito ang nasaksak niya.
Direkta ang espada sa target at si Rael ang napuruhan nito. Tumama ito sa kanyang tiyan at tumagos sa kanyang likuran, kahit gaano kalakas ang depensa ng hari ay ninipis at hihina ito dahil sa target mark. Gulat na gulat si Surya, masyadong mabilis ang pangyayaring iyon. Hindi niya inaasahang sasaluhin ni Rael ang para sa kanya.
Bulwak ang dugo sa bibig ni Rael!
Huhugutin ni Victor ang kanyang sandata mula sa pagkakatarak sa tiyan ni Rael ngunit hinawakan ng hari ang kanyang kamay at hinayaang nakabaon ang sandata niya sa tiyan nito. Para kay Rael ito lang ang tanging paraan makalapit at mapahinto ang kalaban ng ilang saglit.
“Bakit aalisin mo? Hindi ba’t ito ang iyong gusto?!” ang tanong ni Rael sabay harap kay Victor. Kitang kita ni Victor ang galit sa mata ng hari dahilan para makaramdam siya ng takot.
Sinubukan nyang alisin ang pagkakatarak ng kanyang espada sa tiyan nito ngunit hawak ni Rael ang kanyang braso upang hindi ito maalis.
Noong mga sandaling iyon ay inaalala ni Rael ng lahat ng kagaguhan at kasalanang ginawa ni Victor. “Natatandaan ko ang lahat ng kasalanan mo sa akin, mula sa pagdakip niyo sa asawa ko at pagkukulong sa kanya sa torture maiden. Kayo ang sumira ng lahat! At hindi ko makakalimutan ang pambababoy mo sa aking pagkatao! Pagbabayaran mo na kumampi ka kay Hakal at nakarating ka hanggang dito! Sana ay nabura ka na lang katulad ng mga hayop at insekto sa hinaharap dahil wala kang pagkakaiba dito!” ang singhal ni Rael sa kanyang harapan.
Nagsimulang kumulo ang dugo ni Rael dahil matinding galit! Nanginginig ang katawan nito! Naisip niya na masyado na siyang nag suffer at na torture ng husto sa kamay ni Victor.
Galit na galit na ito!
Maya maya ay nagliwanag ang mga niy, namula ng husto at humaba ang kanyang pangil. Agad niyang kinagat si Victor sa leeg at iniinom niya ang dugo nito.
Dahil sa takot at matinding pagkabigla ay nagsisigaw si Victor at nagkumalawa ito mula sa pagkakagat ni Rael! Nagliwanag ang kanyang pakpak at naglabas ito ng mga alikabok na itim at noong dumikit ito kay Rael sumabog ito ng sumabog hanggang sa tumilapon ang binata! Tinangka ni Surya na hilahin siya ngunit nasabugan din ang mga pising nakakonekta sa kanyang likuran! Direct hit ang pagsabog kaya’t naging duguan ang katawan nito.
Sa lakas ng mga bombang alikabok mula sa pakpak ni Victor ay parehong tumilapon ang katawan nila ni Rael.
Noong makadistansiya si Victor ay muli itong lumipad ng mabilis at dinagit ang katawan ni Rael na nakadapa sa lupa! Inangat niya ito sa ere sa pamamagitan ng pagsakal sa leeg, lungayngay na ang hari at tila walang lakas.
Sumigaw si Victor na may halong galit at sinaksak siya sa dibdib! “Kung ayaw mo sa akin ay ayaw ko rin sa iyo! Walang makikinabang sa iyo kundi mga uod sa lupa!” ang sigaw nito at hinugot niya ang espada sa dibdib ni Rael at saka ibinaon ulit ito hanggang sa mabutas ng husto.
Humigpit rin ng pagsakal niya na halos masira na ang leeg nito. Habang nasa ganoong posisyon siya ay biglang tumama si Rael, namumula pa rin ang mata nito at nagliliwanag.
“Tama naaaa! Talo ka naaaa! Mamatay ka naaaa!” ang sigaw ni Victor at pinagsasaksak pa niya ito sa katawan ng paulit ulit saka itinapon sa kanyang harapan.
Habang nasa ganoong posisyon ang lahat ay biglang dumilim ang paligid. Napatingala si Victor sa kalangitan at pinagmasdan niya kung paano kainin ng makapal at maitim na ulap ang liwanag. Pagtingin siya sa kinalalagyan ni Rael ay wala ito sa kanyang nakahandusay na posisyon.
Luminga linga siya, gumalaw ang antena sa kanyang ulo na parang nakasagap ng panganib kaya naman bumukas ang kanyang pakpak at nagsimulang umangat sa ere.
Nasa ganoong posisyon siya noong biglang may dumaang hangin sa kanyang harapan at biglang naputol, nawasak ang kanyang dalawang pakpak! Isa pang hangin ang dumaan at biglang naputol ang kanyang kanang braso na may espada.
Ganoon kabilis, lumagapak si Victor sa lupa at biglang bigla siya sa pangyayari. Bumagsak din si Rael sa kanyang harapan nakatayo ito at nagliliwanag ang mga mata. Mahaba at matalim ang mga kuko na puro dugo.
Gumalaw ang kamay ni Rael at laking gulat niya noong putulin nito ang kanyang binti na baldado ng lason. Umaagos ang dugo sa putol na binti ng hari. Ngunit wala pang limang segundo ay biglang tumubo ang pinutol niyang parte ng katawan at sa pagkatataong ito ay wala itong lason!
Kitang kita rin ni Victor kung paano maghilom ang lahat ng saksak na kanyang iginawad sa katawan nito.
Takot na takot si Victor, dumistansiya siya kay Rael na noon ay nasa estado ng blood assassination technique. “Huwag kang lalapit! Huwag kang lalapit sa akin!!!” ang sigaw niya at mula sa kanyang paligid at lumabas ang daan daang mga tinik na enerhiya.
Lahat ng ito ay lumipad kay Rael na para bang pinaulanan siya. Noong mga sandaling iyon ay maraming tumatama sa katawan ni Rael sumasabog ang bawat enerhiyang tinik sa kanyang katawan kaya’t nawawasak ang mga parteng tinatamaan.
Pero wala itong pakialam, naglalakad lang siya pasulong at kapag may parteng nawawasak sa kanyang katawan ay bumabalik din agad sa dati. Halimbawa na lamang ay nasasabugan ng maraming beses ang kanyang mukha dahilan para mapisak ito o kaya ay maging kalahati na lang pero bigla itong babalik sa dati. Minsan ay napuputol ang kanyang braso pero bigla rin itong tutubo.
Maya maya parang bulang nawala si Rael sa paligid. At noong sumulpot ito ay nasa harap na ni Victor, nagliwanag ang kanyang kamao at isinuntok ang kalaban PABABA sa lupa!
Bumaon sa lupa si Victor kasabay nito ang pagkasira ng buong paligid dahil sa suntok na iyon, nagiba ang lahat, nag crack, nahukay, nagkaroon ng malaking malaking crater!
