Simula

This story is purely fictional. The characters, places, events, and situations are created for entertainment purposes. Any similarities to real people or events are purely coincidental.

Please remember that this is a work of fiction, and some parts may not reflect real-life experiences or situations.

TRANSGENDER WOMAN X STRAIGHT MAN STORY

——————————————————————————

Humipak ako sa vape ko at ibinuga ang usok sa hangin habang hinihintay ang mga kaibigan ko sa tapat ng 7-Eleven.

Tanghaling tapat, napakainit, pero kung makatitig ’yung chismosang ale sa tabi, akala mo kasalanan na ang maging maganda habang nagpa-puff ng pastry-flavored na usok.

“’Teh, ’di nakakaganda ang pagiging chismosa. Baka mangitim lalo ’yang gilagid mo,” bulong ko sa sarili ko habang iniaayos ang strap ng top ko.

Hindi naman niya ako narinig—at mas mabuti na rin siguro, baka kasi ma-stroke pa ’yung matanda kapag narinig niyang kasing-lalim ng drum ng tubig sa banyo ang boses ko ngayong umaga. Paano ba naman, wala pa akong kinakausap mula pagkagising. Charot!

Naka-schedule kasi kami ngayon para sa navel piercing at honestly, mas nanginginig pa ’yung tumbong ko sa takot kaysa sa excitement.

Tumbong ko ba ang manginginig? Dedma!

Gusto ko lang naman maging hot girl ngayong summer at ma-flex ’yung crop top ko nang may kumikislap sa tiyan.

And I also think that I’m old enough to make my own bad decisions, thank you very much!

I’m already nineteen years old and single as a Pringle, so sino bang magbabawal sa ’kin?

Ang nanay ko nga, sumuko na sa mga desisyon ko sa buhay nung nagpagupit ako ng wolf cut gamit ang gunting sa kusina, ito pa kayang maliit na bakal sa pusod?

“Nasaan na ba ang mga traneneng ’yon?”

Shucks! Ang tagal nilang tatlo. Napagkasuduan namin nila Mhojie, Vienne, at Serena na agahan ngayon kasi nga magpapabutas pa kami, pero tingnan mo naman, mag-aalas-dose na ng tanghali, ako pa lang ang mukhang tao rito sa kanto.

Bumaba ang tingin ko sa suot ko—a dark velvet spaghetti strap crop top paired with high-waisted denim shorts. Medyo nabawasan ang boredom ko noong nakita ko ang repleksyon ko sa salamin ng convenience store.

Small waist, flat stomach, and hips that definitely don’t lie.

Paniguradong nahulma ’to noong naglalaro pa ako ng volleyball. Huminto lang naman ako noong nag-start na ako sa HRT. Girl, ayoko na talagang makipag-agawan ng bola sa court habang umuusbong ang dibdib ko at naninibago ang katawan ko sa hormones! But honestly? Worth it ang pag-retire ko sa sports. At least ngayon, serving drop-dead gorgeous body ang babae na ’to.

O binabae? Dedma…

Medyo nabawasan man ang lakas ko after months on estrogen—’yung dating kayang magpakawala ng pamatay na spike, ngayon, halos mamatay-matay nang magbuhat ng dalawang limang-litrong gallon ng tubig paitaas ng hagdan—pero keber? I traded my athletic strength for this bad-bitch energy. Luging-lugi pa ba ako roon?

Kung ’di ko lang talaga tropa ’yung tatlo, iisipin kong sinadya nilang ma-late para lang magkaroon ang mundo ng oras na humanga sa ganda ko. Ang kaso, kung magpapatuloy ang pag-aabang ko rito sa ilalim ng katanghaliang-tapat na araw, hindi lang ’yung juice ng vape ko ang mag-e-evaporate—pati ’yung setting powder sa mukha ko, susuko na sa hulas!

Inilabas ko na ’yung phone ko para mag-send ng voice message sa group chat namin.

“Mga bakla, ’pag ako napagkamalang poster girl ng 7-Eleven dito sa kanto dahil sa katatayo!”

Pagkasend ko, walang nag-seen. Mga walang load o talagang sinusubok lang ang natitirang pasensya ng isang Santa Reese?

Si Serena, naka-postpaid plan sa Globe dahil sa yaman ng pamilya niya, samantalang ako, kailangan pa kumatok sa tindahan para magpa-load ng UnliTxt! Si Vienne naman, siguradong nakasaksak na naman ang earphones at nakatutok sa K-Pop, habang si Mhojie, for sure, panay ang projection at selfie sa camera habang naglalakad.

Pinagkaisahan talaga ng tatlong ’to ang bait ko ngayong araw.

“Ina niyo talaga,” bulong ko sa sarili habang ibinabalik ang phone sa bulsa ng shorts at malalim na humihipak nalang ulit sa vape.

Eksaktong pagpasok ng phone ko, may pumaradang humuhaginit na tricycle sa mismong tapat ko. Tumigil ito nang napakalapit—tipong kulang na lang ay masagasaan ’yung sandals ko!

Bago pa man makapatay ng makina ang driver, narinig ko na ang pamilyar at napakaingay na boses ng tatlong sakuna sa buhay ko.

“Ayan na si Mamba! Buhay pa ang gaga!” sigaw agad ni Mhojie habang unang bumababa mula sa trike, hawak pa ang phone na nakatutok sa sarili niyang mukha.

“Boses mo, Mhojie, nakakahiya! Nasa kanto tayo!” suway agad ni Vienne habang inaayos ang earphones at nag-aabot ng bayad sa driver.

Sumunod na bumaba si Serena, hawak ang latest iPhone niya habang halos matapilok pa sa platform sandals.

“Oh my gosh! It’s so hot!” maarteng reklamo niya habang pinapaypayan ang sarili ng kamay. “I swear, Reese, my foundation is literally melting! Sorry talaga, super traffic sa may highway!”

Nilapitan niya ako para yakapin, pero inirapan ko lang siya nang sagad hanggang sa likod ng aking ulo.

“Traffic o sadyang mabagal lang talaga kayong kumilos?” Pinitik ko ang braso niya. “Naka-postpaid plan ka sa Globe, Serena, pero ni hindi mo man lang ma-check ang GC para mag-update? Mamamatay na ako sa pasma rito!”

Tiningnan ni Vienne ang damit ko at agad siyang ngumiwi. Alam ko namang medyo kulang sa tela ang suot ko, pero masisisi niyo ba ako? I have this body to flaunt!

Hindi man ako katangkaran katulad ni Mhojie na halos tumama na ang ulo sa bubong ng tricycle, bawi naman sa kurba. Every inch of me is sculpted to perfection! Hindi man ako kasing-artistic ni Vienne kung pumorma o kasing-sosa ni Serena, I still have my own charm and confidence that can easily turn heads.

Sa aming apat, ako ang pinakamaliit—I stand around 5’2“, or maybe 5’3“ on a good day kapag nakatayo sa heels at maganda ang posture.

“Bakit ganyan ang tingin mo, Vienne?” taas-kilay kong tanong sa kaniya. “Gusto mo hiramin ’tong top ko? Kasya ’to sa ’yo, pang-braso mo nga lang.”

“Baliw!” natawa siya at inirapan ako. “Masyado kasing exposed ’yang pusod mo, ’teh. Mamaya niyan, bago pa mabutasan ’yang pusod mo, napasukan na ng hangin ang tiyan mo sa sobrang revealing ng damit mo.”

“Hindi ’yan!” hagikhik ko sabay baling kay Mhojie na busy pa rin sa pagpindot sa phone. “At ikaw, kapre ka, bakit ngayon lang kayo? Akala ko ba alas-diyes ang usapan? Mukha na akong security guard dito sa tapat ng 7-Eleven!”

“Eto naman, napaka-mainit ng ulo!” reklamo ni Mhojie sabay akbay sa akin nang napakabigat. “Inayos ko pa kasi ’tong buhok ko! Tsaka kasalanan ’to ni Serena, tatlong beses nagpalit ng outfit dahil hindi raw terno sa bag niya!”

“Hey! It’s called fashion, okay?” depensa agad ni Serena habang nag-aayos ng liptint sa harap ng phone niya.

Bumuntong-hininga ako nang malalim at muling humipak sa vape ko. Kahit nakakairita ang tatlong ’to at masarap ipatapon sa pinakamalapit na kanal, napangiti pa rin ako nang palihim. At least kumpleto na kami!

Hindi cancelled ang aming lakad! Shucks! Palagi pa naman hindi natutuloy ang mga drawing naming plano dahil puro mga pabebe ’tong mga ’to.

“O, ano na? Magtitinginan na lang ba tayo rito habang nangangamoy pawis ’yang kili-kili mo, Mhojie?” tanong ko sabay sikad nang bahagya sa sapatos niya.

“Aray ko naman, Reese! Bagong linis ’to!” angal ng gaga habang nakahawak sa binti niyang kasing-haba ng poste ng kuryente. “Maglakad na nga tayo! Baka maunahan pa tayo ng mga high school students doon sa piercer!”

Nagsimula na kaming maglakad nang apat sa gilid ng kalsada. Siyempre, ako ang nasa gitna. Si Serena sa kanan ko na patuloy ang paypay sa sarili habang hawak ang bag niyang mas mahal pa sa phone ko. At si Vienne sa likod na pa-cool lang habang humuhuni ng K-Pop.

“Siguraduhin niyo lang talaga na hindi kayo iiyak kapag nakita niyo na ’yung karayom!” asar ni Serena sa amin. “I brought wipes, just in case our mascara melts from crying.”

“At bakit naman kami iiyak? Duh, beauty is pain, ’no!” sagot ko nang buong kumpiyansa habang binabagtas namin ang maingay at abalang eskinita patungo sa studio. Pero sa totoo lang, habang papalapit kami, parang may kumakalikot sa tiyan ko.

Pagpasok namin sa studio, agad kaming napanganga nang kaunti. Maliit lang ’yung pwesto—kasya lang marahil ang apat hanggang limang tao nang hindi nasisiksikan—pero napakalinis at napakaganda ng interior! Minimalist ang aesthetic, maliwanag ang warm LED lights, at napakabango ng paligid na may halong amoy ng peppermint at rubbing alcohol. Malamig din ang aircon kaya agad na napawi ang init na dala namin mula sa kalsada.

Sa kabilang wall, maayos na nakalinya sa glass display case ang iba’t ibang klase ng body jewelry—mula sa maliliit na titanium studs hanggang sa mga kumikislap na crystal dangle rings na sadyang pang-hot girl talaga.

“Welcome! Kayo ba ’yung naka-book for navel piercing ngayong tanghali?” magiliw na salubong ng piercer—isang babaeng na maganda, nakapusod ang buhok, at malinis ang maayos niyang work station.

Agad na nagkatinginan ang tatlo. Biglang nag-iwas ng tingin si Mhojie at kunwari’y may tinitingnang poster sa dingding. Si Serena naman, biglang nagmadaling buksan ang bag niya para maghanap ng wet wipes, habang si Vienne ay pumasok na naman sa sarili niyang mundo habang nakatitig sa polished concrete floor ng studio.

Mga duwag na bakla!

“Hi, kami nga po! Uh, ako po ’yung Reese Salcedo,” bati ko pabalik sa piercer habang nakangiti.

“Great! I’m Kat,” nakangiting pakilala niya habang kumuha ng bagong pares ng nitrile gloves mula sa box. “Sino sa inyo ang mauna? O sabay-sabay kayo?”

Lalong tumahimik ang paligid. Bawat isa sa kanila, biglang nagka-amnesia sa tunay naming pakay ngayong tanghali.

“Ako na po ang una,” usal ko sabay lakad nang diretso papunta sa leather reclining chair na mukhang bago at sanitized. Walang atrasan ’to. Kung mamatay man ako sa kaba, at least mamamatay ako na maganda ang kilay. Ganern!

Agad na pumalibot ang tatlo sa paligid ng chair na parang mga buwitreng nag-aabang ng aksidente.

Inilabas pa ni Serena ang phone niya para i-video ang buong proseso, habang si Mhojie naman ay humawak sa kaliwang kamay ko nang napakahigpit.

“Inhale, exhale ka lang, ’teh,” bulong ni Mhojie. “Isipin mo na lang, para lang ’yang kagat ng dambuhalang langgam.”

Honestly, nagbasa lang naman kaming apat ng mga review online bago pumunta rito, at halos lahat ng nandoon, sinabing mababa lang daw ang pain tolerance na kailangan sa navel piercing. Pero may mga nakakausap din naman kami na masakit daw talaga—tipong maiiyak ka sa hapdi kapag pumasok na ’yung karayom. Kaya ngayon, habang nakatitig sa malamig na ilaw ng studio, hindi ko na alam kung alin sa dalawa ang paniniwalaan ko!

Inilabas ni Miss Kat ang sterile cotton pad na may alcohol at nilinis ang paligid ng pusod ko. Malamig! Pagkatapos ay kumuha siya ng surgical marker para lagyan ng tuldok ang eksaktong posisyon ng butas.

“Tingin ka muna rito sa salamin, Miss, para macheck natin kung pantay at gusto mo ’yung pwesto bago natin i-clamp.”

Dahan-dahan akong yumuko at tumingin sa maliit na salamin na hawak niya. Tumpak na tumpak ang tuldok—sakto sa gitna, hindi tabingi!

She told me not to be scared as she prepared the clamp and needle, explaining every step with a soft and reassuring voice. Sabi pa niya, mabilis lang daw at mas masakit pa magpa-thread ng kilay kaysa rito.

Her gentleness actually helped soothe my racing heart, though my hand was still tightly clamped onto Mhojie’s fingers. At least nakakakalma ’yung aura ni Miss Kat—hindi tulad ng tatlong buwitre sa likod ko na naghihintay lang yata na mahimatay ako.

“Huminga ka lang nang malalim, ma’am… then exhale on three,” mahinahong utos ni Miss Kat.

Inilabas na niya ang sterile locking forceps.

Kahit gaano ako kahanda sa isip ko, napapikit pa rin ako nang mariin noong jepitin ng malamig na bakal ang balat sa itaas ng pusod ko. Pakiramdam ko, nasakal ’yung balat ko—mas maasim at mas matindi pa ang kurot ng clamp kaysa sa mismong inaasahan kong tusok ng karayom! Ramdam ko ang pagbaon ng pressure habang pilit nitong pinapatag ang tissue para hindi gumalaw.

“Hawaaak!” tili ko nang mahina sabay piga nang sukdulan sa kamay ni Mhojie.

“Bruha! ’Yung kuko mo!” angal ng gaga, pero mas lalo pa niyang hinigpitan ang hawak sa akin.

Narinig ko ang pamilyar na crinkle ng plastic pack habang binubuksan ni Miss Kat ang sterile hollow needle—isang 14-gauge surgical steel catheter needle na mukhang pambitay sa liit ng paningin ko ngayon. Inihanay niya ang dulo ng karayom sa mismong ibabang bahagi ng pinalamlam na balat sa loob ng pusod ko.

“Inhale…”

Sinipsip ko ang hangin sa dibdib ko.

“Exhale…”

Unang tumagos ang matalim na dulo ng karayom sa balat. Naramdaman ko ang isang mabilis, matalas, at mainit na tusok na bumaon paitaas. Hindi lang siya simpleng kurot; naramdaman ko ang kakaibang pop habang pumuputol ang hollow needle sa mga layer ng balat hanggang sa lumabas ang dulo nito sa itaas na tuldok na ginuhit niya kanina.

My eyes rolled to the back of my head, sa sobrang matindi ng sensasyon—para bang sandaling huminto ang ikot ng mundo ko habang tumatagos ang bakal!

Napakapit ako nang todo kay Mhojie habang nanginginig ang buong katawan ko sa halo-halong gulat, at hapdi.

“Oh my god! That was so smooth!” maarteng tili ni Serena habang halos idikit na ’yung lens ng iPhone niya sa tiyan ko.

“Ssshh! Tumahimik ka nga, Serena! Baka madali mo?!” suway agad ni Vienne mula sa likod sabay tapik sa kamay ng gaga para ilayo ang phone.

“Bakla, buhay ka pa?!” panic na bulong ni Mhojie habang inaalog nang bahagya ang kamay ko na hanggang ngayon ay nakabaon pa rin ang mga kuko sa balat niya.

Hindi ako makapagsalita agad. Naka-focus lang ang buong sistema ko sa dahan-dahang paghatak ni Miss Kat sa catheter tube.

Sumunod ang pagpasok ng mismong alahas—ang malamig na silver curved barbell na dumaan sa bagong gawang canal. May huling maikling kurot habang pumapasok ang thread ng bakal, at pagkatapos ay… click.

Inikot niya ang kumikislap na crystal ball sa itaas na dulo para ma-lock ito nang mahigpit, bago tuluyang binitawan ang clamp.

Sa isang iglap, biglang nawala ang matalim na tusok! Pinalitan agad ito ng bahagyang pag-iinit at pagkirot sa paligid ng pusod ko, pero sobrang bearable na kumpara sa karayom kanina.

“All done!” ngumiti si Miss Kat habang dahan-dahang pinupunasan ng sterile gauze ang kaunting dugo sa paligid ng bagong piercing. “Ang tapang mo, hindi ka masyadong gumalaw.”

Kinurap-kurap ko ang mga mata ko hanggang sa tuluyang bumalik sa wisyo ang utak ko. Inabot sa akin ni Miss Kat ang isang maliit na hand mirror.

Dahan-dahan akong umupo at tumingin sa salamin.

There it was. A sleek, silver curved barbell with two shimmering crystals resting right inside my navel. Ang ganda! Bagay na bagay sa flat stomach at sa dark velvet top ko! Ugh!

“Ay, maganda nga, ’teh! Ang linis din ng gawa!” puri ni Mhojie habang pinapagpag ang kamay niyang namumula sa piga ko. “Sige na nga, ako na ang kasunod!”

Tumingin ako sa repleksyon ko sa malaking salamin ng studio habang nakangiti nang malapad.

Si Mhojie naman ang sumabak sa reclining chair. Kahit napakahaba ng biyas at halos sasabak ng pageant ang tindig, dinaig pa ang batang tuturukan sa takot habang nakahawak sa dalawang braso ng upuan. Todo tili ang gaga noong inilagay na ang clamp, dahilan para magtawanan kami nila Serena at Miss Kat.

Pero katulad ko, nakaraos din siya at mabilis na napalitan ng kilig ang kaniyang takot nang makita ang kumikislap na alahas sa sarili niyang pusod.

Si Serena naman ang sumunod. Akala mo kung sinong tapang na nag-i-insist na beauty is pain, pero noong papalapit na si Miss Kat na hawak ang clamp, biglang naging tunog-sipon ang mga reklamo ng gaga.

“Wait! Wait, Miss Kat! Is the needle really that thick?!” histerikal niyang tanong habang naka-hold sa front camera ng iPhone niya. “Oh my god, Reese, hold my hand! If I pass out, make sure my good side is facing the camera!”

“Dami mong arte, bakla! Humiga ka na riyan!” tatawa-tawang utos ko sabay hawak sa kamay niya.

“Oh my gosh, it looks so chic! Super worth it!” maarteng tili niya habang nagpa-pop ng pose para sa kaniyang IG story.

Si Vienne ang huling sumabak. Akala naming tatlo ay urong ang buntot niya dahil sa tahimik niyang pagmamasid sa aming tatlo. Pero laking gulat na lang namin nang dire-diretso siyang humiga sa upuan nang walang anumang arte.

Mahina lang siyang umungol nung jepitin ni Miss Kat ang clamp sa kaniyang pusod. Nakapikit lang siya habang nakasaksak pa rin ang isang earphone sa tainga, na para bang mas importante pa ’yung pinapakinggan niyang K-Pop song kaysa sa karayom na papasok sa balat niya.

Nung itusok na ang bakal, bahagya lang lumalim ang paghinga niya at walang lumabas na kahit anong tili o mura. Ni hindi man lang nanginig ang kamay niya!

Pagkatapos naming apat at maipaliwanag ni Miss Kat ang aftercare guidelines—paggamit ng saline solution, pag-iwas sa paghawak nang marumi ang kamay, at pagbawal muna sa paglangoy—ay lumabas na kami ng studio.

Gumala kaming apat sa BGC para lubusin ang araw at i-flex ang mga bago naming piercings.

Rumarampa kami sa High Street na parang mga model sa runway, pilit na ipinapakita ang aming mga tiyan kahit medyo kumikirot pa ang mga pusod namin.

Si Serena, todo turo sa mga boutique at restaurant habang abala sa pagpili ng background para sa kaniyang Aesthetic Instagram Dump. Si Mhojie naman, feeling Victoria’s Secret Angel habang panay ang aura sa harap ng mga reflective glass ng mga High-rise buildings, at si Vienne naman ay medyo nahihiya dahil sa kaingayan namin.

Sinulit na namin ang mga araw na kasama namin si Mhojie, since she’s going to leave the country with her family.

Ang gaga, hindi sa amin agad sinabi na aalis na pala sila papuntang Australia after seven months, kaya hindi na siya nag-enroll this school year!

“Hmm…” I hummed as I let my boyfriend kiss my neck down to my collarbone, the warmth of his lips sending a slight shiver straight down my spine.

My hand instinctively slid into his hair, pulling him closer—until he accidentally pressed right against my stomach.

“Ah! Wait, wait, babe!” Bigla akong napalayo sa kaniya habang nakahawak sa tiyan ko, halos mapa-aray sa gulat at hapdi.

Natigilan siya sa gitna ng halik at kunot-noong tumingin sa akin. “Why? Ano nangyari?”

“My piercing, dummy!” hiyaw ko nang mahina sabay tawa habang iniangat nang kaunti ang dulo ng shirt ko para ipakita ’yon sa kaniya.

Ngumiti siya at hinawakan ang maliit kong baywang—sobrang maingat ang mga daliri niya para siguraduhing malayo sa mismong pusod ko. Dahan-dahan niyang inilapit ang mukha niya roon at binalot ng mainit na hininga ang balat sa tiyan ko bago nag-iwan ng isang napakalambot na halik sa gilid nito.

“Bagay,” bulong niya habang nakatingin sa kumikislap na crystal. Tumitingala siya sa akin na may pilyong ngiti. “Ang sexy mo, hmm?”

Uminit ang mga pisngi ko bago ko sinuklay ang buhok niya.

“Kailan kita—”

“Ate!” malakas at sunod-sunod na kumatok ang buwisit kong kapatid sa pinto ng kuwarto ko, halos yumugyog na ang pinto sa lakas ng hampas. “Ate, buksan mo ’to! Pinapatawag ka ni Mama! Ikaw daw muna ang magbantay sa tindahan!”

Natigilan kaming dalawa ng boyfriend ko. Napapikit ako nang mariin sa sobrang inis habang siya naman ay napasubsub na lang sa leeg ko, patagong tumatawa habang nanginginig ang mga balikat.

We have a Hog and Poultry supply rito sa bahay, sa mismong ground floor.

“Bakit daw?!” sigaw ko pabalik mula sa loob, hindi pa rin gumagalaw mula sa kama. “Nandoon naman si Papa, ah!”

“Umalis si Papa! Uuwi siya sa probinsya para asikasuhin ’yung lupa roon para sa negosyo! Bilisan mo raw!” utos pa ng kapatid ko mula sa labas at sinisipa na ang pinto. “Dami nang bumibili sa ibaba ng isang sakong starter at vitamins!”

“Can’t Sergio—”

“May try-out si Kuya Sergio sa school! Si Kuya Hugo kasama ni Papa sa Bicol!” sigaw niya pabalik, halatang nauubusan na ng pasensya at patuloy pa rin sa pag-alog ng doorknob.

Inis akong bumangon sa kama at panay ang irap ko sa hangin. Marahas kong binuksan ang pintuan at bumungad sa akin ang bunso kong kapatid na si Cairo, na masama ang tingin sa akin bago lumipat sa likod ko, kay Jerome.

“Ano na?! Papapuntahin mo pa rito si Mama para lang bumaba ka?!”

Shit lang! He’s only thirteen years old yet he’s bossing me around like he owns the whole house!

“Tigilan mo ’ko, Cairo, ha!” singhal ko sa kaniya habang pilit na dinededma ang galit na itsura niya nang muling dumako ang mga mata niya sa boyfriend ko. “Bumaba ka na roon at susunod ako!”

Alam ko naman na ayaw nila kay Jerome. Sinasabi nilang mukhang galing sa gulo at parang adik daw dahil lang sa madidilim na tattoo sa buong braso niya, sa mga silver na piercing sa tainga at sa gilid ng bibig niya, at sa kung paano siya madalas magsuot ng mga sobrang luwag na damit na halatang nakabase sa street culture.

Sa mata ng pamilya ko, ang tulad ni Jerome ay paniguradong bad influence at walang magandang kinabukasan.

“Hi, Cairo!” bati ni Jerome sa kapatid ko na kumunot ang noo, halos mamilipit ang mukha sa matinding pagka-disgusto bago pabalang na tumalikod para bumaba ng hagdan.

Hindi man lang nagbago ang ngiti ni Jerome. Nasanay na marahil sa lamig ng trato ng pamilya ko, pero sa akin, pilit nitong ginugutay ang dibdib ko…

“Dalian mo, Ate! Baka magalit si Mama kapag naghintay pa ’yung mga bumibili!” sigaw pa ni Cairo mula sa ibaba, bago tuluyang nawala ang tunog ng mga yabag niya.

Napasandal ako sa pinto at napabuntong-hininga nang malalim. Humarap ako kay Jerome na tahimik na nakatayo malapit sa kama, dahan-dahang inaayos ang luwag ng kaniyang oversized graphic shirt.

“Pasensya ka na kay Cairo,” mahinang usal ko habang lumalapit sa kaniya, pilit kong itinatago ang lungkot at inis sa boses ko. “Bata pa kasi, napakasungit…”

“Nah, he’s cool.” he smirked handsomely before he pulled my small waist closer to him.

“I remember being thirteen. Akala ko rin noon, ako na ang pinakamatapang sa bahay,” patuloy niya habang tinitingala ang ulo sa akin, may halong lambing at panunukso ang mga mata. “Don’t stress over it, Reese. Hindi naman ako madaling ma-offend.”

“Kahit na…” nangungusong bulong ko habang isinasaayos ang kwelyo ng shirt niya. “Naiinis pa rin ako na ganito ang ipinapakita nila sa ’yo.”

Ewan ko rin naman kasi kung bakit mga lalaking kagaya niya ang tipo ko…

I just loved men who looked like a disaster—their rough edges, the messy fits, and that sharp yet dangerous attitude that makes everyone else back away.

There’s something ridiculously intoxicating about a guy who looks like he belongs in a rock band or a street fight. 

I’m a little disaster myself, but pretty. A walking contradiction and a bad habit of picking the exact kind of trouble my family warns me about.

“Edi babawi tayo,” ngiti niya sabay pilyong kindat habang pinagmamasdan ang nagkasalubong ko pa ring mga kilay. “Tutulungan kita sa baba.”

“Siguraduhin mo lang na kakayanin mo, ah? Mapagod at mabigat ’yon,” biro ko sabay maingat na tapik sa matipuno at may-tinta niyang braso. Shucks! Ang tigas! Huhu…

Sarap hawak-hawakan ng muscles pero kailangan kong pigilan ang kalandian ko, baka matuluyan na akong bumigay at maisuko ko nang maaga ang aking perlas ng silangan.

Baka makain pa ng alindog niya ang aking V-card bago pa ako makatimbang ng mga feeds namin sa baba!

Kabanata 1

I broke up with Jerome…

Naisip ko bigla ang dahilan kung bakit nagtapos ang lahat sa amin—’yung eksenang hinding-hindi na mabubura sa memorya ko kailanman.

Naisip ko rin kung bakit gano’n na lang katindi ang galit at paghihinala ng pamilya ko sa kaniya. Akala ko noon, purong panghuhusga lang sa itsura niya ’yung dahilan kaya ayaw nila sa kaniya. Pero instinct din pala ng pamilya ’yon, dahil sa huli, napatunayan kong tama sila.

Hinding-hindi ko malilimutan ang araw na ’yon. Surpresa ko siyang pinuntahan sa apartment niya—dala pa ang paborito niyang pagkain at may ngiti pa sa mga labi ko habang paakyat ng hagdan. Pero bago pa man umangat ang kamay ko para kumatok, narinig ko na ang mga ingay mula sa loob.

The door isn’t even locked when I turned the doorknob.

Dahan-dahang bumukas ang pinto, at doon mismong segundo na ’yon, hinding-hindi na nabura sa isip ko ang nadatnan ko. Nakakalat ang mga damit sa sahig. Naririnig ko ang kanilang mga ungol at dirty talk sa kuwarto niya nang dahan-dahan akong pumasok at maingat na inilapag sa mesa ang bitbit kong pagkain.

Inipon ko ang bawat patak ng lamig sa katawan ko bago ko diretsong itinulak ang pinto ng kuwarto.

Doon mismo sa kama niya, caught red-handed ang gago sa ibabaw ng ibang babae.

Walang kumot-kumot, walang tago-tago. Sa sobrang gulat niya nang magkatinginan kaming dalawa dahil lumingon siya, napahinto siya sa ginagawa niya habang ang babae ay mabilis na inabot ang kumot para takpan ang kanilang mga katawan.

“B-Babe—” utal niyang usal, nagpapanic ang matatalim niyang mata na dating kinahuhumalingan ko.

Halos mapapikit pa ako nang mabilis siyang kumalas sa babae at humarap sa akin, scrambling to cover himself while stumbling off the bed. Nandidiri ako. Nasusuka ako sa sarili ko na minsan kong minahal ang katulad niya.

“Let’s breakup, ituloy niyo na ang ginagawa niyong dalawa…” malamig at matigas kong usal nang subukan niyang lumapit. “At huwag na huwag ka nang magpapakita sa akin kahit kailan.”

“Reese, please! Magpapaliwanag ako—” sigaw niya habang nagkukumahog na naghahanap ng shorts, pero mabilis na akong tumalikod at isinarado ang pinto ng silid niya.

I heard them talking and arguing behind that thin door while I stood frozen in his living room for two seconds, shaking in pure anger. Naririnig ko ang kabado at takot na boses ng babae habang pilit siyang pinipigilan at ang sunod-sunod na mura ni Jerome habang nagmamadaling magbihis.

“Sabi ko kasi sa’yo makipagbreak ka na sa kaniya para magawa na natin ’to—”

“Shut up, Gail!” galit at nagpapanic na sigaw ni Jerome, kasunod ang kaluskos ng mga gamit na natatabig at ang mabilis na yabag ng mga paa niya papunta sa pinto.

Shit. I remember her! Palagi ko itong nakikita sa pictures kapag nakikipag-inuman siya sa mga tropa niya. ’Yung babaeng laging nakadikit sa tabi niya sa mga group photo, ’yung pilit niyang ipinagmumukhang tropa lang kapag nag-aaway kami kasi masyado raw akong selosa at nag-iisip ng masama.

Tropa lang pala, ha? Tropa na kinakantot sa sarili niyang kama.

“Hindi mo nga makuha ang gusto mo! Kaya sa akin mo nakuha—”

Ah, gano’n?! Just because I didn’t give myself that easily to Jerome doesn’t mean I didn’t want to do it with him! May tamang oras para roon, at pilit ko lang inililigtas ang sarili ko mula sa mabilisang pananabik dahil gusto kong maging espesyal ang lahat. Pero ginawa pa niyang dahilan ang pagmamahal at pagrespeto ko sa sarili ko para magloko at humanap ng madaling makuha!

“Gail!” sigaw ulit ni Jerome.

Uminit ang ulo ko at agad kong binuksan ang pinto. I’m seeing red and my eyes locked at the girl na pilit na nag-aayos ng kumot para takpan ang sarili niya.

Napatingin silang dalawa sa akin, may suot ng damit si Jerome at hawak ang susi ng kaniyang motor. Nagpapanic ang mga mata niya habang nakatayo sa tabi ng kama, handa na sanang umalis at iwan ang babae nang bigla akong pumasok.

The girl looked pretty, but she’s a fucking slut!

“Reese… l-let me e-explain—” nauutal niyang usal, humahakbang nang bahagya habang pilit na inilalayo ang sarili sa kitang-kitang gulo ng kama.

“Explain?!” asik ko. Ang boses ko ay nanginginig sa matinding galit at pagkadismaya habang bumibilis ang paghinga ko. “Mali na nahuli ko kayo rito?! At ikaw!” baling ko sa babaeng pilit na ibinabalot ang sarili sa kumot habang pilit ding inirerepolyo ang sarili sa tabi ng headboard ng kama. “Alam kong nilalandi mo ang gagong ’yan! At tuluyan na ngang bumigay! It takes two to tango, mga hayop kayo!”

Inirapan ako nito kaya lalong umakyat ang dugo sa ulo ko.

“What? Ilang buwan na kayo ni Jerome pero hinding-hindi ka nakikipag-sex—”

Hindi ko na napigilan ang sarili kong sumugod at dambahan siya. Sinampal ko siya nang napakalakas, sapat para mamilipit ang mukha niya paitaas at mapatili sa gulat. Bago pa man makarecover ang gaga, sinabunutan ko ang buhok niya at isinubsob ang mukha niya sa kama.

“Reese, tama na! Bitawan mo siya!” sigaw ni Jerome habang pilit na hinahawakan ang mga kamay ko para ilayo ako sa babae niya.

Pero matigas ako habang sinasabunutan ko ang putang inang Gail na ’to na hindi man lang makapalag nang maayos dahil sa gulat at dahil nakabalot pa ang kumot sa katawan niya. Buong gigil kong ibaon ang mga kuko ko sa buhok niya habang nanginginig ang buo kong katawan sa galit.

She was screaming and thrashing under my grip, trying desperately to push my hands away, pero mas lalo ko pang iginawad ang buong lakas ko. Bawat hihiyaw niya ay parang musika sa galit na lumalamon sa akin.

“Aray! Jerome, tulungan mo ako! Ang sakit!” impit niyang tili habang pilit na kinakalmot ang mga braso ko, pero wala akong naramdamang sakit. Ang tanging nararamdaman ko lang ay ang nag-aalab na pagnanais na ipamukha sa kaniya kung gaano siya kababa.

“Bitawan mo siya, Reese! Ano ba!” dambana ni Jerome mula sa tabi, hawak sa magkabila kong balikat para hilahin ako pabalik.

Mabilis ko siyang hinarap at buong lakas kong tinuhod ang bayag niya, dahilan para mapaluhod siya agad sa sahig habang nakahawak sa pagitan ng mga hita niya at napipilipit sa matinding sakit.

Bago pa man makapagsalita ang babae niya, ibinaling ko ang tingin ko sa malanding haliparot na ngayon ay nanginginig na sa takot sa ibabaw ng kama. Binitiwan ko ang buhok niya, pinalis ang ilang strands na dumikit sa mga kamay ko, at pinagpag ang mga palad ko na parang nakawak lang ako ng kung anong napakaduming bagay.

“Ayos na ako! Sige na! Ituloy niyo na ang kantutan niyo!” nagawa ko pang tumawa bago ako tumalikod at mabilis na lumabas ng kuwarto.

Inilabas ko ang duplicate key ng apartment niya mula sa aking bulsa nang makalabas ako, itinapon ko na lang ’yon sa kung saan bago ako pumara ng tricycle sa kanto at dire-diretsong umuwi.

Habang nasa biyahe, nararamdaman ko ang panlalamig ng mga kamay ko sa matinding galit, pero wala ni isang patak ng luha ang lumabas sa mga mata ko. Hindi siya karapat-dapat sa pag-iyak ko…

I always felt that he’s being secretive and distant lately, pero pinalalabas niya laging paranoid lang ako. Ang sakit lang isipin na ang taong pinagkatiwalaan ko nang buo ay siya pa palang magpapamukha sa akin kung gaano ako kadaling lokohin.

Malapit na ang monthsary namin kaya balak ko siyang surpresahin sa apartment niya pagkatapos ng klase, pero ako pala ang masu-surpresa…

My love for him was shallow, I didn’t cry. Matagal na palang unti-unting namamatay ang pagtingin ko sa kaniya tuwing pinagmumukha niya akong tanga, at ang eksenang ’yon sa apartment niya ang huling pumatay sa kung anumang natitira pa.

Doon nagtapos ang lahat. ’Yon na huling patak ng kabobohan at pang-uunawa ko para sa kaniya.

But this was the worst betrayal I had ever experienced—hindi dahil sa sobrang sakit, kundi dahil pinaramdam nito sa akin kung gaano kasayang ang bawat segundong ibinigay ko sa maling tao.

Hindi lang siya ang naging boyfriend ko, pero siya ang pinaka-malala. Siya lang ang nakagawang magpaikot sa akin nang ganito at ipamukha na ako pa ang may mali sa aming dalawa…

Ugh! Buti na lang talaga at hindi ko agad ibinigay ang sarili ko sa kaniya. Ilang buwan niya akong pinipilit na gawin ’yon, pero kahit kailan ay hindi ako pumayag dahil may pumipigil sa akin. Dahil ngayon, malinis pa rin ako at siya ang naiiwan sa sarili niyang dumi.

At iyon ang natatanging magandang bagay na naiwan sa akin mula sa walang kuwentang relasyon na ’yon. Ang dignidad ko. Ang pride ko na hindi niya kahit kailan naagaw o nakuha.

Tamad akong umupo sa cafeteria habang pinagmamasdan ang agos ng mga estudyanteng pabalik-balik sa gitna ng silid, bitbit ang kani-kaniyang tray ng pagkain at walang katapusang chismis.

Nakatukod ang siko ko sa lamesa habang ginagalaw ng tinidor ang palamig na lasagna sa plato ko.

I’m a second year college student in Business and Marketing, at kung may isang bagay man akong natutunan sa kurso ko bukod sa branding at consumer behavior, ’yon ay ang mabilisang pagkilala sa mga taong walang kuwenta ang valuation. Charot!

“Like what the hell? I was so happy to present my presentation yet I did the wrong one!” ungot ni Serena habang padabog na isinusuksok ang MacBook niya sa bag.

Second-year Accountancy student siya at halos linggo-linggo kung magka-breakdown dahil sa tambak na Auditing Problems at Financial Accounting, kaya hindi na bago sa akin ang ganitong mga eksena tuwing lunch break.

“Baka naman kasi hindi ka nakikinig?” ngumunguyang tanong ni Vienne bago sumipsip sa milk tea niya.

She’s a second-year nursing student, kaya sanay na sanay na rin sa puyatan, panggigipit ng mga clinical instructors, at walang katapusang re-demonstrations. Pero sa aming tatlo, siya lang ang may kakayahang manatiling kalmado kahit na nahihirapan na siya sa kaniyang course.

“Nakinig ako, ’no!” padabog na depensa ni Serena bago tuluyang isinandal ang noo sa ibabaw ng cold table. “Sadyang magkakamukha lang talaga ’yung file names! Nakakalito na nga ’yung Debit at Credit, pati ba naman PowerPoint ko makikipag-kompetensya pa sa stress ko?”

“At least ’yang problema mo, nauulit ang pitch,” seryosong pangaral ni Vienne habang nagsu-swipe sa iPad niya para mag-review ng Anaphy. “Sa ’min, kapag nagkamali ka sa dosage o galaw sa duty, diretso sa Incident Report kung ’di man sa punerarya.”

Inikot ni Serena ang mga mata niya kahit nakasubsob pa rin sa mesa.

Serena faced me, frowning. “Ikaw? Wala ka bang—”

“Wala, gusto ko naman ’tong course ko,” mabilis kong putol sa kaniya bago pa niya maituloy ang pagrereklamo para sa akin.

Nang-uuyam ang naniningkit niyang mga mata at tumingin sa akin nang masama. “Ah, wow. Sana lahat blessed at emotionally stable sa napiling career path, ’no?”

Her course was forced on her. She didn’t want to take Accountancy in the first place, pero wala siyang nagawa nang iyon ang gustong ipakuha sa kaniya ng mga magulang niya para raw sa pamilya nilang may mga negosyo. Kaya bawat bagsak na quiz, mali-maling journal entry, at napurnadang reporting, times ten ang dusa at inis na nararamdaman niya.

“Hindi naman sa gano’n,” depensa ko sabay tulak ng pasta sa tapat niya. “I’m just saying, mas madaling tiisin ’yong dusa kapag gusto mo ’yong ginagawa mo. Kainin mo na lang ’yan bago ka pa tuluyang ma-bankrupt sa galit.”

Napabuntong-hininga na lang siya at kinuha ang tinidor. “Ewan ko sa ’yo, bakla. Sana talaga maging CEO ka balang araw para maambunan mo ako ng mga shares at makapag-retire na ako agad!”

Shucks. I felt a sudden pang of guilt in my chest.

Alam kong hindi nilang dalawang pinili ang mga kurso nila. Serena was trapped in Accountancy because of her family’s expectations, habang si Vienne naman ay kailangang panindigan ang pangarap na hindi naman sa kaniya. Out of the three of us, ako lang ang may luxury na mahalin ang ginagawa ko. Ako lang ang pinalad na makatuntong sa daan na gusto ko talaga.

Napalunok ako habang nakatitig sa kanila—kay Serena na frustrate na dinudutdot ang lasagna, at kay Vienne na pilit na inuunawa ang tambak na diagrams sa iPad niya.

“But hey!” mahinahon kong agaw sa atensyon nilang dalawa, pinaglalaruan ang iced tea ko sa gitna ng mesa. “Kung kailangan niyo ng taga-gawa ng slides, o taga-print ng reviewer… sabihan niyo lang ako, ha?”

Awa at pagmamahal ang nangingibabaw sa ’kin. Kung hindi ko man maiaalis sa kanila ang bigat ng mga kursong hindi nila pinangarap, kahit man lang sa mga maliliit na bagay ay masalo ko sila.

My parents are open-minded and supportive. Hindi katulad ng sa kanila, pinalad ako sa mga magulang na hinayaan akong pumili ng sarili kong landas nang walang kapalit o mabigat na expectations.

Pinahintulutan nila akong magkamali at hanapin kung saan ako totoong sasaya.

Isa pa, kaya itong course ang kinuha ko—dahil mayroon kaming rice fields, farm na nasa probinsya, at Hog and Poultry Supply rito sa Manila na gusto kong palaguin at i-modernize balang araw.

Nakikita ko ang potential sa negosyo ng pamilya namin, kaya buong-puso kong gustong matutunan ang bawat anggulo ng Business at Marketing.

After school, umuuwi agad ako sa bahay dahil kailangan nila Mama at Papa ng tulong sa tindahan.

Kahit may mga tauhan naman kami, mas komportable pa rin silang nakikitang naroon ako—lalo na kapag dumarating ang mga supplier o kapag kailangang mag-check ng inventory para sa Hog and Poultry Supply. Agad kong hinuhubad ang uniform ko, nagpapalit ng spaghetti strap top at shorts, at diretso agad sa counter.

“O, anak, nakauwi ka na pala,” bungad ni Mama habang nag-aayos ng mga resibo sa desk. “Kumain ka na ba? May tinitira kaming merienda para sa ’yo sa kusina.”

“Naka-merienda naman po ako sa school, Ma,” ngiti ko sabay kuha ng ballpen at logbook para tingnan ang mga pumasok na paninda ngayong hapon.

“Oo, dito siya titira sa amin. Mabuti at gusto niyang makapagtapos para matulungan ang kaniyang pamilya.” si Papa na may kausap sa phone kaya kumunot ang noo ko.

Natigilan ako sa pag-aayos ng logbook at nagkatinginan kami ni Mama.

Seryoso ang mukha ni Papa habang nakatayo malapit sa pinto ng opisina, tumatango-tango pa habang nakikinig sa kabilang linya.

“Sino ’yon, Ma?” mahina kong tanong kay Mama habang unti-unting ibinababa ang ballpen.

Sinenyasan ako ni Mama na manahimik muna habang inaantay matapos ang tawag. Pagkababa ni Papa ng phone, humarap siya sa amin at ibinaba ang salamin niya sa mata.

“Sino ’yong titira rito, Pa?” hindi ko na napigilang itanong.

Bumuntong-hininga si Papa, pero may bahagyang ngiti sa mga labi niya. “Ah, ’yung isang tauhan ko sa Bicol. Ang taga alaga ng mga baboy, manok, at kabayo natin, gustong makapagtapos at tumigil na sa pagiging tambay at…” he trailed off. “Si Hermideo? Do you remember him, anak?”

Hermideo?

Umiling ako dahil sa dami ng tauhan ni Papa sa Bicol, halos hindi ko na matandaan ang mga mukha at pangalan nila. Sa tuwing pumupunta kasi kami roon, busy rin ako sa pagtulong o kaya’y nakatutok lang sa sarili kong mundo.

“Hindi po, Pa,” pag-amin ko habang pinaglalaruan ang ballpen sa kamay ko.

Inayos ni Papa ang salamin niya bago tumawa nang mahina. “Basta! Si Mideo! ’Yung matangkad na bata na laging nakatupi ang sleeves ng kamiseta. Siya ’yung paborito ng Lolo mo dahil napakasipag, kahit medyo may pagka-saway no’ng mas bata-bata pa. Dito muna siya sa studio room sa taas habang nag-aayos ng requirements niya sa college.”

Humagikhik si Mama. “Mabuti naman at naisipan na no’n na mag-aral ulit,”

My jaw dropped. “Hindi naman sa against ako sa pagpapatira niyo sa kaniya rito sa bahay pero… is he trustable enough para patirahin sa mismong bahay natin, Pa? I mean, hindi ko naman siya kilala.”

Ngumiti si Papa sa naging reaksyon ko, habang si Mama naman ay umiling-iling lang habang nag-aayos ng paninda sa counter.

“Anak, halos sa amin na lumaki ’yong batang ’yon,” mahinahong paliwanag ni Papa habang nakatitig sa akin. “Subok na ang katapatan ni Mideo sa pamilya natin. Kung may isang taong pwede kong pagkatiwalaan sa farm sa Bicol nang pikit-mata, siya ’yon. Sadyang naglakas-loob lang siyang makiusap ngayon dahil gustong magbago ng takbo ng buhay.”

“Dumaan ang batang ’yon sa pagiging chic-boy, basagulero, at…” huminga si Papa nang malalim. “Nalulon sa… drugs—”

“Drugs?! Oh my gosh, Pa! Tapos—”

“Matagal na ’yon, Reese! Kahit na ginawa niya ’yon ay hinding-hindi niya tayo ninakawan o ginawan ng masama,” mabilis na sangga ni Papa habang nakataas ang dalawang kamay para pakalmahin ako. “Naligaw lang ang bata no’ng nawala ang nanay niya, pero siya mismo ang kumalas sa grupong ’yon. Nagbagong-buhay siya. Pinatunayan niya ’yon sa amin ng Lolo mo sa loob ng limang taon sa farm.”

“At isa pa, anak…” maamong dugtong ni Mama sabay hawak sa braso ko. “…kung may isang taong lubos na nagpapasalamat sa pamilya natin dahil binigyan natin siya ng pangalawang pagkakataon, si Mideo ’yon. Hinding-hindi ka no’n sasaktan o gagawan ng masama.”

“And what about his father?”

Nagkatinginan silang dalawa. “Nakakulong ang tatay ni Mideo—”

“Dahil din sa drugs,” dugtong ni Papa sa sinasabi niy Mama, bumaba ang boses at naging mas seryoso ang itsura. “Pero magkaiba silang mag-ama, Reese. Naging aral kay Mideo ang nangyari sa tatay niya kaya gano’n na lang ang pagsisikap niyang ituwid ang buhay niya ngayon. Walang-wala ang bata no’ng kinuha ko siya, pero ni minsan, hindi nagloko sa trabaho.”

Napatitig ako sa kanila, pilit na inia-absorb ang lahat ng narinig ko.

Ayaw kong maging judgemental. Naniniwala naman ako sa second chances, at kitang-kita ko kung gaano kalaki ang tiwala nina Papa sa kaniya. Pero hindi ko pa rin maiwasang mag-alala. Mag-isa ako rito sa bahay kapag nasa biyahe sila para mag-supply sa ibang bayan.

Hindi ko pa naman maasahan si Cairo—’yong nakababata kong kapatid na halos walang ibang inaatupag kundi ang mag-computer o makipaglaro sa mga kaibigan niya sa labas…

Si Hugo at Sergio naman, ang kambal kong kapatid na sumunod sa akin, maaasahan ko lang sa pagbubuhat pero tamad silang mag-bantay ng counter at mag-asikaso ng mga resibo. Sa huli, sa akin pa rin talaga babagsak ang lahat ng obligasyon dito sa bahay at sa tindahan.

“Ilang taon na po ba ’yon?”

“He’s twenty-one, gustong mag-Pulis,” sagot ni Papa habang tinitingnan ang mga stocks ng paninda namin. “Gusto niyang kumuha ng Criminology sa kolehiyo.”

Napa-kurap ako nang ilang beses. Twenty-one? Criminology? Gustong mag-pulis?

Shucks! Ang isang taong may nakaraang nauugnay sa droga at gulo, ngayon ay gustong maging alagad ng batas? Para bang napakalaking kabaligtaran ng dating buhay niya ang pinaplano niyang pasukin.

“A-Ano po?” napatingin ako kay Mama para kumpirmahin kung seryoso ba si Papa. “Gusto niyang maging pulis?”

“Oo, anak,” mataman na sagot ni Mama habang may ngiti sa mga labi. “Sabi niya sa Papa mo, gusto niyang itama ang lahat. Gusto niyang patunayan sa sarili niya at sa mga mata ng mga tao na hindi siya katulad ng tatay niya.”

Hindi ako agad nakapagsalita. Natahimik ako habang unti-unting pumapasok sa isip ko ang bigat ng desisyon ng lalaking ’yon.

“Kaya sana, Reese,” dugtong ni Papa habang tinitingnan ako nang diretso sa mga mata. “Maging mabuti ka sa kaniya kapag dumating siya rito. Malaking tulong ang ibibigay natin sa kaniya para makapagsimula ulit.”

I felt offended by what Papa said. Parang lumalabas kasi na ako pa ang magiging masungit o walang pakikiramay sa kaniya, samantalang nag-aalala lang naman ako para sa kaligtasan at kapayapaan ng pamilya namin!

“Hindi naman sa hindi ako magiging mabuti sa kaniya, Pa!” depensa ko agad habang nakakrus ang mga braso sa dibdib. “Nagsasabi lang ako ng totoo. Siyempre, kailangan pa rin natin maging maingat. Malay ko ba kung totoong nagbago na nga siya?” umikot ang mga mata ko.

“Naiintindihan ko, Reese,” mahinahong sagot niya. “Gusto ko lang siguraduhin na hindi niya mararamdaman na hindi siya tanggap dito. Malaking step ’to para sa kaniya.”

Hindi na lang ako kumibo at ibinalik ang tingin sa logbook. Alam kong wala na rin naman akong magagawa dahil nakapagdesisyon na sina Papa.

He’ll be here by next week and I’m not sure if I’m ready to share space with a total stranger—let alone someone with a past as complicated as his.

Tahimik kong ipinagpatuloy ang pag-audit sa inventory, pero sa halip na mga numero at pangalan ng mga paninda ang pumasok sa isip ko, puro tanong ang naglalaro sa utak ko. Ano kaya ang itsura niya? Magiging maayos kaya ang pakikitungo niya sa akin at sa mga kapatid ko?

And it turns out that my brothers are already in on it. At kilala pa nila ang taong ’yon!

“Kilala niyo?!” gulat kong tanong nang pumasok sina Hugo at Sergio sa tindahan, diretso sa refrigerator para kumuha ng malamig na tubig.

“Oo naman, Ate!” sagot ni Sergio sabay punas ng bibig. “Si Kuya Mideo ’yon, ’di ba? ’Yung nagturo sa amin mangunsumo at mag-alaga ng mga kabayo no’ng huling bakasyon natin sa Bicol!”

“At saka sobrang lakas no’n, Ate,” singit naman ni Hugo na nakangisi pa. “Dating nagbubuhat ng dalawang sako ng feeds nang sabay sa farm. Tinuruan pa kami mag-boxing no’ng isang taon.”

Napairap na lang ako habang pinagmamasdan ang dalawa. Kaya naman pala kampante sina Papa at Mama—halos lahat ng lalaki sa pamilyang ’to, may koneksyon na sa kaniya. Ako lang pala ang walang kaalam-alam at mukhang outsider sa sarili naming bahay.

“Dito titira si Kuya Mideo?!” bakas ang tuwa sa mukha ni Cairo habang kumakain kami ng dinner. Halos maibuga pa niya ang kinakain niyang kanin sa sobrang excitement. “Astig! ’Di ba marunong din ’yon mag-motor at mag-ayos ng makina? Baka turuan niya ako mag-drive!”

“Subukan mo lang maglakwatsa imbes na mag-aral, Cairo, at ako mismo ang magpapatapon sa ’yo pabalik ng probinsya!” banta ni Papa, pero may ngiti rin sa mga labi habang nagtitimpla ng kape.

“Seryoso, Ate Reese!” baling muli sa akin ni Sergio habang nagmamantika pa ang baba sa prinitong manok. “Mabait ’yon si Kuya Mideo. Medyo tahimik lang at seryoso ang mukha, pero marunong ’yon makisama. Hindi ka dapat mag-alala.”

Shuta…

My expression probably gave away how skeptical I still was. I slowly chewed my food, looking at each of their eager faces around the table, lalo na sa mga kapatid ko…

“Mabait o hindi, stranger pa rin siya sa akin,” sagot ko sabay kinuha ang plato ko. “Kayo lang naman ang nakasama sa kaniya sa Bicol. Kaya huwag niyo ’kong sisihin kung bakit hindi ako agad-agad nagtitiwala.”

Natahimik sila, ngunit si Papa ay banayad na ngumiti at tumango sa akin.

“Valid naman ang nararamdaman ng Ate Reese ninyo. Maingat lang siya, at maganda rin ’yon. Pero sige na, tapusin niyo na ’yang pagkain niyo at maaga pa ang pasok niyo bukas,”

Kabanata 2

“Bakit ayaw mo sa kaniya? He’s so handsome kaya!” mahinang kinurot ni Serena ang siko ko habang kumakain kami ng street foods.

“Porke’t guwapo, ipamimigay ko na agad ’yong number ko?!” iritable kong sagot sabay subo ng kwek-kwek na muntik ko nang mabulunan dahil sa sobrang lakas ng tusok ko. “Mukha ba akong charity foundation ng mga phone numbers, Serena? Bakla, sa panahon ngayon, kahit ’yung mukhang Sto. Niño, may itinatagong tinik sa likod!”

Inilapit ni Serena ang mukha niya sa akin, nanlalaki ang mga mata sa usisa. “Gurl, Engineering student ’yon! Ang tangkad pa and super looker! Ang dami kayang nagkaka-crush do’n sa campus, tapos ikaw pa ’yung mismong nilapitan and asked for contact details!”

Ewww. Engineering student daw pero mas amoy tawas at baby powder pa nga ’yong jersey niyang mukhang tatlong araw nang hindi nalalabhan. Chariz!

“Kahit na!” singhal ko sabay sipsip sa palamig kong puro shaved ice na lang at pilit na hinahanap ’yong arnibal. “Mabilis lang magpanggap na green flag sa personal, ’no! Baka pagbigay ko ng number, simulan ako sa ‘Hi lods, gising ka pa?’ tapos pagdating ng alas-tres ng madaling araw, maglilibog na! Atsaka ’yang mga engineering na ’yan, baka mamaya i-calculate niya lang kung ilang percent ’yong chance na ma-ghost ako!”

Napatakip si Serena ng bibig bago ako itinuro ng tusok ng kikiam na halos matapon na ang manis-anghang na sauce.

“Don’t tell me na hindi ka pa nakaka-move on kay Jerome?”

Muntik na uling lumabas sa ilong ko ’yong kinakain kong kwek-kwek sa sobrang gulat. Inirapan ko siya hanggang sa magdikit na ’yong mga kilay ko.

“Kay Jerome?!” asik ko sabay singhal. “Bakla, patay at baon na ’yon sa limot! Baka nga ginawa ko na ring pataba sa halaman ’yong alaala ng lalaking ’yon! Ang sa akin lang, ayaw ko lang talagang magdagdag ng panibagong sakit sa ulo.”

She stared at me in total disbelief. “Or hindi mo lang type because you prefer ’yung mga mukhang kalye? Seriously, Reese? Your taste in men has always been borderline suicidal.”

“Mukhang kalye? Gaga, hindi ko type ’yong tao! At tsaka anong suicidal taste in men?! Si Jerome lang naman ang maling desisyon ko sa buhay, nadamay na agad ang buong lineage ng taste ko?!”

“Defensive much?” ngumisi siya sabay sipsip ng palamig niya. “Basta ako, warning lang, huh. You’re rejecting a Future Engineer, when in fact, ’yan na nga ’yung chance mo to clean up your taste in men after what Jerome did!”

Lito ko siyang tiningnan. “What’s wrong with my taste in men? Si Jerome lang naman ang nag-iisang sablay do’n, ah!”

“Bitch, are you having amnesia?” umikot ang mga mata niya sabay bilang sa mga daliri niya gamit ’yong kamay niyang may hawak pang tusok ng squid ball. “Back in High School, you had a crush on that varsity guy whose only personality was cursing and throwing bench presses, tapos tambay pa! Then during our first year in college, you got linked to that rocker who looked like he hadn’t bathed in three weeks just because you said he was mysterious! Tapos you brought Jerome into your house, who did nothing but play the victim and beg you for money to buy motorcycle parts!”

Napa-nganga na lang ako habang pilit na inaalala kung gaano kalala ang mga naging desisyon ko sa buhay.

“Puwedeng huwag mo nang isa-isahin? Dinadagdagan mo lang ang sama ng loob ko sa sarili ko, eh!” asik ko sabay hawak sa sentido ko na parang biglang tinarakan ng migraine. “Atsaka at least nag-evolve naman ’di ba? Mula sa tambay na varsity, napunta sa rakista, tapos kay Jerome na may motor! Character development kaya ’yon!”

“Character development my fucking tits!” ngiwi niya bago pinitik ang balikat ko. “Mula sa basura pabalik sa garbage dump, ’yon ang ginawa mo! That’s why I’m telling you, that Future Engineer earlier was supposed to be your free ticket out of your red flag era, but you still rejected him!”

I giggled. “Just say he’s your type! Kanina ka pa push nang push do’n sa engineer, ha. Why don’t you give him your number instead?”

“Ew! Did he ask for my number? No! Ikaw ’yung tiningnan from head to toe while we were walking, duh!” depensa agad ni Serena habang nangingiti. “I’m literally just trying to help you upgrade your life, tapos kasalanan ko pa?”

“Oo nga pala, nasaan na si Vienne?” pagbabago niya ng topic bago tumingin sa wrist watch niya. “’Di ba, tapos na ang duty no’n?”

“Nasa campus pa,” sagot ko habang inuubos ang palamig ko. “Nursing student life—paniguradong binabaha pa ’yon ng lecture at re-demonstration. Pero nag-message siya kanina, palabas na daw ng hospital extension.”

“Let’s wait for her na lang kaya!” suhestiyon niya, bahagyang inaayos ang skirt niya. “It’s super early pa naman, and naturally mas fun kung kumpleto tayo! And I want to hear her chika today, for sure drained na naman ’yon sa duty.”

“Isn’t Elijah giving her a hard time?” I asked.

“’Yung mayabang niyang kaklase na naka-partner niya? Gurl, yes! ’Yung mukhang laging may utang sa kaniya ang buong mundo,” she grimaced. “Vienne was ranting on our GC last night! Like, grabe daw mag-micro-manage sa ward, akala mo naman siya ’yung Head Nurse! Imagine having to deal with hospital shift tapos ganon pa ’yung partner mo? Major headache, super!”

“Ewan ko ba riyan kay Vienne,” natatawa kong sagot sabay ilag sa usok ng inihaw. “Kaya niyang mag-inject ng tao nang hindi nanginginig ang kamay, pero kapag si Elijah na ang nag-maldita, napapaiyak na lang sa frustration.”

“True! Like, I keep telling her kaya to fight back or report him to their CI,” dagdag pa ni Serena while fixing her hair. “Pero you know her, too soft and passive. If it were me, pinitik ko na ’yung earlobe nung Elijah na ’yan while taking his BP!”

Pumunta kami ni Serena sa shade sa tapat ng Nursing building habang hinihintay si Vienne. Maaliwalas ang simoy ng hangin pero ramdam pa rin ang init mula sa sementadong kalsada ng campus.

“Super init kaya, but thankfully may bench pa ring bakante,” reklamo niya sabay punas ng tissue sa dulo ng ilong niya bago naupo. “Imagine if Elijah sees her right now walking towards us? For sure may masasabi na naman ’yong creature na ’yon.”

“Hayaan mo na, papalabas na rin ’yon,” sagot ko habang nakatingin sa malaking glass door ng kabilang gusali.

Hindi pa man nakakalipas ang limang minuto, natanaw na namin si Vienne na naglalakad palabas. Bitbit ang kaniyang backpack at nakasuot pa ng kaniyang white student nurse uniform, halatang bagsak ang balikat niya at pagod na pagod mula sa duty.

“Look at her, she looks like a walking zombie na talaga!” bulong ni Serena, sabay kaway nang mataas para mapansin kami. “Vienne! Over here!”

Lumingon si Vienne sa gawi namin. Nang makita kami, unti-unting lumuwag ang bagsak niyang mukha. May bahagyang ngiti sa mga labi niya habang dahan-dahang lumalapit sa kinaroroonan namin.

“May galit ba sa’yo ’yon?” tanong ko nang mag-rant na naman siya tungkol sa partner niya sa duty. “Medyo personal na ata ang gagong ’yon, ah?”

Napa-buntong-hininga si Vienne at mahinhin na umupo sa tabi ko, inilalapag nang maingat ang bag niya. “Ewan ko ba ro’n. Kahit pag-sulat sa charting, may sinasabi…”

“See?! Super passive-aggressive kaya nung creature na ’yon!” irap agad ni Serena sabay abot sa kaniya nung squid ball. “Here, eat this muna to regain your energy, gurl. You look so drained, swear!”

“Thanks,” mahinhin niyang sagot sabay tanggap sa pagkain. “Gusto ko na nga lang sana siyang sagutin kanina na siya na lang mag-grade sa sarili niya, kaya lang baka ma-report pa ako sa CI namin.”

“OMG, you should’ve! Para magka-alalaman na!” hirit pa ni Serena habang winawagayway ang palamig niya. “He’s so feeling high and mighty just because he’s a top student, like, ew?”

“Hinayaan ko na lang,” tipid na ngumiti si Vienne bago bumaling sa akin. “At least natapos ang shift nang buo pa ’yong pasensya ko. Kayo ba? Anong chika niyo habang naghihintay dito?”

“Bakla, sa’yo kami makiki-chismis!” halakhak ko sabay siko sa kaniya nang bahagya. “Sino ba naman kami para mag-storytelling kung ikaw ang may pinagdaanang giyera ro’n sa hospital extension?”

“Exactly!” sang-ayon agad ni Serena habang nanlalaki ang mga mata. “Don’t change the topic, Vienne! Spill more details about Elijah! Ano pang ginawa niyang ka-toxican?”

“Medyo…” litong anas niya. “Kasi kanina habang nagche-check kami ng IV fluid drip rates, sunod-sunod ’yung tanong niya sa akin about drug computation. Para siyang oral exam on the spot! Nung nasagot ko naman nang tama, biglang sinabi, ‘Good, at least you didn’t forget the baseline.’ Di ba pwedeng maging proud man lang na nakuha ko?”

“Ugh! So condescending!” irap ni Serena sabay hawak sa sentido niya. “If I were there, sasabihin ko talaga sa kaniya, ‘Excuse me, I’m a student nurse, not your intern!’ Super yabang, nakakairita!”

“Medyo nasanay na rin ako,” mahinang natawa si Vienne sabay kagat sa squid ball. “Pero aminin ko, nakakapagod din siyang i-tolerate buong shift.”

“Speaking of the devil…” bumungisngis ako at itinuro ang dulo ng hintuturo ko sa kabilang kalsada. “Tingnan niyo kung sino ’yung pababa ng nursing bldg.”

Sabay na napalingon sina Serena at Vienne sa gawi ng hospital extension gate. Si Elijah—nakasuot ng kaniyang pressed and spotless white student nurse uniform, nakasabit ang stethoscope sa leeg habang may hawak na clipboard at clipboard pouch. Kahit malayo, kitang-kita ’yong seryoso at mukhang galit-sa-mundo niyang mukha habang may kausap sa phone.

“Gosh, speak of the devil indeed!” hagikhik ni Serena. “Look at him, walk pa lang, feeling Dean na ng College of Nursing! Hello?”

Napayuko naman nang kaunti si Vienne habang dahan-dahang kinakain ’yong squid ball niya, sinusubukang na hindi tagalan ang tingin sa lalaking ’yon.

“Huwag kayong maingay, baka makita tayo…”

“Hala, naglalakad pabalik sa gawi natin,” pang-aasar ko habang natatawa sa reaksyon ni Vienne. “Vienne, handa mo na ’yong drip rate computations mo, baka mag-pop quiz ulit ’yung Top 1 niyo!”

“Reese!” she gasped softly, namumula ang mga pisngi habang pilit na pinanliliitan ako ng mga mata. “Huwag kang maingay! Baka marinig ka niya, nakakahiya!”

“Why are you so scared of him anyway?” ngiwi ni Serena. “Second year pa lang din naman siya like us! Plus, he doesn’t own the campus ’no!”

“Hindi naman sa natatakot,” mahinhin na depensa ni Vienne sabay yuko lalo habang pilit na itinatago ang mukha sa likod ng basong sauce na lang ang laman. “Gusto ko lang talaga ng tahimik na buhay. Kapag nakita ako niyan, paniguradong itatanong na naman kung naayos ko na ’yong case study summary namin for tomorrow.”

Kaso huli na ang lahat. Habang naglalakad si Elijah palabas ng gate at ibinababa ang phone niya, biglang nahagip ng tingin niya ang grupo namin. Tumigil siya sandali, kumunot ang noo nang makita si Vienne na halos maglaho na sa ilalim ng waiting shed.

Mataray lang siyang tiningnan ni Serena, nangingiti naman ako habang pilit na itinutulak si Vienne pabalik sa bench para hindi tuluyang makatago.

Nakatitig lang si Elijah sa amin mula sa kabilang kalsada.

Bahagyang nakataas ang kaniyang kilay.

Tumingin siya kay Vienne nang ilang segundo, tila napaisip kung lalapitan pa ba kami para mag-check ng requirements, pero sa huli ay dahan-dahan lang siyang umiling, tumalikod, at nagpatuloy na sa paglalakad palayo.

Naalala ko tuloy na lumapit talaga siya sa amin two days ago no’ong tambay rin kami rito sa waiting shed pagkatapos ng huling klase.

Galing din siya sa hospital extension no’n, bitbit pa ’yong clipboard niya at mukhang pagod na pagod pero diretso pa ring naglakad papunta sa gawi namin.

“Vienne,” malamig na bungad niya agad no’n, hindi man lang nag-abala na batiin kaming dalawa ni Serena, kahit na hindi naman niya kami kilala. “Did you check the IV drip rate computation for Bed 4? Para kasing mali ’yong in-enter mo sa log, or you rounded off too early.”

Halos mabilaukan si Vienne no’n. “H-Huh… chineck ko naman. Dalawang beses pa, Elijah…”

“Double-check it later on the portal. I uploaded the corrected charting guide,” diretsahang balik sa kaniya ni Elijah bago tumingin sa aming dalawa ni Serena nang sobrang seryoso. “At sana huwag niyo siyang inaaya na mag-party gabi-gabi. We have a shift evaluation tomorrow at 6 AM.”

Pagkatalikod na pagkatalikod niya no’n, halos masamid si Serena sa gigil. Muntik na nga niya itong sugudin para pigilan at awayin kung hindi lang namin sinaway ni Vienne.

Ang iniisip kasi ng lalaking ’yon, bad influence kami sa kaniya. He saw Vienne trying my vape and he immediately assumed we were leading her down some dark and rebellious path.

Tumambay pa kami sa mall bago kami umuwi.

Kaya naman inis na inis sa akin si Sergio dahil siya ang naatasang magbantay sa Hogs and Poultry supply store namin habang wala sina Mama at Papa.

Pagkarating na pagkarating ko sa tapat ng tindahan, salubong agad ang nanlilisik niyang mga mata mula sa likod ng malaking wooden counter. Nakasandal siya sa tabi ng mga nakatumpok na sako ng feeds, halatang kanina pa pabalik-balik ang tingin sa kanto para hintayin ako.

“Ate! Bakit ngayon ka lang?!” bungad agad niya habang iniaayos ang resibo at calculators sa ibabaw ng counter.

Humalukipkip ako. “This is your job as well, kaya bakit ako uuwi agad? Kung alam ko naman na magrereklamo ka lang din naman at iiwan ako?”

“May duty ako rito pero nakatoka ka ring tumulong pagkatapos ng klase mo!” asik ni Sergio sabay bagsak ng pentel pen sa counter. “Sabi mo kay Mama sa text na magme-merienda lang kayo sa tapat ng campus ng kaibigan mo? Bakit inabot ka ng gabi?!”

Napapalingon na sa amin ang mga boy namin sa tindahan na abalang nagbubuhat ng mga sako ng feeds mula sa delivery truck papasok sa bodega.

“Tigil-tigilan niyo ang kakasagot sa akin, ah?! Baka nakakalimutan niyong panganay ako! Where’s Hugo?!”

“Nasa likod si Hugo, nag-aayos ng delivery receipts,” agad na pakumbabang sagot ni Sergio, biglang bumaba ang tono ng boses.

Iniiwas niya ang tingin sa akin at nagkunwaring abala sa pag-aayos ng mga bote ng bitamina para sa manok sa likod ng counter. Halatang nahiya at narealize na lumagpas siya sa linya pagkatapos kong ipaalala sa kaniya kung sino ang mas matanda sa amin.

Binalingan ko sina Kuya Marco, isa sa mga pinakamatagal na naming boy sa tindahan, na napahinto sa pagbubuhat ng isang sako ng layer mash at pinapanood pala kaming magkapatid.

“Kuya Marco, pakisabi kay Hugo tulungan niya na lang si Sergio mag-inventory nung mga bagong dating na feeds. Akyat na muna ako para magbihis,” utos ko bago ako pumasok sa loob ng bahay.

Pagkapasok na pagkapasok ko sa bahay, mabilis lang akong nagpalit ng simpleng pambahay na shirt at shorts bago bumaba ulit para palitan si Sergio. Naka-nguso pa rin ang gago habang naggagawad ng sukli sa isang customer, kaya binigyan ko lang siya ng ngising aso bago ako pumuwesto sa tabi ng cashiering box.

Habang bantay ako sa counter ay ginagawa ko ang school works ko.

Nakalatag ang laptop at mga notebook ko sa malinis na bahagi ng wooden counter, katabi ng nakatuping ledger book at stack ng resibo ng tindahan. Isa-isa kong binabasa ang case studies at marketing strategy notes namin para sa Marketing Management class ko. Tuwing may bumibili ng sako-sakong feeds o bote ng bitamina, saglit kong itinitigil ang pagta-type ng business plan proposal para mag-isyu ng resibo kina Kuya Marco, tapos balik agad sa pag-aaral.

Pagkatapos kong mai-save ang draft ng business proposal ko, isinarado ko muna ang laptop at inilagay sa bag para hindi madumihan ng alikabok mula sa mga sako ng feeds.

Inutusan ko na sina Hugo na magluto ng dinner namin dahil pauwi na sila Mama.

Mabilis siyang pumasok sa kusina sa likod para simulan ang paggisa, habang si Sergio naman ay naiiwan pa rin sa tabi ko na abala sa pagpuna sa bawat galaw ko.

“Ate, porke’t panganay ka, nag-uutos ka na lang diyan,” pabulong na hirit ni Sergio habang itinatago ang kaha ng pera at inililipat ang mga resibo sa drawer. “Kala mo naman sobrang pagod sa school, galing naman sa mall kanina…”

“Che! Tumulong ka na lang do’n kay Hugo o kaya ayusin mo na ’yang desk mo diyan,” irap ko. “Isara mo na rin kalahati ng pinto ng tindahan. Pauwi na sina Mama, ayaw no’n ng bukas pa ang storefront kapag gabing-gabi na.”

“Marunong pa sa nagbantay buong hapon,” maktol niya ulit, pero sumunod pa rin naman at dahan-dahang hinila ang sliding metal gate sa harap.

Bago ako tuluyang umakyat sa taas para iwan ang mga gamit ko, lumingon muna ako sa kaniya sabay ngiti nang nakaloloko.

“Bilisan niyo magluto diyan, ha? Hindi lang ’yan ang dapat na ginagawa niyo bilang mga lalaki—”

“Ate Reese, isa pa talaga!” asik niya agad, mabilis na namumula ang buong mukha habang hawak ’yong kandado ng gate.

Natawa na lang ako habang patakbong umakyat sa hagdan bago pa man niya ako maitapon ng kung anong hawak niya.

“Handa na ba ang magiging silid ni Mideo, hon?” si Mama kay Papa habang kumakain kami ng hapunan sa hapag-kainan.

“Pinaayos ko na kay Marco kahapon, hon,” sagot ni Papa bago uminom ng tubig. “Malinis na ’yong kuwarto sa extension sa tabi ng bodega. Kumpleto na rin ang higaan.”

Mabuti naman at nakinig si Papa sa akin at hindi na sa loob ng bahay. Well, sa loob pa rin ng gate, pero sa baba—hindi sa second floor do’n sa studio room na bakante katabi ng silid ko. Dahil kung do’n pa siya sa taas patitirahin, talagang magwawala ako. Masyadong malapit sa kuwarto ko at paniguradong mawawalan ako ng privacy sa sarili kong bahay.

“Kailan nga ulit ang dating niya, Pa?” tanong ni Hugo habang nagpapasalin ng kanin sa plato niya.

“Sa Sabado ng hapon ang dating niya galing Bicol,” sagot ni Papa habang tumitingin sa aming magkakapatid. “Kaya kayong apat—Reese, Sergio, Hugo, at Cairo—siguraduhin niyong maayos ang pakikitungo niyo kay Mideo. Tutulong siya rito sa Hogs and Poultry supply kapag wala siyang pasok sa kolehiyo.”

“Malapit na! Si Kuya Mideo na naman ang makakasama namin magbuhat ng mga sako ng feeds sa bodega!” tuwang-tuwang hirit ni Hugo, habang si Cairo naman ay halos maibuga ang kinakain niyang kanin sa sobrang excitement.

“Malaki na ang katawan ni Kuya Mideo, ano? Ang payat niya lang noon!” si Sergio.

“Bata pa naman si Mideo noon,” si Papa na nangingiti.

“Oo nga, Pa, pero ngayon mas gumanda na ang katawan niya! Gagayahin ko ’yon!” tumatawang dagdag ni Hugo bago binalingan ang kapatid. “Sigurado ako, Cairo, matatakot ka ro’n kapag nakita mo ’yong katawan no’n!”

“Tsk, ’di ako matatakot, ’no! Patuturo nga ako mag-buhat tsaka mag-motor,” depensa agad ni Cairo habang mabilis na nagpopostura sa harap ng mesa.

“Payatot!”

“Cairo, anak, you’re still young to learn and drive a motorcycle,” paalala agad ni Mama habang iniilingan ang bunsong kapatid namin. “Tsaka na ’yang motor-motor na ’yan kapag nasa tamang edad ka na at may lisensya.”

Sumimangot ang bata. “Bakit naman ’yung mga bata sa probinsya—”

“Cairo.” I warned. “You’re not like them! Hindi mo ba nababalitaan ang mga aksidente sa balita dahil sa mga walang lisensyang nagmamaneho? Kaya huwag ka nang makipagtalastasan diyan!”

“Makinig ka na lang sa Ate Reese at sa Mama mo. Gusto mo bang magaya ro’n sa mga naaksidente sa kanto no’ng isang linggo?” mataman na tanong ni Papa.

Napayuko na lang si Cairo habang padabog na isinusubo ang kanin sa plato niya, hindi na nakapalag nang pati si Papa na ang sumaway sa kaniya.

“Tsaka na ’yang motor,” dagdag pa ni Papa habang umiinom ng tubig. “Unahin mo ’yang pag-aaral mo. Marami pang oras para riyan kapag nasa tamang edad ka na.”

Tahimik lang akong nagpatuloy sa pagsubo ng hapunan.

Nasa kuwarto na ako nang pumasok sa isip ko kung may Facebook ba ang Hermideo na ’yon…

Kinuha ko agad ang phone ko mula sa nightstand at sumandal sa headboard ng kama. I opened my Facebook app at dahan-dahang itinape ang pangalan niya sa search bar: Hermideo.

Ilang segundo ring nag-load ang screen bago lumabas ang mga Search Results.

Dahil medyo kakaiba ang pangalan niya, hindi gano’n karami ang lumabas. Nag-scroll ako pababa hanggang sa may makita akong profile na may lumang litrato ng isang lalaking nakatayo sa tabi ng motor—mutual friend din siya ng kapatid kong si Sergio kaya nasabi niyang malaki ang katawan nito—may hawak na sigarilyo at naka-itim na sando.

Walang gaanong nakalagay sa bio niya—walang school, walang location, at napaka-konti ng pampublikong posts at puro ka-jejehan lang…

I-zoom in ko sana ’yung profile picture niya para makita nang maayos ’yung mukha, pero baka mamaya ay ma-accidental like ko pa. Mabilis kong itinukod ang siko sa unan habang nag-i-scroll sa feed niya.

Puro lumang shared quotes tungkol sa tunay na tropa, reshares ng mga motor, at jejemon na status updates no’ng 2018 at 2019 ang nakalagay.

“mGa tAonG tuNay Lng anG NakaKaaLam”

“SlaamAt Sa LaHat Ng nAkiaLaaL”

Napairap ako nang bahagya. Shuta, seriously?!

Wala ring masyadong pictures nang bisitahin ko ang photo album niya. Ilang blurred na kuha lang kasama ang paniguradong mga kaibigan niya sa probinsya at panay kuha ng motor ang naroon.

Pero nang i-check ko ang Tagged Photos niya, doon ako napahinto.

Sa isang photo, nakatalikod siya habang nagbubuhat ng sako—kitang-kita ang bakat ng muscle sa likod niya at ang mga ugat sa braso. Sa isa namang kuha, nakaupo siya sa tabi ng truck ng feeds habang umiinom ng tubig. Kahit nakayuko, halata ang matigas na linya ng jawline niya at ang seryosong aura.

I stared at his body. Shit! He’s muscular and toned. Halatang nakukuha sa mabibigat na buhat sa farm at hindi basta-basta galing lang sa gym.

Mabilis kong pinalaki ang photo para mas makita ang mukha niya. Kahit may kalabuan ang kuha at nakatupi ang sleeves ng basang kamiseta niya, kitang-kita ang matitigas at matatapang na anggulo ng mukha niya. Walang bahid ng ngiti—parang laging galit sa mundo o kaya’y sobrang lalim ng iniisip.

Napalunok ako habang nakatitig sa screen. Maya-maya pa’y mabilis ko ring ibinaba ang kamay ko nang mapansin kong matagal na pala akong nakatitig doon.

Shuta, Reese! Ano bang ginagawa mo?! Bakit ka matutulala at tititig?!

Baka nga maasim siya tapos mabaho pa! Malay ko ba kung naliligo man lang ’yan nang maayos do’n sa farm sa probinsya!

Sa kutis pa lang niya? It looked so dirty! Sobrang itim at halatang bilad na bilad sa araw doon sa probinsya. Parang wala man lang kasing-alaga sa sarili—amoy maasim at malagkit agad tingnan kahit sa picture pa lang! Shucks. Malay ko ba kung nag-sabon man lang ’yan bago kumuha ng litrato…

Gaga ka, Reese! Pinagsabihan na kayo ng parents niyo na ’wag maging mapanghusga sa kapwa!

And the fact that they adore and respect him so much means he really changed for the better. Ayaw lang siguro umamin ng sarili kong utak kasi naninibago pa rin ako sa ideyang may titirang ibang tao sa bahay namin…

Umungot ako.

Makatulog na nga lang!

Kabanata 3

Nang sumapit ang Sabado, opisyal nang nagmukhang fiesta banquet hall ang bahay namin. Abalang-abala si Mama sa kusina na para bang magpapakain ng buong barangay sa dami ng nilulutong putahe, habang si Papa naman ay todong effort sa pag-aayos ng mga sako at paninda sa counter. Kitang-kita ang pananabik sa mga mukha nila—at jusko, para lang ’yon dun sa Hermideo!

Sina Sergio, Hugo, at Cairo naman, parang mga asong pabalik-balik sa gate habang maya’t mayang sumusulyap sa kalye. Nag-aabang sa pagdating ng tricycle na para bang may darating na balikbayan box.

Nag-order pa sila ng tatlong malalaking kahon ng pizza sa Greenwich—isang bagay na bihira pa sa patak ng ulan kapag ordinaryong araw lang.

We rarely even eat outside as a family, kaya medyo nakakapanibagong makakita ng tatlong kahon ng pizza na nakatambad sa ibabaw ng mesa. Napainom na lang ako ng tubig habang napapailing.

Talagang pinaghandaan at pinagkagastusan nila ang pagdating ng Hermideo na ’yon…

Ang sabi kasi ni Papa, tatambay muna ’yon dito sa amin habang naghihintay ng enrollment. Next school year pa kasi siya maipapasok ni Papa sa school para mag-take ng Criminology.

At siyempre, dahil certified marites ako, I stalked him like crazy for two straight days! Kaso limited ang resibo. Nag-HS lang pala siya tapos huminto na—hindi na nag-college dahil do’n sa mga pinaggagagawa niya noon. I guess…

Kaya imagine, at his age, ngayon pa lang siya magfi-first year college?! Not that I judge him but…nakakaloka!

Ewan ko ba kay Papa, ginawa nang foundations and charities ’tong bahay at negosyo namin. Parang lahat na lang ng pwedeng ampunin at pag-aralin sa mundo, inaako niya. Charot!

Kasama pala ng Hermideo na ’yon sina Lolo at Lola sa biyahe sakay ng Superlines. Gusto nga sana ni Papa na gamitin na lang ’yong sasakyan namin para sunduin sila, kaso tumanggi ang lalaking ’yon. Ang arte, ’di ba? Ayaw daw niyang makaabala at kaya naman daw niyang mag-commute.

Pero bahala siya sa buhay niya! Hindi ko na problema kung gusto niyang magpakahirap mag-commute mula Bicol. Ang kinaiiimbyerna ko lang, idinamay pa niya sina Lolo at Lola sa pagpapasakit ng balakang sa bus! Paka-feeling bayani at pa-humble effect pa kasi, eh puwede naman palang mas komportable ang biyahe ng matatanda kung pumatol na lang siya sa hatid.

Pero sige, okay, dedma na!

Dalawang oras. Dalawang oras na akong nagdudusa rito sa likod ng counter habang nangangalay ang balakang ko at halos mag-pasa na ’yong mga daliri ko sa kapipindot sa calculator para lang magkunwaring busy at may pakinabang sa negosyo. Naubos ko na ’yong chismis sa TikTok, nabasa at na-analyze ko na ’yong mga lumang resibo mula no’ng 2024, at muntik ko nang ma-memorize ang full ingredients list ng feeds sa mga sako.

Hanggang sa wakas, sumambulat sa tapat ng gate namin ang tunog ng humuhagok na tambutso ng tricycle—’yung tipong akala mo anumang oras ay bibigay at sasabog na ’yong makina.

“Pa! Ma! Nandito na sila!” sigaw ni Hugo sabay patakbo sa gate, na akala mo naman ay Hollywood celebrity ang bumaba.

Mabilis pa sa alas-kwatro na napatayo si Papa habang si Mama naman ay patakbong lumabas mula sa kusina, halos maitapon pa ’yong hawak niyang sipit sa sahig. Jusko! Akala mo naman si Leni Robredo ang bibisita sa bahay namin!

Dahan-dahan akong sumilip mula sa likod ng counter, pilit na pinapairal ang pinakamataas na level ng kaartehan at judging skills ko. Chariz.

Unang bumaba si Lolo, kasunod si Lola na maingat na inaalayan ng isang matangkad at matipunong lalaki. Naka-black fitted t-shirt siya at faded jeans. Bitbit niya sa kanang kamay ’yong dambuhalang bag nina Lolo na mukhang wala lang sa kaniya ang bigat, habang sa kabilang balikat naman ay casually na nakasabit ’yong lumang duffel bag niya.

Kitang-kita ’yong bakat ng muscles sa braso niya habang ibinababa ’yong bag nina Lolo na parang kapas lang ang tinitimbang.

Sinalubong sila agad ng mga kapatid ko at nina Mama. Tumitingin lang naman sa kanila sina Kuya Marco habang tumutulong sa pag-aangat ng paninda sa tabi—mukhang wala ring gaanong pakialam o baka nagmamasid din katulad ko.

“Mideo! Salamat sa Diyos at nakarating kayo nang maayos!” masayang bati ni Mama habang sinesenyas ang kamay para magmano ang mga kapatid ko kina Lolo at Lola.

“Magandang hapon po, Ma’am, Boss,” sagot ng lalaki.

His deep voice made me shiver! Jusko, ’teh! Sobrang lalim at galing talaga sa ilalim ng dibdib—’yong tipong parang kulog na dumadagundong sa bodega at nagpapatayo sa mga balahibo ko sa leeg!

“Ano ka ba naman, hijo! Tito at Tita na lang! Hindi ka na bago sa amin,” si Mama na pabirong hinampas ang braso nito na parang nakakita ng bagong paboritong anak.

Yumuko pa siya nang kaunti para magmano kina Papa at Mama, tapos mahinahong tinapik ang balikat nina Sergio, Hugo, at Cairo na halos maging fanboy na sa tabi niya sa sobrang hanga. Sobrang galang at pa-good boy effect! Plastic din nang kaunti, ha… nakikiramdam lang ’yan!

“Where’s my granddaughter?” si Lola na nakangiting niyayakap ang mga kapatid ko habang naghahanap ng paningin.

My parents turned their heads toward the counter, at do’n pa lang narealize nina Lolo at Lola kung nasaan ako.

“Ayan pala ang apo ko, oh! Ang ganda-ganda na!” masayang sigaw ni Lola nang wakas ay makita ako.

“Reese, come here,” utos ni Papa kaya wala akong nagawa kundi ayusin ang dulo ng damit ko, umalis sa likod ng counter, at dahan-dahang lumapit sa kanila.

“Naku, Lola, siyempre naman! Kanino pa ba magmamana? Sa inyo lang naman,” natatawa kong sabi sabay mano at yakap nang mahigpit sa kaniya at kay Lolo. Pinanindigan ko talaga ’yong sweetest-apo act ko para naman maganda at maayos ang entrance ko. Keri ba?

“Reese, ito si Hermideo. I’m sure na nakikita mo siya sa tuwing umuuwi tayo sa Bicol, baka hindi mo lang maalala,” singit agad ni Papa, hindi pa man lang ako nakakakalas nang maayos mula sa pagkakayakap ko kay Lolo.

“Ah, yes…” plastik ang ngiti kong wika sabay baling ng tingin dito. At d’yan na ako nadali—dahil kinailangan ko pang i-adjust nang husto ang leeg ko para tingalain siya sa sobrang tangkad niya!

Our eyes locked. The shade of his eyes were black and intense—so dark na parang butas ng kalawakan na wala nang balak pakawalan ang tingin ko.

At shucks naman kasi, Lord… bakit hindi Niyo man lang binawasan kahit konti ’yong kaguwapuhan nitong ex-convict na ’to?! Ex-convict ba talaga siya? Haha!

Aaminin ko, physically, maipagmamayabang talaga ang itsura niya—purely objectively speaking, siyempre! Hindi sa tipo ko ang tulad niya, pero kapag maganda ang pagkagawa ng Diyos sa mukha ng tao, kailangang maging patas ang madla at aminin ’yon, ’di ba?

Una sa lahat, ’yong katangkaran niya—hindi lang ’yong pang-karaniwang matangkad. Para siyang poste na binihisan ng black fitted t-shirt at faded jeans! Pangalawa, ’yung nangingitim na morenong balat niya na mukhang matinding nasunog sa araw sa Bicol, pero sobrang linis tingnan at mas lalong nagpatingkad sa pagka-barako niya.

Pangatlo, ’yong mukha niya? Objektibo lang mga bakla, ha—parang iginuhit ng artist na mahilig sa matatalas na anggulo. ’Yong jawline niya, sobrang sharp at madiin! May kaunting stubble pa sa may baba at ibabaw ng labi na nagpapadagdag sa rough at medyo nakakatakot niyang bad boy look.

’Yong ilong naman niya, sobrang tangos at bagay na bagay sa prominenteng cheekbones niya. Tapos ang mga mata niyang kasing-itim ng gabi—sobrang lalim at nakaka-intimidate, ’yong tipong kapag tinitigan ka, parang nanghuhusga at nang-aasar agad! Tapos ’yong labi niya, may likas na kapulahan kahit na manipis. Ang hahaba rin ng pilik-mata niya… parang unfair naman sa akin na nagti-tiyaga sa mascara araw-araw!

“Nice to meet you po, Kuya Mideo! I’m Reese,” I offered a hand and smiled sweetly at him. Ginaya ko lang ang tawag ng pamilya ko sa kaniya para naman mukhang polite at mabait na apo sa paningin nina Lola.

Tumingin siya sa nakalahad kong kamay bago dahan-dahang inangat ang tingin sa mukha ko. May kunot sa noo niya na para bang nag-a-analyze siya ng isang mahirap na math problem.

Pinagmamasdan kami nila Papa. Bakit ayaw niyang tanggapin ang kamay ko?! For his information, baka nakakalimutan niyang ako ang anak ng nagpapatuloy sa kaniya rito! At hey?! Hindi hamak na malinis at mabango ang kamay ko kumpara sa duffel bag niyang mukhang dumaan sa tatlong World War!

Lalabas na sana ang tunay na kulay ng sungay ko nang dahan-dahan niyang itinaas ang kamay niya.

Pero bago niya hawakan ang sa akin, nakita kong mabilis niyang pinunas ang palad niya sa gilid ng faded jeans niya.

He accepted the handshake and I felt how large and calloused his hand was against mine.

“Nagagalak din akong makilala ka,” isang beses lang siyang tumango sa akin bago tumingin kay kina Papa na inaaya na siya nitong pumasok sa loob ng bahay.

“Kumain ka muna, Mideo. Marami kaming inihanda,” pambubungad agad ni Mama sabay turo sa hapag-kainan na halos lumundag na sa dami ng pagkain.

“Kayo Ma? Kakain po ba—”

“Mamaya na kami at magpapahinga muna kami,” putol ni Lolo kay Papa, bakas na sa mukha nito ang kagustuhang humiga at mag-unat ng likod dahil sa matinding pagod mula sa biyahe.

Ayan kasi! Sabi nang magpa-hatid na lang sa sasakyan ni Papa, tumanggi pa kasi ’tong si Hermideo. Ayan tuloy, kawawang Lolo at Lola, parang nabugbog ang mga buto sa commute! Pasimple akong napairap sa utak ko habang inaalayan ni Mama sina Lola papuntang sofa.

“O siya, sige po, Ma, Pa. Dito na muna kayo sa sofa at ipagtitimpla ko kayo ng mainit na kape,” aligagang sabi ni Mama bago muling humarap kay Mideo. “Mideo, maupo ka na r’yan at kumain. ’Wag kang mahihiya, ah? Bahay mo na rin ’to.”

“Salamat po, Ma’am,” mahinahong sagot nitong si Mideo habang dahan-dahang ibinababa ang bag nina Lolo sa tabi.

“Tita na lang sabi!” giit ni Mama.

Tipid na ngumiti si Hermideo at bahagyang tumango.

My brothers then practically tripped over each other just to accommodate him. Nag-uunahan sina Sergio, Hugo, at Cairo sa pag-aabot ng plato, baso, at kutsara’t tinidor sa kaniya, na akala mo naman ay bise presidente ang bumisita sa bahay namin.

“Dito ka, Kuya Mideo, oh! Eto ’yong malamig na tubig!” aligagang alok ni Hugo habang halos maipukpok na sa lamesa ’yong pitcher.

“Kuya Mideo, mag-pizza ka muna bago mag-kanin! Nag-order pa si Papa sa Greenwich para sa ’yo!” dagdag naman ni Cairo na mukhang handa nang maging personal tour guide niya rito sa bahay.

Tiningnan ko ’yong tatlo kong kapatid. Jusko, nakakahiya! Kulang na lang ay saluduhan nila si Hermideo at sabayang mag-chorus ng ‘Welcome to our humble abode, Lord Mideo!’. Mga mukhang kulang sa aruga sa sobrang pag-aaligaga, buwisit…

Naupo si Mideo sa tapat ng mesa, pero dahil sa dambuhala niyang frame, mukhang lumiit bigla ’yong buong dining area namin kahit naman na malawak ’to. Parang biglang nagmukhang pambata ’yong narra na dining chair na inupuan niya, at sa sobrang haba ng mga binti niya, kailangan pa niyang itiklop nang kaunti ang mga tuhod sa ilalim para lang hindi tumama sa semento o sa paanan ng mesa.

Bahagya siyang nakayuko habang sumusubo, halatang nag-iingat na huwag makasiko o makabasag ng plato sa sobrang laki ng mga kamay niya.

Ako naman, pasimpleng dumikit sa may gilid ng counter habang nakakrus ang mga braso. Malayo sa kaniya, pero sapat ang distansya para tuluy-tuloy ang aking internal judging spree.

My family were so head-over-heels in love with this guy, and honestly? Medyo nakakairita na!

Si Papa, nakatayo pa sa tabi niya habang tinatapik-tapik ang balikat nito na para bang nag-uwi ng gold medalist mula sa Olympics. Si Mama naman, maya’t maya ang abot ng ulam—“O Mideo, tikman mo ’tong menudo,” “Mideo, dagdagan mo pa ’yang kanin!”

Akala mo naman tatlong linggong pinalipas ng gutom sa Bicol ’yung tao!

At ang tatlo kong kapatid? Jusko, halos mag-away pa sa kung sino ang magbubuhos ng juice sa baso niya. Kulang na lang paypayan nila si Hermideo gamit ang karton ng Greenwich pizza para lang maiparamdam na royalty siya sa bahay na ’to.

They were asking him questions left and right, and the guy couldn’t even get a decent bite without someone interrupting him!

“Kuya Mideo, ano’ng bench press PR mo? Ilang plates kaya mong buhatin?!”

“Kuya Mideo, turuan mo rin ako mag-boxing! Sina Kuya kasi niyayabang sa akin ’yon, eh!”

“Kuya Mideo, turuan mo ako sa mga kotse! Diba nagtrabaho ka sa talyer no’ng bata ka pa? Paturo naman sa makina!”

Jusko, ginawa na talagang action movie press conference at pit stop training center ’yong kainan namin!