Ilang minuto ring tumagal ang pagyanig, noong mga sandaling ay gulat na gulat si Surya, halos nawasak na ni Rael ng isang buong isla sa pamamagitan ng isang suntok lang sa lupa. Dito niya napagtanto na hindi talaga ang mga ordinaryong mandirigma lang ang mga ito, higit sila sa kanyang inaasahan.
Noong humupa ang matinding pagyanig at halos nakahandusay na lang si Victor sa lupa habang nakatingin sa kalangitan, wasak na ang kanyang katawan at halos hindi na makagalaw. Gutay na ito at ang kanyang mga braso ay putol na rin. Hindi niya alam kung paano umabot sa ganito ang lahat basta ang alam lamang niya ay tila lumagpas na siya guhit ng kanyang kakayahan.
Ang buhay ni Victor ay isang bukas na libro, alam na ng lahat ang kanyang kasaysayan. Gayon pa man ay naiisip niya, paano kaya kung isang simple babaylan lamang siya? Hindi siya nagnasa, hindi siya naghangad ng sobrang atensyon? May mababago kaya sa takbo ng buhay niya? Kapareho rin kayang katapusan ang sasapitin niya?
Isang malaking pagkakamali ba ang maghangad ng kaligayahan kaya ngayon ang lalaking kayang labis na pinagnanasahan ang tatapos sa kanyang buhay?
Habang nasa ganoong posisyon ay nagbalik sa kanyang isipan ang panahon na unang nag usap sila ni Herard para itayo ang Salvator. Kapwa sila nakaharap sa malawak na kapatagan at nangangarap ng maayos at matiwasay na buhay. Kapwa rin nakapako ang kanilang tingin sa kalayuan habang pinagmamasdan ang magandang paglubog ng araw.
“Sa palagay mo ba ay mababago ng salvator ang aking pananaw?” tanong ni Victor.
“Pananaw? Katulad ng?” tanong din ni Herard.
“Yung pananaw ko na ang katawan ng tao ay nilikha para magpaligaya. Na hindi ito sagrado at parte lamang ng tinatawag na pagnanasa,” ang sagot ni Victor.
Natawa si Herard, “ang katawan ng tao ay nakadepende kung paano natin irerespeto. Iyan ang pananaw dahil iyan ang bagay na nakasanayan mo. Pero magbabago ito, kung susubukan mong baguhin. Wala namang permanente sa mundo kundi ang pagbabago.”
“Parang mahirap sa parte ko dahil naadik ko sa pakikipagniig, gustong gusto ko ang kaligayahang dulot nito. Sa palagay mo ba ay tatanggapin ko ng Diyos mo kung sasali ako sa iyong plano?” tanong niya ulit.
Tumango si Herard, “Oo naman, ang lahat ay binibigyan ng tiyansang magbago. Wala kang dapat ipangamba, Victor,” ang tugon nito habang nakangiti.
“Salamat, sa tingin ko ay bibigyan ko ng pagkakataon ang sarili ko,” ang nakangiting wika ni Victor. Ngumiti rin si Herard at inabot ang kanyang kamay. “Isang mahabang paglalakbay ito para sa atin, simulan na natin ang lumakad sa tamang landas,” ang tugon nito at kapwa sila humarap sa mawalak na kapaligiran.
Ang buhay ni Victor ay hindi naging madali, maraming mga lalaki na ang gumamit sa kanyang katawan kaya’t ang pananaw niya ay ganoon na lamang, na bubuhay ang tao para magbigay ng aliw, na ang katawan ay hindi sagrado kundi ito ay isang instrumento lamang para gamitin sa kaligayahan.
Sa pakikipagniig siya nakakahanap ng karamay, sa sandaling oras na siya ay may kayakap at kahalikan ay nakakaramdam siya na hindi siya nag iisa. Ito ang humubog sa pagkatao ni Victor at hindi niya ito tinalikuran hanggang katapusan..
Tahimik..
Nagbalik sa normal ang kanyang ulirat at kasabay nito ang pagbulwak dugo sa kanyang bibig. Nawasak ng husto ang kanyang katawan at hindi niya kayang lumaban pa.
Maya maya ay lumapit sa kanya si Rael, “kung gusto mong maligaya sana ay nagpakabuti ka at ginawa mong kamahal mahal ang iyong sarili. Kung ayaw sa iyo ng isang tao ay humanap ka ng taong gugustuhin ka at hindi mo kailangan isiksik ang sarili sa iba. Alam kong bibigyan ka pa ng susunod na buhay pagkatapos nito dahil hindi ka naman ganoon kasama. Sana ay baguhin mo ang iyong pananaw at sana ay matuto kang mahalin at igalang ang iyong sarili. Sanayin mo munang mahalin ang sarili mo bago ka magbigay ng pagmamahal sa ibang tao,” ito ang seryosong salita ni Rael habang nakatingin sa kanya ng tuwid.
Tumango lang si Victor noong mga sandaling iyon, dito niya napagtanto na mali talaga ang landas na kanyang tinahak. At noong mga oras na sumanib at kumampi siya kay Hakal ay nakatakda na rin ang kanyang katapusan.
“Patawad, gusto ko lang maging masaya,” ang mahinang tugon nito.
“Ang kaligayahan ay hindi lang nakukuha sa pakikipagniig o sa pagnanasa. Ito ay nakukuha rin sa iyong sarili at kung paano ka makontento sa takbo ng buhay mo,” ang sagot ni Rael, tila unti unti ng bumabalik ang kanyang sarili, nawawala ang epekto ng assassination technique.
At habang nasa ganoong posisyon sila ay biglang may bumagsak na liwanag mula sa itaas pasibat sa kanilang kinalalagyan! Agad itong nakita ni Surya at sumigaw ito sabay labas ng pisi sa kanyang kamay. “Rael!! Umalis ka dyann!”
Dumikit ang pisi sa likuran ni Rael at hinila niya ito upang makaiwas! Bumagsak ang bola ng enerhiyang itim sa kinalalagyan ni Victor at sumabog ito ng malakas! Mabuti na lamang at nahila ni Surya ang kanyang kapanalig.
Ilang minuto rin sila sa ganoong posisyon bago humupa ang pagsabog.
Noong mawala ang maraming usok sa paligid ay laking gulat nila noong makita ang isang lalaking nakatayo sa kanilang harapan. Hawak nito ang gutay na katawan ni Victor.
Ang lalaking ito ay walang iba kundi si HAKAL!
Itutuloy.
Part 29: Salita ng Kaligayahan
Part 29: Salita ng Kaligayahan
ENCHONG POV
“Touch down! Akala ko talaga di na tayo makakarating dito sa pampang,” ang wika ni Oven noong makababa kami sa agul. Mula sa pagtakas sa mga amosonista ay napadpad kami sa isang isla.
“Ano naman kaya ang mayroon sa islang ito?” tanong ko naman habang bumaba. Maayos naman ang buong paligid, maraming puno, kulay puti ang buhangin at marami maaaring silungan.
“Kahit ano pang nandito, basta huwag assorted na kepyas ng mga amasona hano! Tangna nila, ipinakita pa nila sa akin yung iba’t ibang uri at itsura ng mga ekup nila! Nakaka kilabot talaga! Sana puro lalaking gwapo naman sa isla na ito para makabawi man lang!” ang sagot ni Oven sa amin.
“Eh hindi mo lang naman nakita diba? Isinubsob pa sa iyo yung isa!” ang pang aasar ko naman.
“Arwk!! Hindi ko na kaya, ayokong isipin iyon dahil nasusuka ako baka itakwil ko na ang sarili ko. Tiyak na iyon ang pinakamalalang bangungot na nangyari sa akin! Mas malala pa sa pagkamatay ko sa kamay ni Egidio. May kekiphobia na yata ako,” ang pag iyak ni Oven.
“Anong kekiphobia?” tanong ko naman
“Edi phobia sa kepyas! Nakakatakot, nakakakilabot! Yun talaga ang papatay sa akin!” ang pag iyak pa nito na may halong pagsusuka na parang nalason. “Nakakatakot yung mga itsura ng ekups, mabuhok at mamasa masa pa! Hindi ko na talaga kaya! Hindi naaaa!” ang dagdag pa nito at parang naloloka lokang nagtatakbo kung saan.
Maya maya ay napatingin siya sa puno ng buko kung saan may nakaakyat na kung ano. “Bakit may unggoy doon sa puno ng buko?” tanong nito sabay takbo patungo sa puno para makita ito ng malapitan.
“Bakit kamukha ni Edisol yung unggoy?” tanong pa Oven.
“Si Edisol po talaga iyan tito Oven,” ang magalang na wika ni Chaim.
“Si Edisol nga, siguro ay dito rin sila napadpad ni Lao noong nasira ang agul!” ang wika ko at kahit paano ay nabawasan ang pag aalala ko.
Agad naman kaming nakita ni Edisol at lumundag ito sa itaas ng puno hawak ang mga buko. “My Gewd si Edisol nga, my pet!” ang hirit ni Oven.
Noong makita kami nito ay agad siyang bumaba hawak ang mga buko. Tila ba natuwa ito at nabuhayan ng loob! “Mga kasama, mabuti naman at ligtas kayo! Noong masira ang agul ay dito na kami napadpad ni Lao,” ang masayang wika ni Edisol sabay yakap sa amin.
“Teka nasaan si Lao, siguro kinain mo hano?” tanong ni Oven. Si Lao yung kaibigan niyang nagpapatakbo ng agul. Tiyak pagbabayarin kami non dahil nasira ang kabuhayan niya.
“Hindi ah, ako pa nga nagligtas sa kanya, basta ang alam ko lang noong nalulunod na kaming dalawa ay nagliwanag aking katawan at nakakilos ako ng mabilis,” ang paliwanag ni Edisol.
“Iyan na yung powers ng renocos! Lumalabas ito kapag nalalagay sa panganib ang buhay mo. Bagay na bagay naman talaga sayo yang ganyang powers,” ang hirit ni Oven.
“Tito Oven naman e, pero masaya ako! Mabuti na lang at maraming prutas dito sa isla hindi kami nagutom, kaso ay may sugat siya sa tiyan kaya’t nandoon lang siya sa ginawa naming silungan,” ang wika ni Edisol.
Noong mga sandaling iyon ay agad naming pinuntahan si Lao at ginamot ito. Magang maga na ang tama niya sa tiyan, mabuti na lang at naagapan namin ito kaagad dahil maaari niya itong ikamatay. “Noong masira ang agul ay nagpalutang lutang kami at napadpad sa islang ito. Okay na rin ito kaysa naman nandoon lang kami sa gitna ng karagatan. Nasaan yung iba?” ang tanong ni Edisol.
Napabuntong hininga ako, “wala pa sila, hindi pa bumabalik. Sobra akong nag alala sa kanilang kaligtasan, sana ay maayos lang sila kung saan man ang mga iyon,” ang sagot ko habang nakatanaw sa karagatan.
Binuksan namin ang mga buko at prutas na naipon ni Edisol sa paglalakad. Ang sabaw ng buko ang pumawi sa aming uhaw dulot ng ilang oras na paglalayag sa agul. “Bakit sobrang lakas kumain ni tito Oven ngayon?” tanong ni Edisol.
“Tse, wag mo nga akong matito-tito diyan, magkasing edad lang tayo noh! Stress ako at mayroon akong matinding trauma na pinagdaraanan, hayaan mo ng kumain ako ng madami!” ang sagot naman ni Oven dahilan para matawa na lang kami ni Chaim.
“Huwag mo na itanong kung ano ng nangyari, tiyak na mababaliw na naman iyan. Ang tamis nitong melon ha,” ang wika ko naman habang nakangiti.
Kahit papaano ay nabawasan ang aking pag-alala noong makita sina Edisol at Lao. Sumagi rin kasi sa isip na baka naambush sila o kaya ay nalunod na sa karagatan. Ngayon ang iniisip ko na lang ay ang mag ama ko bagamat malaki naman ang tiwala ko sa dalawa na iyon.
Bandang hapon, dahil sa pagod ay nagdesisyon kaming magtayo muna sa silungan sa tabing dagat para makapagpahinga. Nahapo rin kami kakatakas at kakatakbo sa isla ng mga amasona.
Habang palubog ang araw sa dalampasigan ay nakita ko si Chaim na nakaupo dito, kaya naman pagkakataon na para kausapin ito. Simula kasi noong dumating siya dito di pa kami nakapag kwentuhan. Hindi naman maitatanggi na anak ito ni Suyon at Lucario dahil napakagwapong bata. Ang nakuha niya ang mata ni Lucario na singkit ang mapulang labi ni Suyon. Nag uumapaw rin ang lakas nito na kahit itago ay hindi mapagkakaila.
“Bakit nandito ka? Ayaw mo bang magpahinga muna?” tanong ko sa kanya.
“Eh ang lakas po maghilik ni tito Oven,” ang magalang na sagot nito.
Natawa ako, “siguro ay napagod kakasigaw, noon ko lang siya nakita sa ganoong estado ng takot. Sa dami ng halimaw at iba’t ibang nilala na nakalaban namin ay sa mga amasona lang talaga siya na trauma ng husto,” ang natatawa kong sagot.
“Mabait din sa akin si Tito Oven sa future, isa po siyang konsitidor na tito. Dahil siya lagi ang nagtatakip sa amin nila Rouen kapag may nagagawa kaming kapalpakan,” ang sagot ni Chaim.
“Edi siyempre ako ang numero unong kontrabida sa future diba?” ang natatawa kong sagot.
Natawa si Chaim, “opo, medyo strict po kayo sa future pero close po tayong dalawa.”