Nakalimutan ata ng mga kapatid ko na kakagaling lang ng tao sa higit sampung oras na biyahe galing Bicol, tapos halos pigain na nila ’yong utak at katawan sa sobrang pag-uusisa…

“O, mga bata, pakainin niyo muna si Mideo! Baka mabulunan sa inyo ’yan!” pagsaway ni Papa bago muling bumaling kay Hermideo na may malawak na ngiti. “Mideo, ’pag natapos ka r’yan, i-akyat mo na ’yang gamit mo sa silid mo sa tabi ng bodega. Nakaayos na ’yon. May aircon na rin ’yon at sariling banyo para komportable ka.”

Hindi ko na sila pinansin pa dahil gutom na ako, tumungo ako sa lamesa para kumuha ng pizza.

Nangingibabaw na ang mga alitaptap sa tiyan ko kaysa sa kung anumang pinag-uusapan nila.

Kumuha ako ng isang malaking slice ng Hawaiian at walang alinlangan na kinagatan ’yon, inilabas ko ang phone ko para mag-scroll.

Lumakad na ako palabas para mag-bantay sa tindahan ng hogs and poultry supply namin. Mas gusto ko pang makipagtitigan sa mga nakatambak na sako ng feeds at bote ng bitamina sa counter kaysa makipag-plastikan do’n sa loob habang nagpapanatag sila ng loob ng bagong bisita.

Habang tumatagal ay dumadami na rin ang nabili kaya mabilis na naubos ang natitira kong pizza habang abala ako sa pagpasa ng mga pakete ng de-bomba, bitamina, at pag-i-issue ng resibo. Hapon na at ito talaga ang peak hours ng tindahan dahil nag-uunahan ang mga nag-aalaga ng baboy at manok na bumili bago kami mag-sara.

“Reese, dalawang sako nga ng B-MEG starter at limang kilong pang-itlugan,” bati ng isang suki habang inilalapag ang exact payment sa counter.

“Sige po, Manong, sandali lang,”

Tiningnan ko ’yong display area sa unahan—ubos na pala ang nakatambak na sako ng B-MEG starter doon. Ibig sabihin, kailangan kong tingnan sa loob ng bodega mung mayroon pa.

Akmang hahakbang na ako papasok sa bodega nang marinig ko ang mabibigat na yapak na lumalapit mula sa pasilyo.

Lumabas si Hermideo mula sa silid niya. Nakapalit na siya ng pambahay na itim na t-shirt, pero parang pumutok pa rin ’yong mga braso at balikat niya sa sobrang sikip n’on sa kaniya. Napatigil siya nang makita akong nakatayo sa may pintuan ng bodega habang abala ’yong suki sa labas ng tindahan na makipag-usap sa ibang customers.

Tumingin siya sa akin, tapos sa puwesto ng mga nakatambak na sako.

“May bubuhatin ba?” mahinahon ngunit malalim niyang tanong.

Tinitigan ko rin siya nang ilang segundo habang mabilis na nag-iisip.

“Dalawang sako ng starter. Tingnan mo ro’n sa ilalim ng pallet sa kanan kung may stock pa,” nakangiti kong sagot sabay turo sa dilim ng bodega. May ilaw naman pero tinatamad lang talaga akong pumasok at magkalkal do’n sa loob habang amoy sako at feeds ang paligid.

At tsaka, tutal nandito na rin lang siya at mukhang kayang magbuhat ng buong pader, gamitin na natin ang lakas ng future pulis na ’yan!

Walang maraming tanong o reklamo, dumirets agad si Hermideo sa pumasok sa bodega. Pagkalipas lang ng ilang segundo, lumabas na siya pabalik—buhat ang dalawang singkwenta-kilos na sako ng B-MEG starter sa kaniyang mga balikat.

Tig-isang sako sa magkabilang balikat na parang dalawang unan lang ang karga-karga niya! Hindi man lang kumurap o nabawasan ang bilis ng lakad niya habang lumalabas ng pinto.

My jaw dropped and couldn’t believe how effortlessly he moved. Isang daang kilo ’yon sa kabuuan! Ako nga, dalawampung kilong sako pa lang ng feeds, pakiramdam ko maghihiwalay na ’yong kaluluwa at balakang ko, tapos sa kaniya, mukhang wala lang?!

Napa-kurap ako at agad na inayos ang mukha ko bago pa niya mapansin na nakatitig ako sa kaniya. Letche, bawi agad ng composure, Reese!

“Saan ’to ilalagay?”

“Ah! Para dun kay Manong!” tinuro ko ’yong mamimiling nakatayo sa tabi ng itim na pick-up truck sa labas ng tindahan.

“Sige,” maikling tugon niya bago dire-diretsong lumabas. Sa ilang malalaking hakbang lang, narating na niya ’yong truck at maingat na ibinaba ’yong dalawang sako sa likod ng pick-up bed nang hindi man lang naghahabol ng hininga.

“Bagong boy?” tuwang-tuwang sabi nung suki habang iniaabot sa akin ang pambayad. “Reese, paki-resibo na lang!”

“Hala, hindi po, Manong!” mabilis kong sagot habang maingat na inilalagay ang pera sa drawer at tinatatakang paid ang resibo. “Bisita po ni Papa. Tinulungan lang ako.”

“Aba, malakas at masipag! Parang sanay na sanay magbuhat, ah!” panunukso pa ng suki habang inaabot ang resibo mula sa akin.

Inirapan ko lang nang patago ang ere bago ako ngumiti nang pilit sa kaniya. “Sige po, Manong, salamat po! Ingat sa pagmamaneho!”

Nang tuluyang umalis ang pick-up truck, naramdaman kong pumasok uli si Hermideo sa loob ng supply shop. Hindi siya dumiretso pabalik sa silid niya sa tabi ng bodega. Sumandal lang siya sa gilid ng counter, tahimik at nakahalukipkip habang nakatingin sa akin, na para bang naghihintay kung may susunod pa akong iuutos sa kaniya.

Dahil do’n, medyo nailang ako kaya…

“Marunong ka mag-record ng inventory?” tanong ko habang idina-dangle ang ballpen sa pagitan ng mga daliri ko.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin, flat at seryoso ang tingin. “Kaya ko naman mapag-aralan. Basta ituro mo.”

Napa-kurap ako nang bahagya. Hindi man lang nagdalawang-salita o nagpasakalye. Direct to the point, nakatitig pa rin nang diretso sa akin na para bang naghihintay na agad ng panuto.

Ibinaba ko ang ballpen at kinuha ang makapal na kulay bughaw na logbook sa ilalim ng counter, kasama ang calculator. Ipinagpag ko pa nang bahagya ang ibabaw n’on bago iniharap sa kaniya.

“Madali lang naman. Dito sa kaliwang column, ’yong brand at klase ng feeds—kung starter, finisher, o pang-itlugan. Sa gitna, ’yong bilang ng sako na pumasok mula sa supplier, at dito sa kanan, ’yong nabawas ngayong araw batay sa resibo,” paliwanag ko sabay turo sa mga linya gamit ang dulo ng ballpen.

Yumuko siya nang kaunti para tingnan ang logbook. Dahil sa lapad ng balikat niya at sa lapit niya sa counter, halos maokupa na niya ang espasyo sa harapan ko.

“Ibig sabihin, ima-minus lang ’yong lumabas sa kabuuang stock bago mag-sara ng tindahan?” tanong niya habang nakatitig sa mga nakasulat.

Oh? He’s a fast learner…

Plastik akong ngumiti sa kaniya at tumango-tango.

“Sige. Bilangin ko lang ’yong natitirang stock sa loob para ma-update natin ’tong logbook,” sagot niya habang nakatitig pa rin sa mga hanay ng numero.

“Go lang!” nakangiti ko pa ring sabi. “Paki-double check na rin ’yong mga sako ng finisher sa gilid, baka kulang na rin ’yon.”

Tumango siya at dumiretso na ulit pabalik sa bodega nang walang dalawang isip. The second his back was turned and he was fully inside the storage room, agad kong binawi ang plastik kong ngiti at pinalitan ’yon ng mataray na irap.

Letche, naiinis ako sa katotohanang mabilis siyang makagets! Inaasahan ko pa naman na mahihirapan siya para ma-lecture-an ko pa nang kaunti o para magmukha siyang clueless, pero tila wala man lang siyang ka-effort-effort.

Why was I expecting him to be stupid anyways?

Dahil ba sa mukha siyang galing sa away-kanto o dahil sa puro muscle lang ang nakikita ko sa kaniya kanina pa? Buwisit. Akala ko makakapanlamang ako kahit sa utak man lang, pero tinalo pa ako sa pagiging mabilis mag-absorb ng instructions.

Narinig ko ang pamilyar na kaluskos ng mga sako sa loob ng bodega, paniguradong inaayos niya ang pagkakatambak ng mga nakatagilid na feeds.

Pagkalipas lang ng dalawang minuto, lumabas na siya mula sa dilim. Hawak niya ang isang maliit na piraso ng papel kung saan nakasulat ang mga bilang ng natitirang sako—malinis, malinaw, at organisado ang pagkakasulat.

Inilapag niya ’yon sa tabi ng logbook ko sa counter.

“May labing-walo pang sako ng B-MEG starter, dalawampu’t dalawa sa finisher, at labinlimang sako ng pang-itlugan. Naka-separate na rin ’yong may kaunting gupit sa gilid para ’yon ang unang mailabas,” malamig at maikling ulat niya habang nakatitig sa akin.

Napa-kurap ako nang dalawang beses habang nakatingin sa papel. Pati ’yong sirang sako, naisip niyang i-prioritize?!

“Ah… okay,” pilit kong sagot, sinusubukang panatilihing kalmado at hindi halatang pahiya ang boses ko. “Good. Paki-lista na lang d’yan sa logbook para matapos ka na.”

Tumango lang siya, kinuha ang ballpen, at seryosong nagsimulang mag-sulat sa mesa. Pinanood ko ang malaking kamay niyang maugat na halos lumamon sa manipis na plastic casing ng ballpen. Sa laki ng palad at haba ng mga daliri niya, mukhang laruan lang ’yong hawak niya, pero ang tulin at ang linaw ng bawat numero na isinusulat niya sa kahon.

Napatitig ako sa logbook. Hindi lang pantay-pantay ang sulat-kamay niya—malinis pa at walang kahit anong bura o mantsa ng tinta.

“O, ayan. Na-update ko na,” mahinay niyang sabi bago inilapag nang maingat ang ballpen sa ibabaw ng mesa.

Inabot ko ang logbook at pasimpleng tiningnan ang ginawa niya. Shucks, even the math checked out! Na-minus pa nga niya agad ’yong dalawang sako na binili nung lalaking suki na naka-pick-up kanina nang hindi ko man lang sinasabi.

Bobo ka talaga, Reese! Hindi ka nag-iisip. Matagal na niyang alam ang ganito pero dahil ito ang klase ng trabahong kinasanayan niya bago siya napadpad dito sa amin, kaya walang-wala lang sa kaniya! Sanay na sanay siya sa matinding trabaho, kaya hamak na laruan lang sa kaniya ’tong logbook ng hogs and poultry shop namin.

“Bakit ayaw mong magpahinga na lang muna? Ang tagal ng biyahe niyo kanina, ’di ba?” tanong ko habang isinasara ang logbook, sinusubukang maging friendly sa kaniya.

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin at ibinaba ang mga kamay sa kaniyang bulsa.

“Hindi ako sanay nang walang ginagawa,” simpleng sagot niya, mababa at medyo paos ang boses. “Mas nakakapagod tumunganga.” He scoffed and shook his head as he wandered his eyes around our hogs and poultry supply shop.

Inalisa ng mga mata niya ang bawat sulok—mula sa nakatambak na sako ng feeds, hanggang sa mga nakasabit na lubid, mga nakahanay na gamot, at mga lalagyan ng inumin ng manok sa taas.

“Ah, ang sabi ni Papa, gusto mong mag-aral ng Crim?” tanong ko, dahan-dahang ibinababa ang phone para tingnan siya nang maayos.

Natigilan ang pagtitingin niya sa mga bote ng bitamina sa itaas bago dahan-dahang lumipat sa akin. Hindi agad siya nakasagot. Tila ba may mabilis na dumaan na kung anong emosyon sa mga mata bago ’yon muling bumalik sa karaniwan nitong pagiging madilim at seryoso.

“Oo.”

I laughed like I was so excited for him, I even clapped my hands.

“Bagay sa’yo! Matangkad ka naman tapos malaki pa ang katawan mo!” sabi ko pa habang itinuturo ang buong pangangatawan niya gamit ang ballpen.

“Hindi lang naman katawan ang kailangan sa Criminology,” the side of his lips twitched. “May board exam din ’yon.”

Okay? Like I didn’t know that?

“For sure naman kayang-kaya mo ’yon,” Letche, baka sabihin pa nitong minamaliit ko ang kakayahan niyang mag-isip…

“Ang laki ng ipinagbago mo,” puna niya bago tumaas ang sulok ng labi.

My smile froze on my lips.

Inalisa ng mga mata ko ang mukha niya, naghahanap ng kahit anong pahiwatig kung nang-aasar lang ba siya o seryoso. Nanatili lang siyang nakatitig sa akin—may bahagya pa ring ngisi sa kaniyang labi na tila ba aliw na aliw sa naging reaksyon ko.

“I’m sorry, hindi kasi talaga kita maalala, eh…” halos paikutin ko na ang mga mata ko.

Itinagilid niya ang kaniyang ulo. “Mabait ka na pala ngayon—”

“Huh?! Mabait naman talaga ako!” bulalas ko, halos mapatayo ako sa swivel chair ko sa sobrang pagkagulat.

The audacity of this guy! Ano bang sinasabi niya?!

“Ikaw ’yung dahilan kung bakit natanggal sa trabaho si—”

Namilog ang mga mata ko at agad kong tinakpan ang bibig niya. Shit…

Kabanata 4

Naramdaman ko agad ang matinding panginginig ng buong katawan ko nang lumapat ang palad ko sa kaniyang bibig.

Shit! Sobrang bilis ng tibok ng puso ko—’yong tipong parang lalabas na sa dibdib ko sa sobrang kaba at takot! Mabilis akong sumulyap sa paligid, partikular na sa pintuan papunta sa loob ng bahay.

Maraming tao sa paligid at naroon lang sa loob sina Papa, Mama, at ang mga kapatid ko! Kung may makakaparinig sa kaniya… jusko, Asias’s Next Top Tsimay ang bagsak ko, sirang-sira ang reputasyon kong inalagaan!

Hindi man lang siya gumalaw o nag-abalang hawiin ang kamay ko. Nanatili lang siyang nakatitig nang diretso sa akin. The shade of his eyes remained intense and dark, but there was an unmistakable spark of amusement dancing inside them…

“H-Huwag mong lakasan ang boses mo!” paimpit at gigil kong bulong sa kaniya, pilit na pinatitigas ang titig ko kahit pakiramdam ko ay maiiyak na ako sa sobrang takot at kaba.

Bumaba ang tingin niya sa kamay kong nakadikit pa rin sa bibig niya bago pabalik sa mga mata ko. Dahan-dahan siyang nagtaas ng isang kilay, tila naghihintay kung kailan ko balak alisin ang palad ko sa mukha niya.

Realizing how dangerously close we were and how absurd the position was, mabilis kong binawi ang kamay ko na para bang napaso ako sa kaniya! Mabilis ko ’yong itinago sa likod ko at nagpanggap na nandidiri sa pagkakawak sa mukha niya.

Sinubukan kong ibalik ang mataray at ’di-naaapektuhang ekspresyon ko kahit nanginginig na parang gulaman ang mga daliri ko.

“Wala kang patunay sa mga sinasabi mo!” mahina ngunit matalim kong asik. “At huwag na huwag mong bubuksan ’yang bibig mo tungkol sa bagay na ’yan kasi… ang tagal na niyan, ’no! At tsaka, bata pa ako no’n kaya medyo limot ko na ’yan!”

Sa halip na mag-sorry at bawiin ang kaniyang, bahagyang niyang itinagilid ang kaniyang ulo.

An infuriating smirk crept up the side of his lips.

“Ah, gano’n ba?” mahina niyang bulong na may kasama pang bahagyang pag-tango, pero nakakabwisit dahil parang sinasabi ng ngisi niya na huling-huli na ako.

Iritado kong ibinagsak ang baso ng tubig sa ibabaw ng study table ko pagkatapos kong uminom ng estrogen at male-blocker kong 50 mg.

Buwisit talaga! Nakakapang-init ng ulo tuwing naaalala ko ’yong nangyari kanina sa baba! Akala ko nakalimutan na ng lahat ’yong insidenteng ’yon?! Bakit kailangang biglang sumulpot nitong si Hermideo para mang-ghost-from-the-past?!

Napahawak ako sa magkabilang pisngi kong mainit-init pa rin. Noong idiniin ko ang palad ko sa bibig niya kanina, ramdam na ramdam ko ang tigas ng panga niya, nakiliti pa nga ang palad ko dahil sa manipis at medyo bakas na stubble o usbong ng balbas sa ibabaw ng labi niya.

Gusto kong ibaon ang mukha ko sa unan sa sobrang inis! Kadiri ka, Reese! Bakit kailangang maramdaman mo pa ’yong balbas ng ex-convict lookalike na ’yon?!

That happened years ago! Bata pa ako no’n at natatakot ako, kumupit ako ng pera kay Papa at pinalabas kong ’yong dating kargador ang kumuha. Nasisante ’yong tao dahil sa akin, at ’yon ang pinakamalaking kasalanang ginawa ko na gabi-gabi pa ring bumabagabag sa konsensya ko.

Paniguradong kaibigan o kamag-anak ni Hermideo ang lalaking nasisante dahil sa akin. But how did he know that it was me? The culprit behind that theft was never caught—or so I thought!

Shucks…

Nanginig ang mga daliri ko habang nakahawak sa gilid ng mesa. Nakita niya ba ako? Nandoon din ba siya sa paligid nang kinuha ko ’yong sobre sa drawer?! Lalong kumapal ang malamig na pawis sa noo ko.

It was never mentioned ever again. Ni minsan ay hindi na ulit ’yon nabuksan sa bahay. Akala ko talaga ay libing na ang kwentong ’yon sa nakaraan… hanggang sa dumating ang taong ’to ngayon!

Hindi ko alam kung ano ang trabaho ni Hermideo noong mga taon na ’yon, he’s only two years older than me but he’s already working and exposed to hard labor back then. Gaya ng sabi ko, madaming panauhin si Papa kaya hindi ko na napansin kung naroon din ba si Hermideo noong nasa Bicol kami, sa hacienda kung saan doon din pabalik-balik ang mga tauhan at kargador.

Maraming tao ang pumapasok at lumalabas araw-araw para sa negosyo ni Papa, kaya hindi ko man lang binigyan ng pansin ang presensya niya noon. Baka isa lang siya sa mga batang kargador sa paligid na hindi ko man lang tinitigan nang maayos dahil busy ako sa sarili kong mundo at sa pagiging pabebe.

Naiyak ako sa sobrang stress at ginaw ng buong katawan. Baka bukas, isumbong niya ako kay Papa! Baka sabihin niya: “Tito, ang bait-bait ng anak niyo pero magnanakaw pala nung bata!” No way! Mamamatay muna ako bago mangyari ’yon!

Kaya naman kinabukasan, kahit naiilang at pilit na nagpapakabait…

Inayos ko ang suot kong linen top at denim shorts bago umupo sa swivel chair sa counter. Pilit kong ibinaling ang atensyon ko sa resibo at sa monitor, sinusubukang panatilihin ang isang magalang na persona—malayo sa karaniwan kong pagsusungit at pagtataray.

Kailangan kong magpanggap na maayos ang lahat at wala akong ginagawang masama, para lang hindi niya gamitin laban sa akin ang nakaraan! Baka bigla niyang masabi ’yon kina Papa at maalala na naman nila ang insidenteng ’yon! Lord, kahit ngayon lang, bigyan Niyo po ako ng Best Actress award!

Nang marinig ko ang mabibigat na yabag mula sa bodega, mabilis kong inayos ang pagkakatayo ng likod ko at nag-iwan ng isang maliit at maamong ngiti sa mga labi ko. Ugh! I can’t believe I’m doing this… para akong tanga rito na malapad ang ngiti!

Hermideo and Kuya Marco were talking with each other habang nagbubuhat ng panibagong batak ng sako. Mukhang nagkakaunawaan na agad silang dalawa kahit isang araw pa lang ang lalaking ’yan dito.

“Good morning, Ma’am!” nakangiting bati sa akin ni Kuya Marco nang mapansin niya akong nakaupo na sa likod ng desk.

“Good morning din, Kuya Marco!” masigla kong ganti sa pinakamalambing na boses na kaya kong ibigay, mala-Disney princess ang atake kahit gustong-gusto ko nang magmura.

Nang magsalubong ang mga mata namin ni Hermideo, bahagyang tumaas ang kaniyang kilay nang mapansin ang kakaibang lambing at pagiging pilit na ‘mabait’ ko ngayong umaga. Puno ng pawis ang leeg at dibdib niya sa pagbubuhat, pero ang mata niya, parang kumikislap pa rin sa pang-aasar.

“Good morning, boss,” mababa at paos niyang bati, parang nanggagaling pa sa ilalim ng lupa ang boses.

“Good morning din, Kuya Mideo!” masayang ganti ko habang nakatingin nang diretso sa kaniya. “Kumusta naman ang tulog mo kagabi?”

Nangilabot ako sa sarili kong boses! Napapikit ako nang mariin sa isip ko. Gusto kong sumuka sa sobrang kaplastikan, self! Pero pinilit kong panatilihin ang napakalapad at napakaamong ngiti sa mukha ko. Kulang na lang lagyan ko ng halo at pakpak ang likod ko para magmukhang totoong anghel.

“Ayos lang,” tipid niyang sagot, habang dahan-dahang ibinababa ang sako sa semento.

“Hindi ka naman ba namamahay?” pilit-lambing kong tanong uli, baka sakaling lumambot ang puso at hindi na ako ibulgar.

“Hindi naman,” sagot niya, kalmado ang boses. Pinunasan niya ng likod ng kamay ang pawis sa noo niya bago muling tumingin sa akin. “Sanay naman ako sa iba’t ibang kuwarto.”

Habang nagkakatinginan kaming dalawa ay parang wala na sa kaniya ang nangyari kagabi. Like, hello?! Ako, halos hindi makatulog, uminom pa ng sandamakmak na tubig at nag-overthink buong madaling-araw para lang pakalmahin ang sarili ko, tapos siya… he looked like he just had the best eight hours of sleep in his entire life?!

Ang kapal ng mukha! Nag-almusal ba ’to ng amnesia?! O baka naman sadista lang talaga siyang pinapanood akong magmukhang tanga sa kakagawa ng Best Actress award-winning performance para lang maging mabait sa harapan niya? I swear, kung nakakamatay lang ang titig, kanina pa nakabulagta ’tong lalaking ’to sa ibabaw ng mga sako ng B-MEG.

Or he just… didn’t care at all? And not that big of a deal for him, but not for me!

Para siyang walang anumang banta o balak ibulgar, na para bang ang buong nakaraan na pumuputol sa hininga ko tuwing gabi ay isang simpleng kwento lang na mabilis limutin para sa kaniya. Pero paano ako maniniwala?! Paano ako makakampante kung tuwing titingin siya sa akin, pakiramdam ko ay nahuhubaran ang lahat ng pagpapanggap at kasalanan ko?

“A-Ah… gano’n ba? Mabuti naman…” pilit na pilit kong sabi habang ipinagpapatuloy ang pagpindot sa calculator kahit puro maling numero na ang nailalagay ko. “K-Kasi ano… siyempre, gusto lang namin na maging komportable ka rito.”

Bahagyang tumaas ang kabilang sulok ng labi niya.

I thought he was going to say something, pero inilabas niya lang ang kaniyang isang pakete ng sigarilyo at bumaling siya kay Kuya Marco.

“Sa labas muna ako magyoyosi. Baka may kailangan ka pa rito sa loob?” mahinahon niyang paalam habang tinatapik ang pakete ng Marlboro Red sa kaniyang palad.

“Sige lang, Mideo! Tapos na rin naman ’yang mga sako sa gilid,” ngiti ni Kuya Marco sabay saludo pa gamit ang hawak na walis. “Kaya na namin ’to nila Biboy! Magliwaliw ka na rito sa siyudad!” biro niya bago muling bumaling sa pagwawalis ng natapong feeds sa semento.

Bago tuluyang tumalikod si Hermideo papuntang kalsada sa labas ng tindahan, muli siyang sumulyap sa puwesto ko. Nagpanggap akong busy sa pag-aayos ng mga resibo sa ibabaw ng desk, todo nakadukmo ang ulo habang nag-aabalang maglipat ng mga lumang papel kahit kabisado ko na ang bawat numero doon.

His gaze was quick, yet it lingered long enough to leave a phantom prickle on my skin. Naramdaman ko ’yong mabigat niyang titig na parang bumaba mula sa tuktok ng ulo ko hanggang sa suot kong damit.

Nakahinga lang ako nang maluwag noong tuluyan na siyang lumabas.

Nang magising sina Mama ay sinabi kong magsisimba ako, kaya siya ang pumalit sa akin na bantay sa tindahan.

Dali-dali akong umakyat sa kuwarto ko para mag-ayos. Hinding-hindi ako magpapatalo sa stress!

Sinuot ko ang paborito kong floral dress na hapit sa katawan ko at nag-apply ng bahagyang tint at lip gloss para magmukhang sariwa at maayos.

Pagkababa ko ng hagdan, naabutan ko si Mama sa counter na busy na sa pag-iissue ng resibo.

“Ma, alis na po ako,” paalam ko sabay halik sa pisngi niya.

“Sige, anak. Mag-iingat ka sa daan,” nakangiting paalala niya.

Minsan lang ako mag-simba, actually. Pero ngayong Sunday, pakiramdam ko kailangan ko talagang manghingi ng saklolo at tawad sa Itaas bago pa tuluyang bumigay ang bait ko dahil sa lalaking ’yon!

Lumabas na ako at natanaw ko siyang naninigarilyo sa may bakery, may hawak siyang energy drink sa isang kamay habang kausap ang babaeng tindera.

Mabilis na nga siyang makatanda ng mga bagay-bagay, mabilis din palang makatagpo ng mga bagong kakausapin! At sa tapat pa talaga ng bakery, kung saan abalang-abala ang tindera sa pag-aayos ng pan de sal habang halatang kinikilig at bahagyang napapahawak pa sa apron niya.

Sumipsip si Hermideo sa kaniyang Sting bago nagbuga ng maliit na bilog ng usok sa kabilang banda.

Nakasandal lang siya sa hamba ng bakery, casually matching the energy of the flirty vendor while looking like a walking brooding trouble.

Babaero?

I rolled my eyes so hard I almost saw my own brain. Ewan ko ba pero mas lalo lang uminit ang ulo ko sa nakikita ko.

Ayaw ko nang tagalan ang titig ko sa kanila kaya nagpatuloy na lang ako sa paglalakad nang mabilis, dinidirekta ang tingin sa harap.

Babaero man siya o hindi, ano namang pake ko?!

“Gosh! It has been years since nag-simba ako!” si Serena nang makaupo kaming tatlong magkakaibigan sa loob ng simbahan.

She wandered her eyes around the interior of the church, taking in the towering ceiling and stained-glass windows, habang si Vienne naman ay busy sa pag-aayos ng kaniyang buhok sa tapat ng maliit na salamin.

Napakunot ang noo ko habang inaayos ang pagkakatupi ng floral dress ko sa may hita.

“Me too, actually,” bulong ko pabalik kay Serena habang pilit na hinahanap ang kapayapaan ng isip na biglang ninakaw ng isang matangkad at malanding lalaki na ’yon ngayong umaga. “If my life weren’t such a total mess right now, I wouldn’t even go out this early just to go here.”

“Wait, why? What’s happening?” usisa agad ni Vienne, sabay tago ng salamin at yuko para hindi kami masyadong halata ng mga taong katabi namin sa upuan.

“Dumating na kasi kahapon ’yung isang panauhin ni Papa mula sa Bicol, papaaralin niya ’yon dito at titira sa bahay namin!” paimpit kong asik, sabay iritadong inilagay ang buhok sa likod ng aking tainga.

“Wait, what?!” Serena gasped, covering her mouth in exaggerated shock while her eyes widened. “Like, a total stranger is gonna live in your house?! Is he hot at least or super dugyot?”

“Ugh! Bakla! ’Yung chinismis ko sa inyo nung nakaraan! It’s him!”

Vienne pouted her lips. “What’s his name again?”

“Hermideo,” inis kong sagot, rolling my eyes as I remembered his infuriating smirk. “And oh my gosh, you guys! Before I left the house this morning, he was already flirting with the bakery vendor across the street! Holding a Sting while blowing yosi smoke… like, super bad boy taga-kanto move!”

Nagkatinginan silang dalawa. “So type mo—”

“Hindi!” paimpit kong singhal sabay amba ng kurot sa kanilang dalawa. “Are you guys insane?! Super hindi ko siya type! As in zero percent!”

“Whoa, chill!” tawa ni Vienne habang umiilag sa kamay ko. “Bakit ka ba naiinis? At bakit ka defensive?”

“Like, true!” ngiwi naman ni Serena sabay ayos sa kaniyang hair ribbon. “You literally sounded so affected, Reese! Like, if you don’t care about him, why are you so galit that he’s flirting with the bakery girl?”

Natigilan ako. Shucks. Oo nga, bakit ba ako nagagalit?

Kasi natatakot ako! Baka bukas-makalawa, pinagchichismisan na pala nila ng mga tao sa village na magnanakaw ’yong mabait kahit na maarteng anak ni Efren Salcedo!

Pero siyempre, hinding-hindi ko pwedeng sabihin sa kanila ang totoong dahilan. Kahit gaano ko ka-close sina Serena at Vienne, ang kasalanang ’yon ang pinamalaking lihim na baon-baon ko sa buhay ko.

“I-I’m not affected, okay?!” mabilis kong bawi habang pilit na ibinabalik ang maarte kong composure sabay ayos ng bagsak ng buhok ko. “Nababadtrip lang talaga ako kasi napakaplastik niya! In front of my family, he acts like this super quiet, respectful, and pa-good boy guy.”

Nalaglag ang panga ni Vienne. Bumalatay naman ang kalituhan sa mukha ni Serena.

Before they could throw more questions, nag-simula na ang misa at napilitan silang umayos ng upo.

Nakahinga ako nang maluwag kahit papaano nang magsimula na ang misa, pero nanatiling mabilis ang tibok ng dibdib ko.

Pagkatapos ng misa, naglakad-lakad muna kami sa mall hanggang sa mapagdesisyunan naming pumasok sa KFC para magtanghalian.

Buti na lang at hindi na rin nila muling pinag-usapan pa si Hermideo habang kumakain kami. Mukhang naramdaman din nina Serena at Vienne na ayaw ko talagang pag-usapan ’yong paksa na ’yon, kaya naiba na ang dinaloy ng kwentuhan papunta sa mga chismis sa university at sa mga bagong labas na skincare products.

Habang tahimik kong kinakain ’yong Zinger burger at gravy-covered chicken ko, kahit paano ay nabawasan ang bigat sa dibdib ko. Akala ko talaga ay gigipitin ako ng dalawa sa mga tanong nila, pero kahit papaano ay nirespeto nila ang katahimikan ko.

Pero sa kabila ng tawanan at harutan naming tatlo sa mesa, paminsan-minsan pa rin akong natutulala.

Ano kayang ginagawa ng lalaking ’yon ngayon sa bahay?

Napairap agad ako sa sarili ko sa isip nang marealize ko kung sino na naman ang pumapasok sa utak ko.

Kadiri ka, Reese! Nagdadasal ka lang kanina sa simbahan, tapos hanggang dito ba naman sa KFC, ’yong ex-convict lookalike pa rin na ’yon ang iniisip mo?!

And just because my standard in men fits him doesn’t mean that I actually like him! Gross, no way!

Standards are objective, okay?! Standard ko lang na matangkad, maganda ang bone structure, at may malapad na balikat. Coincidence lang na nasa kaniya ’yong mga katangiang ’yon! Hindi ibig sabihin niyan ay bibigay na ako o magpapadala sa panlabas niyang anyo.

Besides, ang yabang-yabang at ang hangin ng aura niya! I’m a Salcedo, and I have my pride.

Tsaka isa pa, he’s only here to study and finish his college degree with Papa’s help.

Pag-aaralin siya ni Papa ng Criminology, dahil ’yon ang pangarap niya. Siguro para lalong bumagay sa ex-convict visual niya, ’no? Or maybe he just really wants to play the bad boy turned protector role. Whatever his reasons are, that’s strictly his business, not mine!

Ang mahalaga, mag-aaral siya at hindi dapat makisawsaw sa buhay ko. End of story.

Pagkatapos naming kumain ay tumungo kami sa Watsons para bumili ng ilang personal care products at bagong shade ng lip tint.

“Oh my gosh, Reese! Look at this blush shade,” tawag sa akin ni Serena habang nakaturo ang mahahabang kuko sa isang tester. “This will look so good on you! Very pobreng haciendera ang atake!”

“Sira!” natawang irap ko habang sinusuri ang shade sa likod ng palad ko.

Subalit habang abala ang dalawa sa pagpili ng sunscreen at facial mask, napatigil ako sa harap ng rack ng mga lalaking hygiene products. Awtomatiko kong tiningnan ang mga facial wash at deodorant na nakalinya doon.

Bakit ba ’to nakikita ng mata ko?!

Napailing ako at mabilis na tumalikod, pilit na inilalayo ang sarili sa section na ’yon. Hindi ko kailangang bumili ng kahit ano para sa kaniya. Hindi ko kailangang maging mabait!

But shit! I needed to act nice and polite so he wouldn’t hold anything against me, especially in front of Papa!

Natigilan ako sa gitna ng aisle at mabilis na napahawak sa sentido ko. Kung kailangang maging maamo at plastik akong mabait kay Hermideo para manatiling sarado ang bibig niya sa nakaraan, gagawin ko!

Mabilis akong bumalik sa male hygiene section, habang patingin-tingin sa paligid kung nakamasid ba sina Serena at Vienne. Kumuha ako ng isang branded na body wash at men’s facial wash.

I also grabbed some for myself, mga favorite sheet masks ko, bagong shade ng lip tint, at ang holy grail sunscreen ko.

“Sino gagamit niyan?” tukoy ni Serena ng mga matanaw niya sa ibabaw ng counter ’yong mga panlalaking pamili na kinuha ko kanina.

“I-It’s for my father, of course!” mabilis kong depensa habang hindi tumitingin sa kaniya. “You know Papa, busy lagi sa work kaya napapabayaan na ’yong skin niya!”

“Really?” taas-kilay na singkit ni Vienne, obvious na hindi naniniwala habang nakatingin sa cooling men’s facial wash at body wash na pangbinata ang dating. “Tito Efren uses these? Since when?”

“Kakarating lang ng shipment ng mga new products, okay?!” giit ko habang mabilis na iniaabot ang credit card ko sa cashier. “I just want him to try something new! Is there a problem with being a loving and caring child?!”

“Wala naman, girl,” natatawang hirit ni Serena, rubbing her shoulders against mine. “Relax! We’re just asking!”

“Che! Ewan ko sa inyo!” irap ko nang sagad habang kinukuha ang resibo at ang paper bag mula sa cashier.

We all went home after our shopping spree, at nang makababa ako sa kotse sa tapat ng bahay namin, huminga ako nang malalim.

Just give these to him and go to your room, Reese…

Dahan-dahan akong pumasok sa gate habang hawak nang madiin ang paper bag mula sa Watsons. Nilagpasan ko ang tindahan kahit na tinatawag ako ni Mama.

Pagpasok ko sa living room, agad kong naabutan si Hermideo na nakaupo sa sofa. Nakayuko siya at seryosong nagbabasa ng libro, sobrang tahimik at parang napakabait na estudyante habang sa di-kalayuan ay naroon si Papa na abala naman sa kaniyang mga papeles.

“Nandito ka na pala, Reese,” nakangiting bati ni Papa nang mapansin ang pagpasok ko. “Kamusta ang pagsisimba niyo nina Serena at Vienne?”

“O-Okay naman po, Papa,” pilit kong sagot habang ibinababa ang shoulder bag ko sa gilid.

Dahan-dahang nag-angat ng tingin si Hermideo at tumingin sa akin. He didn’t smile, and he didn’t even greet me. Nanatiling walang emosyon ang mukha niya—mga matang malamig at parang dinadala ako sa lugar na hinding-hindi ako makakaahon.

“Ah, Kuya Mideo…” pilit kong pinatamis at pinalambot ang boses ko habang lumalapit at inilalabas ang panlalaking body wash at facial wash mula sa paper bag. “I bought these for you habang nasa Watsons kami. Para may personal care products ka na gagamitin habang nag-aadjust ka rito sa bahay.”

Tinitigan niya ang mga gamit sa kamay ko bago dahan-dahang nag-angat ulit ng tingin sa akin. Nanatiling tahimik at walang kaabas-abas ang mukha niya, pero bahagyang gumalaw ang kaniyang panga habang unti-unting iniaabot ang kamay para kunin ang mga iyon. Bahagyang sumagi ang malamig at magaspang niyang mga daliri sa kamay ko, dahilan para magtindigan ang balahibo ko sa braso.

“Salamat,” tipid at malalim niyang sagot, walang bakas ng kahit anong emosyon sa boses pero ramdam na ramdam ang kabigatang dala no’n.

“Maganda ’yan! Gamitin mo agad,” Go, Reese! Go!

Kumunot ang noo niya. I stared at his skin, he had some rough patches and a few faded scars on his jawline, evidence of whatever hard manual labor he was used to doing back in the province.

He was undeniably rugged, ’yong tipong bilad sa araw, sanay sa hirap, at halatang walang pakialam sa kahit anong skincare routine…

“Mabuti naman at naiisip mo na ang mga ganiyang bagay, anak,” nakangiting komento ni Papa habang nakatingin sa aming dalawa. “Matututo rin kayong magkasundo ni Hermideo habang nandito siya.”

“Hindi ako marunong—”

“Madali lang gamitin ’yan, para gumanda ang kutis ng mukha mo. I mean… para fresh ka lagi!” putol ko sa kaniya, my voice pitching a little higher than normal. “May cooling effect kasi ’yan! Tsaka ’yong facial wash, it has salicylic acid, perfect for… you know, deep cleaning.”

Gosh, Reese, tumahimik ka na! Mukha ka nang nagtitinda ng beauty products sa palengke!

“Sige,” he dismissively shrugged his shoulders and went back to reading the book he was holding.

I smiled at the back of my head. Yes! I should keep close to me so he wouldn’t me of the past!

Not that he cares about it, but I do, baka kasi madaldal siya at mabanggit niya iyon kay Papa!

Matagal naman na ’yon, but I am scared that I’ll be punished for something I did in the past, lalo na’t napakalaki ng halagang kinupit ko noon at ginamit ko lang ’yon sa kaekekan ko.

Kung malalaman ni Papa ang totoo, hinding-hindi na niya ako pagkakatiwalaan ulit. At iyon ang hinding-hindi ko pwedeng hayaang mangyari.

Maling-mali na kumupit ako ng pera para lang sa sarili kong luho…

Hindi ko naman na ’yon inulit pa pero…

May nasising inosente at napagbintangan nang dahil sa ginawa ko.

Padapa akong humiga sa kama nang makapasok ako sa kuwarto ko at isinubsob ang mukha ko sa malambot na unan. I let out a muffled, frustrated scream into the fabric.

Naging duwag lang ako para aminin ang totoo, dahil iba mang-disiplina si Papa…

I remember when Hugo made a grave mistake, talagang pinagbuhatan siya ng kamay ni Papa. It scarred me for life. Kaya kahit gustong-gusto kong magtapat noon, ang matinding takot sa kamay ni Papa ang nangingibabaw sa akin.

Kaya nagagawa kong patagong gumawa ng kalokohan dahil sa matinding pressure at takot. Ayaw kong mabigo si Papa sa akin, pero sa tuwing sinusubukan kong maging perpekto, lalo lang akong nagkakamali.

Talagang hindi ako nakukuntento sa kung anong mayroon ako, my ambition is always bigger than my sense of guilt.

Oo, tanggap nila na ako ay naging bading. But there were times that they keep on reminding me not to change anything within my body, but I was defiant enough to still follow what I truly wanted.

It took them a while to accept their child being a trans woman…

At kahit tanggap na nila ngayon ang pagiging trans woman ko, may mga limitasyon pa rin at mga linyang hindi ko pwedeng lagpasan.

Heavy physical modifications and surgical transitions were still taboo for Papa. He accepted my identity, yes, but only up to the point where he could still reconcile it with his traditional mindset.

Kabanata 5

Pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin. I started taking HRT when I was seventeen—without an endocrinologist, sariling diskarte lang talaga.

Napakapit ako sa sink habang nagre-recap sa utak ko ang mga kabaklaan at kapusukang ginawa ko noong labimpitong taong gulang pa lang ako. Imagine, literal na DIY hormone replacement therapy ang peg ng babae na ’to! Nakikipagsapalaran sa mga dosage na nase-search lang sa mga kung ano-anong forum sa internet.

Chareng! Nakaligtas naman ang atay ko, thank You, Lord! Pero seriously, ’wag niyo ’kong tularan, napakadelikado ng ginawa ko!

Nalagpasan ko lang talaga ’yung stage na ’yon nang walang major organ failure sa pamamagitan ng purong dasal at makapal na mukha.

Hindi naman ako basta-basta umiinom o nagpapalit agad ng pills nang walang baseline research, ha!

Medyo responsableng pasaway din naman ang babae na ’to. Kapag sinabing micro-dosing, micro-dosing lang. Kaso, shucks, noong mga unang linggo? Praning na praning ang bakla! Bawat kibot ng katawan ko, chine-check ko sa salamin. Nag-sprout na ba ’yung boobs? Lumambot na ba ’yung balat ko o baka allergic reaction lang ’tong pantal sa leeg?

Inilapit ko pa ang mukha ko sa salamin para suriin ang skin condition ko ngayon. In fairness naman sa glow-up.

Barok-barok pa naman mukha ko noong high school! Literal na daanan ng pison sa dami ng pimples at bungang-araw, pinalala pa ng amoy-pawis na uniform dahil ang hyper ko. Dati, makakita lang ako ng kislap sa mukha ko, matic na langis at chismis lang ’yon. Pero ngayon? ’Teh, pwedeng-pwede nang pang-commercial ng pampaganda! Soft, smooth and delicate.

Dinala ko ang vape ko sa bibig at humigop ng isang malaking hipak. Dahan-dahang lumalabas ang pastry na usok—watermelon-strawberry cheesecake flavor, habang nakatambay bago mag-shower.

Dahan-dahan kong ibinaba ang tuwalya para siyasatin ang kabuuang resulta ng aking scientific experiment sa sarili kong katawan. Humarap ako nang bahagya sa gilid. Nilapitan ko pa ang salamin at hinawakan ang braso ko. Ang dating magaspang na balat, pumuputok na sa lambot ngayon.

I even learned gay language dahil sa tropa kong mga bakla—sina Sean, Cleo, James, at Souta. Kaso ’yung iba sa kanila, nagsilipat na ng lugar at pumasok na sa malalayong school, kaya namimiss ko rin ang ingay nila. Sila talaga ang mga original mentor ko sa larangan ng kapramisihan at kabaklaan.

Dati, tuwing mag-uusap sila, parang alien dialect na ewan. Charot? Shookt? Wititit? Pero dahil ayaw ng babae na ’to na naiiwan sa chismis, literal na nag-aral ako ng Bekinese!

Ibinuga ko ang natitirang usok ng vape bago ito ipinatong sa dry shelf sa tabi ng sink.

Bumaba ang mga mata ko sa dibdib ko.

“Wala na ba kayong ilalaki?!” reklamo ko habang tinitingnan ang mga suso kong parang pampasok pa lang sa Grade 7 ang size. May umbok na nang bahagya, pero, teh, parang kapasisimula pa lang mag-develop sa high school!

My peaks were pink and protruding a bit. My hands then weigh them—o sige, ginagapang at pinakiramdaman ang napakaliit na pag-umbok, parang dalawang kalamansi na pilit na gustong maging dalandan!

For two years of taking estrogen and a male blocker, hanggang dito na lang ata ang laki ng mga dibdib ko. I have researched that on HRT, breast growth usually peaks around two to three years, and most trans women usually end up a cup size smaller than their immediate female relatives.

Naisip ko tuloy si Mama—akong panganay na wala namang ate at tatlong sunod-sunod na lalaki ang mga kapatid, kaya kay Mama lang talaga ako pwedeng mag-base ng genetics. Kaso kung si Mama nga sakto lang din ang biyaya, saan pa ako kukuha ng pag-asa? Mukhang hanggang ganitong size lang talaga ang ilalaki nito. Huhu…

Dumako naman ang mga mata ko sa baywang ko—my navel with piercing that adds a little spice sa kabuuang view. Pinitik ko nang bahagya ’yung maliit na silver ring na nakakabit sa pusod ko.

Pitikin ko ba? Dedma.

Maliit ang baywang ko at may balakang, in fairness! Hindi man pinalad sa dibdib, bumawi naman nang bongga ang hormones sa hourglass silhouette ng babae na ’to.

Bumaba pa ang tingin ko sa mga binti ko. Unti-unti nang lumalambot ang dating matitigas at matotokang kalamnan doon—mga bakas ng panggigipit at pagtalon sa court noong varsity volleyball player pa ako.

Pero lintek lang, hinding-hindi na ako tumangkad! 5’2“ pa rin ako hanggang ngayon—pantay na pantay pa rin sa taas ng stand fan sa kuwarto ko!

Kahit man lang dalawang pulgada man lang ang maidagdag ng panalangin at pag-uunat sa kama gabi-gabi, pero talagang dinala na lang ako ng hormones sa shape, hindi sa vertical growth.

Uminom naman ako ng Cherifer noong elementary at high school, halos tumining na nga ’yung matamis na syrup sa sistema ko sa dami ng naubos kong bote! Pero, shucks, waley pa rin! Hanggang dito na lang talaga ang heights ng babae na ’to…

Matangkad naman si Papa, he’s around 5’8“, tapos ang mga kapatid ko… hayop, ang tatlong ’yon! Ang babata pa pero pawang mga matatangkad na, parang mga kapre na pinakain ng pataba! Mas mataas na si Sergio kay Papa ng isang pulgada kahit disisyete pa lang, at ang kakambal niyang si Hugo ay kapantay na niya si Papa! Habang si Cairo naman na bunso naming labintatlong taong gulang pa lang ay mukhang susunod na rin sa yapak ng mga higante, dahil kasing tangkad ko na ’yon.

Imagine, labintatlong taong gulang pa lang ang bata, pero pantay na kami ng paningin! Ilang taon pa, siguradong ako na ang magiging pinakamaliit sa buong pamilya.

Akala mo naman may pinaglalaban sa growth chart ang tatlo, samantalang ako na panganay, parang napag-iwanan ng panahon sa 5’2“!

Si Mama naman kasi, petite size din talaga, kaya kay Mama talaga ako nagmana ng buong-buo…

I inherited my fair skin to her, si Papa kasi, medyo maputi naman noon pero ngayon ay mas sun-kissed at kayumanggi na nang kaunti dahil sa kakalabas at pagtatrabaho sa initan.

Ang alam ko lang ay may dugo kaming Español. The hacienda in our province—Bicol—na pagmamay-ari raw ng pamilya namin noong araw, doon daw nanggaling ang dugong ’yon.

It has been passed on for generations! Mula sa mga sinaunang Don at Doña hanggang sa umabot sa henerasyon nina Mama at Papa. Kaya pala kahit papaano, tila may naiwang pahiwatig ng lahi sa features at kutis namin!

But those doesn’t matter to our family anymore, our bloodline doesn’t define how we live our lives now. Nabaon na sa nakaraan ang hacienda, ang yaman, at ang anumang bakas ng Spanish royalty status.

Biglang pumasok sa isip ko ang features ng Hermideo na ’yon, he’s literally Filipino. Talagang matingkad ang pagka-Pilipino ng features niya—moreno, matangos ang ilong, at may mapangahas na mga mata na parang laging nag-mamanman.

He didn’t have a single drop of Spanish blood or any foreign lineage, pero letche, iba ang dating ng lalaking ’yon!

Bakit ko na naman ba siya iniisip? Makaligo na nga!

Dahan-dahan kong inabot ang shampoo at nagsimulang mag-shower, pilit na itinatapon sa ilalim ng umaagos na tubig ang bawat imahe ng Hermideo na ’yon…

Ginamit na ba no’n ang mga ibinigay kong skincare products kagabi?

Ugh! Ewan ko ba kung bakit pati ’yon, naisip ko pa! Baka itinambak niya lang ’yon sa silid niya. Sa yabang at tigas ng mukha ng lalaking ’yon, baka akala niya panlilinlang o lason pa ang ibinigay ko sa kaniya.

Hayae, I will still pretend that I am a good, helpful, and sweet child in front of my family. No matter what happens, my spot in this house and in his dark eyes will remain pristine and unbothered.

I lathered the shampoo onto my scalp, letting the rich foam wrap around my hair while the cold water cascaded down my body.

Matagal akong maligo kaya naman narinig ko na ang nakaka-buwisit na katok ni Cairo mula sa labas…

“Ate Reese! Bilisan mo nga riyan! Kanina ka pa sa loob, malalate na ako!” galit na sigaw nito kasabay ng malalakas na katok na halos ikasira na ng pinto.

I rolled my eyes and mimicked his voice under my breath. “Ate Reese, bilisan mo nga riyan!” Gigil na gigil! Kaloka…

Inis kong binuksan ang pinto at sinalubong ang halos puputok na sa galit na mukha ng bunso kong kapatid.

Salubong na salubong ang mga kilay niya habang nakahalukipkip at pabalik-balik ang lakad.

“Lumabas ka na nga diyan! Kanina ka pa, eh!” singhal pa niya sa akin bago ako lampasan at padabog na isinarado ang pinto ng banyo.

“Hoy! Baka nakakalimutan mong panganay ako, ha!” sigaw ko habang nakaturo pa ang daliri ko sa nakasaradong pinto. “Aba’y napaka-walang galang talagang batang ’to! Pasalamat ka at wala si Papa rito, kundi grounded ka nang isang buwan!”

I rolled my eyes at dinala ang kamay sa baywang. Dedma sa away-magkapatid, I sashayed my way to my room as I act like I’m a high-fashion supermodel strutting down a catwalk.

Bawat hakbang, may kasamang hip-sway, poise, at pabebe attitude. Hindi baleng naka-tuwalya lang at may tumutulo pang tubig mula sa buhok ko.

Pagpasok ko sa kuwarto, agad kong isinarado ang pinto at humarap sa salamin para sa panibagong round ng posing.

Tiningnan ko ang repleksyon ko habang pinupunasan ng tuwalya ang basang buhok. In fairness, kahit kararating lang mula sa sigawan sa labas ng banyo, mukha pa ring anghel ang bakla!

Kinuha ko agad ang favorite body lotion at skincare set ko. Siyempre, pagkatapos maligo, dapat hydrated ang skin para tuloy-tuloy ang mestiza glow. Dahan-dahan kong ipinahid ang lotion sa mga braso at binti ko.

Inayos ko ang outfit ko for today—isang fitted cropped cardigan na perfectly nagko-contour sa waistline ko at pinatong sa high-waisted wide-leg trousers na lalong nagmumukhang may hubog ang hips ko.

Pinatuyo ko nang kaunti ang buhok gamit ang blower bago naglagay ng kaunting lip tint at sunblock. Fresh at chic na fresh ang vavae!

Bitbit ang bag ko, pinalabas ko na ang sarili ko sa kuwarto para bumaba na sa kusina at mag-almusal.

Pagdating ko sa ibaba, naabutan ko ang tatlo kong mga kapatid na nakatambay na sa dining area. Si Sergio at Hugo, busy sa kani-kanilang mga phone habang si Cairo naman ay masama pa rin ang tingin sa akin habang humihigop ng mainit na tsokolate.

“Oh, bakit ganyan ang mukha mo?” pambubwisit ko sa bunso habang nauupo sa bakanteng upuan sa tapat niya. “Baka gusto mong ibuhos ko sa ’yo yang tsokolate para magising ka nang maigi?”

“Ewan ko sa ’yo, Ate Reese,” inis na pabulong na sagot ni Cairo sabay irap.

“Naligo ka ba nang maayos? Ang bilis mo—”

“Mabagal ka lang talaga gumayak, Ate.” si Sergio nang sumingit habang nakatutok pa rin ang mga mata sa cellphone niya.

Umirap na lang ako at nag-sandok ng fried rice sa plato ko. Napatingin ako kay Manang Agnes na may dala pang mga ulam, magtatanong na sana ako kung bakit ang dami, naalala ko na may kinakasama nga pala kaming kapre sa bahay!

Si Hermideo Marasigan.

Kaya pala halos pang-isang barangay ang dami ng pagkain sa mesa! Sa laki at lapad ba naman ng katawan ng lalaking ’yon, hindi nakapagtatakang pang-tatlong tao ang kinakain niya sa isang upuan.

Inilagay ni Manang Agnes ang lalagyan ng kargadong ulam sa gitna ng mesa bago ako nginitian.

“Kain nang marami, Reese.” paalala niya bago inasikaso si Cairo. Jusko! Ang laki-laki na! Trese anyos na! Tuli na at lahat-lahat, pero kung umasta, akala mo Grade 1 pa rin na kailangang ihain at asikasuhin sa mesa!

Napailing na lang ako habang nilalagyan ng ulam ang plato ko. Napatingin ako sa bakanteng puwesto sa dulo ng mesa.

Sa laki ba naman ng katawan at lapad ng dibdib ni Hermideo, paniguradong kalahating kaldero ng kanin at dalawang mangkok ng ulam ang mauubos no’n sa isang upuan. Naisip ko tuloy kung nasaan na ang kapreng ’yon ngayon…

“Oh, hijo! Magandang umaga! Kumain ka na!” pabalat-bunga at masayang bati ni Manang Agnes sa lalaking kararating lang mula sa pinto ng likod-bahay.

Napatingin tuloy ako. Shucks, parang amoy-araw, medyo pawisan pa ang mga braso, at nakasuot ng simpleng sando na halos pumutok na sa lapad ng dibdib at balikat niya. Literal na kapre! Mapapatingin ka talaga kasi parang kulang ang pintuan namin para sa laki ng lalaking ’to.

“Magandang umaga rin po,” malalim at malamig niyang tugon.

Dumaan ang matatalim niyang mga mata sa akin—mabilis lang at wala man lang emosyon, pero letche! Parang nakakapasok hanggang sa kaibuturan ng kaluluwa ko! Napainom ako agad ng tubig kahit hindi pa naman akong nabulunan.

Pumwesto siya sa dulo ng mesa, sa bakanteng upuan na medyo malayo sa amin ng mga kapatid ko.

Tiningnan ko siya mula sa gilid ng mga mata ko habang nag-sasandok siya ng kanin.

Mali pala ako. Akala ko malakas siyang kumain dahil sa laki ng katawan niya, pero nagulat ako nang kaunting sandok lang ng kanin at konting ulam ang inilagay niya sa plato niya.

Or baka naman dahil dalawang araw pa lang siya? Nahihiya pa sa amin kaya konti lang ang kinakain niya? Ewan ko ba! Parang bitin na bitin ang dalawang subo para sa kaniya. Haha.

Tahimik lang siyang kumakain, walang kuskos-balungos at diretso lang ang bawat galaw.

“Ihahatid mo raw kami sa school, Kuya Mideo?” tanong ni Hugo rito habang itinutok ang tingin sa dulo ng mesa.

Bahagyang ibinaba ni Hermideo ang kaniyang kutsara bago tumango nang mabilis at diretso. “Oo. Sabi ng Papa mo, gamitin ko raw ’yong pick-up para ihatid kayong apat bago ako magbantay sa tindahan.”

“Apat?!” bulalas ko na halos mailuwa ang nginunguyang fried rice.

Mabilis na bumaling ang tingin ko sa kaniya, completely forgetting my sweet-and-demure act for a second. “I-I mean… bakit apat? Hinding-hindi ako sasabay sa inyo!”

My brothers looked at me like I’m the biggest drama queen in the entire Philippine archipelago. Gusto ko silang balatan nang buhay! Inipit ko ang mga daliri ko sa ilalim ng mesa para pigilan ang sarili kong manabunot ng sarili kong mga kapatid.

“Para masanay siya rito, Ate?”

“Mabuti nang mapag-aralan ni Kuya Mideo ang mga pasikot-sikot sa kalsada rito sa Manila, ’di ba?”

“Ikaw, Ate? Kabisado mo na ang mga pasikot-sikot dito kasi gala ka, ’di ba? Baka naman pwedeng maging tour guide ka rin habang nagmamaneho siya!”

Tour guide?! Ako?! Magiging tour guide nitong kapreng ’to?! Over my dead, flawless body!

Gusto ko silang tarayan at sabihang hindi ako ginawang GPS ng pamilyang ’to para lang maglingkod sa bagong paborito nila, pero pinigilan ko ang sarili ko. Hinding-hindi ako magpapadala sa gigil!

“O-Oo naman! Para naman makagala na rin si Mideo sa Manila!” pilit kong sabi habang pinalilitaw ang pinakaplastik, pinakamatamis, at pinaka-Best Actress award-winning smile na kayang mahulma ng mukha ko.

I even clapped my hands together softly, pretending to be utterly thrilled at the prospect. Humarap ako sa kanila at pinalitan ng perpektong poise at pabebe enthusiasm ang nanggagalaiti kong aura.

“In fact, excited na nga akong i-tour si Mideo!” humagikhik pa ako. Letche…

Mabilis ang naging biyahe palabas ng aming subdivision, pero sa loob ng kabina ng pick-up, napakabigat ng ere. Si Hermideo ang nasa driver’s seat, tahimik at ekspertong humahawak sa manibela habang ako naman ay nakaupo sa passenger seat sa harap, nakakrus ang mga binti at bahagyang nakatagilid ang katawan para lang maiwasang hindi mapatingin sa kaniya.

Sa likod, siksikan ang tatlo kong kapatid na busy sa kani-kanilang phone at kwentuhan.

“May girlfriend ka na ba, Kuya Mideo?” biglang usisa ni Sergio habang nakasandal ang mga siko sa likod ng upuan namin.

Bahagyang sumulyap si Hermideo sa rearview mirror bago mabilis na ibinalik ang tingin sa daan. “Wala. Walang oras sa ganiyan…”

“Weh? Sa ganda ng katawan mo at kaguwapuhan mo, Kuya? Imposibleng walang nagkaka-interes sa ’yo!” hirit naman ni Hugo sabay tawag ng pansin ng kapatid. “Kamusta pala sina Nanay at Tatay doon sa Bicol? Tumawag si Papa kanina, sabi niya nagpadala raw ng mga pili sweets at dried fish ang adoptive parents mo para sa amin.”

Natigilan ako…

Adoptive parents?

Mabilis na napalingon ang tingin ko kay Hermideo mula sa passenger seat. Hindi ko napigilang suriin ang gilid ng mukha niya—ang matutulis niyang panga, ang matangos niyang ilong, at ang malamig niyang mga mata na tila walang pinahihintulutang makapasok.

“Maayos naman sila,” mahinahon at mababa ang boses na sagot ni Hermideo, walang bakas ng kahit anong emosyon habang nagpapalit ng kambyo. “Abala pa rin sa hacienda niyo at sa maliit na coprahan.”

He didn’t seem like he was offended by my brother’s words. All I know is that he’s all alone now, dahil sa pagkaka-alam ko? His mother is… gone, and his father… in the prison.

Napaayos ako ng upo at dahan-dahang ibinalik ang tingin sa labas ng bintana.

“Nandito na tayo, Kuya Mideo!” sigaw ni Cairo mula sa likod habang pumipreno ang sasakyan sa tapat ng kaniyang eskuwelahan.

Bumaba ang bunso matapos magpaalam, at kasunod na ihinatid ang kambal sa kanilang campus.

Nang bumaba sina Sergio at Hugo, naiwan ang nakakabinging katahimikan sa loob ng pick-up.

Ako na lang at si Hermideo…

Tahimik niyang iniliko ang sasakyan patungong Taft Avenue para sa akin. Ang dating maingay at siksikang kabina ng pick-up ay biglang lumawak at lumamig, na tila ba ang bawat paghinga namin ay lumilikha ng sariling alingawngaw sa pagitan naming dalawa.

Nilagay ko ang address ng school ko sa GPS, at sinusunod niya ’yon sa tuwing ito ay magsasalita para magbigay ng direksyon.

“Sa tapat na lang ng La Salle, sa may Henry Sy gate mo ako ibaba,” mahina kong sabi sa nakakabinging katahimikan habang pilit na iniaayos ang strap ng bag ko.

“Sige, boss,” mahinahon at mababa niyang tugon.

Dahan-dahan niyang inilipat ang kambyo nang ihudyat ng GPS ang huling liko, at nakita ko sa gilid ng mata ko ang pag-abot ng kamay niya sa lalagyan ng Marlboro Red na nakapatong sa dashboard. Bago pa man niya maitaas ’yon patungo sa labi niya, mabilis kong hinarang ang kamay ko malapit sa kaniya.

“Subukan mong magpasok ng usok habang kasama ako, ihahampas ko sa ’yo ’tong tumbler ko!” mataray kong banta habang nakataas ang isang kilay.

Nilingon niya ako at medyo kunot ang kaniyang noo. May multong ngiti sa kaniyang mga labi.

“Hindi ako magyoyosi, isisilid ko lang sa bulsa ko.”

Ilang beses akong kumurap at umawang ang bibig ko. Shit, Reese!

Mabilis kong itikom ang bibig ko at pilit na itinuwid ang upo habang nararamdaman ang mabilis na pag-akyat ng init sa aking mga pisngi at tainga. Isinumpa ko sa utak ko ang sarili ko kung bakit napaka-assumed ko at kailangang magmarunong agad!

“Ah… m-mabuti naman!” asik ko sabay iwas ng tingin sa labas ng bintana.

Inihinto niya ang pick-up sa tabi ng sidewalk sa Taft Avenue, mismo sa tapat ng Henry Sy Hall ng DLSU. Maraming estudyante ang naglalakad sa labas na naka-casual wear, branded streetwear, at pormadong civilian outfits.

“Thank you! Uh, sa sunod na lang kita i-tour dito, ah? Papasok na ako sa school,” nilingon ko siya nang makabawi na ako sa pagkakapahiya.

Naabutan ko siyang nakatingin sa labas, sa building ng school, at sa mga estudyante bago tumango nang mabagal.

Binalingan na niya ako ng tingin kaya nagkatinginan kaming dalawa.

“Sige. Walang anuman,” maikli niyang sagot sa akin habang nakatingin pa rin siya sa akin. Simpleng diretso lang na parang kinikilatis at sinusuri ang bawat galaw ng mukha ko.

Dahil sa matinding titigan na ’yon, pakiramdam ko ay muling nag-init ang mga pisngi ko. Mabilis kong iniwas ang tingin ko sa kaniya at inabot ko na ang door handle ng pick-up para mabilis na makalabas.

Pagkalabas ko ng sasakyan ay hindi na ako lumingon pa. I’m sure he knows how to navigate the GPS, pinapanood naman niya ako habang nagpipipindot ako roon at sa pagkakaalala ko, nag-trabaho rin siya bilang mekaniko sa talyer noong nasa Bicol pa siya.

Kaya siguradong hindi maililigaw ang kapreng ’yon kahit iwanan ko pa sa gitna ng matinding traffic sa Taft.

Dire-deretso ang mga hakbang ko papasok sa Henry Sy Hall. Kinuha ko agad ang ID ko sa bag at ipinunch sa turnstile gate. Ang malamig na aircon ng lobby at ang pamilyar na ingay ng mga Lasallian na nag-uusap at nagmamadali papunta sa kani-kanilang mga klase ang sumalubong sa akin.

Pumasok ako sa elevator at pinindot ang floor ng first class ko. Habang dahan-dahang umaakyat ang elevator, nakatitig lang ako sa repleksyon ko sa makintab na pader nito. Inayos ko ang ilang stray strands ng buhok ko habang sinusuri ang ayos ng aking cropped cardigan at trousers.

Shucks! Hindi naman ako affected sa kapreng ’yon!

Naiisip ko pa rin ’yung mukha ni Hermideo kanina habang sinasabi niyang isisilid lang niya sa bulsa ’yung kaha ng Marlboro Red. Sobrang assumed talaga! Baka isipin no’ng lalaking ’yon, praning na praning ako sa bawat galaw niya. Well, nakakapraning naman talaga ang presensya niya! Sa laki ba naman ng katawan niya at sa matitipid niyang sagot, sinong hindi maiilang?

Grrrr, Reese! Just get over it!

Inis kong pinukpok ng bahagya ang sarili kong noo gamit ang palad habang nakatitig sa bumubukas na pinto ng elevator.

Bumitaw ako sa repleksyon ko at mabilis na humakbang palabas sa hallway ng 4th floor.

Ang lamig ng aircon ng campus ay bahagyang kumurot sa balat ko, nakatutulong para palamigin ang nagwawala kong mga pisngi. Inayos ko ang hawak sa strap ng bag ko at muling itinaas ang aking baba.

Saktong pagliko ko sa hallway patungong classroom para sa Marketing Management class ko, nakita ko na ang ilang kaklase kong nagchichikahan sa may pintuan.

Pumasok ako sa classroom at agad na pumwesto sa paborito kong pwesto sa middle row—malapit sa bintana kung saan maganda ang liwanag at tamang-tama ang simoy ng aircon.

“Reese! Ang ganda mo talaga! Fresh na fresh!” bati agad sa akin ni Kharylle, isa sa mga tropa ko sa Business and Marketing, habang ibinababa ang kaniyang Iced Americano sa desk.

“Kailan ba ako hindi naging fresh, ’teh?” biro ko sabay hawi ng buhok at pagpapakawala ng isang maarteng ngiti. “Siyempre, dapat laging handa. Business and Marketing student tayo, ’no. Branding starts with oneself!”

Nagtawanan sila sa sinabi ko.

“Naloka ako sa branding stance mo,” hirit naman ni Faye habang inaayos ang kaniyang iPad. “Pero in fairness, bagay sa ’yo ’yang cropped cardigan. Saan mo nabili? Pa-share ng link!”

“I’ll send the link later sa GC,” sagot ko sabay kindat.

Maya-maya pa, pumasok na si Prof. Santos—ang aming terror yet high-caliber instructor para sa Consumer Behavior and Market Research. Mabilis na tumahimik ang buong silid at mabilis ding nagbukas ang lahat ng kani-kanilang mga laptop at tablet.

“Good morning, class,” panimula ni Prof. Santos habang iniaayos ang kaniyang slide presentation sa malaking screen sa harap. “Today, we will dive deeper into how psychological factors—specifically perception and defense mechanisms—shape consumer decision-making.”

Dinala ko ang aking pansin sa screen at nagsimulang mag-take down ng notes sa aking iPad.

“Perception is not just about what is visually present,” pagpapatuloy ni Prof. Santos habang naglalakad sa gitna ng silid. “It is framed by past experiences, internal biases, and self-defense mechanisms. Sometimes, a consumer projects their own insecurities or assumptions onto a brand or product before even understanding what it truly offers.”

“Parang ikaw kanina sa yosi ng kapreng ’yon,” pabulong na hirit ng isang maliit na boses sa kaibuturan ng utak ko.

Ngumuso ako. Nagpaparinig ba ’to si Prof. Santos sa akin?

“Miss Salcedo,” biglang tawag ni Prof. Santos sa pangalan ko na ikinagulat ko nang kaunti.

Mabilis kong pinalitaw ang aking pinakapormado at poised na ngiti bago tumayo nang maayos. “Yes, Prof?”

“Care to share your thoughts? Mukhang napapaisip ka nang malalim diyan sa sinabi ko,” nakataas ang isang kilay niyang tanong habang nakatitig sa akin ang buong klase.

Shucksss!

Huminga ako nang malalim, pinaiiral ang talino at alindog ng isang second-year Business and Marketing student. Go, Reese!

“Well, Prof… I agree,” simula ko habang pormal na nakatitig sa kaniya. “In marketing, consumers often jump to conclusions based on their immediate biases or defense mechanisms. Like, when a consumer assumes a product is aggressive or low-quality just because of a strong, bold packaging—when in reality, it’s just raw, straightforward, and no-nonsense.”

Bahagyang tumango si Prof. Santos, tila natutuwa sa sagot ko.

“Precisely. Initial assumptions can blind us from seeing the actual utility or value of what’s in front of us. Good application, Miss Salcedo!”

Kabanata 6

“I was so overwhelmed with this accounting shit!” naiiyak na sabi ni Serena sa akin pagkatapos naming magkita nang mag-lunch na.

I mean, like, literally five minutes into our lunch at nanggigigil na agad niyang inabot ang iced coffee niya habang halos maipatong na ang noo niya sa mesa. High-key breakdown moment na naman ang baklang ’to…

“Like, super unfair talaga, Reese! I studied the entire night for this departmental quiz, pero zero comprehension pa rin ako sa debit and credit! I’m so gonna fail this subject, promise! As in I want to cry na talaga right here!”

Inabot ko ang tissue sa kaniya habang dahan-dahang humihigop sa sarili kong iced matcha. “Kalmahan mo lang, bakla! Pinilit ka lang naman ng parents mo na mag-Accountancy, huwag mo namang patayin ang sarili mo sa stress.”

Inangat ni Serena ang mukha niya, salubong ang kilay at may dramatic na pout sa mga labi. “You don’t get it, ’teh! If only my parents gave me a choice, eh! Inggit na inggit na nga ako sa ’yo, eh! Like, while you guys in Marketing are just creating cool visual campaigns and thinking about branding, ako rito? Pilit na pilit na naduduling sa balance sheet! My brain is, like, totally fried na!”

“Hindi mo ba ’yan kayang sabihin sa parents mo? Baka naman maipaglaban mo pa ’yang shifting mo habang maaga pa,” suggestion ko sa kaniya sabay suklay ng buhok ko gamit ang mga daliri.

“Are you crazy, Reese?! As in high-key takot kaya ako kina Mom and Dad! They’ll literally disown me or stop paying my tuition! Alam mo namang Certified Public Accountant din ’yung tatlo kong pinsan, ’di ba? The pressure is so real, promise!”

Napabuntong-hininga na lang ako. Deep inside, medyo ramdam ko ’yung takot niya. Iba nga lang ’yung sa akin. Siya, takot na mabigo ang mga magulang niya sa academics. Ako naman, takot na malaman ni Papa ang mga itinago kong kalokohan at ang tunay kong kulay…

Nakilala ko naman ang parents ni Serena, they’re good and nice people but I guess it’s different when it comes to their own child’s future…

“Sige na, I get it. Family expectations are the worst,” binigyan ko siya ng isang pino at maunawaing ngiti.

“Ingay niyo na naman, naririnig na kayo hanggang doon sa counter,” casual na pambungad ni Vienne bago ibinaba ang kaniyang tray sa mesa at umupo sa tabi ni Serena. Naka-scrub suit pa ang gaga dahil galing yata sa re-demo nila sa Nursing department. Inalis niya ang kabilang earphone at uminom sa milk tea niya.

“OMG, Vienne! I’m literally dying in Accountancy right now, tapos parang wala ka lang midterms week diyan!” maarteng reklamo agad ni Serena habang nagse-selfie-slash-pout sa kaniyang iPhone.

“Duh, mas nakakaiyak ang Anatomy and Physiology at Anaphy lab namin, bakla!” irap ni Vienne. “Bakit ba hindi mo na lang mahalin ang kursong ’yan? I eventually learned to accept and appreciate this course,” she shrugged her shoulders.

Inayos ni Vienne ang pagkakasabit ng stethoscope sa leeg niya bago muling humarap kay Serena.

“Isipin mo na lang, Serena, at least ikaw, calculator at resibo lang ang kalaban mo. Ako, literal na buhay ng tao! Isang maling compute ko sa drug dosage, tsugi agad ang pasyente!”

“I mean, gets! But still!” dumaing si Serena sabay sandal sa balikat ko at aligagang pagpapaypay sa sarili. “Reese, tell her! ’Di ba mas nakakamatay ’yung pag-account sa pera ng iba habang ang sarili mong bank account ay naghihingalo? True or true?!”

Ininom ko muna ang huling patak ng iced matcha ko bago ako tumawa nang mahina at umiling sa kanilang dalawa.

“Ewan ko sa inyong dalawa!”

After school, susunduin kami… ni Hermideo. Nag-text sa akin si Sergio habang nasa last subject ako na inutusan daw ni Papa si Hermideo na i-drive ’yung van namin at hindi na ’yung pick-up truck na ginamit niya kaninang umaga, para sunduin kaming magkakapatid.

Gusto na ni Papa na masanay na agad si Mideo sa pasikot-sikot at matinding trapiko ng Manila, lalo na’t dalawang araw pa lang ’yung tao rito mula Bicol at mag-e-enroll pa ’to sa college sa sunod na pasukan. At siyempre, para na rin may pakinabang na agad habang wala pang pasok. Ganern!

I mean, gets ko naman ang logic ni Papa… pero bakit sa aming magkakapatid kailangang mag-practice ng navigation skills ’tong ex-convict-looking na ’to?! Pwede namang sa village muna siya mag-drive!

Pagkalabas na pagkalabas ko ng gate ng campus kasama sina Serena at Vienne, swabe at pino na huminto sa tapat namin ang pamilyar na van ng pamilya namin.

Doon pa lang sa front passenger window, nakadungaw na si Cairo na kaway nang kaway sa akin, habang sina Sergio at Hugo naman ay nagsisiksikan na sa gitnang upuan at tuwang-tuwa sa biyahe.

“Ate Reese! Dito!” sigaw ni Cairo.

Bumaba ang bintana sa driver’s side.

Naka-black fitted t-shirt na naman si Mideo habang nakapatong ang maugat at malapad niyang braso sa window frame. Naka-itim siyang cap. Kahit maingay ang tatlo kong kapatid sa loob at masikip ang daan sa labas, relax na relax lang siyang nakahawak sa manibela—kitang-kita ang kaniyang panga at ang seryoso niyang aura.

“OMG, Reese…” pabulong na tili ni Serena sabay higpit ng hawak sa braso ko. “Who is that total hottie driving your van?! Like, is he your new family driver or something?! Why is he so barako?!”

“Shh! Tumahimik ka, Serena!” usal kong pabulong habang pilit na pinapababa ang boses ko.

“Isn’t he…” Vienne trailed off, nanlalaki ang mga mata habang kinikilala ang lalaki sa driver’s seat.

“Oo, siya ’yon. Mauna na ako, mga bakla!” mabilis kong bulong sa kanila bago pa ako masilo ng mga tanong nila.

Hindi na bumaba si Hermideo ng sasakyan. I was expecting him to open the backseat door for me, pero bakit nga naman niya gagawin ’yon?

Lumapit na ako at si Hugo na mismo ang nagbukas ng pintuan ng sliding door ng van para sa akin mula sa loob.

“Kailan ba uuwi sina Mama?” tanong ko agad sa mga kapatid ko pagkapasok ko at umupo na sa tabi ng kapatid ko.

Sinamahan kasi nila sina Lolo at Lola na kitain ang mga kaibigan nito sa Tagaytay nitong Sunday ng gabi, kaya kami lang na magkakapatid—kasama na ’tong si Hermideo—ang naiwan sa bahay.

Wala naman silang sinabi kung hanggang kailan sila roon sa Tagaytay.

“Bukas pa yata ng gabi, Ate,” sagot ni Sergio habang nakatanaw sa labas ng bintana. “Nag-chat si Mama kanina sa group chat, baka mag-extended stay pa raw sila kina Lola kasi may reunion dinner pa sila bukas.”

“Ah, okay,” maikli kong sagot sabay ayos ng buhok ko.

The van moved and smoothly merged into the Manila traffic.

“Kuya Mideo, galing mo mag-drive! ’Di ka man lang nabangga do’n sa jeep kanina!” hirit agad ni Hugo mula sa tabi ko.

“Oo nga, Kuya Mideo! Paturo naman mag-manual sa susunod!” dagdag pa ni Sergio habang nakasungaw ang ulo sa pagitan ng mga upuan.

“Mag-ingat kayo riyan sa likod. Baka bigla akong mag-preno,” maingat pero malamig na paalala sa kanila ni Mideo habang nakatingin sa kalsada.

Pagkatapos noon, naramdaman kong umangat ang tingin niya sa rearview mirror. Nagkasalubong ang mga mata namin doon.

“Take-out na lang tayo ng Jollibee,” si Cairo na nasa passenger seat sabay baling kay Hermideo na may kasamang paawang tingin. “Kuya Mideo, pwedeng mag-Jollibee muna tayo bago umuwi? Please?”

“Oo nga, Kuya Mideo! Gutom na rin kami!” sang-ayon agad ng mga kapatid ko mula sa tabi ko.

Shucks!

Nakitang kong bahagyang natigilan si Hermideo.

Tumingin siya sa akin sa rearview mirror, para bang humihingi ng permiso o nag-aabang kung ano ang sasabihin ko bilang pinakamatanda sa aming magkakapatid na nasa sasakyan. Dapat lang!

“Bakit sa kaniya kayo nagpapaalam? Ako ang magbabayad, hello?” maarte kong sabi sabay bukas ng bag ko para tingnan ang wallet ko. “Tungkol sa daan, dumiretso ka lang dito, tapos kumanan ka sa may intersection. May Jollibee drive-thru doon sa may kanto.”

“Sige,” maikling sagot ni Mideo. Pino at swabe niyang inikot ang manibela para pumasok sa tamang lane patungo sa intersection.

“Sabi ni Boss, magpaturo din daw ako sa inyo ng mga kainan at paborito niyong bilhan dito para hindi ako magkamali kapag inutusan,” mahinahon niyang sabi habang nakatitig sa daan.

“Ayan, turo mo sa kaniya, Ate Reese!” kantiyaw ni Sergio.

“Sa sunod na lang. Okay na muna sa Jollibee,”

Inikot ni Hermideo ang manibela para pumasok sa nakalinyang sasakyan sa drive-thru lane. Kalmado lang siya habang nakahawak sa manibela, walang kahirap-hirap sa pag-tantya ng distansya ng van kahit medyo makipot ang curve.

“Ate, ikaw ang mag-order,” sumungaw ang ulo ni Cairo mula sa passenger seat habang nakaturo sa speaker box ng Jollibee drive-thru. “Hindi alam ni Kuya Mideo ’yung mga bibilhin natin!”

Napaikot na lang ang mga mata ko sabay buntong-hininga. “I-roll down mo ’yang bintana, Mideo.”

Yumuko si Hermideo at dahan-dahang ibinaba ang bintana sa driver’s side. Dahil siya ang nakaupo sa driver’s seat, kinailangan kong yumuko nang bahagya mula sa likod at lumapit sa gawi niya para makapagsalita nang maayos papunta sa speaker box.

Sa sobrang lapit ko sa kaniya, naamoy ko agad ang amoy ng kaniyang pang-lalaking cologne na nakahalo sa amoy ng malamig na hangin at leather seats ng van. Nakatitig lang siya nang diretso habang nakasandal sa upuan, pero naramdaman ko ang bahagyang pagmamasid niya sa akin sa pamamagitan ng gilid ng kaniyang mga mata.

“Welcome to Jollibee! May I have your order please?” umalingawngaw ang boses ng crew mula sa speaker.

Dinamihan ko na nang husto ang order. Bukod sa aming apat na magkakapatid at kay Mideo, dinalawahan ko na rin ang mga bucket at meals para sa mga tauhan namin sa hogs and poultry supply sa tabi ng bahay, at siyempre, para rin kay Manang Agnes na matagal na naming katulong sa bahay.

“Dalawang 8-piece Chickenjoy bucket, tatlong Family Pan Jolly Spaghetti, sampung Cheesy Yumburger, sampung Large Fries, at sampung pineapple juice po,” tuloy-tuloy kong sambit sa maarte pero siguradong tono.

Nanlaki ang mga mata ni Sergio habang nakatingin sa akin. “Ate, ang dami niyan!”

“Siyempre, para kina Manang Agnes at sa mga tauhan sa supply store,” irap ko sa kaniya. “Alangan namang tayo lang ang kumain sa bahay habang silang lahat nagtatrabaho roon?

Inulit ng crew ang mga in-order ko bago ibinigay ang kabuuang halaga.

“Total is ₱3,450 po, Ma’am. Proceed to the next window for payment and pickup.”

Iniangat ko ang katawan ko at bumalik sa pagkakasandal sa upuan. Inilabas ko ang tatlong libo at limang daang piso mula sa wallet ko at inabot iyon sa gitna ng dalawang front seats.

“Ito ’yung pambayad. Abot mo na lang doon sa window,” maarte kong utos kay Hermideo.

Kinuha niya ang mga papel na pera mula sa kamay ko. Naramdaman ko na naman ang bahagyang pagdampi ng magaspang, mainit, at maugat niyang mga daliri sa mga kuko ko.

He didn’t say anything and just drove the van forward to the next window.

Bahagya siyang yumukod para iabot ang pera sa cashier. Kitang-kita mula sa puwesto ko ang paghabol ng tingin ng babaeng crew sa kaniya habang ibinabalik ang sukli—malamang ay naninibago rin sa matipuno, guwapo, at seryosong aura ng driver namin.

Pero wala man lang pakialam si Hermideo. Inabot niya lang ang sukli, kinuha ang naglalakihang supot ng Jollibee, at dahan-dahang iniabot sa amin.

“Akin na ’yan, Kuya Mideo!” Mabilis na inabot ni Cairo at Hugo ang mga naglalakihang supot bago pa man ’yon maging sanhi ng disgrasya sa gitna ng van.

Umalimpuyo agad ang masarap na amoy ng mainit na Chickenjoy, fries, at spaghetti sa buong sasakyan, dahilan para magdiwang ang tatlo kong kapatid sa tuwa.

“Yown! Kainan na pagka-uwi!” hirit ni Sergio habang sinisilip ang loob ng brown paper bag.

“Akin na ’yung isang fries at burger, Hugo. Gutom na ako,” utos ko sa kapatid ko sabay lahad ng kamay sa kaniya.

“Pero ang sabi ni Papa bawal kumain sa loob ng van!” reklamo agad ni Hugo habang iniaabot sa akin ang isang bag ng fries at Cheesy Yumburger dahil pinanlalakihan ko siya ng mga mata.

“Isusumbong kita kay Papa!” banta pa niya, pero binigyan ko lang siya ng mas masungit na tingin kaya agad ding itong nag-iwas ng tingin sa akin at napanguso.

“Dami mong sinasabi. Ako naman ang nagbayad,” irap ko habang binubuksan ang balot ng Cheesy Yumburger.

Nakikinig lang si Hermideo, pero nakita ko sa rearview mirror ang bahagyang pag-angat ng tingin niya sa akin.

Nang mag-tama ang mga mata namin sa salamin, tila ba nag-aabang siya sa susunod kong ididirekta.

“Kumanan ka rito sa susunod na kanto,” utos ko pagkatapos kong sumubo ng isang pirasong mainit na fries, itinuturo ang daan gamit ang dulo ng kuko ko. “Diretso na ’yon papunta sa gate ng subdivision pauwi sa bahay.”

Naging tahimik ang loob ng van pagpasok namin sa subdivision. Ang naririnig na lang ay ang mahinang tunog ng aircon at ang paminsan-minsang pagpapakaluskos ng mga supot ng Jollibee habang sinisilip pa rin nina Sergio ang pagkain. Nagpatuloy ako sa pagsubo ng burger ko habang nakatingin sa labas ng bintana, pilit na ipinagwawala ang kakaibang pakiramdam kapag tumatama ang tingin ni Hermideo sa akin sa salamin.

Nang matanaw na namin ang malaking bahay at ang tindahan ng hogs and poultry supply sa baba nito, agad na inilagay ni Mideo ang van sa katamtamang bilis hanggang sa pino niyang maitabi at mai-park ang sasakyan sa garage.

“Dito na tayo!” sigaw agad ni Cairo sabay bukas ng pinto ng van, agad na binitbit ang ilang paper bag ng pagkain.

“Manang Agnes! May Jollibee po kami!” tawag naman ni Hugo habang patakbong pumasok sa loob ng bahay.

Dahan-dahan akong bumaba habang hawak ang natitirang fries at ang bag ko. Sumunod na rin si Hermideo, pino at walang ingay na isinara ang pinto ng driver’s side bago kinuha ang natitirang malalaking supot mula sa likod—mga nakalaan para sa mga tauhan sa supply store at kay Manang Agnes.

I didn’t bother looking at him or even talk to him, ayaw ko muna makipagplastikan, kaya dire-diretso na lang akong naglakad pumasok sa main door ng bahay.

“Ate Reese, akin na lang ’yung natitirang fries!” habol agad ni Cairo pagkapasok na pagkapasok ko sa living room.

“Isa! Ang dami kon binili roon, talagang lilipad ’yang tsinelas ko sa mukha mo!” naiinis kong banta sa kaniya habang itinaas ang hawak kong paper bag nang bahagya. Agad naman siyang napanguso at bumalik sa pagkain sa dining table kasama sina Sergio at Hugo.

Naratnan ko rin si Manang Agnes na lumalabas mula sa kusina, abala sa pag-aayos ng mga plato habang nakangiti nang malapad sa amin.

“O, apo, ang dami niyo namang dalang pagkain! Ihahanda ko pa lang sana ang lulutuin kong ulam niyo para mamaya,” masayang bati ng matanda habang lumalapit sa mga kapatid ko.

“Para sa inyo rin po ’yan, Manang, tsaka para sa mga tauhan sa tindahan,” sagot ko.

Pagkatapos kong sabihin ’yon ay umakyat muna ako sa second floor ng bahay para pumasok sa kuwarto ko.

Ibinaba ko ang bag ko sa ibabaw ng study table at kinuha ang natitira kong fries para papakin habang nakasandal sa gilid ng kama. Napakahaba at nakakapagod ng araw sa eskwelahan, kaya laking ginhawa nang sa wakas ay makatapak na ako sa sarili kong silid.

Ayaw kong kumain ng Jollibee, mag-oorder na lang ako ng food sa Grab. Naghahangad kasi ako ng mas masustansya o kaya ibang meal man lang para pampawi ng pagod sa buong araw na klase.

Kinuha ko ang cellphone ko sa bag at mabilis na binuksan ang app para magtingin ng makakain.

Habang nag-scroll ako sa menu ng iba’t ibang restaurant, narinig ko ang mahihinang boses at tawanan ng mga kapatid ko sa ibaba, halatang nag-e-enjoy sa dala nilang Chickenjoy at spaghetti kasama si Manang Agnes.

Inilapag ko muna ang phone sa kama habang hinihintay ang confirmation ng order ko, tsaka ako dahan-dahang lumapit sa bintana na nakatapat sa harap ng bahay. Hinawi ko nang bahagya ang manipis na kurtina para sumilip.

Tumaas ang kanang kilay ko nang matanaw kong nasa bakery na naman si Hermideo at hindi man lang kumain ng Jollibee kong binili.

He was smiling and playing with his lips with his fingers, lumipat ang mga mata ko roon sa babaeng bantay na namumula ang buong mukha.

Inirapan ko ang eksena habang nakatitig mula sa itaas. May pa-smile-smile at laro pa siya sa labi niya gamit ang daliri, samantalang ang tindera naman ay halos matunaw na sa kilig at namumula ang buong mukha habang iniaabot ang plastic ng tinapay sa kaniya.

“Ang landi…” asik ko sa sarili habang mas hinigpitan ang hawak sa kurtina.

I tried to read his mouth para malaman kung ano ang sinasabi niya sa babae.

Subalit bago ko pa man mawari ang bawat galaw ng labi niya, dahan-dahan siyang humarap pabalik sa gawi ng bahay namin.

Naibaba ko ang kamay kong nakahawak sa kurtina nang dumiretso ang tingin ng kaniyang malalalim at seryosong mga mata paitaas—diretso sa kinaroroonan ng bintana ko sa ikalawang palapag. Tila ba naramdaman at alam na alam niyang kanina ko pa siya pinapanood mula rito.

Patakbo akong bumalik sa kama ko habang kumakalabog ang puso ko sa kaba at gulat. Agad kong isinubsob ang mukha ko sa unan habang hawak-hawak pa rin nang mahigpit ang cellphone ko.

“Bakit ba ako nagtatago?!” inis kong bulong sa sarili habang mabilis na dumaing ang isip ko. “Bahay naman namin ’to, at bintana ko ’yon! May karapatan akong tumingin kung kailan ko gusto!”

Letche!

Nainis ako sa sarili ko dahil sa naging reaksiyon ko. Mukha tuloy akong nahuling nagnanakaw ng tingin sa kaniya, samantalang siya naman ’tong nakikipaglandian sa tindera sa tapat habang dedma lang sa pinamili kong Jollibee.

Biglang tumunog ang phone ko para ipaalam na dumating na ang Grab rider sa labas ng bahay. Mabilis kong inayos ang gulo-gulo kong buhok at dahan-dahang lumabas ng kuwarto para bumaba at kunin ang order ko.

Habang pababa ako sa hagdan, nakita kong kakapasok lang din ni Hermideo sa gate galing sa bakery. Hawak niya ang maliit na supot ng tinapay.

Nagkasalubong ang tingin namin sa may pintuan. Wala nang ngiti sa mga labi niya—ibinalik na naman niya ang kaniyang seryoso, malamig, at walang kaabas-abas na mukha.

At this point, I did not try to act like I’m fine, sweet, or friendly to him. Nilagpasan ko siya para makuha ko ’yung in-order kong pagkain sa Grab rider na nag-aabang sa labas ng gate.

“Nakuha ko na,” malamig niyang saad bago pa man ako tuluyang makalabas ng gate.

Natigilan ako sa paglalakad at dahan-dahang humarap sa kaniya. Iniaabot niya sa akin ang brown paper bag ng inorder kong pagkain mula sa Grab

Inagaw ko iyon mula sa kamay niya nang hindi man lang siya tinitingnan nang diretso sa mga mata.

“Bakit hindi ka kumain ng binili mo—”

“Ikaw? Bakit hindi ka kumain ng binili kong Jollibee?” malamig kong tanong, tinitingnan ang hawak niyang plastic mula sa bakery.

Tinitigan niya ako nang sandali, walang kahit anong bakas ng ngiti sa kaniyang mukha. “Para sa inyo ’yon. Mas busog ako sa ganito.”

Lalong tumaas ang kilay ko sa kaniyang dahilan. At mas busog din sa pakikipag-ngitian at landian sa tindera ng bakery na ’yon?

“Okay,” I said in my sweetest tone that I could muster. Muling bumaba ang tingin ko sa tinapay na binili niya. “Sigurado ka bang mabubusog ka diyan? Mukhang bitin panigurado.”

Bumaba ang tingin niya sa hawak niyang plastic bago muling tumingin nang diretso sa akin, walang ka-emosyon-emosyon ang mukha. “Kasya na ’to.”

“Well, if you say so,” plastik kong ngiti sa kaniya at agad ko siyang tinalikuran para bumalik na sa loob ng bahay.

Bitbit ang paper bag ng inorder kong pagkain mula sa Grab, dirediretso akong umakyat sa ikalawang palapag patungo sa silid ko.

Pagkapasok na pagkapasok ko sa kuwarto, agad kong padabog na isinara ang pinto at inilapag ang pagkain sa ibabaw ng study table.

Nawalan na agad ako ng gana. Napa-upo ako sa gilid ng kama habang nakatitig sa nakasarang pinto, inis na inis sa sarili dahil sa naging reaksiyon ko. Bakit ba ako nagpapaapekto nang ganito?

Wala naman akong pakialam kung mas gusto niyang kumain ng tinapay habang nakikipag-ngitian sa tinderang ’yon sa tapat!

I rolled my eyes until it reached the back of my skull.

Inilagay ko ang dalawa kong kamay sa magkabilang pisngi para pilit na pakalmahin ang nag-iinit kong mukha. “Bakit ka ba nagpapaapekto, Reese? Hindi mo siya kaano-ano! Nakikipagflirt siya roon? Fine! Paki ko ba kung doon siya magpakabusog sa tindera at sa tinapay niya?”

Padabog akong umupo sa tabi ng study table at binuksan ang inorder kong pagkain mula sa Grab.

Salad ito at chicken breast, pilit na pinipili ang mas malusog na pagkain kaysa sa pinag-aagawan nilang fast food sa ibaba. Kumuha ako ng kaunti at isinubo iyon, pero halos wala na akong malasahan dahil sa sobrang buwisit na nararamdaman ko.

What if hindi niya seryosohin ang pagpapa-aral ni Papa sa kaniya? What if mangbabae lang siya dito sa lugar namin habang binabayaran ng pamilya namin ang tuition at mga gastusin niya?

Habang naiisip ’yon, lalong kumulo ang dugo ko. Para siyang walang utang na loob kung makipaglandian lang doon sa tapat, samantalang si Papa ay ginagawa ang lahat para makapag-aral siya nang maayos at magkaroon ng magandang kinabukasan!

Baka naman gusto lang no’n makarating dito sa Manila at idinahilan na lang na gusto niyang makapag-tapos ng kolehiyo?

Ikinuyom ko ang mga kamay ko sa ibabaw ng lamesa habang mas lalong lumalalim ang hinala sa isip ko.

Ganoon na nga marahil ’yon. Isang malaking dahilan lang ang pag-aaral para makaluwas siya rito mula sa probinsya, makalayo sa dating buhay, at magpakasasa sa mga oportunidad habang libre ang tirahan at pagkain sa amin.

“What a user…” napapailing kong asik sa sarili.

Naisip ko ang pamilya ko na sobrang tiwala sa kaniya—na halos ituring na siyang sariling anak, kapatid, o apo, dahil sa kasipagan at pagiging tahimik niya sa harap ng pamilya namin. Pero sa likod ng seryoso at malamig na mukhang ’yon, heto siya’t nang-aakit lang ng kung sinu-sinong babae sa kanto sa unang araw pa lang.

Hindi ko pwedeng hayaang lokohin niya sina Papa. Kung balak niyang magbuhay-binata at magbulakbol lang dito sa Maynila habang inaako ng pamilya ko ang lahat ng gastusin niya, sisiguraduhin kong ako mismo ang magiging matinding sakit sa ulo niya.

How sure are they that he stopped using drugs, or even selling them?

Kilala ang taong ’yon sa probinsya namin bilang isang taong may madilim at gulo-gulong nakaraan. Kahit sabihin nila Papa na nagbago na siya at malinis na ang pangalan niya, paano kung nagpapanggap lang pala ang lalaking ’yon?

“Magdusa ka kapag nahuli kita,” galit kong bulong.

Kung akala niya ay madadala niya ako sa patago-tago niyang sulyap o sa pa-simpleng pangingiti sa ibang babae, nagkakamali siya. Babantayan ko ang bawat galaw niya!