“Kaya pala magaan ang loob ko sa iyo noong unang beses kitang makita hijo. Ayokong pakialaman at pangunahan ang kung anumang mayroon kayo ng aking anak sa hinaharap, basta ang sa akin lang ay yung makita ko kayong masaya ay ayos na sa akin,” ang tugon ko naman.
“Salamat po tito Ench, maging dito sa past o sa future ay lagi kang nakasuporta sa aming dalawa. Hindi po pala kayo nagbabago,” ang nakangiting wika niya.
At habang nasa ganoong posisyon kami ay biglang nagliwanag ang kanang kamay ni Chaim. Tiningnan niya ito at sinuring mabuti. “May problema ba?” tanong ko sa kanya.
Umiling siya, “wala po tito, mukhang alam ko na kung nasaan si Rouen, ang liwanag na ito ay isang mensahe kung saan ko siya makikita. Sa tingin ko ay buhay siya at maayos ang kalagayan,” ang wika nito habang nakangiti.
Tumayo siya at ikinumpas ang kamay, dito ay lumabas isang asul na portal sa kanyang harapan.
Maya maya ay hinawakan naman niya ang singsing ni Rael na ibinigay ko sa kanya bago kami mahuli ng mga amasona. Ginamit niya ang singsing na pag aari ng aking asawa para buksan ang isang portal na kulay pula.
Humarap sa akin si Chaim, “tito, ang pulang portal na iyan ay patungo mismo kay tito Rael. At ang asul na portal na ito ay patungo kay Rouen. Huwag na po kayo mag alala, ako na ang bahalang humanap at magbalik kina Rouen at Tob,” ang wika nito.
“At ako naman ang bahala sa pagsundo kina Rael at Surya. Kinakabahan ko ngunit mas mahalaga ang makita ko sila. Mag ingat sa iyong lakad,” ang wika ko naman.
“Opo,” ang sagot niya at bago siya pumasok sa portal at ibinigay ko sa kanyang aking kwintas. “Gamitin mo ito para mahanap kami, maliwanag ba Chaim?” tanong ko sa kanya.
“Opo tito, nauunawaan ko,” ang tugon niya.
Ngumiti ako, “mag iingat ka,” ang pahabol ko at sabay kaming tumalon sa magkaibang portal para simulan ang paghahanap sa aming mga kasamahan. Iniwan namin sina Oven at iba pa sa isla habang nagpapahinga.
THIRD PERSON POV
Habang natutulog sina Oven at iba pa ay kumilos na sina Chaim at Enchong para hanapin ang iba pa nila mga kapanalig.
Ibayong kaba ang naramdaman ni Chaim habang nasa loob ng portal dahil nararamdaman niya ang mahinang katawan ni Rouen. Alam niyang nasaid ang kapangyarihan ng binata kaya’t ganoon na lang ang kanyang pag aalala.
Paglusot niya sa portal ay maaliwalas sa dimensyong ito, natagpuan niya ang sarili sa isang malawak na isla, wasak na ito at halos parang dinaanan ng malalang delubyo. Hindi na maiguhit ang paligid, punong puno ito ng mga crater at mga hukay dulo’t ng malalang pagsabog.
Nanatili si Chaim na nakalutang sa itaas, lumilinga linga at pilit na sinasagap ang mahinang enerhiya ni Rouen.
Tahimik.
Nakapikit ang kanyang mga mata habang umiihip ang malamig na hangin sa kanyang mukha at buong katawan.
Maya maya ay dumilat siya at lumipad sa direksyon pakaliwa. Dito ay matagumpay niyang naramdaman ang enerhiya ni Rouen. Mula sa itaas ay hinanap niya ito sa pamamagitan ng pagsunod sa kanyang pakiramdam. At makalipas ang halos dalawang minutong pag iikot ay nakita niya itong nakasandal sa tabi ng isang nawasak na batuhan. Marami pa ring sugat si Rouen bagamat pinaghihilom niya ang kanyang sarili.
Nahabag si Chaim noong makita ang kapareha sa ganoong posisyon. Agad siya bumaba para lapitan ang binata.
Noong makita naman siya ni Rouen at ngumiti ito at itinago ang kirot, pagod at hirap na nararamdaman. Lumapit sa kanya si Chaim at saka siya binatukan nito. “Gago ka, bakit hindi ka nagpapadala ng signal? Edi sana kanina pa kita nasundan dito at hindi mo dinanas ang ganyan,” ang sermon nito na parang isang babaeng nagsungit sa kasitahan pero may halo itong pag aalala.
“Batok talaga welcome remarks mo sa akin? Wala man lang kiss? O walang lambing?” tanong ni Rouen.
“Wala, sana ay kanina ka pa nagpadala ng signal para nakatulog ako sa laban mo, ano bang gusto mong patunayan?” tanong ni Chaim.
Natawa si Rouen, “gusto kong patunayan na malakas ako at maipagmamalaki mo ako sa tatay mong mataas ang standard sa lalaki. Ang gusto kasi ng tatay mo ay kasing lakas niya ang pamamangasawa mo,” ang sagot ni Rouen.
Napangiwi si Chaim, “at naniwala ka naman kay papa Lucario?” tanong nito.
“Syempre naman, tatay mo yun eh,” ang sagot ni Rouen habang nakangiti.
Tumingin sa kanya si Chaim at hinalikan niya si Rouen sa labi, “pero masaya ako’t ligtas ka,” ang wika nito kaya naman mas idinikit pa ni Rouen ang kanyang katawan kay Chaim at saka humilig siya sa balikat nito.
Tahimik.
Dito ay ikiniwento ni Rouen ang lahat ng karanasan niya sa pakikipaglaban sa kamay ni Praew, ang ikaapat na Heneral ni Hakal. Hindi niya akalain na ang sinaunang panahon ay punong puno ng malalakas na nilalang at halos ito na ang pinaka mahirap na labang pinagdaanan niya.
Samantalang kitang kita naman ni Chaim ang magulo at sira sirang paligid, alam niyang grabe ang labanang naganap dito. Gayon pa man ay niyakap niya ng mahigpit si Rouen at saka hinayaan niyang magpahinga ito.
“Pag gising mo ay pupunta tayo kay Tob, kayo talagang dalawa, puro kayo kayabangan,” ang wika ni Chaim.
Natawa si Rouen, “huwag mo na nga akong sermunan, i love you,” ang wika nito habang nakangiti, kahit bugbog ay gwapo pa rin si Rouen lalo na yung maliit na pangil sa kanyang bibig kapag nakangisi.
Kanina habang nakikipaglaban siya at nalagay sa alanganin ang kanyang buhay ay tila nakaramdam siya ng pagsisisi. Ito yung pagsisisi sa mga bagay na hindi niya nasabi kay Chaim. Kaya’t noong nabuhay siya ay buong lakas ng loob niyang sinabi ang katagang ito.
“I love you, Chaim,” ang wika pa niya.