Sisiguraduhin kong sa oras na gumawa siya ng kahit isang maling hakbang, ako mismo ang magpapatapon sa kaniya pabalik sa pinanggalingan niya…

Kung nagawa kong mapaalis si Manong Gary bilang tauhan ni Papa dahil napagbintangan na ito ang nagnakaw ng pera, na ako naman talaga ang kumuha para ipambayad sa mga luho ko…

Hinding-hindi ako mag-aalinlangang gawan din siya ng sarili niyang bitag.

Hindi ako masamang tao, pero marunong akong humawak ng sarili kong alas kapag pakiramdam ko ay may nanganib na teritoryo ko—o kapag may pumasok na estrangherong nagdudulot ng matinding gulo sa tahimik kong mundo.

Ipinagpatuloy ko ang pagsubo sa salad ko habang pilit na iniiwas ang tingin sa bintana. Pero hindi pa man ako nakakalahati sa kinakain ko, biglang may tatlong mahihinang katok na tumama sa pinto ng kuwarto ko.

“Sino ’yan?” iritable kong tanong.

“Ako.”

Mababa at baritonong boses iyon ni Hermideo. Agad na lumundag ang dibdib ko sa pamilyar na tono ng boses niya mula sa labas.

Mabilis akong kumilos at patakbong tumungo sa pinto at binuksan ’yon nang bahagya—sapat lang para makita ang matangkad at matipuno niyang kaanyuan.

“Ano ’yon?” taas-kilay kong tanong.

“Sukli mo sa Jollibee kanina. Nalimutan kong ibigay sa ’yo bago ka umakyat,” seryoso niyang sabi sabay abot ng pera sa akin.

Tinitigan ko ang perang inilalahad niya bago ako nag-angat ng tingin sa malalalim niyang mga mata.

“Ipaubaya mo na lang kay Manang Agnes. At tsaka, hindi mo naman kailangang umakyat pa rito para lang diyan.”

Bahagyang gumalaw ang kaniyang panga sa sinabi ko. “Inutusan ako ni Boss na siguraduhing maayos ang lahat sa bahay habang wala sila. Kasama na roon ang pagtingin sa inyong magkakapatid.”

“Well, as you can see, maayos ako. At hindi ko kailangan ng tagapag-alaga, Hermideo,” matalim kong sagot.

Bahagyang yumukod ang ulo niya nang bahagya, at doon gumuhit ang isang napaka-maliit at halos hindi mapansin na ngisi sa gilid ng kaniyang mga labi—isang galaw na lalong nagpa-init sa mga pisngi ko.

“Hindi mo na ako tinatawag na Kuya, ah?”

Natigilan ako. Biglang tila naputol ang hininga ko sa lalamunan habang nananatiling nakatitig sa kaniya.

Hala! Oo nga! Shucks…

Kabanata 7

“E-Eh! Dalawang taon lang naman ang tanda mo sa akin!” I reasoned as I tried to compose myself, quickly pulling back my initial panic and replacing it with my usual composed, overly polite mask. “I mean, it’s just a two-year difference, right? Hindi naman siguro ganoon kalayo para kailanganin pa ng Kuya…”

Humagikhik ako. “I’m just trying to be professional and set proper boundaries, Hermideo.” tumikhim ako. “After all, nagtatrabaho ka sa hacienda namin at pag-aaralin ka ni Papa rito sa Manila, so I’m just keeping things formal and respectful between us.”

Inayos ko ang pagkakatayo ko at niluwagan ko na ang bukas ng pinto, binibigyan siya ng matamis na ngiti.

He didn’t say anything, or even react. Nananatili lang siyang nakatayo roon, naka-dungaw ang tingin sa akin at walang kahit anong emosyon na mababasa sa kaniyang mukha.

“Gusto ko lang na maayos at malinaw ang lahat habang nandito ka,” patuloy ko sa mahinhin, malumanay, at tila maunawain kong tono. “Siyempre, bisita ka pa rin naman at tutulungan ka pa ng pamilya ko, so I’m just trying to be proper and polite. Hindi naman sa nakalimutan ko ang agwat ng edad natin o ano…”

Bakit ang dami ko namang sinasabi?!

Duh, Reese! Parang nag-de-defend ka ng thesis proposal sa harap ng isang taong nag-aabot lang naman ng sukli! Inis kong pilit na patigilin ang sarili bago pa ako magmukhang tuluyang desperada na magpalusot.

Kinuha ko na lang ang sukli ko na galing sa Jollibee para makaalis na siya.

Inagaw ko ang mga papel na pera mula sa kaniyang kamay, sinisiguradong hindi man lang magtatama ang mga balat namin para hindi na madagdagan pa ang awkwardness na ako rin naman ang gumawa.

“So, Hermideo na lang ang itatawag ko sa’yo? At Reese na lang ang itawag mo sa akin, huwag ng Boss or Ma’am.”

“Sige,” mahinahon niyang usal, ang mababa at baritono niyang boses ay parang umalingawngaw sa makipot na pagitan ng aming pintuan. “Reese…”

Ang reaksyon ng puso ko sa paraan ng pagtawag niya sa pangalan ko? Uncalled for! Biglang nagkaroon ng kakaibang kabog sa dibdib ko na mabilis ko ring pilit na pinalipas. Shucks, ano ’yon?

“Great! Thanks for bringing the change,” pino at plastik kong ngiti sabay hawak nang mahigpit sa gilid ng pinto. “Kakain na ako ng dinner ko.”

Bahagyang gumalaw ang kabilang gilid ng labi niya—isang napakaliit at halos hindi mapansin na ngisi pero tumango lang siya sa akin, bago ko pa man maisara ang pinto ko ay walang paalam siyang tumalikod at dahan-dahang naglakad patungo ng hagdan.

Now how do I start my plan of keeping him under my complete watch and control?

Naiwan akong nakatayo sa may pintuan habang hawak-hawak ang sukli mula sa Jollibee, nakatitig sa bakanteng hallway kung saan siya dahan-dahang nawala pababa ng hagdan.

A wicked smiled flashed across my face as I stared into the empty space where he had just been.

Kung akala ng ex-convict-looking na ’to na madadala niya ako sa pa-misteryoso niyang aura at palihim na panunukso, nagkakamali siya. I was going to turn this entire household into my own surveillance system.

First, my brothers.

Sina Sergio, Hugo, at Cairo ang pinakamadaling maging mata at tainga ko. Dahil gustong-gusto nila si Hermideo at sabik na sabik silang magpaturo mag-drive at sumama sa kaniya, gagamitin ko ’yon. I’d casually ask them about his routines, kung saan sila pumupunta, kung sino ang mga tinatawagan niya, at kung ano ang mga pinag-uusapan nila kapag wala ako.

Easy…

Second, iipunin ko ang lahat ng errands na pwedeng ipagawa sa kaniya.

Gusto ni Papa na masanay siya sa Manila, ’di ba? Fine. Ako ang magbibigay sa kaniya ng napakaraming dahilan para mag-report sa akin. I’d make him my personal chauffeur, my delivery guy, my errand boy—anything that required him to constantly update me on his whereabouts. Every turn, every stop, every hour—kailangan kong alam.

Third, the bakery situation.

Hindi na muling makakapaglandian ang lalaking ’yon sa tapat nang hindi ko nahuhuli. I’d make sure my window stayed slightly uncurtained, and I’d track every single time he stepped outside the gate.

I need to prove to my family that he’s not worth the trust that my family are so blindly giving him.

Agad kong binuksan ang Notes app ko at gumawa ng bagong folder: PROJECT: HERMIDEO UNO MARASIGAN.

That’s his full name as I stalked his Facebook account for two days.

Hermideo Uno Marasigan.

Kahit ’yung pangalan niya, tunog problema na agad.

I typed his full name as the title, feeling a surge of satisfaction as I created sub-bullets under it:

Daily Routine & Exit Times: Track all gate exits (lalo na ’yung pagpunta sa bakery).

Phone Calls & Conversations: Note down any suspicious low-key chatter or late-night calls.

Family Influence: Monitor how he interacts with Sergio, Hugo, and Cairo.

“Tingnan natin kung hanggang kailan mo maitatago ’yang tunay mong kulay,” bulong ko habang binabalik ang phone ko sa mesa at muling humaharap sa kinakain ko.

Kumuha ako ng panibagong subo ng salad, but this time, every bite tasted a little more satisfying. He thought he was playing it cool with his quiet demeanor and subtle smirks, but he had no idea he just became my primary focus.

Napaikot ang mga mata ko sabay ngisi nang pumasok sa isip ko ang kurso ko.

Baka nakakalimutan ng lalaking ’yon na Business and Marketing student ako?

Strategy, market research, competitor analysis, at public relations ang linya ko. Kung pag-aaralan lang naman ang galaw, sikolohiya, at bawat weakness ng isang target para mawasak ang reputation niya, natural na expertise ko na ’yon!

Hermideo Uno Marasigan is just a walking case study waiting to be exposed.

Kinabukasan ng umaga, maaga akong nagising—something that rarely happens on a Tuesday—dahil lang sa excitement na simulan ang Project: Hermideo.

Pagkababa ko sa dining area, nagtimpla agad ako ng iced matcha sa kitchen counter habang palihim na nagmamasid. Ugh!

Naratnan ko si Mideo na nakaupo sa may counter bar malapit sa kusina, tahimik na umiinom ng kape habang nakatitig sa tablet na paniguradong ipinahiram ni Papa sa kaniya. Naka-grey fitted shirt siya ngayon na lalong nagpapalitaw sa lapad ng mga balikat niya.

I was waiting for him to lift his head and acknowledge my presence, pero diretso lang ang tingin niya sa screen habang dahan-dahang humihigop ng kape.

“Magandang umaga, Reese!” masayang bati ni Manang Agnes habang naglalagay ng mga plato sa lamesa.

“Good morning, Manang!”

Dahan-dahan akong lumapit sa may counter frame at sumandal doon, itinagilid ang ulo ko habang pinaiikot ang straw sa baso ng matcha ko. Binigyan ko si Hermideo ng pinakaplasik at tamis-tamisang ngiti, waiting for him to react to my grand appearance.

“Good morning din, Hermideo.”

Mabilis lang siyang nag-angat ng tingin sa akin at tumango. Hindi ba siya sanay na binabati o nakikipag-usap sa mga tao nang maayos?

O sadyang suplado lang talaga siya at walang pakialam sa paligid niya?! Shit!

I remained rooted in place, maintaining my sweet, picture-perfect expression even as my inner self practically screamed in annoyance. A single nod? That’s all I get after practically glowing in front of him?!

“So…” pinalapad ko pa ang plastik kong ngiti at pinalambot ang tono ko, pinaiikot pa rin ang straw sa baso ng matcha. “Since inutusan ka naman ni Papa na tingnan kaming magkakapatid at magsanay mag-drive dito sa Manila, I really need to buy some supplies sa mall para sa project namin sa Marketing. Wala sina Papa, so you have to drive for me today.”

It was a trap, of course. Gusto kong makita kung paano siya mag-react kapag ginawa ko siyang personal driver ko at inutusan buong araw. Ganern!

Dahan-dahan siyang nag-iwas ng tingin pabalik sa screen ng tablet at ibinaba ang mug ng kape sa counter bar. Tila ba wala siyang balak patulan ang mga pasimpleng patama at pag-iinarte ko. Hayop…

Tumingin ka sa akin, tang ina mo!

Gigil na gigil kong isinumpa sa isip ko habang pilit na pinapanatili ang napakatamis kong ngiti. Halos mabaluktot na ang stainless steel straw sa pagitan ng mga daliri ko sa matinding pagkakapigil ng gigil.

“Anong oras ba ’yan?” mababa at kalmado niyang tanong, sa wakas ay muling nag-angat ng tingin sa akin habang nananatiling walang kahit anong emosyon ang kaniyang mukha.

Mabilis na bumalik ang composure ko.

“1:00 PM sharply, Hermideo,” pino at mahinhin kong sagot habang pinaiikot ulit ang stainless steel straw sa matcha ko. “Dahil marami akong pupuntahang boutiques at bookstores, ayaw kong nade-delay o natatagalan sa biyahe. Siyempre, kailangan maaga tayo para marami tayong ma-accomplish, ’di ba?”

Tinitigan niya lang ako nang ilang segundo. Ang lalim ng tingin niya ay tila ba agad niyang nababasa na gawa-gawa ko lang ang buong listahan at gusto ko lang talaga siyang pahirapan at gawing alila sa mall buong hapon.

“Tayo lang ba? Paano ang mga—”

“My brothers didn’t need anything from the mall. Sila na ang nagsabi sa akin kanina,” mabilis kong putol sa kaniya. “Besides, marketing project ’to, Hermideo. It’s confidential and requires my full focus, so I really can’t have my brothers running around and distracting me.”

In truth, I explicitly told my brothers earlier this morning that I was going on a strict study run so they wouldn’t even attempt to tag along.

“Okay,” he replied boredly and I had to restrain myself from rolling my eyes right in front of him.

Okay?! That’s it? Walang man lang ka-interes-interes sa boses niya! Parang burden pa sa kaniya ang samahan ako, samantalang ginagawa ko lang naman ’to para makipag-cooperate sa kagustuhan ni Papa na maging pamilya ang turing sa kaniya rito!

Plano mo nga siyang gawing alila at pahirapan buong araw, tapos mag-e-expect ka ng sobrang saya at pasasalamat mula sa kaniya? The irony!

How do I even expose this rugged and emotionless guy if he won’t even give me anything to work with?!

Letche lang talaga…

Wala man lang kahit anong micro-expression. Walang reaksyon. Wala ring slip-up na pwedeng i-take advantage. Para akong nakikipag-buno sa isang sementadong pader na binihisan lang ng grey fitted shirt!

“Buwisit…” pabulong kong asik habang padabog na isinarado ang pinto ng kuwarto ko at napasandal doon.

Humarap ako sa malaking vanity mirror at tinitigan ang sarili kong repleksyon. Pilit kong inayos ang ilang strands ng buhok ko habang mabilis na nag-iisip ng bagong strategy.

If Hermideo thinks his unbothered, stoic facade will shield him from me, he’s deeply mistaken. Business student ako—if the direct target doesn’t give away a weakness, you push them into an environment where they have no choice but to break character.

At precise 1:00 PM, lalabas ako ng bahay. Gagawin kong napakahaba at napakasakit sa ulo ang mall trip na ’to.

Pahirap #1: Papatayin ko siya sa paghihintay habang nagsu-sukat ako ng damit sa bawat boutique.

Pahirap #2: Gagawin ko siyang taga-bitbit ng lahat ng bibitbitin—mula sa pinakamababigat na mga libro hanggang sa pinaka-maraming paper bags.

Pahirap #3: Titingnan natin kung hanggang kailan mananatiling ganiyan ka-malamig at ka-kalmado ang boses niya kapag na-stress na siya sa traffic ng Manila at sa walang katapusang pag-uutos ko.

Napangisi ako nang malapad habang nakatitig sa salamin, proud na proud sa sarili kong kademonyohan.

Genius, Reese! Absolute genius!

Pumunta ako sa walk-in closet ko para mag-ayos. Siyempre, hindi pwedeng mukhang mag-aaral lang. I picked my favorite backless crop top paired with ultra low-rise denim shorts—a very revealing outfit that easily turned heads, perfectly matching my confident and head-strong attitude. If I was going to turn him into my personal errand boy for the day, I had to look divine while doing it.

Exactly 12:55 PM, dahan-dahan akong bumaba ng hagdan.

Nadatnan ko si Hermideo na nakatayo na sa may foyer malapit sa pintuan. Napakasimple lang ng suot niya—isang luma at faded na plain white t-shirt, maong na pantalon, at worn-out sneakers. Walang ka-estilo-estilo, halatang hindi man lang nag-abala o nag-ayos dahil alam niyang magdadrive lang naman siya at sasamahan ako.

Nang marinig niya ang tunog ng mga heels ko sa sahig, dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin. Mabilis na dumako ang paningin niya sa napaka-revealing kong kasuotan—ang lantad kong likod at ang ikli ng shorts ko. Bahagyang kumunot ang kaniyang noo, tila hindi nagugustuhan ang nakikita.

“Right on time,” mahinhin kong boses habang pinalalabas ang pinakatamis kong ngiti, enjoying the subtle crack in his usual emotionless facade. “Nasa labas na ba ’yung sasakyan?”

Ibinalik niya ang malamig na ekspresyon at bahagyang tumango. “Naka-park na sa tapat ng gate.”

Tiningnan niya ulit ang outfit ko bago nagpakawala ng isang mababang buntong-hininga, habang dahan-dahang pinalalabas mula sa bulsa ng pantalon niya ang susi ng kotse—susi na agad ipinagkatiwala sa kaniya nina Papa sa unang araw pa lang niya rito.

“Let’s go?!” humagikhik pa ako at walang pakundangan na kumapit sa braso niya.

I expected him to pull away or show even a hint of discomfort, but he remained completely still under my grip.

Tiningnan niya lang ang kamay kong nakakapit sa braso niya, then looked back up at my face with that infuriatingly stoic expression.

Lumabas na kaming dalawa, nagpaalam ako kay kina Kuya Marco at sa iba pa naming at sa iba pa naming mga tauhan na aalis na kami.

Paglabas sa gate, agad na sumalubong sa amin ang nakapapasiyang init ng tanghali. Hindi man lang nagbago ang bilis ng lakad ni Hermideo habang papunta sa sasakyan.

“Buksan mo ’yung passenger door seat!” sabi ko nang mapansin kong didiretso sana siya sa driver’s seat.

Bahagya siyang natigilan at dahan-dahang humarap sa akin, ang pamilyar na walang emosyong titig ay nakatutok pa rin. Hindi siya nagreklamo o nagpakita ng kahit anong pagkairita; sa halip, umikot siya pabalik at agad na binuksan ang pinto sa passenger side para sa akin.

Hinarang pa niya ang sarili niyang katawan sa gilid para takpan ako mula sa nakapapasiyang sikat ng araw habang sumasakay ako.

“Pumasok ka na,” malamig niyang utos.

Sumakay ako nang may matamis pa ring ngiti sa labi, maingat na inayos ang maikli kong shorts at ang likod ng damit ko bago sumandal sa upuan.

Isinarado niya nang banayad ang pinto. Umikot siya sa harap ng kotse at pumasok sa driver’s seat.

Pagka-start niya ng makina, agad na pumasok ang malamig na simoy ng aircon. Dahan-dahan niyang inilagay ang dalawang kamay sa steering wheel.

“Ugh! Sira ata ’tong seatbelt! Bakit ayaw kumapit?!” asik ko habang paulit-ulit na hinahatak ang strap.

Siyempre, acting ko lang ’yon. Hindi ko naman talaga ibinaba nang maayos ang latch para magmukhang ayaw kumapit. I just wanted to see if he’d get frustrated or lose his cool with me.

Ganern!

Dahan-dahan siyang lumingon sa akin mula sa driver’s seat. Hindi man lang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya, pero ang lalim ng tingin niya bago siya bahagyang yumuko para silipin ang buckle sa gilid ko.

“Akin na,” mahinahon ngunit mababa niyang boses.

Bago pa ako makatutol, umabot ang kamay niya patungo sa gawi ko. Dahil sa sobrang ikli ng shorts ko at sa lantad kong likod, agad na gumapang ang init sa balat ko nang bahagyang tumama ang likod ng kaniyang kamay sa hita ko habang kinukuha niya ang dulo ng strap.

Sa isang mabilis at swabeng galaw lang niya ay naisara niya agad ang latch. Nananatili siyang malapit sa akin nang ilang segundo—amoy na amoy ko ang simpleng amoy ng sabon, pabango, at araw sa damit niya—bago siya dahan-dahang umayos ng upo pabalik sa driver’s seat.

“Akala ko sira! Sorry!” I said in a sickly sweet, exaggeratedly innocent tone, fluttering my eyelashes at him.

He didn’t even flinch. Dahan-dahan niyang inayos ang kaniyang hawak sa steering wheel habang nakatitig sa kalsada.

“Hindi naman. Medyo matigas lang ’yung strap sa loob,” malamig niyang sagot, walang kahit anong bakas ng panunumbat o pagkairita sa boses.

Buwisit. Hindi man lang ba siya naasiwa o nataranta nung tumama ang kamay niya sa hita ko?! Para siyang bato!

“Saan tayo?”

“Sa Central Square,” maikling tugon ko bago inayos ang pagkaka-de-quatro ng binti ko.

Tumingin na lang ako sa harapan, papalabas na kami ng subdivision nang pansinin ko ang paraan ng pagmamaneho niya.

Dahan-dahan, pino, at sobrang kalkulado ng bawat galaw. Hindi katulad ng ibang mga driver na pabigla-bigla kung mag-brake o mag-accelerate. He drove with an effortless yet steady composure. Na para bang sanay na sanay na siyang mag-maniobra ng malalaking sasakyan buong buhay niya.

I saw him typing the address of Central Square sa built-in GPS monitor ng sasakyan na nasa gitna ng dashboard. Maingat at mabilis na pinindot ng malalapad niyang daliri ang Start Route bago muling ibinalik ang dalawang kamay sa steering wheel.

Bakit ba palagi kong iniisip na bobo siya dahil lang sa probinsyano siya at lumaki sa bukid?

The guy was clearly far from stupid…

Mas lalo lang akong nabuwisit sa naisip ko. I hated how my own mind was giving him credit, so I quickly shook off the thought and shifted back to my usual arrogant demeanor.

“Hindi ka ba naiinitan?” tanong ko habang itinuturo ang simpleng t-shirt niya gamit ang aking nguso. “Pwede mong lakasan ang aircon kung gusto mo.”

“Hindi naman,” malamig niyang sagot nang hindi man lang lumingon mula sa kalsada. “Sapat lang ’tong lamig.”

“By the way, gusto talaga kitang makilala. Pati pala ’yung pamilya mo sa bukid,” dugtong ko, pinapasaya ang boses habang nakatitig sa gilid ng mukha niya. “My family said you grew up there. Anong klaseng buhay mayroon ka roon bago ka napunta rito sa amin?”

Bahagyang gumalaw ang panga niya, subalit hindi man lang nagbago ang bilis ng pagpapatakbo niya o ang direksyon ng kaniyang mga mata. Nakatutok pa rin siya nang diretso sa kalsada.

“Pangkaraniwan lang,” maikli niyang tugon sa mababang boses. “Gising nang maaga, trabaho sa bukid, pakain ng mga hayop. Tumulong sa hacienda niyo. Walang anumang espesyal.”

“Gano’n lang?” ngumiti ako. “So basically, boring? Walang kahit anong party, walang night life, at lalong walang mga lugar tulad ng BGC?”

“Magkaiba lang ng mundong kinagisnan, Reese,” malamig at diretso niyang wika.

Alam ko ’yon! Gago!

Ngumuso ako. “Ipinanganak ako sa Bicol, pero dito na kasi ako sa Manila lumaki at nagka-isip. At bihira lang ako sumama kina Papa kapag umuuwi sila, kaya siguro wala akong masyadong alam sa buhay doon… at sa’yo,” malambing kong dugtong habang pinaglalaruan ang ilang hibla ng aking buhok at itinagilid ang aking ulo para mas makita ang mukha niya.

“Nakikita kita kapag sumasama ka.”

“’Yon na nga, eh! I don’t see you or even talk to you!” reklamo ko sabay nguso nang mas mahaba. “Nagtatago ka ba sa akin kapag naroon ako? O talagang iniiwasan mo lang ako?”

“Bakit naman kita tataguan at iiwasan? Madami akong trabaho sa hacienda,”

Duraan ko kaya ’to? Eme!

Change topic, Reese! Letche kung sumagot ang lalaking kapre na ’to!

“May naging girlfriend ka na?” usisa ko.

“Mayroon.”

May naging girlfriend pala ang kapreng ’to. Sinong bobo at tangang babae naman ang papatol sa isang lalaking kasing-lamig at kasing-bato ng pader?

“Sino?” pilit kong pinalabas na simpleng usisa lang ‘yon. “Taga-roon din ba sa hacienda? One of our workers’ daughters?”

“Hindi,” malamig niyang sabi. “Taga bayan,”

“Matagal kayo?” patuloy kong pag-usisa, dahan-dahang ikiniling ang ulo ko habang nakatitig sa mapupula niyang labi. “Kailan kayo naghiwalay? Bago ka pumunta rito sa Manila o noong doon ka pa lang sa Bicol?”

“Matagal na,” maikling tugon niya, hindi man lang nagbago ang bilis ng paghinga o ang hawak niya sa manibela. “Bago pa ako pumunta rito.”

“Ih… bakit naman kayo naghiwalay? Sorry! Curious lang ako,” pakiusap ko sa malambing na tono. “Wala ka kasing ikinukuwento tungkol sa sarili mo. Masama bang gustuhin kong makilala ka nang husto?”

Binalingan niya ako. Sa pagkakataong ito, mas matagal at mas malalim ang titig na ipinukol niya sa akin bago muling ibinalik ang mga mata sa kalsada.

“Hindi lang nagkatugma ang gusto namin sa buhay. At wala nang dahilan para alalahanin pa ’yon.”

Wow? ’Yon na ata ang pinakamahabang sinabi niya sa akin maghapon…

Siyempre, I needed to share some of my experiences with my ex-boyfriends para mas humaba pa ang usapan namin, kaya agad akong nagpakawala ng isang maliit at bahagyang pilyang halakhak.

“Well, lucky for you, story-telling is my specialty!” simula ko, dahan-dahang sumasandal pabalik sa leather seat habang pinatutunog ang aking mga kuko sa armrest. “If we’re talking about mismatched goals… gosh, I have a long list. My last ex? I caught him having sex in his apartment with a girl he told not to worry about.” I covered my mouth as if it’s affecting me.

Kumunot ang noo niya habang nakikinig sa akin.

Humugot ako ng malalim na hininga bago pilit na nagpakawala ng singhap. Ganern!

“Kaya ’yang sa’yo? Maliit na bagay lang ’yang mismatched goals na ’yan kumpara sa kataksilan at panggagago ng ex ko,” patuloy ko. “At least sa inyo, walang nagloko… or wait, may nagloko rin ba sa inyo?”

Bahagyang gumalaw ang panga niya habang mas lalong humigpit ang kapit ng malalapad niyang daliri sa steering wheel. Maingat niyang iniliko ang sasakyan papasok sa underground parking ng Central Square.

“Walang nagloko,” mahinahon ngunit mababa niyang tugon nang mai-park nang maayos at pantay ang kotse sa isang bakanteng slot. “Sadyang may mga bagay lang na hindi nakalaan para magtagal.”

“Gano’n?” usal ko, pilit na hinuhuli ang paningin niya sa gitna ng bahagyang kadiliman ng basement. “Unang girlfriend mo ba siya?”

“Hindi,”

“O? Akala ko first girlfriend mo?” nanalaki ang mga mata ko sabay taas ng dalawang kilay, lalong naging interesado. “So marami-rami na rin pala? Akala ko pa naman napaka-innocent at walang karanasan ang isang Hermideo Marasigan… may hidden playboy side ka rin pala?”

Hindi man lang kumurap ang kaniyang mga mata. Pinatay niya ang makina ng sasakyan bago dahan-dahang tinanggal ang kaniyang seatbelt.

“Hindi sa gano’n,” malamig at banayad niyang wika. “Hindi ibig sabihin na may naging girlfriend na bago siya, naglalaro na agad.”

Sus! Ang sabi-sabi ay playboy ka sa probinsya! And for sure, mga babaeng walang pangarap sa buhay ang nagiging girlfriend mo.

I didn’t say that out loud, siyempre. Ayoko namang magmukhang masyadong bastos o masama ang ugali sa harap niya, kahit na ’yon talaga ang buong pagkatao at lantarang pag-iisip ko sa kaniya.

Bago pa ako makapagsalita ay lumabas na siya ng sasakyan at mabilis na umikot sa passenger side para pagbuksan ako.

I gave him a very sweet smile with teeth shown, nang kami ay magkatinginan.

“Thank you, Hermideo!” pinalambot kong usal habang dahan-dahang lumalabas ng kotse. Pinanatili ko ang direktang titig sa kaniyang mga mata, pilit na hinahanap ang kahit anong bahid ng pagkailang sa mukha niya.

Kaso, pagkatapak ko sa semento, nawalan ako ng balanse kaya…

“Ay puke!” malakas kong tili nang madulas ang isa kong heels sa patag ngunit madulas na semento ng parking lot. Naramdaman ko agad ang biglang pag-gewang ng katawan ko patagilid.

Bago pa man tuluyang sumadsad ang tuhod ko sa sahig, isang mabilis ngunit napakatigas na bisig ang agad na lumapot sa aking baywang. Sa isang pigil at nangingibabaw na galaw, naisara niya ang distansya naming dalawa para saluhin ako.

Naimpit ang hininga ko nang maipit ang dibdib ko sa malapad at matigas niyang dibdib, habang ang isang kamay niya ay mabilis na humawak sa siko ko para panatilihin akong nakatayo.

Huminto ang mundo ko nang ilang segundo. Amoy na amoy ko ang pinaghalong lamig ng aircon at ang pino, panlalaking amoy na nanggagaling sa kaniya.

I clutched onto his shirt, akala ko talaga ay mabagok na ang ulo ko sa semento.

“Ayos ka lang ba?” mababa at medyo paos niyang bulong sa mismong itaas ng ulo ko, nananatiling mahigpit at matatag ang hawak sa akin.

Nang mag-angat ako ng tingin, sobrang lapit ng mukha niya. Mula rito, malinaw kong nakikita ang matalim niyang panga, at ang maingat ngunit malamig niyang mga matang madidilim, na nakatitig nang diretso sa akin.

He was undeniably handsome but his expression remained as unreadable as ever…

Kabanata 8

Agad akong umayos ng tayo at binawi ang mga kamay kong nakakapit sa damit niya. Shucks, Reese… do not panic! Tumaas ang mga kilay ko habang pilit na binabalik ang poise ko, kahit na nararamdaman ko ang pagwawala ng puso ko sa loob ng dibdib ko.

“Salamat, gosh! Akala ko mababagok na ang ulo ko!” nagawa ko pang tumawa kahit na mamatay-matay na ako sa matinding hiya!

Gusto kong lumubog sa semento ng parking lot habang naaalala ’yung napakagandang sinabi na naisigaw ko nang buong puso at kaluluwa bago ako tuluyang bumagsak sa dibdib niya.

So much for being the regal, high-class, at ultra-poised Business and Marketing student! Para akong barangay councilor na nawalan ng balanse habang sumasayaw sa stage!

Nanatili pa rin ang kamay niya sa siko ko, habang ang isa naman ay nasa sa baywang ko pa rin matapos niyang masiguradong matatag na ang tayo ko sa aking heels.

He then slowly pulled his hand back from my waist, but not without his rough fingers lightly grazing against my exposed skin on the way out. Gumapang ang kilabot sa buong likod ko dahil sa simpleng hawak na ’yon—at shuta, hindi ko maipaliwanag kung bakit mas lalo akong kinabahan doon kaysa sa mismong pagkadulas ko!

Binitawan na rin niya ang siko ko bago dahan-dahang umatras nang kaunti para bigyan ako ng espasyo, nananatiling nakatayo nang matipuno at tuwid habang ang dalawang kamay ay bumabalik sa kaniyang bulsa.

“Tara na sa loob!” anyaya ko at binasag ang katahimikan bago mabilis na tumalikod para maglakad nang mabilis patungo sa entrance ng mall, pilit na itinatago ang pamumula ng mga pisngi at leeg ko.

Narinig ko ang mabibigat ngunit swabeng mga yabag ng kaniyang mga sapatos sa likuran ko. Hindi siya nagmamadali, pero bawat hakbang niya ay tila sapat na para sabayan ako nang walang kahirap-hirap.

We went inside the mall and I took a deep breath, trying to regain full control over my dignity as the cool air-conditioning hit us.

Agad na bumalik sa utak ko ang misyon ko para sa araw na ito: ang Project Hermideo.

Determined, I headed straight for NARS inside Central Square. Nilamon ko ang lahat ng setting powder, mabibigat na glass foundation bottles, lipstick testers, at dalawang matabang makeup pouch na nakita ko, at walang habas na isinaksak ang lahat ng ’yon sa mga bisig niya.

“Hawakan mo muna ’to, Hermideo, please?” pinalambot kong boses habang nagpapakawala ng pinakamatamis at pinakaplastik kong ngiti. “Ang bibigat kasi, eh… thank you so much!”

He barely blinked. Inayos lang niya ang hawak sa bundok ng cosmetics na para lang siyang nagbubuhat ng dalawang pirasong kangkong sa palengke.

“Sige…”

Shuta ka, pulgasin ka sana habang hawak mo ’yang dalawang libong blush-on!

Aba’y gago?! Walang man lang reklamo?! Hindi man lang napa-daing ang kapre?! Nanggagalaiti kong inisip habang nagpapatulong ako sa MUA na mag-swatch ng panibagong shade ng liquid blush sa braso ko.

I picked up a shade of lipstick, swatched it on my wrist, and turned around to strike a pose in front of the mirror where he stood like a tall, unbothered statue holding half the store’s inventory.

“Hermideo, bagay ba sa akin ’to?” tanong ko habang itinatagilid ang ulo ko at flirty na nagpapatay-malisya. “Be honest, ha? Parang sobrang matapang ba tingnan?”

His dark eyes slowly swept over my face, devoid of any visible reaction, before he answered in a calm, matter-of-fact voice.

“Bagay naman. Pero parang hindi mo naman kailangan niyan.”

“Hindi kailangan? Makeup ’to, Hermideo! Art ’to!” mataray kong naputol ang plastik kong poise bago mabilis na binawi at ngumiti nang pilit. “I mean… part ’to ng grooming and personal branding, ’di ba? O baka hindi lang talaga sanay ang mga tao sa bukid sa ganiyang mga bagay?”

“May nag-aayos din naman doon,” he countered casually. “Hindi lang ganiyan kadami ang ipinapatong sa mukha.”

Nalaglag ang panga ko! Ang kapal ng mukha mong hampaslupa ka! Akala mo ba pulbos at katialis lang sapat na sa lipunan?! Is he body-shaming my skincare and makeup routine?! Lord, kunin mo na ’to, BGC branch lang po! Chareng.

“Magbabayad na ako!” plastic kong wika habang pinipigilan ang urge na ihampas sa kaniya ang pampagandang binibili ko.

After purchasing my items, I dragged him through three different bookstores. Pumatong pa ang apat na napakakapal na marketing textbooks sa dalawang shopping bags ko na ipinabihit ko sa kaniya. Pero si accla, naglalakad lang sa likod ko na parang walang karga! Walang pawis, walang kunot sa noo, walang kahit anong reklamo!

Bakante ba ’yang utak mo at pati katawan mo immune sa pagod?! Magsalita ka, robot ka ba?!

Frustrated and tired, pumasok kami sa isang mamahaling café. Dumiretso ako sa booth near the window habang siya naman ay nanatiling nakatayo sa tabi ng mesa, bitbit ang buong buhay ko. Buhay ko ba?

“Umupo ka na, Hermideo, dali!” malambing kong alok habang binubuklat ang menu. “You worked so hard today, mukha kang bodyguard ng sindikato diyan. Umorder ka na rin, my treat!”

“Salamat, pero busog pa ako. Dito na lang ako sa tabi,” he replied smoothly, carefully placing my bags and books on the empty seat beside me.

“I said sit down, Hermideo,” pabulong kong asik nang ibaba ko nang kaunti ang maskara ko. “Pinagmumukha mo akong matapobreng employer! Umupo ka o isusumbong kita kay Papa na ayaw mong kumain?!”

He stared at me for a beat, let out a soft sigh, and finally took a seat across from me. Sa sobrang haba ng mga binti ng kapreng ’to, agad na nagtama ang mga tuhod namin sa ilalim ng mesa! Mabilis kong inilayo ang mga binti ko bago pa ako magkasala sa lupa!

When the waiter arrived, I ordered an Iced Caramel Macchiato and a slice of red velvet cake. Humarap ako sa kaniya gamit ang pinakaplastik kong ngiti.

“Ikaw, Hermideo? Ano sa ’yo?”

Hermideo looked up at the server. “Barako na kape. ’Yung mainit. Black lang.”

Napatitig ang waiter sa kaniya, mukhang naloka. “Ah, Sir… wala po kaming Barako coffee rito. May Americano o Espresso po kami.”

Shucks! Pahiya ka ’no, dugyot?! Barako coffee sa BGC?! Akala mo ba nasa kanto ka ng probinsya at nagpapakulo sa kettle?!

Grasping the moment to mock him, I flapped my eyelashes playfully. “Uh, Hermideo… BGC ’to. Walang nagpapakulo ng lumang kapeng barako rito gamit ang kettle. Mag-Americano ka na lang, or better yet, gusto mo ng Frappuccino with extra whipped cream? Para naman matikman mo ’yong iniinom ng mga tao sa sibilisasyon!”

Hermideo tilted his head slightly, his dark, dangerous eyes fixing onto mine without a single hint of embarrassment.

“Americano na lang. Walang asukal,” banayad niyang sabi sa waiter bago muling ibinalik ang paningin sa akin.

Nang makaalis ang waiter ay inilibot niya ang kaniyang mga mata sa loob ng café, tinitingnan ang bawat sulok na parang naghahanap ng pampasabog o sniper sa bubong.

Shuta, ang OA ha! Feeling secret service agent si gago!

Nang matapos siyang magmasid, dahan-dahan niyang ibinalik ang kaniyang tingin sa akin. Pero sa halip na magsalita o pansinin ang mga pang-aasar ko, nanatili lang siyang tahimik. Inilagay niya ang dalawang siko sa mesa, isiniklop ang kaniyang mga kamay, at diretso lang na tumitig sa akin.

Para siyang estatwa na seryosong nakatitig sa akin na parang ako ang pinakamalaking sakit sa ulo na nakasalubong niya sa buong buhay niya.

Natigilan ako. Aba’y pukinangina?! Dedma?! Ang kapal ng mukha ng hampaslupa na ’to, tinititigan lang ako?! Akala mo ba matatakot mo ako sa pa-subtle stare mong ’yan?!

Mabilis kong pinalitan ang inis sa mukha ko ng pinakaplastik, pinakamaarte, at pinakamatamis kong ngiti habang dahan-dahang itinatagilid ang ulo ko.

“Hermideo…” pinalambot ko ang boses ko habang nagpapatay-malisya at kumukurap-kurap pa ang mga mata. “Kamusta naman ang buhay mo no’ng high school sa Bicol? I mean… paano ba ang buhay-estudyante doon noon?”

Hindi pa rin siya agad nagsalita. Nagsalubong lang nang bahagya ang makakapal niyang kilay habang nananatiling nakatitig sa mga mata ko—isang napakaliit na pagbabago sa ekspresyon niya pero sapat na para biglang magtaasan ang balahibo ko sa braso!

Shuta, bakit ba nakakatakot ’tong kapreng ’to kapag tahimik?! Magsalita ka nga, accla!

Bumakas ang konting kaba sa dibdib ko pero pilit kong pinairal ang poise ko. Sakto namang dumating ang waiter para ibaba ang order namin, kaya kahit papaano ay nabawasan ang tensyon ko.

Nilapag ng waiter ang Iced Caramel Macchiato, red velvet cake, at ang kaniyang hot Americano. Tahimik lang na kinuha ni Hermideo ang kaniyang itim na kape at dahan-dahang humigop doon nang walang kahit anong reaksyon sa pait.

Naestatwa ako sa pwesto ko habang nakatitig sa kaniya. Aba’y gago ’to ah! Snobber malala?! Tingnan lang natin kung hanggang kailan mo kayang mag-poker face diyan, shuta!

Inilagay niya ang baso ng kape sa mesa nang walang kahit anong ingay. Dahan-dahan niyang iniharap ang kaniyang katawan sa akin, ang dalawang kamay ay nakalapag na sa gilid ng mesa habang ang kaniyang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin—malamig, seryoso, at walang halong bahid ng panunukso.

“Tahimik,” panimula niya, ang boses ay mababa at baritonong bumabaon sa gitna ng ingay ng mga kutsara’t plato sa paligid. “Papasok sa umaga, maglalakad nang ilang kilometro papuntang eskwelahan. Pag-uwi sa hapon, tutulong sa bukid o sa bahay tapos gagawa ng takdang-aralin,”

Tinitigan niya ako nang diretso sa mga mata, simple at walang pag-aalinlangang ibinabahagi ang nakasanayan niya sa Bicol.

“Simpleng buhay lang. Walang malalaking mall, walang maraming sasakyan,” dagdag niya sa parehong kalmadong tono habang muling sumisimsim nang bahagya sa kaniyang kape. “Basta makatapos at makatulong sa pamilyang kumupkop sa akin, sapat na.”

Letche, bakit ganito ’to magsalita?! Walang kayabang-yabang, straight to the point lang?! Bakit pakiramdam ko ako pa ’tong mukhang ewan na naghihintay ng gulo?!

Pilit kong pinanatili ang pino kong poise kahit na medyo naestatwa ako sa pagiging seryoso at totoong tao niya. Tumaas ang isa kong kilay habang pinalalabas na hindi ako naapektuhan sa simpleng kwento niya.

“Ah… so purely probinsya vibes nga talaga,” pinalambot ko ang boses ko habang nagpapatay-malisya at hinahalo ang Caramel Macchiato ko gamit ang straw. “Well, valid naman. At least nakarating ka rito sa Manila kahit paano, ’di ba?”

“Oo. Trabaho at pag-aaral ang idinayo ko rito,” mahinahon niyang sagot habang maingat na ipinapatong ang kape sa mesa.

“Trabaho? Plano mo mag part-time?” para mambabae?

Kumunot ang noo niya.

“Sa tindahan niyo. Tutulong ako roon at sa iba pang ipag-uutos ng Papa mo,”

“Oh,” ngumiti ako. “Anyways, mukhang nagkakamabutihan kayo nung tindera sa bakery, ah? Do you like her?”

Kumunot lalo ang makakapal niyang kilay sa tanong ko, pero nanatiling seryoso at walang kalatoy-latoy ang mukha niya habang tinititigan ako nang diretso sa mga mata.

“Si Maribel?”

Ah, Maribel ba ang pangalan no’n? It looks like he’s really into that bitch!

Shuta, kilala agad ang pangalan?! Maribel, malantod ka, ambilis mo namang makipag-close sa kapreng ’to!

Uminit agad ang tuktok ng ulo ko pero siyempre, maintain lang ang poise, kailangan mukhang expensive at unbothered pa rin ang babae na ’to.

“Oo, si Ate Maribel!” I cooed in a fake-sweet voice, dropping my chin onto my palm and fanning my eyelashes like the world’s most innocent bitch.

“How cute! Did you ask for her name first or siya ang nag-first move? Do you have her number? She’s pretty, ah!”

“Narinig ko lang na tinawag siya nung kasama niya sa counter,” banayad at mahinahon niyang sagot, walang kahit anong katinag-tinag o emosyon sa mukha. “Bumili lang ako ng Sting no’n at tinapay, nag-usap lang din ng kaunti.”

Dahan-dahan kong pinalaki ang ngiti ko. Hinawakan ko ang dalawa kong pisngi, kumikislap-kislap ang mga mata habang para akong lisang kinikilig para sa kaniya.

“Omg, talaga?!” I squealed softly, shaking my shoulders in pure, unadulterated excitement. “So cute! A whole bakery romance in the making!”

Inilapit ko nang kaunti ang mukha ko sa mesa, nagpapanggap na sobrang invested sa chismis at genuinely happy para sa kaniya.

“So tell me, dali!” pinalambot at pinatamis ko ang boses ko habang nanliliit ang mga mata sa kilig. “Anong pinag-usapan niyo? Sino ang nag-first move? Ikaw ba ang humingi ng number niya o siya ang nagpa-cute habang inaabot ’yong Sting mo? Come on, Hermideo, spill! Don’t be shy!”

He just stared at me. Nakita ko ang bahagyang paggalaw ng adam’s apple niya nang lumunok siya, at ang bahagyang paghigpit ng hawak ng mahahaba niyang daliri sa baso ng kape.

“Wala,” maikling sagot niya bago muling kinuha ang hot Americano at sumimsim doon nang walang kaamor-amor. “Nagtanong lang siya kung bago ako rito. Sinagot ko lang, nagbayad, at umalis.”

I tilted my head, eyes wide with exaggerated innocence. “Weh? Hindi ka man lang ba natingnan sa mata habang nag-aabot ng sukli? O baka naman napangiti siya kasi matangkad, malaki ang katawan, tapos guwapo ka? Alam mo, feeling ko bagay kayo! Gusto mo gawaan ko kayo ng way?”

I just wanted to break that stoic facade, Lord! Kahit man lang konting pitik ng kilay, pagmumula ng tainga, o pautal-utal na sagot, ipagkakaloob mo ba?!

Ibinaba niya ang baso sa mesa, mas lalong naging seryoso ang tingin sa akin. “Nandito ako para magtrabaho kay Boss at mag-aral, Reese. Hindi humanap ng babae.”

Pilit kong pinalaki ang ngiti ko, fully committed sa aking fake-sweet bitch persona habang hinahalo ang straw ng Iced Caramel Macchiato ko.

Cat got my tongue as I glared at him through my fake, sugary smile.

Inis na inis ako na parang gusto kong ibuhos sa mukha niya ’yong Caramel Macchiato ko para lang makakita man lang ako ng kaunting emosyon sa pader na ’to!

I cleared my throat, forcing my voice to stay as light and airy as possible.

“Sabagay! You’re going to be a Criminology student, I heard na mga disiplinado talaga ang mga ’yon. But still, enjoying the scenery won’t hurt, right?” I winked playfully, fanning myself with my hand as if the tea was getting too hot. “Baka mamaya habang busy ka sa pag-aaral at pagtulong sa amin, may iba nang mauna roon sa magandang tindera.”

Hermideo remained still, his deep, dark eyes boring into mine without a single flicker of hesitation.

“Hindi ko iyon problema.”

I clicked my tongue softly, leaning back against my chair and crossing my legs with elegance.

Kumain na lang ako at nagpatuloy sa plano ko na buwisitin siya buong araw.

Kinuha ko ang tinidor ko at dahan-dahang humiwa ng maliit na piraso mula sa red velvet cake na inorder ko. Pinagmasdan ko ang bawat kilos niya habang isinusubo ko ’yon.

I tried to eat messy so he would react or at least show a tiny hint of disgust on his stupidly handsome, unbothered face.

“Oops,” I squealed softly, making sure my tone sounded extra helpless and innocent.

Sinadya kong maghiwa ng mas malaking piraso ng cake at dahan-dahan ’yong isinubo—sobrang laki na imposibleng hindi kumalat sa labi ko. Sinadya kong mag-iwan ng pulang frosting sa gilid ng bibig ko bago ko pa-cute na tinitigan ang mukha niya habang dahan-dahang humihigop sa Caramel Macchiato ko.

Bumaba ang tingin ng madidilim niyang mata sa mga labi kong may frosting. Bahagyang kumunot ang makakapal niyang kilay at tumiim ang kaniyang labi habang tinititigan ako nang seryoso.

Dahan-dahan niyang inabot ang tissue holder sa gilid ng mesa, kumuha ng dalawang piraso, at inilapag iyon sa tapat ko nang walang sinasabi.

Gusto kong isaksak sa leeg niya ’yong tinidor ko sa matinding inis! Akala ko naman matutukso, maiilang, o maiirita?! Bakit mukha siyang matandang naawa na lang sa pasaway na bata?!

Natapos akong kumain nang hindi siya umiimik, dahil sa sobrang tahimik niya at tipid lang kung sumagot.

Marami pa yatang nasasabi ang sidewalk sa España kaysa sa kaniya! Paano kaya ’to nakakaraos sa araw-araw nang hindi nababagot sa sarili niyang katahimikan?

Nilinis ko ang bibig ko gamit ang natitirang tissue habang hindi inaalis ang tingin sa kaniya. Pilit kong pinalaki ang ngiti ko, fully committed pa rin sa aking fake-sweet bitch persona habang idinidepina ang balikat at isinusuksok ang ilang strands ng buhok ko sa likod ng tainga.

“Tara na? I still have to buy gifts for my friends,” I chirped brightly, standing up with effortless poise and slinging my handbag over my shoulder.

Dumako ang mga mata ko sa mga pinamili ko kanina, na siya ang nagdadala. Ngumuso ako.

“Kaya mo pa ba? Akin na ’yung iba niyan at ako na rin magdadala do’n sa bibilhin kong regalo sa friends ko,” I offered in an overly sweet tone, fluttering my eyelashes as I gestured toward the shopping bags he was already carrying. “Masyado kasing marami ’yang dala mo, baka sabihin ng tao ginagawa kitang alipin…”

I waited for him to react, complain, or at least show a tiny flicker of annoyance on his stoic face. Ugh!

Hermideo merely shifted the bags in his grip, his deep, dark eyes boring into mine without a single hint of struggle.

“Kaya ko ’to,” banayad at mababa niyang sagot, completely unfazed. “Akin na pati ’yang bibilhin mo mamaya. Ako na ang magbubuhat ng lahat.”

“Sigurado ka ba? Baka naman mamaya bumagsak ka diyan sa gitna ng mall, ah?” I teased playfully, tilting my head with a sugary-sweet smirk.

He shook his head. “Kaya ko,” payak at mahinahon niyang sagot habang mas higit na iniaayos ang hawak sa mga bag. “Sanay ako sa mabibigat.”

Pagod na pagod akong humiga sa kama nang makapasok na ako sa kuwarto ko.

Masamang tingin ang iginawad ko sa mga paper bags na nasa sahig, malapit sa pinto ng kuwarto ko.

Inilapag niya lang doon ang lahat bago siya tahimik na dumiretso sa silid niya sa baba. Ni hindi man lang pinagpawisan habang bitbit ang halos kalahati ng paninda sa mall!

Pukinangina talaga! Nakakairita!

Inis kong kinuha ang isa kong unan at isinubsob doon ang mukha ko habang nagpapagulong-gulong sa kama. Matapos ang buong hapon ng pag-iikot namin, ako pa ’tong mukhang dugyot at hapong-hapo samantalang siya, parang naglalakad lang sa parke!

Para akong nakikipag-interact sa isang rebulto na sadyang ginawa para buwisitin ang buong pagkatao ko!

Gusto kong magmura nang paulit-ulit habang naaalala ang mukha niyang seryoso at hindi natitinag.

Napaungol ako sa inis bago ako biglang napaupo nang tuwid sa kama. Kinuha ko ang phone ko sa bedside table at agad na binuksan ang family group chat naming magkakapatid. Kung hindi ko siya kayang gibain nang mag-isa, gagamitin ko ang tatlong salot kong kapatid para pagtulungan ang kapreng ’yon habang wala pa ang mga matatanda.

My brothers are closed with him and they idolize that fucking… ugh!

Matagal nang malapit ang tatlo kong kapatid kay Hermideo—sa Bicol pa lang, kilala at idol na idol na nila ang lalaki. Minsan lang kasi ako sumama sa tuwing umuuwi kami sa hacienda, at kapag sumasama naman ako, may sarili akong mundo at wala akong pakialam sa mga tauhan ng pamilya namin.

Kaya naman halos sambahin na ng tatlong kong kapatid ang kapreng ’yon! Nakuha na pala agad ng lalaking ’yon ang loob ng mga kapatid ko bago pa man ako magkaroon ng pakialam sa kaniya!

Inis kong pinindot ang chatbox, pero bago ko mai-send na message ang panggigigil ko, napahinto ako. Wait, Reese. Brain over brawn. If aggression won’t work on these three, then I’ll just play the sweet, caring Ate…

Mabilis kong binura ang galit na sasabihin ko at pinalitan iyon ng pinakamatamis at pinakamaamong mga salita.

But then, mga demonyo rin ’tong mga kapatid ko. They might use this against me or figure out that I’m up to something if I suddenly act all sweet and interested.

Knowing Hugo, Sergio, and Cairo, the moment I ask about Hermideo with a smile, gagamitin nila ’yon para asarin ako nang walang humpay. Baka isipin pa ng mga utak-munggo na ’to na may gusto ako sa kapreng ’yon!

Huwag na lang. Cancel the sweet Ate act!

Agad kong binura ang ilalagay ko sanang paimbabaw na mensahe at napahilot na lang sa sentido ko. Hindi ko pwedeng ipakita na bothered ako sa presence ni Hermideo, at lalong hindi ako pwedeng magpahalata na gusto kong patunayan na hindi dapat pinagkakatiwalan ang taong ’yon.

No way…

“Isip, Reese, isip…” bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang humihiga uli sa kama at nakatitig sa kisame.

If my brothers are already under his spell, then bringing them into my plan right now would be a rookie mistake. Paniguradong ipagtatanggol pa nila ang Kuya Mideo nila kapag sinubukan ko siyang siraan o pagtripan.

Napaikot ang mga mata ko sa tindi ng frustration. Fine. I’ll play the long game…

I’m a Business and Marketing student, nag-fail ako sa unang plano ko, surely, the rest would follow the same fate if I don’t re-evaluate my approach.

In business and marketing, when a campaign flops on its first trial, you don’t keep pushing the same flawed strategy expecting a different result. You analyze the target audience, identify the friction points, and pivot.

And my target audience right now? Three impressionable younger brothers who look up to a stoic, iron-willed guy from Bicol, and Hermideo himself—a man who reacts to mind games with the emotional turbulence of a concrete wall.

Umungol ako at ibinato ang aking unan sa pinto ng kuwarto ko.

Plan A—trying to provoke him directly with those heavy shopping bags, fake-sweet interrogations, and messy cake tricks—was an absolute, embarrassing launch failure.

The market rejected it entirely…

Hermideo didn’t just survive Pahirap #1, #2, and #3; he walked through them like a brick wall through a light breeze!

Napatayo ako mula sa kama at pabalik-balik na naglakad sa gitna ng kuwarto ko, nakakrus ang mga braso habang malalim na nag-iisip.

If I keep attacking head-on without a clear value proposition, ako lang ang magmumukhang tanga at mare-rebrand pa ako bilang ampalayang kapatid sa paningin ng tatlo kong kapatid.

Hermideo thrives on physical endurance and emotional resilience; he’s used to heavy lifting, long days, and staying completely silent. Testing his patience with basic, petty annoyances is like trying to break a monolith with a plastic fork. Damn it!

I need to pull out my notes…

Agad kong kinuha ang phone ko at binuksan ang private Notes app ko kung saan nakalista ang Project Hermideo Strategic Framework:

Daily Routine & Exit Times: Track all gate exits (lalo na ’yung pagpunta sa bakery at pakikipag-usap kay Maribel).

Phone Calls & Conversations: Note down any suspicious low-key chatter or late-night calls. Family Influence: Monitor how he interacts with Sergio, Hugo, and Cairo (and break their idolization of him).

Pahirap Tactics:

Pahirap #1: Papatayin sa paghihintay habang nagsu-sukat ng damit sa boutiques. (Status: FAILED. The man stands like a museum statue without complaining.)

Pahirap #2: Gagawing taga-bitbit ng lahat—mula sa mabibigat na libro hanggang paper bags. (Status: FAILED. “Sanay ako sa mabibigat” daw. Impaktong kapre.)

Pahirap #3: Traffic sa Manila + endless orders para ma-stress ang kapre. (Status: FAILED. Sumisimsim lang ng hot Americano habang titig na titig sa akin na parang ako pa ang may kasalanan sa mundo.)

Napatitig ako sa screen. The direct execution phase was a mess, but my market research and observation phase is still wide open.

I don’t need to force a reaction out of him right now. What I need is data… and analysis.

Basic Principles of Marketing 101: never force a product on a market that hasn’t been properly researched. Panimula pa lang ng term namin sa college, pero itong Project: Hermideo na yata ang pinakamahirap na case study na haharapin ko.

Nanuyot ang lalamunan ko. Si Papa… si Mama… at sina Lolo na lang ang mga nalalabing stakeholder sa bahay na kailangan ko!

Dahil hindi lang naman ang tatlo kong kapatid ang magaan ang loob sa kaniya—matagal nang mataas ang tingin at tiwala nina Papa, Mama, at nina Lolo at Lola kay Hermideo mula pa noong sa Bicol.

Sila ang totoong mga pader na sumusuporta sa kaniya rito sa pamilya namin…

As a second-year Marketing major, I know how critical key stakeholder alignment is—and Hermideo already has top management’s ultimate approval. My authority in this house doesn’t even come close to the level of trust they have in him!

I sat back up, my mind racing as I recalculated my position.

If my brothers idolize him and the older generation already considers him family, then attacking him directly is absolute brand suicide. My parents and grandparents value his loyalty, discipline, and hard work above all else. Any reckless move from me will just backfire and make me look like the unreasonable, spoiled brat!

“Hindi pwedeng basta na lang niya pamunuan ang bahay na ’to,” bulong ko sa sarili ko habang nanliliit ang mga mata sa paper bags sa sahig ko.

My immediate action plan needs a tactical shift:

Protect My Leverage: I can’t directly oppose him in front of Papa and Lolo. I need to be subtle, careful, and patient.

Intensify Data Gathering: Shift all focus to his late-night activities and those bakery runs. If he has a secret flaw or a break in his record, that’s where he’s hiding it.

Maintain Executive Poise: No more reckless outbursts or childish tricks. From now on, I play the composed, strategic trans daughter while gathering hard evidence.

Huminga ako nang malalim at kinuha ang tumbler ko sa bedside table para uminom ng tubig. Nanunuyo man ang lalamunan ko sa tindi ng inis at pagod sa pag-iikot namin kanina sa BGC, mas nangingibabaw pa rin ang giya ko na mahanap ang kaunting lamat sa kapreng ’yon…

Kabanata 9

Agad kong tinipon sa paborito naming corner table ang dalawa kong matatalik na kaibigan nang mag-lunch.

“Gosh, Reese, calm down! You’re tapping your screen so hard, baka mabasag ’yang phone mo!” maarteng sita ni Serena. Ibinaba niya ang kaniyang Iced Matcha Latte. “Like, so high-stress naman for a Wednesday!”

“Anong ikakalma ko?!” pabulong kong asik pero puno ng gigil. Inilapit ko ang mukha ko sa gitna ng mesa at binigyan sila ng iritadong tingin. “Remember the guy I told you weeks ago? ’Yung bagong stay-in sa bahay? ’Yung Hermideo?”

Ibinaba ni Vienne ang kaniyang stethoscope na nakasabit sa leeg sa ibabaw ng mesa.

“Oh! ’Yung galing Bicol? ’Yung sumundo sa ’yo. Why? Anong ganap sa kaniya?”

“Shuta, girl, why do you look like you just saw a ghost?” dagdag ni Serena habang itinataas ang isang kilay, perfectly arched at wala man lang kulubot sa noo.

“Hindi lang multo—mas malala pa!” pabulong kong simula, siguradong walang ibang nakakarinig sa paligid. “Mga kuwento mismo nina Papa ko no’ng ipinapaliwanag nila kung sino siya bago siya lumuwas dito sa Manila!”

Inilapit nina Vienne at Serena ang mga mukha nila sa akin, fully invested sa chismis.

“At ano naman ang sinabi ng pamilya mo?” usisa ni Vienne, gamit ang kaniyang pinaka-clinical at observant tone.

I didn’t tell them about this part before, ang sinabi ko lang ay mukhang ex-convict ang Hermideo na ’yon, I wasn’t that low to judge him completely based on pure surface impressions, kahit na para siyang galing sa maximum-security prison sa unang tingin pa lang.

“Remember when I told you weeks ago na mukhang ex-convict ’yong titira sa amin?” simula ko, kumikislap ang mga mata sa gigil. “I was half-joking then, and I didn’t say anything worse kasi I wasn’t that low to ruin someone’s name without proof. Pero mismo sina Papa ang nagkuwento ng buong history niya sa akin noon!”

“Wait, WHAT?!” halos mapasigaw si Serena kaya mabilis ko siyang pinanlakihan ng mata. Agad niyang tinakpan ang kaniyang bibig bago nagpatuloy sa pagbulong. “Like, seriously?! So he actually has a shady history?! What exactly did your family tell you, Reese?”

“Dating gumagamit ng drugs ’yang si Hermideo no’ng bata pa siya! Panganay sa basag-ulo sa probinsya, laging nakikipag-away sa kalsada, at babaero malala!” pabulong kong asik habang pilit na tinatapakan ang boses sa ingay ng cafeteria. “As in complete package ng disaster!”

“Gosh, that is literally a walking liability! Unadjusted red flag on the balance sheet, as in total risk!” maarteng hirit niya habang winawagayway ang manicured hand niya. “Why is he even staying at your house?!”

“Pag-aaralin siya ng Papa ko! At sinabi nilang nagbago na ang kapreng ’yon!”

Natigilan si Vienne at hinawakan ang kaniyang baba, tila nag-a-analyze ng patient chart.

“Well, looking at it objectively, highly possible naman ang behavioral rehabilitation and cognitive reform, ’teh. Especially if he was young when it happened. Baka naman environment change and maturity actually worked for him?”

“No way in hell!” mabilis kong ganti, itinataas ang baba ko nang may buong kasiguraduhan bilang Marketing major. “In business, past metrics reveal long-term behavior! You don’t just rebrand a defective product overnight! I’m not buying it!”

“Super agree with Reese on this one!” singit agad ni Serena, fanning herself with her hand while shaking her head in utter disgust. “Like, hello? Rehabilitation takes time, but a shady past? That’s permanent record! I mean, I would never trust someone with that kind of historical asset turnover, no way!”

Tinaasan siya ni Vienne ng kilay. “Parang hindi sinabing hot ’yung tao Serena nung sinundo si Reese dito sa campus noong isang araw,” paalala niya habang may patagong ngiti sa kaniyang mga labi. “You were practically staring at his build the entire time, Serena.”

Mabilis na nabilaukan si Serena sa sarili niyang Matcha Latte. Namula ang kaniyang mga pisngi habang maingat na itinututop ang tissue sa labi para hindi masira ang kaniyang lipstick.

“Gosh, Vienne! That was purely an objective evaluation!” depensa agad ni Serena habang mas mabilis na pinapaypayan ang sarili. “I mean, physically? High market value! Guwapo siya, okay?! The jawline, the height, ’yung pagka-broad ng balikathabang nakasandal sa upuan ng sasakyan—fine, I give him that! Pero content-wise and ethical background? Extremely high risk! Huge depreciation, hello?!”

Inirapan ko silang dalawa at mas lalong idinikit ang sarili ko sa mesa.

“And the thing is! Kukunin niyang course ay Criminology!” sabi ko at parang gusto ko na lang umiyak sa matinding frustration. “Like, seriously?! Sa lahat ng pwedeng kunin, Criminology pa?! Someone with a background like his wants to study law enforcement?! The irony is just off the charts!”

Sumeryoso ang mukha ni Vienne. “People do change, Reese. Give him a chance to prove himself.”

“Bakit naman?!”

Inirapan niya ako.

“Let’s not ignore the elephant in the room. Baka kaya Criminology ang gusto niya ay dahil doon niya gustong itama ang mga nagawa niyang mali noon. Not everyone stays broken.”

“Vienne, are you damn serious?! That’s like hiring a known embezzler to be the Chief Financial Officer just because he promised he’s changed! The internal control risk is literally through the roof! Like, hello?! Rehabilitation is nice and all, pero track record is track record!” lintanya ni Serena.

Mataray na tumingin sa amin si Vienne. “Bakit? Ano pa ba ang sinabi ng parents mo about him, Reese? Did he get convicted? Nabilanggo ba siya? Or did he actually fix his life on his own before your dad decided to help him?”

Natahimik ako… dahil… hindi ko alam!

“He won’t get jailed because he’s young but his past is still messy!” depensa ko agad habang umiiwas ng tingin at mabilis na pinalagutok ang mga daliri. “Hindi ba’t sapat na dahilan na ’yon para mag-ingat ako at ang pamilya ko?!”

“Ang sabi mo before, he’s a trusted worker at your hacienda in Bicol, right?” she smiled. “Ilang taon siyang tumagal sa inyo dahil sa masipag at mabait siya?” dagdag ni Vienne habang nakatitig nang diretso sa akin. “So if your family trusts him enough after years of good service, why are you acting like he’s a ticking time bomb waiting to explode?”

“Ilang taon ba siya sa inyo, Reese?” lito at kuryusong tanong na rin ni Serena, kung kanina ay parang galit na galit siya kay Hermideo, ngayon ay tila naguguluhan na rin siya sa biglang pag-iiba ng anggulo ng usapan.

“A-Aba, ewan ko!” mabilis na defensive na sagot ko habang umaangil at mas lalong naiinis sa kanilang dalawa. “Hindi ko naman binibilang ang mga taon niya roon!”

“How old is he anyway?”

“Twenty-one,” namamaos kong sagot habang umiiwas ng tingin at pinaglalaruan ang straw sa aking baso.

“Twenty-one?!” gulat na ulit ni Serena, nanlalaki ang mga mata habang mabilis na nag-a-add up sa kaniyang isip. “Wait, so if he worked at your hacienda for years and he’s only twenty-one now… that means he was literally just a teenager when he made those mistakes in the province?!”

“Hindi… ko… alam…” pahina nag pahina ang boses ko dahil hindi ko naman talaga alam ang exact details o timeline ng buhay niya.

“See?” mabilis na punto ni Vienne habang nagpapakawala ng kaunting ngiti. “You don’t even know the full story, Reese. He was literally just a teenager back then, and he spent his young adulthood proving his worth and working hard at your hacienda. That’s not a red flag—that’s actual growth and reform.”

“Gosh, Vienne is actually making sense!” napahawak si Serena sa kaniyang dibdib habang nakatitig sa akin, tila na-re-evaluate ang kaniyang buong financial assessment. “So physically hot, handsome as hell, taking up Criminology, twenty-one, and actually has a long-term track record of loyalty and hard work—”

“Manahimik na nga kayo—”

“And he’s your damn type, Reese! I’ve been telling! Moreno, matangkad, at matipuno! Like, super intense kaya!” hysterical na tuloy-tuloy na sabi ni Serena nang putulin niya ako, waving her hand dramatically.

Vienne smirked. “Tapos bad boy noon,” dagdag pa niya sa mga sinabi ni Serena, habang nakatitig sa akin nang nakatagilid ang ulo, her smirk growing wider. “A guy with an edge, trying to clean up his act for a fresh start. Admit it, Reese, that hits every single trope you secretly adore.”

“Hindi ko siya gusto!”

“As if!” irap agad ni Serena, flipping her hair over her shoulder. “Like, denial is a very expensive river in Egypt, dear! Don’t us kaya! Halatang-halata naman na, like, hit na hit ang checklist mo sa kaniya!”

“We’re not saying you like him already,” paglilinaw ni Vienne sa mas kalmadong tono, dahang-dahang inilalapag ang kaniyang tasa habang nananatili ang pilyang ngiti sa mga labi. “We’re just stating facts, Reese. He fits your ideal archetype to a tee, and you’re overcompensating with suspicion because you know it.”

My lips twisted. Ako?! May gusto sa kapreng ’yon?!

Hinding-hindi! Overland, over sea, at over my dead body!

“Over my dead body!” singhal ko sabang hampas nang mahina sa mesa, dahilan para maalog ang mga inumin namin. “He is literally a walking migraine! Ang yabang, ang tahimik na nakakairita, at higit sa lahat, mukha siyang mananapak anumang oras! How is that anywhere near my checklist?!”

“Because you like a challenge, duh!” mabilis na hirit ni Serena, popping a fry into her mouth while giving me a judgmental look. “Like, hello?! Your track record with crushes? All high-maintenance, broody, and mysterious! Tapos now comes this guy na, like, literal na mysterious with an actual plot twist past—”

Umungot ako. “Dapat pala hindi ko na lang ’to sinabi sa inyo—”

“You’re being unreasonable. Huwang kang mao-offend, Reese, but you’re judging him based on assumptions, not actions,” seryosong putol ni Vienne, giving me a calm but piercing look. “Give the guy a fair chance before you completely write him off.”

“Fair chance?! Naman, girl!” tawa ni Serena habang winawagayway ang isang pirasong fry sa hangin. “With Reese’s ego? Good luck na lang talaga! She’d rather invent a whole conspiracy theory than admit a guy is actually nice and hot, as in!”

“I am not unreasonable!” dambana ko agad, ipinagkrus ang mga braso habang nanliliit ang mga mata sa kanilang dalawa. “I’m being cautious! There’s a huge difference!”

“If you say so, ’teh…” ngumisi si Vienne at muling humigop sa kaniyang iced coffee. “But the more you fight it, the harder you’ll fall once he proves you wrong.”

Inirapan ko silang dalawa at mabilis na inagaw ang tumbler ko para uminom.

“Che! Ewan ko sa inyong dalawa!” asik ko at ngumiti ng matamis. “Kahit ano pang sabihin niyo, I’m still keeping my eyes on him. Titingnan natin kung hanggang kailan niya kayang panindigan ’yang pa-good-boy image niya rito sa Manila. Mark my words, girls… lalabas at lalabas din ang totoong kulay ng kapreng ’yon.”

Pagkatapos naming kumain nila Serena ay kaniya-kaniya na kaming bumaling sa building ng aming mga susunod na klase. Serena headed toward the Business Hall, still teasingly blowing me a kiss, while Vienne gave me a subtle, knowing smirk before turning toward the Arts and Sciences wing.

Pabagsak kong inayos ang strap ng aking bag habang naglalakad patungo sa Marketing Department. Hawak-hawak ko pa rin ang aking malamig na tumbler, ngunit mas mainit pa rin ang mukha ko sa iritasyon sa tuwing naaalala ang mga panunukso nila.

Bad boy? Challenge? High-potential asset?!

Napairap ako sa hangin habang umaakyat ng hagdan. Akala ata ng dalawang ’yon ay madadala nila ako sa mga teorya nila. Si Hermideo? Apektado ako sa kaniya? Yucks!

Pagkapasok ko sa silid-aralan, pumwesto ako sa paborito kong pwesto malapit sa bintana at padabog na inilapag ang aking mga gamit. Kahit anong gawin kong pagpapakalma sa sarili ko, hindi pa rin mawala-wala sa isip ko ang kapreng ’yon.

Kailangan kong gawin ang ginagawa ko kapag may gusto ako sa tao. I need to prove to my friends that I don’t like him so if I treat him like a complete non-factor and analyze him like a boring case study, then case closed! No emotions, strictly logical!

Shucks…

Inilabas ko ang aking iPad at mabilis na binuksan ang aking Notes app. Kung iniisip nina Serena at Vienne na tinatamaan ako sa kapreng ‘yon, mali sila. I’m a Marketing major, for goodness’ sake. We analyze data, we don’t fall for defective branding!

To prove to them—and to myself—that I have zero feelings for Hermideo, I just need to apply my standard evaluation procedure. Whenever I actually like someone, I overanalyze their good traits despite looking like street guys or bad boy looking, I stalk their social media, and I secretly get flustered around them.

But with Hermideo? Completely zero. He’s just a walking liability I happen to be stuck with.

Oo, nakita ko naman sa tagged pictures niya sa Facebook na may pagka-geng geng nga siya, kagaya ng mga natitipuhan ko pero hindi ibig sabihin niyon ay gusto ko na agad siya!

“Reese?”

Agad kong pinatay ang iPad ko at binalingan si Joyce. She gave me a sweet smile.

“Sure ka ba na 400 pesos na lang ’yang blush sa NARS? Bibilhin ko na sana sa online store kaso sinabi mo ngang nakabili ka nang marami no’ng isang araw,” aniya habang inilalabas ang kaniyang wallet.

“A-Ah, oo! Dala ko ’yung sa ’yo ngayon,” mabilis kong sagot habang pilit na iniaayos ang aking sarili at sinusubukang alisin sa isip ang Facebook profile ni Hermideo. “I swear, original ’yon! Sobrang dami ko kasing binili sa NARS no’ng isang araw—literally paper bags full of blushes, lipsticks, foundations, and concealers. And super dami ring bumili sa akin nang mag-post ako, kaya dinala ko na agad ’yung stock mo.”

Inilabas ko sa bag ko ang bagong NARS blush at inabot sa kaniya.

“OMG, thank you, Reese! I’ve been wanting to try this!” masayang sagot ni Joyce habang iniabot sa akin ang cash bago bumalik sa kaniyang pwesto sa kabilang hilera.

Inilagay ko ang ibinayad ni Joyce sa loob ng pouch ko kasama ang natitirang pera mula sa iba ko pang mga naging customer ngayong araw. Mabilis na naubos ang halos kalahati ng binuhat niyang paper bags no’ng isang araw dahil lang sa isang simpleng Instagram story update ko.

Letche kasi. Malaki-laki kasi ang nagastos ko para isagawa ang plano ko na pumalpak naman kaya kailangan kong bawiin ang perang nawala sa akin.

I have my own savings account, cards, at allowance, pero ayokong gamitin ’yon para lang pagtakpan ang kapalpakan ko. Money is money, and I hate losing it over a failed plan. Watching the cash stack up inside my pouch gave me a satisfying sense of accomplishment.

Napatingin ako sa pouch habang isinasaayos ang mga papel na pera. Malaking tulong din talaga na hindi man lang nagreklamo si Hermideo no’ng pinabuhat ko sa kaniya ’yong napakaraming paper bags sa mall.

Maski nung pinagtitinginan na kami ng mga tao sa boutique dahil mukha siyang bodyguard na napilitang magbitbit ng napakaraming pastel pink shopping bags, tahimik lang siyang sumunod sa likod ko nang walang kaimik-imik.

He was… surprisingly patient, naiisip ko habang nakatitig sa pera.

Agad kong kinagat ang sarili kong labi. Wait, why am I even giving him credit?!

Mabilis kong isinarado ang zipper ng pouch at isinilid iyon sa bag ko bago umiling-iling. Ginawa niya lang ’yon kasi ginusto niya!

Gagawin ba niya ’yon kung napilitan lang siya? Hindi naman siya mukhang napilitan! At tsaka, hindi naman siya kasali sa payroll ng pamilya namin para utusan kong magbitbit ng shopping bags ko.

He’s been paid handsomely by my family. Dahil sa tulong niya sa hacienda…

“Argh!” mahina kong singhal sabay hilamos ng kamay sa aking mukha.

Mas lalo lang akong naiirita dahil kahit anong baligtad ko sa sitwasyon, pumayag siya nang kusa. Wala siyang ibinigay na kahit anong reklamo, walang halatadong pag-buntong-hininga, at lalong walang pagmamasungit habang nakatayo sa likod ko sa gitna ng boutique na puno ng floral at pink displays.

Kahit noong nasa National Bookstore kaming dalawa para bumili ng school supplies at folders para sa mid-term marketing proposal ko, tahimik lang siyang nakasunod habang karga ang basket.

Buryong-buryo ako pagka-uwi sa bahay. Nadatnan ko pa siya sa counter na naka-itim na sando lang na hapit sa malaking katawan niya at nag-aasikaso ng customer sa pagbabayad, pagkatapos ay isinusulat sa logbook ng hogs and poultry supply shop namin.

Umangat ang kamay niya nang may abutin siyang gamot para sa bulate ng baboy sa itaas ng rack, at awtomatikong lumantad ang batong-bakal niyang muscles sa braso.

I could even see the strand of veins running down his forearm and a subtle glimpse of his armpit hair as he handed the dewormer to the customer.

Sakto lang ang kapal ng buhok ng kili-kilo niya at malinis pa rin tingnan. Kasabay no’n ang muling pagbakat ng mga ugat sa kaniyang forearm habang ibinibigay ang paninda sa customer.

Shit!

Mabilis akong nag-iwas ng tingin nang mapatingin siya sa akin pagkatapos niyang iabot ang sukli.

Tumalikod ako at tumungo na papasok sa loob bahay at mabilis na umakyat sa hagdan, hindi na nag-abalang hintayin pa ang anumang bati o salita mula sa kaniya.

Dire-diretso ang bawat hakbang ko pataas.

Nakakainis. Bakit ba kailangan pa niyang maging gano’n? Mas madali sana siyang iwasan kung hindi siya ganoon katahimik, kabait, at ka-helpful! Pero hindi—palagi siyang maaasahan at nakakatitig gamit ’yung mga mata niyang sobra namang seryoso.

Pagkapasok na pagkapasok ko sa aking kuwarto, agad kong ibinagsak ang mga dala kong paper bags at backpack sa kama bago mabilis na isinarado ang pinto at napasandal doon.

Inilagay ko ang dalawa kong palad sa nag-iinit kong mga pisngi at napapikit nang mariin.

I’m not flustered because I saw him in a black tank top showing off his toned shoulders, veins, and chest.

Hindi ko kasi alam kung paano ko siya masisiraan sa pamilya ko dahil sa sobrang sipag at kabaitan niya. Bawat pabor na ihingi sa kaniya na galing sa amin, ginagawa niya agad nang walang anumang reklamo.

Huminga ako nang malalim at unti-unting iminulat ang aking mga mata bago mabilis na naglakad patungo sa aking study desk. Ibinagsak ko ang sarili ko sa swivel chair at kinuha ang iPad para balikan ang lecture slides sa consumer behavior.

Think, Reese…

Should I… go inside of his room if he’s hiding something from us? Like illegal activities, hidden vices, or dirty secrets?

Naningkit ang mga mata ko sa sariling kaisipan habang nakatitig sa malamig na screen ng aking iPad.

Sabi nga sa Consumer Behavior, kailangang kilalanin at suriin nang husto ang target bago magbaba ng desisyon. Kung masyado siyang mabait, at maasahan sa paningin ng pamilya ko, siguradong may itinatago ’yang kapalit.

Walang taong ganiyan kalinis—paniguradong may alas akong mahanap sa silid niya para tuluyan na siyang mapalayas at makatagal sa bahay na ’to.

Well, he’s already tainted because he used to hang out with the wrong crowd and do stupid, reckless shit back then. But that’s not enough to get him thrown out of our house—not when my parents treat him like the golden son who can do no wrong just because he changed his ways.

Napatingin ako patungo sa pinto ng aking silid. Tahimik pa sa ibaba, at malamang ay busy pa rin siya sa pag-aasikaso ng mga huling customer bago mag-sara ang hogs and poultry supply shop sa ibaba.

A brilliant idea popped into my mind. Wala ng sabon na panglaba at fabric conditioner, pagkasara ng shop. Uutusan ko siya at ang mga kapatid ko na samahan siya sa pamilihan para bumili ng grocery. That way, malayang-malaya akong makakagalugad sa kuwarto niya nang walang mang-aabala.

Anong oras na ba?

Tiningnan ko ang orasan kaya nainis ako dahil alas singko pa lang pala ng hapon. May dalawang oras pa bago mag-sara ang shop sa ibaba.

Seven ng gabi ang sara ng shop. Dalawang mahabang oras pa na kailangan kong tiisin at hintayin bago ko maisakatuparan ang aking napakagandang plano.

“Bakit ba kasi napakabagal gumalaw ng oras?!” asik ko sa sarili habang muling ibinabagsak ang katawan sa swivel chair.

Padabog kong kinuha ang isang pirasong papel at ballpen mula sa mesa. Kung kailangan kong maghintay, gagamitin ko ang oras na ’to para siguraduhing perpekto at walang sablay ang aking strategy.

Sinimulan kong isulat ang listahan ng mga ipapabili ko sa kaniya—sabon pampalaba, fabric conditioner, at kung ano-ano pang mga gawa-gawang grocery items.

Mga utak-munggo pa naman ang mga kapatid ko kaya paniguradong excited silang dalahin si Hermideo sa supermarket. Paniguradong magpapasama pa ’yang mga ’yan na mag-arcade o kumain ng fast food sa labas, kaya mas lalong matatagalan ang pag-uwi nila.

Nakangisi kong idinagdag sa listahan ang iba pang napaka-specific na mga panlinis at gamit sa bahay, pati na ang mga paboritong meryenda ng mga kapatid ko para mas lalo silang mag-enjoy at huwag makaramdam na ginagamit ko lang sila.

Perfect strategy!

Shucks! Napakahusay talaga ng utak ko kapag tungkol sa panggagantso at paghahanap ng alas. Hihi!

Inilapag ko ang ballpen sa ibabaw ng mesa at itinukod ang aking baba sa dalawang kamay habang nakatitig sa pintuan ng silid ko. Kailangan ko na lang talagang hintayin ang pagpatak ng alas-syete. Kapag nakalabas na silang lahat, ako naman ang magiging abala rito sa bahay—ang mag-inspeksyon sa bawat sulok at tago ng kuwarto ng kapreng ’yon.

Nang sumapit ang hapunan, tahimik kaming lahat na kumakain sa hapag-kainan nang bigla kong isinagawa ang bago kong akto.

Napahawak ako sa aking dibdib at napabuntong-hininga nang napakalalim, tila ba carrying the weight of the world sa sobrang pagdadrama. Ganern!

“Hala… naalala ko lang bigla ang sinabi sa akin ni Manang Agnes kahapon,” pilit na pilit kong panlulumo habang nakatitig sa plato ko at sumusulyap kina Mama. “Ubos na pala ang sabon panglaba at fabcon. Kahit gabi na at pagod ako galing sa school, kailangan ko talagang maglaba ngayong gabi dahil kailangang-kailangan ko na ’yung damit ko para bukas. Paano na ’yan?”

Natigilan sa pagsubo si Hermideo at napatingin sa akin. Tulad ng inaasahan, mabilis na pumasok ang golden boy mode niya. Golden boy ba siya? Kadiri! Never!

“Naglaba naman na si Manang kahapon—” umpisa ni Sergio habang ibinababa ang kaniyang kubyertos, kunot ang kaniyang noo.

“Pero wala na tayong stock ng paborito fabcon ni Ate! Ang bango rin no’n, eh! Gusto ko!” biglang singit ni Hugo habang puno pa ng pagkain ang bibig. “’Diba sabi mo nung isang araw amoy panis na laway ’yung alternatibong brand na binili ni Manang?”

“Oo nga!” hirit naman ni Cairo na pumupalakpak pa habang nakatingin kay Hermideo. “Kuya Hermideo, samahan ka na namin sa supermarket ngayon! Bibilhin natin ’yung mabangong fabcon ni Ate Reese, tsaka bibili rin tayo ng mga chips at ice cream!”

Tumigil sa pagsubo si Hermideo at dahan-dahang napatingin sa tatlo kong kapatid, bago ibinalik ang kaniyang seryosong titig sa akin.

“Gusto mo ba talagang ibili kita no’n ngayon, Reese?” mahinahon niyang tanong.

“Naku! Ay gabi na!” si Manang Agnes kaya umigting ang mga ngipin ko. “Kailangan mo na ba, apo? Ang dami kong nilabhan na—”

“Need ko na po, Manang. Ako naman po ang maglalaba mamaya kaya ako na lang po ang bahala,” pilit ang ngiti kong singit bago pa tuluyang masira ni Manang Agnes ang buong plano ko. “Kahit ako na po ang maglaba ngayong gabi, kailangan ko lang talaga ’yung fabcon na paborito ko…”

Lalong uminit ang pakiramdam ko habang pilit kong pinapanatili ang mukha kong tila ba kawawang-kawawa na kailangang-kailangan ang mabangong panlaba.

Tumingin si Hermideo kay Manang Agnes bago dahan-dahang tumayo mula sa kaniyang silid sa hapag-kainan.

“Tapos na akong kumain. Ako na lang po ang bibili, Manang—”

“Sasamahan ka naman ng mga kapatid ko, Kuya Mideo.” tiningnan ko ang mga kapatid ko na mga nanlalaki ang mga mata sa gulat, dahil hindi nila inaasahang na ipapasama mo sila sa pagpunta sa supermarket.

Pero sa isang pikit-mata lang, mabilis na napalitan ng matinding excitement ang mga mukha nila.

“Legit, Ate?! Yown! Supermarket!” excited na cheer agad ni Hugo habang itinutulak pa ang plato niya.

“Oo nga, Kuya Mideo! Tara na, dali!” dagdag naman ni Sergio na pumupalakpak pa kasama si Cairo.

Binalingan niya ako at kumunot ang noo niya sa akin.

Lumapad lalo ang ngisi ko. “Ililista ko lang ang mga kailangan niyong bilhin,” kahit na mayroon na ako ng nakahandang listahan sa silid ko. Tumayo na ako mula sa hapag-kainan para kunwari’y kumuha ng papel at ballpen sa may desk sa sala bago tumaas sa kuwarto ko.

Tumagal ako ng kaunti sa kuwarto ko para hindi halatang nakahanda na talaga ang listahan.

Pagbaba ko sa sala, bitbit ko na ang piraso ng papel kung saan nakasulat ang napaka-specific na mga grocery items—mga brand ng sabon at fabcon na mahirap hanapin, kasama na ang mahabang listahan ng mga chocolates, chips, at soda na paniguradong magpapatagal sa kanila sa bawat aisle ng supermarket.

Iniabot ko ito kay Hermideo habang pilit na pinapanatili ang seryoso at kawawang mukha.

Bahagyang kumunot ang noo niya nang suriin ang papel. “Bakit napakarami nitong ipapabili mo? At itong brand na—”

“Siyempre, sensitive ang balat ko sa ibang chemicals,” mabilis kong alibi sabay iwas ng tingin. “Tsaka ’yang iba riyan, paborito nina Hugo, Sergio, at Cairo.”

“Oo nga, Kuya Mideo! Dami naming paborito rito!” excited na sang-ayon agad ni Hugo matapos sumilip sa listahan, habang sina Sergio at Cairo naman ay busy na sa pagsuot ng sapatos sa may pinto.

Nanatili ang malalim at sinusuring titig sa akin ni Hermideo nang ilang segundo, bago siya bumuntong-hininga at isinuksok ang papel sa kaniyang bulsa.

“Sige. Babalik din kami agad,” mahinahon niyang sabi bago kinuha ang susi sa counter.

“Mag-iingat kayo sa daan, ha?” habilin pa ni Manang Agnes habang nag-uumpisang magligpit ng mga kainan.

Pagkatalikod na pagkatalikod nilang apat at pagkarinig ko sa ugong ng sasakyan na palabas ng garahe, tuluyan nang sumabog ang nakalolokong ngiti sa aking mga labi.

Kabanata 10

Tahimik na ang buong ibaba ng bahay matapos umalis sina Hermideo kasama ang tatlo kong kapatid.

Nanatili akong nakatayo sa may hagdanan habang kunwaring nag-iiscroll sa aking phone, pilit na pinakakalma ang mabilis na tibok ng aking dibdib sa matinding pananabik.

Isang tao na lang ang nakakahadlang sa akin…

Rumaragasa ang tunog ng tubig at mga kubyertos mula sa kusina, senyales na tinatapos na ni Manang Agnes ang paghuhugas ng mga pinagkainan sa hapunan. Pagkaraan ng ilang minuto, narinig ko ang kaniyang mabibigat na hakbang patungo sa salas.

Nilapitan niya ang coffee table, inayos ang mga pwesto ng throw pillows sa sopa, at pinatay ang malaking ilaw sa gitna bago itinuon ang tingin sa akin.

“Reese, ineng?” malumanay niyang tawag habang nagpupunas ng mga kamay sa kaniyang apron. “Nalinis ko na ang kusina at naisara ko na rin ang pinto sa likod. Baka gusto mo nang magpahinga habang hinihintay mo ’yong sabon at fabcon mo?”

“Dito na lang muna ako sa salas, Manang,” pilit kong pinalambot ang boses ko habang nag-aangat ng tingin mula sa cellphone. “Hihintayin ko na lang din po sila rito habang nagrereview o nagpalipas ng oras.”

Ngumiti nang bahagya si Manang Agnes at pinalo nang mahina ang kaniyang binti, bakas ang pagod sa buong araw na pag-aasikaso sa bahay. “Mabuti pa nga, apo. Papasok na rin ako sa kuwarto ko para makapagpahinga na. Kumakabit na naman ang rayuma ko sa lamig ngayong gabi. Kung kailangan mo ng ano man, tawagin mo na lang ako, ha?”

“Opo, Manang. Magpahinga na po kayo, ako na po ang bahalang mag-lock ng pinto pagdating nila,” sagot ko na may kasamang magalang na tango.

“Sige, ineng. Huwag ka masiyadong mag-puyat pagka-laba mo,” huling bilin niya bago marahang dinala ang kaniyang mga hakbang patungo sa kaniyang silid dito sa ibaba.

Nang marinig ko ang bahagyang pag-lagutok ng pinto ng kaniyang kuwarto kasabay ng pag-ikot ng lock, dahan-dahan kong isinilid ang aking phone sa bulsa ng pajama ko. Ang tanging tunog na lang na naiwan sa dimly lit na salas ay ang mahinang hum ng aircon at ang mabilis na tibok ng aking dibdib.

Dahan-dahan akong tumayo mula sa sofa at muling sumulyap sa saradong pintuan ng kuwarto ni Manang. Nang masigurong tahimik na ang buong ibaba ng bahay, ibinaling ko ang aking tingin sa pinto ng papunta sa shop—kung saan nasa tabi ng bodega ang kaniyang kuwarto.

Tahimik kong binuksan ang pinto patungo sa shop at naglakad nang walang tunog sa madilim na pasilyo hanggang sa marating ko ang tabi ng bodega.

Dahan-dahan kong inikot ang doorknob—at sa kabutihang-palad, hindi ito nakalock. Pumasok ako agad at dahan-dahang isinarado ang pinto sa likod ko.

Sinalubong ako ng amoy ng mint at malinis na linen. Ang hilera ng mga libro sa kaniyang mesa, ang maayos na salansan ng mga gamit—napakalinis. Nakakairita…

Alam kong ipinaayos ito ni Papa bago siya dumating. I never thought it would be this big and neat. Hindi katulad ng dating bodega na maalikabok at puno ng mga lumang karton, ngayon ay mukha na talagang totoong silid-tulugan.

Mabilis kong pinalipas ang pagkairita ko at nagsimula nang maghalungkat sa kaniyang study desk.

I never thought he’d be a fan of books, but there were plenty of architectural sketches, criminology journals, forensic science references, and thick historical novels.

Mabilis kong hinawi ang mga pabalat ng libro at tiningnan kung may mga nakasingit na papel, litrato, o kahit anong pwedeng magamit laban sa kaniya. Pero wala. Puro bookmark lang na gawa sa leather ang naroroon! Shit!

Inilipat ko ang pansin ko sa mga drawer ng mesa. Dahan-dahan kong hinila ang unang lagayan. Puro mga notebook ng case studies, magnifying glass, sketchpads, at panulat na nakahanay nang maayos.

Sa ikalawang drawer, mga folder na naglalaman ng kaniyang mga certificate at reviewer para sa papasukan niyang Criminology program sa susunod na taon.

“Nasaan ba ’yon…?” bulong ko sa sarili habang pilit na inaalala kung saan pa siya pwedeng magtago ng mga personal niyang gamit.

Inilipat ko ang pansin ko sa kaniyang aparador. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto nito. Sinalubong ako ng ilang piraso ng damit na nakasabit at nakatupi—puro mga lumang t-shirt at maong na halatang paulit-ulit nang nalabhan. Manipis na ang ilang neckline at medyo kumupas na ang kulay ng mga tela.

Ito lang ang dala niya?!

Sumingkit ang mga mata ko habang tinititigan ang mga damit niya. Wala man lang mamahaling brand o bagong bili…

Pilit kong kinapkap ang mga bulsa ng kaniyang mga jacket at lumang panlalaking pantalon sa loob ng cabinet baka sakaling may nakatagong sulat, o kung ano pa man.

I know that I can find something here, na magpapalabas na gumagamit pa rin siya ng droga!

O… kahit anong katibayan na hindi pa talaga malinis ang buhay niya. A hidden pouch, a small plastic sachet, or even a syringe. Imposibleng malinis na malinis siya nang walang itinagong kahit anong bakas ng nakaraan niya!

Ngunit bago ko pa man mahanap ang anumang ebidensya, biglang nanlamig ang buong katawan ko nang marinig ko ang ugong ng sasakyan na pumasok sa garahe. Kasunod noon ang malalakas na boses nina Hugo, Sergio, at Cairo na nagtatawanan na sa labas.

Bakit napakabilis nila?!

Nagsimula nang mag-panic ang dibdib ko. Masyado nang huli para lumabas at tumakbo sa pasilyo patungong shop! Mabilis kong isinarado ang pinto ng aparador nang walang kahit anong ingay. Sa gitna ng matinding takot, agad akong dumapa at nagmamadaling gumapang papasok sa ilalim ng kaniyang kama.

Inayos ko ang aking posisyon habang hawak-hawak ang aking paghinga, pilit na pinatitigil ang panginginig ng aking katawan.

Bumukas ang pinto ng kuwarto at pumasok ang mabibigat na hakbang ni Hermideo. Narinig ko ang mahinang paglapag ng grocery bag sa mesa.

Tahimik lang ako sa ilalim ng kama, nakapikit at nagdarasal na sana ay lumabas na agad siya para ayusin ang kanilang mga pinamili.

I held my breath, pressing my cheek flat against the cool floorboard.

“Kuya Mideo, nalimutan mo po pala itong binili ko sa’yo!” I heard my brother—Cairo’s voice echo from the hallway, his rapid footsteps approaching the room.

Narinig ko ang mabilis na paglingon ni Hermideo patungo sa pintuan at ang marahang pagbukas nito nang tuluyan.

“Salamat, Cairo,” sagot ni Hermideo, ang boses niya ay mahinahon habang kinukuha ang inabot ng kapatid ko. “Matulog ka na. Huli na at may pasok pa kayo bukas. Ibigay niyo sa kapatid niyo ang pinabibili niya,”

“Naka-lock na ang pinto ni Ate Reese, eh. Baka po tulog na siya,” sagot ni Cairo. “Iiwan na lang muna namin sa may dining table.”

“Nagagalit ba ’yon kapag nagigising siya?”

“Opo! Sobrang sungit po no’n kasi ayaw namin sa mga naging boyfriend niya noon. Paano po kasi ang papangit tapos pine-perahan lang po siya,” dagdag pa ni Cairo na may kasama pang mahinang tawa.

I wanted to get mad and yell at my little brother right then and there, pero pilit kong ikinalma ang sarili ko habang pilit na hindi gumagawa ng kahit anong ingay.

Sinusubukan kong sumilip pero nakasiksik ako sa pinakamalalim na bahagi sa ilalim ng kama. Mula rito, ang tanging natatanaw ko lang ay ang pares ng tsinelas ni Hermideo habang lumalapit siya sa kaniyang study desk.

“Sige na, pumasok ka na sa loob at magpahinga,” marahang taboy sa kaniya ni Hermideo.

Narinig ko ang papalayong mga hakbang ni Cairo at ang tuluyang pag-lock ng pinto ng kaniyang silid. Humarap ulit siya at tahimik na naglakad pabalik sa gawi ng kama.

Napapikit ako sa matinding inis habang nagtatagis ang aking mga ngipin. Buwisit talaga ’yung batang ’yon! Napakadaldal at kung ano-ano pang ikinukuwento!