Ngumiti si Chaim at saka siya niyakap ng mahigpit. “I love you, too. Alam mo naman ito diba? Duwag ka lang kasi!” ang tugon nito. Naglapat ang kanilang mga labi, isang damping halik na punong puno ng pagmamahal.
Ito ang unang opisyal na araw na nasabi nila sa isa’t isa ang salitang “mahal kita” mga bagay nag aalangan silang sabihin noon.
Halos ilang oras ding nagpahinga si Rouen at noong makabawi ito ng lakas ay nagpasya silang bukas ang portal para hanapin si Tob at sunduin ito.
Samantala, ipinakita sa senaryo na si Tob ay nakahiga sa isang magarbong silid, panandalian siyang kinupkop ng Chogmok, ang dating heneral ng buong lupain. Dito ay itinuring siyang bayani ng mga ito.
Inoffer din kay Tob ang maging hari ng buong lupain bilang pagtanaw ng utang na loob sa pagpapalaya niya mga tao at maging buong lupain. Ngunit tumanggi ang ibanata dahil marami pa siyang obligasyon dapat gawin.
Noong siya ay maka recover ay nagpadala siya ng signal kay Chaim upang mapuntahan siya ng kanyang mga kaibigan at hindi naman siya nabigo dahil dumating ang mga ito.
Muli ay nagsama sama sila at nangako sa isa’t isa na magtatagumpay sa kanilang misyon kahit gaano pa kahirap ang maging sitwasyon.
LAOLA EMPIRE
Samantala sa kastilo ni Hakal ay nakatanaw lang ito sa kalayuan. Alam na niya ang naging sitwasyon ng mga heneral na kanyang ipinadala sa labanan. Hindi niya akalaing malalakas pa rin ang kanyang mga katunggali kaya’t labis na poot ang kanyang nadarama.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay dumating ang kanyang ikatlong heneral. “Panginoong Hakal, isang masamang balita po,” ang bungad nito, alam na niya ang balita ngunit kailangan lamang niyang makompirma.
“Ano iyon? Saengdao?” tanong ng hari.
“Sina Heneral Somsak at Heneral Praew ay nagapi ng ating mga katunggali. Si Heneral Somsak ay tinalo ng isang lalaking may kakayahang gumamit ng halaman at nagtataglay ng isang pambihirang kapangyarihan. Samantalang ang ikaapat heneral na si Praew ay tinalo ng isang binatang hindi namamatay, paulit ulit na tumutubo ang katawan nito at nagtataglay ng kakaibang bilis,” ang pag uulat nito.
Hindi humarap si Hakal, nanatili itong nakatalikod, “hindi ko inakala na darating ang araw na magagapi sina Somsak at Praew, kapwa sila ang naghahari sa kanilang mga lupai, ang wika ni Hakal. Ramdam na ramdam nito ang kakaibang emosyon ng galit bagamat pilit niyang ikinakalma ang kanyang sarili.
Nanatiling nakaluhod si Saengdao, “at isang balita pa po ang dinala sa akin ng hangin, ang ikalimang heneral na si Victor ay halos nag aagaw buhay na rin. Panginoon, gusto mo bang ako ang tumapos sa grupo si Surya?” tanong nito.
Humarap sa kanya si Hakal, “hindi, maghanda ka para sa iyong nalalapit laban at durugin mo ang lahat ng hahadlang sa iyo. Sa ngayon ay ako na mismo ang haharap kay Surya,” ang tugon ni Hakal ag dito ay nagliwanag ang kanyang kamay at binuksan ang portal patungo kay Victor.
Kahit paano ay may pinagsamahan sila ni Victor, kahit sandali ay pinaligaya siya nito kaya’t nagdesisyon siyang isalba ang kanyang heneral na iyon. Kung tungkol lamang sa katapan ay naibigay ito ng binata sa kanya, iyon nga lang ay talaga mahina ito sa tukso.
Habang nasa ganoong posisyon siya ay natandaan pa niya kung paano niya nahuling pinagnanasahan ng husto ni Victor ang hari ng mga blood, gustong gusto niya ang kagwapuhan nito kaya’t nagawa niyang laruin ang kanyang sariling butas habang nababaliw sa pag-ungol. Hinayaan lamang niya ito sa kanyang pagnanasang ginagawa dahil si Victor ay likas ng mapagnasa at nababaliw sa makamundong gawain.
Gayon pa man ay nakuha ni Victor ang kanyang loob, at kahit papaano ay pinahahalagahan niya ang mga oras na sila ay magkasama kahit na kadalasan ay sinisinghal niya ito o ipinamumukha ang kababa ng kanyang pagkatao.
Tahimik..
Noong makadaan siya sa portal ay natagpuan niya ang kanyang sarili sa itaas ng ere. At mula sa isang malaking crater o hukay ay nakita niya ang wasak na katawan ni Victor!
Ang akala niya ay dudurugin pa ito ng kalaban, lalo’t namukhaan niya na ito ang hari ng mga blood sucker na kalaban niya sa hinaharap! Nakaramdam siya ng galit at nagipon ng malakas na pwersa!
Mabilis niya itong ibinagsak sa lupa at mabilis rin siyang kumilos para kunin ang katawan ni Victor na nakahandusay sa lupa.
Samantalang, tila nagulat naman sina Rael noong makita ng kalabang nakatayo sa kanilang harapan. Noong mga oras na iyon ay tila naging komplikado ang sitwasyon nila Rael at Surya.
Sa kabilang banda naman ay ibayong awa at galit ang naramdaman ni Hakal habang pinagmamasdan gutay na katawan ni Victor na hindi na rin magtatagal.
Itutuloy
Part 30: Ang Lihim ni Hakal (ARC FINALE)
Part 30: Ang Lihim ni Hakal
RAEL POV
Masyadong mabilis ang pangyayari, bigla na lamang may sumabog na malakas enerhiya sa kinalalagyan namin ni Victor, mabuti na lamang at hinila ako ni Surya kaya’t mabilis akong nakaiwas. Wala na ang epekto ng blood assassination sa aking katawan. Ni hindi ko rin maipaliwanag kung paano ko nagawa ito. Pero sa tingin ko ay saka ko na ito sasagutin!
Dahil matapos ang problema kay Victor heto ngayon sa aming harapan si Hakal at hawak niya ang gutay na katawan ng kanyang kapanalig. Samantalang gulat na gulat si Surya noong makita si Hakal, tila na ngayon lamang sila nagtagpo ulit.
Gayon pa man ay tahimik lang si Hakal, ibinaba nito ang katawan ni Victor. Nakita kong gumalaw ang kamay niya at hinimas ang pisngi ng kanyang heneral. “Patawarin mo ako, panginoong Hakal, binigo kita,” ang wika ni Victor habang pumapatak ang luha sa kanyang mata.
“Magpahinga ka na Victor, salamat sa iyong katapatan,” ang wika ni Hakal at dito ay nagliwanag ang kanyang mga kamay at ipinikit niya ang mga mata ng kanyang heneral
Tahimik.