Pilit kong pinalipas ang bawat segundo, nakadapa pa rin at salpak ang mukha sa malamig na sahig habang nanalangin na sana ay patayin na niya ang ilaw, matulog, para makalabas na ako nang hindi napapansin.

At doon nangyari ang pinakakinatatakutan ko…

Para akong binuhusan ng yelo mula ulo hanggang paa nang biglang manginig ang bulsa ng pajama ko.

It was ringing, so loud, that even if I pressed my thigh hard against the wooden floorboards, the vibration hummed through the wood like a deliberate alarm.

Nanigas ang buong sistema ko. Nakalimutan ko palang i-silent ang phone ko, at ngayon ay halos mag-echo na sa buong kuwarto ang ingay niyon!

Tumigil ang mga hakbang ni Hermideo. Biglang bumalot ang nakabibinging katahimikan sa buong silid, tanging ang paminsan-minsang paghinga ko na lang na pilit kong pinipigil ang naririnig.

Shit! Alam kong huli na ako!

Narinig ko ang dahan-dahang paglakad ng kaniyang mga tsinelas patungo sa mismong gilid ng kama. Dumilim ang maliwanag na puwang sa ilalim nang maramdaman ko ang kaniyang pagluhod ng isang tuhod at marahang pagyuko.

Dahan-dahang inangat ni Hermideo ang kulay abong bedsheet na nagtatago sa akin.

Akala ko ay sisilip pa siya pero…

Pumasok ang kamay niya at nahawakan niya ang paa ko nang napakahigpit.

He pulled my ankle so harshly that my top hitched, exposing my midriff as I scraped against the smooth floorboards. Until it completely exposed my breasts and my bare chest was left entirely exposed to the room’s bright light.

Sa sobrang gulat at hiya, halos mawalan ako ng hininga. Agad kong itinakip ang dalawa kong kamay sa aking dibdib at mabilis na pilit na inabot ang gilid ng damit ko para maibaba ito. Dumagundong nang napakalakas ang dibdib ko sa matinding kaba, takot, at labis na pagkapahiya.

Kaya ang plano ko sanang sigaw nang hilahin niya ako, ay na-delay!

Nagkatinginan kaming dalawa. I stopped from trying to pull my shirt down, frozen under the weight of his unyielding gaze.

Nanatili siyang nakadungaw sa akin, ang isang kamay ay nakahawak pa rin nang mahigpit sa aking bukung-bukong habang ang isa ay nakataas sa ibabaw ng inangat niyang bedsheet. Walang kahit anong galaw sa kaniyang mukha—walang gulat, walang panlalaki ng mata—kundi isang malamig at napakalalim na titig na para bang sinusuri ang bawat siwang ng aking pagkatao.

Sa sobrang bilis ng mga pangyayari, kahit ang paghinga ay nakalimutan ko na. Ang sigaw na dapat ay lalabas sa bibig ko ay napalitan ng isang mahinang singhap na halos hindi marinig.

Nang mapagtanto ni Hermideo ang kaniyang nakikita, dahan-dahang bumaba ang kaniyang tingin sa aking nanginginig na mga kamay na nakatakip sa aking dibdib, bago muling bumalik sa aking mga mata.

Aagawin ko sana ang aking paa ngunit mas lalo niyang hinigpitan ang kaniyang hawak, dahan-dahang pinalalapit ang sarili sa akin nang hindi man lang kumukurap.

“Ano ang ginagawa mo… sa silid ko…” it wasn’t a question but a low, deliberate demand for an answer that made my throat go dry.

Naramdaman ko ang pag-init ng aking mga pisngi sa matinding hiya habang nakatitig sa kaniyang madilim na mga mata. Ang kamay niyang nakahawak sa aking bukung-bukong ay nananatiling mahigpit ngunit hindi naman nakasasakit—sapat lang para masigurong hindi ako makatatakbo o makalayo…

“I-I was…” pautal-utal kong panimula, halos mawalan ng boses habang pilit pa ring pinagsasama ang aking mga kamay sa ibabaw ng aking dibdib para matakpan ang aking sarili.

Mas lalo siyang yumuko, ang kaniyang kabuuang kasuotan at anino ay tuluyang lumukob sa akin sa ilalim ng maliwanag na ilaw ng silid. Bahagyang nagtagis ang kaniyang bagang habang bumababa muli ang kaniyang tingin sa nanginginig kong mga balikat at sa pilit kong iniaayos na damit.

“Plano mo rin bang gawin sa akin ang ginawa mo kay Kuya Gary?”

Nanlamig ang buong katawan ko sa narinig. Ang kaunting lakas ng loob na pilit kong binubuo ay parang hanging mabilis na nawala sa isang iglap.

“W-What?” nauutal kong sambit, nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa kaniya.

Dahan-dahang lumuwag ang hawak niya sa aking bukung-bukong, ngunit hindi pa rin siya gumagalaw mula sa kaniyang kinalalagyan. Nanatili siyang nakatitig sa akin mula sa itaas, ang kaniyang anino ay patuloy na bumabalot sa aking nangangatog na katawan.

“Narinig mo ako.” muling pagsasalita niya, mas mababa pa ang boses kumpara kanina, tila bawat pantig ay may ibig sabihin na ako lang at siya ang nakakaunawa. “Nandito ka ba para maghanap ng kung anong puwede mong gamitin laban sa akin?”

Gusto kong sumigaw, gusto kong idepensa ang sarili ko at sabihing nagkakamali siya pero…

Tumunog ulit ang phone ko. Nalaglag ’yon sa bulsa ng pajama ko nang hilahin niya ako kanina. Ang screen nito ay nagliliwanag na ngayon sa sahig, ilang pulgada lang ang layo mula sa akin.

Dahan-dahan niyang iniyuko ang kaniyang katawan at ipinasok ang kamay sa ilalim ng kama para pulutin ang phone ko na nadulas at naiwan doon.

Binitiwan niya ang aking bukung-bukong, ngunit wala na rin naman akong lakas para tumakbo. Para akong naputulan ng hininga habang pinanonood ang bawat galaw niya.

Inilabas niya ang nagliliwanag na phone at pinagmasdan ang pangalang lumalabas sa screen bago dahan-dahang inilipat ang kaniyang malamig na tingin sa akin.

Ipinakita niya ’yon sa akin. It was my brother, Sergio. Nanlamig ako nang tuluyan nang makita ang pangalan ni Sergio na patuloy na sumasayaw sa nagliliwanag na screen.

Shit!

“Hindi ka sasagot? O sasabihin—”

“Hindi ko alam ang sinasabi mo! Wala akong ginagawang masama—”

“Anong wala?! Ano ang ginagawa mo rito sa silid ko kung gano’n?!” nanggagalaiti niyang singhal habang mas lalong nagtatagis ang kaniyang bagang.

Nanubig ang mga luha sa mata ko. Pagak siyang natawa at hindi makapaniwalang umiiling habang tinitingnan ako.

Itinagilid niya ang kaniyang ulo, at sumilay ang isang malapad na ngiti na ngayon ko lang nakita mula sa kaniya—isang ngiting walang kahalintulad na init, kundi puno ng pait, panliliit, at matinding poot.

“Hinding-hindi ko malilimutan na nawalan ng trabaho si Kuya Gary dahil sa’yo…” malamig niyang sabi, ang bawat salita ay may dalang matinding bigat at galit.

“Nawalan siya ng pangarap, ng dignidad, at ng buhay nang dahil lang sa kasinungalingan mo. At ngayon, narito ka naman sa silid ko para sirain din ako?”

Pumutok ang unang luha mula sa mga mata ko habang nakatitig sa kaniya. Gustuhin ko mang magsalita para ipagtanggol ang sarili ko, parang may nakabara sa aking lalamunan.

Shit! How did he…

“Ikaw ang kumupit ng pera sa Papa mo!” he growled as his dark eyes bore into mine, dripping with absolute contempt. “At ipinasa mo ang lahat ng kasalanan kay Kuya Gary para lang makaligtas ka! Napakawalanghiya mo.”

“N-N-No—”

Ngumisi siya sa akin. “Nakita kita, pumasok ka sa silid ni Kuya Gary dala ang puting sobre at nang lumabas ka, wala na iyon sa mga kamay mo,” malamig at mariin niyang asik, bawat salita ay parang lasong unti-unting pumapatay sa akin.

Hindi ako makahinga. Ang labi ko ay nangangatog habang patuloy na bumabagsak ang maiinit na luha sa aking mga pisngi.

What he said brought me back to that scene years ago.

Ang amoy ng lumang kahoy at alikabok sa bahay-kubo ng mga trabahador sa hacienda, ang madilim na pasilyo doon, at ang panginginig ng mga kamay ko habang hawak ang sobreng iyon.

Nalunod ako sa alaala ng gabi na ’yon. I remembered the blinding panic, the cold sweat, and the pure, primal fear of my father’s wrath. Si Papa na walang kapatawaran kapag nagagalit. Si Papa na hindi mag-atubiling manakit.

I had been so desperate to save my own skin, so consumed by the need to protect myself from his violent punishment, that I didn’t care who got hurt. Malamig kong iniwan ang sobre sa silid ni Kuya Gary nang walang kaunting pag-aalinlangan o pagsisisi sa aking dibdib. I deliberately chose him as my sacrifice.

A sharp gasp escaped my lips as the harsh light of Hermideo’s room dragged me back to the present.

His dark eyes were still pinned on me, cold and relentless…

“Dahil sa’yo! Nagdusa siya at nabawian ng buhay sa aksidente kakahanap ng trabaho para palamunin ang sarili niya at makabangon!”

Dumagundong ang kaniyang boses sa apat na sulok ng silid, puno ng galit at hapdi na matagal niyang kinimkim. Bahagyang nangatog ang kaniyang panga habang nakatitig sa akin, tila bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig ay muling nagbubukas ng sariwang sugat.

“Namatay si Kuya Gary na dala ang maruming pangalan na ipinatong mo sa kaniya, Reese,” malamig niyang sabi, ngunit ang lalim ng galit sa kaniyang boses ay sapat para tuluyan akong manghina. “Namatay siyang magnanakaw ang tingin ng lahat nang dahil sa ’yo. Siya lang ang tanging tumulong at nagmalasakit sa akin nung mga panahong baguhan pa lang pa ako sa hacienda, nung walang-wala ako!”

I gasped so loud, namilog ang mga mata ko.

W-What?

“D-D-Dead?” pabulong at nangangatog kong tanong. “P-P-Patay na si… M-Manong… G-Gary?”

Hindi ako makapaniwala. Para akong pinalo ng napakasakit na katotohanan sa mukha. Ang akala ko ay pinaalis lang siya sa hacienda. Ang akala ko, lumipat lang siya ng ibang mapagtatrabahuhan at nagpatuloy sa buhay.

Hindi ko kailanman naisip o nalaman na ang pansarili kong desisyon noon—ang duwag at makasarili kong pagtakas sa galit ni Papa—ay magiging hatol pala ng kamatayan para sa…

“Hindi mo alam? O sadyang wala ka lang talagang pakialam kung sino ang masagasaan mo basta ligtas ka?”

I cried and tried to stand up and push him, but he was too strong, too immovable.

Mabilis niyang siniklot ang magkabila kong pulso sa isang kamay pa lamang at pabalagbag akong itinulak pabalik sa sahig. Ang likod ko ay muling tumama sa kahoy ng kaniyang kama, dahilan para mapasinghap ako sa sakit, ngunit wala iyon kumpara sa matinding kirot na lumulukob sa dibdib ko.

“Huwag kang magmalinis sa harap ko na para bang isa kang biktima rito! Ginawa mo ’yon para sa sarili mo. At wala kang karapatang umiyak na para bang may pakialam ka sa buhay na winasak mo!”

Until now, I couldn’t admit that I was the one who put the money in Manong Gary’s room.

Ang dila ko ay parang naputol, ang lalamunan ko ay tila sinakal ng sarili kong takot. At the bottom of my heart, the guilt was eating me alive, but the shame—and the fear of losing whatever was left of my dignity—held me back. I couldn’t bring myself to say the words out loud. I couldn’t face the monster I truly was in front of him.

“Magsalita ka!” galit niyang asik, mas lalong dumiin ang hawak niya sa mga pulso ko bago niya iyon marahas na binitiwan na parang nadidiri siya sa balat ko. “Sabihin mong hindi ikaw! Sabihin mo sa akin na nagkamali ako para—”

“Shut up—”

“Kitang-kita ng mga mata ko. Ikaw. At ilang taon akong nanahimik dahil tauhan lang naman ako ng Papa mo, ng pamilya mo at wala akong laban sa inyo,”

Humikbi ako at umiling-iling.

“Pinag-aaral pa ako ni Boss ng high school noon, kahit papaano ay gusto kong makatapos… anak ka niya… mas matimbang ang salita mo kaysa sa akin,” natawa siya at umiling-iling sa akin.

“Hindi mo ako kilala, Reese…” he hissed. Ang kaniyang boses ay mababa at nakatatakot, habang ang mga mata ay nananatiling nakatitig sa akin nang walang anumang bakas ng awa.

“Kung maibabalik ko lang ang panahon sana noon pa lang ay ibinunyag ko na ang lahat sa Papa mo,” dugtong niya, dahan-dahang lumalapit at pumapantay sa nanlalamig kong mukha. “Pero ngayon? Huwag mong isipin na mananahimik pa rin ako. Hindi mo ako kilala, Reese. Wala kang alam kung sino ako at kung ano ang kaya kong gawin.”

“I k-know what you are! You are a c-criminal!” sigaw ko pabalik sa gitna ng aking hagulgol, pilit na humahanap ng lakas mula sa matinding takot at galit na pumupuno sa dibdib ko. “Iyon ang nalaman ko tungkol sa ’yo! Iyon ang dahilan kung bakit hindi kita mapagkatiwalaan!”

Isang malamig at nakatutulim na tawa ang pakawala ni Hermideo. Wala man lang bakas ng pagkagulat o pagkakaila sa kaniyang mukha.

“Kriminal?” ulit niya, mababa at halos pabulong ang boses habang mas lalong itinatagilid ang kaniyang ulo. “Siguro nga. Pero ako, naging ganito ako dahil kailangan kong mabuhay. Ikaw? Masahol ka pa sa kriminal. Demonyo ka na sadyang pumatay ng inosenteng tao para lang sa pansarili mong kaginhawaan.”

“I didn’t kill him—”

“Sige, sabihin na nating hindi mo siya pinatay nang direkta sa sarili mong mga kamay,” malamig niyang putol sa akin, dahan-dahang itinatayo ang kaniyang sarili mula sa pagkakatungo habang nananatiling nakatitig sa akin nang may matinding poot. “Pero ikaw ang nagtulak sa kaniya sa bangin, Reese. Ikaw ang nag-alis sa kaniya ng lahat hanggang sa wala na siyang mapuntahan kundi ang sarili niyang katapusan.”

Nangangatog ang buo kong katawan habang nakatitig sa kaniya. Ang mga luha ko ay patuloy na pumapatak sa lamig ng sahig.

I never thought he’d spoke too much like this…

Mula nang makilala ko siya, kilala ko si Hermideo bilang tahimik at matipid magsalita. Isang taong itinatago ang tunay na iniisip sa likod ng malalim at kalkuladong titig. Pero ngayong gabi, bawat salitang lumalabas sa kaniyang mga labi ay parang dam na bumitak—flooded with a decade’s worth of resentment, pain, and absolute disdain for me.

“Hindi ko alam na gano’n ang mangyayari… I was terrified… I was just a kid—”

“Bata?” ulit niya, natawa nang may matinding pait at umiling-iling. “Ilang taon ka lang ba na mas bata sa akin noon? Dalawa! Pero noong mga oras na ’yon, mas masahol pa sa matandang kriminal ang takbo ng utak mo para lang mailigtas ang sarili mo sa Papa mo—”

“Ilang beses ko bang sasabihin sa’yo na hindi ko sinasadya!” sigaw ko pabalik, halos mapatid ang boses ko sa matinding desperasyon at takot. “Natatakot ako kay Papa! Hindi mo alam kung anong kaya niyang gawin sa akin kapag nagalit siya! I was desperate to protect myself, Hermideo! Hindi ko ginusto na mamatay si Manong Gary!”

“At sa tingin mo, sapat na dahilan ’yon?” malamig niyang tanong sa akin. “Sa tingin mo, mawawalan ng kabuluhan ang buhay ni Kuya Gary dahil lang natatakot ka sa Papa mo?”

Napayuko ako habang patuloy na bumabagsak ang maiinit na luha sa aking mga pisngi, nanginginig ang buo kong katawan sa hirap ng bawat paghinga.

“Hindi mo pa rin naiintindihan…” mahina ngunit mariin niyang dugtong, bawat salita ay may dalang matinding parusa. “Wala akong pakialam sa mga dahilan mo. Ang katotohanan lang na may halaga rito ay buhay ang nawala… at ikaw ang dahilan.”

Ipinahiwatig niya ang sarado na pinto ng kuwarto gamit ang kaniyang tingin, malamig at walang anumang bakas ng pagpapatawad.

“Umalis ka na,” utos niya. “Umalis ka na bago ko pa magawa sa ’yo ang nararapat.”

I gasped as I wiped my tears away, my hands shaking violently as I pushed myself off the floor.

I couldn’t look at him anymore. The weight of his contempt felt like a physical force crushing my chest, suffocating any remaining plea for understanding I had left in me.

He was right about one thing: no amount of explanations, no fear of my father, and no depth of my regret could ever bring back the life that was lost.

Bago pa man ako makaalis ay hinawakan niya ang siko ko, natigilan ako at nanigas sa kinatatayuan habang ang kaniyang malamig na mga daliri ay dumiin sa balat ko.

“Cellphone mo…” anang boses niya, malamig at walang halong anumang emosyon habang iniaabot ang muntikan ko nang maiwan dahil sa matinding takot at pagmamadali.

“Huwag mong isipin na natatapos ang lahat sa paglabas mo sa pintong ’to…” his voice drifted into my ear, low and laced with a deadly promise.

“Magbabayad ka. Hindi ngayon, pero sisiguraduhin kong mararamdaman mo rin kung paano maubusan ng hangin habang gumuguho ang mundo mo.”

He released my elbow so abruptly that I stumbled forward.

Kabanata 11

Ilang araw akong tulala at walang kakayahang mag-isip nang maayos matapos ang gabi na ’yon. Bawat patak ng oras ay parang napakabagal, at ang bawat sulok ng bahay ay tila nagpapaalala sa akin ng mga salitang itinapon ni Hermideo sa mukha ko.

The echo of his voice—filled with raw hatred and cold detachment—kept playing on a relentless loop inside my head.

Hindi ako makakain, at maging ang pagtulog ay naging isang malaking parusa. Tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, ang galit at namumulang titig niya ang agad na sumasalubong sa akin—at ang katotohanang wala man lang akong maipagtanggol sa sarili ko dahil ako ang tunay na may kasalanan.

I was trapped in my own skin, suffocating under the immense weight of a secret I could no longer run away from…

To make matters worse, the nightmares of Manong Gary returned with a vengeance. Every time I drifted off to sleep, I was dragged back to that cursed year where everything crumbled around us.

In my dreams, I was back at the old estate, standing under the oppressive heat of the sun while Manong Gary worked until his knuckles bled. Then, the scene would warp into that fateful night—the shouting, the panicked footsteps, and his desperate, pleading eyes locking onto mine right before my father’s men hauled him off.

In the dark, his shadow would stretch toward me, asking why I stayed quiet, why I let him bleed for a sin that was entirely mine. And right beside him, Hermideo stood like a shadow of retribution, his cold gaze burning through my soul, patiently waiting for me to break.

Nagigising akong pawisan, hingal na hingal, at basang-basa ng luha ang aking mga pisngi. My heart hammered wildly against my ribs—so loud in the quiet room that it felt like it was going to burst right out of my chest.

Pero sa kabila ng lahat, pumapasok pa rin ako sa eskwelahan at nagagawa kong umarte nang normal sa harap ng lahat.

It was terrifying how easily I could slip on a mask the moment I stepped outside my bedroom door. Sa paaralan, ako pa rin si Reese—ang tahimik ngunit maayos na Marketing student, ang anak ng kilala at mayayamang Salcedo. Pati sa bahay, ganoon din. I acted like the perfect, obedient child my father expected me to be, greeting him with a polite smile whenever our paths crossed.

Pero bawat beses na nakikita ko ang kaniyang mukha, pilit na bumabalik sa isip ko ang lahat ng sinabi ni Hermideo—ang katotohanang nagawa kong manira ng buhay at pumatay ng inosenteng tao para lang hindi ako magalit o masaktan ni Papa.

I ate dinner with my family in silence, staring down at my untouched plate while they talked about business and status. The chandelier above us cast a warm, golden glow over the dining table, but to me, the entire house felt cold and dead.

“Busog pa ho ako,” bulong ko bago dahan-dahang tumayo mula sa hapag-kainan.

Sinundan ako ng tingin ni Hermideo mula sa kabilang dulo ng silid-kainan…

Bumalik ako sa aking silid at agad na inilipat ang lock ng pinto. I collapsed against the heavy wooden door, sliding down until my knees hit the floor.

Now that my parents are back, naalala ko ang banta niya sa akin—na sa oras na dumating ang mga magulang ko, hindi siya mag-aatubiling ibunyag sa kanila kung sino talaga ako at kung ano ang kaya kong gawin.

Niyakap ko nang mahigpit ang aking mga binti at isinubsob ang mukha sa aking mga tuhod.

Pero handa naman na ako. Napapagod na rin ako sa patuloy na pagtatago at pagpapanggap. Raw and hollowed out from years of carrying a guilt that consumed every piece of my youth, part of me craved the final crash.

If he was going to destroy me, then let it happen. At least then, the suffocating terror of waiting for the sword to drop would finally end.

“Gawin mo na, Hermideo…” bulong ko sa gitna ng silid, habang malayang umaagos ang maiinit na luha sa aking mga pisngi. “Ibunyag mo na ang lahat…”

Bakit hindi pa niya ginagawa? Is this his way of torturing me? By letting me drown in my own anxiety, watching me jump at every footstep outside my door, and forcing me to bleed out emotionally before he even lays a finger on me?

Mas lalong nagiging masakit ang bawat araw dahil sa kaniyang katahimikan. If he had just shouted at my father during dinner, if he had exposed my dark secret the moment my parents stepped into the house, at least the agonizing waiting would be over. But he chose to play the long game. He chose to act as if nothing was wrong.

Uuwi pa sina Lolo at Lola next week sa probinsya. After that, semester break na namin, ibig sabihin ay mas lalo kaming magkakasama sa bahay nang walang dahilan para umalis ako.

Samantala, patuloy si Hermideo sa pagtulong sa mga gawaing bahay at sa mga iniuutos sa kaniya nina Papa. They were so satisfied with his work, constantly praising his efficiency and respectfulness.

“Napakasipag talaga ng batang ’yan,” komento ni Mama habang pinapanood si Hermideo na maingat na nagbubuhat ng mga sako ng iba’t ibang uri ng bigas na katatapos lang i-deliver mula sa Bicol. “Napakaswerte natin at nakuha natin siya.”

“Mabait at napakagalang pa,” sang-ayon naman ni Papa habang nakatitig sa mga dokumentong hawak, hindi man lang nag-angat ng tingin. “Biboy, tawagin mo nga ’yang si Hermideo at pakiabot itong listahan ng mga susunod na darating bukas.”

“Sige po, Boss!” mabilis na sagot ni Biboy bago tumayo mula sa inuupuang sako at lumabas patungo sa delivery area sa likod.

Dadagdagan na ni Papa ng panindang bigas ang shop namin dahil maganda ang naging ani sa rice field sa Bicol ngayong taon. Sarado ang shop ngayong araw dahil inaayos ang mga bagong istante at lalagyan ng paninda. Kahit walang bumibili, ramdam pa rin ang abala sa buong paligid—ang amoy ng poultry supplies at feeds ay nahahalo sa amoy ng bagong kargang mga sako ng bigas.

At siyempre… kailangan ko ring tumulong sa pag-aayos.

Gusto ko sanang magtago na lang sa silid ko at magkunwaring masama ang pakiramdam, pero alam kong magtataka si Papa. Sa mata nila, ako ang masipag at maasahang anak na laging handang tumulong sa negosyo ng pamilya. So I swallowed my fear and stepped into the shop.

Bumalik si Biboy kasama si Hermideo. Walang pang-itaas si Hermideo, pawisan ang kaniyang dibdib at balikat, habang nakasabit lang ang hubad niyang damit sa kaniyang balikat.

Bahagya kong inangat ang tingin nang marinig ang mabibigat niyang yabag. Lumitaw siya sa pintuan—may kaunting pawis sa noo, ngunit maayos ang tayo at bahagyang tumungo kina Papa bilang paggalang.

The sight of him like that made my stomach knot.

“Ito ang listahan, Hermideo,” sabi ni Papa habang iniaabot ang papel. “Ihanda mo ang imbakan bukas nang maaga para sa susunod na batch.”

“Opo, Boss. Makakaasa po kayo,” mahinahong tugon ni Hermideo.

Bago siya tuluyang tumalikod para bumalik sa ginagawa sa saradong shop, dumaan ang kaniyang mga mata sa akin. It was a glance that lasted no more than a second, yet it froze the blood in my veins. There was no visible anger in his eyes, but the coldness was deafening.

Umiwas agad ako ng tingin at itinutok ang pansin sa mga lalagyan ng bitamina para sa manok at baboy na kailangan kong iayos sa istante.

“Ang bata pa ni Hermideo nang siya’y makita ko noon sa talyer na pinagpaayusan ko,” biglang kwento ni Papa, nakangiti habang inaalala ang nakaraan. “Magaling magkumpuni ng makina sa murang edad. Nagulat talaga ako nang sabihin sa akin ng may-ari ng talyer na labintatlong taong gulang pa lang siya noon. Akala ko nga gawa-gawa lang, pero noong pinanood ko siyang magbaklas ng makina, napakahusay. Marunong magtiis, hindi reklamador.”

My mother chuckled heartily. “Kaya nga labis ang pasasalamat ko sa kaniya,” dagdag niya habang iniaayos ang mga resibo sa mesa. “Reese, dapat matuto ka rin sa kaniya!”

“Hindi ko nga siya pinagalitan nang maabutan kong gumagamit siya no’n…” patuloy ni Papa, na may halong pagmamalaki at simpatya sa boses. “Dahil alam kong sa sobrang pagod niya sa pagtatrabaho, kailangan niya rin ng pampagising at pampalakas ng katawan. Hindi tulad ng iba na ginagawang bisyo at nagrerebelde, siya, nagtatrabaho para mabuhay.”

Alam ko kung ano ang tinutukoy ni Papa… Hindi ko man alam kung anong eksaktong droga ang ginagamit niya noon—siguro shabu, o kung anong murang pampagising na karaniwang iniinom ng mga tulad niya para makatagal sa puyat at mabigat na trabaho.

“Pero sinabihan ko siyang tumigil sa paggamit no’n dahil masama sa kalusugan at baka makasira sa kaniya sa huli,” patuloy ni Papa habang pailing-iling na nakatitig sa mga sako. “At nakikinig naman ang bata. Sinabi niya sa akin na hinding-hindi na niya uulitin.”

“Ano nga ulit ang dahilan kung bakit nakulong ang tatay ng batang ’yon?” tanong ni Mama.

Huminga nang malalim si Papa. “Isang magkakabod ang ama niya, at ang nakukuha nitong kita sa ginto ay ipinagbibisyo at naadik sa shabu…”

“Hindi ba’t binubugbog ng ama niya ang kaniyang nanay noong nabubuhay pa ito?”

“Oo, silang dalawa. Napakalupit ng ama niya kaya marami ring nagalit dahil balot na balot ng kasalanan ang tatay niya,” malalim na buntong-hininga muli ni Papa. “Nung mamatay ang nanay niya sa sakit at makulong ang ama niya, naiwan si Hermideo na walang-wala. Kaya naintindihan ko kung bakit dumaan siya sa hirap at mga maling desisyon noong bata pa siya.”

Sa matinding gulat, nabitawan ko ang hawak kong botelya ng bitamina.

Nabasag iyon sa loob ng maliit na karton. Ang tunog ng nadurog na bubog ay rinig na rinig sa tahimik na shop kaya napasinghap ako.

“Anak? Anong problema?” si Mama ang unang nag-angat ng tingin, bakas ang pag-aalala sa kaniyang mukha. “Bakit ka namumutla? May masakit ba sa ’yo?”

“Reese!” mabilis na lumapit si Papa, iniiwan ang kaniyang listahan para alalayan ako. “Nabasag ba? Huwag mo munang hawakan, baka makasugat ang mga bubog sa loob ng karton.”

“P-Pasensya na po,” mahinang usal ko. Ang boses ko ay nanginginig at halos pabulong na lang.

Kaming tatlo lang nina Papa at Mama ang nasa loob ng saradong shop.

“P-Pwede po ba akong magpahinga? Masama po kasi ang pakiramdam ko,” pilit kong nairaos habang hindi makatingin nang diretso sa kanila.

“Diyos ko, Reese!” alalang sabi ni Mama habang mabilis na lumalapit para hawakan ang noo ko. “Sabi ko na nga ba’t napagod ka sa pagtulong ngayong araw. Sige na, pumunta ka na sa kuwarto mo at magpahinga.”

“Ako na ang bahala rito sa nabasag,” dagdag ni Papa habang maingat na inilalayo ang basag na karton. “Do I need to bring you to the clinic?”

“H-Hindi na po, Pa. Kailangan ko lang po talagang humiga,” mahinang sagot ko.

“O sige, pumunta ka na sa kuwarto mo,” bilin ni Mama habang sumusunod ang tingin sa akin. “Uminom ka muna ng gamot bago ka magpahinga…”

I was twelve when that happened, so he was fourteen. Bata pa nga kaming dalawa!

Pero kahit pareho kaming bata noon, hindi naging pantay ang naging kabayaran. Ako, nanatiling protektado ng pera at impluwensya ng pamilya ko—nakatira sa malaking bahay, nakakapag-aral, at pinupuri bilang mabait at masunuring anak.

Samantalang si Hermideo, sa murang edad ay napilitang dalhin ang buong hatol ng mundong hindi naman niya ginusto. Binura ang kaniyang kabataan… ang kaniyang pamilya…

Sa pag-akyat ko sa hagdanan, nakasalubong ko si Sergio na pababa at may hawak na soup bowl. Bahagya siyang natigilan nang magkasalubong ang aming mga mata.

Mabilis ko siyang hinawakan sa braso at hinigit pataas. I needed to ask him questions about Hermideo… and Manong Gary. The silence was slowly killing me inside!

“Ate—”

“May itatanong lang ako!”

“Ano ba ’yon? Ibababa ko pa ’tong pinagkainan ko—”

“You’re friends with Hermideo, right?” mariin kong tanong.

Kumunot ang kaniyang noo. “Yeah—”

“How old were you when you met him?”

“Around nine, I think?”

Shucks. This is pointless!

“Hindi ka kasi sumasama kapag umuuwi kami ng Bicol, eh. And if you did, nagkukulong ka lang sa room mo tapos hindi ka nakikipag-usap kahit kanino,” Sergio shrugged his shoulders as he tried to leave, but I immediately stopped him by grabbing his wrist.

“Ano na naman—”

“Do you remember Manong Gary?”

Bahagyang natigilan si Sergio. Kumunot ang kaniyang noo habang nakatitig sa kamay kong nakahawak sa kaniya.

“Si Manong Gary?” mahinang usal niya. “Oo… ’yung kargador sa lumang estate natin noon. ’Yung pinalayas at kinaladkad ng mga tao ni Papa palabas ng mansyon nang makuha sa silid niya ’yung sobre ng pera na ninakaw. Bakit mo biglang itinatanong ’yon?”

“W-Wala ba… wala ba siyang sinabi sa ’yo tungkol doon?” nanginginig ang mga labi kong pakiusap habang dahan-dahang mas inilalapit ang katawan sa kaniya. “Si Hermideo…”

Lalong lumalim ang kunot sa noo ni Sergio. Inalis niya ang kamay ko sa kaniyang pulso at tinitigan ako nang may matinding pagtataka.

“Ang palaging sinasabi ni Kuya Mideo sa amin, mabait at inosente si Manong Gary. Pero ang iniisip ko naman, paano napunta ’yung sobre sa silid niya kung hindi siya ang nagnakaw?”

His words felt like a physical blow, leaving me completely paralyzed where I stood.

“Si Mama pa nga ang nag-suggest na i-check ang mga kuwarto nung gabing ’yon, ’di ba?” patuloy ni Sergio habang umiling-iling. “At nung makuha roon ’yung sobre, malinaw na. Kaya ’di ko rin maintindihan kung bakit ipinagpipilitan ni Kuya Mideo na inosente ’yung matanda.”

I was the one who slipped it under his mattress…

The memory burned behind my eyelids: my twelve-year-old hands trembling as I hid the envelope—money I had spent on pure vanity and foolish greed—sacrificing an innocent man just to keep my image as Papa’s perfect child intact.

“Bakit mo natanong—”

“Don’t you ever tell anyone na nag-usap tayo tungkol dito,” mariin at pabulong kong banta habang muling humahawak sa braso niya.

Sinimangutan niya ako. “But you opened up this topic, Ate! Ikaw ’tong biglang nagtanong tungkol kay Manong Gary at kay Kuya Mideo,” reklamo niya, sinasamaan ako ng tingin habang pilit na inaalis ang braso sa hawak ko. “Tapos ngayon sasabihin mo na ’wag ipapaalam kahit kanino?”

“Basta, Sergio!” singhal ko. “I’m warning you… huwag na huwag mong babanggitin ’to. Kahit pahiwatig lang kina Papa. Promise me!”

Sinuri ako ni Sergio nang matagal, ang inis sa kaniyang mukha ay dahan-dahang napalitan ng isang malamig at malalim na pagtataka.

“Oo na!” he groaned before he finally tugged his arm free from my frantic grip. “Hindi ko babanggitin. Masyado kang paranoid, Ate. Ang tagal na rin kaya no’n!”

He turned his back on me and started heading down the stairs, shaking his head in utter disbelief.

Naiwan akong nakatayo sa tapat ng aking silid habang pinapanood ang kaniyang kaanyuan na tuluyang kainin ng kadiliman sa ibabang palapag. Nang mawala ang tunog ng kaniyang mga yapak, mabilis akong pumasok sa loob ng kuwarto, isinarado ang pinto, at inilipat ang lock.

“Gosh, as in literally, one week na lang at matatapos na ’tong Term 3!” reklamo ni Serena habang maingat na inilalapag ang kaniyang iced matcha latte sa mesa. Pinatunog niya ang kaniyang acrylic nails sa ibabaw ng calculator at reviewer sa Accounting. “Like, I can’t even with Auditing problems, swear! Incoming 3rd year na tayo next Academic Year and I’m so not ready for higher Accounting subjects!”

Inilagay ko nang dahan-dahan ang paborito kong iced americano sa mesa. Dito sa loob ng coffee shop malapit sa La Salle, tahimik at malayo sa ingay ng Taft Avenue…

Si Vienne naman, na may patong na Anaphy flashcards at medical manual sa tabi ng kaniyang tumbler, ay maayos na inilipat ang kaniyang iPad pabalik sa bag.

“Kalmahan mo muna, ’teh,” mahinang paalala ni Vienne habang inaayos ang kaniyang Nursing duty bag. “Huwag muna nating i-stress ang sarili natin sa susunod na academic year. Even my duty shifts next term look terrifying, but we still have the August term break to rest and recalibrate. That’s a whole week of no deadlines.”

“True! That’s why we really need to make ganap!” mabilis na sang-ayon ni Serena habang pinagmamasdan ang kaniyang maayos na acrylic nails. “We should totally go out of town! Like, Elyu or Siargao, promise! Reese, you’re coming, right? Don’t tell me magkukulong ka na naman sa house niyo? I-apply mo kaya ’yang Marketing skills mo sa pag-plan ng itinerary natin!”

Dahan-dahan kong ibinaba ang highlighter sa ibabaw ng aking Business Strategy notes.

“Huh? Ah… hindi ko pa alam,” mahinang sagot ko, pilit na pinapanatiling pantay ang boses habang hinahawakan ang malamig na baso ng iced americano. “Baka kasi… baka kailanganin kong umuwi sa Bicol—”

Suminghap si Serena. “Bicol?! As in Bicol talaga? Like, you rarely even go there! Anong meron doon bigla?”

“Serena!” mahinahong suway sa kaniya ni Vienne. Humarap siya sa akin at tiningnan ako nang may multong ngiti sa labi. “Teka… kumusta na ba ’yung plano mo doon sa Hermideo? Nagawa mo ba…” she trailed off.

Nandidiring tumingin sa akin si Serena. “Seriously, bakla? Just let it go and stop creeping around him! Like, ewww, why are you so obsessed with him ba? Is he really hiding something, or paranoia mo lang talaga ’yan because he looks so mysterious and suplado?”

Tahimik kong pinagmasdan ang hamog ng pawis na nagmula sa malamig na baso ng aking iced americano. Ang bawat patak ng tubig sa plastic cup ay parang ang mabagal na pagpatak ng oras mula nung gabing ’yon—ang gabing huli akong pumasok sa silid niya…

“I didn’t find anything…” mahinang sagot ko, natatawa pa nga. “Wala siyang tinatago.”

Ako… ako ang may itinagong kasalanan.

“See! We told you!” pumalakpak si Serena nang bahagya, dahilan para gumawa ito ng kaunting ingay sa tahimik na sulok ng coffee shop. “You were just overthinking! Sabi sa ’yo, feeling ko talaga super bait niya at ginagawa niya lang ’yung job niya. Sayang kaya ’yung guwapo kung sketchy, ’di ba?”

Hindi nakaligtas sa akin ang maingat na titig ni Vienne. Matalim at puno ng pag-uusisa ang kaniyang mga mata habang pinag-aaralan ang bawat galaw ng mukha ko.

“Reese…” maingat at mahinahong tawag ni Vienne, dahilan para mapatingin ako sa kaniya. “Are you really okay? Mas namumutla ka ngayon kumpara nung nakaraang araw. Is there something else going on at home?”

“Oo nga, girl!” hirit naman ni Serena habang nakatitig sa akin. “You look so drained, as in! Like, zero energy levels. Kung ayaw mong sumama sa Elyu, mag-staycation na lang tayo, or let’s do a spa day! You seriously need to relax before our results for this term come out.”

“I’m fine… napuyat lang talaga ako sa pag-aaral para sa Auditing at Business Strategy,” pagsisinungaling ko. “At tsaka… busy rin kasi kina Papa ngayong sarado ang shop. Ang daming bagong stocks na dumating.”

“Huy, tell your Papa to give you a break!” reklamo ni Serena. “You’re a student, not a full-time store manager!”

“May sinabi ba ’yung Hermideo sa ’yo?” biglang tanong ni Vienne sa gitna ng daldal ni Serena.

Tila tumigil ang ikot ng mundo ko sa simpleng tanong na iyon. Napatitig ako kay Vienne. Her expression was calm, but her eyes held a depth that made me feel entirely exposed.

“W-Wala…” nauutal kong sagot bago agad na uminom mula sa aking baso para lang maiwasan ang kaniyang titig. “Ano naman ang sasabihin niya sa akin?”

“I don’t know? Maybe he’s homophobic or something,” biro pa niya, bagaman walang katawatawa sa tono ng kaniyang boses.

“Pag-usapan na nga lang natin ang plans natin this term break!” mabilis na singit ni Serena, umuungol. “Magpa-tan kaya tayo? I really, as in super need a beach trip to cleanse my soul from Auditing!”

Nakisali na ako sa usapan nila, but I was serious when I said that I’d be going to Bicol…

“Oo nga, mas okay mag-beach!” pilit kong pambabawi at pagngiti para lang maging light ang atmosphere sa mesa

“Right?! Sabi sa ’yo, eh!” hagikhik ni Serena. “We should totally book a resort in Elyu! I’ll group chat you guys later for the details, okay? Gosh, look at the time, my driver is tapping his steering wheel already. I really need to run!”

Inayos ni Vienne ang kaniyang Nursing duty bag at tumayo na rin. Bago siya tuluyang maglakad kasunod ni Serena, dahan-dahan niyang hinawakan ang aking balikat at binigyan ako ng isang marahang pisil.

“Susunduin ka ba ngayon?”

Napalunok ako. “Oo,” pilit na sagot ko habang iniiwas ang tingin sa kaniya.

“Babalik pa ako ng school kasi may kailangan pa akong i-submit sa clinic,” patuloy ni Vienne habang nakatitig sa akin. “Gusto mo bang samahan muna kita habang naghihintay?”

“No, it’s fine,” mabilis kong ilag habang iniiwas ang aking mga mata. “On the way na rin naman si Kuya Biboy.” Hermideo.

“Sige. Mag-iingat ka sa pag-uwi,” mahinahong bilin niya.

“I will. Thanks, Vienne.”

Hindi kalayuan mula sa entrance, nakaparada ang sasakyan ng pamilya.

Gusto kong matawa dahil nagti-text kaming dalawa nitong si Hermideo kapag magpapasundo ako, pero kanina ay si Kuya Biboy ang tinext ko para sunduin ako…

I get that my father favors Hermideo over him, pero hindi ko pa rin maiwasang mairita sa tuwing si Hermideo ang lilitaw sa harap ko kapag si Kuya Biboy naman ang ipinakiusap ko.

Palapit na ako nang makita ko siyang naninigarilyo. Nakasandal siya sa pinto ng sasakyan, nakasuot ng lumang itim na loose shirt na bahagyang faded na sa kalumaan, pero hindi pa rin niyon maitago ang lapad ng kaniyang balikat at ang tigas ng kaniyang dibdib.

Nakatupi hanggang sa balikat ang mga manggas nito, dahilan para lumabas ang kaniyang mga bisig na puno ng ugat at muscular definition.

Dahan-dahan niyang binubuga ang usok patungo sa hangin, habang ang kaniyang matangos na ilong at matalim na jawline ay mas lalong nagiging strikto sa ilalim ng liwanag ng hapon. Sa pagitan ng kaniyang mahahabang daliri, unti-unting nadudurog ang abo ng sigarilyo—kasing bagal at kasing tamad ng paraan ng pagtitig niya sa akin.

Nakatutok ang kaniyang mga mata sa bawat hakbang ko…

Ang distansya sa pagitan namin ay mabilis na nababawasan, at kasabay niyon ang pagtaas ng lamig at kaba sa aking dibdib.

Pumitik siya nang bahagya para ihagis sa kalsada ang natitirang filter ng sigarilyo bago iyon tinapakan ng kaniyang tsinelas.

Hindi siya gumalaw para pagbuksan ako ng pinto. Hinihintay niya lang akong makalapit, nanlilisik ang tingin sa bawat kilos ko.

Inabot ko ang hawakan ng pinto ng backseat habang nakatungo, pilit na iniiwasan ang kaniyang titig.

“Sa harap ka umupo,” malamig at mababang utos niya.

Natigilan ang kamay ko sa door handle. Napapikit ako nang mariin bago dahan-dahang binitiwan ang pinto sa likod.

“Hanggang anong oras si Sergio—”

“May basketball practice sila,” putol niya sa tanong ko habang binubuksan ang pinto sa driver’s side. “Gabi na ang uwi ng kapatid mo.”

Hindi man lang siya lumingon sa akin habang sinasabi ’yon. Sumakay na agad siya sa loob.

Umikot ako patungo sa passenger side. Dahan-dahan kong binuksan ang pinto at umupo sa tabi niya…

Nang mai-sara ko ang pinto, agad na bumalot ang nakatutulinit na katahimikan sa loob ng sasakyan.

“Si Hugo—”

“Nasa bahay na ang dalawa mong kapatid. Si Sergio lang ang may practice,” putol niya sa panibago kong tanong.

Inabot niya ang susi mula sa ignition. With a deliberate twist of his wrist, ipinasok niya ang susi at pina-ikot ito.

The engine roared to life with a low yet steady rumble, sending a faint vibration through the seats. He didn’t immediately pull away. Instead, his dark eyes shifted toward me, capturing mine before I could even look away.

“Isuot mo ang seatbelt,” he commanded, his voice low and dangerous.

Sinunod ko agad siya at ginawa ko ’yon.

Tumingin siya sa side mirror at dahan-dahang pinaatras ang sasakyan palabas ng parking area, effortlessly merging into the rush-hour traffic of Taft Avenue.

Nabibingi ako sa sobrang tahimik, kinagat ko ang aking pang-ibabang labi.

“Lumipas na ang mga mata taon, hinding-hindi na maniniwala ang pamilya mo sa akin kung sasabihin ko pa ’yon,” he broke the silence and it made me flinched.

Nanuyot ang lalamunan ko, at sa gilid ng mga mata ko ay sumulyap siya sa akin.

“Pero subukan mo lang na gawin sa akin ang ginawa mo kay Kuya Gary…” pabitin niyang banta kaya nanindig ang mga buhok ko sa buong katawan.

My stomach churned, dropping into a bottomless pit…

“Hindi ako sanay na tahimik ka, ah—”

“Ano bang gusto mong marinig sa akin? That I’m still—”

“Ganiyan ba talaga kayong mga bading?” he chuckled heartily.

Namilog ang mga mata ko at gulat akong napatingin sa kaniya.

“A-Ano’ng sinabi mo?”

I shouldn’t be offended or feel insulted! Dahil totoo naman. Tanggap ko naman ang sarili ko at wala akong ikinahihiya roon. Pero ang marinig ’yon mula sa kaniya—sa gitna ng mabigat at nakatutulinting katahimikan sa loob ng sasakyan at sa tono ng kaniyang boses—ay nakakainsulto!

“Kung gusto mong maging babae, hindi ka dapat—”

“And I don’t need your unsolicited commentary on who or what I should be!”

Galit ko siyang tiningnan, pero imbes na matagpuan ang kahit anong bakas ng pagsisisi sa mukha niya, nasilayan ko lang ang dahan-dahang pagtaas ng sulok ng kaniyang labi.

“Maganda ka naman sana…” bitin niyang paunang sabi habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko, bago idinagdag ang linyang lalong nagpapataas ng presyon ko. “…kaso mahilig ka sa sakuna.”

Kabanata 12

For some reason, gumaan ang loob ko sa sinabi niya sa akin nang nasa sasakyan kaming dalawa.

Hindi na daw niya ’yon sasabihin kina Papa. Pero how sure am I na hindi niya gagamiting pang-blackmail ’yon sa susunod? Baka mamaya strategy lang pala ’to para pakalmahin ako, tapos bigla na lang akong isasawsaw sa kumukulong mantika!

Kaloka! Para kasing anytime ay itatapon niya ako sa Pasig River, tapos biglang hihirit ng pang-okray na para bang magkasama lang kami sa parlor habang nagpapa-manicure!

Nakahuli ako sa sarili kong nakangiti habang nakatitig sa iPad ko. Nanonood ako ngayon ng paborito kong movie na Mean Girls—partida, sa eksena pa kung saan nabunggo ng bus si Regina George. Ewan ko ba, parang relate na relate lang ang sitwasyon ko sa gulo ng buhay sa North Shore High. Shucks!

Maganda raw ako pero mahilig daw sa sakuna? Excuse me lang, ah! Kasalanan ko bang ’yung mismong sakuna ang lapit nang lapit sa akin?! The audacity of that ferson! Kung tutuusin, siya nga ’tong ultimate walking disaster ng buhay ko…

Agad kong sinapo ang magkabilang pisngi ko nang maramdamang bigla na lang itong nag-init. Napatili ako nang tahimik at nagpagulong-gulong sa kama habang yakap-yakap ang paborito kong hotdog na unan.

Gosh, Reese, umayos ka nga! Marupok ka na ba?! Isang okray lang ng demonyong ’yon, nangingiti ka na?! Kadiri! Kung sakuna man siya, pwes, hindi ako magpapabangga nang parang si Regina George! Periodt!

But who was I kidding?

Pumunta pa rin ako sa kaniya the next day. I wanted to apologize for… trespassing into his room. I don’t care kung hindi magbabago ang tingin niya sa akin dahil kay Manong Gary, basta ang mahalaga, maisulat ko ang sarili kong closure bago ako tuluyang makalbo sa guilt!

Nakatayo ako sa labas ng pintuan ng silid niya, bitbit ang huling natitirang piraso ng aking pride at dangal—na at this point, parang mumurahing extension ring na lang na pwedeng matanggal anytime. Huminga ako nang malalim, nag-cross ng fingers, at kumatok.

Nang bumukas ’yung pinto, lumabas ang panginoon ng mga sakuna—shirtless, gulo-gulo ang buhok, at may hawak pang mug ng kape habang nakatingin sa akin na parang nakakita ng ligaw na miming.

“O?” humikab siya, leaning his shoulder casually against the doorframe.

He’s damn twenty-one yet built like he works at a construction site seven days a week! Nakakainis, bakit kailangan niyang lumabas nang walang damit?! Pilit kong iniwas ang tingin ko sa pandesal sa tiyan niya at mabilis na tumitig sa mga mata niya. Focus, Reese! Huwag kang magpapadala sa matinding visuals ng kapreng ’to!

Kaso nalaglag pa rin ang tingin ko pabalik sa dibdib niya—at shucks, mas lalo lang akong napalunok nang dahan-dahan… Kasi naman! Hindi lang basta muscles ang naroon. May manipis at pino na linya ng buhok na nagsisimula sa gitna ng dibdib niya, dahan-dahang bumababa, bumabagtas sa patag at matitigas niyang abs, hanggang sa lumusot pababa sa ilalim ng garter ng kaniyang pambahay na shorts.

At ’yong balat niya? Napakamoreno. Pero hindi ’yong uri ng pagka-moreno na mukhang dumi o pinabayaan. Pantay na pantay ang kulay ng balat niya kahit sunog sa araw…

Tumikhim ako nang mapansin ang ginagawa ko at agad na inilipat ang tingin ko sa kisame, na para bang iyon ang pinakamagandang tanawin sa buong mundo! Shucks! Bakit ba kasi ang hilig nitong magpa-exhibit nang maagang-maaga?! Para akong nahuling nagnanakaw ng ulam sa kusina!

“Gusto ko lang humingi ng tawad dahil… pumasok ako sa kuwarto mo nang walang pahintulot noon,” mabilis kong tuloy, halos mabulol pa sa bilis ng pagsasalita ko.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinaninindigan ang kaunting dignidad na natitira sa katawan ko habang nakatitig pa rin sa kisame ng hallway.

“I know it was out of line. Mali ’yung ginawa ko at wala akong balak magpalusot. So… ayon. Nag-sorry na ako. Bye!”

Akmang tatalikod na ako para mag-walkout nang marinig ko ang mababang tawa na lumabas sa dibdib niya. Bago pa ako makahakbang nang malayo, mabilis niyang hinawakan ang siko ko. Nanlambot ako sa matinding kuryenteng lumabas mula sa kamay niya, muntik na akong matumba nang paharap sa kaniya! Letche…

“Bakit hindi ka makatingin—”

Tiningnan ko na siya. “Ayan, tiningnan na kita—”

“Para palagpasin ko ang ginawa mo, ano ang binalak mo rito sa silid ko?” seryoso niyang tanong.

I swallowed hard. Shit… Alam ko na nandito ako ngayon kasi gusto kong humingi ng tawad. I wanted to atone for my mistake.

Tinasaan niya ako ng kilay habang naghihintay ng sagot ko, kaya huminga ako nang malalim at inilagay ang parehong kamay sa aking baywang. Pinilit kong patigasin ang mukha ko kahit nararamdaman ko ang matinding init na umaakyat sa aking mga pisngi at tainga.

“Dahil… tama ka. Gusto kong… gawin ang ginawa ko noon kay Manong Gary…”

Pumipiglas ang dibdib ko sa matinding kaba, pero pilit kong pinatigas ang titig ko sa kaniya. Kung matutuklasan niya rin lang ang tunay kong intensyon, mas mabuting aminin ko na kaysa magmukha akong tangang nagpapakumbaba sa harap niya!

“Gusto kong makahanap ng ibabagsak mo,” diretso kong sabi, ngunit pahina nang pahina ang boses ko. “Gusto kong makakita ng kahit anong resibo o amoy ng kalokohan mo sa kuwarto mo para sa wakas… mapaalis ka na sa pamilya namin.”

He didn’t seem shocked at all, like he already expected that answer from me. Walang ngiti o bahid ng alindog ang lumabas sa mukha niya. Sa halip, unti-unting lumimlim ang kaniyang mga mata, at ang kaninang kaswal niyang tayo ay napalitan ng isang malamig at mabigat na aura.

I licked my lower lip. “Gusto kong patunayan kina Papa na… hindi ka pa nagbabago. Na gumagamit ka pa rin ng… drugs or you’ll just be wasting the money he’ll give you… kapag… pumasok ka na ng college…”

Yumuko ako, halos hindi na makatingin nang diretso sa kaniya. Pahina nang pahina ang boses ko habang unti-unting lumalabas ang totoong dahilan sa bibig ko.

“Gusto lang naman kitang hulihin kasi… ayaw kong masayang ’yong pera ni Papa sa ’yo. Balak ka niyang pag-aralin, Hermideo. Pagkakagastusan ka niya. At ayaw kong magmukhang tanga ang pamilya ko kung sakaling pinaiikot mo lang kami.”

Huminga ako nang malalim, pinipigilan ang pangangatog ng boses ko habang pilit na inilalabas ang natitirang honesty sa dibdib ko.

“Kaya ako pumasok sa kuwarto mo. Naghanap ako ng resibo o kahit anong patunay na hindi ka nararapat sa tulong ni Papa… pero alam kong mali ’yong paraan ko. Nagkamali ako sa pagpasok nang walang pahintulot, at nagkamali ako sa paghuhusga sa ’yo nang wala man lang malinaw na ebidensya.”

Tahimik ang buong paligid. Hindi siya nagsalita, pero ramdam ko ang mabigat niyang titig na nakatutok sa akin.

“I’m sorry,” bulong ko, finally looking up to meet his dark, unreadable eyes. “Naparito ako para humingi ng tawad sa pagpasok sa silid mo at sa mga inisip ko tungkol sa ’yo.”

“It’s only normal for me to not give my trust or my family’s hard-earned money to a stranger just like that! Kahit na… kahit na matagal ka na nilang pinagkakatiwalaan dahil masipag ka at maraming natutulong sa pamilya namin, hindi pa rin sapat ’yon para basta na lang kitang pagkatiwalaan,” litanya ko.

Nandito na rin naman ako, kaya lulubus-lulubusin ko na ang pagsasabi ng lahat ng nararamdaman ko.

“And for Manong Gary? Sige… I killed him…” namaos ang boses ko sa huling tatlong salitang iyon.

Napalunok ako nang mabilis habang sumisikip ang dibdib ko. Ramdam ko ang matinding bigat ng kasalanang kinimkim ko sa loob ng mahabang panahon.

“Pinatalsik ko siya sa trabaho… pinalabas kong nagnanakaw siya kahit hindi naman… kahit na… ako nga… ang gumawa…” I said breathily. “Inutusan ni Papa ’yong ibang tauhan noon na tingnan at mag-inspection ng bawat silid sa hacienda—pamilya man o trabahador. Natakot ako at labis na kinabahan nang marinig ko ’yon dahil hindi ko naman kilala ang mga tauhan ni Papa sa probinsya… at sa takot ko, hindi ko alam na… na kuwarto pala ni Manong Gary ’yong napasok ko at doon ko naisipang itago ’yong sobre.”

Nagkatinginan kaming dalawa. Anger, disgust, disappointment, at matinding pait ang kitang-kita sa kaniyang mga matang madidilim. Walang salitang lumabas sa kaniyang bibig, pero ang tahimik na paraan ng pagtitig niya sa akin ay mas masakit pa kaysa sa kahit anong sigaw o sumbat.

And I… accept those looks of disgust and hatred from him because I know I deserve it.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinakakalma ang nagwawalang emosyon sa dibdib ko habang tinitiis ang mabigat niyang titig. Pumikit ako nang sandali bago muling idinilat ang mga mata ko para harapin ang dilim sa kaniyang paningin.

“I’m sorry, Hermideo,” tapat at mahina kong bulong. “Sorry sa pagpasok sa silid mo at sa paghuhusga sa ’yo batay lang sa sarili kong takot. Narinig mo na ang buong katotohanan… bahala ka na kung isusumbong mo ako kina Papa o kung kamumuhian mo ako habambuhay. I know you told me yesterday that you’re not going to tell them, but if you change your mind… I’ll accept it. Hindi na ako magmamalinis sa harap mo,” bulong ko habang pinipigilan ang muling pagbalot ng luha sa aking mga mata. “Ginawa ko ang mali, at handa akong harapin ang consequences kung sakaling sabihin mo man sa kanila ang lahat.”

I then flashed a wicked smile for him. I want him to think that I’m evil, that I’m unsalvageable, a true villain through and through, so he won’t ever see how much the guilt is actually eating me alive.

Hindi pa rin siya nagsasalita, kaya sinilip ko ang kuwarto niya dahil hindi ko na makayanan ang mabigat at pamatay na katahimikan sa pagitan naming dalawa. Bahagyang gumalaw ang mga mata ko patungo sa loob ng kuwarto niya. Gusto kong makakita ng kahit anong bagay na makakapaglayo ng pansin ko mula sa nakakatakot niyang titig, kahit sandali lang.

Ngumuso ako nang hinila niya ’yon pasarado nang hindi kumukurap ang kaniyang madidilim na mata.

“Wala naman akong nakitang drugs or kung ano na makakapagpabagsak sa ’yo!” pang-aasar ko, pilit na inilalabas ang huling natitirang lakas ng loob.

Itinagilid ko ang ulo. He knows that I’m trans anyway. Bakla pa rin nga ang tingin niya sa akin, kaya para mas lalong isipin niya na wala akong kuwenta at salbahe akong tao, gagamitin ko na ang lahat ng alas ko.

I gave him a flirtatious, mockingly slow look from head to toe, letting a dripping wet sneer coat my voice as I stepped into his personal space.

“Baka mapatawad mo ako sa ibang paraan—”

“Hindi ako pumapatol sa mga kagaya mo.”

Matitigas at malamig na binitawan niya ang bawat salita.

I giggled. Shuta ka, Reese! Just get out of here and leave him alone! Nasabi mo na ang mga gusto mong sabihin kaya huwag ka nang magpaapekto sa patutsada niya!

“Sayang naman… magaling kaya ako humalik?” ngumiti ako sa kaniya nang napakatamis. “Kahit itanong mo pa sa ex ko—”

“Wala akong pakialam. Bading kayo pareho.”

Hala! He just called my ex-boyfriend a gay, at para sa isang segundo, nag-short circuit ang utak ko. I mean… the audacity?!

Alam ko naman na tingin ng karamihan sa mga lalaki, bakla na rin ang kapwa nila lalaki kapag pumatol sa trans. No matter how much money you spent on surgeries, hormone replacement therapy, or how flawlessly feminine you look, sa mata ng mga lalaking katulad niya, para pa rin silang nakakita ng bakla.

Gusto kong matawa, pero pinigilan ko ang sarili ko. Shucks! Akala naman niya may gusto ako sa kaniya! Assuming din ang isang ’to, ano? I was just trying to push his buttons since he wasn’t reacting or even saying something to my apology and honesty. I wanted to get under his skin—not actually seduce him!

Umirap ako. “Kaya pala kumantot ng babae ang ex ko nang mahuli ko—”

“Kasi naisip no’n na hindi naman talaga dapat siya pumapatol sa mga bading. Nandiri na ’yon, eh. Ang sarap kaya sa pakiramdam kapag totoong babae ang kasama,” he mocked.

Bumalik tuloy sa isip ko si Jerome at ang Gail na ’yon, at kung paano ko sila nahuli sa kama niya sa apartment.

I always thought that he was just being patient with me—na naiintindihan niya kung bakit hindi pa ako handang makipag-sex sa kaniya, na nirespeto niya ang pagiging virgin ko at ang takot ko. But the truth was, he never saw me as a real woman to begin with. Napagod siyang maghintay sa isang bading kaya humanap siya ng totoong babae.

Letche. Ngayong sinabi ng kapreng ’to ang mga salitang ’yon, para akong bumalik sa araw na ’yon—nakatayo sa pintuan ng apartment ni Jerome habang ginuguho ng kawalan ng galang ang buo kong pagkatao.

I spaced out as I turned my back on Hermideo and thought of the first time Jerome asked me out on a date and how sweet, how attentive he used to be.

Noong mga unang buwan, pakiramdam ko ako ang pinakamaswerteng trans sa mundo. Si Jerome ang unang lalaking nagparamdam sa akin na nakikita niya ako bilang ako—na hindi lang ako basta isang pang-aliw o panandaliang pantasya. Dinalhan niya ako ng bulaklak, hinawakan ang kamay ko sa gitna ng maraming tao, at buong pagmamagaling na ipinakilala sa mga kaibigan niya.

Kaya noong sinabi ko sa kaniyang virgin pa ako at hindi pa ako handang magbigay ng sarili ko, ngumiti lang siya, hinalikan ang noo ko, at sinabing: “I can wait, Reese. Respeto at pagmamahal ang mayroon ako sa ’yo, hindi lang pananabik.”

Naniwala ako. Ang tanga ko, naniwala ako.

Kaya pala unti-unti ang pagbabago at paglamig ng mga titig niya. Kaya pala mas madalas na siyang mainit ang ulo, laging busy, at hirap nang tumingin sa mga mata ko tuwing sinusubukan kong maging malambing. Akala ko pagod lang siya sa trabaho. Akala ko kailangan lang niya ng espasyo.

“Saan ka pupunta—” hindi ko namalayan na sumunod pala sa akin si Hermideo. He held my arm and made me face him, but he stopped talking the moment he saw my face.

Kinapa ko ang mga pisngi ko at namilog ang mga mata ko. Umiiyak na pala ako nang hindi ko namamalayan!

Shit! That Jerome made me cry! After months of our breakup, nakuha pa rin niyang paiyakin ako nang dahil lang sa mga salita ng kapreng ’to!

Nagalit ako sa sarili ko. Nandidiri ako sa katotohanang may kapangyarihan pa rin ang alaala ni Jerome na durugin ako nang ganito—at mas lalong sumabog ang galit ko dahil nakita pa ako ni Hermideo na ganito katanga at karupok.

Naalala ko ang sarap na sarap na mukha ni Jerome habang nasa ibabaw siya ng pokpok na Gail na ’yon, and the way their flesh and skin slid against each other on the bed I helped him buy… Ang dumi. Ang dungis-dungis ng pakiramdam.

Mabilis kong hinawi ang kamay ni Hermideo mula sa braso ko at pilit na pinunasan ang basang pisngi gamit ang likod ng aking palad. My whole body was shaking—not just from the fresh humiliation of Hermideo’s harsh, uncalled-for words, but from the sickening memory of being replaced so easily by someone they considered a real woman.

Ang matigas at masungit na mukha ni Hermideo kanina ay napalitan ng pambihirang gulat. His dark eyes widened, staring at my tear-streaked face as if he couldn’t comprehend that his cheap insults actually breached my defenses.

“Bakit ka umiiyak? Totoo naman ang sinasabi ko—”

“Oo na! Walang lalaking magmamahal sa mga trans kasi kadiri kami! Na kahit anong ganda ko, kahit gaano ko ingatan ang sarili ko, mas matimbang pa rin sa inyo ang may pekpek!” singhal ko habang bumibilis ang aking paghinga.

I pushed him so hard that he stumbled backward, too shocked by my sudden outburst to regain his balance. Umawang ang bibig niya, pero bago ko pa man marinig ang sasabihin niya, tinalikuran ko na siya. Patakbo akong pumasok sa aking kuwarto.

I slammed the door shut, locked it with shaking hands, and immediately collapsed behind it. Napasandal ang likod ko sa malamig na kahoy habang ang dalawa kong kamay ay mabilis na lumipat sa aking mukha upang pigilin ang malalakas at nanginginig kong hikbi.

Harap sa vanity mirror, my feelings were a violent storm of grief, shame, and blinding rage. I stared at my reflection, but I could barely recognize the woman looking back at me through the wall of hot and stinging tears.

Shit!

I reached for my towel so I could take a shower and get out of the house to breathe, to clear my head, and to get as far away from this room where I once let Jerome in. Siya ang una kong boyfriend na pinapasok ko sa silid na ’to dahil naniwala ako na ligtas ako sa kaniya. Naniwala ako na ang silid na ’to ang magiging saksi sa malinis at totoong pagmamahal na ipinararamdam niya sa akin.

Pero doon din pala magtatapos ang lahat. Doon din pala mag-iiwan ng mantsa ang katotohanang hindi kailanman naging sapat ang pagkatao ko para sa kaniya. Pinaniwala ako ng gagong ’yon na may magmamahal sa akin kahit na trans ako!

Nanggagalaiti kong inihagis ang tuwalya sa gilid ng kama. Every single promise Jerome made felt like a sick and twisted joke now. All those late-night conversations, the gentle reassurances when I felt insecure about my identity, the way he looked me in the eyes and swore that my womanhood was real to him—lahat ’yon, kasinungalingan lang pala. Ginawa lang niya akong temporary placeholder habang naghihintay siya ng mas madaling kapalit.

And Hermideo… God, Hermideo’s words cut like a dagger right through my open flesh. He didn’t even know half the story, yet he delivered the verdict like he held the absolute truth of the world.

“Mga gago…” bulong ko, nanggigigil.

Tumingin ako sa closet ko. Iniiwasan kong tingnan ang mga drower sa ilalim, pero tila may magnet na humahatak sa akin doon. Dahan-dahan kong binuksan ang pinakailalim na bahagi kung saan nakatambak ang luma kong mga damit na panglalaki. I haven’t touched them since I finally stepped into the person I truly was.

Pikit-matang hinila ko palabas ang mga maluluwang na graphic shirt at maong pants—mga lumang damit na ibinigay at ipinamili sa akin noong pilit ko pang ibinaon ang sarili ko. I hated these clothes. Hated every single thread that was used to disguise the real me… Pero ngayon, parang gusto kong magtago sa ilalim ng mga ito.

Mabilis akong nagbihis. Nag-suot ako ng simpleng sling bag—hindi tulad ng dati na puro mamahaling leather at kilalang brand. The loose fabric of the shirt hung awkwardly around my shoulders, swallowing my silhouette and hiding every trace of the woman I worked so hard to become. It felt like I was wearing a cruel costume—a physical representation of the shame and suppression I thought I had already outgrown.

Paglabas ko ng silid, naabutan ko si Papa sa sala kasama si Hermideo na nakatayo malapit sa pintuan. Napatigil si Papa at napatitig sa akin, habang si Hermideo naman ay napaunat ang tayo, matinding gulat at pagtataka ang gumuhit sa kaniyang mukha nang makita ang hitsura ko.

“Reese? Anak… saan ka pupunta?” tanong ni Papa, puno ng pagtataka at pag-aalala ang tono ng boses habang tinititigan ang lumang damit na matagal na niyang hindi nakikitang ginagamit ko.

Hindi ko siya sinagot. Diretso lang ang tingin ko sa pintuan, pilit na iniiwasan ang nanunuring titig ni Hermideo. Wala akong lakas para magpaliwanag. Wala akong kakayahang maglabas kahit isang salita nang hindi nasisira ang natitirang control sa sarili ko.

Narinig ko pa ang muling pagtawag ni Papa sa pangalan ko, pati na ang mabigat na yabag ni Hermideo na para bang balak akong sundan, pero tuloy-tuloy lang ako sa mabilis na paglalakad palabas ng gate.

Nakarating ako sa isang sikat na salon sa loob ng mall—lugar kung saan certified suki at royalty ang beauty ko. Pero sa pagkakataong ito, hindi para magpa-keratin treatment o magpa-blow dry para sa rumampa-levels na look ang pinunta ko.

“Hoy, bakla! Good afternoon, Baby Reese! Anong sa ’yo?” masayang salubong ng paborito kong hairstylist na bading, habang kumakaway pa ang mga daliri.

Napatitig siya sa akin, mula ulo hanggang paa, at dahan-dahang nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi. Ang kaniyang makulay na mga daliri ay napatigil sa ere, tila nakalimutan na ang kaniyang masayang pagbati kanina.

“Ngek…” bulong niya, ang boses ay puno ng hindi mapaniwalaang gulat. “Baby… ikaw ba talaga ’yan?”

“Of course!” I smirked menacingly. “Gusto ko lang magmukhang lalaki—”

“Ay, beh! Shibuli looking na ang kalalabasan mo kapag ginupit ko ’yan!” pigil niya sa akin, sabay paypay ng kamay sa tapat ng mukha niya na para bang nahihilo.

He crossed his arms below his chest. “Sayang ang haba ng hair mo, baby! Ano bang drama mo—”

“Oh, come on! Hindi ba pwedeng magpapaka-straight muna ako ngayon?!” singhal ko habang padabog na naupo sa swivel chair at inirapan siya. “Gupitin mo na lang kasi! Dami pang echos, eh!”

Nalaglag ang panga ng bakla. Pilit niyang hinawakan ang magkabilang balikat ko para paikutin ako sa harap ng salamin, habang ang mata niya ay dilat na dilat na para bang nanonood ng kababalaghan sa Rated K.

“Shukran?! Magpapaka-straight?! Beh, anong pumasok sa utak mo? Sinapian ka ba ng lumang espirito ng construction worker?! Ang ganda-ganda mo, tapos gusto mong maging shibuli na naligaw sa parlor?!” Paypay pa rin siya nang paypay gamit ang palad niya, halatang na-stress ang buong nervous system sa sinabi ko. “Jusko, Reese, ’wag mo ’kong subukan! Baka ’pag ginupitan kita nang maikli, magwala ka rito at ipa-tulfo mo ’ko!”

“Gaga! Sige na—”

“I won’t make you look like a man, but I’ll give you a cut that’ll make those basic boys cry because they can’t handle this much fierce in one person!” Bigla niyang hinablot ang spray bottle at sinabuyan ang buhok ko nang walang pasintabi.

“Hoy! Sabi ko pang-lalaki!” protesta ko, pero huli na. Naka-swivel na ako sa kaniya at nagsimula nang umandar ang mahiwagang gunting niya.

“Trust me, baby. Sa ganda mong ’yan? Hindi ka bagay maging construction worker,” tumaas ang sulok ng labi niya habang mabilis na kumikilos ang kamay. “Gagawa tayo ng look na kabog pa rin, pero hindi mo kailangang magsuot ng amoy-baul na graphic shirt—”

“Totoo ba?” humagikhik ako at inamoy ang aking damit. “…amoy-baul nga!” mas lalo kong inamoy ang aking damit. “Shucks, amoy pinaghalong mothballs, luma at kulob na aparador, at baon na baon na sama ng loob! Baka akala ng mga tao rito sa mall, museum display ako na lumakad!”

“O, ’di ba? Amoy nakaimbak na sama ng loob sa cabinet noong 2010s!” natatawang hirit ng hairstylist habang tuloy-tuloy ang swabe at mabilis na paggupit sa mga basang hibla ng buhok ko. “Kaya cheer up, Baby! Don’t let some random dicks make you doubt your own value.”

Napawi ang ngiti ko at pumasok na naman sa isip ko si Jerome at si Hermideo. Dalawang uri ng lason na sabay na lumalamon sa utak ko…

“Make it short, I’m serious—”

“Pero—”

“Just do it! Kahit coconut haircut! Ayos na ako doon!” singhal ko, pilit na pinaninindigan ang katangahan ng buhay ko. “Sige na, dali!”

Natigilan tuloy siya sa ginagawa niya. Binitiwan niya ang gunting sa gilid ng tray at humarap nang buong-buo sa akin, ang matatalim ngunit alalang-alala niyang mga mata ay nakatitig sa salamin.

“Coconut haircut?! Are you out of your mind, Reese?!” hiyaw niya habang nakahawak sa sarili niyang dibdib. “Are you heartbroken—”

“Gusto kasi nung kinababaliwan ko ngayon mga baklang femboy! I needed to adjust my standards to survive the dating market!” pagsisinungaling ko, pilit na ibinabalik ang pagka-kanal at pang-o-okray sa boses ko.

Nalaglag ang panga niya. “But you’re trans—”

“I can be a femboy if I want to! Multiverse of Madness ’to, beh! Flexible ang babae na ’to!”

He groaned. “Reese—”

“Kasi aminin na natin! Ang hirap-hirap maging trans sa mundong ’to! Kapag nagpakababae ka nang todo, iisipin ng mga cishet men, pang-fetish ka lang o panakip-butas. Tapos kapag nalaman nilang hindi ka agad bibigay sa kama, iiwanan ka para sa totoong babae! So why not shift gears, ’di ba?! Kung magpapakafemboy-hugger ako o magmumukhang tomboy, at least wala nang mag-e-expect na kailangan kong patunayan ang kewee ko!”

He gasped and covered his mouth. Iwinasiwas niya ang hawak niyang suklay na para bang pinalalayas ang anumang masamang espirito na lumukob sa kaluluwa ko.

“Jusko, Reese Salcedo! Ikalma mo ’yang overthinking mo dahil pati ang hairline ko ay nag-recede nang dalawang pulgada sa mga pinagsasasabi mo!” asik niya at inirapan ako. “Fine! Kung gusto mong maiksi, I’ll try my best to make you look fierce at mamahalin pa rin kahit shibuli looking ka na, hindi ’yung mukha kang kakatapos lang mag-oathtaking sa ROTC!”

Kabanata 13

“Hooray! Shibuli!” hiyaw ng bakla nang matapos siya.

Pinagmasdan ko ang sarili ko sa salamin—isang mas maikli, sobrang nipis, at bagsak na straight pixie cut. Sagad sa batok ang likod at gilid, habang ’yung itaas ay bagsak na bagsak at bahagya lang kumakaway sa noo ko.

“Hay naku, baby! Ibang klase!” tumawa ang hairstylist, pinalakpakan pa ang sarili sa harap ng salamin. “Lakas makatomboy na varsity player sa kolehiyo! Pwedeng-pwede ka nang mag-apply na pambato sa barangay liga! ’Di ba sabi mo gusto mong mag-shift ng market? O, ayan na! Certified shibuli-core na ang trans na ’yan!”

I smiled widely at myself, I felt satisfied sa kinalabasan.

My long jet black hair is gone!

“You know what, beh?” hinawakan ko ang sobrang maikli at bagsak kong buhok at hinaplos ang manipis na bangs sa noo ko. “I actually… don’t hate it. In fact, I freaking love it!”

Nalaglag ang panga ng bakla, halatang gulantang na hindi ako nag-hysterical o naglupasay sa sahig ng salon.

“Aba, talaga?!” gulat niyang tanong habang nakaturo pa sa akin ang hawak niyang suklay. “Hindi ka mag-o-overreact?! Hindi mo ’ko ipapa-Tulfo?!”

After getting a haircut, nag-shopping ako ng mga damit na panglalaki. Pumunta ako sa pinakamalapit na boutique na may mga oversized streetwear at tailored men’s collection.

Bumili ako ng pares-pares na structured polo shirts, baggier cargo pants, at minimalist na button-downs. Inabandona ko na roon sa fitting room ang amoy-mothballs kong graphic shirt, at lumabas akong nakasuot ng isang crisp, oversized dark gray button-down over a fitted white tank top, paired with relaxed black trousers.

Shuta, bakat ang dede kong pang-grade 7 sa ilalim ng fitted tank top!

I giggled when my nipples chafed against the cotton material, kaya kitang-kita ang hubog nila.

“Shucks, Reese! Lumalaban ang mga bata!” bulong ko sabay tawa nang mahina at mabilis na ikinabit ang mga buttons ng dark gray shirt ko para matakpan ang mga ito.

Inayos ko ang bagsak ng maluwag na polo para siguraduhing komportable ako. Sinuklay ko pa ang bangs ng bago kong maikling pixie cut bago kinuha ang panibagong panlalaking woody-citrus perfume at isinagasa sa magkabilang leeg at pulso.

Napakurap ako habang tinititigan ang sarili ko sa malaking salamin ng boutique.

Isang pilyang ngiti ang unti-unting gumuhit sa mga labi ko habang inaamoy ang panlalaking woody-citrus fragrance na kumakapit sa bagong polo ko.

“This is actually fun,” kausap ko sa sarili ko. “I can do both ways!”

Bakit nga ba ako nagpa-confine sa iisang kahon? Bakit ako magpapaapekto sa sinasabi ng iba kung pwede ko namang gawing sarili kong playground ang identity at fashion ko?

“Maybe makahakot na ako ng mga bisexual top men na mahilig sa mga femboy!” pilyo kong bulong sa sarili ko sabay bahagyang hagikhik.

Masarap maging maganda at hyper-feminine, oo, pero may kakaibang excitement din pala sa ganito. I don’t need to put myself in a box just to be validated. I can be dynamic. I can be fluid. I can play the game on my own terms.

Pinasok ko ang mga strap ng shopping bags sa braso ko at kumpiyansang lumapit sa counter para magbayad.

“Ma’am—I mean, S-Sir!” nauutal at bahagyang namumulang bati ng binatang cashier nang lumapit ako, halatang naguguluhan at nahihiya kung paano ako itatawag habang nakatitig sa mukha ko. “G-Good afternoon po…”

Natawa ako nang mahina sa utak ko. See? It’s working already. Binigyan ko siya ng isang bahagyang kindat at matamis na ngiti.

“Good afternoon din,” pilyo kong sagot gamit ang medyo lowered. Shucks.

Inilagay ko na ang mga bilihin ko sa counter at dahan-dahang humilig doon, pinapanood ang bawat galaw niya.

Nataranta ang cashier. Muntik pa niyang mabitiwan ang barcode scanner bago mabilis na sinimulang i-punch ang mga structured polo shirt, cargo pants, at button-down tops na pinili ko.

Nang matapos niyang i-scan ang huling item, pilit siyang tumingin sa akin nang diretso, pero agad ding yumuko habang inilalagay ang mga damit sa malalaking shopping bag.

“T-Total po is… 4,850 pesos,” nauutal niyang sabi, bahagyang nanginginig pa ang kamay na nag-aabang sa bayad ko.

Inabot ko sa kaniya ang credit card ko, isinabay ang mabilis na pagdampi ng mga daliri ko sa kamay niya bago ko iyon binitiwan. Napalunok siya nang malalim.

Saktong pagkabigay niya ng resibo at card ko, inayos ko ang hawak sa mga shopping bag. Tumingin ako sa malaking salamin ng boutique bago tuluyang lumabas.

Matapos ang sunod-sunod na eksena sa salon at boutique, dire-diretso akong pumasok sa pinakamalapit na fast food chain. Dala ang mabibigat kong shopping bags, umupo ako sa isang booth sa tabi ng bintana.

Hindi ko na pinansin kung mukha ba akong matakaw o ano—in-order ko ’yung paborito kong burger, oversized fries, at malaking soda.

Kinagat ko nang malaki ang burger ko at napangiti nang pikit-mata.

Shucks, ang sarap.

I really feel so much better now!

Matapos kong kumain sa fast food at bitbit ang mga bagong bili kong shopping bags, sumakay na ako pabalik sa bahay.

Bago makapasok sa pinaka-bahay namin, kailangan muna kasing dumaan sa mismong negosyo ng pamilya—ang aming hogs and poultry shop na nasa itaas lang ng bahay, kung saan may mga nakahanay ding sako ng bigas sa gilid. Ang amoy ng feeds, bigas, at ang tunog ng mga bumibili ang madalas na sumasalubong sa akin araw-araw.

Pero ngayon, kakaibang katahimikan ang bumalot pagkahakbang na pagkahakbang ko sa loob.

Nandun sina Mama at Papa sa likod ng malaking wooden counter. Sa kabilang gilid naman, malapit sa mga nakatumpok na sako ng bigas, nakatayo si Hermideo habang nagbubuhat at nag-aayos ng paninda.

Unang nag-angat ng tingin si Mama.

Nalaglag ang hawak niyang plastic scoop sa timbangan nang makita ako. Napatitig siya sa akin mula ulo hanggang paa.

“J-Jusko po… Reese?!” napahawak si Mama sa dibdib niya, nanlalaki ang mga mata sa gulat.

Napatingin na rin si Papa mula sa listahan ng mga resibo. Naibaba niya ang salamin sa mata at napakurap nang ilang beses. “Anong nangyari sa buhok mo, nak? Bakit… bakit ganiyan ang ayos mo?”

Inayos ko ang hawak sa mga shopping bags. “Bagong style, Pa. Baka po magpaka-lalaki na ulit ako, mas masarap kasi kasama ang totoong babae.” I grinned maliciously, making sure my voice carried clearly across the room so Hermideo wouldn’t miss a single word.

They look completely dumbfounded, tila nagpro-process pa sa utak nila kung seryoso ba ako o nanunukso lang.

Napahawak si Papa sa ibabaw ng counter, habang si Mama naman ay bahagyang napabuka ang bibig pero walang lumalabas na salita.

Sa gilid ng mata ko, naramdaman ko ang paglingon ni Hermideo.

Isang sako ng bigas ang hawak niya nang matigilan siya. Tumingin siya sa akin nang direto—ang matatalim niyang mga mata ay bakas ang panandaliang gulat nang makita ang bago kong itsura.

Kumunot ang noo niya at nagsalubong ang makakapal niyang kilay.

I turned my back on them and went inside the house, Manang Agnes was just coming out of the kitchen, hawak ang isang maliit na bandehado ng mga bagong hugas na baso.

Nang mag-angat siya ng tingin at makita ako, literal na nanigas siya sa kinatatayuan niya. Halos manginig ang mga kamay niya sa pagkakahawak sa bandehado.

“Diyos ko po, sino—” napaatras siya nang isang hakbang, nanlalaki ang mga mata. “Reese?! Apo?! A-Anong…”

I couldn’t help it. Humalakhak ako nang malakas at ibinaba sandali ang mga shopping bags ko sa malapit na silya.

“Manang!”

Pinaningkitan niya ako ng mga mata, tinitigan ang maikli at bagsak kong buhok, ang suot kong panlalaking polo, at ang bago kong porma.

“Ano ’yan, apo? Bakit mo pinagupitan ’yung mahaba at maganda mong buhok? Bakit ganiyan ang suot mo?!”

I gave her a charming grin and ran a hand through my sleek, fresh bangs.

“Bagong era, Manang!” sagot ko habang may kasamang pilyong kindat. “Do I look good?”

Napa-iling-iling si Manang Agnes pero dahan-dahang lumabas ang pagkamangha sa mukha niya. “Diyos na mahabagin… mukha kang bida sa mga maiikling drama na pinapanood ko sa gabi! Pero nakakaloka ka, apo! Aatakihin ako sa puso sa’yo!”

“Kumalma ka, Manang. Ako pa rin ’to, magiging lalaki na ulit ako!”

Her smiled faded, and gave me a serious look.

Dahan-dahan niyang inilapag ang bandehado ng mga baso sa dining table, nawala ang dating aliw sa kaniyang mukha at pinalitan ng matinding pag-aalala.

“Reese, apo…” malamig pero puno ng lambing at pag-iingat ang boses niya. “Huwag mong gagamitin ang sarili mo para lang magrebelde o guluhin ang sarili mong buhay. Kilala kita simula nung maliit ka pa. Alam ko kung sino ka at kung ano ang totoong nasa puso mo.”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang magkabila kong balikat. Her touch was warm, grounding me in an instant.

“Kung gusto mong magbago ng gupit at porma dahil masaya ka at gusto mo ’yan, buong-puso kitang susuportahan,” dagdag niya habang nakatitig nang diretso sa mga mata ko, tila binabasa ang bawat tago kong emosyon. “Pero ’wag mong babaguhin o gagamitin ang sarili mo para lang magpanggap o magpakita ng galit sa mundo. Girl-girl ka, apo. Alam ko ’yon at tanggap kita. Kaya ’wag mong kakalimutan kung sino ka talaga…”

Tahimik akong tumango, bahagyang ibinaba ang tingin bago muling nag-angat ng mata sa kaniya.

“Papasok na muna ako sa kuwarto, Manang…” mahina kong sabi.

Hindi pa man lang ako nakakapagpalit ng damit nang makapasok ako sa kuwarto ko ay narinig ko ang tatlong sunod-sunod na katok sa pinto.

“Reese, anak?” boses iyon ni Papa.

Natigilan ang mga kamay ko sa pagbubukas ng mga button ng polo shirt ko. Dahan-dahan akong humarap sa pinto, tila tinatantiya ang tono ng boses niya. Wala roon ang dating pagiging strikto o ang gulat na ipinakita niya kanina—puno ’yon ng pag-aalala at bahagyang pag-aalinlangan.

“Pa?” sagot ko habang dahan-dahang lumalapit sa pinto para buksan ito nang bahagya.

Nakatayo si Papa sa labas, nakasuksok ang mga kamay sa bulsa ng kaniyang shorts.

Our eyes met, kaya niluwagan ko na ang bukas ng pinto upang patuluyin siya sa loob.

Bahagyang dumaan ang tingin ni Papa sa mga shopping bags na nakakalat sa kama ko bago siya tuluyang pumasok at dahan-dahang isinarado ang pinto sa likod niya. Napabuntong-hininga siya nang malalim.

“Anak… I know that you’re hurt—”

“P-Po? Saan naman—”

“Alam kong palagi namin ipinapaalala sa’yo ng Mama mo na gusto naming makuntento ka sa bigay ng Diyos… pero mas mahalaga sa amin ang kabutihan at kapayapaan ng isip mo,” putol ni Papa sa sasabihin ko, habang marahang lumalapit at tinititigan ako nang puno ng pag-unawa.

Bumigat ang hangin sa loob ng kuwarto. Napalunok ako, hindi agad nakapagsalita.

He smiled weakly as he pulled me into a tight hug. “Tanggap na namin ng Mama mo, matagal na… na kung gusto mong baguhin ang iyong katawan para i-ayon sa kung ano ang tunay mong nararamdaman at kung sino ka talaga, buong-puso ka naming susuportahan. Ayaw naming makita kang nahihirapan nang dahil lang sa takot sa sasabihin ng iba o sa amin.”

What?

Namilog ang mga mata ko sa gulat. I was borderline thinking that Hermideo admitted his damn hatred for me to my parents, or that my parents completely misunderstood why I cut my hair and changed my wardrobe.

“P-Pa… wait, what?!” mabilis kong inilayo ang sarili ko mula sa yakap niya, nanlalaki ang mga mata at halo-halong gulat at pagtataka ang mukha ko. “Anong baguhin ang katawan?! Pa, nagpahupit lang ako ng buhok at bumili ng panlalaking damit! Hindi ako magpapa-sex change operation!”

Nwtigilan si Papa, nakabitin ang mga kamay sa ere habang nakatitig sa akin. Kumurap-kurap siya nang ilang beses, halatang nablanko ang utak niya sa reaksyon ko.

“E… ’di ba sabi mo kanina sa baba… magpapaka-lalaki ka na?” medyo litong tanong ni Papa, pilit na inaalala ang mga sinabi ko sa shop. “Tanggap na nga namin ng Mama mo kung magpapa-transition ka na o magpapa-opera—”

“Jusko, Papa! Nanunukso lang ako kanina!” napahawak ako sa sarili kong noo, halos mamatay-matay sa gulat at gustong humalakhak sa malaking misinterpretation nila.

Gusto ko lang namang asarin si Hermideo! Ang kapreng ’yon! Kairita…

“Bakit ka nagpa-gupit kung gano’n at bakit ganiyan ang suot mo?” tanong uli ni Papa, tila naglo-loading pa rin ang sistema habang nakatitig sa maikli kong buhok at sa suot kong damit.

“Trip ko lang, Pa!” napahawak ako sa tiyan habang hindi magkaintindihan kung tatawa ba o maiiyak sa matinding misunderstanding. “Gusto ko lang ng bagong look!”

Napabuntong-hininga siya. Dahan-dahan niyang itinapat ang kamay sa kaniyang mukha at napahilot sa bridge ng kaniyang ilong.

“We thought that you were hurt and going to start a war with us because of how strict we were before,” pabulong niyang dagdag, ang boses ay puno ng halo-halong paghinga ng maluwag. “Nag-research pa ang Mama mo sa tablet niya kanina tungkol sa mga hormone therapy at surgeons, tapos nagpapagupit ka lang pala?!”

Nalaglag ang panga ko. “Papayagan niyo na ako magpa-sex change?”

His face softened as he nodded gently. “Kahit gaano pa kasakit sa amin noong una, o kahit gaano kami kabagabag sa mga pagbabago… kung ’yun ang totoong magpapalaya at magpapasaya sa’yo, papayagan ka namin, Reese. Dahil mas matimbang ang kaligayahan mo kaysa sa sarili naming mga takot.”

I tried to form a word but nothing came out.

“Hindi mo kasi ako pinansin kanina, nang tinatawag kita. I saw you wearing the clothes I gave you back then…” tinapik niya ang balikat ko. “Sinabi ko ’yon sa Mama mo at sinabi niya sa akin na hayaan ka na sa gusto mo…”

“’Yung mga damit na ibinigay ko sa’yo no’ng mas nagiging… babae ka na… na sinusubukan ko pang pigilan, ’yung mga damit na madalas naming pagtalunan ng Mama mo no’ng mas bata ka pa.” he caught himself smiling.

“As the years passed, I began to see how wrong I was to try and shape you into someone you weren’t meant to be.”

Bumigat ang kaniyang paghinga, at ang pilyong ngiti niya ay unti-unting pinalitan ng tapat at malalim na pagtanggap.

“I watched you grow into this headstrong, incredible young woman, and I realized… all that controlling and restricting just pushed you away. So when I saw you today, with this new cut, wearing those clothes, I told your mother—I’ll let her be. If this is how she reclaims her strength, if this is how she heals, then we will stand behind her.”

Dahan-dahan niyang inabot ang mukha ko at pinunasan ang patak ng luha na hindi ko namamalayang lumabas na pala sa mga mata ko.

“I will help you contact an endocrinologist to talk about hormone replacement therapy if you really want to transition… at ako na ang bahala sa lahat ng gastusin.”

“P-Pa—”

“Alam kong sinuway mo na kami ng Mama mo noong sinabi naming hindi puwede,” he chuckled lightly. “Pero gaya ng sinabi ko, mas mahalaga sa amin ang kaligayahan mo,” tumatango-tango siya sa akin habang nakatitig sa akin nang puno ng pagmamahal.

Umiwas ako ng tingin. Shit!

I did self-medicate when they refused to give me their approval, buying hormones online behind their backs just to start my transition.

I was ready to keep fighting them, ready to endure the secret doses, the quiet fear, and the burden of keeping it all hidden just so I could finally become who I truly was…

“Hayaan mo kaming tulungan ka sa tamang paraan. Kakausapin natin ang mga tamang doktor para siguradong ligtas ka at alaga ang kalusugan mo.”

Hinarap ko si Papa nang lukot ang mukha. “Papa naman, eh! Since when did you become this supportive? Naalala ko tuloy no’ng umiyak pa ako sa banyo kasi ayaw niyo sa gusto ko!”

Natawa nang mahina si Papa. “Mali kami noon, Reese. Natakot kami… natakot kami sa bagay na hindi namin agad naintindihan,” pabulong niyang amin, dahan-dahang umiling. “Pero narealize namin ng Mama mo na mas nakakatakot ang mawalan ng anak nang tuluyan dahil lang sa sarili naming katigasan ng ulo.”

Nanginig ang labi ko.

“Kaya patawarin mo kami, anak…” dugtong pa ni Papa, dahan-dahang pinupunasan ang luhang pumatak sa pisngi ko. “Patawarin mo kami kung pinaramdam namin sa’yo na kailangan mong mag-isa.”

Papa did keep his promise to help me, dahil sa sunod na araw ay dinala niya agad ako sa isang kilalang endocrinologist sa Manila para sa aking kauna-unahang pormal at ligtas na consultation.

I was so overwhelmed, ininterview ako ng endo at tinanong niya ako kung ano ang combo na ginagamit ko no’ng nag-self-medicate ako.

Napatitig lang ako sa kaniya, biglang nailang habang nakaupo sa malamig na swivel chair ng clinic dito sa Manila. Nararamdaman ko ang mga mata ni Papa sa tabi ko—hindi sa paraang nanghuhusga, kundi puno ng matinding pag-aalala at kaba para sa kalusugan ko.

Kinuha ko mula sa bag ko ang maliit na pouch kung saan nakatago ang mga lalagyan ng gamot na dinala ko talaga para ipakita sa kaniya.

“Eto po, Doc…” mahina kong usal habang itinuturo ang mga pakete at bote na patago kong ginagamit dati hanggang ngayon.

Inabot ’yon ng endocrinologist at maingat na pinagmasdan bago tumingin sa akin habang nagta-type sa kaniyang computer. “May malinaw namang reseta ang mga gamot na ’to, Reese. The medications themselves are real, but the dosages you were taking were completely off for your body. Kaya mabagal at tila walang gaanong pagbabago sa transition mo sa mga nakaraang buwan—hindi tugma ang timpla sa kailangan ng sistema mo.”

Napahawak si Papa sa balikat ko, dahan-dahang pinisil ’yon.

“Mabuti na lang at dinala mo ’to, brod, at naparito kayo,” patuloy ng doktor habang humaharap sa amin. “Ititigil natin ’yang hula-hulang dosage. Gagawa muna tayo ng kumpletong blood panel para makita natin ang hormone levels at liver function mo. Paglabas ng results, doon natin bubuoin ang tamang HRT regimen na tailored-fit sa katawan mo para maging mabilis, epektibo, at higit sa lahat, ligtas ang transition mo.”

Nakahinga ako nang maluwag—parang may napakabigat na batong natanggal sa dibdib ko habang nakatitig sa mga gamot na dati’y patago kong iniinom.

Tumingin si Doc sa akin nang may kumpiyansa. “So for now, Reese, pause muna tayo sa pag-take ng kahit ano hanggang sa makuha natin ang official lab results. We want to do this right.”

“Opo, Doc. Makikinig na po ako,”

“Maraming salamat po, Doc,” pormal na sabi ni Papa bago muling humarap sa akin at tinapik nang banayad ang balikat ko. “Gawin natin lahat ng tamang proseso. Ako na ang bahala sa lahat ng lab fees at sa susunod mong balik dito sa clinic.”

“Mabilis lang naman ang lalabas na lab results, so we can probably set your next appointment by next week,” imporma ni Doc habang iniaabot sa akin ang request slip para sa blood panel. “Just hang in there, Reese.”

“Maraming salamat ulit, Doc,” sagot ko habang maingat na tinatanggap ang papel.

Nagningning ang mga mata ko. This is what Serena has been telling me!

Pero dahil sa takot ko na baka malaman nila Papa na nagpa-endo ako at nag-take ng hormones nang walang gabay, pinalipas ko ang pagkakataon noon. I let my fear of their rejection hold me back for so long, settling for hidden doses and slow, uncertain progress just to keep the peace.

If only I knew that they were ready to accept me all along…

Masayang-masaya ako nang makalabas kami sa building, ramdam ang magaan na hangin ng Manila na para bang nakikiisa sa panibagong simula ng buhay ko.