Maya maya ay umangat sa ere ang mga itim na paru-parong enerhiya, ito ang mga labi ng katawan ni Victor na maglalakbay patungo kung saan.
Matapos ang senaryong iyon ay tumayo si Hakal sa aming harapan at dito ay nakita niya si Surya sa ganoong kalagayan. Sugat sugat kasi ang katawan nito at may lason ang kaliwang braso. “Kumusta ka na Surya ang dati kong kaibigan?” ang tanong nito habang nakangiti.
“Maayos naman ako Hakal, kahit na ilang beses mo pang pinagtangkaan ang aking buhay,” ang sagot ni Surya sa kanya.
“Maswerte ka nga dahil nakatagpo ka ng mga kapanalig mula sa hinaharap. Hindi ko akalaing buhay pa sila matapos kong burahin ang lahat doon. Kung nagkataong wala kang kakampi at sa estado ng kapangyarihan mong iyan ay baka matagal ka ng patay. Magpasalamat ka dahil umaayon pa rin sa iyo ang sitwasyon,” ang sagot ni Hakal sabay tingin sa akin, “ikinagagalak kitang makita muli, hari ng mga blood sucker. Siguro naman ay hindi ka na galit sa akin ngayon dahil bumalik na sa iyo ang iyong kabiyak,” ang dagdag pa nito.
“Galit pa rin ko sa iyo! Hanggang hindi ka namamatay ay patuloy akong magagalit ng paulit ulit!” ang singhal ko sa kanya.
Natawa lang siya at luminga sa buong paligid, “mukhang sa mga itsura niyong iyan ay nagkaroon kayo ng mahirap na oras sa kamay ni Victor. Kung sa aking pang limang heneral ay hirap na kayong lahat, paano pa ang ikatlo? Ikalawa at ang una? Kung sabagay, bakit nga ba sinasabi ko pa kung hindi naman kayo aabot sa kanila dahil dito pa lang ay tatapusin ko na kayong dalawa! Lalo ka na Surryaaaaa! Hindi ko hahanayang mangyari ulit ang pagkakamali ko noon!” ang sigaw ni Hakal, nagliwanag ng husto ang buong katawan nito at saka may lumabas sa malaking sibat na pangalawit sa kanyang kamay.
“Handa ka na ba?” tanong ko kay Surya.
“Oo!” ang sagot nito.
Habang nasa ganoong posisyon kami ay sumulpot si Hakal sa aking harapan at isang malakas na hampas ng nagliligabgab niyang sandata ang tumama sa akin! Gayon pa man ay nakaiwas ko kaya sumabog ang lupa kung saan ito tumama. Gumuguhit ang itim na enerhiya ni Hakal sa buong paligid, galit na galit ito at ang lahat ng madikitan ay sumasabog rin.
“Maaari bang huwag kang humarang sa akin? Uunahin ko lamang patayin ang aking dating kaibigan na si Surya,” ang wika nito habang nakangisi hawak pa rin ang kanyang deadly at kakaibang anyong sibat.
“Alam mo ang katotohanan na mahina pa si Surya ngayon. At alam ko na sinadya mong bumalik sa panahon na hindi pa siya malakas upang mas madali mo siyang mapatay dahil natatakot kang maikulong sa tangkask at cardin! Iyan ang katotohahang dapat isampal sa iyong mukha! Ganyan ka ba kadesperado? Atat na atat ka tapusin ang isang taong mas mahina?” tanong ko sa kanya.
“Ang banta ay isang banta, bakit mo pa bibigyan ng pagkakataon? Tiyak na pagsisisihan ko lang ito pagdating ng takdang panahon!” ang wika ni Hakal at muling nawala ito sa paligid.
Maya maya ay sumulpot siya sa harapan ni Surya katulad ng kanyang balak. Buong lakas niyang inihataw ang kanyang sandata dito. Sinubukang protektahan ni Surya ang kanyang sarili sa pamamagitan ng isang barrier ngunit dahil baldado ang kanang kamay niya ay nahirapan ito sa usaping depensa.
Sobrang bilis ng pangyayari, nagulat din ko dahil mas bumilis pang kumilos si Hakal ngayon. Bumilis nga ba? O baka naman bumagal lang ako dahil sa matinding pagod at pagkahapo?
Gayon pa man ay ginawa ko ang aking makakaya para iligtas si Surya. Itinulak ko ito mula sa pag sangga sa sandata ni Hakal at ako mismo ang sumalo. Nagliwanag ang aking kamao at buong lakas ko itong inihataw sa kanya!
Sumabog ang enerhiya noong magdikit ang aking kamao at ang kanyang sibat. Ngunit ang resulta ay tumilapon lang ako at hindi siya nawala sa kanyang posisyon. Namuo pa ang bola ng enerhiya sa kanyang kamay at sumibat ito kay Surya.
Agad naman itong sinalo ni Surya at ginawang mga alikabok na may iba’t ibang kulay dahilan para matawa si Hakal, “ang kapangyarihan mo ay parang isang payaso, Surya,” ang pang iinsulto nito.
Bumangon naman ako sa aking pagkakabuwal, umuusok ang aking katawan, “tila yata nakakalimutan mo na ang payasong iyan ang magkukulong sa iyo sa Tangkask at Cardin sa paglipas ng mga panahon. Naging saksi ka naman siguro kung paano ka niya nagapi?” tanong ko sa kanya
“Kahit na, ang paglakas ni Surya ay aabutin pa ng napakaraming taon. Bakit ako matatakot kung ganoong isa lamang siyang daga ngayon?” ang tanong ni Hakal at muling sumiklab ang kanyang lakas.
Nagtatakbo ito patungo kay Surya, talaga ito ang balak niyang patayin. Pero hindi naman ako pumayag, hinabol ko siya at ako mismo ang sumagupa dito, pilit ako humaharang sa harapan ni Surya upang hindi ito mapahamak. Sa agwat ng kanilang lakas ay kayang kaya niya itong patayin. “Bakit ba saksakan ka ng kulit? Umalis ka sa aking harapan!” ang galit na singhal ni Hakal at dito ay lumutang ako sa ere, sa isang kumpas ng kanyang kamay ay mapiga ang aking katawan na para bang iniipit ng kung ano. Ang aking braso ay unti unting napilay at ang aking mga muscles ay nasisira. Nagsimula na akong sumuka ng dugo at parang luluwa ang aking mata.
Nasa ganoong paghihirap ako noong may dumikit ng mga gintong pisi sa aking katawan at buong lakas akong hinili ni Surya upang makalayo kay Hakal. “Nagtataka ako kung paano niyo natalo si Victor sa ganitong estado ng inyong lakas?” tanong nito na may halong pang iinsulto.
“Wala kang ideya kung paano namin ito nagawa, at tinitiyak kong mas malala pa dyan ang sasapitin kapag ipinaglatuloy mo ang kabaliwan mo!” ang sagot ko sa kanya.