“Oh, paano?” untag sa akin ni Papa habang naglalakad kami patungo sa nakaparadang sasakyan. “Saan mo gustong kumain bago tayo umuwi? Gutom na rin ako sa haba ng biyahe at paghihintay natin sa clinic.”

Tumingin ako sa kaniya, at sa kauna-unahang pagkakataon, wala na ’yung lumang takot na baka magkamali ako ng sasabihin o baka maiinis siya sa akin.

“Kahit saan po, Pa,” nakangiti kong sagot habang maingat na ipinapasok ang lab request slip sa bag ko.

Actually, kasama namin si Hermideo pero nagpa-iwan ang kapreng ’yon sa labas. Paniguradong naninigarilyo lang siya at paniguradong nagtitingin-tingin ng mga babae sa paligid. Duh!

Pero ayaw ko na siyang pagtuonan pa ng pansin. Tama naman ang mga kaibigan ko, I don’t have to be so low as to investigate his actions and pry into his life.

It’s been so long since I sport a short haircut, kaya hindi ako sanay na walang sinusuklay na mahabang buhok.

Mabilis lang naman humaba ang buhok ko, kaya hindi na ako mag-aalala pa. At least now, every strand that grows will be a part of the real me, moving forward without any more secrets.

I was right that he was smoking when we neared the car, the familiar scent of tobacco drifting slightly in the humid Manila air.

Gusto kong umirap dahil sa akin talaga siya nakatingin habang papalapit kami ni Papa sa sasakyan.

“Kumain muna tayo, Mideo.” si Papa.

“Sige po, Boss,” sagot niya habang maagap na binubuksan ang pinto ng Van sa tabi ng driver’s seat para kay Papa.

Agad namang pumasok si Papa sa loob, tila sabik nang makaupo pagkatapos ng mahabang oras sa clinic. Habang papunta ako sa backseat, lumipat si Hermideo para pagbuksan din ako, ginawa rin niya ’to kanina bago kami umalis ng bahay. Naramdaman ko ang lalim ng kaniyang titig na nakatutok pa rin sa akin pero dinedma ko na siya.

Nagkatinginan pa kaming dalawa bago niya isarado ang pinto ng backseat.

“Anak, gusto kong kumain dun sa kinainan natin last time. Saan ulit ’yon?” tanong ni Papa sa akin nang makapasok na si Hermideo sa driver’s seat.

“Ah, sa Italian restaurant po ba sa may Greenbelt, Pa?” nakangiti kong sagot, inililipat ang tingin kay Papa habang isinasaayos ang bag sa lap ko. “’Yung masarap ’yung pasta na kinain niyo noon.”

“Ayun! Dun nga,” natutuwang sagot ni Papa habang tumatango-tango. “Mideo, doon tayo sa sinasabi ni Reese.”

“Opo,” tipid na tugon ni Hermideo.

Bago niya inatras ang van, mabilis na sumulyap ang mga mata niya sa rearview mirror, kaya muli kaming nagkatinginan.

Ngunit, tumunog ang phone ko kaya ko naputol ang titigan naming dalawa.

I fished my phone out of my bag, feeling the light vibration against my palm. Screen lighting up, Eros’ name flashed across the display.

My new… suitor. Gusto ko na rin baguhin ang taste ko sa lalaki, I have been so blinded by those disaster looking men that I almost forgot I deserved someone who actually brings me peace.

Sinagot ko ’yon at ginamit ang aking napakahinhin at malambing na boses.

“Hello? Kakatapos lang namin,” sambit ko habang bahagyang inilalapit ang phone sa aking tainga.

“Hey, Reese,” rinig kong tugon ni Eros sa kabilang linya, ang kaniyang boses ay malalim ngunit banayad. “Just checking on you. Kamusta ang appointment mo sa clinic? Are you okay?”

“Yup! Uh, ikaw? How’s basketball?”

“Panalo naman,” sagot niya, may bahagyang tawa sa kaniyang boses na lalong nagpa-sarap sa pandinig ko. Shucks. “Medyo nakakapagod, pero mas gumaan ang pakiramdam ko nung narinig ko ’yung boses mo.”

Ugh! Anak siya ng Mayor at ka-schoolmate pa ni Sergio at Hugo, they’re in the same university. He’s twenty-one and an Engineering student, consistent din siya sa varsity list nila. Plus, he has that effortless charm that just instantly brightens up your day.

Sarap! Sarap ba?

“Mabuti naman kung gano’n,” malambing kong tugon, isinandal ang ulo sa bintana habang pinagmamasdan ang mabilis na daloy ng mga sasakyan sa kalsada. “Kakatapos lang din namin sa clinic. Papa’s actually with me, and we’re heading to Greenbelt to grab lunch.”

“That’s great. I’m really glad your dad is there to support you,” masuyong sabi ni Eros. “Enjoy your lunch with your dad, okay? Text me later when you’re on your way home so I know you’re safe.”

“I will. Mag-iingat ka rin pauwi,” mahinahon kong sagot bago ko dahan-dahang ibinaba ang tawag.

“Sino ’yon, anak?”

“A friend, Pa. Si Eros po,” nakangiti kong sagot habang ipinapasok ang phone sa bag ko, nananatiling kumportable at kalmado ang boses.

“Eros Manalo? ’Yung anak ni Mayor?” tanong ni Papa, bahagyang gumagalaw ang ulo para tumingin sa akin sa pamamagitan ng side mirror sa harap.

“Opo, Pa. Ka-schoolmate nina Sergio at Hugo,” simpleng dagdag ko.

Hindi na muling nagtanong si Papa at tumango-tango na lang habang may bahagyang ngiti ng pagsang-ayon sa kaniyang mga labi.

Alam niyang pangit ang taste ko sa mga lalaki noon, but he knew that I was slowly learning my lesson. Maya-maya pa’y narinig ko na lang ang bahagyang pagtawa ni Papa, tila natutuwa sa ideyang nagbubukas na ulit ang puso ko sa mas tamang tao.

“Mabuti naman kung gano’n, anak. You deserve someone who treats you right,” pahiwatig ni Papa na may kasamang lambing.

“Opo, Pa,” tipid ngunit bukal sa loob kong sagot.

Napatingin ako kay Hermideo na madilim ang mukha habang mahigpit ang hawak sa manibela, pero hindi ko ’yon pinansin dahil sanay naman ako na ganiyan ang itsura niya.

“Mideo, malayo pa ba tayo?” tanong ni Papa habang nakatingin sa traffic.

“Malapit na po, Boss. Ilang minuto na lang,” sagot niya sa mababa at bahagyang paos na boses.

Kabanata 14

Habang kumakain kami ay panay ang tipa ko screen ng phone ko. Eros and I were casually texting back and forth, exchange of light banters making me smile every now and then.

Nag-uusap si Papa at Hermideo sa harapan ko na usapang lalaki kaya hindi ko maintindihan. Ewan ko ba sa mga ’to, tungkol ata sa makina ng sasakyan.

Dedma na lang ako. Bakit pa ako makikinig sa usapang mekaniko kung pwede naman akong makipag-harutan sa anak ng Mayor, ’di ba? Lord, thank you sa character development, tunay na tao na ulit ang taste ko! Charot!

Eros: Nasa restaurant na kayo? Don’t forget to eat well :)

Me: Opo, daddy. Ems! Oo, kumakain na haha. Pasta for today’s bidyo!

Napahagikgik ako nang mahina habang mabilis na nagta-type. Letche, nasa harapan ko lang naman ang tunay kong pudra, nabawasan ang kabanalan ko nang limang porsyento…

“Aba, mukhang masaya ang ka-chat natin diyan, ah?” biglang hirit ni Papa na nakatitig na pala sa akin habang may nakalolokong ngiti.

“Ay, wala ’to, Pa! Nagsesend lang ng meme sa friends ko,” mabilis kong alibi sabay simangot nang bahagya. “Sige na, mag-usap na kayo diyan ni Kuya Mideo, usapang lalaki naman ’yan. Huwag niyo ’kong idamay sa kabaklaan niyo sa kotse!”

Nakita kong napa-iling na lang si Papa habang tumatawa, sanay na sanay na sa kawalang-hiyaan ng dila ko.

The other foods we ordered then arrived right on cue, steaming hot and smelling like absolute heaven. Gutom na rin talaga ako, kaya binaba ko muna ’yung phone ko sa gilid ng plato.

“O, kain na muna,” nakangiting sabi ni Papa habang inaabot sa akin ’yung pasta dish ko. “Mideo, kumain ka nang marami. Huwag mong hihiyangin ’yang sarili mo.”

“Sige po, Boss. Salamat po,” sagot ni Hermideo sa malamig at mababang boses.

Sumulyap ako nang patago sa kaniya habang inaabot niya ’yung baso ng tubig. Beks, halos maputol na ’yung handle ng kubyertos sa sobrang higpit ng hawak niya! Ang dilim-dilim ng mukha na para bang nakainom ng patis imbes na tubig.

Matipuno pa sa matipuno ang dating, pero sa totoo lang, mukha siyang na-usog sa tabi na napilitang mag-ipon ng sama ng loob. Ems!

Sinimulan ko nang i-twirl ’yung carbonara sa tinidor ko at kumain nang buong gana. Nag-vibrate ulit ’yung phone sa tabi ko, at kitang-kita ko sa peripheral vision ko ang mabilis na sulyap ni Hermideo sa screen bago niya biglang binitiwan ’yung kutsara niya nang may kaunting ingay.

Eros: Haha naughty. Finish your food first, okay? Text me when you’re done, I miss our calls. ;)

Muntik na akong mabilaukan sa sarili kong laway. I miss our calls?!

Honestly, hindi pa rin naman nabago ang taste ko sa lalaki kasi may pagka-bad boy pa rin ’tong si Eros, high quality nga lang. I mean, downgrade man sa sakit ng ulo, at least upgrade sa kalidad, ’di ba?! Hindi ’yung mukhang magdadala sa’yo sa pighati at kabuktutan habang libre mo pa ’yung amag!

“O, anak, dahan-dahan sa paglamon,” natatawang paalala ni Papa nang makitang bahagya akong napa-ubo. “Mukhang masarap na masarap ’yang pasta mo, ah?”

“Masarap po, Pa! Very delicious,” makahulugan kong sagot sabay mabilis na nag-reply kay Eros habang patagong nanginginig sa kilig ang buo kong pagkatao.

Me: Call tayo later pag-uwi ko hehe :*

I flipped my phone face down on the table, took a sip of iced tea.

Sa gilid ng mata ko, nakita kong napatitig si Hermideo sa phone ko bago siya dahan-dahang uminom ng tubig—pero ’yung paghawak niya sa baso, akala mo lilipulin ’yung bubog sa galit. Jaw locked, eyes dark as night, tapos halos hindi na makakain ng sarili niyang order.

Napakunot ang noo ko nang konti habang nakatingin sa kaniya.

I bet he’s thinking na bakla si Eros, dahil pumatol sa akin…

I ignored him completely before finishing my food so I could text Eros again.

Halos mapunit na ang ngiti ko habang mabilis na nagta-type ng reply. Lord, pigilan niyo po ako, baka pumasok na ako sa kumbento sa sobrang kagalakan!

Eros: Sorry late reply. Fresh out of the shower.

Me: Aysus, pa-pic nga kung tunay na bagong ligo! Ems haha!

Eros: Haha, careful what you ask for, Reese. Baka hindi ka makatulog niyan. :)

Eros: A bit sore from the game, though. My shoulders are killing me… care to give me a massage?

Me: Hindi ako sanay mag-massage, eh! Pero kakayanin ko for you.

Eros: Kakayanin mo? Hmm ;)

Me: Oo :)

Impit akong tumili dahil nasa loob kami ng restaurant. Shucks! Bakit double-meaning na ang palitan namin ng messages?! Akala ko ba wholesome lang tayo rito?!

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang nagwawala at nanginginig sa kilig ang buo kong pagkatao! Mapapadali talaga ang pag-akyat ko sa langit sa lalaking ’to, swear!

“O, anak, mukhang tapos ka na. Baka gusto mo nang itabi ’yang phone mo at baka mapunit na talaga ’yang labi mo sa kapapangiti diyan,” natatawang paalala ni Papa habang nagpupunas ng bibig gamit ang napkin.

“Naku, Pa! Wala ’to, nakakita lang ako ng meme ng pusa!” mabilis kong palusot sabay tago ng phone sa bag, kahit halatang-halata naman sa mukha ko ang kalandian ng aking kaluluwa.

Lapitin naman talaga ako ng mga lalaki kahit na alam nilang trans woman ako. I never kept it a secret—proud na proud ko ’yong dala-dala sa bawat kembot, bihis, at pananalita ko! In fact, Cian Reese Salcedo is a full package deal.

It’s just that I always choose and pick the wrong guy! Gustong-gusto ko talaga ’yung mga geng-geng na lalaki tapos red flag pa! ’Yung tipong mukhang magdadala sa ’kin sa kapahamakan o kaya ’yung kailangan ko pang magmakaawa para lang mapansin!

At sa mga natipuhan ko, they don’t swing with someone like me pero nadadala ko sila sa pambubudol ko at karisma!

Alam ko naman na pera ang naging habol sa akin ni Jerome, kasi sa likod ng utak ko naisip ko na ’yon but I was so desperate for affection and validation that I willingly turned a blind eye! Tanggap ko naman noon na pera lang ang kailangan niya sa akin, basta ba maiparamdam niya lang na may halaga ako. Tanga yarn?! Tanga talaga, give ko na!

His kisses felt real though, at some point, I felt sincerity from him. Kasi mararamdaman mo naman ’yon kapag totoo ang hawak at tingin sa ’yo.

During our first month, he badly want to do it with me but I refused, because I wanted to hold on to the illusion that he loved me for who I am, not just for what my money or my body could give. Takot ako na kapag ibinigay ko agad ang lahat, mawawalan na siya ng dahilan para magpaloko at manatili sa piling ko. So I made him wait, and ironically, that waiting made him cheat on me with a girl he told me not to worry about.

Lesson learned: never dim your light or compromise your worth para lang sa lalaking pang-Barangay blotter ang ugali!

Pero ’di na ngayon! Fully healed at graduate na ang babae na ’to sa Charity Era! Nandoon na ako sa Luxury Era ko!

Kaya pagdating kay Eros? Aba, tinitiyak kong panalo ako. High-quality premium red flag, may sariling pera, at guwapo. And gosh, his body built is strictly top-tier!

Kung noon, ako ang gumagawa ng first move sa mga lalaking nagugustuhan ko, this time ibang-iba na. Si Eros na ang mismong lumalapit, dumidiskarte, at nakikipagkilala sa akin.

I was so shocked when he first reached out to me! ’Yung tipong akala ko prank lang o kaya nagkamali lang siya ng pino-pormahan, pero hindi—seryoso ang gago! He made it crystal clear from the start that he wanted me, no mind games, no hesitations, at walang katiting na pag-aalinlangan kahit alam niyang trans woman ako.

I don’t even have to beg or bend over backwards just to get a drop of attention anymore. Dati, ako ’yung nagpapakamatay mag-ipon ng dahilan para pansinin lang, pero ngayon? Ugh!

Susubukan kong… ibigay ang sarili ko kapag makikipag-relasyon siya sa akin. Ayoko nang maging duwag o magdalawang-isip dahil lang sa nakaraang sugat at takot. If he’s willing to take the leap and claim me as his girl, then I’m ready to give him everything—body, heart, and soul. Walang tirang alinlangan…

There’s still a part of me that’s terrified, of course. Baka mamaya palabas lang din ang lahat, o kaya naman kapag nakuha na niya ang gusto niya, maglaho na lang siya na parang bula. But for the first time in a very long time, the desire to risk it all for real happiness outweighs my fear of getting broken again.

Alam kong ang bilis kong mag-isip pero malakas ang kutob ko na magiging kami din sa huli.

I just know when a guy is genuinely into me!

“Bagay pa rin naman sa’yo,” ngiti ni Eros habang magka-video call kaming dalawa.

Mataray ko lang siyang tiningnan sa screen, kahit na gusto kong sumigaw sa kilig! Pilit kong itinago ang ngiti ko habang umiinom ng tubig para lang hindi halatang kinikilig ako nang bonggang-bongga. Shucks!

Sinabi ko kasi sa kaniya na nagsisisi ako naisip nagpagupit ako ng buhok, siyempre, gusto ko mag-drama kahit na bagay naman talaga sa akin at mas lalo lang akong nagmukhang mamahaling kontrabida sa teleserye! Pero ’di ba, masarap din minsan ’yung sinusuyo at tinitiis ’yung kaartehan mo ng isang guwapong lalaki?

“Sure? Baka magpa-extension ako ng hair bago kami mag-Elyu ng mga friends ko,”

“I’m serious, Reese. Cute mo kaya. It suits your face shape,” dagdag pa niya habang nakatitig nang diretso sa camera, na para bang pinapanood ang bawat malilit na reaksyon ng mukha ko.

“You look hot with short hair.” he licked his lower lip after saying that.

Uminit ang buong mukha ko at tinakpan ang camera ng cellphone ko gamit ang palad ko!

“E-Enebe!” Ganern! Landi nang pino, Reese!

Inalis ko nang kaunti ang palad ko para lang masilip siya mula sa screen, pero ang baby ko, tawa nang tawa habang nakasandal sa gaming chair niya!

Baby ko na ba siya?

“Why hide? Let me see that blush,” tukso pa niya habang nakatitig sa akin.

“Ayoko! Gusto ko muna makita abs mo!” demand ko habang pilit na pinapanatili ang maarte kong tono. Para-paraan ka, bakla! Huhu…

Natawa siya lalo, tapos dahan-dahang itinaas ang hawak niyang phone para mas makita ko ang kabuuan niya. Inisod niya nang kaunti ang katawan niya palayo sa mesa, at nang haplusin niya ang ibabang bahagi ng kaniyang damit—kunwari ipangpupunas lang sa mukha niya—bahagyang naangat ’yung t-shirt niya!

Ayun! Nakita ng dalawa kong mata ang sculpted, pantay-pantay, at matitigas na hibla ng kaniyang abs!

“Happy?” he asked, tilting his head to the side.

Happy is an understatement, Daddy Eros! Hiyaw ng isip ko, pero siyempre, pinanindigan ko ang pagiging pakipot.

“Hmm, pwede na. Pasok sa standards ko,” maarte kong sagot habang umiirap, kahit sa loob-loob ko ay nanginginig na ang buong pagkatao ko sa sobrang sarap sa mata ng view!

“What about me? What do I get?” ngumuso siya kaya nagkatinginan kaming dalawa.

I bit my tongue inside of my mouth. Shit…

I have never done this before with the men I used to chase after, pero ngayon? Pakiramdam ko may sariling buhay ang kamay at bibig ko sa sobrang lakas ng hatak ng lalaking ’to!

“Hmm?” I hummed before I held the hem of my oversized shirt I was wearing. Dahan-dahan ko itong itinaas—sapat lang para masilip niya ang makinis at patag kong tiyan, ang maliit kong baywang at malapad na balakang, bago ko mabilis na ibinaba ulit, kasabay ng pilyang ngisi sa aking mga labi.

Shuta ka, Reese!

“Tease…” kumawala pa mababang mura niya mula sa kabilang linya. Lumalim ang boses niya habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata sa screen. “You’re playing with fire, Reese.”

“Akala ko ba naglalaro ka?” I giggled heartily.

He clenched his jaw, inabot niya ang kaniyang phone at tuluyan nang tumayo sa gaming chair niya—dinadala ako habang naglalakad palayo sa kaniyang computer desk.

“I want to play something else…” he muttered under his breath, his voice laced with a raspy edge, light brown eyes fixed intently on mine.

Hindi ko mapigilan punahin ang kaniyang itsura, he’s so neatly disheveled. Mestizo siya, malayo sa tipo ko pero bakit parang sa kaniya ay nabubura bigla ang lahat ng mga pamantayan ko? Matangkad, maaliwalas ang mukha, at may mga matang nang-aakit kapag tumititig sa akin.

Shucks!

Isang araw pa lang naman kami nag-uusap, tapos pero parang ang haba-haba na ng aming pinagsamahan! Ewan ko ba, parang may kung anong mahika ang lalaking ’to na nakakapagpaikot ng mundo ko sa loob lang ng ilang oras.

Hindi naman ako pakipot nang magpaalam siya sa akin na kung pwede siya manligaw, pumayag na agad ako. I usually turn down guys when they’re not my type but I told myself that I’d change my taste this time!

He may be a bad boy but he’s smart, literally smart! He’s not just a varsity player, kundi top student din at kandidato pa para sa Latin honors sa kursong Mechanical Engineering!

Before, wala akong pakialam kung matalino o bobo ang lalaki basta guwapo at tipo ko.

Humiga siya sa kama niya habang namumungay ang mga mata.

I bit my lower lip as I felt the same feeling that he was giving me right through the screen—parang unti-unting pumupuno sa buong dibdib ko ang init at kuryenteng dulot ng titig niya.

Shit! Makikipag-video sex pa ata ako! I haven’t done this before and the strong urge to do it with him right now is almost driving me crazy! Para akong hinihila ng tukso habang nakahiga siya roon, looking at me like I’m the only thing that matters.

“Anong laro?” mahangin at halos pabulong kong tanong, trying to match his dangerous energy while my heart hammered wildly against my ribs.

“A give and take game,” sagot niya sa mababa at garalgal na boses. Mas lalong lumalim ang titig niya sa camera habang dahan-dahang gumagalaw ang adams apple niya.

Nanuyot ang lalauman ko. Shucks!

“You give me what I want, and you take whatever I offer…” he added, the raspy depth of his voice vibrating straight through my speakers at nagdulot ng matinding kuryente sa buo kong katawan.

Inabot ko na rin ang phone ko na nakapatong sa phone handle phone stand sa mesa.

Thank God for my AirPods because without them, baka may nakarinig na mula sa labas ang usapan naming dalawa!

Tumungo na rin ako sa kama ko at humiga roon, he looked at me through the screen with a playful yet intense smirk, slowly resting his head back against his pillows.

“So, ready to play?” bulong niya.

Napakagat ako sa ibabang labi ko habang dahan-dahang tumango.

“Show me how the game works…” I whispered.

He smiled then flipped the camera, showing his lower body. Nakita ko na may bukol ang boxer shorts niya at bumungad sa akin ang malinis niyang tiyan papunta sa kaniyang V-line—making my jaw drop in complete shock.

Malinis ang kaniyang kuwarto, at ang kaniyang kama ay maayos na maayos ang pagkakatiklop ng kumot sa gilid.

Suminghap ako nang humawak siya sa namumukol sa gitna ng kaniyang boxer shorts, gently tracing the outline through the soft fabric before his fingers slowly hooked onto the waistband.

“Do you wanna see what’s inside?” namamaos niyang tanong, his voice dropping into a dark, intoxicating frequency that echoed directly into my ears through my AirPods.

Nanuyo ang lalamunan ko habang mabilis na tumaas ang antas ng kaba at excitement sa dibdib ko. Shit. Ito na talaga!

Pumikit ako nang sandali para pawiin ang kaunting gulat, pero mas nangibabaw ang matinding kagustuhan na gawin din ito…

“Papakita mo ba?” I bit my lower lip, napansin ko ang sarili kong tono at parang gusto kong isumpa ang sarili ko sa sobrang kalandian!

“Oo, basta… susunod ka rin sa gusto kong gawin mo. Like I said, we’re playing a give and take game here, Reese,” He whispered back, his thumb rubbing small, deliberate circles over the fabric of his waistband, teasing me with the promise of more. “Tell me you want to see it…”

“Show me… please.”

“Okay… but… lift your shirt up first, I want to see those tits…”

Nanuyo ang lalamunan ko sa direktang utos niya. Without a second thought and with my heart hammering violently against my ribs, inabot ko ang laylayan ng aking damit at dahan-dahan itong itinaas hanggang sa bahagi ng aking dibdib, leaving nothing to his imagination.

“Fuck, Reese…” mura niya sa garalgal at mababang boses habang dahan-dahang ibinababa ang kaniyang boxer shorts, exposing himself to the camera. “You’re so damn obedient.”

My lips parted in awe and shock. Shit!

Kitang-kita ng mga mata ko ang hubog ng kaniyang ari at ang makinis na balat sa kaniyang pang-underneath na bahagi.

“Eros…”

“Hmm?” hinawakan niya ’yon dahan-dahang itinaas-baba ang kamay.

“Pink tits, I like it…” he groaned as he stopped moving his hand. “Show me how you play with them,” he whispered.

I couldn’t see his face because the camera was pointing directly at his lower body and tight abdomen, but the gravelly roughness in his voice through my AirPods made my entire body tremble.

Napakagat-labi ako at walang alinlangang inilipat ang libre kong kamay papunta sa sarili kong dibdib. Dahan-dahan kong pinisil at pinalibot ang aking mga daliri roon, tracing my peak until another helpless gasp escaped my lips.

He let out a deep, heavy grunt at the sight. Nakita kong pumasok ang matinding pagnanasa sa galaw ng kaniyang kamay—mas mabilis at mas mariin na ang bawat taas-baba roon habang umaangat-bumababa ang kaniyang tiyan sa mabigat na paghinga.

“Hmm…” I moaned softly.

“Wet your fucking tits with your saliva, Reese… do it for me,” Eros rasped, his breath coming out in heavy, uneven hitches through my AirPods.

Without breaking my gaze from his fast, rhythmically moving hand on the screen, dahan-dahan kong inilagay ang dalawa kong daliri sa aking mga labi, licking them wet before bringing them back down to trace my aching chest.

Kitang-kita niya ang ginawa ko dahil direkta pa ring nakatutok ang camera sa akin habang dahan-dahan kong ginagapang ang basing mga daliri pabalik sa aking dibdib.

A ragged, visceral groan erupted from him over the line. “Fuck… just like that, Reese. You’re so fucking hot.”

“Eros…” humihingal kong tawag sa pangalan niya. The sensation of my slick skin gliding under my own touch, combined with the sight of his hand stroking himself on screen, sent an overwhelming wave of heat straight to my navel.

“Squeeze them, please…” he growled. “I want to watch you squeeze those pretty pink tits while you say my name again.”

Napaungol ako nang mas malakas at walang alinlangan na sinunod ang panibagong utos niya. I cupped both of my breasts, using my wet fingers to firmly squeeze and massage them together, making sure the camera captured every single movement and the raw, uninhibited pleasure written all over my face.

We are playing a game after all, at hindi ako papayag na matalo nang ganoon na lang kadali nang hindi ibinibigay ang buo kong makakaya.

“Eros… ahh, Eros…” humihingal kong tawag sa kaniyang pangalan habang mas nilaliman pa ang pagpisil at paghaplos sa sarili kong dibdib. The deep ache in my chest blossomed, sending waves of euphoric warmth straight down to my lower belly.

Nakita kong mas bumilis ang galaw ng kamay niya sa kaniyang ari. Inilapit pa niya ang camera roon para mas makita ko ang bawat mariin at mabilis na pagtaas-baba ng kaniyang kamay, exposing every flex of his tense muscles and the slick sheen covering his skin.

Halos mabitawan ko ang phone ko, hindi naman ito ang unang beses kong makakita ng tite! There were men sending their dick pics in my DMs before, but none of them ever made my throat go bone-dry or my pulse race like this.

“Labas mo dila mo,” he rasped out. “Show me that pretty tongue, Reese… let me see it while I stroke.”

I slowly parted my lips and poked the tip of my tongue out, looking straight into the camera lens with heavy, hooded eyes.

Hanggang sa inilabas ko na nang tuluyan ang dila ko at dahan-dahan itong iginawad sa aking sariling itaas na labi, slowly licking it in a deliberate, agonizingly slow motion without taking my gaze off the screen.

“Oh shit! Ah!” he growled. “Fuck, Reese… you’re going to make me cum just looking at you!”

“Hmm…”

Tumigil ang kamay niya sa ginagawa. I heard him breathing heavily and unevenly through my AirPods, the screen shaking slightly as his grip on his phone tightened.

“Can I see your ass?” he pleaded.

Nalagutan ako ng hininga sa pakiusap niya. My mind reeled at how fast he went from demanding control to practically begging for more of me.

“B-But…”

He moaned and slightly move his hand up and down, his knuckles flexing as he gave himself a slow, tormenting stroke right in front of the lens.

“Don’t feel embarrassed, Reese. I know that you’re trans and I love every single part of you,” he assured in his sweet tone, kahit na paos na ’yon at malalim.

“Okay…” pabulong kong sagot, my heart hammering wildly against my ribs.

Without breaking the connection, dahan-dahan kong inilipat ang pagkakaayos ng phone ko sa bedside table, adjusting the angle carefully before slowly rolling over onto my stomach.

I arched my back softly, pushing my hips up to give him a full, uninhibited view. I turned my head back toward the screen, letting him see my flush-tinted cheeks and heavy, hooded eyes under the dim lighting.

“Oh fuck! Ang puti at ang kinis!” he roared softly over the line, his voice thick with unadulterated lust as his hand moved in a fast, furious blur against his length.

I’m wearing a dolphin shorts, kaya kita pa rin ang mga pisngi ng puwet ko, peeking out perfectly under the hem of the soft fabric as I kept my back arched.

Hinubad ko na ang suot kong shirt para mas makita niya ang hubog ng katawan ko, tossing it aside without breaking my gaze from the screen. Now clad only in my dolphin shorts, every curve of my back, waist, and exposed skin was laid bare under the glow of my bedroom light.

“Malapit na ako—”

Biglang may kumatok sa pinto nang tatlong beses, hindi pa man ako nakakasalita o ayos ng position ay marahan nang bumukas ang pintuan.

“Kanina ka pa tinatawag ng Papa—”

Literal na naputol ang pagsasalita ni Hermideo nang bumungad sa kaniya ang posisyon ko sa ibabaw ng kama: nakahubad ang shirt, nakataas ang puwet habang nakasuot lang ng maikling dolphin shorts, at nakatapat sa phone sa ibabaw ng bedside table.

My jaw dropped as absolute panic surged through every vein in my body.

“Reese…” Eros’s husky, heavy breath still rasped faintly through my AirPods, completely oblivious to the sudden intruder. “Reese, why’d you stop? Where’d you go? May tao—”

Agad akong kumilos at inabot ang aking phone, pinatayan ko siya ng tawag bago pa man niya matapos ang kaniyang sasabihin. My heart was pounding so hard against my ribs, it felt like it was going to burst right out of my chest.

Shucks!

Hinarap ko si Hermideo at hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman…

Ito ang pangalawang beses na nakita niya ang dibdib ko, but he sees me as a gay person anyway so this wouldn’t bother him for sure.

“Anong ginagawa mo rito?!” maanghang kong pabalang na bulyaw sa kaniya, pilit na itinatago ang labis na panginginig ng aking boses. “Sino ang nagbigay sa’yo ng karapatang pumasok na lang basta-basta sa kuwarto ko?!”

Subalit hindi siya natinag. Nakatayo lang siya sa tapat ng pintuan, his dark eyes ablaze with a terrifying intensity that pinned me strictly to the spot.

“Kumatok ako. Tatlong beses,” malamig at marahan niyang sagot.

“Hindi mo man lang na hinintay kung sasagot ba ako—”

“Inutusan ako ng Papa mo na pumunta rito! Kanina ka pa niya tinatawag pero hindi ka sumasagot. Gusto kong makita kung nakatulog ka ba—”

“Get out!” I screamed in my high-pitched voice. “Bababa na ako! Umalis ka na!”

Hindi siya gumalaw nang ilang segundo, nagkatitigan kaming dalawa habang mabilis ang paghinga ko.

“Alis na! Susunod ako!” iritado kong singhal sabay turo sa pintuan, hindi binibitawan ang damit ko na mahigpit na nakabalot sa aking dibdib.

Hindi na niya hinintay pa ang isasagot ko. He immediately turned his back and left, sinarado niya rin ang pinto kaya napabuga ako ng hininga.

What the fuck?!

Kabanata 15

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko, pero tang ina! Mas umuusbong ang galit ko sa kapreng ’yon kaysa sa anumang kahihiyan na dapat kong maramdaman!

Nakita niya ang mga suso kong kalamansi lang ang laki. Noong una, alam ko naman na hindi maiiwasan na tumaas ang damit ko nang hilahin niya ako mula sa ilalim ng kama. Ngayon, he caught me naked from the waist up, fully exposed under the glow of my room, while some other guy was breathing heavily into my ears.

Lalabasan na si Eros, eh! And I didn’t get to see him cum!

Sayang na sayang! The timing couldn’t have been worse.

Ugh. This is just bullshit! At sa dami ng pwedeng utusan ni Papa para tawagin ako? Bakit ang kapreng ’yon pa?

Kinuha ko ang phone ko na nakapatong sa bedside table. I checked my Instagram account, Eros miscalled me for the nth time but I wasn’t able to answer it.

May mga message din siya na kung ano ang nangyari at kung bakit ako biglang nawala sa call. Mabilis kong tina-type ang ire-reply ko habang nanginginig at nanlalamig ang mga daliri ko sa inis.

I’m not sure if he saw the screen of my phone but surely, he knew I was in a call since I was wearing my earphones! And the way I hastily move to hide my screen and cover myself must have made it even more obvious!

eros.manalo_ sent a video

Na halos agad namang nag-pop up sa notifications ko sa itaas ng screen bago pa man ako makalabas ng silid, dahil alam kong hinihintay na ako ng tatay ko.

I plugged my AirPods back in, my chest tightening in excitement as I tapped the video to play the clip.

Bumungad sa akin ang bagong angle ni Eros, hindi katulad kanina na ibaba lang ang nakikita ko habang ginagawa niya ’yon.

His face flushed, eyes half-closed in pure pleasure as he stroked himself on camera. Heavy and raspy moans filled directly into my ears as he reached his peak.

Puta, sarap! Sarap ba? Huhu…

“Ah… fuck, Reese… Reese!” he groaned huskily, his jaw tightening and his chest heaving as he finally came right in front of the lens, breathing heavily into the microphone. “Fuck… I couldn’t hold it in anymore… call me back as soon as you watch this, baby.”

Halos manginig ang mga tuhod ko nang makita kong tumalsik ’yon sa tiyan at dibdib niya. In fairness, ang linis ng bayag niya.

Dahil naka-open na ako sa chathead namin sa Instagram, nag-send siya ng picture. It was his cum on his chest and stomach. Medyo malambot na rin ang kaniyang ari pero mahaba pa rin ’yon. Shucks…

eros.manalo_: All for you

eros.manalo_: What are you doing? Can we meet tomorrow?

bluebereese: Let’s talk later! Kakausapin ko lang si Papa

eros.manalo_: Aight! Tyt :(

bluebereese: Round two ka after hihi ems!

I quickly composed myself as I neared my father. May binabasa siyang babasahin habang nakaupo sa may maliit na hapag sa loob ng hogs and poultry shop namin sa ibaba, habang si Hermideo naman ay nakatayo sa tabi ng lababo na malapit sa stockroom, tila katatapos lang maghugas ng kamay matapos mag-ayos ng mga paninda.

“O, Reese, nariyan ka na pala. Halika rito,” seryoso ngunit kalmadong tawag ni Papa nang makita ako.

Umupo ako sa katabing upuan, sinusubukang itago ang kabog ng dibdib ko. Sa tapat ko, dahan-dahan siyang lumapit at sumandal sa gilid ng mesa. Inaasahan kong tungkol sa negosyo ang pag-uusapan, pero diretsong tumingin sa akin si Papa.

“What is it, Pa?”

He smiled at me. “My friend, ’yung endocrinologist na pinuntahan natin kanina. He’ll refer you to the best surgeon for sex reassignment surgery.”

Namilog ang mga mata ko, yet I couldn’t stop myself from giggling.

“What did he say?!”

“It’ll take a year for you to prepare, both mentally and physically,” nakangiting paliwanag niya kaya naman nalimutan ko na ang inis ko sa kapreng nakikinig sa usapan namin ni Papa.

“Tinatawag kita kanina pero hindi ka sumasagot. Akala ko ay tulog ka na kaya ipinatawag kita kay Mideo,”

Umiling-iling ako. “Kausap ko lang po si Eros, Pa. I’m sorry,”

“It’s fine, na-istorbo ko ba ang usapan niyo?”

“Hindi naman po, Pa,” nakangiting sagot ko, trying my best to sound innocent despite the wild rush still crashing through my veins.

Papa chuckled softly, his eyes crinkling with genuine affection. “Mabuti naman,” tumingin siya sa gawi ni Hermideo. It’s now my cue to look at him, too. Dahan-dahan kong nilingon ang kapreng nakatayo pa rin malapit sa stockroom.

His dark eyes were brooding, intense, and practically burning when our gaze locked.

“Nabanggit din sa akin ni Hermideo kanina na nag-aalala siya sa mga biyahe at lakad mo rito sa Manila para sa mga check-up at konsultasyon,” patuloy ni Papa. “Kaya napagdesisyunan ko na si Hermideo na ang mag-aasikaso at magbabantay sa mga appointment mo. Siya ang sasama sa ’yo para makasiguro akong ligtas ka,”

“Po?”

Huminga nang malalim si Papa. “Anak, this is for your safety. Sunod-sunod na ang murder cases dito sa Manila, partikular na ang mga karumal-dumal na krimen laban sa katulad mong miyembro ng LGBTQ+ community. High-profile cases ang ilan dito at hanggang ngayon, nakalaya pa rin ang mga suspek.”

Lalong bumigat ang boses ni Papa habang nakatitig sa akin nang may matinding pag-aalala.

I am hyperaware that there are hate crimes against transgender women, but I never expected it to hit this close to home—or for Papa to use it as a reason to attach a giant, brooding babysitter to my hip.

“Hindi ba’t magbabakasyon kayo nila Serena sa Elyu?” patuloy ni Papa, his tone firm and unyielding. “I want Mideo to go with you. Ayaw kong nagbibiyahe ka nang malayo nang walang kasamang pwedeng magtanggol sa ’yo, lalo na’t puro babae lang din ang mga kasama mo.”

Halos mapatalon ako sa kinalalagyan ko sa matinding pagtutol.

“Papa, no! Elyu trip ’yon! Girl’s trip ’yon kasama ang mga kaibigan ko!” apela ko, turning my frantic gaze between Papa and the towering figure standing near the stockroom. “Bakit kailangang sumama ng kapren—I mean, ni Kuya Mideo?!”

“I understand that you three wanted to enjoy…” mahinahong sagot ni Papa. “…pero mas mahalaga sa akin ang seguridad mo, Reese. Maliit na sakripisyo lang ’to para makasiguro tayong walang mangyayaring masama sa ’yo.”

Napakagat-labi ako sa matinding inis, pero bago pa ako makahirit ulit, muling nagsalita si Papa.

“Hindi naman siya sasama sa inyo, he’ll be watching you from afar. Kinausap ko na siya tungkol dito. Sasama siya sa Elyu pero sa hiwalay na kwarto siya magsisilbi at hindi manghihimasok sa mga lakad niyo ng mga kaibigan mo, basta ba nasa paningin ka pa rin niya.” hinaplos niya ang braso ko kaya wala akong nagawa kung hindi ang tumango.

“Why did you even cut your hair if you’re going to do extensions after?” mataray na tanong sa akin ni Serena habang nasa salon kaming tatlo.

“Because I felt like it,” irap ko habang pinapanood ang stylist kong baklang kaibigan, na maingat na ikinakabit ang jet black hair extensions na kaparehong-kapareho ng tunay kong kulay ng buhok. “At tsaka, mas bagay sa akin ’pag mahaba at may volume habang nasa dalampasigan tayo ng Elyu, ’no!”

“That’s what I said to her noong pumunta siya rito at nagpagupit sa akin!” iiling-iling na sabi ni Dan.

“O, ’di ba? That’s literally what I’ve been telling you!” segunda naman ni Serena habang nina-nail polish ang kaniyang kuko. “After all that dramatic drama of getting a pixie cut last week, tapos now you’re rushing to get extensions back? Like, you’re just wasting double the money for no reason!”

“Che! Minsan lang naman, tsaka nabawi ko naman na ’yong haba,” pabalang kong ganti sa kaniya, pero hindi ko mapigilang mapangiti habang nakatitig sa malaking salamin ng salon.

“Hayaan mo na nga lang siya, Serena.” sita ni Vienne habang nakaupo sa katabing upuan at abala sa pag-scroll sa kaniyang phone habang pine-pedicure siya. “You know Reese, if she wants something, she’ll definitely get it. Hair extensions pa kaya?”

“Whatever, Vienne!” irap ni Serena, though there was a knowing, playful smirk on her lips as she admired her fresh manicure. “I’m just saying, it’s so sayang the money, you know?”

Maingat na inayos ni Dan ang huling hibla ng jet black hair extensions bago niya ginamit ang blower para bigyan ng swabe at likas na volume ang buhok ko.

“Ayan, perfectly blended na, bakla! Mukhang buhok mo na rin talaga,” komento ni Dan habang itinataas ang salamin sa likod ko para ipakita ang resulta. “Handang-handa ka na talagang mang-akit sa dalampasigan ng Elyu!”

“Like, seriously, who are you even trying to land in Elyu?” maarteng tukso uli ni Serena habang sumusulyap sa akin sa salamin. “Is it for that Engineering guy? Or are you planning to, like, go on a solo hunting spree or something?”

“Secret! Baka maudlot ’pag sinabi ko sa inyo,” nakangiti kong biro.

Kakakita lang namin pero nai-chismis ko na agad sa kanila ang tungkol kay Eros, excluding the part where we constantly video calling and doing things.

Siyempre, itinago ko na lang para sa sarili ko ang tungkol sa mga late-night sex call at mga pribadong bagay na ginagawa namin sa harap ng camera.

Gustuhin ko mang makipagkita kay Eros, pero hindi ko magawa dahil kahit saan ako pumunta ngayon, ay bumubuntot sa akin si Hermideo.

Ugh! Parang ngayon na nagpapa-pamper na kami dahil naghahanda for Elyu, nakabantay pa rin ang kapreng ’yan mula sa malayo…

“Bakit ba silip nang silip sa window ’yang si Hermideo?” maarte at takang tanong ni Serena habang nilalagyan ng panibagong coat ng nail polish ang kaniyang kuko. “Like, seriously, Reese? Is he your bodyguard now or a full-time stalker? It’s giving super creepy vibe, you know!”

Umirap ako habang sumasandal sa spa chair, habang inilalahad ang kamay ko sa nail technician para sa nails ko. “Inutusan kasi siya ni Papa na bantayan ako, kahit sinabi ko nang kaya ko naman ang sarili ko.”

“But why?” si Vienne na may multong ngisi.

“Aren’t you guys aware of news like hate crimes against trans women here in Manila lately?” seryosong sagot ko bago bumuntong-hininga.

“Nababasa ko, but like, aren’t your dad being a bit too paranoid?”

“Hindi naman sa paranoid ang tatay ni Reese,” seryosong pumasok sa usapan si Vienne, ibinaba nang kaunti ang kaniyang phone at inayos ang pagkakasandal sa spa chair. “I actually wanted to suggest cancelling this trip nang makita ko ’yong viral video noong isang gabi. Nakakatakot naman kasi talaga ngayon. Kahit nasa safe zones ka, hindi ka pa rin basta-basta makakasiguro.”

“At ano? Matutuloy si Reese sa Bicol? Kung sumama na lang kaya tayo sa kaniya and spend our term break there?” sunod-sunod na tanong ni Serena sabay baling sa akin. “Like, total waste of our booked resort sa Elyu, but at least, you know, we’re all together and safe! Mas fun kaya!”

Umiling ako. “Huwag na! I already cancelled my plan on going to Bicol, para nga matuloy tayo sa Elyu,” paliwanag ko habang tinititigan ang maingat na pag-aalaga ng technician sa mga kuko ko. “Naka-book na tayo, tsaka naka-plano na ’to. Ayoko namang dahil lang sa akin, mauwi sa wala ang bakasyon natin.”

“See?” paalala naman ni Vienne habang nakapikit at nag-e-enjoy sa kaniyang foot massage. “Kaya stop complaining na, Serena. At least Reese’s dad offered a compromise—pinayagan pa rin siyang sumama, provided na may bantay mula sa malayo.”

“Eww, compromise?” maarteng irap ni Serena, though there was a knowing, playful smirk on her lips as she glanced outside. “If that heavy-set guy outside is the compromise, then honestly, I wouldn’t mind being guarded 24/7! Like, look at him, Reese! Heavy-set, broad shoulders, plain dark shirt… he literally looks like a brooding mafia bodyguard stationed right across the street!”

“Sige, bakla, sa ’yo na lang!” irap ko.

Palihim akong sumulyap muli sa transparent na glass window ng salon.

He was looking at me but would look around from time to time to check the surroundings.

“Ang guwapo naman niyang bodyguard mo, Reese!” malanding sinundot ni Dan ang braso ko, talagang lumapit ang bakla sa akin para lang makichismis at pabulong na sumingit sa usapan. “Kung ganiyan ba naman ang magtatanggol sa akin sa mga masasamang loob, gabi-gabi akong magpapadala sa panganib!”

Napatawa ako kaya nag-sorry ako kay Ate Mary, na nail technician na gumagawa ng mga kuko ko dahil nagalaw ang kamay ko habang nilalagyan niya ito ng polish.

“Naku, Dan, huwag kang magpa-linlang sa mukhang ’yan,” sagot ko habang pinipigilan ang panibagong halakhak. “Matalim ang dila ng kapreng ’yan at napakasungit! He’s homophobic!”

Nawala ang ngiti ni Dan at napalitan ng matinding pagkagulat ang kaniyang mukha.

“Ay, tunay ba, bakla? Oh no, scratch that! Erasure, erasure! Bawiin ko na ’yong sinabi ko!” mabilis na bawi ni Dan habang itinataas pa ang dalawang kamay sa hangin. “Naku, sayang ang kaguwapuhan at ang papable na katawan kung ganiyan naman pala ang ugali! Automatic turned off na ako diyan, no way!”

“He’s homophobic?” singit uli ni Vienne at sumulyap sa malaking glass wall ng salon papunta sa hallway ng mall, kung saan bahagyang lumayo si Hermideo sa may tapat ng entrance upang pagbigyan ang isang pamilyang dumadaan sa gitna ng hallway.

“I mean, look at him,” dagdag pa ni Vienne, bahagyang kumunot ang noo habang pinagmamasdan ang bawat kilos ng lalaki sa labas. “He doesn’t really give off that typical aggressive hater vibe, but if he made you feel uncomfortable or said something out of line, then that’s definitely a major red flag.”

Ang baklang ’to! Hindi ko maintindihan kung ano ang impression niya kay Hermideo o ano, pero ayaw ko na lang magsalita dahil baka mali na naman ang sabihin ko.

Pumikit na lang ako nang madiin at huminga nang malalim para pakalmahin ang sarili ko. Ayoko nang magpalitang pa ng argumento o pag-usapan pa ang lalaking ’yon, lalo na’t napapalibutan ako ng mga kaibigan ko.

I just want to have a great time with them since our term break had just started.

“Hayaan niyo na lang ’yan siya…” walang-gana kong sabi habang itinututok ang tingin sa ginagawang manicure ni Ate Mary. “Basta huwag na lang natin siyang pansinin. Nariyan lang ’yan para sumunod sa utos ni Papa, wala nang iba.”

After namin nila Serena sa salon, bumili na rin kami ng bikini sa swimwear boutique sa kabilang wing ng mall. Pinilit at hinarass pa ako ni Serena na kumuha ng mga skimpy, daring bikini outfits na halos wala nang tinatakpan.

“Girl, hello?! Elyu ’to, hindi out-of-town retreat ng mga madre!” maarteng hirit ni Serena habang ipinapasok ng cashier sa paper bag ang isang neon pink string bikini. “You literally have the body, Reese! Iparada mo ’yang alindog mo roon at ipamukha mo sa buong La Union kung ano’ng sinasayang ng mundo!”

Hindi naman sa ayaw ko mag-suot nang gano’n, sanay rin naman akong mag-bikini kapag nagse-beach kami. Sadyang ramdam ko lang kasi ang matalim na titig ng kapreng ’yon mula sa labas ng boutique, para bang bawat piraso ng tela na binibili ko ay sinusuri niya nang may kasamang matinding paghatol.

Nakatali ang tingin ni Hermideo sa aming paligid habang nakasunod sa tamang distansya. Nakasuot siya ng simpleng itim na t-shirt na hapit sa lapad ng kaniyang dibdib at maong na pantalon. Bawat lalaking nakakasalubong namin na bahagyang sumusulyap sa direksyon namin ay agad niyang ginagawaran ng matalim at nagbabantang titig—sapat para mabilis na mag-iwas ng tingin ang mga ito at lumayo.

Pumasok kami nila Serena sa isang Japanese restaurant nang magutom na kaming tatlo.

We sat and the menu was already placed on our table. Pumwesto si Hermideo sa isang maliit na mesa sa labas ng restaurant, sakop pa rin ng kaniyang alertong paningin ang aming pwesto mula sa malaking salamin ng shop.

“Aren’t you going to invite him to eat with us?” takang tanong ni Vienne sa akin.

“Hindi na. At isa pa, siguradong tatanggi lang ’yan,” sagot ko agad habang nakatutok ang tingin sa listahan ng mga ramen.

“He’s on duty, Vienne,” singit ni Serena habang maarte ngunit mabilis na pumipili ng sushi. “Besides, I don’t think Reese would like him to eat with us,” patuloy niya pa sabay sulyap sa akin. “Look at her face, parang gusto nang manakip ng mukha gamit ang menu.”

“I’m just here to eat peacefully,” depensa ko sabay baba ng menu card sa mesa.

Pero hindi rin nagtagal ang katahimikan nang lumapit ang isang binatang waiter para kumuha ng order namin. Napansin ko agad ang bahagyang pag-angat ng baba ni Hermideo mula sa labas ng restaurant. Mula sa kabila ng transparent na salamin, diretso at malamig ang kaniyang titig sa lalakeng nagsisilbi sa amin.

Okay, this is just absurd! Shucks!

Hindi naman lahat ng lalaki ay kailangan niyang tingnan nang ganiyan!

The waiter didn’t even know that he’s being watched from outside since his back was turned to the glass wall.

Habang inaayos ng waiter ang aming mga order, hindi pa rin mawala ang tingin ko sa salamin ng restaurant. Nakatayo pa rin si Hermideo sa labas, matuwid ang tindig at walang anumang balak na umalis o maghanap ng sarili niyang makakainan.

Napabuntong-hininga ako nang malalim. Bakit ba nakakakonsensya ’to?

Baka sabihin na naman niya o ni Papa na ginugutom ko siya habang nasa trabaho, at ayoko nang makarinig ng kahit anong sermon tungkol sa kung paano ko siya dapat tratuhin.

“Kuya, wait lang po,” tawag ko pabalik sa waiter bago pa ito tuluyang makalayo patungong kusina.

Lumingon agad ang waiter sa akin at ngumiti. “Yes, ma’am? May idadagdag pa po kayo?”

“Can I add one Tonkatsu Bento set? Make it takeout, please,” mabilis kong sabi habang iniiwas ang tingin. “And a cold bottled green tea as well.”

Bahagyang natigilan sina Serena at Vienne sa tabi ko. Nanliit ang mga mata ni Serena habang unti-unting sumisilip ang isang nakatagong ngisi sa kaniyang mga labi.

Though, they didn’t tease me aloud right away, their loud, meaningful glances were enough to make my cheeks burn with annoyance.

“Bakit?” mataray kong hamon nang hindi makatiis sa katahimikan nila. “Masama bang maging makatao? Alam niyo namang pagagalitan ako ni Papa kapag nalaman niyang hindi man lang kumain ’yong pinadala niyang tao.”

“Wala naman kaming sinasabi, Reese dear,” nakatagong ngisi ni Serena habang sumusulyap sa menu. “We fully support your… humanitarian acts.”

“Do you still hate him?” Vienne chuckled.

“Siyempre!” mabilis at walang pag-aalinlangan kong sagot, bagaman naramdaman ko ang mabilis na pag-init ng magkabila kong pisngi. “Ano naman ang magbabago? Ayaw ko lang na may masabi ang pamilya ko sa akin,”

“If you say so,” nakangising kibit-balikat ni Vienne.

Naunang dumating ang takeout ko bago pa ang mga order namin kaya agad ko itong inabot mula sa waiter habang tahimik na nakatitig ang dalawa kong kasama. Ayoko nang pahabain pa ang usapan, kaya nagpaalam muna ako sa kanila bago mabilis na lumabas ng restaurant.

Naramdaman agad ng mga mata ni Hermideo ang paglabas ko. Mula sa kaniyang pwesto sa tabi ng haligi, agad na lumapit ang kaniyang tingin sa akin habang umaangat ang kaniyang katawan mula sa pagkakasandal.

Puno ng pagtataka ang kaniyang madilim na mukha nang huminto ako ilang dipa ang layo mula sa kaniya at mabilis na inilahad ang bitbit kong paper bag.

“Kainin mo,” maikli kong sabi, pilit na pinapanatiling malamig at walang pakialam ang boses ko.

“Hindi pa ako gutom—”

“Anong gagawin ko pala rito?!” I couldn’t help but raise my voice a bit, my frustration spilling over. “Ayokong marinig kay Papa na pinalipas mo ang tanghalian mo nang dahil sa pagsu-sunod sa amin!”

Tinitigan niya lang ako, walang kaimik-imik. Ang kaniyang madilim na mga mata ay dumaan sa paper bag bago pabalik sa akin, tinitingnan ang tindi ng inis sa aking mukha.

“Kunin mo na bago ko pa ’to maitapon sa pinakamalapit na basurahan.”

Dahan-dahan niyang itinaas ang kaniyang malaking kamay at kinuha ang lalagyan mula sa akin. Bahagyang nagdikit ang aming mga daliri.

“Salamat,” tipid at mababa niyang sabi, hindi pa rin kumukurap habang nakatitig nang diretso sa akin.

Hindi na ako nag-abala pang sumagot. Mabilis akong tumalikod at naglakad pabalik sa loob.

The food was great, I enjoyed eating their raw marinated crabs and their salmon sashimi.

Medyo nabawasan din ang inis ko habang nakikipagkuwentuhan kina Serena at Vienne, pero paminsan-minsan, nakikita ko pa rin sa labas si Hermideo. Nakaupo na siya sa isang bench malapit sa pinto, tahimik na kinakain ang bento box na ibinigay ko habang hindi pa rin bumibitaw ang kaniyang alertong paningin sa aming mesa.

It’s my first time eating raw marinated crabs. Palagi ko kasi ’tong napapanood sa mga K-drama o Korean mukbang vlogs na napapadaan sa feed ko, kaya laking gulat ko nang magustuhan ko pala talaga ang lasa nito. The rich, savory flavor and melt-in-your-mouth texture.

Mabuti na lang talaga at sinabi ni Vienne na kumain kami rito kasi kung hindi, hindi ko malalaman na ganito pala kasarap ang pagkain na ’to. The blend of soy sauce, garlic, and spice was absolute perfection.

Gusto ko rin sana subukan ’yung live octopus kasi unavailable sa kanila ngayon, kaya sinabi ko sa sarili ko na babalik talaga ako rito sa susunod kasama sina Serena.

We hanged for about thirty-minutes before we all decided to call it a day.

Since Hermideo was tasked to drive for me, I headed straight to the exit with him instead of heading anywhere else with the girls.

Bitbit ang kaniyang matangkad at mabigat na presensya, tahimik siyang sumunod sa akin patungong basement parking, pinapanatili ang tamang distansya sa aking likuran.

Nang marating namin ang maitim na pick-up truck na pinahiram ni Papa sa kaniya, mabilis niyang inunahan ang mga hakbang ko upang buksan ang pinto ng passenger seat.

“Salamat,” tipid kong sabi bago ako tuluyang pumasok at sumandal sa malambot na upuan.

Mabilis siyang umikot patungo sa kabilang pinto at pumasok sa driver’s seat.

Habang nasa biyahe kami ay tinitingnan ko ang mga choices ng bikini na binili ko sa boutique.

Tatlong araw naman kami sa La Union kaya kailangan kong siguraduhing maayos at bagay sa akin ang lahat ng susuotin ko. Isang midnight black one-piece, a sage green two-piece, at isang daring burgundy bikini set ang napili ko kanina habang kasama sina Serena at Vienne.

“Hindi kasama ang boyfriend mo?” biglang salita ni Hermideo sa gitna nang pagmamaneho.

Natigilan ako sa kaniyang tanong. Agad na kumunot ang noo ko at napatingin sa kaniya, pilit na inaaninag ang ekspresyon ng kaniyang mukha na ang hirap basahin.

“Boyfriend?” mataray kong balik sa kaniya, pilit na itinatago ang gulat sa aking boses. “Sino namang nagsabi sa ’yo na may boyfriend ako?”

Bahagyang gumalaw ang kaniyang panga habang nakatutok pa rin ang kaniyang mga kamay sa manibela.

“’Yong anak ng Mayor? Hindi mo boyfriend?”

“Bakit mo tinatanong?”

“Itinatago niyo ang relasyon niyo? O itinatago ka niya dahil—”

“Ano bang problema mo? Bakit ka ba napaka-pakialamero?!” singhal ko sa kaniya, pilit na pinipigilan ang nanginginig kong boses sa inis.

“Tinatanong—”

“Okay! Let’s pretend that you’re not disgusted by my existence,” putol ko sa kaniyang sasabihin, ang boses ko ay puno ng pait at galit. “Huwag ka nang magpanggap na nag-aalala ka. Ginagawa mo lang ’to dahil ’yan ang trabahong ipinapagawa sa ’yo ni Papa!”

Lumingon siya sa akin—ang kaniyang mga mata ay madilim, matalim, at tila nag-aapoy.

“Hindi ako nandidiri—”

“Shut the fuck up! Sasabihin mo na naman na mas masarap kasama ang totoong babae! Alam ko na may pagkukulang ako kasi hindi ako tunay na babae!”

“Reese—”

“You know what? I regret that I apologized to you! Mas mabuti pa sanang isinumbong mo na lang ako kay Papa dahil sa ginawa ko kay Manong Gary noon!”

Namutawi ang katahimikan sa loob ng sasakyan matapos ko ’yon sabihin. Huminga ako nang malalim at kinalma ang sarili ko.

Tumingin ako sa labas ng bintana, pinapanood ang mabilis na pagdaan ng mga ilaw mula sa mga poste at establishment sa kalsada.

“Malapit ka na rin pumasok sa school, just focus on that once na napanatag si Papa na ligtas ako. You don’t have to overthink things or feel obligated to watch my every move,” mahina kong sabi, ang boses ko ay mas mahinahon na ngayon.

Isang mahabang katahimikan ulit ang lumukob sa loob ng sasakyan. Alam ko naman hindi siya magsasalita kaya binalingan ko siya at nginitihan.

“Just focus on your career, so you can finally arrest me yourself once you graduated and officially be a policeman. If that would lessen the hurt you’re feeling because of what I did to Manong Gary,”

Kabanata 16

Ang sumunod na dalawang araw bago ang biyahe patungong La Union ay naging isang napakahabang giyera ng patayan sa tingin at tiisan ng laway sa pagitan namin ng kapreng ’yon.

I literally spent 48 hours acting like Hermideo was a piece of invisible furniture. Tuwing dadaan siya sa harap ko dala ang paninda ni Papa o tuwing bubuksan niya ang pinto ng sasakyan, ginagawa ko siyang hangin. Kunwari wala akong nakikitang anim na talampakang lalaking mukhang handang manapak ng tao anumang oras.

At bakit hindi? Ang kapal ng mukha niyang sabihing hindi siya nandidiri, pero kung makapanuro at makapang-insulto no’n, parang ako ang nag-imbento ng lahat ng kasalanan sa mundo!

“Ayan na ba ang lahat ng gamit mo, Reese?” tanong ni Papa habang nakatayo sa tabi ng SUV kung saan inaayos ko ang mga bagahe sa compartment.

“Yes, Pa!” humarap ako sa kaniya at niyakap siya nang mahigpit.

He hugged me back and kissed the top of my head with so much warmth it almost made my eyes sting.

Madramang bakla! Chareng.

“Mag-iingat kayo roon, ha?” bilin niya. “I want you to enjoy your trip, Reese. Deserve mo mag-unwind. Pero huwag mong kalilimutan ang mga bilin ko.”

“Opo, Pa,” humagikgik ako. “Kaya ko naman po ang sarili ko, tsaka kasama ko naman sina Serena at Vienne.”

“Alam ko, pero iba pa rin ang may nakatutok na magtatanggol sa inyo,” dagdag pa ni Papa sabay nguso sa gawi ni Hermideo na kakatapos lang magpasok ng sarili niyang duffel bag sa pinakalikod ng SUV. “Si Hermideo na ang magmamaneho para sa inyo papunta at pabalik.”

Peke ko si Papa na nginitihan habang tumatango. “Yes, Pa!” I said in a very enthusiastic tone. “Sobrang thank you po talaga! Makakakampante na po ako nang sobra kasi alam kong andiyan si Kuya Mideo para mabantayan kami!”

Pinalapad ko pa ang ngiti ko at kumindat kay Papa para mukhang super touched at excited ako sa setup, bago ko siya binigyan ng sweetest flying kiss at pumasok sa passenger seat ng SUV.

Nang masundo na namin sina Serena at Vienne sa kani-kanilang bahay, hindi na nag-aksaya ng panahon si Serena na utus-utusan si Hermideo na pumunta sa convenience store, para bumili ng drinks at dagdag na chichirya habang pasakay na kami sa sasakyan matapos nilang mailagay ang mga luggage nila.

“Sige na, Kuya Guard! Dali, pabili na rin ng energy drink at mentos bago tayo pumasok sa Expressway!” maarteng utos ni Serena habang winawagayway ang dalawang libo sa harap ng mukha ni Hermideo.

“Serena!” nanlalaki ang mga mata ni Vienne habang mabilis na hinila ang braso ng kaibigan namin. “Ano ka ba! Nakakahiya ka! Bodyguard siya ni Reese, hindi mo personal na katulong!”

Hinarap ni Vienne si Hermideo na may nahihiyang ngiti at mabilis na humingi ng paumanhin. “Pasensya ka na sa kaniya, Kuya. Pagpasensyahan mo na si Serena, medyo insensitive lang talaga ’yan kung minsan—”

“I am not! Gosh! He’s not even—”

“Serena!” sinamaan na siya ng tingin ni Vienne kaya ngumuso si Serena at nanahimik bago tuluyang umikot ang kaniyang mga mata.

“Akin na, bibili ako.” inilahad ni Hermideo ang kaniyang kamay para kunin ang pera ni Serena.

Tumaas ang noo at mga kilay ko, mabilis na nagbago ang itsura ni Serena. She beamed at him.

“Pak! Sige po, Kuya Guard! High-value protection service talaga, love it!” tili ni Serena habang nangingislap ang mga mata na inabot ang pera. “Bili ka na rin ng kahit anong gusto mo, treats on me!”

Napailing na lang si Vienne at tumingin sa akin. I only shrugged my shoulders habang nakatayo kami sa tabing-kalsada sa labas ng SUV.

Walang kahit anong emosyon sa mukha ng kapre habang tinatanggap ang pera kay Serena. Pero bago siya maglakad papunta sa convenience store, dumaan muna ang talim at lamig ng titig niya sa akin—isang sulyap na sapat na para magpanting ang tainga ko.

Natawa na lang ako nang mahina habang pinapanood si Serena na kumikindat pa kay Kuya Guard. Wala naman akong pakialam kung utusan niya ang kapreng ’yon!

“Gaga ka talaga, Serena,” natatawa kong sabi habang umiiling habang nakasandal sa gilid ng sasakyan. “Huwag mo masyadong abusuhin ’yan, baka iwan tayo sa ere niyan sa gitna ng NLEX.”

“You’re so mean, Serena…” iling ni Vienne habang tahimik na isinukbit ang kaniyang maliit na sling bag sa balikat. Simpleng sumulyap si Vienne sa direksyon ng pinanggalingan ni Hermideo bago binalik ang tingin sa amin.

“Hindi niyo dapat siya minamaliit, I can tell—”

“Mind you? Hindi ko siya minamaliit!” Serena interrupted, throwing her hands up defensively.

“Bakit naman namin siya—”

“You hate him, Reese! Hindi mo dapat hinayaan na utus-utusan siya ni Serena—”

“Hey! Siya mismo ang kumuha ng pera, ’di ba? Sabi niya, ‘Akin na, bibili ako!’” pagtatanggol ni Serena sa sarili habang nakapamaywang at nakataas ang kilay.

I frowned. “Hindi dapat niya kinuha ’yung pera kung ayaw niya. May choice naman siya,” sagot ko habang umiiling at muling nag-ayos ng aking oversized sunglasses. “Kung ayaw niyang utusan siya, edi sana tumanggi siya. Hindi naman namin siya pinilit na maging alalay dito.”

“Ewan ko sa inyong dalawa, ang sasama ng ugali niyo!” simpleng iling ni Vienne habang nakasubsob ang mukha sa kaniyang phone, halatang wala nang balak makipagtalo tungkol sa kapre.

“True! Kaya chill na, sis,” sang-ayon naman ni Serena sabay patong ng kamay sa balikat ko, bago masayang kumaway nang matanaw na ang pagbabalik ni Hermideo galing sa convenience store.

Nang makalapit si Hermideo bitbit ang plastic bag, agad niyang inabot kay Serena ang mga binili at ang sukli bago dire-diretsong tumalikod at sumakay sa driver’s seat. Tahimik at walang kibuan ang naging pag-alis namin mula sa gasolinahan patungo sa NLEX.

“Didn’t you get something for yourself, Kuya Guard?” tanong ni Serena habang tinitingnan ang biniling energy drink, Mentos, at mga junk foods sa loob ng plastic bag.

Hindi agad sumagot si Hermideo. Sa halip, pinaandar niya ang makina ng SUV at mariing hinawakan ang manibela, ang mga ugat sa kaniyang braso ay bahagyang umumbok.

“Hindi.” tipid at bahagyang paos na sagot niya habang mabilis na iniliko ang manibela para ihinto ang SUV sa gilid ng gasolinahan bago tuluyang pumasok sa North Luzon Expressway.

Nag-uusap lang kami nila Vienne sa loob ng saksakyan, we were vibing with the music I played through my phone habang malakas kaming sumasabay sa lyrics ng paborito naming pampagising na kanta. Si Serena ay todo-hataw pa sa pag-headbang habang umiinom ng energy drink, habang si Vienne naman ay tahimik na nakikisabay habang nakatingin sa labas ng bintana.

Hanggang sa ininterview na nilang dalawa si Hermideo at biglang ginawang parang hot seat podcast ang front seat habang seryosong nagmamaneho ang kapre.

“So, Kuya Guard…” panimula ni Serena habang sumasandal sa pagitan ng driver at passenger seat, suot pa rin ang kaniyang oversized sunglasses kahit nasa loob kami ng sasakyan. “Let’s talk about your relationship status. Single ka ba, taken, o sadyang pinaparusahan mo lang ang sarili mo sa pagiging personal body guard ni Reese?”

Ilang segundo ang lumipas bago lumingon si Hermideo nang bahagya, tipid na nagbaba ng tingin sa daan bago malamig na nagsalita.

“Single,” tipid niyang sagot. “At hindi ko parusa ang trabahong ito.”

“Ay, may pa-ganun!” hagalpak ni Serena bago lumingon kay Vienne. “’Teh, narinig mo ’yon? Authorized bodyguard pero pwedeng i-apply sa iba!”

Mahinang natawa si Vienne habang nakasandal sa kabilang bintana, simpleng tinitingnan ang gilid ng mukha ni Hermideo mula sa rearview mirror.

“Baka mainis ’yan sayo sa kakatanong mo, ha—”

“He won’t! I’m sure! Right, Kuya Guard? Hindi ka naman mamamatay sa isang tanong, ’di ba?” pagpapatuloy ni Serena habang nakangiti nang abot-tainga, nakasandal pa rin nang bahagya sa pagitan ng mga upuan sa unahan.

Isang buntong-hininga ang pinakawalan ni Hermideo bago siya umiling nang dalawang beses.

Naunahan na ni Vienne ang sunod na itatanong ni Serena.

“Anong course mo, Kuya?” tanong niya habang nakasandal nang maayos sa kaniyang upuan, kalmado ang mukha pero may halong amusement sa mga mata habang tinitingnan ang reaksyon sa rearview mirror.

Isang maikling katahimikan ang namayani sa loob ng sasakyan bago sumagot si Hermideo.

“BS Criminology.”

“Really?”

“Oo. Papasok pa lang ako ng unang taon sa pasukan,” aniya nang walang emosyon, habang ang mga mata ay nanatiling nakatutok sa makinis na sementong kalsada sa unahan.

“And you’re twenty-one years old?” si Serena.

Tumango si Hermideo nang hindi sumasagot. Ngumuso tuloy si Serena at muling sumandal pabalik sa kaniyang upuan at kumuha ng isang tubig mula sa plastic bag.

“Like, oh my god, ang tipid naman ng sagot. Parang singko bawat letra, so exhausting,” bulong ni Serena habang maarteng sumisimsin sa tubig. “Pero anyway, pogi naman sana kaya let’s just let it slide—I mean, pwede na rin.” she giggled.

“Do you have a family here?” si Vienne ang nagpatuloy, ang mga mata ay kalmadong nakatingin kay Hermideo mula sa rearview mirror.

Isang saglit na natahimik ang paligid bago sumagot si Hermideo.

“Wala na akong pamilya,” tipid niyang sagot. “Nag-iisa na lang ako.”

Natigilan si Serena sa pag-inom, agad na nawala ang mapaglarong ngiti sa kaniyang labi at napalitan ng bahagyang pagka-guilty. “Oh… like, sorry. I didn’t mean to—you know.”

“Ayos lang…” malamig na tugon ni Hermideo nang walang anumang emosyon sa mukha.

“Pero… may umampon sa akin sa hacienda ng kaibigan niyo, sila ang kumupkop sa akin noon,” pagpapatuloy ni Hermideo.

Napakurap si Serena, muling nabuhayan ang mukha at nagbalik ang pagiging ma-kwento.

“Gosh! Reese didn’t tell us about—aw!“daing ni Serena matapos siyang sikuhin nang malakas ni Vienne mula sa kabilang upuan.

“Ouch, Vienne! What was that for?” reklamo ni Serena habang hinihimas ang tagiliran, medyo nanggigigil habang binabaling ang atensyon sa kaibigan.

“How’s your stay in Manila so far?” pagbabago ni Vienne ng topic sabay abot ng wet wipes kay Serena habang pasimpleng sumusulyap sa rearview mirror. “I mean, coming from the province and suddenly ending up here… hindi ka ba nahihirapan sa adjustments?”

Hindi agad sumagot si Hermideo. Bahagyang kumibot ang panga niya bago seryosong ibinalik ang tingin sa kalsada.

“Hindi naman,” tipid niyang sagot.

“Pero seriously, hindi ka ba na-culture shock sa mga taga-Manila? Especially kay Reese na laging on-cam at feeling kontrabida sa buhay mo—”

“Mabait ang kaibigan niyo.”

Uminit ang pisngi ko. Why the fuck is he lying?! Alam ng mga kaibigan ko kung gaano ko siya kinamumuhian! Tapos ngayon sasabihin niya sa kanilang mabait ako?! What kind of psychological warfare is this, bruh? Shucks!

Natahimik ang dalawang gaga sa likod nang sabihin ’yon ni Hermideo, na natawa, kaya umigting ang bagang ko.

“Ah, hindi ba siya—”

“Mabait nga si Reese, Kuya Guard! I remember her being so sweet noong binigyan niya ako ng last piece ng cake kahit nag-iinarte siya sa diet niya,” singit ni Serena sabay tawa nang malakas, halatang sinasakyan ang trip ni Hermideo.

“Totoo…” hagikgik pa ni Vienne habang nakangiti. “Si Reese pa? Ang lambot kaya ng puso niyan kahit laging mukhang handang manabunot.”

“You two are super bagay—”

“Hindi ako napatol sa…” he trailed off. Hinaplos niya ang kaniyang batok at naghahanap ng tamang mga salita.

“Oh? It’s cool if you don’t swing that way,” Serena said while flashing a knowing smirk. “Like, total respect to your preferences, Guard. No judgment here!”

Sumingkit lalo ang mga mata ko sa inis habang marahas na umiwas ng tingin sa bintana. Preferences?! Loka-loka talaga itong si Serena, pinapalala pa ang sitwasyon sa maling akala!

Hindi ko namalayan na nakatulog ako sa biyahe habang kinakausap nila si Hermideo at nagising na lang ako sa mahinang tapik ni Vienne sa braso ko, kasabay ng pamilyar na simoy ng hangin at malalakas na alon na sumasalpok sa dalampasigan.

Tinulungan kami ni Hermideo na magbaba ng mga bagahe mula sa likuran ng sasakyan.

“Thank you, Kuya Guard!” maarteng pasasalamat ni Serena habang winawasiwas ang kaniyang kamay at nag-aayos ng suot na oversized sunglasses. “Tipid pa rin sa salita, pero at least may pakinabang sa pagbuhat ng mabibigat. A huge lifesaver!”

Hindi sumagot si Hermideo. Matapos niyang ihanay sa gilid ng reception desk ang mga dala namin, mabilis siyang lumingon kina Vienne at Serena.

“Ipaparada ko lang ang sasakyan sa parking lot,” malamig niyang paalam, kahit na pasimple siyang sumulyap sa direksyon ko na abala sa pag-aayos ng buhok ko sa harap ng salamin ng lobby.

“Sige, Guard! Huwag kang magpapakawala diyan ha, baka maligaw ka pa sa ganda ng La Union!” hirit pa ulit ni Serena na tinawanan lang ng mahina ni Vienne.

We waited for our keys to get sorted out at the front desk, tapos ay sabay-sabay kaming pumasok sa maluwag at malamig na resort room na in-book namin para sa weekend getaway na ’to.

Pagpasok pa lang, agad nang inangkin nina Serena at Vienne ang pinakamagandang kama na may direct view ng dagat habang abala naman ako sa pagbagsak ng mga dala ko sa tabi.

Sabay-sabay kaming napabuntong-hininga sa sobrang pagod at nagpasya munang magpahinga sandali bago mag-isip ng susunod na gagawin.

Hindi naman kami ang nagmaneho pero nakakapagod pa rin.

So we decided to take a nap first sa malamig at malambot na mga kama.

Hapon na nang magising kami at agad kaming nagkumahog na mag-ayos para sa unang sabak sa La Union beach.

Pagkatapos ng ilang minutong pagpili ng pinakamagandang porma at paglalagay ng finishing touches sa aming mga mukha, lumabas na ang tunay na motibo ng bakasyon na ’to: ang magpa-kabog, rumampa sa dalampasigan, at ipamukha sa buong pukinang-gala na buhay na buhay at walang papantay sa kagandahan ko! Chariz!

Sa loob ng room, dahan-dahan kong hinubad ang aking beach cover-up. I revealed my burgundy two-piece bikini—a daring piece that highlighted every single curve I spent blood, sweat, and hormones to achieve.

“Ang galing mo talaga mag-tuck!” nguso ni Serena habang tinitingnan ang bikini bottom ko at inikutan pa ako habang pinapanood ang bawat anggulo ng katawan ko na parang tinitimbang ang isang imported na obra maestra.

“I know! She’s so sexy,” sang-ayon ni Vienne at lumapit na rin sa akin para hawakan ang baywang ko at suriin ang pagkaka-snug ng tela.

Sa aming tatlo, siya lang ang may pinaka-conservative na one-piece bikini na kulay itim, sleek, at may high-neck cut na nagbibigay-diin sa kaniyang eleganteng dating.

Hindi kasi siya napilit ni Serena na mag-daring tulad naming dalawa na wagas kung magpasilip ng balat at kurba.

Biglang pumasok sa isip ko si Hermideo, alam kong kaya no’n ang sarili niya. Papa booked him sa kabilang wing ng parehong resort, kaya kahit papaano ay may privacy pa rin kaming tatlo kapag gusto na naming magtago sa mga mata ng aming personal chaperon-slash-bodyguard kineme.

“Gaga, anong iniisip mo diyan at parang lumilipad na naman ang kaluluwa mo sa langit?” sita sa akin ni Serena habang winawagayway ang palad nito sa mukha ko, sabay irap na may kasamang malalang hair flip. “Like, hello? Kanina ka pa literally nakatitig sa kawalan habang kaming dalawa ni Vienne ay busy nag-a-apply ng pang-apat na layer ng sunblock, tapos ikaw, mukha kang statue na na-scam sa presyo ng derm clinic?”

Ipinilig ko na lang ang ulo ko at sinimangutan siya, ramdam ko pa rin ang irita sa bawat kibot ng kilay niya.

I applied sunblock on my skin. Kahit naman na hapon na ay sobrang tapang pa rin ng sikat ng araw, at ayokong masira ang skin investment ko dahil lang sa careless na pagbababad sa UV rays. My skin is my capital, ’no!

We went out of our room, ready to conquer the La Union beach like the absolute goddesses we claimed to be.

Pag-apak na pag-apak pa lang namin sa pino at mainit na buhangin, sinalubong na agad kami ng malalakas na alon at ng makulimlim-limlim na hapon na pilit pa ring binabarena ng sikat ng araw.

“My god, ang init!” impit na tili ni Serena. “Like, literal na melting ang makeup ko rito, mga sis! Kung hindi lang tayo maganda, baka nagtago na ako sa ilalim ng cottage.”

“It’s not that bad,” Vienne made a face. “You’re overreacting,”

“Overreacting?” huminto si Serena sa paglalakad, tumigil sa pag-flip ng hair, at humarap kay Vienne nang may nanlalaking mata. “Like, hello? Did you even check the humidity? My pores are literally suffocating! At tsaka, look at Reese, she’s practically glistening—in a good way, of course—pero ako? I feel like I’m about to expire any second now. Don’t tell me, sis, are you trying to test my patience? Dahil if yes, it’s working!”

Inirapan ko lang silang dalawa habang tuloy-tuloy ang paglalakad ko, hindi alintana ang init dahil ang main goal ko ay makarating sa dagat nang hindi nasisira ang aura ko.

“Tumahimik na nga kayong dalawa,” saway ko habang inaayos ang pagkaka-tuck ng bikini bottom ko, ensuring everything is in place para walang surprises na mangyari. “Ang init na nga, dadagdagan niyo pa ng ingay. Just enjoy the view, okay? Kasi kung titingin kayo sa paligid, hindi niyo na mapapansin ’yang init na ’yan.”

“Let’s take a picture!” tili na naman ni Serena.

We took a lot of pictures, we didn’t even notice that the sun was already starting to dip, painting the sky in shades of bruised purple and burning orange. The golden hour had arrived, but for me, it was just the perfect lighting to highlight that I was the baddest bitch on this entire coastline.

“Wait, one more!” Serena squealed, fumbling with her phone as she tried to catch the perfect backlight. “Reese, head tilt! Vienne, pout more, you look like you’re waiting for a bus! Like, girl, we’re serving lewks, not commuter energy!”

“I’m just enjoying the scenery, Serena,” ungot ni Vienne habang tinanggal ang ilang hibla ng buhok na dumikit sa labi niya bago tamad na umirap.

Nang tuluyan nang lumubog ang araw at palitan ng kadiliman ang kalangitan ng La Union, tila doon pa lang nagising ang tunay na buhay sa dalampasigan. Ang tahimik na hampas ng alon kanina ay napalitan ng dumadagundong na bass mula sa malalaking speakers ng mga beach bar, sinasabayan ng kumikislap na neon lights at usok mula sa mga ihawan.

Elyu nightlife at its finest!

We’re still wearing our bikinis and mesh cover-ups na kulay itim, kumikinang sa bawat ilaw na tumatama sa katawan namin habang naglalakad kami papunta sa pinakamainit na beach club sa La Union.

Sumasabay na kami sa makabagbag-damdaming tugtugan ng DJ, ang mga balakang namin ay sabay-sabay na gumagalaw habang ramdam ko ang lamig ng hangin-dagat na humahaplos sa nababad sa araw kong balat.

Ugh! It’s been a while since we partied! And I’m feeling so good! Free, alive, and unstoppable.

Tinanggap ko ang inumin na inabot sa akin ni Serena—a vivid blue cocktail served in a tall glass garnished with a slice of orange.

“To La Union and no regrets!” tili ni Serena, sabay bangga ng kaniyang baso sa akin.

“Cheers!” hiyaw ko rin bago ininom ang kalahati no’n.

The icy, fruity liquid burned sweetly down my throat, instantly compounding the warmth already spreading through my veins. The bass was vibrating straight through the wooden floorboards beneath my bare feet.

“Hands up, bitches!” sigaw uli ni Serena sa tabi ko habang itinataas ang kaniyang parehong kamay, umiikot at humahagikgik na parang walang bukas.

Natawa ako at sumabay sa kaniya, itinapon ang ulo ko pabalik habang iginagalaw ang balakang ko sa bawat beat ng kanta. The sea breeze played with my jet-black hair extensions.

May mga lalaking lumapit sa amin at nakipag-sayaw, habang ang ilan naman sa gilid ay halos ibato na ang mga tingin nila sa amin habang umiinom. One guy in an unbuttoned linen shirt even dared to step closer to me, giving a cocky smirk while swaying his hips to the rhythm.

“Hey, beautiful!” he shouted over the deafening bass, his eyes boldly scanning the exposed skin of my burgundy bikini. “Dance with me?”

Tumango ako at matamis na ngumiti. He also bought me a drink, a tequila shot with a slice of lime.

“To us,” ngisi ng lalaki habang ibinabangga ang baso niya sa akin.

Inagaw ko ang slice ng lemon, itinungga ang tequila sa isang inuman lang, at marahas na kinagat ang lemon. The sharp burn tore through my throat, instantly sending a fresh wave of heat straight to my head as I continued swaying to the heavy beat.

“I’m Marcus, by the way!” sigaw niya muli sa kabila ng dumadagundong na bass, mas lalong lumalapit sa akin habang dahan-dahang humahawak ang kamay niya sa gilid ng aking baywang.

I swayed my hips closer to him, letting the alcohol take over my senses as I threw my head back.

“Reese! Nice to meet you!” sigaw ko pabalik habang nakangiti, pinapabayaang ang kamay niya ay dumikit nang kaunti sa baywang ko habang sabay kaming sumasayaw sa gitna ng kumikislap na neon lights.

I didn’t realize that my friends aren’t with me anymore, medyo nabahala ako pero nang igala ko ang mga mata ko, nakita ko si Serena na busy na nakikipag-flirt sa may bar at si Vienne naman na tahimik na nakikipag-usap sa isang lalaking nakasalamin—na mukhang nerd.

Napa-iling na lang ako habang may bahagyang ngiti sa aking mga labi. Safe naman pala silang dalawa, kaya wala akong dapat ipag-alala.

Ipinulupot ko ang mga braso ko sa leeg ni Marcus nang mabago ang tugtog into a slower, seductive R&B rhythm, bringing my body impossibly closer to his.

He was respectful and gently kept his hands rested on my waist, moving slowly with me to the beat without crossing any boundaries.

Nag-uusap lang kaming dalawa at nalaman kong senior na siya sa Ateneo, taking up Communication Arts, and was just up in Elyu with his frat brothers for a weekend break.

“So, Business and Marketing student ka pala sa La Salle?” ngiti niya, raising his voice slightly so I could hear him over the music.

“Yup!”

Surprisingly, he was easy to talk to. Walang bastos na hirit, hindi chismiso, at nakikinig talaga. For a split second, I actually enjoyed having a normal, lighthearted conversation with this guy without any hidden drama or bullshit.

I also told him that I’m entertaining someone right now and I couldn’t give him my number or social media handles. At kahit medyo nanghinayang siya, tinanggap naman niya iyon nang bukal sa loob at naging magalang.

“Fair enough,” he smiled softly, stepping back just an inch to respect my boundary. “Lucky guy, whoever he is!”

I gave him a knowing smile, feeling a faint blush creep up my neck.

Muling tumingin ako sa gawi ni Serena, pero kinabahan agad ako nang hindi ko na siya makita sa may bar. Lumikot ang mga mata ko sa paligid, nakita ko si Vienne na nakaupo kasama ang lalaking mukhang nerd, na kanina pa niya kausap.

Nagtatawanan silang dalawa at tila walang pakialam sa gulo at ingay ng paligid. Si Serena lang talaga ang biglang naglaho na parang bula.

Bumundol ang kakaibang kaba sa dibdib ko, I remember the scary news about missing women in beach parties lately. Dali-dali kong tinanggal ang braso ni Marcus mula sa baywang ko.

“Hey, okay ka lang?” tanong ni Marcus, nakakunot ang noo sa biglang pagbabago ng mood ko.

“Sorry! I need to find my friend,” mabilis kong sabi, the alcohol’s fun buzz instantly replaced by a cold wave of panic.

He nodded his head and offered to help me look around, but I waved him off with a hasty thank you, stepping away from the crowd to search the darker edges of the venue.

Inaalala ko pa rin ang bawat detalye nung lalaki na kausap ni Serena sa bar kanina—ang oversized black polo shirt nito, ang silver chain, at ang tattoo ng rosas sa leeg. But his face was a blur to me due to the warm haze of alcohol slowing down my brain and the dizzying, blinding strobes of the club lights flashing every second.

Lumikot ang mga mata ko sa VIP couches, sa tapat ng rest room hallway, at maging sa labas malapit sa dalampasigan kung saan mas madilim at malamig ang hangin.

Pinindot ko ulit ang numero ni Serena sa phone ko, hinihiling na sana ay sumagot na siya sa pangalawang tawag.

Pero hindi!

“Shit, Serena!” binalikan ko si Vienne at sinabi sa kaniya ang nangyayari habang habol ko ang aking paghinga.

“Vienne, hindi sumasagot si Serena! Hindi ko siya mahanap at wala na siya sa bar!” mabilis at medyo hysterical kong sabi, napahawak pa sa balikat niya.

Natigilan si Vienne sa pakikipag-usap sa lalaking naka-salamin. Mabilis na napalitan ng pag-aalala ang relaxed na mukha niya nang makita ang matinding panginginig ng mga kamay ko at ang namumutla kong mukha.

“What?” tanong niya, agad na tumayo mula sa upuan niya habang hawak din ang sarili niyang phone. “Nainom lang naman siya kanina, ’di ba? Baka nag-CR lang?”

“No, I tried calling her twice! Sumasagot lang ang voicemail,” halos magkabilaan na ang tingin ko sa paligid. “At ’yong lalaking kausap niya kanina… may tattoo sa leeg, naka-black oversized polo—hindi ko nagugustuhan ang pakiramdam ko, Vienne. Maraming lumalabas na balita tungkol sa mga nawawalang babae rito! At sa mga trans women na ginagawan ng masama!”

Lalong nanginginig ang boses ko habang patuloy na bumabalik sa isip ko ang mga napapanood kong balita at babala sa social media.

Naramdaman kong lalong bumilis ang tibok ng dibdib ko habang pilit na inaalala ang blurred na mukha nung lalaki.

Kalmadong tumango si Vienne, pero bakas din ang pag-aalala sa kaniyang mga mata habang mabilis na tinitingnan ang paligid.

“We’ll find her…”

Kabanata 17

Agad kaming lumabas ni Vienne, panay rin ang tanong namin sa mga tao na nagkukumpulan sa entrance at sa mga nakakalat na tables sa labas ng club. Wala akong pakialam kung magmukha na akong baliw kakahatak sa braso ng mga lasing na dumadaan. Ang tanging tumatakbo sa isip ko ay ang kaligtasan ni Serena!

That bitch! We agreed that we would look out for each other tonight, tapos basta-basta na lang siyang magpapatangay sa lalaking ’yon?! I swear to God, kapag nakita ko talaga ang baklang ’yon nang ligtas, ako mismo ang kumukulo ang dugo na sasabon sa kaniya!

“Excuse me?! May nakita ba kayong babaeng naka-silver top? Ito na siya!” ipinakita ko sa kanila ang mga larawan namin sa phone ko—’yong selfie namin kanina lang sa mirror bago kami lumabas ng hotel.

Umiling lang sila at itinaboy ako na parang langaw. Putang ina niyo! Mga walang silbi at modo!

Nangatog ang mga tuhod ko sa halo-halong kaba, galit, pagod, at matinding takot. Lumapit sa akin si Vienne habang hawak din ang kaniyang phone, namumutla na ang mga labi.

“R-Reese, tinatawagan ko si Serena pero unattended na talaga! Patay na ’yong phone niya!” nanginginig niyang sabi, halos maiyak na. “Shit… paano kung ano nang nangyari sa kaniya? Reese, natatakot ako…”

“Huwag ka muna mag-isip nang masama, Vienne! Mahanap lang natin ’yang baklang ’yan, tatapusin ko talaga ang lahi niya!” sigaw ko habang pabalik-balik ang tingin sa madilim na baybayin at sa tapat ng parking area.

The alcohol’s haze was completely gone, replaced by a cold wave of adrenaline racing through my veins…

“Uh, Miss?” may babaeng lumapit sa akin, may hawak na disposable cup at bahagyang nanginginig ang boses. “Yung kaibigan niyo ba ’yong matangkad na maganda na naka-silver top? Nakita ko siyang hinarang nung lalaking may tattoo sa leeg kanina sa may dulo ng bar counter.”

Bumundol nang matindi ang dibdib ko habang namimilog ang aking mga mata. “Oo! Saan sila pumunta?!”

“Medyo pagewang-gewang na ’yong lakad nung kaibigan niyo, mukhang naparami ang inom,” patuloy nung babae, mabilis ang pananalita habang itinaturo ang madilim na shortcut papunta sa likod ng parking area. “Inaalalayan siya nung lalaki pero parang pinipilit niyang kumalas. Pumasok sila doon sa eskinita papuntang VIP parking, doon sa walang masyadong ilaw.”

“What—”

“We tried to follow them and save the girl, pero ang sabi nung lalaki ay ’wag na raw kaming makialam kasi magkasintahan sila at nagaaway lang,” pahabol nung babaeng kasama niya, nakahawak sa dibdib habang bakas pa rin ang takot sa mukha. “Pero halatang napipilitan lang ’yong kaibigan mo! Nagmamadali silang lumabas papunta roon.”

Vienne covered her mouth, tumulo na ang luha sa kaniyang mga mata habang hawak nang mahigpit ang phone niya.

Para akong nabingi sa narinig. My mind went blank and I didn’t know what to do for a split second. Para akong naestatwa habang nagpapanic ang buong sistema ko. Should I run straight to the alley? Call the police myself? Or stay back and wait for security?

Naramdaman ko ang malamig na pawis sa noo ko habang kumakaba ang dibdib ko, pero mabilis kong pinukpok ang sarili ko. Aba, Reese Salcedo, gising! Hindi pwedeng matulala ka lang habang nasa panganib ang baklang ’yon!

Inagaw ko ang composure ko kahit nanginginig ang buong katawan ko.

Hinarap ko si Vienne. “Call Serena’s Mom…” namamaos kong utos sa kaniya.

“Pero…”

“Walang ‘pero-pero’, Vienne!” umungot ako, nanlilisik ang mga mata ko kahit may luhang nanggigilid dahil sa halo-halong emosyong lumulukob sa sistema ko. “I don’t care if it’s two in the morning! Her mom needs to know what’s happening, and we need backup right now! Tawagan mo na!”

Napatango nang mabilis si Vienne, agad na pinunasan ang luha sa pisngi niya at nagsimulang mabilis na pindutin ang screen ng phone niya, habang nanginginig din ang mga daliri.

Habang naririnig ko ang pabalik-balik na pag-dial ni Vienne sa tabi ko, hindi na ako nag-aksaya pa ng segundo.

Hindi ko na naramdaman ang sakit ng magagaspang at matutulis na bato sa semento na bumabaon sa aking mga nakatapak na paa, tumakbo ako patungo sa madilim at walang kailaw-ilaw na VIP parking lot.

May nakasalubong pa akong lalaki na mabilis na naglalakad palabas ngunit hindi ko na pinansin. Ang buo kong isip at atensyon ay nakatutok lang sa paghahanap sa sasakyan at kay Serena.

“Serena!” sigaw ko habang hinihingal, bumibilis ang tibok ng puso ko sa bawat hakbang.

Gabi na at halos walang ibang tao sa paligid. Ang tangging naririnig ko lang ay ang tunog ng sarili kong mabigat na paghinga at ang yabag ng aking mga paa sa malamig na semento.

Nang marating ko ang pinakadulong bahagi ng parking lot, doon ko nakita ang pamilyar na itim na SUV na nakatigil sa ilalim ng patay na ilaw ng poste. Nakabukas nang bahagya ang pinto sa passenger side.

“Serena!” ulit ko at mabilis na patakbong lumapit sa sasakyan, pilit na inilalaban ang takot at kaba na unti-unting lumalamon sa akin.

Bumagal ang lakad ko nang bumungad sa akin ang nakakagimbal na eksena…

Hermideo was beating the man into a bloody pulp against the side of the black van.

The sound of flesh striking flesh echoed sickeningly in the dark alley, drowned only by the sharp, desperate groans of the man with the neck tattoo. Hermideo had him pinned by the throat with one massive hand, his fists landing mercilessly with terrifying, practiced precision.

Lumipat ang mga mata ko sa walang malay na Serena na nakalupasay sa tabi ng gulong ng van, nakataob ang mukha sa semento at halos hindi na gumagalaw.

Agad akong tumakbo papunta sa kinaroroonan niya, hindi na pinansin ang hapdi sa ilalim ng mga paa ko. Lumuhod ako sa tabi ng kaibigan ko at dahan-dahang inangat ang kaniyang ulo sa aking kandungan.

“Serena! Hoy, bakla, gising!” nanginginig kong tawag habang tinatapik-tapik ang malamig niyang pisngi.

Salamat sa Diyos at naramdaman ko ang mababaw na pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib, pero may namumuo nang pasa sa gilid ng noo niya, pero tuyot ang kaniyang mga labi. She was completely out cold—halatang hindi lang alak ang dahilan kung bakit siya nawalan ng malay…

“Hermideo, tama na! Mapapatay mo na ’yan!” sigaw ko habang sumusulyap sa gawi nila.

Huling malakas na suntok pa ang ibinaon ni Hermideo sa mukha ng lalaki bago niya ito marahas na binitawan. Bumagsak ang gago sa semento na parang basahan, duguan at halos wala nang malay.

Shucks! I almost forgot about this kapre!

Ngayon ko lang ulit naalala na kasama namin siya dahil sa matinding taranta kanina. My mind was so focused on finding Serena that I completely tuned out the fact that this giant man was running right beside us the whole time, watching over us…

Binalingan ako ni Hermideo, kaya nagtama ang aming mga mata.

Tipid ko siyang nginitihan. I felt thankful, and relieved that he was here. Dahil kung wala ang kapreng ’to, baka kung ano na ang nangyari kay Serena ngayon.

“S-Salamat…” pabulong kong sabi, sapat lang para marinig niya sa gitna ng ingay ng mga nakasindi at dumadating na motor ng mga bouncer.

Hindi siya sumagot agad, pero lumalim ang pagtitig niya sa akin habang dahan-dahang humihina ang mabigat niyang paghinga. His jaw tightened for a brief second before he gave me a subtle, barely-perceptible nod.

Nakarating na sa kinaroroonan namin si Vienne kasama ang tatlong security guards.

“Oh my god, Serena! Reese!” hysterical na sigaw ni Vienne habang patakbong lumalapit sa amin, salit-salit ang tingin sa duguang mga kamay ni Hermideo, sa walang malay na si Serena, at sa puluhan ng mga paa kong tadtad ng sugat at pasirat-sirat na buhangin.

“What happened?! How’s Serena?!”

“Buhay pa ’yang kaibigan natin, pero kailangan na siyang madala sa ospital agad,” mabilis kong sagot habang pilit na pinapanatili ang kalma sa boses ko. “Walang malay at may pasa sa mga braso, baka pinainom o pinatumba ng ano mang gamot nung demonyong ’yon…”

Lumipat ang tingin ng dalawang bouncer sa duguang lalaki na nakahandusay pa rin sa gilid ng van, habang ang isa naman ay mabilis na ginuide kami pabalik sa maliwanag na daan.

Kinausap din nila si Hermideo para hingin ang detalye ng nangyari habang mabilis nitong ibinababa si Serena sa dumarating na stretcher ng mga paramedic.

“Sir, kayo ho ba ang nakalaban nung suspect?” tanong nung bouncer, nanlalaki ang mga mata habang nakatitig sa duguang mga kamao ni Hermideo at sa lalaking halos hindi na magising sa dulo ng eskinita. “Mukhang malubha ’yong nakahandusay doon, kailangan ho nating hintayin ang mga pulis para sa statement.”

Nakatayo lang si Hermideo nang diretso, walang kaabog-abog ang mukha at malamig ang mga mata habang pinupunasan ng panyo ang dugo sa kaniyang kamay.

“Ginawa ko lang ang kailangang gawin para protektahan sila,” maikling tugon niya, may matigas at awtoritatibong tono. “Kausapin niyo ang pulis. Hindi ako aalis.”

Napalunok ’yong bouncer at tumango na lang bago mabilis na nakipag-coordinate sa iba pang rumespondeng pulis sa paligid.

Samantala, inilagay na ng mga medical personnel si Serena sa loob ng ambulansya. Agad na sumampa si Vienne habang hawak-hawak ang phone at patuloy na kausap ang nanginginig na boses ng mommy ni Serena sa kabilang linya.

“Reese? Are you coming?”

Napatalon ako sa tanong ni Vienne, mabilis ko siyang tiningnan pero hinila agad ng tingin ko si Hermideo.

Nakatayo pa rin siya roon, madilim ang mukha habang pinupunasan ng panyo ang duguang mga kamao.

Lumapit na sa kaniya ang mga rumespondeng pulis upang hingin ang detalye ng nangyari.

“Dito lang ako… sasamahan ko siya…” namamaos ang boses kong sagot kay Vienne habang nakaturo ang nangangatog kong daliri sa kinaroroonan ng kapre.

“But your feet—”

“Ayos lang ako! Sige na! I’ll meet you both at the hospital!” dagdag ko pa habang pilit na inilalayo ang katawan ko sa bukana ng sasakyan.

Walang nagawa si Vienne kundi ang tumango nang mabilis habang pilit na pinupunasan ang mga luha niya. Isinarang marahas ng paramedic ang pinto ng ambulansya, at sa isang iglap, humarurot iyon paalis bitbit ang nagmamadaling wang-wang ng sirena.

Nang mawala ang ilaw ng ambulansya, naiwan ang katahimikan ng gabi na binabasag na lang ng umiikot na red and blue lights ng pulisya.

Napakapit ako nang mahigpit sa gilid ng hood ng kotse habang nakatitig sa likod ni Hermideo na bahagyang nakatabon sa akin mula sa tatlong pulis. Malinaw na malinaw kong naririnig ang bawat tanong at sagot.

“Sir, paki-klaro lang ho para sa report. Ano ho ang eksaktong nangyari bago niyo nasaktan nang malubha ang suspect?” tanong nung mama na may hawak na maliit na notepad at ballpen.

“Nakita ko siyang pilit na isinasakay sa van ang isang babaeng walang malay,” malamig, baritono, at walang kaabog-abog na sagot ni Hermideo. Diretso ang tingin niya, walang kukurap-kurap. “Ginamitan niya ng dahas ang biktima, kaya gumamit din ako ng pwersa para pigilan siya.”

“Sapat na pwersa?” napataas ang kilay nung isang pulis habang nakatingin sa duguang lalaki na isinasakay na sa mobile. “Sir, halos mabasag ’yong panga at mukha nung tao. Hindi ho ba labis na ’yon?”

Nalaglag ang panga ko nang makita ko ang itsura, I didn’t even realize how brutally Hermideo beat him up earlier. Gulay na gulay ang mukha nung lalaki, halos hindi na makilala sa dami ng pasa at dugong pumutok sa balat niya.

I was so worried about Serena earlier that I didn’t get to process or even want to think that he could actually be capable of doing something this violent. Baka kung hindi ko pa siya sinigawan kanina para patigilin, nakapatay na talaga siya…

“Pilit niyang ipinapasok sa van ang isang walang malay at walang kalaban-labang babae sa gitna ng madilim na eskinita,” mariin at malamig na ingos ni Hermideo, hindi man lang natinag sa ginawa niya. “Sa tingin niyo ba maghihintay pa ako na mabaril o masaksak ako bago ko siya patigilin? Pinigilan ko lang ang panganib. Kung sa tingin niyo ay sobra ’yon, isulat niyo sa report niyo.”

Napalunok ’yong pulis na nagtatanong habang nakatitig sa matayog at nakakatakot na tindig ng kapre. Na parang naramdaman din nito na wala itong mananalong argumento sa malamig at nanunuksong titig ng kapre. Lumapit pa ang isang pulis na tila mas mataas ang ranggo, may dala itong plastik bag na may laman na pumutok na syringe, dalawang piraso ng duct tape, at isang maliit na vial na wala nang label.

May isa pang plastik bag na hawak ang kasama niyang pulis—may laman itong isang itim na baril at isang patalim na may bahid pa ng natuyong dugo.

Tinitigan lang ni Hermideo ang mga gamit nang walang kahit anong emosyon sa mukha. “Nasa loob din ng van ang bag at phone ng biktima. I-secure niyo rin ’yon.”

“Nasamsam na ho ng mga tauhan ko,” sagot ng pulis bago bumaling sa kinaroroonan ko. “Kasama niyo ho ba ang babaeng ’yan?”

Mabilis na gumalaw ang malaking katawan ni Hermideo paharap sa akin. Nagkatinginan kaming dalawa.

“Oo. Siya ang nakakita sa nangyari at tumakbo para tulungan ang kaibigan niya,” sagot ni Hermideo. Bago pa man makahakbang ang pulis patungo sa akin para magtanong, pinal na idinagdag ng kapre, “At sugatan siya. Hindi siya pwedeng magtagal dito para sa mahabang interogasyon.”

“Kailangan pa rin ho natin ng salaysay niya sa presinto—”

“Isusulat ko ang buong pahayag ko,” putol ni Hermideo, may awtoritatibo at hindi mababaling tono. “Pero pupunta muna kami sa ospital para magamot ang mga sugat niya—”

“A-Ayos lang. I can give my statement right now,” mabilis kong singit kahit medyo nanginginig pa ang boses ko. “Gusto ko rin siguraduhing makukulong nang matagal ’yong hayop na ’yon.”

Napatingin sa akin si Hermideo, kumunot ang noo at mas lalong dumilim ang mukha. “Reese, nagdurugo pa ang mga paa mo. Huwag kang matigas ang ulo.”

“Hindi matigas ang ulo ko, Hermideo! Ayoko lang na magkaroon sila ng dahilan para makalabas ang lalaking ’yon dahil kulang sa salaysay,” giit ko habang nakatitig nang diretso sa kaniya. “Kaya ko naman. Saglit lang ’to…”

Bumuntong-hininga ang nakatataas na pulis, tila naawa sa sitwasyon pero kailangan ding sundin ang protocol. “Kung pumapayag ho siya, pwede naman nating kunin ang maikling paunang salaysay rito habang naghihintay ng ambulansya o bago kayo umalis.”

Tinitigan ako ni Hermideo nang ilang segundo, halatang hindi gusto ang desisyon ko pero wala na ring nagawa nang makitang pinal ang tingin sa mga mata ko.

I gave the policemen my statement as quickly and clearly as I could.

Habang nagsasalita ako, mabilis na nagsusulat ang pulis sa notepad niya. Hindi naman umalis sa tabi ko si Hermideo. Nakatayo lang siya roon, nakakrus ang mga braso, at nananatiling matalim ang titig sa bawat galaw ng pulis

Ibinigay rin sa akin ang gamit ng kaibigan ko—ang bag at cellphone ni Serena na nakuha ng mga pulis mula sa loob ng van.

“Maraming salamat, Miss. Malaking tulong ’to para sa blotter at sa kasong isasampa,” sabi ng pulis habang isinasara ang notepad niya. “Pwede na ho kayong dumiretso sa ospital.”

Huminga ako nang malalim at tumango.

“Sandali. Kaano-ano mo ang lalaking ’yan?” tanong ng isang pulis na lumapit at mariing tinitingnan ni Hermideo.

“May kinalaman ba ’yan sa kaso?” malamig at baritonong singit ni Hermideo, mabilis na humakbang pabalik sa tabi ko at halos takpan ulit ako ng kaniyang matayog na tindig.

“Standard protocol lang, sir. Para lang kumpleto ang impormasyon sa report,” paliwanag nung pulis na naiinis, hindi nagpapa-sindak sa nakatatakot na aura na ibinubuga ng kapre. Shucks!

“Boyfriend ko siya,” mabilis at walang pag-aalinlangan kong sagot.

Bahagyang natigilan ang pulis at mabilis na isinulat ang sagot ko sa notepad. Nakita ko rin sa gilid ng mata ko ang mabilis na paglingon sa akin ni Hermideo—salubong ang kaniyang makakapal na kilay, sandaling dumaan ang gulat sa mga mata niya, pero hindi naman kumontra sa sinabi ko.

“Sige ho, Miss. Maraming salamat. Mag-iingat kayo,” sabi ng pulis bago tuluyang tumalikod at sumama sa iba pang mga tauhan niya.

Agad kaming pumunta sa hospital kung saan dinala si Serena.

Sa kabuuan ng biyahe, tahimik lang si Hermideo habang mabilis pero maingat na minamaneho ang SUV.

“How are you?” I asked.

“Dapat ako ang nagtatanong niyan sa ’yo,” mababa at paos niyang sagot. “Yong mga paa mo, Reese… hindi ka man lang nagdalawang-isip na tumakbo nang naka-paa sa maruming eskinita na ’yon.”

“Nalilito ako at natatakot para kay Serena,” mahina kong sagot habang pilit na inaayos ang hawak sa bag at phone ng kaibigan ko na nasa kandungan ko. “Buong-buhay ko, ibang takot ang naramdaman ko kanina. I couldn’t lose her, Hermideo.”

“Hindi ko hahayaang may mangyaring masama sa inyo. Nangako ako sa Papa mo. Huwag ka nang matakot.”

Bahagyang natigilan ang puso ko sa binanggit niya. I pursed my lips tightly, namutawi na naman ang katahimikan sa pagitan naming dalawa.

He didn’t even bring the topic of me calling him my boyfriend.

Uminit tuloy ang mga pisngi ko. I just wanted to the officer to drop the endless questions, but now the lingering silence in the car made my impulse answer feel loud, awkward, and terribly exposed.

Letche…

He parked the SUV right in front of the Emergency Room entrance, cut the engine, and unbuckled his seatbelt in one swift movement.

Bago ko pa man maigalaw ang mga kamay ko para buksan ang pinto ng passenger seat, naka-ikot na siya at binuksan na ang pinto sa tabi ko.

Hindi man lang siya nag-atubili. Sa kabila ng malamig at seryosong aura na bumabalot sa kaniya, marahan at maingat niya akong binuhat palabas—isang kamay sa ilalim ng aking mga tuhod at ang isa naman ay sa likod ko, sinisiguradong hindi tatama ang sugatan kong mga paa sa kahit anong matigas na bahagi ng sasakyan.

Nagulat ako sa ginawa niya. Hindi naman niya ako binuhat kanina, not that I wanted him to, pero wala namang mali kung tinulungan niya akong maglakad o naghanap siya ng wheelchair.

“Hermideo, kaya ko namang maglakad—o mag-wheelchair—”

“Mahapdi na ang mga sugat mo. Alam ko.” Mabilis at mababa ang kaniyang boses, walang halong pag-aalinlangan habang pumuputol sa anumang reklamo ko.

Kumapit na lang ako nang mahigpit sa kaniyang balikat, pilit na tinitiis ang hiya habang diretso siyang naglalakad papasok sa maliwanag at malamig na lobby ng Emergency Room.

Parang ang gaan-gaan ko lang sa kaniya habang mabilis siyang naglalakad, hindi man lang nagpapakita ng anumang bakas ng pagod sa kabila ng lahat ng nangyari kanina.

Agad na sumalubong sa amin ang amoy ng antiseptic at rubbing alcohol. Hindi rin nakaligtas sa akin ang mabilis na paglingon ng mga nurse at guard…

“Nurse, wheelchair!” patakbong utos ng isang doktor nang makita ang kalagayan namin.

Maingat at dahan-dahan akong ibinaba ni Hermideo sa dumating na wheelchair. Sa kabila ng kaniyang pormal na galaw, ramdam pa rin ang matinding pag-iingat sa kaniyang mga kamay bago siya tuluyang bumitaw at lumayo nang kaunti.

I immediately asked them about the information of my friend who just got here earlier.

“Ligtas na ho ang kaibigan niyo, Miss,” mabilis na paninigurado ng doktor habang inihahanda ng nurse ang antiseptic para sa paa ko. “Nakalabas na sa sistema niya ang pampatulog at nagpapahinga na siya sa kwarto sa itaas. Wala rin siyang malalang sugat, bahagyang pasa lang sa mga braso.”

Nakahinga ako nang maluwag at napapikit. Ang matinding kaba at bigat sa dibdib ko mula pa kanina sa eskinita ay unti-unting napalitan ng labis na pagod.

“Sir, kailangan niyo rin pong magamot ang mga sugat niyo,” tawag ng isang nurse kay Hermideo nang mapansin ang natuyong dugo sa kaniyang mga libro ng daliri.

“Ayos lang ako. Siya lang ang gagamutin ninyo,” malamig at walang alinlangan niyang iling, hindi man lang itinapon ang tingin sa sarili niyang mga kamay.

Napatingin tuloy ako sa kaniya. “Hermideo, patingnan mo na rin ’yan,” mahinang pakiusap ko habang tinitiis ang kaunting hapdi sa paa ko.

Bumaba ang mga mata niya sa akin at dinilaan ang kaniyang pang-ibabang labi.

“Hindi na talaga.”

“Ang tigas ng ulo mo…” pabulong kong reklamo, bagamat alam kong walang patutunguhan ang pakikipagtalo sa kaniya.

Sa huli, ayaw niya talagang magpagamot kaya hinayaan ko na lang siya, kahit na napapatingin pa rin ako sa duguang mga daliri niya.

Hindi nagtagal ay natapos din ang nurse sa paglilinis at pagbabalot ng mga sugat sa ilalim ng mga paa ko. Agad na inihanda ang wheelchair para dalhin ako sa kuwarto kung saan naka-stay si Serena at si Vienne.

May lumapit sa aking lalaking nurse at itutulak na sana ang wheelchair ko patungong elevator, ngunit bago pa man niya maidikit ang kaniyang mga kamay sa hawakan, mabilis na humakbang si Hermideo at humarang sa kaniyang daan.

“Ako na,” maikli at pormal niyang sabi, sapat na ang lamig at diin ng kaniyang boses para awtomatikong mapasuko at mapatango ang nurse.

Tahimik at may pag-iingat niyang iniliko ang wheelchair habang patungo kami sa ikalawang palapag. Dinig na dinig ko ang mabigat niyang mga yapak sa likod ko habang binabagtas namin ang malinis at malamig na hallway ng ospital.

Nang makapasok kami sa loob ng elevator, pinagmasdan ko ang aming repleksyon sa makintab na pinto.

“Hermideo,” mahina kong panimula, pilit na bumasag sa mabigat na katahimikan sa pagitan naming dalawa.

“Hmm?”

“Thank you… really…”

Nagkatinginan kaming dalawa sa salamin ng elevator. Walang nagbago sa kaniyang ekspresyon, ngunit ramdam ko ang lalim ng kaniyang titig na tila direktang tumatagos sa akin.

“Obligasyon ko ’to, Reese,” malamig at mababa niyang sagot. “Hindi mo kailangang magpasalamat.”

Okay, whatever…

Itinulak na niya ang wheelchair palabas nang magbukas ang pinto sa second floor.

Inihinto niya ako sa tapat ng Room 204. Inabot niya ang lever ng pinto at marahang itinulak ito pabilog upang hindi gumawa ng ingay.

Sa loob, nakahiga si Serena sa malinis na hospital bed. Payapa ang kaniyang mukha, may nakakabit na IV drip sa kaniyang kamay, at pantay ang pagtaas at pagbaba ng kaniyang dibdib. Ang matinding kaba na nagpakaba sa akin buong gabi ay tila unti-unting naglaho nang makita siyang ligtas.

Mabilis ang lakad ni Vienne palapit sa amin, halata ang matinding pag-aalala sa kaniyang mga mata at balisa rin ang kaniyang mukha.

“Vienne—”

“Serena said that the guy isn’t alone, bago siya nawalan ng malay…” mabilis niyang imporma kaya kumunot ang noo ko.

“What?”

Huminga nang malalim si Vienne bago sinulyapan si Serena na mahimbing na natutulog sa hospital bed.

“May tinawagan ’yong lalaki habang hinihila si Serena,” mahabang paliwanag ni Vienne, medyo nanginginig pa ang boses. “Sabi ni Serena sa akin bago siya ulit natulog, may isa pa siyang kasama na nakapwesto sa parking lot. Kaya nung nalaman kong sumunod ka roon, halos mamatay ako sa takot, Reese!”

Napalunok ako habang pilit na ina-absorb ang sinasabi niya.

“W-Wala naman akong nakitang iba sa… parking lot—” natigilan ako nang pumasok sa isip ko ang lalaking nakasalubong ko kanina nang tumakbo ako palabas patungo sa parking lot.

Mabilis at balisa ang lakad niya, nakayuko habang hawak ang kaniyang phone. Sa bilis ng pangyayari at sa matinding takot kong mahanap si Serena, nabangga ko pa nga siya nang bahagya pero hindi ko na binigyan ng pansin.

Shit! Baka siya nga ’yon!

Naramdaman ko ang mabilis na pagtaas ng malamig na pawis sa aking likod habang unt-unting nagdudugtong-dugtong ang mga detalye sa isip ko.

Kung ’di ako mabilis na humabol at kung wala si Hermideo doon, baka hindi lang si Serena ang nawala—baka pareho na kaming naisama sa kung saan man nila balak dalhin ang kaibigan ko.

“What, Reese? Are you okay?” balisang tanong ni Vienne habang nakahawak sa magkabila kong balikat, halatang napansin ang biglang pagputla ng mukha ko at ang panlalamig ng mga kamay ko.

“H-Ha? Wala! Kinilabutan lang ako sa sinabi mo!” mabilis kong palusot habang pilit na iniiwas ang tingin sa kaniya. “N-Naisip ko lang kung gaano katindi ang pwedeng mangyari kung hindi agad nakarating si Hermideo…”

Pilit kong pinakalma ang mabilis na pagtibok ng aking dibdib. Ayaw ko nang idagdag pa sa pag-aalala ni Vienne ang tungkol sa lalaking nakasalubong ko sa VIP parking lot. Cursing internally, the realization still sent chilling shivers down my spine—na halos isang hakbang lang pala ang agwat ko mula sa kapahamakan.

Hindi ko rin nakita kung ano ang itsura ng lalaki dahil bukod sa madilim sa VIP parking lot, nakatabon din ng itim na cap ang kaniyang mukha. Ang tanging naalala ko lang ay ang mataas niyang tindig at ang mabilis na mga hakbang.

“Sigurado ka bang okay ka lang, Reese?” tanong ulit ni Vienne, bahagyang pinapantayan ang tingin ko habang hawak pa rin ang aking mga balikat. “Namumutla ka pa rin.”

“Oo, medyo napagod lang talaga ako…” pilit kong ngiti sa kaniya habang inayos ko ang hawak sa bag ni Serena. “Ikaw? Kumain ka na ba? Or uminom?”

“Hindi pa nga, eh. Nawalan na rin ako ng gana sa sobrang kaba,” umiling si Vienne habang dahan-dahang umuupo sa tabing sofa, isinandal ang ulo at bumuntong-hininga nang malalim. “Pero huwag mo akong alalahanin, Reese. Mas nag-aalala ako sa ’yo at sa paa mo. Sigurado ka bang hindi na iyan gaanong masakit?”

“Medyo kumikirot, pero kaya naman,” mahina kong sagot, bagaman ang totoo’y nag-uumpisa nang kumirot nang matindi ang mga sugat ko habang lumalamig ang pakiramdam ko sa aircon ng kuwarto.

“Bibili ako ng makakain niyo…” singit ni Hermideo kaya napatingin kaming dalawa sa kaniya.

“Hala, huwag na! Kami na lang ng kakilala kong nurse ang magpapabili sa ibaba—”

“Ako na,” putol ni Hermideo sa kaniya. “May kailangan din akong tawagan. Ano ang gusto ninyong kainin?”

Nagkatinginan kami ni Vienne. Haharap na sana ako sa kaniya para sabihing magpatingin din siya sa ER para sa mga kamay niya, ngunit bago ko pa man maipuslit ang mga salita sa aking labi, tumitig siya nang diretso sa akin.

“Jollibee na lang…” sabi ko at ilalabas na sana ang wallet ko mula sa bag para mag-abot ng pera, pero mabilis siyang umiling.

“Ako na ang bibili.”

Hindi na niya hinintay ang apela ko. Agad siyang tumalikod at marahang isinarado ang pinto, iniwan kaming dalawa ni Vienne na nakatitig lang sa pinto.

Kabanata 18

Pagkapasok na pagkapasok ng Mommy ni Serena sa hospital room, agad na lumutang ang amoy ng mamahaling Peony perfume at ang matinding tension sa buong silid. Naka-tailored Chanel tweed suit pa ito, mukhang deretso mula sa isang charity gala o board meeting, habang nakatayo sa tabi nito ang Daddy ni Serena na nakasuit din at ang nakakatandang kapatid nitong si Kuya Tristan, na parehong tahimik ngunit seryoso ang mga mukha.

Inilapag ng Mommy ni Serena ang kaniyang Birkin bag sa mesang gawa sa mahogany bago humarap sa anak na nakaupo sa ibabaw ng hospital bed.

“Serena!” panimula ng kaniyang Mommy, pormal, may class, ngunit halata ang matinding galit sa bawat syllable. “What in the world were you thinking? Like, seriously? You dragged yourself into this dangerous club scene, and for what? To party with those people?”

Shucks…

“Mom, please, tone down your voice…” mahinang pakiusap ni Serena habang iniiwas ang tingin, pilit na pinaiikot ang kaniyang diamond ring sa daliri. “It’s not even my fault! We were just hanging out, and then suddenly everything went out of hand…”

“Not your fault?!” Napahawak ang kaniyang Mommy sa kaniyang pearl necklace, looking utterly appalled. “Gosh, Serena! You were literally targeted! What if Reese’s bodyguard didn’t arrive on time? What if that guy wasn’t there to rescue you? Do you have any idea how catastrophic this is for our family’s reputation and safety?”

“Mom, I’m literally the victim here, okay?! You’re making it make tsismis sound like I practically begged those creeps to follow us!” depensa ni Serena, halos maiyak na sa inis. “Why are you making it all about the family name again? Like, can you just show a bit of sympathy for once? I’m so na-trauma already!”

“Sympathy? I am showing sympathy by making sure you don’t get yourself killed next time!” Ang boses ng kaniyang Mommy ay nanatiling elevated ngunit refined pa rin ang accent. “You’re so hardheaded! Thank goodness Reese had her own security detail with her, because you—you insist on wandering around without proper bodyguards! You had to be so maarte and stubborn just because you wanted privacy! Now look at where your privacy got you—a hospital bed with an IV drip! Super nakaka-stress you!”

Sa kabilang gilid ng kuwarto, dahan-dahang humakbang ang Daddy ni Serena patungo sa bintana, tahimik na itinukod ang mga kamay sa kaniyang likod at tumingin sa labas habang bahagyang umiling.

Si Kuya Tristan naman, nakasandal sa pader habang nakahalukipkip, inayos ang kaniyang Rolex bago ibinigay kay Serena ang isang malamig at disappointed na titig. Wala silang sinasabing dalawa, ngunit ang katahimikan ng dalawang lalaki sa pamilya ay sapat na para mas lalong maging mabigat ang aura sa silid.

Pakiramdam ko ay gusto ko nang maglaho nang tuluyan sa kinauupuan kong wheelchair. Yumuko na lang ako at tinitigan ang aking mga paa na nakabalot ng bandage, habang si Vienne ay pilit na tinititigan ang kisame, halatang pinipilit ang sariling hindi makinig.

“Listen to me, Serena,” pagpapatuloy ng kaniyang Mommy, mas mababa na ang boses ngunit mas mariin ang banta. “Starting today, your cut-offs are back, no more late-night bar hopping, and you are taking a full security detail anywhere you go. Like, even if you just want to grab a stupid iced coffee in BGC. Am I making myself completely clear?”

“Whatever, Mom! Fine!” padabog na singhal ni Serena habang pilit na umaayos ng upo, kahit medyo namimilipit pa sa panghihina. “Make them follow me around, I don’t care! Just stop lecturing me in front of my friends!”

Mabilis na tumaas ang kilay ng kaniyang Mommy, looking utterly appalled habang pilit na pinakakalma ang sarili. “Excuse me? Don’t you dare raise your voice at me, Serena! We are doing this because you clearly lack basic survival instincts!”

Sa kabilang sulok, mas lalo kaming napayuko ni Vienne. Ramdam na ramdam ko ang panginginig ng mga daliri niya sa balikat ko habang pareho kaming hindi makahinga nang malalim. The air in the room was so thick with second-hand embarrassment and tension—gusto ko na lang talagang maglaho sa kinauupuan kong wheelchair…

Tahimik na umubo ang Daddy ni Serena—isang maikling tikhim na agad na nagpatahimik sa dalawa. Dahan-dahang humarap ang kaniyang Daddy mula sa bintana, pormal at may mabigat na awtoridad ang bawat kilos habang itinutuwid ang kaniyang suit.

“Your Mom is right, Serena,” malamig na sabi ng kaniyang Daddy. “Enough with the attitude. You’re going straight home after this hospital discharge, and that’s final—”

“Ilang beses ko bang sasabihin na I was drugged! I didn’t even notice that they spiked my drink! How could I even fight back, Dad? I was completely helpless!” frustrated na padabog na hila ni Serena sa kaniyang dextrose, dahilan para mag-beep nang malakas ang monitor sa gilid ng kaniyang kama.

Mapakla siyang tumawa habang nanginginig ang kaniyang mga labi sa galit at matinding sama ng loob.

“You’re all acting like I asked for this to happen! Parang kasalanan ko pa na muntik na ’ko mapahamak! You guys don’t even care if I’m traumatized, mas concern pa kayo sa sasabihin ng ibang tao!”

Bumigat ang aura ng kaniyang Daddy, habang ang Mommy naman niya ay napahawak sa kaniyang dibdib, looking completely shocked sa biglaang pagsabog ng anak.

Napapikit si Vienne habang dahan-dahang itinatago ang kaniyang mukha sa likod ng aking balikat, habang ako naman ay halos hindi na makagalaw sa wheelchair.

The level of awkwardness was off the charts—para kaming nanonood ng eksena sa teleserye na gustong-gusto na naming i-pause o takasan pero wala kaming pwedeng takbuhan.

“Serena! Watch your language!” maawtoridad na awat ng kaniyang Mommy, kahit halatang nanginginig din ang boses nito. “We are staying concerned because we almost lost you! How dare you accuse us of—”

“Enough,” pigil ni Kuya Tristan, ang kaniyang nakakatandang kapatid, habang mabilis na lumapit sa kama para hawakan ang balikat ng kaniyang Mommy at paitimin ang tingin kay Serena. “Mom, stop. Serena, calm down. This argument is getting out of hand, and we’re literally in front of her friends.”

Napapikit si Serena at padabog na isinandal ang kaniyang ulo sa unan, umiiwas ng tingin habang mabilis at mabigat ang kaniyang paghinga.

Doon lang tila tuluyang narealize ng pamilya niya na naroroon pa rin kami ni Vienne sa loob ng silid.

Inayos ng Mommy ni Serena ang kaniyang Chanel tweed suit at pilit na kinalma ang kaniyang paghinga. Humarap siya sa amin, binabawi ang kaniyang pormal at sosyal na tindig, bagaman bakas pa rin ang kaunting ilang sa kaniyang mga mata.

“Reese, Vienne… I’m so sorry you had to witness this whole drama,” pormal niyang pakiusap, pilit na ngumingiti. “It’s been a very long and stressful night for all of us. Please, extend our utmost gratitude to your bodyguard, Reese. We will handle everything from here. Tristan, call the doctor to check her drip.”

“Y-Yes, Tita… no problem po,” halos pabulong kong tugon.

Hindi na ako nagdalawang-salita pa. Dahan-dahan kong inikot ang mga gulong ng aking wheelchair patungo sa pintuan, habang si Vienne naman ay mabilis na nakatuntong sa likod ko para itulak ako palabas ng silid.

Hindi pa man kami nakakalabas ay sumabog na si Serena, kaya natigilan kaming dalawa.

“And what? Mas mabuting nandito ang mga kaibigan ko kaysa naman marinig ko pa ang panunumbat niyo!” singhal ni Serena, halatang nanginginig ang boses sa halo-halong galit at sama ng loob. “You guys just want them out so you can lecture me even more! So you can tell me again how much of an embarrassment I am to the family!”

“Stop acting like a spoiled brat! We are trying to handle this maturely, but you’re making such a scenes!”

“No! Palagi namang ganito! I even took Accountancy because you wanted me to manage the family’s assets, even when I clearly wanted Fine Arts! I gave up my dreams for this family, and now you’re acting like I’m such a massive failure just because I got targeted by some sick creeps?!”

“Serena, enough!” sigaw ng kaniyang Mommy, halatang napahiya at hindi na maikaila ang matinding gigil sa kaniyang boses. “You are completely out of line! How dare you bring up your degree while in a hospital bed?!”

“Tristan,” malamig at mariing utos ng kaniyang Daddy, bagaman hindi pa rin itinataas ang boses. “Assist her friends outside. Right now.”

“Yes, Dad,” mabilis na tugon ni Tristan. Humakbang siya palapit sa amin, inabot ang handle ng wheelchair ko, at marahang binuksan ang pinto palabas. “I’m really sorry you two had to hear all of that. Please, rest outside.”

“O-Okay lang po, Kuya Tristan… thank you po,” halos mawalan ng boses na bulong ni Vienne habang mabilis na sumunod sa akin palabas.

We heard Serena scream, napatingin kami sa kaniya ni Vienne. I wanted to stay and comfort her, pero mas lalong sumama ang tingin ng Mommy niya sa aming direksyon kaya wala kaming magawa kundi ang tuluyang lumabas.

Pagkalapat na pagkalapat ng pinto, tila nawalan ng lakas ang mga binti ni Vienne. Napasandal siya sa malamig na pader ng hallway, hawak ang kaniyang dibdib habang nagpapakawala ng napakalalim na buntong-hininga.

“H-Hindi ko na dapat tinawagan ang Mommy ni—”

“We don’t have a choice, do we? We needed an adult.” mahinang putol ko sa kaniya habang inililipat ang tingin mula sa pinto patungo sa nanginginig niyang mga kamay.

“Pero Reese…” napa-iling si Vienne, napasapo sa kaniyang noo habang pilit na pinakakalma ang sarili. “Sobrang nakaka-guilt! Feeling ko kasalanan ko kung bakit siya nasermonan nang gano’n. Pero at the same time… gusto ko nang magpalamon sa lupa kanina! Sobrang awkward, pakiramdam ko kapag huminga ako nang malakas, sa akin ibabato ’yong Chanel bag ng Mommy niya!”

“I was the one who told you to call ang Mommy niya, kaya ako ang may kasalanan,” mahina akong natawa. “Huwag mong sisihin ang sarili mo, Vienne. Ginawa lang natin ang kailangan.”

Bumuntong-hininga si Vienne at dahan-dahang inikot ang aking wheelchair patungo sa elevator. “Gusto mo bang pumunta muna tayo sa kabilang kalsada? May McDonald’s doon na bukas. Kailangan ko talaga ng malamig na tubig… at siguro hot fudge sundae para palamigin ’yong utak ko.”

“Okay…”

Paglabas na paglabas namin ng ospital, sinalubong kami ng maliwanag ngunit preskong hangin ng umaga. Sumisilip na ang sikat ng araw sa pagitan ng mga gusali.

Sa ’di-kalayuan, sa may nakatagong smoking area sa gilid ng parking lot, nakita namin si Hermideo.

Nakatayo siya sa ilalim ng maliwanag na kalangitan ng umaga, nakasandal ang likod sa pader habang nakapasok ang isang kamay sa bulsa ng kaniyang maong pants. Ang kabilang kamay naman na may balot pa ring bandage sa mga buhol ng daliri ay humahawak sa isang sigarilyo. Dahan-dahan niyang inilayo ito sa kaniyang labi at nagpakawala ng manipis na usok na agad nawala sa liwanag ng araw.

Naramdaman siguro ni Hermideo ang mga mata ko sa kaniya dahil agad niyang itinapon ang sigarilyo sa ash receptacle.

Humakbang siya palapit sa amin—malamig ang mukha, matatag ang posture, at bawat kilos ay may katigasan. Shucks…

I guess… criminology does fits his personality, or maybe the military suited him even more.

“Saan kayo pupunta?” pormal niyang tanong.

“Kakain lang kami sa McDo,” si Vienne ang sumagot.

Nagsalubong ang makakapal niyang kilay at kumunot ang noo. I wasn’t in a wheelchair anymore since my feet doesn’t hurt anyway, nanghihina lang talaga ako nang kaunti at gustong mag-almusal nang payapa. Pero siyempre, sa mata ng kapreng ’to, ’di orientation ang mag-chika, mukha akong pasyenteng tumakas sa ward! Chareng.

“Kaya mo na ba maglakad?” tanong niya sa baritono niyang boses na parang recorder na naka-bass boost.

Ang mga mata niyang madidilim, nakatitig sa akin mula ulo hanggang paa—tinitimbang kung magco-collapse ba ako bigla sa semento.

“Aba, of course! Hindi naman putol ang binti ko, ’no!” pabalang kong sagot sabay subok na irampa ang aking lakad, pero jusko Lord, bahagya pa akong na-out of balance! Muntik na akong lumagapak!

Mabilis pa sa alas-singko na humawak ang malaking kamay ni Hermideo sa siko ko para alalayan ako.

Napasinghap si accla! Sa lakas at higpit ng kapit niya, naramdaman ko agad ang init ng palad niya at ang amoy ng sigarilyo na humalo sa panlalaking perfume.

“Kita mo na?” kunot-noong pangaral niya habang hindi pa rin binibitawan ang siko ko. “Nanghihina ka pa, Reese—”

“Gusto naming kumain sa McDo,” reklamo ko, biglang kumalam ang sikmura ko na narinig nilang dalawa.

Kusa na lang akong napapikit sa matinding hiya level 1000 nang mag-ingay nang napakalakas ang tsanak sa tiyan ko! Jusko, tunog-estofado na nagwa-water rafting sa loob ng bituka ko!

Si Vienne, napakagat-labi na lang para pigilan ang tawa, habang si Hermideo… well, nanatiling bato ang mukha pero tumaas nang bahagya ang kabilang kilay.

“See? Nagpro-protesta na ang bulate ko!”

Huminga siya nang malalim bago niya ako inalalayan na mag-lakad. Kumapit din sa akin si Vienne para hindi ako tuluyang lumagapak sa semento habang patawid kami ng kalsada.

Pagpasok na pagpasok namin sa McDo, bumalot agad ang amoy ng bagong pritong hashbrown at hotcakes. Inalalayan ako ni Hermideo na makaupo sa isang booth sa sulok bago siya tumayo nang napakatayog sa tabi ng table namin.

Umusod ako at tinapik ang tabi ng upuan. “Umupo ka na… si Vienne ang mag-oorder ng kakainin natin,” sabi ko sa mahinang boses.

Tumingin muna siya kay Vienne bago muling ibinalik ang kaniyang tingin sa akin, saglit siyang nagdalawang-isip, marahil tinitimbang kung tama bang umupo siya o manatiling nakatayo.

“Kakain tayo!” ngumiti ako sa kaniya. Naalala ko na naman na binilhan niya kami ng Jollibee kagabi.

Napasara ang kaniyang labi at matipid na bumuntong-hininga. Dahan-dahan siyang umupo sa tabi ko, at jusko Lord, tila biglang sumikip ang booth! Sa laki ng pangangatawan ng pambato ng hacienda ng Papa, halos masakop niya ang buong space.

Ang init ng braso niya, bahagyang dumidikit sa akin, at ang amoy ng sigarilyo na humalo sa kaniyang amoy.

Inilabas niya ang kaniyang wallet at inabot ang ilang libong piso kay Vienne.

“Kunin mo ’to,” marahan niyang utos, na may kaunting katigasan ng tono ng probinsya. “Umorder ka ng kahit anong gusto niyo. Kahit ano na lang din sa akin,”

I never really noticed his accent until now, kasi mas nangunguna palagi sa sistema ko ang inis ko sa kaniya at ’yong walang kasing-tigas niyang mukha!

Sa totoo lang, kung hindi lang dahil sa pagligtas niya kay Serena kagabi, baka kanina ko pa sinungitan ang mamang ’to. Pero sige, magpapakumbaba muna ang accla. Utang na loob pa rin natin sa kaniya ’yon…

Gulat na napatingin si Vienne sa pera ng kapre.

“Are you sure? May pera naman ako—”

“Ito na lang. Sige na,” putol ni Hermideo gamit ang maawtoridad niyang boses na hindi na tumatanggap ng anumang reklamo.

“Kunin mo na, bakla! Nang maka-order ka na!” inirapan ko siya kaya sinamaan niya ako ng tingin, bago tuluyang tinanggap ang perang nilalahad ng kapre sa tabi ko.

Inilipat ko ang tingin ko sa kaniya. Nakatingin din pala siya sa akin. Ang matatalim niyang mata, nakatitig nang diretso habang seryosong-seryoso ang mukha, tila binabasa ang bawat galaw at mukha ko.

“Tinawagan mo ba si Papa? Nakausap mo na?”

“Hindi. Sa probinsya ako tumawag kaninang madaling araw,”

Tumango-tango ako. “Your adoptive parents?”

Tumango rin siya at nagpakawala ng isang mabigat na buntong-hininga bago umayos ng pumuwesto sa kaniyang pagkakaupo.

“Isinugod sa ospital ang kanilang anak, na itinuturi ko ng kapatid…”

Umawang ang bibig ko. Why is he telling me this? Halos magkadikit ang mga kilay ko habang sinusuri ang seryoso at walang kaabas-abas niyang mukha.

Pero sige, mukha namang problemado siya dahil doon kaya pinalampas ko muna ang natural kong katarayan.

“Ano nangyari?” plastik kong tanong, na para bang may totoong care ako sa buhay niya. Pero sa totoo lang, kahit paano ay pumasok din ang kaunting kyuryosidad sa utak ko habang nakatitig sa matitigas niyang feature.

“Nahimatay sa sobrang pagod,” marahang tugon niya habang nananatiling malamig ang kaniyang tingin. “Gusto niya kasing sumunod dito kaya nagsusumikap mag-ipon para sa pamasahe at gastusin. Hinimatay pagkarating sa bahay nila kagabi…”

My lips parted. What?

“Babae ba ’yang kapatid-kapatid mong ’yan? O lalaki?”

“Babae,” mabilis na sagot niya.

Oh? Step sister ang atake!

“Ang sabi ko, pagka-graduate ko ay uuwi rin ako agad sa probinsya,” dagdag niya. “Kaya hindi niya na kailangang lumuwas pa rito.”

“Ang clingy naman niya sa’yo!” humagikgik ako. Gosh! Baka naman may something sa kanila ng step sister niya? Not that I think of that disgusting trope, gross!

And it is not rare to have siblings—or step-siblings, for that matter—who are attached at the hip, especially when they grew up sharing every small moment in a quiet provincial town.

Kahit hindi sa province, it is not taboo for it to happen for close bonds to form within a blended family, especially when two people grew up side by side.

There are cases of those, which was so disgusting to even think about. Naging fantasy na ang napapanood nila sa porn at bigla na lang nilang nangyayari sa totoong buhay. Nakakadiri…

“Kapatid lang ang tingin ko sa kaniya.” Matigas na putol ni Hermideo sa mga iniisip ko, na para bang nababasa niya nang diretso ang takbo ng utak ko.

Napabaling tuloy ako sa kaniya kaya nagkatinginan kaming dalawa.

Sinimangutan ko siya. “I didn’t say anything!”

“Wala ka ngang sinasabi, pero halata naman sa mukha mo,” malamig niyang pambabalik habang bahagyang isinuot ang mga kamay niya sa bulsa ng kaniyang maong.

Hindi siya nag-abalang iwasan ang titig ko. Mas lalo pa nitong pinatingkad ang seryoso at walang-kaabog-abog niyang ekspresyon.

I rolled my eyes, crossing my arms over my chest to match his stubborn stance. “Aba, kasalanan ko bang napakanatural ng reaksyon ko? With the way you act around her? Para kang bodyguard na kulang na lang ay bantayan pati paghinga niya! Sino nga namang hindi mag-iisip nang kung ano-ano?”

He tilted his head and gave me a disgusting look. “Ang dumi mo mag-isip kung gano’n,” he grimaced as he shook his head in disbelief.

“Hoy, ’di ’no!” singhal ko agad, pilit na ipinagtatanggol ang sarili habang nararamdaman ang bahagyang pag-init ng sarili kong mga pisngi. “Sinasabi ko lang ang realidad ng buhay! Tao ka lang, tao rin siya, at hindi kayo tunay na magka-dugo. That’s not me having a dirty mind, that’s just basic logic!”

Hermideo just sneered, a low scoff that instantly grated on my nerves. “Logic? O sadyang mahilig ka lang talagang gumawa ng kaisipang gano’n sa utak mo para lang may mapag-usapan ka?”

“What are you even—”

“Isang beses kitang nahuli na ginagawa ang bagay na ’yon sa boyfriend mo sa tawag.”

Namilog ang mga mata ko at agad akong napatingin sa paligid.

Buti na lang at medyo malayo ang pwesto ng ibang tao sa dinadaanan namin, pero sapat pa rin ang narinig ko para halos lumabas ang puso ko sa dibdib sa tindi ng gulat at hiya.

“Huwag mo ngang lakasan ang boses mo?!” halos pabulong kong asik habang matalim siyang tinititigan, ramdam na ramdam ang mabilis na pag-init ng mukha at tainga ko.

“Bakit, totoo naman ah?” malamig at patag niyang pambabalik, ang boses ay nananatiling napakababa pero punong-puno ng diin.

Hindi man lang nagbago ang postura niya sa tabi ko.

“Gago ka ba?!” nanginginig kong bulong, sabay hila sa braso ng oversize jacket ko para pilit na ikubli ang mukha kong sigurado akong sing-pula na ng tomato ketchup ng McDo. “That was a private phone call! At kailan pa ako nagkaroon ng boyfriend, ha?! He’s not even my boyfriend!”

“Hindi pa,” pagtatama niya, at sa pagkakataong ito, mabilis na lumitaw ang isang sarkastikong usad sa gilid ng labi niya. “Pero sa paraan ng pakikipag-usap mo sa kaniya habang nakahubad ka sa kama mo, mukhang konting tulak na lang.”

Literal na nabilaukan ako sa sarili kong laway. Nanlaki ang mga mata ko habang nakatitig sa kaniya. Mapakla akong natawa sa gitna ng matinding hiya at panlalamig ng mga kamay ko.

“You… you freaking perv!” singhal ko, halos manginig ang boses ko sa gigil. “Inaakusahan mo ako ng maduming pag-iisip, pero ikaw ’tong nanggugulat sa kuwarto ng may kuwarto at nanunubok sa ginagawa ng iba? Sino sa atin ang bastos?!”

“Inutusan ako ng Papa mo na tawagin ka dahil dalawang oras ka nang hindi bumababa,” seryosong depensa niya, bagaman may matalim na latay ang boses. “Hindi ko kasalanan na bukas ang pinto mo at gano’ng posisyon ang bubungad sa akin habang may kausap kang lalaki sa phone. Kung gusto mo ng privacy, matuto kang magkandado.”

“I was talking to him through AirPods!”

“At iyon pa ang pinaglalaban mo?” bahagya siyang yumuko palapit sa akin, dahilan para mas lalong lumutang ang presensya niya. Ang amoy ng sigarilyo at panlalaking sabon niya ay pumasok sa sistema ko, tila sinasakal ang boses ko. “Na nakikipagpalitan ka ng kabastusan sa lalaking ’yon habang nasa ilalim ka ng bubong ng tatay mo? Sa harap ng cellphone?”

Napalunok ako. May kung anong bara sa lalamunan ko na ayaw magpalabas ng salita. Buwisit! Bakit kailangang siya pa ang makakita sa akin sa gano’ng sitwasyon?!

“He’s… he’s different, okay?” pilit kong sinabi habang iniiwas ang tingin sa kaniya at itinutuon ang mata sa counter kung saan naghihintay si Vienne. “Si Eros… guwapo siya, matalino, at seryoso siya sa akin. Hindi siya katulad ng mga naging ex ko! At wala kang paki kung makipag-video call ako sa kaniya nang gano’n kasi buhay ko ’to!”

“Seryoso?” may pait na ingos na kumawala sa ilong ni Hermideo. “Ang lalaking seryoso sa’yo, hindi ka hihilingan na hubaran ang sarili mo sa harap ng camera habang nasa kabilang linya siya. Walang respeto ang lalaking ’yon sa’yo, Reese.”

“Aba! At kailan ka pa naging expert sa pakikipag-relasyon, Hermideo?” iritable kong sagot habang matapang siyang ginawaran ng tingin. “Kasi sa nakikita ko, mas eksperto ka yata sa pag-control sa buhay ng kapatid-kapatidan mo sa probinsya! Don’t preach to me about respect when you literally look like you’re ready to strangle anyone who talks to your step-sister!”

Natigilan siya.

Ang matatalim niyang mata na nakatitig sa akin ay bahagyang kumitid. Napansin ko ang bahagyang paggalaw ng kaniyang adams apple habang dumidilim lalo ang ekspresyon ng kaniyang mukha.

“Bakit ’yan ba ang iniisip mo sa amin?” malamig niyang tanong, halos pabulong na lang pero bawat pantig ay may halong matinding banta. “Na para akong buwaya na nakabantay sa kaniya dahil may iba akong gustong makuha?”

Napakagat ako sa ibabang labi ko. Ang tapang na pinipilit kong ipakita kanina ay biglang nag-alangan nang mas lalo siyang dumikit sa gilid ng mesa, halos harangan ng malapad niyang balikat ang liwanag mula sa labas ng kainan.

“Hindi ko sinasabing may kababalaghan kayo,” inis kong bawi, kahit pilit na pinatitigas ang boses para hindi ipahalata ang bahagyang panlalamig ng mga kamay ko. “Sinasabi ko lang na sobrang labis ’yang pagprotekta mo! You judge me for talking to Eros, pero ikaw ’tong hindi rin makabitaw sa buhay ng iba. Anong tawag doon? Hypocrisy.”

Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kaniyang mga labi, ngunit walang katiting na saya sa kaniyang mga mata.

“May pagkakaiba ang pagprotekta sa taong pamilya mo sa pagpapadala sa matatamis na salita ng lalaking wala namang plano kundi ang gamitin ka,” pormal niyang sagot.

Inilapit niya nang kaunti ang kaniyang mukha sa akin—sapat lang para maramdaman ko ang kaniyang mainit na paghinga.

“Pino-protektahan ko siya kasi alam ko kung paano mag-isip ang mga lalaki. At ang lalaking ’yang pinagmamalaki mo? Alam ko ang likaw ng mga bituka—”

Tinaasan ko siya ng kilay. “Of course! You’re like him. At wala kang alam kay Eros—”

“Mas marami akong alam sa mga lalaki kaysa sa’yo, Reese,” putol niya at lalaking-lalaki na umikot ang mga mata. “Kaya huwag mo akong pangaralan kung paano ako maging kapatid. Dahil kung may isang tao man dito na kailangang magising sa katotohanan, ikaw ’yon.”

“I don’t—”

“Dumaan ako sa pagiging gano’n,” mayabang na putol niya sa akin, ang boses ay mas lalong bumaba, halos maging isang peligroso at garalgal na bulong sa pagitan naming dalawa. “Kaya alam na alam ko kung paano mag-isip ang isang lalaking gustong makakuha lang mula sa’yo.”

Nalagutan ako ng hininga. Napatitig ako sa kaniya, napaatras nang kaunti ang ulo ko sa matinding gulat sa inamin niya.

“W-What?” gulat kong usal.

“Nakikita ko sa mga mata ng lalaking ’yon kung paano ka niya tingnan sa screen. Hindi paghanga ang naroon. Hindi ’yon pagmamahal. Pananamantala ’yon. At nakakapang-init ng ulo dahil hinahayaan mo lang siyang gawin ’yon sa’yo nang buong-puso.”

Sumikip ang dibdib ko. Ramdam na ramdam ko ang matinding init na umaakyat sa mukha at tainga ko, hindi na lang dahil sa hiya kundi dahil sa halo-halong galit at panliliit.

“Gusto niya ako!” giit ko, pilit na pinatatag ang boses kahit nanginginig ang mga labi ko. “Pinaparamdam niya sa akin na gusto niya ako! At masama bang sumugal?! Masama bang magtiwala na may lalaki pa ring makakatanggap at magkakagusto sa akin nang totoo?!”

“Hindi masamang magtiwala, Reese,” umingos siya. “Ang masama, ’yung ibinibigay mo ang lahat sa taong hindi pa man lang pinatutunayan ang sarili niya sa’yo. Nilagay mo na naman ang sarili mo sa mababang halaga para lang sa konting atensyon.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at mabilis na iniiwas ang tingin sa kaniya bago pa tuluyang mapatak ang luha sa mga mata ko. Ang sakit. Ang sakit-sakit dahil bawat salita niya ay direktang tumatama sa pinakatatagong sugat at insecurity sa pagkatao ko.

Bago pa ako makapagsalita uli para ipagtanggol ang sarili ko, narinig na namin ang mga hakbang ni Vienne na papalapit sa booth bitbit ang mga order namin.

“Guys! Ito na ’yung hotcakes at hashbrowns—” hindi natapos ni Vienne ang kaniyang sasabihin nang tumayo ng diretso si Hermideo, muling itinago ang anumang emosyon sa likod ng kaniyang malamig na mukha.

“Kain na kayo,” walang ganang sabi niya. “Sa labas lang ako.”

Hindi na siya nag-abala pang sulyapan ako pabalik habang mabilis siyang naglakad palabas ng kainan.

Kabanata 19

Kabado ako habang sinasabi ni Hermideo kay Papa ang nangyari sa La Union.

Pinagpawisan nang malamig ang mga palad ko habang nakaupo sa sofa ng sala, halos hindi ako makahinga nang maayos sa tindi ng kaba. Nakatitig lang ako sa sahig, pinapanood ang sarili kong mga daliri na nanginginig at mahigpit na nakakuyom sa laylayan ng aking damit.

Nakatayo si Hermideo sa harap ni Papa. Seryoso ang kaniyang mukha, diretso ang tindig, at walang katiting na pag-aalinlangan sa kaniyang boses habang isa-isang ipinapaliwanag ang bawat detalyeng nangyari sa club sa La Union.

I felt my father’s eyes bore directly into me.

“Kumusta naman si Serena, anak?” maingat na tanong ni Papa sa akin.

I was borderline thinking he’d blame me or yell at me right then and there, but the worry in his eyes caught me off guard.

“O-Okay na po siya, Pa,” utal kong sagot habang unti-unting iniangat ang tingin ko sa kaniya. “Kasama na po siya ng pamilya niya sa ospital bago kami umuwi. May gamot lang na ibinigay sa kaniya para makapagpahinga.”

Papa let out a long, heavy breath, leaning back against his chair as if all the energy had been suddenly drained from his body. He rubbed his temples, his shoulders slumping under the weight of relief and leftover terror.

“Mabuti naman kung gano’n,” mahinang usal niya, pagkatapos ay muling humarap kay Hermideo. “Mideo, maraming salamat sa pag-aalaga sa kaniya at sa mga kaibigan niya. Kung wala ka roon, baka kung ano na ang nangyari sa kanila.”

“Tungkulin ko po ’yon, Boss. Responsibilidad ko po ang anak niyo,”

“Alam kong malaki ka na, Reese,” muling baling ni Papa sa akin. “Pero sana maunawaan mo kung bakit ako nag-aalala. Ang daming masasamang tao sa labas, at iba ang mundo para sa katulad mo. Hindi sa lahat ng pagkakataon ay nariyan si Hermideo para bantayan ka.”

Napakagat ako sa ibabang labi ko at tumango nang mabagal. “Naiintindihan ko po, Pa…”

“Sige na, umakyat ka na sa kuwarto mo at magpahinga. Halatang puyat at pagod ka rin,” malumanay na utos ni Papa bago dahan-dahang tumayo at sinenyasan si Hermideo na sumunod ito sa shop namin.

Nang makalabas si Papa at sumunod si Hermideo pabalik sa shop, tila doon pa lang ako totoong nakahinga nang malalim.

We didn’t get to enjoy our term break because of what happened to Serena.

Dahan-dahan akong umakyat sa kuwarto ko. I locked the door behind me—a petty, defensive habit now after everything—and collapsed straight onto my bed.

Nakatitig lang ako sa kisame habang dahan-dahang lumilipas ang mga minuto. My phone vibrated on the nightstand beside me. I reached for it with a limp hand, seeing Eros’s name flashing on the screen.

Eros: Hey, you home yet? What happened? Bakit hindi na kayo natagalan sa Elyu?

I typed back with sluggish fingers, the energy completely drained out of me.

Me: Emergency. Nag-hospital friend ko. Umuwi na kami agad ni Vienne.

Hindi pa man lumilipas ang sampung segundo, mabilis na nag-vibrate ulit ang phone sa kamay ko.

Eros: Oh shit. Is she okay? What happened?

Eros: But more importantly, are YOU okay? Care to jump on a quick call? Miss na kita. ;)

Napatitig ako sa sinabi niya. Before, siguro halos maputol na ang dila ko sa kapipigil ng tili kapag ganiyan ang reply niya. Pero ngayon? Ewan ko ba. Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko. The winking emoji that used to send butterflies fluttering in my stomach now felt… misplaced. Out of sync.

Naalala ko na naman ang matitigas na salita ni Hermideo sa McDo.

“May pagkakaiba ang pagprotekta sa taong pamilya mo sa pagpapadala sa matatamis na salita ng lalaking wala namang plano kundi ang gamitin ka.”

“Buwisit ka talagang kapre ka!” pabulong kong mura sa hangin, sabay takip ng braso sa mga mata ko habang nakatitig pa rin sa kisame.

Bakit kailangang tumama ang sinabi niya? Bakit kahit anong subok kong balewalain ang kapre na ’yon, hindi ko pa rin magawang basahin ang reply ni Eros nang hindi naisip na baka ginagawa ko na naman ang lumang habit ko—ang magpakatanga para lang sa katiting na validation?

I don’t anyone else to blame but myself, I was the one who teased Eros in the first place! Ako ’yung naunang nagtaas ng damit, ako ’yung naunang nakipaglaro ng apoy!

Tsaka, ako ang unang humarot noong magka-video call kami! Hindi ba’t ako pa ang humingi na makita ang abs niya? Ako ang nagsimula ng larong ’to, tapos ngayon mag-o-overthink ako dahil lang sa sinabi ng lalaking ’yon?

Even in our messages, I was the one dropping hints and playing around! Ako ’yung nagpasa ng playful texts, ako ’yung nagpapakita ng motibo. Si Eros, sumasabay lang sa kumpas ng kalandian na ako rin naman ang nag-umpisa!

So why am I making him look like the bad guy here? Bakit ko ipapasa sa kaniya ang sisi kung pareho naman kaming pumayag sa laro?

Napakagat ako sa ibabang labi at napabuga ng hangin. Inis kong ginalaw ang katawan ko para pumihit patagilid sa kama.

In fairness naman kasi kay Eros, he never forced me. Pumasok ako sa eksenang ’yon nang dilat ang mga mata ko at buo ang kagustuhan ko. It was mutual teasing! A harmless exchange between two consenting adults!

Ang gagong kasi ’yon, palaging ipinaparating sa akin na wala akong utak kapag dating sa lalaki! Akala mo kung sinong laging tama, na para bang ako ’yung pinakatangang tao sa mundo kapag pumipili ng nagugustuhan ko…

Napakapit ako nang mahigpit sa unan ko habang pait na pait ang pakiramdam sa dibdib.

Ang pinakanakakainis pa roon, napakagaling niyang mangbasag ng trip. Tipong nasa tuktok ka na ng kilig at pagpapakasaya, tapos sa isang pangaral lang niya, agad na magiging abo ang lahat. He has this frustrating ability to pinpoint my exact vulnerabilities, wrapping his harsh judgments in the guise of protection.

“Kala mo naman talaga kung sinong walang bahid ng kasalanan,” iritado kong bulong, pilit na ipinikit ang mga mata para paalisin ang imahe ng madilim at seryoso niyang mukha.

He acts as if my choices are a direct reflection of his failures, like he was personally tasked to guard not just my physical safety, but my dignity as well. Pero sino ba siya para magdesisyon kung anong tamang halaga para sa akin? I am a grown woman who knows the risks, knows the game, and knows how to protect herself!

Or… so I like to tell myself.

Habang unti-unting kumakalma ang paghinga ko sa ilalim ng kumot, pumasok pa rin ang isang malamig na katotohanan. Deep down, I knew why Hermideo’s words stung like a fresh wound: because he caught me in my most exposed, unguarded state—not just physically, but emotionally.

Umirap ako. “Sana hindi siya makapasa sa entrance exam sa enrollment!” asik ko habang isinisiksik ang mukha sa unan. “Sana bagsak siya! Para naman mahiya siya sa tatay ko na pag-aaralin siya!”

I spent days in my room, not even going out with my friends to enjoy our term break —all because I was desperate to avoid the inevitable run-in with him.

Ayokong makita ang mukha niya. Ayokong maramdaman ulit ’yung nakamamatay na pakiramdam na para akong maliit na bata na nahuling gumagawa ng kasalanan.

“Oh fuck, Reese! Spread those ass more!” ungol ni Eros habang sinasalsal niya ang kaniyang ari.

We become more and more unfiltered, push boundaries, and act on every sudden impulse.

Nakita na niya ang butas ng puwet ko, ang buo kong katawan, at ang mga bahaging kailanman ay hindi ko inakalang maipapakita ko sa isang screen. Maliban na lang sa ari ko, as a trans woman, I didn’t want him to see that part of me just yet…

Para kasing ’pag nakita niya ’yon, mawawala ’yung ilusyon. Baka bigla siyang ma-turn off, baka magbago ang pagtingin niya sa akin, o baka marealize niyang hindi ako ’yung pantasya na hinahanap niya. Kaya hanggang dito lang muna. Ugh!

I shifted against my pillows, positioning the camera just where he wanted it while biting my lower lip, carefully keeping my front hidden from the lens.

He parted his legs a bit more and held his manhood, makinis ang kaniyang singit at matambok ang kaniyang puwet kahit na naka-upo siya kama against his headboard.

His thighs were a bit hairy and defined, giving off a masculine energy that made my breath catch in my throat.

Shuta! Nag-douche pa ako kanina bago niya ako tinawagan para siguraduhin na malinis at handa ang lahat. I slowly let my fingers explore and play with myself, my middle finger poking and rubbing my hole.

“Let’s meet, Reese. Gustong-gusto na kitang angkinin nang totohanan,” Eros groaned through the microphone, his voice dripping with desire. “I want to feel you for real, not just through this fucking screen…”

“Hmm…” I moaned as I pushed my middle finger inside my hole, the tight sensation bringing a sharp and breathy gasp to my throat.

Shit. Virgin pa ako, kung daliri ko pa nga lang medyo masakit at mahapdi na, paano pa kaya ’pag tunay na ari na ng lalaki ang pumasok sa akin?

The thought sent a sudden, cold jolt through the haze of pleasure, making me freeze for a split second. But watching Eros on the screen—his jaw clenched, his eyes dark with unadulterated lust—the sharp sting of pain quickly morphed into something intoxicating.

The idea of him taking my virginity, of completely surrendering to someone who wanted me this badly, felt like the ultimate rebellion…

“Fuck, Reese…” he growled, his hand moving in a faster, more desperate rhythm as he watched me. “Tell me you want it too. Tell me I can have you!”

The intensity in his voice sent a dizzying rush straight to my head. Meeting him in person meant crossing the line from a safe, controlled screen setup to a real, unpredictable encounter—a reality where I couldn’t filter my body or hide behind strategic angles.

Pero habang nakikita ko ang kaniyang madilim na tingin at ang mabilis na pagtaas-baba ng kaniyang dibdib, the temptation to dive right in was overwhelming.

Why not?

If Hermideo thought I was making a fool of myself, then I would prove that I was in full control—that I was desired, wanted, and capable of driving a guy like Eros out of his mind.

Biglang kumulo ang dugo ko nang pumasok na naman sa isip ko ang kapreng ’yon. Sa inis ko, dalawang daliri na ang ipinasok ko sa sarili ko.

A sharp, stinging gasp tore from my throat as the sudden stretch hit me, but I didn’t stop.

I used the pain to drown out the memory of Hermideo’s condescending, dark eyes. Pinanood ko ang sarili kong repleksyon sa maliit na kahon ng video call sa screen—my flushed skin, my parted lips, the desperation to feel anything other than small and judged.

“Tang ina! You want this big dick inside you?” he cursed under his breath. Mas bumilis ang kaniyang ginagawa sa kaniyang ari, sinasalubong na rin ng kaniyang balakang ang bawat hagod ng kaniyang kamay.

“Fuck yes!” ungol ni Eros sa kabilang linya. “Tell me, Reese! Sabihin mo sa ’kin na gusto mong baon na baon ’tong ari ko sa ’yo!”

“I want your big dick… deeply inside me, Eros,” I choked out, tears prickling the corners of my eyes from the sharp stretch of my two fingers, but I pushed them deeper anyway, ignoring the dull ache. “Gusto ko… Gustong-gusto ko!”

Kinailangan ko pang hinaan ang boses ko dahil hindi naman sound proof ang kwarto ko at baka marinig pa ako ng mga tao sa bahay.

But the fear of getting caught added another layer of dizzying tension, making my heart hammer wildly against my ribs.

“I’m gonna wreck you. I’m gonna make you forget every fucking thing else.”

“Then do it…” I whispered harsh and low into the mic, biting my lower lip until it hurt. “Meet me. Take it.”

Sa bahay ko na inaya si Eros, I didn’t want to go out of the house and spend money on a hotel when I had the whole place to myself for the weekend. Besides, controlling the environment at home felt safer.

“Sa bahay na lang,” hagikgik ko habang pinapanood siyang punasan ang kaniyang nilabas sa ibabaw ng kaniyang tiyan at umabot pa sa dibdib. “Aalis sina Mama sa sunod na araw. Solong-solo ko ang bahay.”

He paused, his hand freezing against his chest as he looked straight into the camera, a dangerous smirk spreading across his lips. “Hmm… playing dangerous, aren’t we? In your own bed?”

“Bakit, ayaw mo ba?” malambing kong tanong.

“Mas gusto ko,” he rasped, his eyes gleaming with excitement as he tossed the tissue aside. “Mas masarap ka siguro angkinin sa mismong kama mo,”

“Siguraduhin mo lang na wala kang ibang sasabihan,” I reminded him, keeping my tone sweet and low. “Araw ng Sabado. I’ll send you the exact address and location pin by Friday night.”

“Aight!” he chuckled and changed the topic.

After namin na gawin ang bagay na ’yon, hindi naman niya ako pinapatayan ng tawag. Halos magdamag na nga kaming nag-uusap tapos aabutan pa kami ng madaling araw habang pinag-uusapan ang kahit anong maisipan niya—mula sa paborito niyang music playlists hanggang sa mga walang kuwentang chismis tungkol sa mga kakilala namin.

Alam ko naman na may feelings na rin siya sa akin, kahit na hindi pa niya masabi-sabi. Clear naman sa mga kilos niya at sa paraan ng pakikipag-usap niya sa ’kin—hindi mag-aaksaya ng oras ang isang lalaki na makipagkwentuhan hanggang madaling araw kung katawan ko lang talaga ang habol niya.

Hindi ko pa rin naman sinasabi na gusto ko siya at hindi ko alam kung balang araw ay aamin din ako. Ayaw kong magmadali. Dahil kapag minamadali ko ang mga bagay-bagay, pakiramdam ko ay ako lang din ang natatalo sa huli. I wanted him to fall completely first, to crave my presence and my words just as much as he craved my body.

Sure, we did nasty things over the phone without label. Hindi man ideal ang setup na mayroon kami, pumapayag pa rin ako.

In the modern world, this was the fast-paced, blurred-lines reality everyone seemed to be trapped in anyway—a space where desire moved faster than feelings, and physical intimacy came long before any real commitment.

Kahit na gusto ko maging traditional, napagtanto ko na hindi na ’yon ang takbo ng mundo ngayon. Staying bound to old ideals felt like waiting for a ship that was never going to dock. Kung lahat ay nakikipaglaro sa modernong patakaran ng mabilisang ugnayan, bakit ko pa ipipilit ang sarili ko sa luma kung masasaktan lang din naman ako sa huli?

Bihira na lang din ang lalaking handang maghintay o magmahal nang walang hinihinging kapalit agad.

Everyone wanted instant gratification, instant warmth, without the slow, patient effort of building something real. So if the rules of the game had changed, I decided I might as well adapt—even if it meant compromising the romantic ideals I used to hold so close to my heart.

“Hindi ka ba sasama, anak?” tanong ni Mama sa akin habang kumakain sila ng agahan.

Lumipas na ang dalawang araw, Sabado na, at ito na ang araw ng pag-alis nila papuntang Batangas para sa isang family reunion…

“Hindi na po, Ma,” sagot ko habang dahan-dahang hinahalo ang gatas ko. Iniiwasan kong magtama ang mga mata namin dahil baka mabasa niya ang kaba na kanina pa kumukurot sa dibdib ko. “Marami pa po akong kailangang tapusin na requirements para sa school, tsaka medyo masama rin po ang pakiramdam ko.”

“Your cousins are probably gonna look for you,” si Papa.

“Sabihin mo na lang, Pa, masama talaga ang pakiramdam ko,” pilit kong ngiti, ibinaba ang kutsara at sumimsim sa lukewarm kong gatas para lang may magawa ang mga kamay ko. “I’ll just make it up to them next time.”

Tiningnan ako ni Papa nang ilang segundo—yung tingin na palaging nakakaramdam kung may itinatago ako, pero sa huli ay tumango rin siya at nagpakawala ng mabigat na buntong-hininga. “Alright. But don’t lock yourself in your room all day. Kumain ka sa oras.”

“Arte lang niyan ni Ate—”

“Shut up, Hugo!”

“Mukha namang hindi totoo,” si Sergio na tinitingnan ako habang kumakain.

Wala namang pakialam ang bunso naming si Cairo dahil busy ito sa paglalaro ng iPad habang sinusubuan ni Manang Agnes ng kanin.

Our shop will be closed for three days, kasi tatlong araw mag-stay sina Mama sa Batangas para sa reunion. Shucks!

I felt giddy and excited, kahit na may takot sa akin dahil mamaya lang ay mawawala na ang virginity ko sa lalaking boses at mukha lang sa screen ang kilala ko nang buo.

Kahit na sa university ng mga kapatid ko pumapasok si Eros, mas matanda pa rin siya sa akin ng dalawang taon. If Sergio or Hugo ever saw him near our house, they’d recognize his face! Kaya nga sinigurado kong wala na sila bago ko pinaandar ang plano ko.

Inirapan lang ako ni Hugo habang isinisaksak ang earphones sa tainga niya, samantalang si Sergio ay patuloy lang na nakatitig sa ’kin bago tumayo mula sa hapag, kitang-kita pa rin ang matalim na duda sa mga mata. Nasanay kasi silang palaging ako ang nangungunang sumama sa mga out-of-town ng pamilya, kaya alam kong amoy na amoy nila na may itinatago ako.

Kasama si Manang Agnes sa kanila, at si Hermideo ang magiging driver ng family van nila papuntang Batangas.

Panay ang tingin ko sa orasan, dahil sa tagal nilang kumain at mag-ayos ay pakiramdam ko ay maiipit ako sa oras. Quarter to eight na ng umaga at paniguradong padating na rin si Eros anumang oras ngayon. Kung magkakasalubong sila sa labas ng subdivision o sa mismong tapat ng gate namin, sigurado ako na hindi lang simpleng interogasyon ang aabutin ko kina Sergio at Hugo.

I had to text him on iMessage, para sabihing magpalipas muna ng ilang minuto bago pumunta rito.

Mabilis kong i-tinype habang nangangatog ang mga daliri ko sa screen.

Me: Eros, ’wag ka muna pumasok sa gate. Hintayin mo munang makalayo sila Mama. Message kita pag clear na.

Eros: Nasa labas na ako ng subdivision niyo, baby. I’ll park near the convenience store. Just text me :)

Nakahinga ako nang maluwag bago mabilis na inilagay ang phone sa bulsa ng aking shorts.

Nakapag-douche naman na ako kanina, and I’m sure that a single glass of milk won’t make my stomach explode, but the nervousness running through my veins still made my belly twist into tight knots.

What if my body betrayed me? What if I wasn’t as ready as I thought I was?

Shucks! Dedma na!

Lalaban ang bakla!

Lalo pang tumindi ang kaba at tensyon sa dibdib ko nang pumasok si Hermideo sa dining area para kunin ang mga susi at ang nahuling bag ni Papa.

“Ingat kayo,” sabi ko para lang may masabi.

Binalingan niya ako kaya plastik akong ngumiti sa kaniya. He only did a simple nod before turning his back on me at tuluyang naglakad palabas tungo sa sasakyan.

Kahit na tipid at malamig ang naging sagot niya, nararamdaman ko pa rin ang mabigat at manuring tingin niya na tila ba nababasa ang bawat lihim na balak ko.

That guy always had a way of making me feel like I was walking on thin ice, but I pushed the nagging anxiety to the back of my mind!

Aalis din sila, paalala ko sa sarili ko habang ibinababa ang baso ng gatas na hindi ko pa nauubos. Konting tiis na lang…

Pagkalipas ng ilang minutong mukhang habambuhay sa bagal, narinig ko na rin ang tuluyang pag-ugong ng makina ng family van na minamaneho ni Hermideo palabas ng gate.

Unti-unting lumayo ang ingay ng sasakyan hanggang sa pinalitan ito ng nakatutulim at malalim na katahimikan sa buong bahay.

I was finally, completely alone!

Patakbo akong umakyat sa kuwarto ko at agad na inilock ang pinto. My hands were trembling as I stood in front of the full-length mirror, adjusting my spaghetti strap shirt and running a comb through my hair. Heart pounding, cold sweat broke out across my collarbone as anticipation and fear warred inside me.

Mabilis kong inilabas ang phone ko para mag-reply sa kaniya.

Me: Clear na. Punta ka na.

Maya-maya lang, nag-vibrate ang phone ko kaya mabilis ko ’yon tiningnan at binasa.

Eros: On my way inside your gate, baby. See you in a minute. ;)

Wala nang urungan ’to. In a few minutes, Eros would be inside my house—and everything between us was about to become completely, irreversibly real.

Huhu! Malandi ba ako? Nasa edad na naman ako at malapit na ako mag-twenty by September!

Ibinaba ko ang phone sa ibabaw ng dresser habang sinusubukan kong kumalma. Hindi ako malandi, panlilinlang ko sa sarili ko sa harap ng salamin.

I’m an adult. I’m almost twenty, for God’s sake. Ang gusto ko lang naman ay maranasan ang mga bagay na hindi ko pa nagagawa, at taliwas sa aking prinsipyo.

Tumawag na si Eros sa akin kaya bumaba na ako para pagbuksan siya ng pinto.

Bawat hakbang ko sa hagdan ay tila may mabigat na tambol na pumupukpok sa dibdib ko.

Nang hawakan ko ang doorknob, huminto muna ako nang ilang segundo para kumuha ng malalim na hininga. Erase all doubts, Reese. This is what you wanted.

Inipit ko ang ilang stray strands ng buhok sa likod ng tainga ko at dahan-dahang binuksan ang pinto.

Sinalubong agad ako ng mainit na hangin sa labas at ng matapang pero pang-mayaman, panglalaking amoy ng perfume na hindi ko pa kailanman naamoy.

Standing right there on our porch was Eros, tall and unexpectedly imposing in his plain white shirt and dark jeans, holding a small bag over his shoulder.

Nang magtama ang mga mata namin, dahan-dahang gumuhit ang isang nakakalokong ngiti sa kaniyang mga labi. His gaze slowly traced my face down to my clothes, making my skin flush hot under his undivided attention.

“Hey, baby…” he greeted, mas malalim pala ang boses niya sa personal kaysa sa mga voice message at video call namin.

“H-Hi…” halos pabulong kong sagot habang hawak-hawak pa rin nang mahigpit ang gilid ng pinto.

Niluwagan ko na ang bukas para makapasok siya, baka kasi may makakita sa kaniya na kapitbahay at isumbong pa ako kina Mama.

Mabilis naman siyah pumasok sa loob, at agad kong isinarado ang pinto bago ito inilock. The sudden silence of the foyer made my heart beat twice as fast. Shucks!

“Nice place…” he murmured, taking off his cap and running a hand through his dark hair. His sharp light brown eyes scanned the high ceiling and the quiet hallway before settling back on me.

“Uhm, gusto mo ba ng tubig? O juice?” tanong ko, pilit na hinahanap ang boses ko habang itinuturo ang daan patungong living room.

Instead of answering, he set his bag down on the console table and slowly closed the distance between us. Nanginig ang mga tuhod ko at impit akong tumili nang buhatin niya ako nang walang kahirap-hirap, na para bang napakagaan ko para sa kaniya.

“Eros!” napasinghap kong tawag sa pangalan niya habang awtomatikong yumakap ang dalawa kong braso sa leeg niya para hindi ako mahulog.

“Damn! You’re so fucking short! Ang gaan mo…” hinalik-halikan na niya ang leeg ko, I absentmindedly craned my neck to give him access to my skin.

Ang kaniyang mga labi ay mainit at marahang nag-iiwan ng bakas pababa sa aking leeg hanggang sa aking collarbone.

His huge hands gripped my butt cheeks, mabagal siyang naglalakad patungo sa living room area ng bahay.

Umupo siya at ipinatong ako sa kaniyang mga hitang matitigas at maskulado, keeping his hands firmly wrapped around my hips to hold me close. The sudden heat of his body pressed so closely against mine made my breath hitch, my heart hammering inside of my ribs.

He didn’t stop. His mouth traveled back up along the line of my jaw, pressing slow, deliberate kisses that made my skin flush hot. Every touch felt electric, a stark and overwhelming departure from the quiet, predictable safety of my screen-bound life.

“E-Eros…” pabulong kong tawag sa pangalan niya, my hands resting nervously against his broad shoulders for balance.

Shit! I have never felt this way with my exes—not even close.

“Hmm?” he hummed.

Namungay ang mga mata ko nang hawakan niya ang dulo ng damit ko at dahan-dahang itinaas ito, pilit na pinapakawalan ang hininga ko kasabay ng pagdapo ng mainit niyang palad sa balat ng aking tiyan.

The rough calluses of his fingers scraped against my skin, sending a violent shiver straight down my spine.

“Fucking pink tits…” mura niya nang matanggal na niya sa akin ang damit ko. Itinapon niya ’yon sa gilid ng sofa habang titig na titig siya sa mga dibdib ko.

Namula ang buong mukha ko at ikinubli ko ang aking dibdib gamit ang dalawa kong kamay, ngunit agad na hinawakan ni Eros ang aking mga pulso at marahan ’yon inalis habang nagtititigan kaming dalawa.

Inilayo niya ang aking mga kamay at ipinako ang mga ito sa magkabilang tabi ng aking katawan.

The intense gaze in his eyes burned through me, stripping away whatever sanity I had left.

“Don’t hide from me,” he growled softly.

Bago pa ako makatutol, lumapit siya at idinapo ang kaniyang mga labi sa aking leeg pababa sa aking balikat. His hands moved from my wrists back to my waist, squeezing gently as he adjusted my position, pulling me impossibly closer. Every brush of his lips sent a wave of electric heat straight through my veins.

“Saan ang kuwarto—”

“Ito pala ang dahilan kung bakit hindi ka sumama.”

Si Hermideo.

Kabanata 20

R18

Tumigil ang mundo ko…

Tila ako nabuhusan ng isang baldeng napakalalamig na tubig diretso sa aking ulo. Naglaho sa isang iglap ang nag-aapoy na init mula sa mga haplos ni Eros, pinalitan ng isang nakakasakal at nakakaparalisang sindak.

Nabilaukan ako sa sarili kong paghinga. Napako ang buo kong katawan habang nakakandong kay Eros, at mabilis na tumitibok ang puso ko sa kaba habang mabilis kong nilingon ang pinagmulan ng boses.

Standing right at the edge of the living room was Hermideo…

His broad frame completely blocked the doorway behind him. Nakatikom nang mahigpit ang kaniyang panga, at nakatitig sa amin ang kaniyang madilim at matatalim na mata nang may malamig at nakakatakot na intensidad—na tila nagpalamig nang husto sa buong silid.

“H-Hermideo…” ang tangi kong naisambulat, halos walang boses na lumabas sa mga labi ko sa matinding gulat at panlalamig.

How? Bakit siya nandito?! Umalis na sila! Narinig ko ang pag-andar ng van!

Sa bilis ng pangyayari, mabilis kong hinablot ang itinapon kong damit sa sofa at agad na itinakip ’yon sa aking dibdib. My hands were shaking so violently that I could barely hold the fabric against my body.

Eros, on the other hand, didn’t panic. But I felt his entire body go rigid beneath me. Slowing down his movements, he shifted his sharp gaze toward the intruder, his brow furrowing in deep irritation as his hands remained firmly anchored on my hips.

“Who the fuck are you?” tanong ni Eros, bakas sa boses ang matinding kayabangan at banta habang ikinukubli ang kalahati ng katawan ko gamit ang kaniyang malapad na balikat. “At paano ka nakapasok dito?”

Hindi man lang natinag si Hermideo. Hindi man lang niya pinansin ang tanong ni Eros. Sa halip, nanatiling nakatitig sa akin ang kaniyang mga madilim na mata—sinusuri ang gulo-gulo kong buhok, ang namumula kong mukha, at ang purong sindak na malinaw na nakasulat sa aking anyo.

Isang mabagal at nakakakilabot na ngiti ang gumuhit sa gilid ng mga labi ni Hermideo, ngunit walang bakas ng katuwaan sa kaniyang mga mata.

“Pinabalik ako ni Boss bago sila tuluyang umalis,” malamig at walang kabuhay-buhay na paliwanag ni Hermideo, itinuro ang daan sa labas kung saan baka nakalayo na ang van na minamaneho ni Papa. “Pinasamahan ka sa akin dahil masama raw ang pakiramdam mo at baka kung ano’ng mangyari sa ’yo rito nang mag-isa. Hindi ko naman akalain na may kasama ka palang magaling mag-alaga.”

Nanginig ang buong katawan ko sa hiya at takot. The way he said those words felt like a physical slap straight across my face.

“Bumaba ka diyan, Reese, o tatawagan ko ang Papa mo,” utos ni Hermideo. Tulad ng boses niya sa McDo, mababa lang ito, pero may bigat na hindi pwedeng balewalain.

“Hey, man, back off!” agad na asik ni Eros, lalong humigpit ang hawak sa baywang ko habang masamang nakatitig kay Hermideo. “Sino ka ba para utusan siya nang ganiyan? Mind your own fucking business.”

“Hermideo, p-pakiusap…” nanginginig kong pakiusap, pilit na kumawala sa hawak ni Eros para makatayo. “’Wag mong sabihin kay Papa…”

Inilipat ni Hermideo ang kaniyang tingin kay Eros habang mabagal na humahakbang palapit sa amin. Biglang naging napakalinaw ng napakalaking agwat sa kanilang tindig; bagaman matangkad at maganda ang pangangatawan ni Eros, taglay ni Hermideo ang matipuno, matigas, at mapanganib na kaanyuan ng isang lalaking sanay sa laban.

“Huling beses kong sasabihin,” madilim na wika ni Hermideo, ibinaba ang kaniyang bag at tinitigan si Eros nang diretso sa mga mata. “Bitawan mo ang anak ng Boss ko at lumabas ka sa bahay na ’to. Reese—”

“At kapag ayaw ko?” Eros challenged, a cocky smirk rising on his lips. “Anong gagawin mo?”

“Eros, please! Tama na!” sigaw ko, tuluyan nang napaiyak sa matinding takot at panggigigil. I shoved myself off Eros’s lap, stumbling a bit on the floor before frantically pulling my shirt back over my head to cover my bare skin.

Nakatayo ako sa gitna nilang dalawa—si Eros na nakaupo sa sofa na parang gustong makipagbasag-ulo, at si Hermideo na mukhang handang pumatay nang walang kukurap-kurap.

“Umalis ka na, Eros…” pabulong kong sabi habang pinapahid ang basang pisngi ko.

Eros looked at me, incredulous. “What? Reese, tinatakot ka lang nito! I can handle this guy—”

“Umalis ka na sabi!” hiyaw ko, ang boses ko ay basag na basag na. “Umalis ka na muna, please!”

Shit! Baka isumbong ako ng kapreng ’to kay Papa. Mawawalan ako ng kalayaan at siguradong hindi na ako makakalabas ng bahay kapag nalaman niyang nagpapasok ako ng lalaki sa mismong sala namin!

Sure, he knows Eros Manalo as the son of the Mayor in this city, pero iba ang maging kakilala sa mahuli kang halos wala nang damit habang kalong ng isang lalaki!

Eros’s jaw clenched in frustration. Tumingin siya kay Hermideo, pagkatapos ay sa akin. Seeing that the mood was completely dead and the situation was turning hostile, he let out a harsh curse under his breath.

“Sino ba ’tong tang inang ’to, Reese? Trabahador ng tatay mo? Why is he meddling in our fucking business?” asik ni Eros, staying rooted in place as his fists clenched at his sides. “Hindi mo ba alam kung sino ang tinatanggihan mo, katulong? You’re just a fucking hired worker here, so back off before I ruin you.”

Hermideo didn’t so much as blink. He slowly shifted his weight, closing the remaining distance between them until he was towering over Eros. The difference in their builds was stark—where Eros had the refined, gym-sculpted physique of a Mayor’s son, Hermideo possessed the natural, broad-shouldered strength of someone hardened by real work.

“Kilala kita, anak ng Mayor…” sagot ni Hermideo. Malamig at pantay ang kaniyang boses, walang kaunting bakas ng takot. “Pero wala akong pakialam sa kung sino ka at ano ang pwesto mo sa lipunan. Ano ba ang habol mo sa anak ng Boss ko—”

“Habol?” Eros barked out a bitter, disbelieving laugh, looking over at me with a sharp smirk. “She invited me here! She wanted this! Tanungin mo pa siya—”

“Eros, please!”

“Siya rin ang nagsabi sa akin na pumunta rito!” gait na sabi pa ni Eros, mas lalong tumindi ang ngisi sa kaniyang mga labi. “Kaya ’wag ka umaktong parang inabuso ko siya, dahil pareho naming gusto ’to!”

Napatili ako nang kuwelyuhan siya ni Hermideo at halos maangat ang mga paa ni Eros sa sahig. Umahon ang mga ugat sa braso ni Hermideo sa nakakatakot na intensidad, habang namumutla ang kaniyang mga kasukasuan sa mahigpit na pagkakahawak sa collar ni Eros.

“Hindi kita tinatanong kung sino ang nag-imbita sa ’yo,” Hermideo growled, his voice low, gravelly, and terrifyingly calm. “Ang tinatanong ko… kung ano ang habol mo sa kaniya.”

“Gago ka, ah!” asik ni Eros, trying to wrench Hermideo’s hand off his shirt, but Hermideo didn’t budge an inch. “Bitawan mo ’ko! Hindi mo ’ko kilala—”

Bigla siyang sinuntok ni Hermideo kaya napaupo ulit siya sa sofa habang hawak-hawak ang kaniyang panga. A dark crimson stain instantly smeared across the corner of his lower lip.

I shrieked and tried to hugged Hermideo since he was about to move toward Eros again. My small body collided with his broad chest, my arms wrapping tightly around his waist as if my life depended on holding him back.

“Hermideo, tama na! Please!” I sobbed hysterically, my face pressed into his shirt, feeling the violent, steady thrum of his heartbeat beneath my cheek. “Tama na, pakiusap… ’Wag mo na siyang saktan!”

Pumasok sa utak ko kung paano niya binugbog ’yung lalaking muntikan nang dumukot kay Serena noong nasa La Union kami.

“Tarantado ka, ah!” sigaw ni Eros at tumayo habang pinupunasan ang dugo sa kaniyang labi. Akmang lalabanan niya si Hermideo, pero mas lalong humigpit ang yakap ko sa baywang ng kapre, pilit siyang itinutulak pabalik para lang hindi na masundan ang suntok na iyon.

“Eros! Tumigil ka na! T-Tama na…” suminghap ako. “Umalis ka na! Please!” hiyaw ko sa gitna ng aking paghikbi, halos maubusan na ng hininga sa matinding takot at kaba. “Umalis ka na, pakiusap!”

Nagkatinginan kaming dalawa. Dahan-dahang lumambot ang kaniyang matingkad na kayumangging mga mata nang makita niyang natataranta ako. Malinaw na napawi ang galit sa kaniyang tindig, na pinalitan ng isang marahan at tapat na pag-aalala. Nang makita niya kung gaano ako kalalim na nayanig at natatakot, nilunok niya ang kaniyang pride at tuluyang ibinaba ang kaniyang mga kamao.

Our eyes were talking and he gritted his teeth, his jaw clenched.

Maangas niyang tiningnan si Hermideo na nanghahamon ang mga matang madidilim.

“Hindi pa tayo tapos, katulong…” madilim at mababang banta ni Eros, locking eyes with Hermideo.

Marahas at padabog na hinablot ni Eros ang kaniyang bag na nasa console table bago muling tumingin sa akin.

“Mag-uusap pa tayo, Reese. I’ll go now…” mahina pero seryoso niyang habilin. Ngumiti ako sa kaniya ng tipid at dahang-dahang tumango.

Tumingin siya nang huling beses kay Hermideo—isang matalim at tahimik na babala na nagpalitan sa pagitan nilang dalawa—bago siya mabilis na tumalikod patungo sa foyer. Quietly opening the front door, he stepped outside and shut it gently behind him, avoiding any further scene.

Kumalas na ako ng yakap kay Hermideo nang hindi ko siya tinitingnan. Hindi na ako nag-aksaya pa ng kahit isang segundo. Mabilis akong tumalikod at patakbong umakyat sa hagdan patungo sa ikalawang palapag ng bahay.

Halos matapilok ako sa bawat baitang dahil sa labis na panginginig ng aking mga tuhod. Shit!

He caught me! And he punched Eros in front of me.

Nakarating ako sa tapat ng aking kuwarto. With frantic, trembling hands, I grabbed the doorknob, pushed the door open, and practically threw myself inside. But right before I could slam it shut and turn the lock, a large, calloused hand firmly caught the edge of the wooden frame, effortlessly halting its momentum.

“Reese, mag-usap tayo…” Hermideo’s deep, steady voice broke through my frantic sobbing. His tall frame loomed at the doorway, blocking the entrance without even having to force his way in.

“Ayoko! Ano ba! You ruined everything—”

“Tang ina kung gagawin mong hotel ’tong pamamahay nito—”

“Wala ka nang pakialam! This is my house—”

“Ang sabi mo may sakit ka kaya hindi ka makakasama sa reunion ng pamilya niyo tapos makikipag-siping ka sa lalaking ’yan sa loob ng mismong bahay niyo?!” his voice boomed—his low, dangerous roar reverberating off the walls of the hallway.

Hindi ko tuluyang masarado ang pintuan ng kuwarto ko, at dahil napapagod na ako ay marahas ko na itong binitawan.

I opened the door wide, my eyes flashing with tears and unbridled rage as I confronted him head-on.

“Pumasok ka! Pumasok ka at pangaralan mo pa ako!” bulyaw ko sa kaniya. “Dali!”

“Ipasok mo sa utak mo, Hermideo, wala kang karapatang pakialaman ang buhay ko! Hindi kita tatay!” dinuro ko siya habang mabilis ang pagtaas at pagbaba ng aking dibdib sa matinding galit at paghikbi. “Kahit sabihin mo pa kina Papa, wala akong paki! Magsumbong ka kung gusto mo!”

Hindi siya gumalaw habang nakikipagtagisan ng tingin sa akin. He remained standing there like a mountain, his jaw locked so tight the muscles in his face flexed.

“What? I can’t have sex in my own house?!” hiyaw ko sa kaniya

Hindi siya nagsasalita at nanatiling nakatitig lang sa akin.

“Hindi ako pwedeng maging sexually active kagaya ng ibang mga babae?! Ngayon na sana ang unang beses na mararanasan ko ’yon! Dahil ano—dahil trans woman ako? Say it! Say it na madumi kami at sakit lang ang dala namin!” I screamed. Mabilis akong kumilos at hinablot ang aking mga unan, mga plushie, at anumang bagay na maabot ng aking mga kamay sa ibabaw ng kama, tsaka ito marahas na itinapon sa kaniya.

“Umalis ka rito! I hate you! I hate you!” hiyaw ko habang patuloy sa pagbato sa kaniya.

Sa sobrang tindi ng inis ko dahil hindi siya umaalis o umiiwas man lang, tumili ako at mabilis siyang nilapitan para pagsasaksakin ng mga hampas ang kaniyang dibdib at balikat.

“Umalis ka sabi! Lumabas ka!” I sobbed hysterically, my fist raining down on him with all the remaining strength I had left.

“Reese—”

“Shut the fuck up! I hate you! Isa ka rin sa kanila! Tingin niyo sa akin—”

Before I could throw another desperate punch, his large, warm hands caught both of my wrists mid-air.

Tumili na naman ako at pilit na binabawi ang aking mga pulso, ngunit masyado siyang malakas. His iron grip held me steady, refusing to let me sink further into my own panic.

“Bitawan mo ako! Hermideo, bitawan mo ako!”

Malakas na singhap ang kumawala sa bibig ko nang bigla niya akong buhatin at ibinato ako sa ibabaw ng kama.

It happened too fast that it didn’t register on my mind right away. By the time I hit the soft mattress, the breath was completely knocked out of my lungs.

Bago pa man ako makagapang paatras patungong headboard ng kama, pumaibabaw na si Hermideo sa akin. Mahigpit niyang itinukod ang kaniyang malalaki at magagaspang na kamay sa magkabilang gilid ng aking mga balikat.

Namilog ang mga mata ko sa gulat at matinding takot habang nakatitig sa kaniyang madilim at nag-aapoy na mga mata. The weight of his towering body hovering over mine made my heart hammer violently against my ribs, trapping me completely against the mattress.

“Rinig mo ba ang sarili mo, Reese?!” his voice dropped into a low, dangerous growl, his dark eyes burning into mine with an intensity that made my throat go bone-dry. “Ganiyan ka ba kadesperadang patunayan ang sarili mo na handa mong ipasok ang kahit sinong lalaki sa bahay niyo—kahit ’yong walang ibang ginawa kundi ilagay ka sa kapahamakan?!”

“Wala kang alam—”

Natigilan ako nang hubarin niya ang kaniyang damit tsaka ito ginamit para marahas na talian ang dalawa kong pulso nang magkasama.

“Hermideo! Ano—”

“Gusto mong magpakantot, ’di ba?!” singhal niya.

Nagliliyab ang kaniyang mga madilim na mata habang nakatitig sa akin nang may mabangis at mapanganib na poot, habang ang kaniyang mabigat na katawan ay tuluyang nagpako sa akin sa malambot na mattress. Napahigpit ang pagkakagapos sa aking mga pulso nang daganin ng kaniyang malapad na palad ang aking mga kamay sa itaas ng aking ulo—na nag-iwan sa akin na ganap na walang kalaban-laban sa kaniyang ilalim.

“Ano ba?! Kalagan mo ako!” napatingin ako sa mga kamay kong nakatali at pilit iyong inagaw mula sa kaniyang hawak, ngunit hindi ko man lang iyon maigalaw nang maayos.

“Gusto mo ng lalaki, ’di ba? Gusto mong maramdaman na babae ka? Gusto mong iparamdam sa ’yong may naghahangad sa ’yo? Kaya kahit sinong gago, hinahayaan mong bastusin ka sa mismong bahay niyo?!”

Nilipat ko ang mga mata ko sa kaniya. Our eyes locked. Hindi ko alam kung bakit ba siya nangingialam sa buhay ko.

He loathes me because of what I did to Manong Gary. He wanted me to suffer and pay for what I did to his friend. Alam kong galit siya sa akin dahil doon. Kaya bakit ngayon, umaarte siyang may pakialam siya sa buhay ko?

“Bakit ba pakialamero ka?!” sigaw ko, my voice fracturing under the weight of my grief and desperation. “Galit ka sa akin, ’di ba?! Isinusumpa mo ako dahil sa nangyari kay Manong Gary!”

“Oo, galit ako sa ginawa mo kay Gary, Reese!” bulyaw niya sa akin. “Kasalanan mo ’yon at hindi ko kailanman ikakaila ’yon—”

“Then why the hell are you doing this?! Bakit kailangan mo pang magpanggap na may pakialam ka sa akin?!” the veins in my neck strained as I screamed back at him. “Bakit hindi mo na lang ako hayaang masira?! Isn’t that what you want?! Para makaganti ka sa ginawa ko sa kaibigan mo?!”