Natawa si Hakal, “huwag kang masyadong mayabang bata. Gumalang ka sa iyong mga ninuno!” ang sigaw niya sa akin at dito ay muli siyang umatake sa amin ni Surya.
Noong mga sandaling iyon ay damang dama namin ang malakas na pwersa ni Hakal, siya ang tipo na ayaw magbigay at atat na atat kaming patayin. Ang bawat enerhiya sa kanyang sibat ay nagdudulot ng malalakas na pagsabog, para itong mga galamay na humahampas sa aming direksyon kaya’t sa halip na ang sandata lamang niya ang aming iniiwasan ay nagiging matinding balakid pa ang mga enerhiyang ito.
“Iwas dito, iwas doon! Nakakapagod na!” ang sigaw ni Hakal at tumalon ito mula sa itaas. Itinaas niya ang kanyang sibat na hawak at bumuo ito ng isang dambulang itim na enerhiyang bilog.
“Tingnan ko lang kung makatakas pa kayo dito!” ang sigaw niya at dito ay pinakawalan niya ang bola ng enerhiya sa kanyang itaas.
Nasa ganoong posisyon kami noong biglang may sumibat na gintong liwanag na hugis ibon sa aming itaas. Gumuhit ito na parang kometa at naging mas malaki pa ang sakop na tumama sa enerhiya ni Hakal kaya’t sa itaas pa lang ay sumabog na ito agad.
THIRD PERSON POV
Bago lumabas si Enchong sa portal ay naramdaman na niya agad ang isang dumadagundong na pwersa mula sa kabilang parte nito kaya naman inihanda na niya agad ang kanyang sarili.
Paglabas niya sa portal ay bumulaga sa kanya si Hakal na nasa itaas hawak ang isang malaking bola ng itim na enerhiya na animo maliit na kometa. At sa di kalayuan nakita niya sina Rael at Surya, parehong sugatan at halos mahihina na rin ang enerhiyang taglay. Halo halong emosyon ang kanyang naramdaman. Masaya siya na makitang buhay ang kanyang kabiyak ngunit labis na pag aalala dahil si Hakal ang kalaban nito.
Noong aktong papakawalan ni Hakal ang malakas na enerhiyang naipon niya ay nagpasya si Enchong na kontrahin ito! Lumabas sa kanyang kamay ang kanyang sagradong pana na malaki kaysa dati, hinila niya ang gintony pisi nito at kasabay ng paglabas ng gintong palaso sa kanyang sandata ay lumabas rin ang isang gintong pakpak na enerhiya sa kanyang likuran.
Nagliwanag ang kanyang mata at kasabay nito ang pag iipon din ng gintong enerhiya ng palaso. Naipon ito sa pinakatulis, isang ekstra ordinaryong palaso, mas malakas kaysa dati.
Agad niya binitawan ang palaso paitaas, sinuguradong ng binata na tatama ang palaso sa enerhiya ni Hakal. Sumibat ng isang liwanag na animo kometa sa kalangitan. Umikot ikot ang palaso at naging hugis ibon ito na naglalabas ng malakas na liwanag sa katawan.
Tumama ang gintong palaso sa enerhiya ni Hakal at mabilis itong sumabog sa itaas. Mga bagay na ikinagulat ng lahat. Pati sina Surya ay namangha sa pambihirang senaryong iyon. Noong mga oras na iyon ay alam na ni Rael na dumating na ang kanyant kabiyak. Agad niya nilinga linga ang kanyang paningin at dito ay hindi naman siya nabigo.
Nakita niya si Enchong na naglalakad hawak ang nagliliwanag nitong pana sa kanyang kamay. Ibayong saya ang naramdaman nila Rael noong mga sandaling iyon kaya naman nagtatakbo ito para yakapin ang asawa. Masaya rin si Enchong, ngayon ay parang bulang nabura ang kanyang pagamba dahil buhay ang kanyang pamilya, nakaligtas sila mula sa malalang ambush sa karagatan.
“Anong nangyari dito? Bakit si Hakal agad?” ang tanong ni Enchong na may halong pagtataka.
“Matapos naming makipaglaban si Victor na ikalimang heneral ay dumating si Hakal dito para patayin ako,” ang wika ni Surya na nakaupo na lamang sa lupa, agad rin napansin ni Enchong ang maitim na walang buhay na braso nito.
Habang nasa ganoong posisyon sila ay muling nagharap sina Hakal at Enchong, ngunit sa pagkakataong ito ay magkabukod na sila ng katawan. “Enchong, kumusta ka na dati kong kapanalig?” tanong nito habang nakalutang sa itaas.
“Hindi kita naging kapanalig, at hinding hindi mangyayari iyon!” ang sagot ni Enchong sa kanya.
“Hmmm, bakit ganyan kang magkipagusap sa akin? Dati akong parte ng iyong pagkatao, kasama mo ako kahit saan at ako pa mismo ang nagligtas sa iyo sa kamay ng Salvator,” ang tugon ni Hakal.
“Iniligtas at ginamit. Ikaw ang parte ng aking pagkatao na pinagsisisihan ko,” ang sagot ni Enchong sa kanya.
Natawa si Hakal at bumaba ito sa lupa. Lumakad siya palapit sa kanya mga kalaban, “at dahil nandito na tayong lahat ay nais kong magbigay ng kondisyon sa inyong dalawa. Tiyak kong hindi niyo ito matatanggihan, alam niyo naman na patas ako at hindi basta basta nagdedesisyon,” ang mahinahong wika nito.
“Anong kabaliwan na naman iyan?” tanong ni Rael.
“Simple lang, ibigay niyo sa akin si Surya at kayong dalawa ay maliligtas. Gagawin ko kayong mga heneral at mabubuhay kayo sa kapangyarihan, mabubuhay kayo ng matiwasay. Sabi nga nila “kung hindi mo kayang talunin ang kalaban, ay sumama ka na lang sa kanya” bakit hindi ito ang konseptong isaalang alang ninyo?“ tanong ni Hakal.
“At sa palagay mo ay hindi ka namin kayang talunin? Sa palagay mo ba ay imposible ito? Huwag kang magpatawa Hakal, hindi namin ibibigay si Surya sa iyo!” ang singhal ni Rael.
“Sa estado ng inyong mga kapangyarihan ngayon? Imposible kahit magtulong tulong pa kayong mga hangal ay wala kayong magagawa!” ang sagot ni Hakal.
Maya maya ay lumakad si Surya sa kanyang harapan. “Hakal, tama na! Hindi ka na nahiya kay Rung! Siguradong nagsisisi siya dahil binigyan ka niya ng buhay!” ang sigaw ni Surya.
Natawa si Hakal, “talaga ba? Ang sabihin mo ay siguradong nagsisisi si Rung dahil IKAW ang pinili niya. At alam kong hanggang ngayon ay naghihintay ka sa pagbabalik niya, umaasa ka pa rin sa WALA!” ang singhal ni Hakal.