“Gusto kong magbayad ka, Reese, oo!” singhal niya, leaning down until his shadow completely swallowed me. “Gusto kong maramdaman mo ang pait at takot na ipinaranas mo kay Gary—”

“You’re a hypocrite!” hikbi ko, my bound wrists trembling violently above my head as I tried to wriggle out from under his weight. “Kung galit ka sa akin, parusahan mo ako! Kausapin mo si Papa! Isumbong mo ako sa kaniya para matuwa ka—”

His other hand then held the hem of my spaghetti strap shirt, his fingers brushing against my trembling skin with a heat that made my breath hitch in my throat.

Nagkatinginan kaming dalawa. I bit my lower lip, hindi ko natuloy ang sasabihin ko dahil sa ginawa niya. At hindi ko rin maintindihan ang sarili ko kung bakit hindi ko siya sinigawan o umiwas man lang nang maramdaman ko ang kaniyang ginawa.

His calloused fingers remained still against the hem of my shirt, radiating a searing warmth that seemed to burn straight through the fabric and into my skin.

“Gusto mong maranasan? Hmm?” pabulong niyang tanong, ang mababa at paos niyang boses ay naging isang mapanganib at madilim na bulong na nagdulot ng matinding kilabot sa buong katawan ko.

Umawang ang bibig ko pero salitang lumabas. My mind went completely blank, trapped between the suffocating confusion of what he could do and this sudden, overwhelming heat pooling deep in my gut.

“Sagutin mo ako, Reese…” he growled low, his jaw grinding as he leaned down further, pressing his body flush against mine until I could feel every hard line of his frame. “Ito ba ang gusto mo? Ang iparamdam sa ’yong wala kang laban? Ang magpaalipin sa lakas ng isang lalaki?”

“I just want to have sex! At kung hindi ka dumating! Ginagawa na sana namin ’yon ni Eros ngayon!”

He licked his lower lip and tilted his head to the side. “At siya ang una mo?”

Uminit ang mga pisngi ko. Bingi ba siya? Ano bang tingin sa aking ng kapreng ’to?!

“Ano naman?” umirap ako at sinubukan pa rin na bawiin ang dalawa kong kamay na mahigpit niyang nakagapos sa kaniyang hubad na damit. “Bakit kailangan kong magpaliwanag sa ’yo?! Anong pakialam mo kung siya ang una ko o hindi?!”

“May pakialam ako,” he sneered. “Dahil baka nakakalimutan mo, Reese… trabaho kong bantayan ang lahat ng pumapasok at lumalabas sa bahay na ’to. At hinding-hindi ko ipapaubaya ang kauna-unahang pagkakataon mo sa isang gagon gagamitin ka lang tapos iiwan ka sa ere kapag nakuha na ang gusto niya.”

He’s… really… confusing me.

Ang gulo ng utak ko. Halos mag-unahan ang bilis ng tibok ng puso ko at ang panginginig ng buo kong katawan habang nakatitig sa kaniyang madilim at nag-aapoy na mga mata.

He loathes me. Galit siya sa akin at paulit-ulit niyang ipinamumukha na ako ang dahilan kung bakit nasira at nawala ang buhay ni Manong Gary. Pero bakit gano’n? Bakit ang matitigas niyang mga kamay na hawak ang pulso ko ay hindi nagdudulot ng galos kundi ng isang nakatutulirong init? Bakit ang boses niyang dapat ay puno ng panliliit ay biglang nagiging nakakapaso?

“Bakit? Gusto mo ba ikaw? Nandidiri ka naman sa akin, ’di ba?”

Isang malamig at nakakatakot na ngisi ang dahan-dahang gumuhit sa kaniyang mga labi. His eyes darkened even further…

“Hindi ba’t gusto mo nang karanasan—”

“But you clearly told me that you don’t swing that way!” putol ko sa kaniya. “Sinabi mo noon na babae lang ang gusto mo—na tunay na babae lang ang nakikitang mong babae! So stop acting like this, Hermideo! Huwag mo akong linlangin dahil lang sa galit mo sa akin!”

Instead of answering me, dahan-dahan niyang itinaas ang damit ko, his calloused fingers grazing the sensitive skin of my ribcage with a scorching drag that left a trail of fire in its wake.

A whimper escaped my throat, a pathetic, helpless sound that instantly made the sides of lips curled.

Bumagal ang paghinga ko nang unti-unti niyang itinaas ang damit ko, hanggang sa tuluyang mailabas ang aking mga dibdib.

May inilabas siya sa bulsa ng kaniyang maong at itinapon niya ’yon sa gilid naming dalawa.

Napatingin ako roon at nakita kong…

Lubricant! Shucks!

Nanlamig ang buo kong katawan. Ang pagkakakita sa maliit na tube na nakahiga lang sa ibabaw ng kama ko ay nagdulot ng panibagong matinding sigalot ng kaba sa aking kaibuturan, na agad na nagwasak sa anumang ulap ng pagkalito na lumalabo sa aking isip.

“Lahat ng gusto mo nakukuha mo…” bulong niya at tiningnan ang mga dede ko.

Inilipat niya ang mga mata niya sa akin.

“Gusto kong hingiin mo sa akin ngayon ang bawat bagay na gusto mong maramdaman, Reese.”

Nabilaukan ako sa sarili kong paghinga sa matinding lakas ng kaniyang boses. Ang tila mabigat na dagok ng kaniyang titig ay halos lumusot at sumunog sa aking balat, na tuluyang naghubad sa huling natitira kong depensa.

“A-Ano…” pigil-hininga kong naisambit, basag na basag ang aking boses habang mabilis at salit-salit na tumatama ang naghahabol kong dibdib sa kaniyang hubad na dibdib sa bawat kapos kong paghinga. “A-Ayoko… Hermideo, pakiusap—”

“Ayaw mo?”

Natahimik ako sa simpleng tanong niya. I bit my lower lip hard, digging my teeth into the skin until the sharp sting anchored me back to reality.

I couldn’t even force the word ‘oo’ out of my mouth…

Shit, Reese! Sagot!

A dark smirk ghosted across lips as he caught the subtle hesitation in my silence.

“Hindi ko mapapangakong magiging maginoo ako kapag nagsimula na ako, Reese,” bulong niya ulit habang humahawak na ang isang kamay niya sa baywang ko.

“Ah…”

“Gusto mo o hindi?”

I was expecting myself to say no, to scream at him, to push him away with every remaining ounce of strength I had left in my body.

“Gusto ko…”

Nang sabihin ko ’yon ay dumausdos na ang kaniyang palad paitaas. Ang kaniyang magaspang na kamay ay kumaladkad sa gilid ng aking mga tadyang nang may nakatutuliro at nakapapasong diin—isang napakabagal na paghaplos na nag-iwan ng matinding pangingilabot sa bawat pulgada ng aking balat.

A ghost of a smile appeared on his red thin lips.

Hindi kumalas ang kaniyang madilim na titig sa akin—nagliliyab patungo sa kaibuturan ng aking kaluluwa nang may hindi mapigil na matinding init habang tuluyang sasaluhin ng kaniyang malapad na palad ang aking hubad na dibdib.

Ang nag-aalimpuyong init mula sa kaniyang magaspang na kamay ay nagdulot ng isang mabilis at napapasinghap na pag-hinga sa aking lalamunan, na nagpatigas sa buo kong katawan laban sa malambot na kama.

Napatiim ang kaniyang panga habang sadyang idinausdos ang kaniyang hinlalaki sa aking dibdib—isang humahagupit na kuryente na dumiretso sa aking kaibuturan na nagpabaluktot sa aking balakang patungo sa kaniyang matigas na katawan.

“Uulitin ko sa ’yo… hindi ako magiging maginoo,” matigas niyang bulong, habang ang kaniyang mainit na paghinga ay nagpapakawala ng nakapapasong init sa aking nanginginig at nakabukas na mga labi.

“Ikaw ang humingi nito. Kaya kahit magmakaawa ka mamaya na dahan-dahanin kita… hinding-hindi ako titigil.”

He leaned his head forward, tilting as he slowly closed his eyes, his hot breath fanning across my trembling lips a second before he completely captured them.

Hindi marahan ang kaniyang halik. Isa itong marahas at madilim na pagtatagpo, na parang gutom na gutom—isang maingay na pag-angkin na tuluyang lumamon sa kapos kong pagsinghap.

Walang pasubaling pumatak at humawi ang kaniyang dila sa aking mga labi upang ako’y lasapin at markahan, na hindi man lang nag-iwan ng puwang upang ako’y makahinga, lalo na ang makapag-isip.

I didn’t want to kiss him back, I didn’t want to give him the satisfaction of knowing how thoroughly he was breaking down my defenses, but my body betrayingly softened beneath his overwhelming weight.

Parang may sariling isip ang bibig ko nang magsimula itong gumalaw pabalik, answering his punishing kiss with a desperate and feverish heat I couldn’t control.

His kisses were wild and disgustingly sloppy, his whole mouth was dominating mine, completely devouring my quiet gasps and turning my weak protests into helpless moans.

Ang kaniyang dila ay mabilis at walang awang nagpumilit pumasok, na nag-aatas ng ganap na pagpapasakop habang walang habas na nakikipagbuno sa akin. Bawat basang paggalaw ng kaniyang labi ay isang madilim na deklarasyon ng pag-angkin—na nagpapalabas sa bawat natitirang patak ng hangin sa aking mga baga hanggang sa mag-umpisang lumabo ang gilid ng aking paningin.

Pumikit na rin ako at sinasabayan ang bawat marahas at mausok na paghalik niya, my bound wrists twisting uselessly above my head as I yielded completely to his rhythm.

Umungol ako nang marahas niyang pinisil ang suso ko, a breathless cry tearing straight through my throat as the sudden surge of pain and pleasure shot like lightning through every nerve in my body.

Sakop na sakop nang malaki at malapad niyang kamay ang laman ko, his calloused fingers digging in with a punishing pressure that made my entire system quiver.

Lumipat ang kaniyang mga halik mula sa aking mga labi pababa sa aking leeg, na nag-iiwan ng bakas ng mga nakapapasong basang halik na nagpapadala ng naglalagablab na kuryente diretso sa aking kaibuturan.

Bawat pagdausdos ng kaniyang mga labi sa aking sensitibong balat ay isang sadyang pagpapahirap na nakatutuliro. Madiin niyang sinipsip ang bahagi ng aking leeg, inaangkin ito nang may walang awang diin na humugot ng isang basag at matalim na pagsinghap at ungol mula sa aking dibdib.

“Mmm…” he sounded like a bee buzzing against my neck.

Bumabaon at kumaskas ang kaniyang magaspang na balbas sa namumula kong balat—isang marubdob at nakalasing na salungatan sa basa at nag-aapoy na init ng kaniyang dila.

Marahan niyang bumaon ang kaniyang mga ngipin sa aking balikat kaya umungot ako at nalalasing ang aking mga mata na sinusubukan na dumungaw sa kaniya.

Nang subukan kong dumungaw sa kaniya sa gitna ng aking kalasingan, nagtagpo ang aming mga mata…

“A-Ah… Hermideo…”

He was consuming me, breaking me, and reshaping me into the exact ruin he desired—a delicate wreck made entirely by his hands…

I was falling deeper into his dark, inescapable storm, bound and helpless, realizing too late that I had completely surrendered to becoming his own pretty little disaster.

Kabanata 21

R18

Kinalagan niya ang mga pulso ko dahil nananakit na ang mga ’yon at nagreklamo na ako, but he didn’t stop from touching me, kissing me, and licking every sensitive inch of my skin as if he intended to leave a permanent mark.

“Hermideo…” napahalinghing ako sa mismong sandaling bumaba ang kaniyang mga labi sa aking dibdib.

Nang pumaling ang kaniyang ulo pababa, napilitan kong idilat ang aking mga mata kahit pa nanlalabo ang mga ito sa labis na sensasyon. Nakayuko si Hermideo sa ibabaw ko, ang kaniyang madilim na buhok ay bahagyang nakatabon sa kaniyang noo habang ang kaniyang matatalim na mata ay nakatitig nang diretso sa ginagawa niya sa akin.

Malinis ang gupit ng buhok niya, sakto lang ang haba na lalong nagpa-tingkad sa moreno niyang balat dahil sa itim na itim at makintab niyang buhok, na humahawi nang bahagya habang gumagalaw ang kaniyang ulo sa bawat madiin na paghalik.

Through the hazy haze of my heavy breathing, I watched him open his mouth and wrap his hot, wet lips directly around my hardened peak. Isang matalim na pagsinghap ang tumakas sa aking bibig nang pumasok sa paningin ko ang buong tagpo: ang malaking kaibahan ng kaniyang kayumangging balat laban sa namumula at nanginginig kong dibdib.

Nakita ko kung paano dumaan ang kaniyang dila sa mismong dunggot ko—mabagal, madiin, at walang awang nagpapadala ng kuryente diretso sa aking kaibuturan.

I bit my lower lip hard as I watched his jaw work, his rough stubble scraping against my sensitive skin with every ruthless suck.

Dahan-dahang iminulat ni Hermideo ang kaniyang mga mata at sinalubong ang nanlalabo kong titig nang hindi humihinto sa ginagawa niya. His eyes were dark, heavy-lidded, and possessed by an intense, burning hunger that held me completely captive.

Hindi siya huminto. Sa harap ng mismong mga mata ko, marahan niyang kinagat ang dulo ng aking suso bago ito pinalitan ng madiin na paghila gamit ang kaniyang mga labi.

“Ah!” ungol ko nang kagatin niya sa marahas na paraan ang aking dunggot. The pink areola turned reddish and swollen under the relentless, searing heat of his mouth.

“Mmm…” he groaned—it was so low, so deep, and the guttural vibration echoing straight into my chest as he savored the taste of my skin.

His dark eyes never left mine, drinking in the exact moment my breath hitched and my pupils dilated from the overwhelming surge of pain and pleasure.

Ang kaniyang isang kamay ay humawak sa kabila kong dibdib, madiin na pumipiga sa malambot kong laman. Nasakop nang buong-buo ng kaniyang malapad at magaspang na palad ang aking dibdib, habang ang kaniyang hinlalaki ay paulit-ulit na pumapaikot sa naninigas kong dunggot.

Hindi ba dapat magalit ako sa kaniya? Mandiri sa ginagawa niya sa akin, sa paraan ng pagtrato niya sa katawan ko na tila ba pag-aari niya ito nang buong-buo?

Dapat ay nagwawala ako. Dapat ay ginagamit ko ang mga kamay kong kinalagan niya upang itulak siya palayo, para ipaglaban ang natitira kong dignidad. Ngunit sa bawat madiin na pisil ng kaniyang palad at sa bawat pagpaikot ng kaniyang hinlalaki sa aking naninigas na dunggot, mas lalong nawawalan ng bisa ang anumang galit na sinusubukan kong buuin.

And his mouth, tongue, and teeth on other pebble were driving me completely out of my mind…

Shucks, Reese!

I hate him! I hate this man with every fiber of my being, yet my traitorous body was responding to his every touch with a fierce, intoxicating heat that made me burn from the inside out.

Umungol ako nang tumigil siya at umatras. Mabilis na namulat ang aking mga mata at napatingin sa kaniya.

Ang unang pumukaw sa aking paningin ay ang kaniyang katawan. His muscles were tense, defined, and glistening under the bright morning sunlight streaming sharply through the tall glass windows.

The pale golden light of early day cut through the room, making every hard line of his chest and abdomen stand out with vivid clarity…

Ang kaniyang morenong balat ay lalong nagmukhang makinang at nag-aapoy sa ilalim ng sinag ng araw.

May maninipis na buhok sa kaniyang dibdib na bumabaybay pababa sa kaniyang patag at matigas na tiyan, disappearing straight beneath the low waistband of his trousers.

Ang mga ugat sa kaniyang mga bisig ay nakalitaw at bakas na bakas—mga bughaw at kumikislot na linya na gumagapang mula sa kaniyang mga palad pataas sa kaniyang mga bisig.

Dumako ang mga mata ko sa umuumbok sa kaniyang lumang maong pants, the waistband of his white briefs peeking slightly above the worn denim, accentuating the hard, dangerous swell of his desire beneath.

Suminghap ako at lumipat ang aking tingin sa kaniyang mukha. Sa una, akala ko’y makikita ko sa kaniya ang isang tingin ng tagumpay o ng mayabang na pagmamalaki, ngunit ang nabasa ko sa kaniyang mga mata ay isang bagay na mas higit na nakatatakot at mapanganib.

Nanuyot ang lalamunan ko at sinubukan kong bumangon ngunit bago pa man ako makagalaw, mabilis na siyang umusod sa kama.

Ang kaniyang malapad na dibdib ay agad na humarang sa liwanag ng araw na pumapasok sa bintana, muling nagbalot sa akin sa ilalim ng kaniyang malaking anino. Ikinulong niya ang aking katawan gamit ang dalawa niyang kamay na mabilis na bumaon sa kama sa magkabilang gilid ng aking baywang.

“Nakatikim ka na ba ng burat?” namamaos niyang tanong sa akin habang salit-salitan niyang tinitingnan ang mga mata ko.

Mabilis na nag-init ang buong mukha ko. Kinagat ko ang aking pang-ibabang labi at dahang-dahang umiling.

I know that this is a normal situation when it comes to having sex with someone you want, but this is Hermideo!

Isang maliit na ngisi ang dahan-dahang gumuhit sa kaniyang mga labi nang makita niya ang dahan-dahan kong pag-iling. The dark satisfaction in his eyes was so consuming, it made my entire system freeze beneath him.

“Gusto mo bang tikman ang akin?” naninigurado niyang tanong sa paos na boses.

Suminghap ako at wala ako sa sariling tumingin sa umbok ng kaniyang pantalon.

The dangerous outline beneath his worn denim was impossible to ignore. Sa lakas ng kabog ng dibdib ko, pakiramdam ko ay maririnig niya ’yon mula sa kinaroroonan niya.

“H-Hermideo…” ang tangi kong naisambulat.

His eyes darkened even further, drinking in the sight of my absolute paralysis. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang ulo hanggang sa ang mainit niyang paghinga ay dumampi sa gilid ng aking leeg at tainga, making me whimper.

“Ayos lang kung ayaw mong tikman. Handa ka na ba? Hmm?”

Shucks. Titikman ko ba? I haven’t even sucked a dick before!

Naramdaman ko sa mga naging ex-boyfriend ko, pero hindi ako kailanman dumating sa puntong isusubo ko iyon. Simple kissing and heavy petting were the furthest I had ever gone.

The idea of putting something that massive and intimidating inside my mouth sent a wave of unadulterated panic straight through my nervous system.

“H-Hermideo… hindi ko alam…” pag-amin ko. “I’ve never… done that before.”

“Ang alin?”

Sinubukan ko siyang tarayan ng tingin kahit na namumula at nanginginig na ang buo kong katawan sa hiya.

“Y-Yung isusubo ’yan!” bulyaw ko sa kaniya, pilit na iniiwas ang tingin ko sa umuumbok na parte ng kaniyang ibaba.

Akala ko ay tatawanan niya ako pero umatras siya matapos niyang halik-halikan ang leeg at puno ng aking tainga.

“Gusto mo pag-aralan?” masuyo niyang tanong kaya umawang ang bibig ko sa tono ng boses niya.

Wala man lang bakas ng pang-uuyam o panunukso.

“Okay…” I gasped at my own answer. Hindi rin ako makapaniwala sa sarili kong sagot. The word slipped past my lips before my brain could even register the full consequence of what I had just agreed to.

Huminga siya nang malalim at umatras, his dark eyes went down on his pants. Dahan-dahan niyang inabot ang may kalawang nang button ng kaniyang lumang maong pants. He unbuckled the button with a single snap, at humawak na siya sa zipper.

Narinig ko ang mabagal at madiin na pagdausdos ng zipper ng kaniyang maong.

Umangat ang mga mata niya sa akin. The heavy denim parted slowly, revealing the elastic band of his white briefs stretched tightly over his solid hips.

Dumausdos ang kaniyang mga magagaspang na palad patungo sa magkabilang gilid ng kaniyang baywang.

Inilagay niya ang kaniyang mga hinlalaki sa loob ng waistband ng kaniyang maong at briefs, sabay na hinawakan ang mga ito upang marahas ngunit mabagal na ibaba pababa sa kaniyang matitigas at mamumutok na mga hita na balbon.

The moment he pushed his briefs down, his massive, hard length sprang free into the open air of the bedroom.

Naipit ang hininga ko sa aking lalamunan. It was thick, long, and a bit dark than his usual skin tone…

He’s Filipino, and I get that na normal lang na mas madilim ang kulay no’n kumpara sa kaniyang kayumangging balat, pero ang makita ito nang ganito kalapit ay ibang usapan pa rin.

But I couldn’t help but compared his size to Eros! And also the tone, maputi kasi kay Eros at namumula ang ulo. His was bigger, thicker, and longer, and the head was a bit pinkish.

At kapansin-pansin ang pagkakaiba sa hitsura ng kaniyang pagkalalaki kumpara sa naging karanasan ko kay Eros…

Kay Eros ay tuwid, samantalang siya ay may bahagyang kurba paitaas. The veins on his shaft were far more pronounced, thick like cords beneath his warm, dark skin. That slight upward curve gave his imposing length an even more menacing look.

Shuta! Ang laki at ang haba! Paano ’to kakasya sa bibig ko?!

Bumaba ang mga mata ko sa bayag niya at nanliit lalo ang pakiramdam ko.

Mas lalo akong napalunok nang mariin. Everything about him was just too much—too massive, too raw, and too overwhelming…

He held his member and slowly stroked it twice. Hindi pa lumalabas ang pre-cum niya. The shape of its pinkish crown-head looked perfect. His dick sculpted purely for dominance, standing out so vividly against the rough and dark skin of his shaft.

“Subo mo? O kakantutin na kita?”

He must’ve seen the panic, fright, and helplessness painted across my face because a dark, sinister grin spread across his features.

“I wanna…” I trailed off in a small voice, biting my lower lip. Umayos ako ng upo at dahan-dahang itinaas ang nanginginig kong kamay.

Instead of pulling away, my fingers reached and wrapped around the thick, pulsating girth of his length.

Namangha ako nang maramdaman ko ’yon sa palad ko, I thought my touch would affect him but he remained still as a statue. Tumingin lang siya sa kamay kong nanlalamig at nanginginig na humawak sa ari niya, bago ’yon lumipat sa mukha ko.

A ghost of a smile appeared on his lips.

Humawak siya sa pulso ko at dahan-dahang ginabay ang aking kamay upang itaas-baba ’yon. My fingers didn’t even around the thick circumference of his shaft.

My lips parted in wonder as I moved my hand along with his guidance. Hanggang sa ako na lang ang gumagalaw dahil binitawan na niya ang aking pulso.

Ang init ng kaniyang balat ay tila nag-aapoy sa aking palad habang dahan-dahan ang galaw at hinihigpitan ang aking kapit sa kaniya. Nakalalasing ang bawat pagtibok ng mga ugat na parang lubid sa ilalim ng aking mga daliri—bawat mabigat na pulso ay patunay kung gaano siya kalaki…

I wanted to taste him. I want to learn and he offered that to me so… so I didn’t hesitate anymore.

Tumuwad ako at dahan-dahan kong ibinaba ang aking mukha patungo sa nagbabaga niyang pagkalalaki. The position made my hips curve naturally, exposing my buttocks

Halos maduling ako habang tinitingnan ang namumukod-tanging rosas na dulo ng kaniyang pagkalalaki na ilang pulgada lamang ang layo sa aking mukha.

The scent reached my nostrils, carrying a rich, natural mix of clean sweat, sun-baked skin, and a raw musky heat that made my head spin even faster. Amoy ko pa rin naman ang sabon na ginamit niya pero dominado pa rin iyon ng natural at mabigat niyang amoy bilang lalaki.

I closed the distance between us, opening my lips and letting my tongue sweep directly across the sensitive, swollen crown.

Tumingala ako dahil gusto kong makita ang kaniyang itsura. Dinudungaw niya ako, akala ko ay mababasa ko ang emosyon sa kaniyang mukha gaya ng nararamdaman ko. Ngunit wala—ang kaniyang mga mata ay nanatiling madilim, matalim, at malalim.

I opened my mouth and engulfed the broad, scorching mushroom-like-head past my lips, taking as much of his thick circumference into my mouth as I could manage.

Hindi ko pa man nagagawa ang aking gustong gawin ay umatras na siya, kumawala ang maririin, pabulong na mura sa kaniyang bibig.

I wanted to ask and protest, but the words died instantly in my throat as his hands slid down to my waist, lifting me effortlessly from the bed.

Napatili ako kasi akala ko ay ibabagsak niya ako sa sahig, na hindi niya nagustuhan ang ginagawa ko ngunit imbes na ibagsak, inilipat niya lamang ako nang mabilis patungo sa dulo ng kama. My heart hammered wildly against my ribs, the sudden shift leaving me completely breathless and disoriented.

“W-What—”

“Tang ina mo.” he growled like a wild man.

He held the waistband of my dolphin shorts and pulled them down in one swift, harsh motion together with my panties, ripping them clear off my legs before tossing them onto the floor.

Kumawala ang pinakamalakas na singhap sa bibig ko habang namimilog ang aking mga mata sa bilis ng pangyayari.

I am completely exposed in front of him! My insecurity of being a trans woman washed over me like a sudden, freezing wave.

“Hermideo—oh my god!” humiyaw ako nang sinubukan kong ipagdikit ang aking mga hita.

Ngunit bago ko pa man maipagsara nang tuluyan ang aking mga hita, ang kaniyang malalaking kamay ay humawak sa magkabilang gilid ng aking mga tuhod.

Inilayo niya ang mga ito nang walang labis na puwersa ngunit may sapat na diin upang iparamdam na wala akong takasan.

He pushed them forward until it reached my chest, bending my knees fully and forcing my hips to tilt upward. The position completely opened me up, leaving me utterly defenseless and exposed beneath his massive frame.

“Hermideo!”

Tinitigan niya ang butas ng puwet ko na halos sumabay sa mabilis at nanginginig kong paghinga.

It was contracting and I wanted to feel ashamed because he was intentionally watching it twitch. Ni hindi niya tinitingnan ang aking harap dahil nakatuon ang kaniyang buong pansin sa butas ko.

“Ah!” humiyaw ako nang bigla niya ’yon dinuraan, saktong-sakto sa mismong gitna ng aking nanginginig na kaibuturan.

Ang laway niya ay imbes na mainit, ay malamig ’yon sa pakiramdam ko dahil na rin sa lamig ng hangin sa silid at sa sobrang init na dumadaloy sa aking katawan.

I felt embarrassed and I am not pleasured by this!

Binitawan niya ang isang tuhod ko, his fingers then found my hole and pushed two fingers inside without hesitation.

“Fuck!” I cried out, my back arching off the mattress as an inflexible tightness flared through me. The sudden invasion felt cold, dry, and entirely relentless, sending a fresh tide of alarm straight to my chest. “Hermideo, masakit!”

“Unang beses mo ’to. Gusto kong paghandaan mo ang burat ko…” he mercilessly pushed his finger deeper, ignoring my intense gasp as my body instinctively clamped tight around him.

“H-Hermideo, ah! Oh!” My hands flew to his wrist, my short nails digging into his skin but I wasn’t even stopping him.

Kasi nang may mataan siyang laman sa loob ko, para akong nanginig sa matinding sensasyon at nakakakiliti na agad na pumalit sa unang sakit.

It was like a switch flipped the moment his calloused pad rubbed right against that hidden, sensitive spot deep inside me.

Ramdam na ramdam ko kung paano dumidiin ang kaniyang mga daliri, his fingers curling upward inside me with an expert, deliberate pressure.

Patagal nang patagal ay pabilis nang pabilis, mas lumalalim na rin ang bawat pagbaon ng kaniyang mga daliri. The rhythmic friction was driving me wild, turning every nerve ending inside me into a raw, electric wire.

At hindi ko na rin mapigilan ang mga ungol ko na halos lumalabas na sa bibig ko sa bawat mabilis at may diin na pagpasok ng kaniyang dalawang daliri.

“M-Masarap… Hermideo, ah! D-Don’t stop…” humihingal kong hiyaw, habang ang dalawa kong kamay ay mahigpit na nakakapit sa kaniyang magkabilang balikat.

Para akong may nakikitang mga bituin sa likod ng aking mga nakapikit na mata sa bawat mabilis at walang awang pagbayo ng kaniyang mga daliri sa aking kaibuturan. Every single stroke hit that exact, intoxicating spot, sending electric waves straight up my spine and turning my knees to jelly.

At kapag mumulat ako ay direktang sumasalubong sa akin ang kaniyang madilim at nag-aapoy na mga mata. Nakatitig siya sa bawat reaksyon ng aking mukha, sinisipsip ang bawat ungol at paghapdi na mabilis na napapalitan ng matinding sarap…

He suddenly pulled out his fingers, hindi ko na tuloy napigilan ang pagmumura ko sa kaniya dahil para akong bitin na bitin. The sudden emptiness was an agonizing shock to my system, leaving my whole body throbbing and desperate for the friction he had just stripped away.

Naramdaman ko agad ang kirot at sakit sa butas ng puwet ko dahil na rin sa biglaang pagkabitin at sa matinding pagkakabanat doon nang walang sapat na paghahanda.

“Masakit na tuloy! Buwisit ka! Bakit mo itinigil?!” reklamo ko at sinubukan ko siyang tingnan gamit ang nanlalabo at luhaang mga mata. The mixture of stinging discomfort and overwhelming arousal had me utterly strung out.

My vision of him then became clear as I blinked away the tears.

Mumurahin ko pa sana siya pero natigilan ako nang makita ko ang kaniyang ginagawa. He hastily smeared the lubricant all over his thick length, coating every inch of his dark shaft.

Umawang ang bibig ko nang dinagdagan niya pa ’yon kahit na marami na ang nakapahid doon. The thick layer glistened heavily under the harsh morning light streaming through the window, making his massive size look even more intimidating as he thoroughly prepped himself.

“Hermideo—”

Impit akong tumili nang hinawakan niya ang isa kong paa at marahas na hinila palapit sa kaniya.

He parted my legs then positioned himself between my thighs, resting my ankle firmly over his broad shoulder.

The abrupt pull tilted my pelvis at a sharp angle, leaving my throbbing pink entrance completely exposed in the bright morning light.

Naramdaman kong tumatama ang dulo ng kaniyang ari sa puwerta ko. Mabilis akong naghanap ng kakapitan pero kumawala ang malakas na ungol sa bibig ko, nang dire-diretso niyang ipinasok ang kaniyang buong haba sa akin nang walang anumang pag-aalinlangan.

The lube helped reduce the harsh friction, but the sudden, blunt fullness stretched my tight passage to its absolute limit.

“Oh! Fuck!”

“Ahhh… tang ina…”

Lumupaypay ako at pinakiramdaman ang kalakihan niya sa loob ko. It was too much. I literally felt how it stretched every single muscle of my tight walls. Tumitibok-tibok pa ’yon sa loob ko pero hindi siya gumagalaw, he kept himself completely anchored deep inside me.

Nagkatitigan kaming dalawa. Bakas ang kasarapan sa mukha niya, medyo nakabuka ang kaniyang mga labi pero hindi ko mabasa ang madidilim niyang mga mata.

“Ang laki…” hindi ko mapigilang sabihin, ramdam na ramdam ko talaga at alam kong masakit kapag gagalaw siya.

The lubricant helped him slide smoothly, kaya hindi ko masyadong naramaman ang sakit na lumukob sa kaibuturan ko.

Kaso, habang tumatagal na hindi siya gumagalaw. Nararamdaman ko na ang sakit at kirot na unti-unting kumakalat sa buong ibaba ko, dahilan para mamanhid ang aking mga binti at mapapikit ako nang mariin.

“Gumalaw ka na, please…”

“Baka labasan ako agad. Tang ina. Ang liit at ang sikip ng butas mo. Ang init. Sinasakal mo burat ko.” madiin niyang ungol habang ang mga mata niya ay lalong dumilim dahil sa tindi ng pagnanasa.

Humawak ako sa baywang niya para igiya siyang gumalaw pero hindi ko magawa dahil sa sobrang bigat ng katawan niya at sa panghihina ng sarili kong mga binti. Naka-tuon ang kaniyang mga kamay sa magkabilang gilid ng aking ulo, habang ang kaniyang dibdib ay mabilis na umaangat at bumababa dahil sa mabibigat at mainit niyang paghinga.

I groaned since I couldn’t make him move and start fucking me, my body practically burning from the agonizing wait.

Ayaw niyang gumalaw kasi baka labasan siya agad! Shucks!

Kaya ang ginagawa ko, ako ang gumalaw sa ilalim niya, dahan-dahan kong itinaas at ibinaba ang aking balakang habang sinasalubong ang bawat pulgada ng kaniyang kalakihan.

Gaya ng inaasahan ko, masakit. Dahil sa sobrang laki niya, parang pinipiga ang aking kaibuturan sa bawat pag-angat at pagbaba ko. Ang hapdi ay sumasabay sa init na nag-uumapaw, dahilan para mapakagat ako nang mariin sa aking ibabang labi upang pigilan ang pag-agos ng mga luha sa pisngi ko.

“Ah. Putang ina! Mamaya sabi—”

“Fuck me! Ang sakit at ang hapdi na, eh! Hindi na ako nasasarapan!” hinampas ko ang kaniyang dibdib at gigil kong kinurot ang kaniyang abs, ngunit hindi siya natinag o umaray man lang sa halip ay mas lalo lang lumalim ang titig niya sa akin.

“Fuck me! Fuck me! Fuck me!” I demanded deliriously as I moved my hips to create friction against our collided bodies.

Sa tuwing ginagawa ko ’yon ay natatamaan niya ang bahaging nagpapakuryente sa buong sistema ko, dahilan para maghalo ang hapdi at ang pilit na pag-akyat ng kakaibang sarap sa aking tiyan.

“Sa loob ko ipuputok!”

I then realized that we are skin to skin, meat to meat, and completely unprotected.

Para akong binuhusan ng malamig na tubig. I was so disoriented and shocked earlier that I forgot about the condom!

Humawak siya bigla sa balakang ko, at ang isa ay sa pisngi ng puwet ko upang mas lalo akong mai-baon sa kaniya, pilit na ipinapatanggap sa akin ang bawat pulgada ng kaniyang buong haba.

“Ah! Ah! H-Hermideo… wait! T-The c-c-condom—” nagkautal-utal kong ungol at hiyaw, ang boses ko ay halos maging pigil na singhap nang maramdaman ang matinding galaw ng kaniyang balakang at pag-alon ng kaniyang katawan sa ibabaw ko.

He moved so fast and so hard on top of me, sumasalpok ang kaniyang balat sa akin sa bawat marahas na pagbayo na parang mga palakpak na pumupuno sa maingay naming silid.

“Ah! Ah! Ah!”

“Owww… argh! Argh! Argh!” he growled like dman beast. He buried his face deep into the crook of my neck, his hot breath shuddering against my skin as his entire frame thrust so roughly.

“Ah!” I am seeing stars. Nawawalan na ako ng ulirat sa sobrang lakas at bilis ng bawat galaw niya. Ang paningin ko ay tila nagdilim at napuno ng mga kumikislap na bituin habang ang katawan ko ay sunud-sunod na pinupulikat sa tindi ng sarap.

Hindi ko na magawang magsalita o mag-isip pa nang matino. Ang tanging nararamdaman ko na lamang ay ang sunud-sunod at marahas niyang pagbayo na sinabayan ng kaniyang pag-ungol na parang isang uhaw na hayop sa gitna ng kagubatan.

Ramdam na ramdam ko ang kaniyang pagkalalaki sa loob ko, bawat pulgada nito ay nag-iiwan ng nagbabagang init na lalo pang nagpabaliw sa aking mga pandama.

Dumiin ang mga kuko niya sa balat ng puwetan ko, mas idinidiin ang sarili sa akin habang iginigiya akong salubungin siya.

Ang kuwarto ko ay napuno ng tunog ng aming mabibigat na paghinga, mga ungol, at ng sunud-sunod na pagtatagpo ng aming mga katawan.

I wrapped my arms tighter around his sweat-slicked neck, burying my face against his shoulder as the friction threatened to break me apart.

“Sa loob…”

“Hmm.. ah! Ah!”

“Ipuputok ko sa loob mo…”

Ipinikit ko nang mariin ang aking mga mata at ibinaon ang aking ngipin sa kaniyang balikat, nilalasap ang matinding halo ng kirot at langit na sumasayaw sa buong sistema ko.

“Lalabasan na ako…” he growled, his voice breaking into a ragged gasp right against my neck.

Mas bumilis ang kaniyang mga balakang—isang marahas, hindi na makapaghintay, at desperadong huling serye ng diin na tuluyang nagpabura sa anumang natitira niyang pagpipigil.

Isang marahas na huling diin ang kumawala sa kaniya bago ako tuluyang nakaramdam ng rumaragasang init na bumalot sa aking kaibuturan.

A ragged cry tore from his throat, his body locking rigid as a scorching wave drowned deep inside me.

Ramdam kong mas lumaki at mas tumigas pa ata ang kaniyang pagkalalaki sa loob ko.

Ngayon ko lang napansin at natanto kung gaano kami pawis na pawis at nagdidikit ang aming mga balat. My skin felt hyper-sensitive, every drop of sweat slicking our bodies making our embrace feel even more intimate, suffocatingly close.

Dahan-dahan siyang bumagsak nang tuluyan sa ibabaw ko, ang bigat niya ay hindi ko na pinansin dahil para akong nasa alapaap, lumulutang pa rin ang aking diwa.

I can’t believe I lost my virginity to him…

Nananatili siyang nakabaon sa loob ko, mabigat at mainit, habang unti-unting kumakalma ang kaniyang mabibigat na paghinga sa aking balat.

Gusto kong magreklamo. Gusto ko siyang sipaing palayo o kaya ay magwala dahil sa ginawa naming walang proteksyon, ngunit ang tanging nagawa ko ay ang pumikit nang mariin, hinahayaan ang sarili na lumutang sa gitna ng matinding pagod, hapdi, kirot at kakaibang nararamdaman.

“Isa pa…” wala sa sarili kong bulong sa tainga niya.

Dahan-dahan niyang inangat ang kaniyang mukha mula sa aking leeg. Ang kaniyang madilim at matatalim na mata ay sinalubong ang direkta at walang takot o kaba kong titig, naghahanap ng anumang bakas ng biro o pag-aalinlangan sa aking mukha.

“Isa pa?” namamaos niyang tanong, ang boses ay mababa, halos kasing-lalim ng gabi.

“Gusto ko pa…” pag-uulit ko, mas mariin na ngayon, habang ang aking mga kamay na kanina ay nanlalambot ay kusang gumapang pabalik sa kaniyang malalapad na balikat. “Please… isa pa.”

Ilang segundo niya pa akong tinitigan bago siya tumango at umangat ang sulok ng labi—isang mapanganib at mapanlinlang na ngiting nagpatibok nang mas mabilis sa aking dibdib.

Kabanata 22

Oh, gosh. Panaginip ba ’yon o sinagasaan ako ng pampasaherong jeep na may biyaheng Cubao-Divisoria?

Pinakiramdam ko ang buo kong katawan bago dahan-dahang iminulat ang aking mga mata. Madilim na sa labas. Dilim na kasing-dilim ng hinaharap ko matapos kong isuko ang Bataan—maling mali, hindi lang Bataan, buong Luzon, Visayas, at Mindanao!—sa lalaking ’yon.

Aray, putang ina. Ang kirot at ang hapdi…

Napasapo ako sa ulo ko nang subukan kong gumalaw, pero mas napadaing ako nang maramdaman ko ang ibaba ko. Lord, bakit parang pinalo ng batuta ang puwerta ko?! Parang binagyo ng Signal No. 5!

My body was covered with my duvet, I was naked as the day I was born and covered in a fine layer of dried sweat that felt disgustingly sticky against my skin. Manginig-nginig pa ang mga binti ko habang pilit kong itinataas ang gulo-gulong tela para lang takpan ang aking hubad na kadakilaan.

Nasaan na ang kapreng ’yon?

Pinilit kong bumangon sa kama, napansin kong maayos na naka-arrange sa kama ko ang mga ipinagbabato ko sa kaniya kaninang umaga.

My pillows, my plushies, and even my scented candles on the nightstand that had survived the total war zone of our morning—all neatly aligned as if a professional hotel housekeeper had swept through the room.

Sa second round namin, he was so rough and relentless, hitting every raw nerve inside me until I couldn’t even tell where the pain ended and the pleasure began.

At…

Uminit ang buong mukha ko. He took about thirty minutes before he released, unlike the first round where he held back because he didn’t want to come just yet. Letche, thirty minutes of non-stop pounding! Daig pa ang pison na naghahawan ng kalsada sa EDSA!

“Shucks, Reese… anong ginawa mong tanga ka?” pabulong kong mura sa sarili ko habang dahan-dahang sinasabunutan ang sarili kong buhok. “Sabi mo hates na hates mo ’yung tao?! Bakit nagpa-deliver ka ng Unli-Bayo Promo hanggang sa makatulog ka?!”

Gaga ka talaga. Sinabi nang walang condom, push ka pa rin nang push! Kesyo ‘Isa pa, please’?! Tangina, Reese Salcedo! Daig mo pa ang lumalaban sa Search for the Next Top Pokpok sa ginawa mo! Napakahilig mo sa aksidente!

Napasandal ako sa headboard at tiningnan ang mga damit ko na maayos na naka-tiklop sa side table.

Akala ba niya mababawasan nito ang kasalanan niya sa puri ko dahil sa inayos niya ang mga ipinagbabato ko at ang pag-tiklop ng mga damit ko?

Dahan-dahan kong ibinaba ang mga paa ko mula sa kama. Nang lumapat ang mga talampakan ko sa malamig na sahig at pilit kong itinayo ang sarili ko, muntik na akong mabuwal pabalik sa kama.

Shit!

I didn’t see if I bled, but surely, I did. I saw it in the dark skin on his shaft… mga bahid ng dugong tuyo na kumapit sa kaniya kanina habang patuloy siyang lumulubog sa akin.

Huminga ako nang malalim. I was so mad at him, but at the same time I was completely humiliated by how quickly my own body betrayed me under his touch.

Glitches in the system! Malalang malalang blackout ng utak, Reese! Paano mo naisuko ang lahat-lahat sa lalaking halos isumpa mo lang?!

I bit my lower lip. How do I act around him now after giving him complete access to every single part of me?

Inabala ko ang sarili ko sa paghahanap ng maisusuot. I dragged my shaking feet toward the closet and yanked the oversized t-shirt I could find, slipping it over my head alongside a pair of loose cotton shorts.

Gusto ko munang mag-shower pero ayaw kong marinig pa niya ang tubig mula sa loob ng banyo. Baka sabihin pa hinahanda ko ulit ang sarili ko para sa kaniya! Over my dead, aching body!

Every small movement made my entire lower half pulse with a dull, aching heat. Shuta. Daig ko pa ang nakipag-patayan sa giyera!

Pilit kong inayos ang postura ko habang nakatayo sa harap ng salamin. My lips were swollen, my cheeks flushed, and my eyes carried that well-fucked daze that no amount of denial could cover up.

“Bunganga pa lang, parang ginahasa ng buong battalion!” bulong ko sa sarili ko habang dinederek ang aking mukha sa salamin.

“Wit ko keri ang look na ’to, mhie! Bakit amoy hagardo versoza at bagong hango sa sementeryo ang peg natin tonight?! ’Yung mga labi ko, mukhang tinuka ng tatlong pabo sa sobrang maga, tapos ’yung mata, naku, gurami levels sa pagka-dazed! Anyare sa I’m an independent, fierce bitch image natin? Na-shokot at na-yumi ang babae na ’to dahil sa dambuhalang ’yon?!”

Napahawak ako sa baywang ko at pikit-matang nagmura nang palihim.

“Lord, krung-krung na ba ako?! Na-maldita ang katawan ko pero ang kepyas, nakipag-sapakan sa higante! Warla kung warla! Pukpukan kung pukpukan! Daig pa ang pumasok sa Survivor Philippines, letche! Bakit kasi kailangang dambuhala at matipuno ang kapreng ’yon?! Ito tuloy ako ngayon—lugmok na lugmok, pilay ang ganda, at parang kinaladkad mula Cubao hanggang Divisoria! Shookt na shookt ang buong pagkatao ng vaklah!” sunod-sunod na reklamo ko.

Hanggang sa dumako ang mga mata ko sa mga chikinini na nasa leeg, dibdib, at maging sa ibaba ng balikat ko.

“Jusmiyo marimar! Ano ’to?! Map ng buong Pilipinas?!” gulat kong bulong habang tinititigan nang malapitan ang mga pulang marka. “Aba’y grabe ang pagka-sipsip ng kapreng ’yon! Ginawa akong strawberry juice?! Pinalamanang tinapay?! Naku, Hermideo, mapapatay talaga kita! Paano ko itatago ’to kina Mama?! Magsusuot ako ng turtleneck sa gitna ng tag-init?! Balot na balot ang babae na ’to na parang mummy sa Egypt?!”

“Anong ginagawa mo?”

I shrieked and nearly jumped out of my own skin, my hand immediately flying to my chest to cover the crime scene of hickeys all over my neck.

Letche! Paano siya nakapasok nang walang tunog?! May lahi ba siyang aswang o sadyang stealth mode lang talaga ang mga dambuhala?!

Dahan-dahan akong lumingon sa may pintuan ng banyo—doon siya nakatayo, nakasandal sa pinto habang nakatitig sa akin.

Iba na ang suot niya ngayon, isang sando na itim at hapit na hapit sa katawan at pambahay na shorts.

Or masyado lang akong busy sa pagtitig at pagpuna sa mga chikinini at pasa sa katawan ko kaya hindi ko man lang narinig ang pagbukas ng pinto?

“I-Iihi lang ako…” malambing kong sabi. Shit, bakit ’yon ang lumabas na tono sa bibig ko?! Nasaan na ang mataray na Reese?! Bakit parang pusa akong nagmamakaawa bigla?!

Huhu… this can’t be! Do I like this man? Do I have feelings for him or did my body just surrender so hard that my mouth completely gave up on pride?!

Lord, huwag naman sana! Mas tanggap ko pang na-kuryente ako kaysa amining may nararamdaman ako sa dambuhalang ’to!

He smiled a little before crossing his arms below his chest. “Makakalakad ka ba pababa? Nagluto ako ng sopas. Kumain ka,”

Sopas?

“Okay, susunod ako…” the sweetness of my voice didn’t change and I instantly wanted to punch my own mouth!

Tinitigan pa niya ako ng ilang segundo bago niya ako tinalikuran, marahan at maingat niyang isinarado ang pinto pero nahuli ko pang bumaba ang kaniyang mga mata sa legs ko.

Nahirapan pa akong umihi dahil pakiramdam ko, para akong matatae kahit na hindi naman dahil sa wala pa akong kinakain, at ang hapdi sa puwerta ko, parang sinilihan habang pumapatak ang tubigan!

“Parang sinumpa ang buong urinary tract system ko!” dumadaing kong bulong habang nakapikit at nakahawak nang mahigpit sa gilid ng sink.

Nang matapos ang parusa sa banyo, mabilis akong naghilamos at nagwisik ng malamig na tubig sa mukha para lang magising ang natutulog kong kaluluwa.

Pagkaharap ko sa salamin, pilit kong inayos ang gulo-gulong buhok. The extensions looked awful and I wanted to get rid of it, kahit na alam kong sa pagligo ko at din ito kapag na-shampoo at na-conditioner nang maayos. Pero sa ngayon, mukha talaga akong sinabunutan ng limang barangay!

Huminga ako nang malalim, inalayan ang sarili kong lumabas ng banyo, at dahan-dahang humakbang patungo sa hagdanan pababa.

Pagdating ko sa dining area, nakatayo si Hermideo sa tabi ng lamesa habang nagsasalin ng mainit na sopas sa isang bowl. Ang usok at mabigat na amoy ng ginisang manok, elbow macaroni, at gatas ay agad na sumampal sa gutom kong tiyan.

Lumingon siya sa akin. Ang kaniyang madilim na mga mata ay dahan-dahang bumaba sa nanginginig kong mga binti bago huminto sa mukha ko.

“Umupo ka na at kumain,” malamig at baritono niyang utos, sabay inilapag ang bowl ng sopas sa tapat ko, bago siya umupo sa bakanteng upuan sa harap niya.

Pilit kong pinanatiling seryoso ang mukha ko habang dahan-dahang umuupo sa katapat niyang silya. Bawat paglapat ng puwet ko sa kahoy na upuan ay naghatid ng matinding kirot na halos magpa-pikit sa akin, pero nagpigil ako.

Ayaw kong magmukhang sobrang nasaktan ako kahit na first time ko at ginawa ba naman niyang giyera ang kama!

“Kainin mo na habang mainit,” pambabasag niya sa katahimikan. Nakasandal siya sa kaniyang upuan, hawak ang sariling baso ng tubig habang malamig ngunit mataman akong pinagmamasdan.

Dahan-dahan kong hinawakan ang kutsara. “Salamat…” mahina at malambing kong sabi—at muli, halos masampal ko ang sarili ko dahil sa kawalan ng asim at taray sa boses ko! Bakla, nasaan na ang inner palaban bitch mo?! Bakit ka nagiging tupa sa harap ng lobong ’to?!

Inisubo ko ang unang kutsara ng sopas. Masarap. Punyeta, bakit napakasarap magluto ng dambuhalang ’to?! Nakakainis dahil imbes na magalit ako, lalo lang akong napapapikit sa sarap habang kumakain.

Hindi na ako nag-abalang itago na nasarapan ako sa luto niya at dire-diretso lang ako sa pagsubo. Guilt-free, bahala ka diyan! Gutom ako at kasalanan mo ’to!

Naramdaman kong bahagyang gumalaw ang mga labi niya—isang halos hindi mapansin na ngisi.

“By the way, nasaan ’yung phone ko?”

“Naiwan mo sa salas… nalaglag siguro habang nakikipag…halikan ka sa lalaking… ’yon,” he mocked as he looked away.

Uminit ang mga pisngi ko. “We weren’t even kissing… pabulong kong bawi habang mabilis na iniiwas ang tingin ko sa kaniya. “Muntik pa lang, letche. Dumating ka agad at nang-gulo!”

“Muntik?” panunuya niya. “Edi kung hindi ako dumating, itinuloy niyo? Gano’n?”

Ngumuso ako. “Oo, sa kaniya dapat ako makikipag…”

Nagkatinginan kaming dalawa nang hindi ko na ’yon itinuloy. His face didn’t even change, parang normal at sanay na sanay na siya sa usapang gano’n.

“Kukunin ko lang ’yung phone ko—”

Hindi ko natapos ang sasabihin ko nang inilapag niya ’yon sa ibabaw ng lamesa, he slowly pushed it toward me.

Hindi man lang kumalas ang madilim at mabigat niyang titig sa akin…

I felt relieved that I didn’t have to walk over the living room to find and get it. Baka tumiklop na talaga ang mga tuhod ko sa gitna ng daan at mabuwal ako sa sahig!

Eros: Reese, are you okay? Ginawan ka ba ng masama ng katulong niyo?

Eros: Answer my call, please.

Eros: I’m coming back there if you don’t reply.

Naramdaman kong lalong bumigat ang hangin sa paligid. Bawat tap ng daliri ko sa screen ay tila sinusundan ng nakamamatay na titig ni Hermideo mula sa kabilang dulo ng hapag.

Halos mapatalon ako at muntikan ko nang mabitawan ang phone ko nang tumawag si Eros.

Ang pangalan niya ay malinaw na kumikislap sa screen habang malakas na gumagalaw at nagba-vibrate ang phone sa kamay ko.

Eros Manalo Calling…

Umangat ang tingin ko kay Hermideo. There was a mocking smile on his face as he watched me panic, resting his chin on his palm like he was enjoying every second of my misery.

“Tinatawagan ka na ng anak ni Mayor?” he chuckled.

Sinamaan ko siya ng tingin at akmag sasagutin ko na ang tawag, nang muli siyang magsalita.

“Gusto kong marinig ang usapan niyo.” matigas niyang utos kaya nanuyot ang lalamunan ko.

I didn’t want to, kaso mabilis akong natigilan nang makita ko ang madilim at seryosong titig sa kaniyang mga mata. Ang bahagyang panunuya sa kaniyang mukha ay mabilis na napawi, pinalitan ng isang peligrosong awtoridad na hindi ko kayang suwayin.

Ugh…

Nanginginig ang mga daliri ko habang inilalapag ang phone sa ibabaw ng mesa at pinipindot ang answer button kasabay ng speaker mode.

“Reese! Tang ina, salamat naman at sinagot mo!” galit at nag-aalalang bungad ni Eros mula sa kabilang linya. “Are you okay?! Umalis na ba ’yung bastos at mukhang taong-bundok na trabahador niyo?! Pabalik na ako diyan—”

“E-Eros, wait! ’Wag ka nang bumalik!” mabilis kong putol habang nanlalamig ang buong katawan ko.

Lumingon ako kay Hermideo. Nanatili siyang nakatutok sa akin, ang baba ay nakapatong pa rin sa kaniyang palad habang pinagmamasdan ang bawat pagbabago sa mukha ko. Ang kaniyang mga labi ay bahagyang nakaguhit sa isang malamig at naghahamon na ngisi.

“Anong ’wag bumalik?! Reese, sinaktan ka ba niya pagkaalis ko?!” tanong ulit ni Eros, halatang nagmamaneho dahil sa ugong ng makina sa background. “Don’t worry, isasama ko ang mga tauhan ni Papa. Papatikimin natin ang gago na ’yan—”

“Eros, please, no! Wala siyang ginagawang masama sa akin!” pilit kong pinapanatiling maayos ang boses ko habang uminit ang mga pisngi ko sa hiya. “O-Okay lang ako… kumakain lang ako ngayon kasi kakagising ko lang din… kakaiyak sa loob ng kuwarto ko.”

I lied. Shucks…

Natahimik si Eros sa kabilang linya bago nagpakawala ng isang marahas at malalim na buntong-hininga.

“You cried, baby?” panlalambot ng boses ni Eros, nawala ang galit at pinalitan ng matinding pag-aalala. “Shit, Reese… I’m so sorry. Hindi dapat kita iniwan sa kaniya at sinama na lang kita sa akin. Natatakot ka ba na isumbong ka ng katulong na ’yan sa Papa mo? Is he threatening you?”

Mabilis kong naramdaman ang pag-init ng mukha ko. Threatening me? Kung alam mo lang kung paano niya ako pinarusahan sa kama, Eros! Parusa ba ’yon? Dedma!

Napaubo ako at mabilis na tumingin kay Hermideo.

Walang anumang bakas ng galit o selos sa mukha ng kapre. Hindi man lang siya nag-abalang magsalita o sumingit sa usapan. Sa halip, naroon lang ang kaniyang nakakapang-init ng ulong ngisi—isang tamad at tahasang panunuya sa buong dramang naririnig niya sa speaker.

Nakasandal na siya ngayon sa kaniyang upuan, nakatitig sa akin nang may nang-aasar na aliw sa kaniyang madilim na mga mata. Para lang siyang nanonood ng isang nakatatawang palabas habang dahan-dahang pinapaikot ang baso ng tubig sa kaniyang kamay.

“Baby? Are you still there?” tanong ulit ni Eros mula sa linya. “Babalikan kita diyan kung tinatakot ka ng lalaking ’yan.”

“N-No! ’Wag na, Eros!” mabilis kong ganti habang pilit na iniiwas ang tingin sa nang-aasar na mukha ni Hermideo. “Magpahinga ka na lang… pakiusap. Okay lang talaga ako. Ibababa ko na ’to.”

“Reese, wait—”

Bago pa siya makahirit pa, mabilis kong pinindot ang end call button at ibinagsak ang phone sa ibabaw ng mesa.

Nabasa ko pa ang message ni Eros sa akin bago ko pa ito mapatay.

Eros: Nahulog ata diyan ’yung lube na binili ko bago ako pumunta sa inyo kanina.

At doon tuluyang huminto ang pag-ikot ng mundo ko.

Literal na napahinto ang kamay ko sa ibabaw ng mesa habang nakatitig sa pop-up notification ng screen.

No. Nononono!

Awtomatikong pumasok sa utak ko ang eksena sa kuwarto kanina—noong may inilabas si Hermideo mula sa bulsa ng maong niya at itinapon ’yon sa ibabaw ng kama bago niya ako…

Ang lubricant!

Kaya pala may ready-made na tubo sa bulsa ng dambuhalang ’to! Akala ko nag-booster kit na siya bago umakyat sa kuwarto ko, ’yon pala… pinulot niya lang sa salas ’yung binili ni Eros!

Nanginig ang mga kamay ko sa matinding hiya at gulat. Dahan-dahan, halos ayaw kong iangat ang ulo ko, pero unti-unti kong itiningala ang tingin ko kay Hermideo.

Naka-sandal pa rin siya sa upuan niya, hawak ang baso ng tubig. Pero sa pagkakataong ito, ang kaninang tamad na ngisi sa kaniyang mga labi ay naging isang mas malalim at mas tahasang panunuya.

Dahan-dahan siyang uminom ng tubig, his dark eyes fixed entirely on my horrified, crimson-red face over the rim of the glass.

Tumikhim ako at pinatay na ang phone ko bago ako tahimik na nagpatuloy sa pagkain.

Tahimik ang buong kainan, pero ang pakiramdam ko ay nagbe-breakdance ang presyon ng dugo ko sa halo-halong emosyon na umuusbong sa dibdib ko.

Hawak ko nang madiin ang kutsara habang pilit na nakatitig lang sa umuusok na sopas.

“Masarap ba?” maikling tanong niya.

Hindi ako sumagot at nagpatuloy lang sa pagsubo. Mabibilaukan na talaga ako rito, buwisit!

“Edi boyfriend mo na talaga ako nito? May nangyari na sa atin,” pabulong niyang tanong na halos hindi marinig, pero sapat na para tuluyang mabilaukan ako.

Mabilis kong inabot ang baso ng tubig at halos lagukin ko ’yon nang buo habang mabilis na inuubo.

“L-Lahat ba ng nakaka-sex mo? Girlfriend mo?” namamaos kong tanong matapos makahinga nang maayos.

Hindi man lang siya natinag sa tanong ko. Sa halip, lalo pang lumalim ang panunuya sa kaniyang madilim na mga mata, watching me like I had just asked something ridiculous.

“Lahat?” he repeated.

Inirapan ko siya. Shit! Nalimutan ko nga pa lang homophobic siya pero nakipag-talik siya sa akin. Ang gulo rin ng utak ng kapreng ’to!

“Fine! Ako ang unang bakla mong nakatabi sa kama! Happy?” ngiwi ko sabay irap ulit, kahit na pakiramdam ko ay nagliliyab na ang buong mukha ko sa matinding inis.

“Babae ka naman, ’di ba? ’Yon ang nakikita mo sa sarili mo—”

“Lalaki pa rin ang tingin ko sa sarili ko. Kaya nga nagpagupit ulit ako kasi mas komportable ako sa maiksing buhok. Nakikipag-sex din ako sa lalaki kasi ’yun ang gusto ko—”

“Ako pa lang ang lalaking nakaka-sex mo,” he reminded me in a low, even tone, interrupting before I could even finish my thought.

Bahagya akong natigilan at napakurap. Uminit agad ang mga pisngi ko sa direktang pagpapaala niya sa akin, pero hindi ko pinahalata ang gulat sa mukha ko. Pilit kong pinanindigan ang mataray kong titig sa kaniya.

I gritted my teeth. “Oo? Ikaw pa lang? At may susunod pa—”

“Bakit pa may susunod? Hahayaan kitang maging boyfriend mo ako—”

“And what?” I crossed my arms below my chest and gave him a mocking raise of my eyebrow. “Pagkatapos ng ilang buwan, makakahanap ka ng babae rito sa Manila kapag tumatagal-tagal na tayo, tapos makikipaghiwalay ka sa akin kasi mas gusto mo ang totoong babae?”

Natigilan siya. Ang bahagyang ngisi sa kaniyang mga labi ay mabilis na napawi, pinalitan ng isang matinding katahimikan habang nakatitig sa akin.

Huminga ako nang malalim. “Tama ka naman, eh. Sa huli, tunay na babae pa rin ang hahanapin niyong mga lalaki.” ngumiti ako sa kaniya at tinanguhan.

Bahagyang dumilim ang kaniyang tingin sa naging reaksiyon ko. Ang kaninang malamig at nanunuyang awra niya ay pinalitan ng isang mabigat at nakalulunod na presensiya.

“Sino’ng inyo?” baritono at mababa niyang tanong.

Kinunotan ko siya ng noo. “Don’t act as if you’d settle with someone like me, you made it clear that you don’t swing with a trans?”

Naalala kong tinanong siya ni Serena, dahil tinutukso ako ng bruhang ’yon habang nasa biyahe kami patungong La Union at malinaw ang naging sagot niya noon: hindi siya interesado sa katulad ko.

Kaya ano ’tong ginagawa niya ngayon?

He swallowed hard, his adams apple bobbed. “Pwede kong subukan—”

“’Wag mong pilitin ang sarili mo. Please…” nahihirapan kong sinabi. “Hindi mo kailangang mag-adjust o magsinungaling para lang maipaliwanag kung ano ’tong ginagawa natin. Kung gusto mo lang makipag-sex, sabihin mo nang diretso. Huwag mo nang lagyan ng subok o boyfriend dahil pareho lang tayong mahihirapan sa huli.”

“Reese—”

“Oo, nag-sex tayong dalawa kanina.” huminga ako nang malalim. “Pero hindi mo naman ako gusto, at… hindi kita gusto. Ano ’yon? Naglalaro lang tayo ng bahay-bahayan dito?”

Isang matinding katahimikan ang mabilis na lumamon sa silid-kainan. He jaw clenched, his eyes narrowing into two dark, dangerous slits as my words sank in.

“I don’t want to get cheated on again, I don’t want to experience the same pain twice, Hermideo,” pautal-utal kong pag-amin, tight-lipped while blinking away the sudden prick of tears that threatened to fall.

Nawala ang tapang sa boses ko, napalitan ng isang hilaw at nakakapagod na katotohanang matagal ko nang itinago.

“I can give you money, if that’s what you want—”

“Sinasabi mo bang pera lang ang habol ko sa’yo—”

“I’m saying these because of my experiences with my exes! Ayaw ko nang mangyari ’yon sa akin dahil lang sa tanga akong pumili at naniwala sa mga katulad ninyo!” sigaw ko, the final layer of my composure snapping completely.

A single tear escaped my eye, trailing down my flushed cheek, but I quickly swiped it away with the back of my hand.

“You made it seem like it’s so easy to be in a relationship! Ilan na ba ang naging girlfriend mo? At lahat ba sineryoso mo? Lahat ba minahal mo? Ilan sa kanila ang ginawa mong rebound matapos ka ring masaktan?” sunod-sunod kong tanong sa kaniya. Ang boses ko ay nanginginig sa halo-halong galit, hiya, at takot na muling magtiwala.

“Hindi lahat… minahal ko…” napapaos niyang pag-amin sa akin. Umigting ang kaniyang panga bago iniwas ang mga matang madidilim sa akin.

“Inaamin ko, naging mapusok ako noong kabataan ko pero matagal na ’yon, Reese. Natuto na ako,” pabulong niyang dugtong. Mas lalong umigting ang kaniyang panga habang nakatingin sa malayo, na para bang pilit niyang nilalabanan ang mga alaalang ayaw na niyang balikan.

Mabilis na nanliit ang mga mata ko. Ang bahagyang lambot na naramdaman ko kanina ay agad na napalitan ng panibagong alon ng inis at matinding pait sa dibdib.

“So, totoo nga?” maanghang kong tanong, my voice dripping with pure sarcasm despite the tremble beneath it. “May mga naging babae ka nga? May mga ginamit ka nga para lang makalimot?”

Dahan-dahang bumalik ang kaniyang madilim na tingin sa akin. “Reese—”

“Gano’n din ba ang gagawin mo sa akin?” putol ko sa kaniya, my heart beating frantically against my ribs. “Gagawin mo lang din akong pampalipas-oras? Isang eksperimento habang sinusubukan mong alamin kung kaya mo talagang pumatol sa kagaya ko?”

Hindi siya nakasagot sa akin at panay ang pagbuga niya nang malalim na hininga.

“See? Don’t ask me if I want you to be my boyfriend just because something happened between us,” mapait kong sabi. “Hindi porke may nangyari sa atin, kailangan mo nang panindigan ang isang bagay na hindi ka naman sigurado.”

“Kapag sinubukan ko—”

“Hermideo. Ayoko. Ayokong subukan mo dahil ayokong maging ensayo lang ng kahit sino,” matigas kong putol sa kaniya, kahit na nararamdaman ko ang mabilis na panginginig ng sarili kong boses.

Lumalim ang paghinga niya. Ang kaniyang panga ay muling umigting, at sa pagkakataong ito, hindi na lang frustration ang nakikita ko sa mga mata niya kundi isang matinding galit na pilit niyang pinipigilan.

“Bakit ka ba tapon nang tapon ng mga pagdududa sa akin dahil sa mga gago na dumaan sa buhay mo—”

“Bakit hindi ako magdududa?!” iritado na talaga ako kaya marahas akong napatayo. I don’t want this conversation to continue anymore, but he isn’t making it easy for me to leave.

Pero tatapusin ko na ang usapan na ’to!

“Tatapusin na natin ’to kasi wala ring pupuntahan!” bulyaw ko sa kaniya, my voice echoing off the quiet dining room. “Kahit anong sabihin mo, Hermideo, hindi ko kayang ibigay sa ’yo ang tiwala na hinihingi mo. Kaya pakiusap lang, kalimutan na natin ’yong nangyari kanina. Bumalik na lang tayo sa dati!”

Ang nag-aalab na galit sa kaniyang mga mata ay dahan-dahang pinalitan ng isang malamig, madilim, at nakalulunod na katahimikan.

“Bumalik sa dati?” baritono at mababa niyang wika.

Tumango ako. “Thank you, dahil hindi mo ako hinusgahan habang…” umiwas ako ng tingin. “I want us to be civil, simula ngayon. Kung kailangan nating mag-usap, tungkol na lang sa shop o sa mga bagay na hindi maiiwasan. Ayaw ko nang haluan pa ’to ng kahit anong personal na intensyon,”

I licked my lower lip and faced him. “Alam kong sa una mo lang ako mamahalin, Hermideo. Kung mamahalin mo nga ako bilang ako, na hindi mo na hahanapin pa sa totoong babae. May mga bagay akong hindi kayang ibigay sa’yo, at alam kong hahanapin mo ’yon sa iba balang-araw,” I said with so much conviction, the unspoken truth hanging heavily between us like an insurmountable wall. “Huwag na nating hintayin na dumating tayo sa puntong ’yon…”

His red thin lips pursed and stared at my face, but he didn’t speak. Alam kong natamaan siya sa mga sinabi ko. Alam kong alinman sa mga binitawan kong salita ay may bahid ng katotohanang mahirap tanggapin, gaano man niya gustong itanggi.

“Salamat sa pagkain… babalik na ulit ako sa kuwarto ko para makapagpahinga…”

Tinalikuran ko na siya kahit na nahihirapan pa ako sa bawat hakbang dahil sa kaunting hapdi at pagod na natira sa katawan ko mula sa nangyari sa amin kanina.

At habang papataas na ako sa ikalawang palapag. I knew, at the back of my head, despite my hatred and anger for him.

I like him.

I do like him.

Hindi ako bibigay nang gano’n lang kung wala akong nararamdaman sa kaniya. Alam ko, na sa unang beses ko siyang nakita nang malapitan, at nasaktan ako dahil sa mga sinabi niya. Lalong-lalo na nalaman kong kilalang-kilala niya ako dahil sa ginawa ko kay Manong Gary…

He was my type, he was my dream man wrapped in a dangerously dark and intimidating package…

I liked him—and that was precisely what terrified me the most.

I’m a disaster that he shouldn’t even be touching in the first place.

May ugali ako.

He knew the ugly parts of my past. He knew how messy, how broken, and how damaged I could truly be. At iyon ang pinakamakatotohanang dahilan kung bakit ako natatakot. Because how could someone like him genuinely want a mess like me?

Kabanata 23

Nakarating ako sa pinto ng kuwarto ko na parang sundalong sugatan mula sa giyera—bawat hakbang sa hagdan, may kasamang palihim na mura.

Mapanakit talaga ang kapreng ’yon!

Pagkapasok ko, isinarado ko agad ang pinto at nag-lock. Isinandal ko ang likod ko sa pinto habang humihinga nang malalim.

“Letche, Reese… pang-Best Actress ang performance mo sa ibaba,” pabulong kong puri sa sarili ko habang hawak ang dibdib kong nagbe-breakdance pa rin sa kaba. “Panalo sa drama, award-winning sa Walk of Shame! Pakak na pakak!”

Pero sa totoo lang? Gusto kong umiyak na tumawa na ewan. Ang sakit ng puwerta ko, ang gulo ng utak ko, at higit sa lahat, amoy pawis pa rin ako na alam mong galing sa pakikipagbuno sa kama…

Pumasok ako sa banyo para maligo nang tuluyan at mabawasan man lang ang dugyot vibes sa katawan ko. Habang umaagos ang mainit na tubig mula sa shower, para akong binubuhusan ng realidad.

I’ll be with him for three days, I have to survive this awkward nightmare without losing my mind—or giving in to him again!

“Laban, Reese. Tatlong araw lang ’to. Kaya mo ’yan, vaklah!” bulong ko sa sarili ko habang pilit na inaayos ang wisyo ko sa ilalim ng umaagos na tubig.

Paglabas ko ng shower, nagsuot ako ng pinakamalaking oversized shirt na nahanap ko at maluwag na pajama.

I always liked revealing and sexy outfits—iyong tipong kita ang hulma ng katawan ko para proud na proud ang babae na ’to sa sarili niyang ganda. Pero tonight? Lord, I am surrendering my slaying privileges! Maging sakristan muna ang peg natin dahil delikado ang paligid!

Tiningnan ko ang sarili ko sa salamin habang nagtutuyo ng buhok. Balot na balot mula leeg hanggang talampakan, parang pupunta sa retreat o kaya mag-e-enrol bilang nun.

Gabi na at nakakabingi ang katahimikan ng bahay. Iyong tipong kahit pagkurap ng mata mo, parang may Sound Effects sa sobrang tahimik.

Gutom pa rin ako nang bahagya, pero ayaw ko namang bumaba kung nandoon pa si Hermideo sa kusina.

Akala ko ay magagawa ko ang plano kong bumaba para kumain pa ng luto niya, pero hindi ko namalayan na nakatulog na pala ako sa matinding pagod ng katawan ko.

Kinabukasan, naging kalaban ko agad ang nakasisilaw na sikat ng araw na tumatama sa mukha ko. Unang gising pa lang, pilit na ipinaalala ng buo kong katawan ang naganap na giyera kagabi—ang kirot sa balakang, ang hapdi sa ibaba ko, at ang nanlambot kong mga kalamnan na parang dumaan sa matinding bootcamp!

Bakit parang nag-boys scout ako sa nangyari sa aming dalawa?! Parang pumasok ako sa Survival Camp nang walang hydration break!

Haharap na naman ako sa panibagong araw. Day One pa lang ’to ng tatlong araw na outing ng pamilya ko sa Batangas, at kailangan kong lagpasan ’to nang buo pa ang bait ko—at nang hindi tuluyang isinusuko ang natitirang dignidad sa dambuhalang ’yon!

Bumaba ako patungong kusina nang dahan-dahan, footstep-by-footstep habang nakahawak sa pader para sa balance. Tahimik pa rin ang buong bahay, pero ang mabagting na amoy ng kapeng barako at bagong sangag na sinangag ay agad na dumating sa ilong ko.

Pagdating ko sa dining table, nakatakip na roon ang isang plato ng sinangag, pritong itlog, at may kasamang umuusok na kape. Sa tabi ng baso, naroon din ang banig ng gamot para sa sakit ng katawan at isang note na nakasulat sa magaspang at direktang sulat-kamay:

Inumin mo pagkakain mo.

Mabilis na tumibok ang puso ko at agad na uminit ang mga tainga ko habang titig na titig sa simpleng piraso ng papel.

Shuta, Reese. Isang note lang ’yan, bakit ka nagbe-breakdance diyan sa kinatatayuan mo?!

I breathed out softly, trying to calm down the frantic beating in my chest. Inilapag ko ang note pabalik sa tabi ng baso at pilit kong inayos ang ekspresyon ng mukha ko, kahit na wala namang ibang nakakakita sa akin sa loob ng dining room.

Yet, a sweet and dangerous warmth spread right through the center of my chest.

Shuckie doll, bawal ang marupok! Lumalabas na naman ang pagka-pokpok mo, vaklah! Magpakatatag ka!

I mean, how could a simple handwritten note make my internal system crash like this? Para lang iyong doctor’s prescription na isinulat gamit ang pinakamagaspang na penmanship sa mundo, pero kung makatibok ang puso ko, parang binigyan ako ng love letter mula sa crush ko noong high school!

Hahanapin ko na sana siya nang biglang tumunog ang phone ko.

Mabilis kong kinuha ang phone ko sa ibabaw ng lamesa at tiningnan ang screen.

Mama Calling…

“Si Mama…” pabulong kong gulangat sa sarili ko sabay ayos ng upo kahit hindi naman ako nakikita ni Mama. Tumikhim ako nang tatlong beses para mawala ang boses-pusa at ang garalgal ng lalamunan ko mula sa pagsigaw at pagdaing kahapon.

In-accept ko ang call. “Hello, Ma?”

“Reese, anak!” bungad ni Mama mula sa kabilang linya. Rinig na rinig ko ang huni ng mga ibon at ang ingay ng hangin sa background—halatang nasa resort na sila sa Batangas. “Kagagising mo lang ba? How are you feeling? Mabuti na nga na hindi ka sumama, mukhang masama ang tama ng sakit mo.”

Napahawak ako sa leeg ko, pinipigilan ang sariling mapaubo habang mabilis na nag-iisip ng idahilan. Sakit sa katawan, Ma! Na-dengue at na-sprain ang buong pagkatao ng anak niyo dahil sa kapreng ’yon!

“Ah, opo, Ma… medyo mabigat pa rin po ang pakiramdam ko at masakit ang mga kasukasuan ko,” pabalang kong palusot habang pinapagaan ang boses para tunog totoong may sakit. “Okay lang po ako rito. At uh, maasikaso po si K-Kuya Mideo…”

“Your father told him to stay. Nasa may guard house pa lang kami ng subdivision nang alalahanin ka ng Papa mo. Sinabihan niya si Hermideo na maiwan na lang diyan sa bahay. Si Papa mo na lang ang nagmaneho ng van papunta rito sa Batangas para lang may mag-alaga sa ’yo riyan.”

I already know that, Hermideo told me before we…

Uminit ang buong mukha ko at ipinilig ang mga eksenang pumasok sa isip ko.

It’s a family reunion, kaya tumagal pa ang tawagan namin ni Mama dahil nakausap ko pa ang mga pinsan ko, ang mga Tito at Tita ko na tila ba walang katapusan ang pagpapasa sa akin ng phone.

Pilit akong nagpapanggap na nanghihina ang boses tuwing may kakausap sa akin, pilit na ibinabagay sa palusot kong may sakit ako. Shucks!

“Naku, Reese! Pagaling ka diyan, ha! Sayang, mag-si-swimming pa naman tayo sa beach resort!” hiyaw ng pinsan kong si Rhiannon mula sa kabilang linya.

“Oo nga, next time na lang…” nanghihina kong sagot.

Matapos ang halos kalahating oras na pakikipag-chismisan sa pamilya, tuluyan din nilang ibinaba ang tawag. Napa-buntong hininga ako nang malalim at inilapag ko ang phone sa ibabaw ng mesa.

Naubos ko ang pagkain na iniluto niya para sa akin, kasabay ng pag-inom ng gamot para sa sakit ng katawan at ang mainit na kape na sakto lang ang pait at tamis.

Speaking of Hermideo, I know that I told him I didn’t him to be my boyfriend just because we crossed that line last night.

I remember telling him right before everything went down—that sex didn’t mean we were suddenly a couple, that I didn’t want him assuming he owned me or that he had to take responsibility for my feelings just because of what happened between us.

Pero bakit ngayon, habang nakatitig ako sa bakanteng plato at sa piraso ng note sa tabi ng baso, parang ako pa ’yung nahihirapang tumupad sa sarili kong rules?

Tangina mo talaga, Reese. Ang tapang ng dila mo kagabi, tapos ngayon isang plato lang ng sinangag at pritong itlog, nagka-existential crisis ka na agad?!

I shook my head, trying to snap out of the dizzying thought loop. I stood up from the dining table, cleared my plate, and washed it in the sink as slowly as possible to delay the inevitable.

Napabuntong-hininga ako, inilagay ang plato sa sink, at binuksan ang gripo para hugasan ito. Pagkatapos kong maglinis ng kamay, pinagmasdan ko ang sarili kong repleksyon sa salamin ng kusina—balot na balot sa oversized shirt at pajama.

Kung wala siya sa saradong shop sa unahan, nasaan naman kaya nagsuot ang dambuhalang ’yon?

Dahan-dahan akong naglakad palabas ng kusina. Hawak ang pader para sa balance, tinahak ko ang hallway patungo sa salaming pinto na nag-uugnay sa loob ng bahay at sa sarado naming hogs and poultry shop sa tabi ng main door.

Tahimik at madilim ang loob ng shop. Naka-lock pa ang roll-up door sa unahan at nakatumpok lang ang mga sako ng feeds sa gilid. Wala roon ang kapre.

Tumungo ako sa kuwarto na ipinaayos ni Papa na dating bodega, na kuwarto na niya ngayon.

I stared at the door, contemplating whether to knock or just leave…

Kasi naman, bakit ba kailangang ako pa ang maghanap sa kaniya?! Kasalanan ko bang ang laki-laki ng bahay at shop na ’to para magtaguan kami?!

I just wanna thank him for the breakfast and the medicine he left on the table.

Gusto ko lang naman maging civilized at magpasalamat nang maayos para patas kami!

Kumatok ulit ako at kinagat ang aking pang-ibabang labi. Maybe he went out?

Baka lumabas nga para mag-ikot sa paligid o kaya ay may pinuntahan. Pero saan naman? Napaipit ako ng ilang stray strands ng buhok sa likod ng tainga ko habang nagninilay-nilay kung babalik na lang ba ako sa dining area.

I opted to go back inside of the house and go to my room to rest, change into something presentable, or maybe just drown myself in my pillows until my life makes sense again.

Naligo ako at medyo guminhawa ang nararamdaman ko nang tumatama ang mainit na tubig mula sa shower sa likod at balakang ko. At least now, pakiramdam ko ay medyo bumalik na ang limang porsyento ng lakas at bait sa katawan ko.

Matapos maligo at magpatuyo ng buhok, nagsuot ako ng simpleng linen shorts at isang comfortable fitted top—nothing too extra, pero sapat na para hindi na ako magmukhang retreatant o nun na handang mag-vow of silence.

I was busy applying lip balm on my lips when I walked towards the window and lifted the blinds to check.

Nakatapat ang bintana ng kuwarto ko sa unahan ng kalye, at mula rito ay kitang-kita ang katapat naming bakery.

At doon, agad na nahanap ng mga mata ko ang dambuhala.

Nakatayo si Hermideo sa harap ng bakery na walang pang-itaas na damit, pawis na pawis ang malapad niyang dibdib at likod sa ilalim ng umagang sikat ng araw.

Ang isang kamay niya ang nakahawak sa malamig na bote ng energy drink na dire-diretso niyang tinutungga, habang nakikipag-usap kay Maribel—’yung tinderang laging nagpapadacute at kulang na lang ay ipamigay ang buong panaderia tuwing bumibili ang kapre.

Bakat na bakat ang bawat ugat at muscles sa balikat at braso ni Hermideo sa bawat pag-inom niya ng inumin, habang si Maribel naman ay abot-tainga ang ngiti at halos lumuwa na ang mga mata sa katititig sa abs ng kasama ko.

Napahinto ang kamay ko sa paglalagay ng lip balm…

I felt something sharp and uninvited twist in my chest. Nagseselos ba ako?! No way. Hell no! Si Reese Salcedo, magseselos sa isang Maribel?!

Hinarap ito ni Hermideo at nginitihan, nakipag-usap din siya kaya lalo lang uminit ang ulo ko.

Aba’t talaga naman! Ang seryoso at malamig niyang makitungo sa akin—at halos magmura na kapag kakausapin ako—tapos sa tinderang ’yon, marunong magpakatao at ngumiti?!

Madiin kong itinikom ang mga labi ko habang patuloy na nakatitig sa dalawa mula sa bintana…

I mean, I was the one who set the boundaries. Ako ang nagsabi na walang ibig sabihin ang nangyari kagabi, na hindi kami at walang dapat asahan. Pero ibang usapan naman ata ’yung magpapakain siya ng alindog sa harap ng buong kapitbahayan habang nakatambad ang dibdib at abs niya!

Have some decency, Hermideo!

Nakita kong tumawa si Hermideo sa sinabi nung Marbel, it was genuine and I couldn’t help but feel hurt or even jealous.

Oo na! Shuta! Nagseselos na ako!

Inamin ko rin sa wakas. Oo, masakit, nakakainis, at nakakatarantang aminin, pero naiingit ako! Nagseselos ako nang matindi!

Hermideo lifted both of his arms, resting at the back of his nape as he laughed casually at whatever joke Maribel just made.

Ang lakas ng loob niyang mag-flex ng braso at abs sa gitna ng daan! Kitang-kita rin ang mga buhok niya sa kili-kili na tila nagpapadagdag pa sa panlalaki niyang alindog. Kitang-kita ko kung paano humaba ang leeg ni Maribel habang nakatitig sa kaniya.

Nanginig ang kamay ko sa galit habang ibinababa ang blinds. Pabalagbag kong itinapon ang lip balm sa dresser, halos mabasag ito sa lakas ng bagsak. Huminga ako nang malalim para pakalmahin ang bumubughong galit sa dibdib ko. If he wanted to act like the friendly neighborhood bachelor, fine. Hindi ko ipapahalata na naapektuhan ako.

Padabog kong isinara ang blinds habang nangingilid ang mga luha sa mga mata ko.

Bakit naman ako iiyak?! Bakit ako masasaktan nang ganito?!

Pilit kong pinunasan ang gilid ng mata ko bago pa man may pumatak na luha. Hindi dapat ako umiiyak para sa isang kapre na walang pakiramdam. Ako ang naglagay ng hangganan, ako ang nagsabing walang ibig sabihin ang lahat, kaya wala akong karapatang magalit—pero shuta lang, ang sakit pala kapag nakita mo sa iba ’yung ngiting ni minsan ay hindi mo man lang nahiram.

Suminghap ako. Baka naisip na rin talaga niya na hindi kami tatagal. Baka napag-isip-isip niya na masyado akong maarte, masyadong komplikado, at napakaraming sugat at issue sa buhay. Baka naisip niyang mas madaling kasama ang tulad ni Maribel—isang totoong babae na hindi magbibigay ng sakit ng ulo sa kaniya, walang nakaraang madilim, at hindi kailangang subukan lang…

At sino nga naman ako para magreklamo? Ako ang unang lumayo. Ako ang unang nagsabi na pampalipas-oras lang ang lahat at nagpumilit na huwag na niyang piliting panindigan ang tulad ko.

Pilit kong kinalma ang sarili ko kahit na nanginginig ang mga kamay kong nag-aayos ng sarili. Pinaypayan ko ang mga mata ko para mawala ang natitirang pamumula roon.

I stayed in my room for about an hour bago ako nagkaroon ng sapat na lakas ng loob na lumabas. Huminga ako nang malalim habang tinititigan ang sarili ko sa salamin—walang bakas ng luha, walang halatang inggit, at higit sa lahat, walang karupukan.

I like him too much! This is just absurd and completely alarming.

I mean, how did I get here?! Paano ako napunta sa puntong ’to na konting galaw lang ng kapreng ’yon ay halos mag-hyperventilate na ako sa inggit at selos?!

Huminga ako nang malalim, pilit kong pinatatag ang sarili ko habang huling beses na pinalilipad ang mga tingin sa salamin. Reese, pull yourself together!

Nagkatinginan kaming dalawa nang pumasok ako sa dining area. Bagong ligo na siya at may mga sangkap ng lulutuin niyang tanghalian na nakahain sa ibabaw ng counter.

Amoy na amoy ang sabon at panibagong presko sa kaniyang balat. Naka-pambahay na itim na t-shirt na naman siya at jersey shorts na luma, basang-basa pa ang maikling buhok niya.

Napansin ko na gumaganda na ang kutis niya. I remember giving him mens facial wash and body wash I bought from Watsons—mukhang ginagamit nga niya nang maayos. Lumalabas na ang tunay na linis at kinis ng kaniyang balat kahit palagi siyang bilad sa araw at sanay sa mabigat na trabaho.

“Kumakain ka ba ng sinanglay?” tanong niya sa akin habang hawak ang kutsilyo at nakatapat sa chopping board kung saan nakahanda ang mga sangkap at isda.

Natigilan ako. Ang matinding tensyon at ang nagbabagyang titigan naming dalawa kanina ay biglang naputol nang dahil lang sa tanong niyang ’yon.

“H-Ha?” nabubulol kong sagot, pilit na iniaayos ang posture ko habang nakakrus pa rin ang mga braso para hindi halatang nanginginig ang mga binti ko. “A-Ah… Sinanglay na ano? Tilapia?”

Dahan-dahan siyang nag-angat uli ng tingin mula sa ihahandang pagkain. Ang kaniyang mga mata ay muling lumapat sa akin—mabigat, madilim, pero may kaunting pahiwatig ng amusement na tila ba naaaliw siya sa pagiging tulala at halatang defensive ko habang nakatitig sa kaniya.

“Oo. Tilapia na binalot sa daing o gabi, may gata at sili,” paos at mababa niyang paliwanag, hindi bumitaw ang titig niya sa mga mata ko. “Baka kasi maarte ka sa lutong Bicol o ayaw mo ng may gata at maanghang. Mahirap nang magluto ng hindi mo kakainin.”

“M-Mahilig naman ako sa spicy food kahit na… hindi ako lumaki sa Bicol…” humina ang boses ko.

Tumango siya sa akin at itinuloy ang kaniyang ginagawa. Pinigilan ko na ang sarili kong kausapin siya.

Baka kasi kapag tinanong ko pa siya tungkol kay Maribel o kung bakit napakaganda ng gising niya ngayong umaga, tuluyan nang lumabas ang matinding selos na pilit kong ikinukulong sa dibdib ko. At wala akong balak ibigay sa kaniya ang satisfaction na ’yon.

Closed ang shop ngayong tatlong araw habang wala sina Papa, so I really have no valid excuse to escape to the counter at magpanggap na busy! Stuck ako rito sa bahay kasama ang dambuhalang ’to whether I like it or not…

I cleared my throat, forcing myself to look anywhere but his broad back.

“Uhm… doon muna ako sa living room,” mahina kong sabi. “Pakitawag na lang ako kapag luto na ’yang tanghalian.”

He didn’t answer me and continued doing his task in front of him.

My heart hurt and I can’t stop it from aching. Sobrang sakit at ang hirap pigilan. His dead silence felt like a cold slapped reality, reminding me of the wall between us.

Ayaw kong bawiin ang mga sinabi ko kagabi, ayaw kong sabihin na papayag na akong maging boyfriend ko siya. Ayaw kong magmukhang desperada na nagmamakaawa para lang sa kaunting atensyon o pananagutan niya.

I swallowed hard, biting the inside of my cheek to keep my lip from trembling. Huminga ako nang malalim bago dahan-dahang tumalikod para tuluyang umalis sa kusina.

Hindi nagsalita si Hermideo hanggang sa makalayo ako. Nanatili lang siyang tahimik habang ipinagpapatuloy ang ginagawa sa counter.

At ang nakakainis na katahimikang ’yon ang lalong nagpaalab sa panginginig ng mga tuhod ko…

Dire-diretso ako sa living room at dahan-dahang umupo sa sofa. Nanood na lang ako ng TV, kahit na nineteen years old na ako ay mahilig pa rin ako sa cartoons at anime, kaya binuksan ko ang Netflix para magmarathon ng mga paborito kong palabas. Kumuha ako ng malaking kumot para itakip sa mga binti ko at pilit na nakatutok ang mga mata sa screen.

Hindi naman ako kasing hilig ni Vienne sa anime, pero may mga pinapanood din ako paminsan-minsan—lalo na ’yung mga may magagandang visual at romance na medyo may halong drama.

I was trying so hard to immerse myself in the colorful world on the screen, pero kahit gaano kaganda ’yong animation, hindi pa rin doon nakatutok ang buong atensyon ko.

Ang utak ko, nakalutang pa rin sa kusina. Bawat tunog ng kutsilyo sa chopping board, ang pagbuhos ng gata sa kawali, at ang mahinang pagkaluskos ng mga pinggan ay naririnig ng mga tainga ko na para bang naka-loudspeaker.

Inayos ko ang balot ng kumot sa katawan ko at isinubsob nang kaunti ang baba ko sa neckline ng oversized shirt ko.

Ayaw kong umasa, pero panay pa rin ang palihim kong sulyap sa hallway na nag-uugnay sa sala at kusina. Naghihintay kung kailan siya lalabas para tawagin ako, o kaya para tingnan man lang kung ano ang ginagawa ko rito.

Pero walang lumalabas…

Napabuntong-hininga ako nang malalim at mas lalong isiniksik ang sarili ko sa gilid ng sofa. Buwisit talaga. Bakit ba kasi mas mabilis pa sa alas-kwatro ’yong tibok ng puso ko gayong wala naman siyang ginagawang masama?

Maya-maya pa, lalong naging matapang ang amoy ng sinanglay na kumukulo sa gata at sili. Nagprotesta agad ang tiyan ko sa gutom, dahilan para mapakagat-labi ako sa inis.

“Reese, umayos ka…” pabulong kong banta sa sarili habang pilit na itinutuon ang tingin sa TV. “Pagkain lang ’yan. Huwag kang magpapahalata na gutom na gutom ka na at naaakit ka sa luto niya.”

“Kain na,” tipid niyang boses mula sa may pinto ng dining area, sapat lang para marinig ko sa kabila ng ingay ng TV.

Lumingon ako sa kaniya at nakitang nakatayo lang siya roon, bago muling tumalikod para bumalik sa kusina.

Ngumuso ako. Why so cold?

Dahan-dahan kong inalis ang kumot sa aking kandungan at patagong umungol nang kumirot na naman ang ibaba ko pagkatayo. Pilit kong inayos ang posture ko habang naglalakad patungong lamesa, pilit na pinatitigas ang mukha para hindi halatang nasasaktan at affected ako sa kalamigan niya.

Nakahain na roon ang mainit-init pang sinanglay na tilapia na nagmamantika sa gata, may kasamang dalawang plato at bagong saing na kanin. Maging ang baso ng tubig ay nakahanda na rin sa tabi ng puwesto ko.

Umupo ako sa kabilang dulo ng lamesa. Si Hermideo naman ay tahimik na kumuha ng kanin at ulam, nakatutok lang ang tingin sa sariling plato at hindi man lang ako binalikang tignan.

Tanging ang kalansing lang ng kutsara at tinidor sa pinggan ang pumapagitna sa amin. Kumuha ako ng kaunting isda at gata. Unang subo pa lang, napapikit ako nang bahagya—napakasarap. Ang tamang anghang ng sili at linamnam ng gata ay eksaktong-eksakto sa lasa, pero pinilit kong huwag magpaka-obvious.

Shucks…

Nang mag-angat siya ng tingin, mabilis kong inayos ang ekspresyon ko at binaba ang tingin sa sariling plato.

“Kulang pa ba sa anghang?” bigla niyang tanong sa mababa at paos na boses, walang anumang emosyon habang nakatitig sa akin.

“H-Hindi naman… sakto lang,” mahina kong sagot sabay subo uli ng kanin. “Masarap naman.”

Bahagya lang siyang tumango. Bumalik lang siya sa pagkakain na tila ba isa akong ordinaryong boarder na ipinagluto niya para lang hindi mamatay sa gutom.

“A-Ako na ang maghuhugas ng plato,” mabilis kong presinta nang matapos akong kumain, pilit na iniiwas ang tingin sa kaniya habang inililigpit ang sarili kong plato at baso. “Ako na. Nakapagluto ka na rin naman, eh…”

Mabilis siyang nag-angat ng tingin. Ang madidilim at seryoso niyang mga mata ay dumapo sa aking mga kamay na nakahawak sa pinggan.

“Huwag na,” malamig at mabilis niyang barag sa akin, sabay hablot ng plato mula sa mga kamay ko. “Magpahinga ka na lang doon. Kakainom mo lang ng gamot kanina, tapos magbubuhat ka pa ng mabigat at magbasa ng kamay?”

Natigilan ako sa pwesto ko. Ang mga daliri namin ay bahagyang nag-abot nang kunin niya ang plato—isang mabilis ngunit matinding kuryente ang dumaan sa balat ko na halos magpataas ng lahat ng balahibo ko sa braso.

“Kaya ko naman—”

“Ako na.” putol niya sa mas mababa at matigas na boses. Hindi siya nag-iwas ng tingin, tila pinamumukha sa akin na wala akong laban sa desisyon niya. “Kaya ko ’to.”

Tumalikod na siya kaagad at dinala ang mga pinagkainan sa sink, leaving me standing there with my mouth slightly open.

Ang kirot na nararamdaman ko sa puwerta ko ay naramdaman kong kumati. Shucks!

Mabilis kong idiniin ang magkabilang hita ko at bahagyang nag-cross ng mga binti habang nakatayo sa likuran niya, pilit na pinipigilan ang sarili na gumalaw o magpahalata.

Lord, please! Huwag ngayon! Huwag sa harap ng kapreng ’to!

Narinig ko ang pagbukas ng gripo at ang agos ng tubig habang sinisimulan niyang sabunan ang mga plato. Hindi man lang siya lumingon, pero ramdam kong ramdam niya ang pananatili ko sa likod niya.

“Bakit nakatayo ka pa diyan?” malamig niyang tanong habang nakatalikod, patuloy sa paghuhugas. “Sabi ko magpahinga ka na.”

I just know that I have anal fissures and it’s itching like crazy, making every second standing here pure torture.

Gusto kong magmura sa sobrang iritasyon. Sa lahat ng pwedeng maging side effect ng nangyari kagabi, bakit ito pa?! Sa matinding sakit at hapdi kanina, dumagdag pa ’tong nakakairitang kati na halos magpalukso sa akin sa pwesto ko.

Hindi na ako nagsalita at bumalik na lang ako sa salas kahit na gusto kong kamutin ang puwet ko.

Pinilit kong maglakad nang normal pabalik sa sofa, kahit na bawat hakbang at pagkiskis ng tela ng underwear ko sa balat ko ay parang nagpapadala ng libo-libong kuryente ng pangangati.