“Nagagawa mong sabihin yan dahil wala kang alam! Hindi ka marunong magmahal dahil puro kasamaan ang laman ng puso mo! Wala kang kaibigan at lagi kang mag isa! Oo hanggang ngayon ay hinihintay ko si Rung dahil mahal ko siya at siya ang dahilan kung bakit ako nagiging masaya, kahit na hindi ko alam kung nasaan siya, kahit na malayo siya sa akin o kahit hindi ko na siya makita ay ayos lang basta’t nadama ko ang pagmamahal na iyon at ito ang pinakamahalaga. Huwag mo akong igaya sa iyo na puro kasamaan ang laman ng pagkatao!” ang singhal ni Surya sa kanya.
“Tama ka, puro kasamaan at negatibo ang laman ng aking pagkatao kaya ako malakas ngayon! At wala akong pinagsisihan doon Surya. Bueno, yaman lang din lamang at tinanggihan niyo ang aking alok ay marapat lamang na tapusin na natin ang lahat ng ito. Ang totoo ay nanghihinayang lamang ako sa iyong dalawa dahil ang lakas niyo ay mapapakinabangan ko pa,” ang wika ni Hakal sabay turo kina Enchong at Rael.
“Ngunit, ayaw ko naman kayong pilitin sa mga bagay na ayaw ninyo kaya’t nagdesisyon ako na patayin na lamang kayong tatlo,” ang wika niya at lumipad ito sa itaas.
Mula dito ay inilabas niya ang isang kulay asul kalatas at marahan niya ito ikinadkad. “Ito ang aking pinaka paboritong sandata sa lahat. Ito rin ang gagamitin ko para tapusin kayo sa lugar na ito,” ang wika niya.
At noong ikadkad ni Hakal ng kalatas ay nagliwanag ito at dito ay may lumabas na itim na enerhiya sa kanyang harapan. Ang itim na enerhiya iyon ay naging hugis tao. Isang lalaking nakalutang na walang emosyon ang mukha.
Noong malinaw naming nakita ang imahe ay napaluha si Surya, napatakip ng bibig at napaluhod sa pagkabigla. Habang si Hakal naman ay naka ngisi habang pinagmamasdan si Surya sa ganoong kabigat na emosyon.
Inalalayan ni Enchong ang kaibigan si Surya na nakaupo na lang sa lupa. “Ayos ka lang ba? Kilala mo ba ang lalaking iyon?”
Tumango si Surya at nagwika, “kaya pala bigla siyang nawala na parang bula, hinanap ko siya kahit saan ngunit walang bakas.”
“Walang bakas, malinis at perpekto ang pagkakagawa. Nagustuhan mo ba, Surya?” ang dagdag ni Hakal.
“Lalaking iyan ay walang iba kundi si RUNG,” ang bulong ni Surya na tila wala na sa sarili.
“Isang magandang tanawin diba? Ito nga si Rung, ang lalaking minamahal mo! Alam mo ba na sobrang hirap niyang hulihin? Kinakailangan ko pang ubusin ang aking lakas para lamang mapatay siya at maging isang sandata. Ano ang masasabi mo sa aking likhang sining?” tanong ni Hakal habang nakangisi!
Hindi na kumibo si Surya, nakatulala na lamang ito. Hindi siya makapaniwala na ang lalaking hinihintay ng mahabang panahon ay wala na.
“Noong mga oras na iyon ay nakipagkita sa akin si Rung at nakiusap siya na hayaan na lamang kayong mabuhay ng tahimik. Sinabi niya na aalis na lamang kayo at babalik sa kanyang mundong pinagmulan. Iiwan niya sa akin ang mundo ito at iiwanan din niya akong mag-isa. Bakit? Gusto niyo ba na kayo lang ang masaya? Gusto niyo na kayo lang ang laging magkasama? Hindi ako pumayag sa kanyang nais kaya naman hindi ko siya hinayaang makalayo pa. Tinapos ko ang kanyang buhay at itinago ang kanyang katawan. Hindi ko hahayaan na ikaw lang ang laging masaya Surya! Hindeee!” ang pagsasalaysay nito na hindi maitago ang galit.
“Wala kang kasing sama Hakal, sumpain kaaa!” ang sigaw naman ni Enchong, nakaramdam ang binata ng matinding awa kay Surya noong mga sandaling iyon.
“Walang may pakialam sa sumpa! Kung may dapat sumpain dito ay si Surya iyon dahil isa siyang timawa at makasariling nilalang! Kung makikita lang niya ang paghihirap na dinanas ni Rung sa aking kamay ay baka mas naisin pa niyang mamatay na lamang!” sagot ni Hakal.
“Tama naaaa! Ayoko ng marinig ang anumang sasabihin mo!” ang sigaw ni Surya na hindi maitago ang sakit sa kanyang naririnig. Halos sumabog ang kanyang dibdib sa emosyon ng galit, lungkot at matinding hinagpis!
Lalong naligayahan ang kalaban! Isang malakas na tawa ng tagumpay ang pinakawalan ni Hakal. Ikinumpas niya ang kanyang kamay at bumukas ang bibig ni Rung, bumuga ito ang isang malakas na enerhiyang sumibat sa kinalalagyan nila Enchong. Sa lakas nito ay halos umangat na ang mga bato sa paligid, dumilim ang kalangitan, tumaas ang alon sa karagatan at yumanig ang buong isla!
Ang enerhiyang nagmula kay Rung ay napaka lakas! Hindi pa ito tumatama sa lupa ay burado na ang paligid!
Mabilis itong bumagsak sa ibaba dahilan para mawasak ang buong isla at halos liwanag na lang ang umangat sa buong kalangitan! Sa sobrang lakas ng atake iyon ay nabura ang buong lupain at walang natira dito.
Ito ang bubukas ng panibagong kapitulo ng pagsubok para sa lahat! Ito ang sagupaan ng sinaunang kapangyarihan..
END OF ARC
ANG SUSUNOD NA ARC AY “MGXMBS THE FINAL ARC: ANCIENT POWER” AY MABABASA BILANG
PHYSICAL BOOK.
MAS MAGANDA KUNG MAGKAROON KAYO NG PHYSICAL REMEMBRANCE SA KWENTONG ITO. SIMULA 2015 AY KASAMA NA KAYO NINA RAEL AT ENCHONG, KASAMA NILA KAYONG TUMAWA, LUMUHA, NAGALIT AT KASAMA RIN NILA KAYONG NAKIPAGLABAN SA BAWAT ADVENTURE. DESERVE NIYO NA MAGKAROON NG “SOMETHING” NAI-T-TREASURE MULA SA KANILA.
PRE-ORDER NA AT SAMA-SAMA NATING TUKLASIN ANG ANCIENT POWER!
ANG DETAIL KUNG PAANO UMORDER AY IPOPOST KO NA LANG.
MARAMING SALAMAT PO!