I kind of miss the feeling of being stretched by him, the horrifying yet addicting tightness that filled me up completely until I couldn’t breathe, pero pinatunayan lang ng nakakairitang kati na ’to na may kabayaran ang bawat sarap.

A painful, embarrassing consequence that I now have to deal with all by myself…

Nanuyot ang lalamunan ko nang maalala ko ang second round naming dalawa. He made me watch him pull himself out, only to push back in so painfully fast, watching my face crumble as he took over my body completely.

At kahit gaano kasakit at kirot ang bawat baon niya, ang paraan ng paghawak niya sa balakang ko at ang mababa niyang ungol sa tainga ko ang pumatay sa natitira kong wisyo.

Mabilis akong pumikit nang mariin, kinakagat ang sariling labi. Gosh, Reese! Ano ba ’yang iniisip mo?! Nasa kalagitnaan ka ng matinding dusa sa pangangati at hapdi, pero ang utak mo pumupunta pa rin sa kahalayang ginawa niyo kahapon!

Nilagay ko ang dalawang kamay sa ilalim ng kumot at idiniin ang throw pillow sa kandungan ko, pilit na pinagdidikit ang mga hita para lang maipit ang sensasyon sa ibaba.

I took deep, shaky breaths, keeping my eyes glued to the TV screen as the colorful cartoon characters bounced around, completely contrasting the wild, explicit images flashing inside my head…

Narinig ko ang pagpatay ng gripo sa kusina at ang mga hakbang niya patungo sa gawi ng living room.

Mabilis akong umayos ng upo, pilit na ginagawang inhale-exhale ang paghinga at itinago ang buong katawan sa ilalim ng kumot para magmukhang paboritong-paborito ko lang talaga ang pinapanood kong anime.

“May kailangan ka pa ba?” tanong niya nang makalabas siya sa hallway, nakasandal sa pinto habang pinupunasan ng maliit na bimpo ang kaniyang mga basang kamay.

Ang matatalim ngunit malamig niyang mga mata ay nakatutok sa akin, sinusuri ang bawat maliit na galaw ko habang nakabalot ako sa kumot na parang lumpia.

I swallowed the forming lump deep down my throat. Oo, ikaw. I want to do it again! I wanna have—No! Reese! No!

“Wala naman…”

Kabanata 24

Dalawang araw na ang lumipas.

Sa wakas, hindi na masyadong makirot at nabawasan na rin ang nakakairitang kati sa ibaba, dahilan para makagalaw at makalakad na ako nang mas normal nang hindi kailangang mag-cross ng mga binti o mamalipit sa sakit.

Gabi na nang makauwi sina Papa mula sa reunion. Narinig ko ang pamilyar na busina ng sasakyan sa labas ng gate, kasabay ng ingay ng mga boses nina Mama at ng mga kapatid ko habang nagtatipon sa yarda. Mabilis akong tumayo mula sa sofa para pagbuksan sila.

“O, Reese! Bakit mukhang puyat ka at medyo namumutla?” bungad agad ni Mama habang pumasok, bitbit ang ilang plastic ng pasalubong at mga natirang pagkain. “Hindi ka ba nakakain nang maayos habang wala kami?”

“K-Kumakain naman po, Ma,” mabilis kong sagot habang iniiwas ang tingin kay Hermideo na kasunod nilang pumasok bitbit ang malalaking gamit nina Papa. “Pinagluluto po ako ni K-Kuya Mideo…”

Nagtama ang mga mata namin ni Hermideo matapos kong tawagin siyang Kuya, in front of my parents, I call him Kuya, dahil ’yon ang nakasanayan at inaasahan nina Papa na itawag ko sa kaniya bilang mas matanda sa akin ng dalawang taon.

Pero sa pagkakataong ’to, halos mabilaukan ako sa sarili kong laway nang lumabas ang salitang ’yon sa bibig ko…

Kitang-kita ko ang bahagyang pag-igting ng bagang ni Hermideo at ang mabilis na pagdilim ng kaniyang mga mata.

I looked away and smiled at my father habang pilit na itinatago ang panlalamig ng mga kamay ko sa likuran.

“Mabuti naman kung ganun,” tumango si Papa at tinapik ang balikat ni Hermideo. “Salamat sa pagbabantay dito sa bahay at kay Reese, Mideo. Pasensya na sa abala, ha?”

“Walang anuman po, Boss,” sagot ni Hermideo. Ang boses niya ay nanatiling mababa at malalim, pero nakakakilabot ang bagsak niyon sa tainga ko.

Hindi pa rin inaalis ni Hermideo ang kaniyang titig sa akin. May dumaan na kakaibang kislap sa madidilim niyang mga mata habang pinagmamasdan ang nanginginig kong mga labi—isang malinaw at mapangahas na paalala ng lahat ng kahalayan at kagagawan niya sa akin tatlong gabi na ang nakararaan.

Mabilis kong pinalitan ang paksa at kinuha ang mga supot ng pasalubong kay Mama. “M-Ma, ilalagay ko na po muna ’to sa kusina.”

“Sige, anak. Sunod na rin kami roon,” sagot ni Mama habang inaayos ang kaniyang bag.

Akmang hahakbang na ako paway mula sa pinto nang marinig ko muli ang mababang boses ni Hermideo.

“Magpapahinga na po ako sa kuwarto ko, Boss, Tita,” paalam niya kina Papa.

“Of course! Ipapabigay ko na lang kay Sergio ang para sa’yo bukas,” ngiti ni Mama.

“Salamat po, Tita,” sagot ni Hermideo at isang beses na tumango lang, nananatiling magalang sa harap ng mga magulang ko.

Sumulyap siya sa pinto patungo sa hogs and poultry shop sa harapan at ibaba ng bahay—kung saan sa tabi ng main entrance ay naroon ang dating bodega na ginawang kuwarto para sa kaniya—bago pumasok doon para dumaan. He immediately turned his back on us, heading straight to his room without even glancing in my direction once.

Nakatitig lang ako sa malapad niyang likod habang dahan-dahan siyang nawawala sa pinto patungo sa shop. Ni hindi man lang siya nag-abalang tapunan ako ng kahit mabilis na sulyap—para bang hindi kami magkasama sa malaking bahay na ’to sa Manila nitong lumipas na tatlong araw…

We were not even talking if it’s not about foods, errands, or whatever instructions my parents left for us. Pareho naming iniiwasan ang isa’t isa, yet the memory of what happened in this very house haunted every corner I walked into.

“Reese, anak, paki-iwan na lang muna diyan sa counter ’yung mga kakanin,” tawag ni Mama habang inaayos ang mga gamit sa sala, dahilan para magising ako mula sa pagkakatulala.

“O-Opo, Ma!” mabilis kong sagot habang pilit na kinakalma ang boses ko.

Kumain ako ng mga dala nila Papa, my brothers are also with us. Maingay na nagkukuwentuhan tungkol sa biyahe at sa mga kamag-anak na nakasama nila. Ako naman ay nakatunganga lang sa plato ko, pilit na kumakain kahit wala talagang lasa ang pagkain para sa akin.

“Kuya Rogue was looking for you, Ate.” si Hugo kaya napaangat ako ng tingin mula sa plato ko. Napaayos ako ng upo, pilit na itinago ang panlalamig ng mga kamay ko sa ilalim ng lamesa.

“Yeah, they’re all looking for you.” segunda ni Sergio habang tinutusok-tusok lang ang Jolly Spaghetti sa plato niya.

I rolled my eyes. “It’s not like I haven’t seen them for years. Bakit kailangang hanapin pa ’ko?”

“Siyempre, siyempre!” halakhak ni Hugo habang sinusubo ang spaghetti. “Lalo na si Kuya Rogue. Alam mo naman ’yon, parang laging nakabuntot sa’yo noong mga bata pa tayo. Nagpadala pa nga ng mga kakanin mula sa Batangas para sa’yo, tsaka tinanong kung bakit bigla ka raw nagkasakit at hindi nakasama.”

Naramdaman ko ang mabilis na pag-init ng mukha ko. Pilit kong pinalalampas ang pagkain sa tuyo kong lalamunan habang humihigpit ang hawak ko sa kubyertos.

“Nag-alala lang ’yong pinsan mo, Reese,” singit ni Mama habang naglalagay ng tubig sa baso ni Papa. “Sabi ko naman sa kaniyang nagkaroon ka lang ng sumpong ng trangkaso kaya kinailangan mong magpahinga.”

Rogue and I were born in the same year, separated only by a few months, which made us practically inseparable growing up.

He’s the firstborn son of Tito Leonardo, the Governor of Batangas. Si Tita Rhealyn, ang isa sa kapatid ni Papa—she’s a year younger than Papa.

My grandparents had seven children. Ang sisipag nila! Shucks! Tita Rhealyn is actually one of the younger siblings, while Papa is the fourth. Naturally, with a family as big as ours, family reunions always felt like a massive festival.

“Ate, bakit parang pilit ’yang pagnguya mo?” tanong ni Cairo habang nakatitig sa akin. “Akin na lang ’yang fried chicken mo?”

“H-Hindi, kakainin ko ’to,” mabilis kong agaw sa plato ko bago pilit na sumubo nang kaunti. “Medyo inaantok at napagod lang talaga ako. Ma, Pa, aakyat na po ako.”

“Sige, anak. Magpahinga ka na, ha?” banayad na paalala ni Mama.

I went to my room after eating, keeping my eyes strictly fixed ahead as I passed by the door leading down to the shop.

Once inside, I locked the door behind me and leaned back against the hard, cool wood, waiting for my hammering heart to settle. The muffled laughter of my family downstairs barely made a dent in the heavy silence of my room.

I walked over to the bed and collapsed onto the mattress, staring up at the ceiling. Downstairs, in the back room of the shop, Hermideo was probably lying awake too. Ayaw niya lang talagang makasalamuha ako kasi paniguradong sawa na siya sa presensya ko.

Sa tatlong araw, palagi siyang nakatambay roon sa bakery after niya mag-jogging!

And I couldn’t help but feel a sting of frustration. I spent those three days walking on eggshells, constantly aware of his presence, while he seemed so unaffected—just going about his routine like I didn’t completely throw off his world.

I sighed and rolled onto my side, burying my face into the soft pillow.

Bakit ko ba pinapahirapan ang sarili kong isipin ang nararamdaman niya?!

Now that my family was back, the usual chaos of our household returned. The loud banter, my brothers’ teasing, and the warmth of Mama and Papa filled every room. I should have been relieved that the suffocating tension of being alone with Hermideo was finally broken.

“Ayaw mo nga siya maging boyfriend, ’di ba?” inis kong bulong sa sarili ko sabay dagan ng unan sa mukha. “Tapos ngayon, nagtatampo ka kasi mukhang walang paki ’yong tao? Reese, nababaliw ka na talaga.”

I let out a muffled groan, trying to force my brain to stop replaying every single interaction—or lack thereof—over the past three days.

“Tsaka mas maganda ka sa inday na Maribel na ’yon! Maputi lang naman pero hindi maganda! Her lip tint looked like a cheap strawberry candy!” dagdag ko pa sa isip ko habang pilit kong inaalala ang babaeng nakikita kong palaging kinikilig kapang kausap ang punyetang kapreng ’yon!

“So anong laban niya sa’yo, Reese?”

Sumimangot ako. “Puke! Oo! ’Yon ang wala sa akin kaya ’yon ang gustong-gusto ng lalaking ’yon!”

Mabilis kong itinakip ang unan sa mukha ko para itago ang malakas na tawa’t inis na sabay na lumabas sa bibig ko. Gago talaga. Hindi ko na nga alam kung matatawa ako sa sarili ko o maiiyak sa matinding iritasyon!

I tossed and turned on the bed, my frustration mounting with every passing minute. Ano namang pake ko kung doon siya nagagandahan?! E ’di magsama silang may lasang cheap strawberry candy ang mga labi!

Pero kahit anong pilit kong sirain ang imahe ni Hermideo at ni Maribel sa utak ko, nananatiling masakit ang dibdib ko. Kasi kahit anong ganda o porma ko, at kahit anak pa ako ng amo niya, halatang mas madali pa siyang ngumiti at makipag-usap sa ibang tao kaysa sa akin.

Napatitig ako sa kisame habang dahan-dahang humuhupa ang inis ko, pinapalitan ng pamilyar na bigat sa dibdib.

“Si Manong Gary…”

I really should visit Bicol and… visit his tombstone. That was literally my first plan the moment our term break started.

Biglang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Hermideo, when he caught me hiding under his bed that night—the night he cornered me, stripped away my pride, and exposed the darkest secret I had been running from for years.

“Namatay si Kuya Gary na dala ang maruming pangalan na ipinatong mo sa kaniya, Reese…”

Napapikit ako nang mariin habang muling nararamdaman ang lamig ng kaniyang boses at ang matinding hapdi ng mga salitang iyon sa aking dibdib.

“Magbabayad ka. Hindi ngayon, pero sisiguraduhin kong mararamdaman mo rin kung paano maubusan ng hangin habang gumuguho ang mundo mo.”

Kaya bakit siya nakipag-sex sa akin? Pwede ba ’yon maging paraan niya para gantihan ako? Para sirain at gamitin ako gaya ng ginawa ko kay Manong Gary—ang taong tanging nagmalasakit sa kaniya noong wala siyang kahit ano?

Napabalikwas ako sa pagkakahiga, ang mabilis na paghinga ko ay halos magpainit sa malamig na hangin ng silid. My chest heaved as the horrifying realization sank deep into my skin, leaving behind a trail of sickening goosebumps.

Did he have sex with me so I would finally break? So he could record something, take something, or leave me completely bound to his mercy?

The agonizing thought coiled around my throat, making it impossible to breathe…

There was no warmth in the memory of his hands on my skin—only a dark intensity. Every touch, every harsh whisper against my neck had been laced with years of buried malice.

He didn’t yield to desire; he claimed authority. He transformed what should have been an intimate surrender into a subtle, systematic undoing of everything I was.

He wanted to strip away my leverage, making me feel as helpless and disgraced as Manong Gary was when his entire life was ruined…

Napatakip ako ng dalawang kamay sa aking mukha habang bumubuhos ang mainit at tahimik na luha.

Gustong-gusto ko si Hermideo, gustong-gusto ko siya pero alam niya kung ano ang tunay kong ugali at doon ako mas lalong nadudurog.

He knew the ugly, cowardly monster behind my pretty face. Alam niya ang katotohanang pilit kong itinatago sa buong mundo—na kaya kong maging masama, na kaya kong magsakripisyo ng inosenteng tao para lang iligtas ang sarili ko.

And that was the most brutal part of it all. I was falling for the only person who saw right through me, the only man who couldn’t possibly love me back because he knew exactly what kind of person I was.

Gusto ko siya… pero galit at poot lang ang mayroon siya para sa akin.

Kaya siguro, sinabi niya na boyfriend ko na siya… so he could more effectively. He wanted to pull me in, make me drop my guard, and trick me into opening my heart just so he could tear it apart piece by piece.

A choked sob escaped my lips into the dark room…

It was the ultimate form of revenge. He knew that physical pain or a public scandal would eventually pass, but tricking me into loving him while he secretly despised my very existence?

That would destroy me from the inside out. He made me believe that beneath his cold exterior was a man who wanted me, when in reality, he was just methodically lining up his shots.

“Nandidiri na siguro ’yon sa akin sa tuwing naiisip niya na nahahawakan at nahahalikan niya ako,” bulong ko sa dilim, pilit na pinalulunok ang bara sa aking lalamunan. “Every time he touched me, he was probably forcing himself to stomach the person who ruined the only man who cared for him.”

The realization tasted like ash on my tongue.

Nandidiri siya… pero kinakaya niya para lang magantihan ako.

Alam kong nag-ooverthink lang ako pero mas masakit palang tanggapin na may punto ang bawat teoryang nabubuo sa utak ko.

Even if a small, foolish part of me prayed that I was just being paranoid, the evidence was right there in the dark. The cold precision in his eyes, the unforgiving edge in his voice, and the way he held me like a prisoner rather than a lover—it all pointed to the same agonizing truth.

I wasn’t overthinking. I was just finally seeing the full picture…

Tahimik ako habang hinihintay ang blood test results sa loob ng maliit at malamig na clinic ng matalik na kaibigan ni Papa dito sa Manila.

The silence of the consultation room pressed against my chest as I gripped my bag tightly on my lap.

Papa was right outside, settling the bill at the reception desk—fully supporting me, fully ready to fund every single step of my transition.

Narinig ko ang marahang pagbukas ng pinto at ang mabilis na hakbang ng endocrinologist patungo sa kaniyang mesa, hawak ang isang maliit na folder.

“Reese, hija?” malumanay niyang tawag, may pamilyar at maamong ngiti sa kaniyang mukha habang isinusuot ang kaniyang salamin. “Halika, pumasok ka. Lumabas na ang blood panel mo. Tumawag na rin ang Papa mo sa akin kanina bago kayo pumunta rito, para siguraduhing maaayos natin ’to.”

Dahan-dahan akong tumayo at pumasok sa loob. I sat down on the swivel chair, my fingers nervously tracing the strap of my bag.

“Overall, your liver function and general health markers are looking great,” panimula ng doktor habang ipinapakita sa akin ang mga hanay ng numero sa papel. “Mabuti na lang at walang naging permanenteng pinsala sa katawan mo nung nag-self-medicate ka noon. Sabi ko nga sa papa mo, mabuti’t dinala ka agad niya rito.”

Napahinga ako nang maluwag, unti-unting kumakawala ang matinding tensyon sa aking mga balikat.

“However…” patuloy ng kaibigan ni Papa habang nakatitig sa akin nang seryoso. “…your hormone levels confirm why you felt like your progress stalled. The doses you bought online were way off—it was barely doing anything to properly suppress your testosterone. But now, with these official lab results, we can finally start you on a structured, safe HRT regimen.”

Kumuha siya ng reseta at nagsimulang magsulat.

“Here is your official prescription. Tailored-fit para sa katawan mo. No more hidden doses, no more guessing games. Sinabi ko na rin sa Papa mo ang buong proseso para alagang-alaga ka. We’ll monitor you safely every three to four months.”

I felt happy as I read and traced the ink on the prescription paper with my thumb.

I was finally going to transition safely!

Napaangat ako ng tingin at binigyan ng isang tapat na ngiti ang kaibigan ni Papa.

“Maraming salamat po, Doc,” mahina ngunit bukal sa puso kong sabi, maingat na itinutupi ang papel bago ito pumasok sa loob ng bag ko.

Pumapasok si Papa sa silid, may malapad na ngiti sa kaniyang mukha habang lumalapit at nakikipagkamay sa kaibigan niya. “Salamat nang marami, brod. Ako na ang bahala sa mga reseta at sa susunod na balik ng anak ko dito.”

Habang nag-uusap sila, bahagya kong ibinaba ang tingin sa aking mga kamay na nakalapag sa lap ko.

Muli akong natahimik nang palabas na kami ng clinic, natanaw ko si Hermideo sa gilid ng SUV namin, naninigarilyo na naman habang nakatitig sa kawalan.

Ang usok na nagmumula sa kaniyang sigarilyo ay dahan-dahang dinala ng hangin, habang ang matatalim at madilim niyang mga mata ay agad na humarap kay Papa nang maramdaman ang paglapit namin.

Agad niyang itapon sa semento ang natitirang bahagi ng sigarilyo at pinalagpot iyon sa ilalim ng sasakyan gamit ang kaniyang sapatos.

“Boss,” tipid niyang bati kay Papa, nag-iiba agad ang aura niya at nagiging alerto kapag ang magulang ko na ang harap-harapang kausap.

“Mideo, magaan na ang loob ko!” masayang panimula ni Papa nang makalapit kami, maagap na tinapik ang balikat niya. “Aayusin na natin ang lahat ng kailangan ni Reese. Daan muna tayo sa malaking pharmacy sa baba para mabili agad ang reseta bago tayo mag-tanghalian.”

“Sige po, Boss,” sagot niya sa mababang boses bago dahan-dahang lumipat sa pinto ng backseat upang pagbuksan ako.

Doon lang muling dumaan ang kaniyang tingin sa akin.

It was quick because he immediately diverted his eyes, opening the door wide with the quiet and respectful precision of a loyal driver.

Pero kahit isang saglit lang iyon, sapat na para maramdaman ko ang pamilyar na lamig na dumaloy sa aking likod…

Sumakay na lang ako agad at inilabas ang aking phone para kahit papano ay maingat kong maikubli ang bahagyang pangangatog ng aking mga daliri.

Dumaan muna kami sa pharmacy at binili ang lahat ng iniresetang gamot ng endocrinologist bago kami tuluyang dumiretso sa isang kilalang seafood at Filipino heritage restaurant sa Greenbelt.

Inabot ni Papa kay Hermideo ang reseta at sapat na pera para bilhin ang mga ito habang nananatili kami sa loob ng malamig na SUV. I watched through the tinted window as Hermideo walked toward the glass doors of the pharmacy with his usual calm, composed stride.

Nang makabalik si Hermideo bitbit ang paper bag ng mga gamot, maingat niya itong inabot kay Papa bago muling pumasok sa driver’s seat.

“Eto na po, Boss,” marahang sabi niya.

“Salamat, Mideo. Sa Greenbelt na tayo diretso,” tugon ni Papa habang iniaabot sa akin ang paper bag ng mga bagong HRT medications ko.

I giggled when I held the paper bag with excitement, at napayakap pa ako roon nang mahigpit.

“Thank you, Pa!” malambing kong sabi habang nakatitig sa mga pakete ng gamot na dahan-dahan kong inilabas para tingnan.

I took a picture of it and sent it to my group chat kina Serena at sa iba pa naming kaibigan.

Reese Salcedo: OFFICIAL AT LEGAL NA, MGA BAKLA! No more underground hormones! Papa fully funded it, and Doc gave me the safest regimen!

Hindi pa lumilipas ang sampung segundo nang mag-unahan sa pag-pop ang mga reply nila.

Serena Louise Santos: OH MY GOD REESE!!! I’m so happy for you!! Finally, safe transition na!! Sabi sa’yo eh, kailangan mo lang magtiwala!

Vienne Cortez: congrats! sa akin ka na magpakuha ng blood panel sa susunod, libre na extraction fee basta libre mo ’ko ng kape!

Pagkatapos naming kumain sa heritage restaurant sa Greenbelt, kapansin-pansin ang magaan na aura ni Papa habang naglalakad kami pabalik sa sasakyan.

Kumunot ang noo ko, kanina pa siya masaya at may pakiramdam ako na hindi lang dahil lang sa naging maayos ang konsulta ko sa endocrinologist. There was an extra bounce in his steps, a faint whistle on his lips that only ever came out whenever a major business deal fell into place.

Nagkibit na lang ako ng balikat at pumasok na agad sa loob ng sasakyan nang buksan ni Hermideo ang pinto para sa akin.

Umuwi na kami agad sa bahay, napansin ko ang kakaibang ngiti nila Kuya Biboy, at ng iba pang tauhan ni Papa sa hogs and poultry shop nang makapasok kami.

My mother then went out with a cake na may nakatirik na solong kandila, kasunod si Ate Lyn na may dalang paper bag na tila may laman ding regalo.

“Happy Birthday, Mideo!” sabay-sabay na hiyaw nila Kuya Biboy at ng iba pang mga tauhan ng shop, dahilan para matigilan ako sa paglalakad.

Umawang ang bibig ko habang nakatingin sa cake, ngayon ko lang napansin ang nakasulat doon sa ibabaw gamit ang simpleng white icing: ‘Happy Birthday, Mideo!’

Kaya pala kaninang umaga ay may kakaibang abala sa kusina at paulit-ulit na nagpapalitan ng makahulugang tingin sina Manang Agnes at Mama bago kami umalis patungong clinic.

I had no idea today was his birthday. I was so consumed by my own anxieties and the milestone of my consultation that I didn’t suspect a thing…

Lumingon ako at nakita ko ang gulat na gulat na mukha ni Hermideo. His thin red lips were slightly parted in disbelief.

“Boss… Ma’am…” mahina at pormal niyang usal, hindi agad nahanap ang kaniyang boses habang nakatitig sa cake at sa naghihiyawang mga tauhan ng shop.

“Happy Birthday, Mideo!” si Papa na kasunod niya, he was holding a paper bag na galing sa isang kilalang clothing brand, habang inaakbayan ito nang mahigpit. “Taon-taon nating ginagawa ’to. Sabi ko naman sa’yo, kailanman ay hindi namin makakalimutan ang kaarawan mo. O, mga bagong damit para sa iyo!”

Inabot ni Papa ang regalo habang inilalapit naman ni Mama ang cake sa kaniya. “We know that you don’t want to celebrate your birthday, but you have no choice but to accept our gifts, Mideo!” may matamis na ngiti na sabi ni Mama. “Sige na, mag-wish ka muna bago mo hipan!” hagikgik niya.

Tumahimik si Hermideo habang nakatingin sa inilalapit na cake at sa paper bag ng damit na inabot ni Papa. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang tingin sa nagniningas na maliit na apoy sa ibabaw ng cake.

I was about to turn my heel when he suddenly lifted his gaze toward me.

Nagkatitigan kaming dalawa. I couldn’t smile, I couldn’t feel happy for him, kapag naiisip ko ang mga maaaring dahilan kung bakit siya nakipag… siping sa akin.

“Kuya Mideo! Happy Birthday!”

“Nagpahanda sila Mama!”

“Kainan na naman!”

Ang sunod-sunod na sigaw ng aking mga kapatid ang pumutol sa mabigat at tahimik na tensyon sa pagitan naming dalawa.

Dahan-dahan niyang iniiwas ang kaniyang tingin sa akin at ibinalik iyon sa nagniningas na maliit na apoy sa ibabaw ng cake.

He blew the candle and brought his dark eyes back to mine.

The loud cheers and applause of my family and the shop workers faded into static as our gazes met once more.

Pinilit ko ang sarili kong makisabay ulit sa pagkanta nila ng Happy Birthday, kahit na parang may bumabara sa aking lalamunan.

Tuluyan na akong tumalikod nang makita kong dinamba siya ng yakap ni Maribel, I knew they would invite some of our neighbors at mga kakilala sa paligid upang makisaya, pero hindi ko na kayang manatili pa roon at magpanggap na walang nangyayari.

Naramdaman ko pa ang mabigat na paningin ni Hermideo na nanunuot sa aking likod habang palayo ako…

Shit!

What are they now? Is he pursuing her?

Pero ano naman ba ’yon sa akin? Wala naman dapat. Dapat wala lang ’yon sa akin!

Ikinubli ko ang selos at ang galit na dahan-dahang kumakain sa puso ko…

Bago pa man ako makaakyat sa second floor ng bahay ay may humatak sa pulso ko.

Napasinghap ako sa gulat nang maipit ang likod ko sa pader ng hagdan.

His grip was firm yet surprisingly careful, but the heat of his touch immediately sent a jolt of panic and betrayal straight through my chest. Lumitaw sa harap ko ang madilim at seryosong mukha ni Hermideo

“Bakit ka umalis?” mababa, paos, at halos pabulong niyang tanong. His chest was heaving slightly, as if he had rushed inside just to catch up with me.

Pinagtaasan ko siya ng kilay at pilit na inagaw ang pulso ko mula sa kaniyang hawak.

Huwag kang magpapa-loko, Reese! He’ll avenge Manong Gary by using you! He’ll make you fall deeper until you’re completely destroyed.

“Magbibihis lang ako…” palusot ko at ngumiti sa kaniya ng matamis. “Happy Birthday, I didn’t know it was your birthday, hindi man lang ako nakabili ng regalo para sa ’yo.”

The fake sweet smile remained on my lips as his dark eyes searched mine, unblinking and unyielding.

“Hindi ko kailangan ng regalo…” he murmured, his voice dropping into a low and raspy register that sent an unwanted shiver down my spine.

“Then what are you doing here?” pabiro ko siyang inirapan kahit na nagwawala na ang puso ko sa dibdib.

“Baka hinihintay ka na sa labas. Si Mama, si Papa… ng mga kapatid ko… o si Maribel. It’s your birthday, Hermideo. You shouldn’t keep your guests waiting.”

Itinagilid niya ang kaniyang ulo. “Nagseselos ka ba kay Maribel—”

“Bakit naman ako magseselos—”

“Kasi gusto mo ako?”

Natawa ako nang bahagya—isang malamig at walang tunog na tawa—bago ko itinulak nang malakas ang dibdib niya upang makalayo kahit kaunti.

Shucks! Pinigilan ko ang sarili kong mamula at mahalata ang matinding kabog ng dibdib ko sa sobrang kaba.

“Gusto?” I echoed, forcing a mocking smirk to hide the panic threatening to break my composure. “Ang kapal din naman pala ng mukha mo, ’no? Porket may nangyari sa atin, aakalain mong gusto na kita?”

Akala ko ay maiinis siya, maiinsulto, o lalamig ang pakikitungo niya, pero nanatili lang siyang nakatitig sa akin. His dark eyes narrowed slightly, tracing the fake smirk on my face before settling on the visible pulse fluttering wildly at the base of my throat.

“Gusto kitang maging girlfriend. Gusto kong patunayan sa’yo na hindi ako kagaya ng mga naging lalaki mo.”

My eyes widened. The fake smirk on my lips completely shattered, replaced by a wave of disbelief that sent my mind spinning out of control. My chest rose and fell in rapid, uneven breaths.

Girlfriend?! To prove he wasn’t like my exes?!

Hindi ako nagpatinag.

“Napagusapan na natin ’tong dalawa—”

“Alam ko. Hahanap ako ng malilipatan, ayaw kong umaasa ako sa pera ng pamilya mo. Hahanap ako ng trabaho at mag-e-exam ako para sa scholarship para mapatunayan ko sa ’yo na seryoso ako,” umangat ang sulok ng kaniyang labi.

“Ayaw kong isipin mo na pine-perahan kita, o kantot lang ang habol ko sa ’yo.”

Suminghap ako at ilang beses na napakurap. Hindi na rin ako makapagsalita habang pino-proseso sa isip ko ang mga sinabi niya.

“Pero—”

“Liligawan kita. Hindi ako magpapatalo sa anak ng Mayor na ’yon.” ngumisi siya at inilapit ang kaniyang mukha sa akin, kaya halos maduling ang mga mata ko.

“Sa akin ka mahuhulog, Reese. Sa akin ka lang bibigay sa huli…”

Kabanata 25

R18

“Kuya Mideo, kumain ka muna ng mga niluto nila Mama!” biglang pumasok si Sergio at naabutan kaming dalawang nakatayo roon sa hagdan, halos magkalapit na ang mga mukha.

Mabilis akong lumayo nang tatlong baitang pataas—muntik pa akong matapilok sa sarili kong sapatos, punyeta!

My heart was practically doing a full-blown Zumba routine inside my chest, pero kailangan kong umaktong wala lang sa akin kung gaano kalapit si Hermideo.

I forced my face to stay neutral as Sergio looked back and forth between the two of us with an innocent curious gaze.

Hermideo didn’t flinch. Smoothly dropping his arm to his side, he turned toward my brother, his expression instantly shifting back into the calm, stoic mask he wore for everyone else.

“Busog pa ako, kakakain lang namin,” sagot ni Hermideo sa kapatid ko at maangas itong tinanguhan. “Kumain na kayo, salamat sa handa.”

“Sige, Kuya Mideo! Kain ka pa rin mamaya, ha! Masarap ang palabok!” sigaw ni Sergio bago patakbong bumalik sa shop para makiagaw ng pagkain.

Nang makalayo ang kapatid ko, ibinalik ni Hermideo ang tingin niya sa akin.

Tumikhim ako. Inayos ko ang suot ko at inirapan siya, halos ikabit ko na ang mga mata ko sa utak ko sa sobrang taray.

“Ano pa tinatayo-tayo mo diyan? Bumalik ka na roon. Magpakain ka na roon sa mga fans club mo, lalo na kay Maribel,” pabulong kong asar sa kaniya habang pilit na tinatago ang pangangatog ng tuhod ko. “Shoo! Shoo!”

Letche ka, Reese! Mahahalata ka niya sa pinaggagagawa mo, bakla! Nagmumukha kang timang na ampalaya!

Hindi naman siya nagsalita o rumebat sa sinabi ko, he gave me ghost of a smile as he licked his lips, biting it after licking it.

Sinamaan ko siya ng tingin bago ko siya tinalikuran, patakbo akong umakyat sa ikalawang palapag at mabilis na pumasok sa silid ko.

Sinara ko agad ang pinto at agad na tumalon sa kama ko, humihingal nang malalim habang hawak-hawak ang nagwawala kong dibdib. Punyeta!

Bakit kailangang may pa-mordida de labio at ngiti-ngiti pa ang gago?! Parang sinasabi ng buong pagkatao niyang, ‘Huli ka, bakla, halatang-halata kang nagseselos!’ Ang sarap niyang sabuyan ng mainit na sabaw ng palabok sa mukha!

He’s not serious, Reese! Don’t you fucking believe every word he said lalo na ’yung pa-girlfriend offer niya! Scam ’yon, bakla! Budol ng taon!

“Liligawan niya ako?” Napasapo ako sa sarili kong noo at napahagikgik nang sarkastiko habang ibinabaon ko ang mukha ko sa unan. “As in, court?! Ligaw na may agenda sa likod?!”

Pumikit ako nang madiin at marahang tinapik-tapik ang magkabila kong pisngi para magising sa katotohanan.

He’s doing all of this to destroy me!

Gagamitin niya ako para makaganti para kay Manong Gary!

I know I should be mad, I know I should stop myself from falling even more, pero bakit parang ang sarap pa rin umasa?!

Nahuli ko ang sarili kong ngumingiti ng matamis at habang nakatitig sa kisame, pero mabilis ko ring binawi nang ma-realize ko kung gaano ako kinikilig…

Shucks! Binatukan ko ang sarili kong noo nang tatlong beses. “Tanga! Tanga ka talaga, Reese! Umayos ka, bakla…”

Para akong ewan na nagpapumagpas ng dalawang paa sa kama habang ibinabaon ang mukha sa unan.

“Gusto kitang maging girlfriend.”

Leche! Bakit ba kailangang sa kaniya pa nanggaling ’yung linyahan na ’yon?!

And he was so straightforward about it while looking straight into my eyes! Walang ka-hesitate-hesitate, walang preno-preno, dumiretso agad sa centerline ng puso ko!

Kailangan ko na sigurong magpa-tingin sa psychiatrist, I was so down within the past few days, tapos ito pa ’yung mangyayari ngayon? At sa birthday pa niya?

At bakit—punyeta lang—ang sarap pa ring pakinggan?! Pumatay ka na lang kaya nang diretso, Hermideo, mas mabilis pa! Hulog na hulog na ’yung tao, e, babasagin mo pa.

Hindi ko alam kung bitag ’to. Hindi ko alam kung scam ang ngiti niya, at budol ng taon ang bawat salitang lumalabas sa bibig niya. Pero bakit gano’n?! Bakit nagwa-one-two step at Grand Prix pa rin ang malandot kong puso?!

Pumaypay ako gamit ang kamay ko dahil pakiramdam ko ay nag-overheat na ang buong sistema ko sa halong galit, kaba, at matinding… ay, galit lang pala! Walang kasamang kilig, pwe! Kadiri ka, Reese, umayos ka!

I didn’t have a gift for him…

Birthday niya ngayon.

At ang ibinigay niyang regalo sa sarili niya ay ang sirain nang tuluyan ang mental health ko. Sinira ba niya? Dedma.

Napatingin ako sa paligid ng kuwarto ko na para bang may biglang lalabas na maipapabalot kong regalo galing sa Lazada o Shopee.

Bumangon ako sa kama ko at lumabas ng kuwarto, tumungo ako sa banyo at mabilis na nag-hilamos para palamigin ang nag-iinit kong mukha.

Isang Linggo pa lang naman ako huminto sa pag-iinom ng pills, kaya hindi pa nagiging normal ang mga hormones na tumatakbo sa katawan ko.

I’m still looking fresh, despite size-able amount of stress and puyat. Siguro dahil na rin sa ibang iniinom ko excluding my HRT medication. Marami-rami pa rin akong vitamins at skincare supplements na pilit nagpapanatili ng glow ko.

Hindi ko rin naman nalilimutan mag-skincare routine everyday no matter how drained I am.

Lumipat ang mga mata ko sa bowl at sa bidet. You’re not douching and give yourself as a present, Reese!

Gusto kong sapakin ang sarili kong isip. Nawawala na talaga ako sa tamang wisyo. Naipit lang ang utak ko sa biglaang pang-aakit at pa-girlfriend offer ng lalaking ’yon, kung ano-ano na agad ang pumasok sa malanding imahinasyon ko.

He said he’s going to move out and find a job so he could afford dating me, he didn’t want to use my family’s money, or feel like he’s relying on whatever leverage he can get from us.

Gusto niyang bumukod at magkapera sa sarili niyang sikap para lang masabi niyang paninindigan niya ako nang patas—ayaw niyang umasa sa kahit anong nanggagaling sa pamilya ko kapag liligawan niya ako.

“Shit. Shit. Shit!” pabulong kong muling binuhusan ng malamig na tubig ang mukha ko.

Saan naman siya maghahanap ng trabaho? At saan siya lilipat? Manila is big and and dangerous. Kakayanin ba talaga ng lalaking ’yon na mag-isa paglabas niya rito?!

“Bakit ko ba pinoproblema ’yon?!” inis na sabi ko sa sarili ko habang nanginginig ang kamay na kumuha ng face towel para patuyuin ang mukha ko. “Aba, problema na niya ’yon! Matanda na siya! Paki ko ba kung matulog siya sa bangketa?!”

Pero kahit anong tanggi ko, sumisikip pa rin ang dibdib ko. Paano kung totohanin niya? Paano kung bigla na lang siyang mawala sa paningin ko at maghirap sa labas para lang mapatunayan na malinis ang intensyon niya sa akin?

I don’t know what’s gotten into me, pero wala na akong pakialam sa dignidad ko—nagsimula na akong maghugas at maglinis gamit ang bidet pagkatapos kong dumumi, habang nanginginig pa ang mga tuhod ko.

“Punyeta ka talaga, Reese! Ang sabi mo hindi! Sabi mo hindi!” humahagikgik kong sita sa sarili habang itinatapat ang bidet sa puwerta ko.

Ito na naman ang hypocrite mong self, bakla! Kakasabi mo lang kanina na ’di ka mag-o-offer ng sarili mo sa tray dahil lang sa birthday niya, pero ito ka ngayon, ginagawa ang eksaktong kabaligtaran habang pikit-matang nag-iingat dahil lang sa matinding kaba at panginginig ng dibdib mo sa idea na aalis siya…

Ayaw mo siyang mawala, ayaw mong maghirap siya sa labas, at punyeta—ayaw mong humakbang siya palabas nang hindi mo naipaparamdam sa kaniya kung ano ang iiwanan niya.

Hindi na naman bago sa akin ang ganitong eksena; ilang beses ko na itong ginawa noon kaya automatic na ang muscle memory ng mga daliri ko sa pag-adjust ng tamang temperatura.

Nakaupo ako sa ibabaw ng toilet bowl, at isinasagawa ang proseso ng paglilinis gamit ang trusty bidet.

Hindi naman ito ang mga complicated medical kits o enema; purong diskarte lang gamit ang built-in bidet spray ng banyo para makasigurong ligtas ang sistema.

Maingat kong sinubukan muna ang temperatura sa gilid para masigurong saktong maligamgam—dahil hinding-hindi ko hahayaang mapaso ang internal ecosystem ko ngayon.

Dahan-dahan kong itinapat ang nozzle, hinayaang pumasok ang kontroladong agos ng tubig mula sa bidet, at sabay kaming napasinghap ng katawan ko nang maramdaman ang pamilyar na pagka-fullness sa ibabang bahagi.

I felt the water rushing in, and it was uncomfortable at first. Hanggang sa unti-unti akong nasanay at naging komportable sa daloy.

Nang maramdaman kong sapat na, inalis ko ang tapat at hinayaang umagos palabas ang tubig. Mabilis at malinis ko iyong ginawa—isang beses, dalawang beses—hanggang sa makasigurong malinis na ang sistema ko sa kung anumang kahibangan ang gusto kong mangyari mamayang midnight.

Nang makasigurong crystal clear at wala nang natitirang trace ng pagdududa ang bidet session ko, mabilis kong pinatay ang tubig.

Kung maghihiwalay man kami ng landas, kung aalis man si Hermideo para hanapin ang sarili niyang pera at patunayan ang pa-girlfriend offer niya—sisiguraduhin kong iiwanan ko siya ng napakatinding marka. ’Yung tipong kahit saang eskinita siya ng Manila mapadpad, kahit gaano kadaming trabaho ang pasukin niya, ang amoy, init, at memorya ng gabi na ’to ang magpapatulala sa kaniya…

Inayos ko ang buhok ko at dahan-dahang huminga nang malalim.

“Happy Birthday, Hermideo,” pabulong kong ngisi sa salamin habang pinagmamasdan ang sarili kong mataray na tindig. “Maghanda ka na, dahil kung balak mong sirain ang buhay ko, sisiguraduhin kong sasama ka sa pagkabawas ng bait ko ngayong gabi.”

I went back to my room to prepare myself, but my mind was still spinning from everything that had just transpired.

Naglakad ako patungo sa closet at binuksan iyon. I stared at my clothes, suddenly feeling overwhelmed by the simplest decision. Ano bang dapat isuot ng isang taong naguguluhan kung ganti o tunay na damdamin ang inihahain sa kaniya? Hays! Eme.

Kumuha ako ng isang red velvet na thong, at isang oversized shirt na parang dress sa akin na black graphic tee.

Mabilis kong pinalitan ang suot ko. As I pulled the oversized shirt over my head, the soft fabric fell past my thighs, barely covering the high-cut line of the red thong underneath. Sa labas, mukha lang akong simpleng nakapambahay. Yes!

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin ng dresser.

“Very good, Reese,” ngiti ko habang inaayos ang pagkakatupi ng neckline para medyo lumaylay sa isang balikat ko. “No effort, pero ready for war…”

Naglagay ako ng kaunting lip balm para hindi tuyo ang labi ko, at binuksan ang paborito kong perfume. Isang mabilis na spray sa leeg, isa sa wrist, at kaunti sa gitna ng dibdib. The sweet, subtly sultry scent immediately enveloped me.

Halos malimutan kong gamitin ang Sol de Janeiro bum bum cream na paborito ko. Mabilis kong kinuha ang tub mula sa vanity dresser at pikit-matang nagpahid sa mga binti, hita, at sa braso ko.

The rich, comforting vanilla scent immediately blended with my perfume, making me smell like a warm, delicious, high-end dessert.

Nagpahid na rin ako sa puwet ko at kasingit-singitan para siguradong saan man dumapo ang kamay o labi niya mamaya, walang makakaligtas sa bango at tamis ko.

“Ito ang regalong hindi mo matatanggap basta-basta lang, Hermideo,” hagikgik kong hirit sa salamin habang pinagmamasdan ang kinang ng sarili kong balat.

This cream isn’t just for buttocks, kahit saan ito puwedeng ipahid para mag-iwan ng kakaibang kinang at lambot sa balat.

Tinakbo ko muna ang kama ko para hintayin na mag-hating gabi at tuluyang makatulog ang mga tao sa bahay.

Higa, gulong, mag-phone, at pilit na pikit ang ginawa ko habang paulit-ulit na tumitingin sa digital clock sa bedside table.

11:58 PM…

Bumangon ako nang walang kaingay-ingay. Mabilis kong tiningnan ang sarili ko sa salamin—amoy sweet vanilla pa rin, kumikinang ang balat sa night light.

Pagpatak ng eksaktong 12:00 AM, dahan-dahan akong lumabas ng kuwarto.

I just hoped that Kuya Biboy and the others didn’t invite or planned a drinking session sa ibaba sa ganitong oras. The last thing I needed was to bump into my brothers or any of the household boys while I was practically wearing just a shirt and a prayer.

Prayer ba? Dedma!

Bawat hakbang ko pababa ng hagdan, pilit kong pinipigilan ang paglagutok ng kahoy. Tahimik na ang buong bahay. Tulog na sina Mama, si Manang Agnes, at ang mga kapatid ko. Salamat sa Diyos dahil wala ring ingay o bakas ng inuman sa sala o sa balkonahe. Ang tanging maliit na ilaw sa may kusina ang nagbibigay ng kakaunting liwanag sa paligid.

Diretso ang lakad ko patungo sa bodega—ang kuwarto na pansamantalang ginagamit ni Hermideo katabi ng storage area para sa hogs and poultry supplies.

Huminto ako nang nasa tapat na ako ng pinto niya at napalunok nang dalawang beses…

I held my breath, listening intently for any sound coming from inside. Walang ingay maliban sa mahinang hum ng aircon na nagpapanatili ng malamig na hangin sa buong kuwarto niya.

Dahan-dahan kong inabot ang doorknob at inikot ito. I was shocked to find out that it was unlocked.

Binitiwan ko tuloy ’yon…

Napahawak ako sa sarili kong dibdib habang mabilis na lumilingon sa likod ko. My heart was pounding so hard I was convinced anyone nearby could hear it. I stared at the doorknob for a few seconds, taking deep, quiet breaths to compose myself.

Pero halos mapasigaw ako nang biglang bumukas ’yon at bumungad sa akin ang pigura niyang nakatapis ng tuwalya, basang-basa pa ang buhok at may mga patak pa ng tubig na gumagapang mula sa dibdib papunta sa tiyan niya.

Gising na gising ang mga mata niya—walang bakas ng antok, at lalong walang bakas ng gulat.

Napalunok ako at hindi ko matanggal ang tingin ko sa maskulado niyang katawan pababa sa tuwalya na bahagyang nakasabit lang sa balakang niya.

Bago pa man ako makapagsalita o makatras mula sa pagkakatulala, mabilis niyang hinawakan ang pulso ko at dahan-dahan akong hinila papasok ng kuwarto niya bago tuluyang isinarado ang pinto sa likod ko. Narinig ko ang mabilis at malinaw na pag-click ng lock.

“Anong ginagawa mo rito, Reese? Dapat tulog ka na, ah?” bulong niya sa mababang boses na bahagyang paos.

The thickness of his Bicolano accent gave me goosebumps, sending a shiver straight down my spine.

Ipinasandal niya ako sa likod ng nakasarang pinto. Halos nakadikit na ang basa at malamig niyang dibdib sa akin, habang ang amoy ng sabon at tubig mula sa kaniya ay humahalo sa bango ng sweet vanilla lotion ko. Tumingin siya pababa sa suot kong oversized shirt na halos lumaylay na sa kabila kong balikat, papunta sa hinahantad kong mga binti.

Bahagyang kumunot ang noo niya, pero ang lalim at init ng tingin ng mga mata niya ay sapat na para manginig ang tuhod ko.

I’m short. I’m 5’2“…

Kaya naman kailangan pa niyang yumuko nang bahagya para lang mapantayan ang mukha ko. The height difference made the whole moment feel even more overwhelming—I had to tilt my head up just to hold his gaze…

“I-I…” I bit my lower lip. Shit! Ang tapang ko kanina sa mga iniisip at ang gusto kong gawin pero ngayong nakatayo na siya sa harap ko habang nakatapis lang ng tuwalya, bigla na lang naglaho ang lahat ng lakas ng loob ko.

Hermideo’s gaze darkened as he watched my tooth dig into my bottom lip. His thumb gently reached up to trace my jawline, slowly pulling my lip free from my teeth with a soft yet deliberate touch.

Kaso, mabilis niyang binawi ang kaniyang kamay at umatras. Umiwas siya sa akin ng tingin habang umiigting ang kaniyang panga.

“Bumalik ka na sa kuwarto mo, Reese,” malamig ngunit paos niyang utos, itinutulak ang sarili palayo habang mabilis na kinukuha ang t-shirt na nakasampay sa malapit na upuan.

Humarap siya sa akin habang isinusuot ang damit, mariing nakatitig sa sahig imbes na sa akin.

“Hindi ’to tama. Respeto sa pamilya mo, at respeto sa ’yo… lalo na’t nakikitira lang ako rito,” dagdag niya, bawat salita ay may diin ng determinasyon kahit kitang-kita ang mabilis na pagtaas-baba ng dibdib niya.

“Hermideo…” halos mawalan ako ng boses nang tawagin ko siya.

Huminga siya nang malalim at muling tumingin sa akin. May bahid ng pakiusap at lambing ang mga mata niya sa kabila ng tigas ng kaniyang panga.

“Ayaw kong bastusin ka, Reese. Gusto kong ibigay sa ’yo ang lahat sa tamang paraan, sa tamang panahon—hindi sa ganitong tago at parang may ginagawa tayong kasalanan,” mariin niyang sabi, hindi pa rin siya makatingin sa akin ng diretso.

My eyes dilated because of what he said. The honesty in his voice made me feel so high. Kaya imbes na lumabas ako ng kuwarto niya, tumakbo at bumalik sa kuwarto ko dahil sa kahihiyan, ay hinubad ko agad ang suot kong oversized shirt at mabilis iyong itinapon sa sahig.

Mabilis siyang bumaling sa akin at umawang ang bibig niya nang makita niya ang katawan ko—ang mga dibdib kong walang anumang suot na bra, ganap na nakatantad sa malamig na hangin ng kuwarto.

“Reese, ano ba—” napapaos niyang pigil, pero huli na.

Bago pa man siya makahakbang pabalik, mabilis akong lumapit at idinikit ang buong katawan ko sa kaniya.

My bare chest pressed against his damp, warm skin, making him freeze instantly.

I wrapped my arms tightly around his neck, pulling myself up on my tiptoes just to bring my mouth inches away from his.

“Gusto kong bastusin mo ako,” I whispered before I closed the remaining distance and pressed my lips firmly against his.

Nagulat ko siya sa biglaang paghalik ko, he didn’t move and he didn’t answer my kisses right away.

I thought he was going to push me back, reject me, and tell me to leave.

Ngunit, impit akong napatili nang sakupin ng mga kamay niya ang puwetan ko at walang kahirap-hirap na inangat ako mula sa sahig.

I instinctively wrapped my legs around his waist. Natanggal ko ang labi niya dahil sa ginawa niyang pag-buhat ko, kaso hindi pa man ako nakakabawi nang siya na ang umatake at muling sinakop ang mga labi ko sa isang marahas at nag-aapoy na halik.

I gasped into his mouth as his grip tightened on my buttocks, ang kaniyang mga daliri ay baon na baon sa laman ko habang mas lalo niya pa akong itinutulak patungo sa kaniya.

Napaungol ako habang ang mga kamay ko ay kusang kumapit nang higpit sa basang buhok niya, pilit na mas inilalapit pa ang mukha niya sa akin.

“Mmm…”

“Haaa…”

Ang bawat impit na hininga at ungol na lumalabas sa aming mga labi ay parang gasolina sa nag-aapoy na init sa pagitan naming dalawa.

Hermideo didn’t give me a single second to catch my breath. His lips broke away from mine only to trail hot, punishing kisses down my jawline, down to the base of my throat, making my whole body quiver in his arms.

“Hermideo…” I gasped out.

“Sabi mo gusto mong bastusin kita, kahit hindi pa kita girlfriend—”

“Girlfriend mo na ’ko…”

He groaned when he heard my answer after cutting him off, the sound deep, vibrating, and completely undone.

“Girlfriend mo na ako,” I repeated softly, my voice firm despite the rapid pounding of my heart against my ribs. I brought my hands down to frame his warm, damp jaw, keeping his gaze locked onto mine. “Sinsagot na kita… dito, ngayon. Kaya ’wag mo nang isipin na hindi pa…”

“Ganitong paraan mo ako sasagutin, hmm?” bulong niya at halos dumugo na ang pisngi ng mga puwet ko sa higpit ng pagkakahawak ng mga daliri niya.

He didn’t give me time to breathe. His large palms dug into my skin, squeezing with a rough, possessive pressure that made a sharp gasp leap straight out of my throat.

“Dito? Sa ganitong lagay?” bulong niya sa paos at mababang boses, his dark eyes burning into mine with an intense, intoxicating hunger. “Sa gitna ng gabi, habang wala kang suot na damit at nakakulong ka sa mga bisig ko?”

Pumungay ang mga mata ko. “Ayaw mo ba?”

Muli siyang umungot na parang animal na matagal na ikinulong at ngayon lang nakawala.

I was about to kiss him again when he threw me over the bed, I shrieked. My body bounced roughly on the plush mattress, the unexpected momentum stealing my breath.

Inangat ko ang nalalasing kong mga mata sa kaniya, he took off the towel wrapping around his waist in one swift, fluid motion, letting it fall carelessly to the floor.

Hindi pa matigas ang kaniyang pagkalalaki pero kitang-kita ko kung gaano iyon kahaba at kataba sa gitna ng kaniyang mga hita.

His dark pubic hair was neatly trimmed above accentuating the dense, sculpted lines of his V-taper and the heavy frame beneath.

Napalunok ako habang nakatitig doon, my pulse racing wildly as my eyes mapped every inch of him.

Birthday niya kanina, I should be giving him the best gift he could ever receive tonight. Kahit na lagpas na at katatapos lang mag-twelve midnight, wala na akong pakialam pa sa oras at araw.

So much for not wanting him to dominate again, just like our first time, mabilis akong kumilos bago pa man niya ako tuluyang madaganan.

Agad akong lumuhod sa sahig at tiningala siya, he looked shocked as he looked down at me from the edge of the bed.

“Reese—”

Mabilis kong hinawakan ang kaniyang pagkalalaki na malambot pa at dahan-dahang pinalibutan ng aking mainit na palad, feeling the soft length against.

Naghahalo ang init at lamig sa parteng ’yon dahil sa bakas ng tubig mula sa kaniyang pagligo at sa likas na lagablab ng katawan ko.

“Huwag kang lumuhod—”

Tinampal ko ang kamay niyang sinubukan akong pigilan. Sinamaan ko siya ng tingin nang tingalain ko siya, nahihirapan siyang lumunok at ang kaniyang madidilim na mga mata ay pumungay nang tuluyan, tulalang ayaw akong makitang nakaluhod ako sa tapat niya.

At hindi ko ’yon maintindihan! I want him to feel good, to give him something he’d never forget on his birthday, yet his pride—or whatever chivalrous monster inside him—was still trying to put me on a pedestal.

“Hindi bagay sa’yo ang lumuhod—”

Hindi niya natapos ang kaniyang sasabihin nang isinubo ko ang kaniyang ulo sa aking bibig, habang hawak ko ang katawan ng kaniyang pagkalalaki.

It tasted like clean soap, hint of salt, and his naturally manliness.

“Tang ina, tumayo ka—”

“Ayoko…” sabi ko kahit na nasa loob ng bibig ko ang kaniyang pagkalalaki, my words muffled, wet, and defiant against his burning skin.

I swirled my tongue firmly around the sensitive, weeping tip before slowly taking him deeper, letting my warm throat wrap tightly around his thick length.

Wala siyang nagawa kung hindi ang dungawin ako at panoorin ang bawat galaw ng bibig ko sa kaniyang pagkalalaki, his dark eyes hooded, blown out, and completely consumed by the sight.

Naramdaman kong unti-unti nang tumitigas ang kaniyang pagkalalaki sa loob ng aking bibig, swelling to its full, fatty size until it filled me completely.

Kung kanina ay nagagawa kong isubo iyon nang buo dahil malambot pa, ngayon ay halos maubusan na ako ng hininga sa panggigigil ng kaniyang laki at haba.

I pulled my head back to look at it. Ang mga mata ko ay titig na titig sa kaniyang pagkalalaki na nakaturo paitaas ng kisame. 

The vein running down the side of his shaft pulsed thick and hot against the cool air, glistening from my saliva under the room light.

Hinawakan ko ’yon at hindi nagtutugma ang mga daliri ko dahil sa sobrang taba, haba, at laki no’n.

Naririnig ko lang ang mabibigat niyang paghinga habang patuloy siyang nakadungaw sa akin.

Shucks! Paano ko ito nakayanan nung first time namin?

At doon ako biglang napasinghap nang bahagya. Napalunok ako habang titig na titig sa dambuhalang pagkalalaki niya na animo’y mas lalo pang lumaki kumpara noong unang beses ko itong nakita at naramdaman.

“Parang armalite…” sabi ko na narinig niya.

“Ha?”

Ngumiti ako at humagikgik, tiningala ko siya at tinuro ang kaniyang tigas na tigas na pagkalalaki.

“Parang armalite ’tong tite mo!”

Isang mariin na mura ang lumabas sa bibig niya. Napapikit siya nang mariin, the deep flush on his neck rapidly spreading up to his ears, his jaw tightening as he tried—and utterly failed—to hold back his ragged groan.

“Bakit naman?”

“Ang laki, eh. Paano ’to nagkasya sa akin?” ngumuso ako at sinimulan kong salsalin ’yon. While his jerking forward instinctively against the tight and deliberate strokes of my hand.

“Ito ang regalo mo sa akin? Kaya sinabi mong girlfriend na kita?” ungol niya, hindi makapaniwala pero may multong ng ngiti sa kaniyang mga labi.

“Oo,” sagot ko na may kasamang tawa, bahagyang binilisan ang pag-galaw ng aking kamay habang nakatingin nang diretso sa kaniyang mga mata. “Gusto ko ngayong kaarawan mo, maramdaman mong sa ’yo lang ako. At akin ka lang.”

“Putang ina…”

I didn’t waste any time. I began sucking him again, taking the fiery, swollen crown deep into my warm mouth without hesitation.

His broad hands shot down into my hair, his calloused fingers locking into the strands. But he wasn’t pulling me away—he was clinging to me, guiding my rhythm but not forcing me deeper than I was willing to go.

Kaya tinabig ko ang mga kamay niya at tinarayan siya ng tingin. He gave me a helpless, lopsided look, his dark eyes heavy and half-lidded with unadulterated desire.

“Gusto kitang i-deep throat!” singhal ko, kasi hindi niya ako hinahayaan, he’s pulling my head back whenever I try to go all the way.

He was still trying to protect me from him, even when I was practically begging to be consumed.

“Masasaktan ka na… hindi ka kasya diyan.”

“Kantutin mo bibig ko!” hinampas ko ang kanang hita niya na nalalatagan ng buhok at mga matitigas na kalamnan.

Kumawala ang mga maririin at matitigas na mura niya habang hindi siya makatingin sa akin ng diretso.

Bago pa ako makasagot, ang kaniyang malalaki at magagaspang na kamay ay mabilis na yumakap sa magkabilang gilid ng aking ulo, dinungaw niya ulit ako at kitang-kita ko ang kakaibang dilim sa mukha niya.

“Nganga. Lakihan mo.” paos na utos niya kaya inirapan ko muna siya bago ko sinunod ang utos niya.

Isang mabigat at halos gipit na singhap ang lumabas mula sa kaniyang mga labi nang tuluyan kong buksan ang aking bibig sa harap niya.

Without another second of hesitation, his hips gave a powerful thrust upward, driving the scorching, thick head of his length straight past my tongue and burying it deep into the tight heat of my throat.

Napapikit ako nang mariin habang mabilis na nangilid ang luha sa aking mga mata, hands flying instinctively to the hard muscles of his thighs for anchor.

I made duck and gagging sounds as I braved the overwhelming depth, refusing to back down even as tears spilled over my eyelashes.

I didn’t care anymore if I look like a disaster right now, wet-faced, crying, and completely undone beneath him…

Kabanata 26

R18

Hindi pa man ako nakakabawi nang tigilan niya ang bibig ko, he held my elbows and pulled me up with effortless ease, ipinaupo niya ako sa kama at muli niya akong inatake ng halik na halos ikalagot ng aking hininga.

Hindi ko pa nga napunasan ang luha at laway sa aking mukha dahil sa sunod-sunod na pangyayari, pero hindi na niya ako binigyan ng pagkakataong makapag-isip. His lips were hungry, relentless, and completely possessing, drinking in every ragged gasp I made until I was entirely out of breath.

“Hermideo… sandali—” I tried to utter against his mouth, but the sound was instantly swallowed by another bruising kiss.

Ang kaniyang kamay na nasa batok ko, habang ang isa ay nasa baywang ko at dahan-dahang umangat patungo sa aking dibdib, ang kaniyang malalaking daliri ay agad nahanap ang dunggot ko, ang laman ko ay marahas niyang pinisil.

I moaned inside his mouth as our heads moving from side to side, ang aming mga dila ay nagtatagpo at naglalabanan, swirling around each other in a fierce, breathless dance.

The harsh pinches at my breast drove an electric sensation straight through me, causing my damn anus canal to throb in desperate expectation.

Every muffled whimpering sound I made was swallowed whole by his unforgiving mouth, his tongue claiming every corner of mine until I couldn’t tell where my breath ended and his began.

“Hermideo… ah…” I whimpered, my hands clawing at his broad back, feeling the hard muscles flex beneath his warm, slick skin.

Tama siya sa sinabi niya sa akin kanina, na sa huli ay sa kaniya ako babagsak…

Itinulak niya ako sa gitna ng kama nang hindi tinatantanan ang aking mga labi.

Sobrang laswa kung paano siya humalik, this is not how my exes kiss me. My exes were always thorough and foreign—but Hermideo kissed me like he wanted to taste my very soul, like he was trying to ruin me for anyone else forever.

Ganito ba talaga humalik ang mga lalaking lumaki sa probinsya? Shucks!

It was so sloppy, his mouth moving relentlessly over mine, taking, consuming, and leaving no room for me to catch my breath. The wet slide of his lips and the greedy drag of his wide and wet tongue were completely devoid of any smooth, figured approach, yet it was the most filthy, addictive thing I had ever experienced.

Itinagilid ko ang ulo ko nang bumaba ang kaniyang mga halik sa aking leeg, breathing heavily against my heated skin before sinking his teeth gently into the sensitive juncture between my neck and shoulder.

Shuta! He’s giving me a hickey! Gusto ko siyang itulak at pagalitan dahil siguradong may markang maiiwan doon pagkatapos niyang sipsipin, pero ang natitirang wisyo sa utak ko ay tuluyan nang natunaw dahil sa ginagawa niya.

Umungol ako nang walang habas niyang dinilaan ang kaliwang dunggot ko, nang bumaba pa lalo ang kaniyang mukha sa aking dibdib.

Naka-pikit ang kaniyang mga mata, at naiiyak na inaantok ang mga mata kong dumudungaw sa kaniya habang ginagawa niya iyon.

He looked utterly lost in me, his long dark lashes resting against his tan skin as his mouth worked relentlessly over my flesh, tasting and claiming every inch of my chest like a man dying of thirst.

“Mmm…” humuni na naman siya na parang bubuyog habang patuloy na sumisipsip sa aking dunggot, the low vibration of his hum sending an electric shock directly to my lower abdomen.

Natanto kong natitikman niya ang ipinahid ko kanina kaya mas hayok na hayok siya kumpara noong unang beses.

Lumipat siya sa kabila kong dunggot at pikit-matang ginawa ang parehong marahas at sakim na pagsipsip doon.

Umangat ang nanghihina at nanginginig kong mga kamay sa likod ng ulo niya at bumaon ang aking mga daliri sa kaniyang makapal at maikling buhok.

I couldn’t tell if I was trying to push him away or pull him deeper against my chest…

Kitang-kita ng mga mata ko kung ano ang ginagawa niya sa mga suso ko kung paano niya nilalantakan ang mga ito na parang nauuhaw na bata, wet and glistening under the yellow light of the room.

Ayaw kong siya lang ang nagma-marka sa akin, ayaw kong lumabas sa kuwartong ito na para bang siya lang ang nagwagi sa aming dalawa.

“Mmm…” ayaw niyang tantanan ang mga dunggot ko nang sinubukan ko siyang itulak sa kaniyang mga balikat dahil kahit anong lakas ng pagtulak ko, para lamang akong nagtutulak ng isang matigas na pader.

“Humiga ka!” bulyaw ko sa nadedeliryong tono.

Gulat siyang natigilan sa bagsik ng boses ko. Ang mga mata niyang pikit at lulong sa pagnanasa ay dahan-dahang namulat, ibinubunyag ang nangingitim at halos kainin na ng balintataw na mga iris na parang naguguluhan.

Inipon ko ang lahat ng natitira kong lakas at buong bigat na itinulak ang kaniyang malapad na dibdib. Sa pagkakataong ito, marahil dahil sa gulat sa matapang kong utos, humalakhak siya nang mahina at hinayaan ang sariling bumagsak paupo at tuluyang humiga sa kama.

Pumatong ako sa kaniya kaya umungot siya nang tumama sa hita ko ang kaniyang naninigas na kasarian, the searing heat of it burning straight through my thin underwear.

“Anong gagawin mo…” ungot niya sa malalim at paos na boses habang tinitingala ako.

His huge hands rested on my waist, his long, calloused fingers digging into my soft skin, not to push me away or take over, but to hold me steady as his chest rose and fell in ragged breathing.

Hindi ko siya sinagot, yumukod ako at sinimulang halikan ang leeg niya pababa sa kaniyang panga at papunta sa kaniyang mga labi.

“Reese…” reklamo niya nang iniwan ko ang kaniyang labi at dinala ang aking mukha sa kaniyang matigas na dibdib na may mga balahibo, leaving a trail of wet, lingering kiss across his sun-baked skin.

Hanggang sa isinubo ko ang isang utong niya na maliit sa bibig ko at pikit-matang sinipsip iyon nang marahas at sakim.

I heard moan and held my head, it must’ve tickled him or triggered an intensity he wasn’t prepared for.

“Ako dapat ang gumagawa—”

“I want to taste your body too!” singhal ko pagkatapos kong sipsipin ang kaniyang kabila pang utong, making sure to bite down softly on the peak before soothing it with my wet, warm tongue.

Nagkatinginan kaming dalawa at halos mapatid ang hininga ko sa lagablab na nakikita ko sa kaniyang mga mata.

Pero hindi ako natinag, I kissed the pababa sa kaniyang matigas at humihinga na tiyan. I traced every hard line of his abs with my lips and tongue, lingering on the warm, slick skin.

Inabot ng isang kamay ko ang naghuhumindig niyang pagkalalaki at sinalsal ko ’yon nang paulit-ulit.

“Ah! Tang ina…” mura niya at halos umikot ang mga mata niya, he wanted so bad to lord over me but I knew he wanted to be worshiped just as desperately as I did.

Sa itsura niya pa lang, alam kong wala pang gumagawa nito sa kaniya dahil sanay siyang siya ang palaging nasusunod, siya ang gumagalaw, at siya ang naghahari sa ibabaw ng kama.

I can tell that no women had ever dared to treat him like this—to strip away his dominance, to turn his fierce, commanding nature into a helpless surrender beneath a woman’s hands.

Hinalik-halikan ko pa ang abs niya hanggang sa mas bumaba pa ako at muli siyang chinupa.

Kanina ko pa nalasahan ang pre-cum niya, yet he’s not running out of it! Constantly leaking against my tongue, rich, salty, and hot. Hindi ko tuloy alam kung lalabasan na ba siya o hindi pa.

Tumigil ako dahil naduduwal na ako, pero hindi tumigil ang kamay ko na mabilis na sumasalsal sa kaniyang naghuhumindig at basang-basang pagkalalaki, my thumb firmly smearing his hot fluid over the swollen tip.

Dinuraan ko ’yon at muling isinubo, I couldn’t take him whole the way I wanted to, pero baka kasi sumuka na ako kaya pinalitan ko ng matinding laro ng aking dila.

I worked the sensitive head, swirling and licking greedily around the swollen ridge while my hand maintained a merciless, slippery stroke down his shaft.

Ginaganahan naman ako sa ginagawa ko dahil naririnig ko na palakas nang palakas ang ungol niya, at panay na rin ang mura sa mahinang boses habang kinakagat niya ang kaniyang sariling ibabang labi.

Kitang-kita ko na gustong-gusto niya ang ginagawa ko, that I’m doing the work instead of just him taking charge for once.

“Pasok mo na sa puwet mo…” gigil na gigil niyang sabi sa pagitan ng kaniyang nanginginig at naggagalaiting paghinga, his jaw clenching so hard the veins on his neck popped out under his sweat-glistened skin.

Natigilan ako at nanlaki ang mga mata ko nang matanto kong wala akong dalang lubricant.

“W-Wala akong…”

“Nasa akin.”

Bigla siyang bumangon at umalis sa kama, lumapit siya sa kaniyang bag na nakalapag sa ibabaw ng mesa.

Habang nakatalikod siya, hindi ko mapigilang mapatitig sa lapad ng kaniyang likod at sa mga kalamnan niyang gumagalaw sa bawat kilos niya.

Dumako ang mga mata ko sa puwet niya na mas malaki pa kaysa sa akin. Ngumuso ako habang titig na titig ako sa parteng ’yon ng katawan niya.

“I like your butt…” I absentmindedly complimented without even realizing I had spoken out loud.

Tumagilid siya dahil tumingin siya sa akin, kaya nakita ko ang side view ng kaniyang katawan at ang pilyong ngiti na unti-unting gumuhit sa kaniyang labi.

Uminit ang buong mukha ko. He’s like a fucking pornstar because of his damn body and face…

A wicked, arrogant smirk deepened on his lips as he fully turned around, bringing out a small tube of lubricant from his bag—na galing kay Eros at napulot niya sa sahig dahil nahulog ’yon mula sa bag ni Eros.

Gusto kong matawa, he kept it with him! Kaya pala hindi ko makita sa kuwarto ko dahil nasa kaniya…

Humarap na siya sa akin at dahan-dahan siyag bumalik sa kama, pinapanood ko pa kung paano gumalaw ang kaniyang ari na nakatutok paitaas sa kaniyang tiyan.

I giggled when he went back to bed and laid his back down, he handed me the bottle of lube habang pilit na iniiwas ang kaniyang mukha, but I could clearly see the deep flush creeping up his neck to his ears.

“Akala ko ikaw ang gagalaw?” I teased when I accepted the bottle of lubricant from him.

“Birthday ko naman ngayon…” he said in a small voice, hindi pa rin siya makatingin sa akin. Hinawakan niya ang kaniyang pagkalalaki at inihanda ’yon.

“Sakyan mo ako…” nalulunok niyang paki-usap kaya lumapad ang ngiti ko.

“Ako ang gagalaw?”

Hinarap niya ako at parang bata siyang tumango, nangunguso pa siya at pilit na ibinaba ang kaniyang tingin sa pagkalalaki upang itago ang matinding pamumula ng kaniyang buong mukha.

I giggled heartily before I moved, I also can’t wait to feel him again, stretching me out to my absolute limit!

I saddled him comfortably, my thighs straddling the side of his thick, solid waist as I opened the lid of the lubricant bottle and generously squirted the cool, slick gel straight onto my palms, before thoroughly coating his dark, pulsating length.

My small fingers wrapped around his thick shaft, smoothing the liquid all the way down to his base and over the swollen, slightly pinkish crown that curved so wickedly upward against his tight abdomen.

Nakatingala lang siya sa mukha ko habang nagtatagis ang kaniyang mga ngipin at hawak nang mahigpit ang magkabilang baywang ko, his calloused thumbs digging into my skin as if trying to keep himself anchored while I took full control.

Nang masiguro kong basang-basa na ang kaniyang pagkalalaki pati na rin ang aking sariling kaibuturan, pinatuluan ko pa ang ilang patak ng gel sa kaniyang ari pabalik sa aking puwet para masigurong madulas ang lahat.

Hinawakan ko ang thong ko para igilid ang parteng pipigil dito, dragging the thin fabric away from my aching center so nothing stood between us anymore.

Itinutok ko ang ulo ng kaniyang pagkakalaki sa butas ng puwet ko.

Imbes na kabahan ako ay mas lalo akong ginanahan dahil sa matinding pananabik na lumalamon sa akin na maramdaman ulit ’yon…

“Pasok mo na…” bulong niya sa paos at basag na boses, his heavy Bicolano accent breaking into a low and gravelly rumble as he looked up at me with pitch-black, blown-out eyes.

“Gusto mo pa lang sinasakyan ka bakit hindi mo ’ko hinayaan nung first natin?” I panted softly, my heart hammering wildly against my ribs.

Without giving him time to react, I tilted my hips and slowly pushed down—taking the swollen, curved crown of his length straight into my tight depth.

Naramdaman ko pa rin ang sakit, pero dahil sa tulong ng lubricant at sa matinding pagnanais na maramdaman siya nang buo, naging mas madulas at mas madaling kayanin ang bawat pulgada ng kaniyang pagpasok.

“Ang laki ng armalite…” ungol ko habang itinutukod ang aking mga kamay sa kaniyang malapad at mainit na dibdib para balansehin ang aking sarili.

Nakita ko ang pagpikit niya nang mariin, mukhang dinadama rin ang bawat pulgada ng kaniyang pagbaon sa loob ko.

“Owww…” he groaned as I started twerking to take him deeper, making his eyes snap open in complete shock.

Kitang-kita ko kung paano umawang ang bibig niya sa ginawa ko, only if he knew that I was a dancer back in high school and that rolling my hips was as natural to me as breathing.

“Putang ina…” tumuwid ang kaniyang mga hita na halos manginig sa matinding paninigas.

Tumingala ako at mas ginalingaw ang pag-taas-baba ng aking balakang. Natatamaan na naman niya ang laman sa loob ng puwet ko na dahilan para mapatili ako nang marahan at halos lumuwa ang kaniyang mga matang madidilim, habang pilit niyang tinitiis ang matinding sarap.

Every deep, downward drop of my hips drove the swollen head of his length directly against that hyper-sensitive, inner spot, sending electric shocks of intense pleasure straight up my spine.

“Ah! Ah! Oh shit! You’re armalite was hitting my sweet spot! Fuck, Hermideo!” I screamed out, my head thrashing back as my tight walls clamped frantically around his staggering thickness, milking every single inch of his length with every fluid roll of my waist.

Lumipat ang mga kamay niya sa puwetan ko at ipinagparte kaniyang ang mga hita at sinalubong ng kaniyang balakang ang bawat pagbaba ko.

Mas lalo siyang bumaon sa loob ko, kaya kumawala ang malakas na ungol sa bibig ko sa gulat at sensasyon, that I almost move away from the overwhelming intensity, but his left hand wrapping around my waist, trapping me firmly against him.

At ang kanang kamay naman niya ay bumabaon na ang mga kuko sa balat ng pisngi ng puwet ko, lalo pa niyang ipinagpaparte ’yon para mas lalo akong bumukas at walang anumang makaligtas sa kaniyang laki.

Napa-higa na ako sa kaniyang dibdib dahil siya na ang gumagalaw, I didn’t realize that I stopped twerking dahil sa sobrang gulat at pagka-overwhelm sa bawat pagbayo niya mula sa ilalim.

Even with me slumped completely on top of him, he didn’t slow down for a second. His left arm stayed locked tightly around my waist, holding me pinned down while his right hand kept my cheek spread, ensuring every single upward thrust reached the depth of my inner walls.

Lumupaypay ako sa ibabaw niya habang umawang ang bibig ko sa tindi ng sarap at walang lumalabas na salita mula rito kundi ang pawang mga kapos at basag na daing.

“Ah! Ah! Hmm! Ah!”

“Ahhh…” ungol niya na halos manginig ang buong katawan sa ilalim ko, patuloy pa rin siya sa pagbayo at parang wala siyang balak tumigil.

One forceful thrust, he stopped, I bit his shoulder to stop myself from screaming but the high-pitched, helpless shriek still tore straight from my throat as my inner walls pulsed wildly around him.

“Harap ka…” hinalik-halikan niya ang buhok ko hanggang sa likod ng aking tainga.

Umungot ako at umiling, ramdam ko ang matinding panginginig ng legs ko. I didn’t want to move just yet, because every single muscle in my lower body felt entirely melted, useless, and completely overburdened.

“Humiga ka sa akin, ako na ang gagalaw. Tumihaya kana…” masuyo at malambing niyang bulong.

Hindi ako kumibo kaya dahan-dahan niyang inaalalayan ang aking balakang para tuluyan akong makalipat ng pwesto nang hindi kumakawala ang kaniyang pagkalalaki sa loob ko.

“H-Hermideo… wait, nanginginig pa ang mga binti ko…” I whimpered, my breath catching in my throat as he guided my body to turn around, making me face his feet while keeping his thick length seated deep inside my slick walls.

Ipinahiga niya ako sa kaniyang dibdib habang nakatalikod ako sa kaniya, completely anchoring my back against his hard, sweat-glistening hairy chest as he held me firmly in place.

Kung kanina ay baon na baon siya sa akin, parang mas lalo siyang bumaon ngayon. The angle of my back pressed flat against his chest forced his length to hit a completely new however devastatingly deep point inside me.

“Hermideo…” paungol kong tawag nang yumakap kaliwang kamay niya sa baywang ko, habang ang isa ay nasa dibdib ko na para bang sinisiguradong hindi ako makakatakas sa bawat pulgada ng kaniyang pagkalalaki.

“Gagalaw na ako…” garalgal at basag niyang bulong sa likod ng aking tainga, bago dahan-dahang dinala ng kaniyang daliri ang mga nipples ko sa isang panggigigil na piga na halos magpalundag sa akin.

“H-Hermideo… ah! Wait—”

I couldn’t even finish my sentence. The moment his heavy hips bucked upward from beneath me, ruthless depth of his movement cut off the air in my lungs.

With my back pinned flat against his broad, hairy chest, every single upward thrust drove his thick shaft straight into that hyper-sensitive spot with no room for evasion.

Shit! I feel like rinig na rinig sa labas ng kuwarto niya ang bawat pagsalpok ng mga katawan namin at ang basang ingay ng kaniyang bawat pagbaon sa akin.

I know that my family and Manang Agnes are asleep inside the hoyse since it was already way past twelve midnight, but the thrill of someone suddenly waking up and hearing us made my heart hammer violently against my ribs.

Isinarado ko ang mga hita ko habang patuloy siya sa paggalaw sa ilalim ko dahilan para mas lalong sumikip ang pagkakapit ng aking kuweba sa kaniyang matigas at nag-uumapaw na pagkalalaki.

“Putang ina, Reese…” he grunted out, a ragged, breathless groan tearing from his throat as the sudden, tight clamp of my thighs nearly drove him over the edge.

His hand on my waist tightened instantly, his long, thick fingers digging into my flesh to force my hips down hard against his pelvis. The restrictive angle made every upward buck of his hips hit with a brutally deep pressure that sent stars flashing behind my eyelids.

“H-Hermideo… ah! Masyadong masikip… wait—” I whimpered, biting down hard on my lower lip to keep from screaming as the friction burned through every nerve in my body.

“Ganiyan nga…” he rasped right against the sensitive skin beneath my ear, his rough chest heaving heavily against my back. “Ipitin mo ’ko… mas masarap! Tang ina! Ang sarap mo!”

Ang kaniyang boses ay libog na libog at puno ng matinding panggigigil habang walang awa niyang ipinapagpatuloy ang pagbayo mula sa ilalim.

“H-Hermideo… ah! Hindi ko na kaya… fuck!” I sobbed softly, my hands desperately clawing at the fingers wrapped around my waist while my head thrashed back against his shoulder.

“Kayanin mo, Reese…” he gritted out through tightly clenched teeth, his broad frame trembling underneath me as he pushed his hips up to the absolute hilt.

“M-Masyadong malalim…” I whimpered, completely paralyzed by the size and heat stretching me to my absolute limit.

Humiyaw ako nang itinagilid niya kaming dalawa, at niyakap na ako nang mahigpit habang nananatiling baon na baon ang kaniyang pagkalalaki sa loob ko, locking us together on our sides in a tight, inescapable spooning position.

The sudden shift of angles dragged his thick shaft across a fresh, hyper-sensitive nerve inside my walls, making my vision white out for a terrifying second. My legs tangled helplessly with his as he pulled my back flush against his chest.

“Malapit na ako labasan—”

“Cum inside me! Putok mo sa loob!” I moaned deliriously, ramdam ko rin na parang kinikiliti ang puson ko sa matinding sarap at pananabik habang mas lalo niyang ipinapasok ang kaniyang buong haba nang walang natitirang espasyo.

Something is wrong with my…

“Putok ko sa loob mo?! Hah?!” mabilis niya akong ipinadapa sa kama nang hindi man lang bumubunot sa akin, making me gasp out loud as the sudden friction hit that deep, aching spot all over again.

“Hermideo… ah! Ah! Ah—”

“Ipuputok ko talaga ’to sa loob mo! Putang ina mo!” dinaganan niya ako at mas lalo niyang ibinaon ang kaniyang buong haba hanggang sa maglapat nang mariin ang aming mga balakang.

He was so deep inside of me, stretching my hole, and hitting the deepest, most sensitive spot until my vision turned completely white.

“Gusto mo ’di ba?! Hah?! Gusto mong sa loob ko iputok tamod ko?!”

“Y-Yes! Ah! Hermideo… fuck! Yes! Cum inside me! Cum! Cum! I want it! I want it so bad!” I sobbed out deliriously.

Umikot ang mga mata ko sa likod ng ulo ko, I am feeling it. I’m also going to orgasm and I couldn’t care less if I wet his bed with my own come!

Shit!

Paano kung…

Paano kung katulad din nang sa kaniya ang akin? Uminom naman ako kanina ng hormones ko sa tamang oras, bago matulog pero isang linggo akong hindi nakainom kaya hindi ako sigurado kung gagana pa rin ’yon o kung magkakaroon ng epekto sa katawan ko ngayong gabi.

Pero bago ko pa man matapos ang nakakatakot na isiping iyon sa utak ko, naramdaman ko na ang biglang pagdaloy ng napakainit na sensasyon sa buong katawan ko.

“A-Ah! Hermideo… fuck!” then I felt it, kahit na hindi matigas ang aking ari ay naramdaman kong may lumabas.

It felt sticky against my thong as it soaked through the thin fabric and onto the bedsheets beneath us at the exact moment my climax completely shattered me.

Para akong nabingi, this is the first time na nangyari ito sa akin simula nang magsimula ako sa HRT.

I couldn’t believe that I came just like that, this didn’t happen during our first time having sex…

Naramdaman kong nanigas siya sa likuran ko at ang kaniyang pagkalalaki ay mas lalong tumigas at lumaki sa loob ng kaibuturan.

“Owwww…”

His dick twitch inside me, pulsing heavily as he hit his absolute peak, filling me up to his last drop.

Mas humigpit ang yakap niya sa akin at dahil sa laking tao niya, para akong naging burger ng kama niya at ng kaniyang buong timbang—trapped helplessly between the mattress and his massive, sweaty frame.

Marahan pa niyang iginagalaw ang balakang niya sa akin, each slow, shallow nudge driving his lingering thickness just enough to make me whimper into the sheets.

“Hermideo… ang bigat mo…” reklamo ko sa kaniya pero parang hindi niya ako naririnig.

I felt his cum dripping while his dick remained buried deep inside me.

“Sandali lang… gusto ko pa…”

Ngumuso ako. Nilabasan ako! I don’t know what to feel about that, lalo na’t matagal ko nang hindi nararanasan ang ganito simula nang maging tuloy-tuloy ang transition ko…

Was I too… stimulated?

Ang halo-halong hiya at matinding takot ay patuloy na bumabagabag sa isip ko, habang naiiwan pa rin akong nakasandal sa dibdib ni Hermideo sa gitna ng dilim.

Hindi ako makatulog habang ang bawat paghinga niya sa likod ng leeg ko ay patuloy na nagpapaalala sa akin sa nangyari.

Bakit ngayon pa? Baka dahil talaga sa isang linggong hindi ko pag-inom ng HRT ko? O baka dahil sobrang tindi lang talaga ng ginawa sa akin ni Hermideo ngayong gabi kaya nagrehistro ang ganitong klaseng reaksyon sa katawan ko?

My endo told me to stop taking the pills I bought online since he’s going to give me the right prescriptions a week ago!

Naka-tatlong rounds kami ni Hermideo at sobrang satisfied ako…

He didn’t even notice I peed or maybe he did? Pagkatapos ko kasing labasan kanina, ay grabe ang kiliti ng ibaba ko, pushing me way past my limit to the point na nagka-ihi na ako sa kama niya.

Was it really just urine from the overwhelming pressure he put on my bladder during those three wild rounds, or a full-body squirt triggered by that sudden, intense wave of pleasure?

Shucks!

Hindi ako pwedeng matulog dito sa kuwarto niya, baka biglang katukin siya nila Papa paggising nila sa umaga, at mahuli pa kaming dalawa rito sa iisang kama!

Nilingon ko si Hermideo, he slept soundly with parted lips. Bakas ang masarap na tulog dahil sa ginawa namin…

Dahan-dahan kong inangat ang mabigat niyang braso mula sa baywang ko, pinipilit na ’wag gumawa ng kahit anong galaw na makakapagpagising sa kaniya. Every muscle in my legs felt weak and shaky, but the terror of my family knocking on that door at the crack of dawn pushed me to move fast.

Nang tuluyan akong makawala, dali-dali kong dinampot ang mga damit kong nakakalat sa sahig. My hands trembled as I pulled my underwear and oversized shirt back on.

Bago ako umalis at lumabas ng kuwarto niya, ay pinatakan ko ng mabilis na halik ang kaniyang labi.

“Sleep well… mahal…” I whispered so low that he wouldn’t be able to hear me, even in his deepest sleep.

Dahan-dahan akong humakbang paatras patungo sa pintuan, taking extra care not to let my trembling knees betray me.

Shucks! Did I just call him mahal as an endearment?

Dedma…

Humiga ako sa kama ko at inabot ang hotdog na pillow para yakapin ito nang mahigpit.

Ipinikit ko ang mga mata ko at isiniksik nang mabuti ang mukha ko sa malambot na unan, trying to muffle the crazy, uncontrollable grin that was threatening to split my face in two.

Gusto kong sapakin ang sarili ko sa sobrang karupukan, pero kasabay noon ay ang mabilis na pagtibok ng puso ko na tila ayaw nang huminto.

“Mahal…”

Napagulong ako sa kama at muling isinubsob ang mukha ko para magpakawala ng isang impit na tili.

What if he was actually awake? What if he heard me?

At… mahal ko na ba ang kapreng ’yon?

Napatingala ako sa kisame ng kuwarto kohabang nakayakap nang mahigpit sa hotdog pillow. Mahal ko na nga ba talaga ang kapreng ’yon? O baka naman exaggerated lang ang emosyon ko ngayon dahil binoyfriend ko siya nang hindi man lang siya hinayaang manligaw sa akin?

My exes courted me for months, taking me out on lavish dates, buying me flowers, and practically begging for a yes…

Pero siya?

I jumped straight into being his girlfriend without even giving him the chance to chase me, to prove himself, or to show me how far he’d go just to win me over! Ugh!

Kabanata 27

I wore my sleeveless turtle neck the next day, tanghali na ako nagising at dumiretso ako agad sa shop namin para tumulong kay Mama at sa mga tauhan namin.

Pumasok ako roon na tila walang nangyari kagabi—may suot na malaking sunglasses para matakpan ang bahagyang puyat na mga mata, pero ang totoo, pinaliligiran ako ng matinding kaba sa bawat minutong lumilipas.

“Oh, Reese! Bakit ngayon ka lang? Tanghali na, ah,” bati agad ni Mama mula sa counter habang nag-aayos ng mga resibo. “Sabi ng kapatid mo, tulog na tulog ka raw noong sinilip ka niya kaninang umaga.”

“Ah… opo, Ma. Napasarap lang po ang tulog,” mabilis kong palusot habang abala ang mga kamay ko sa pag-aayos ng mga paninda sa display shelf.

Subalit bawat kaluskos sa pintuan ng shop ay nagpapatalon sa puso ko. Bawat papasok na customer, napapalingon ako—pilit na inihahanda ang sarili sa oras na pumasok ang mataas at matipunong kaanyuan ng kapreng ’yon.

Naamoy kaya niya ’yung kama niya paggising niya?

Nagtaka kaya siya kung bakit bigla akong nawala sa tabi niya kaninang madaling-araw?

Shucks! I was expecting him to see here helping Kuya Biboy and the others.

Baka kasama siya ni Papa at may pinuntahan sila…

Ayaw kong magtanong kay Mama baka bigla pa siyang maghinala kapag hinanap ko agad ang kapreng ’yon!

Sa gitna ng pag-aabot ko ng sukli sa isang customer na bumili ng tatlong kilong bigas ay biglang pumasok si Papa, kasama si Hermideo, dahilan para halos maibagsak ko ang supot ng bigas sa counter.

My head snapped toward the entrance so fast with a sweet smile plastered on my lips.

“Sigurado ka, Mideo? Bubukod ka rito?”

Unti-unting napawi ang ngiti ko sa sinabi ni Papa. He’s… really moving out? Talagang gagawin niya ang kaniyang sinabi sa akin?

“Opo, Boss,” sagot ni Hermideo sa mababa at seryoso niyang boses habang maingat na ibinababa ang dalawang malalaking kahon ng stock sa tabi ng counter. “Mas maigi po siguro para hindi rin ako masyadong nakakaperwisyo sa inyo rito sa bahay.”

“Ano ba ang sinasabi mo, hijo? Hindi ka kailanman naging perwisyo sa amin,” iling ni Papa habang nakatitig sa kaniya nang may halong panghihinayang. “Sabi ko naman sa ’yo, pamilya na ang turing namin sa ’yo rito. Pero kung ’yan talaga ang gusto mo para mas makapag-focus ka sa mga plano mo at sa pag-e-exam, hindi kita pipigilan.”

“Hahanap po ako ng bedspace sa malapit lang po para mabilis pa rin akong makakatulong dito sa shop kapag kailangan,” polidong sabi ni Hermideo.

“You didn’t have to move out, Mideo,” concern at nalilitong singit naman ni Mama. “At tsaka ’yang bodega rito, ginawa na ngang kuwarto para sa ’yo ng Tito mo para may sarili kang espasyo. Bakit kailangan mo pang magbayad ng bedspace sa labas?”

“Gusto ko rin po kasing matutong tumayo sa sarili kong mga paa, Ma—Tita,” mahinahon ngunit may linaw na sagot ni Hermideo. “Napakalaki na po ng naitulong niyo sa akin. Panahon na rin po siguro para unti-unti kong ayusin ang buhay ko para sa hinaharap.”

Huminga nang malalim si Mama. “Matagal ka naman nang tumatayo sa sarili mong mga paa, I am so proud of you, Mideo,” malambing na pahayag ni Mama habang buong-puso siyang tinitingnan. “Napakasipag mong bata. Kaya kahit saan ka man mapunta, alam kong makakaraos ka at magtatagumpay sa buhay.”

Lumipat ang mga mata niya sa akin, a ghost of a smile appeared on his lips as he held my gaze.

“Salamat po, Tita,” mahinang sagot ni Hermideo nang hindi inaaalis ang tingin sa akin. “Huwag po kayong mag-alala, magpapakita at tutulong pa rin po ako rito araw-araw habang naghahanap ng trabaho at nagre-review.”

“Ako na ang bahala sa gagastusin—”

“Huwag na po, Boss. May ipon po ako kaya hindi niyo na kailangang mag-alala,” maagap at buong-galang na tanggi ni Hermideo bago bumaling kay Papa. “Sapat na po ’yung ibinibigay ninyong allowance at libreng patira sa akin nitong mga nakaraang linggo. Ayaw ko na pong dagdagan pa ang utang na loob ko sa inyo.”

“Bilib na bilib talaga ako sa ’yong bata ka,” napapailing na tumawa si Papa habang tinatapik uli ang balikat niya. “O siya, basta kapag nagkulang ka, sabihin mo lang sa akin. Huwag kang mahihiya.”

“Opo, Boss. Maraming salamat po,” sagot ng kapre bago dahan-dahan uling ibinalik ang madidilim niyang mata sa akin.

Napakagat ako nang mahigpit sa ibabang labi ko, stopping myself from rolling my eyes in front of my parents. May ipon daw… So ready na ready na talaga siyang bumukod?!

Gusto ko siyang awayin ngayon, why would he leave me here? Sinagot ko na nga siya kagabi kahit na hindi na niya ako niligawan tapos ngayon, basta-basta na lang siyang lilipat sa ibang lugar?!

A bedspace, saan kaya siya hahanap ng lilipatan dito sa bayan? Baka kung saan-saang maruming apartment o cramped room lang siya mapunta!

Nang makahanap ako ng tamang oras para kausapin siya, sinundan ko siya sa bodega dahil kukuha siya ng feeds kung saan saktong wala si Papa at abala si Mama sa mga bumibili sa harap.

Mabilis akong pumasok at agad na isinarado ang pinto bago pilit na iniharang ang katawan ko roon.

Natigilan siya sa pagbubuhat ng isang malaking sako ng feeds. Dahan-dahan siyang nag-angat ng tingin, his broad shoulders flexing beneath his dark shirt as he set the heavy bag down on top of the wooden crate.

“Bakit ka aalis—”

“Lumabas tayong dalawa pagkatapos ng apat na araw, ’pag nakalipat na ako sa tutuluyan kong bedspace sa labas lang subdivision niyo,”

Napatanga ako sa kaniya. “H-Ha?”

He stepped closer, closing the distance between us until his towering frame completely shadowed mine against the towering stacks of feeds.

“Lalabas tayo,” ulit niya sa mababa at paos niyang boses. His sharp eyes pinned me to the spot, dark and uncompromising. “Ipapaalam kita nang maayos kina Boss at Tita bilang kaibigan o magpapatulong lang sa mga gamit ko, para tayong dalawa ang pupunta at para alam mo kung saan ako tumutuloy,” habang maingat niyang inilalapag ang sako sa tabihan upang hindi kami gumawa ng masyadong ingay.

“Bakit ka pa kasi lilipat? You’re safer here! You don’t have to pay rent, free pa ang pagkain mo rito!” apela ko sa mababang boses pero nandoon ang matinding gigil at pag-aalala. “Tsaka baka kung anong klaseng kuwarto lang ’yang mahanap mo roon sa labas!”

Umiling siya sa akin at mabilis na pinatakan ng halik ang labi ko kaya halos matulala ako at mabilaukan sa sarili kong laway sa sobrang gulat!

“Inirekomenda sa akin ni Maribel—”

Umirap ako at gigil siyang kinurot sa tagiliran pero hindi man lang siya nasaktan.

“Maribel na naman?!” asik ko sa pabulong na boses, my eyes flashing with instant fire while my chest heaved with annoyance. “Aba! Talagang sa kaniya ka pa nagpatulong, huh?! Ano ’yon, siya na rin ang magiging interior designer ng napakaganda mong bedspace?!”

“Nagtatanong lang ’yong tao kung may bakanteng kuwarto sa apartment ng tita niya,” pabulong niyang paliwanag, his dark eyes brimming with a rare, teasing glint that made my heart race even faster. “At bakit ka ba galit na galit sa pangalan niya, hmm? Nandoon lang ’yong apartment, dalawang kanto mula sa gate ng subdivision niyo.”

“Kahit na!” inis kong tulak sa dibdib niya pero parang pader sa tibay ang kapreng ’to. “Bakit kailangan sa tita pa niya?!”

Dahan-dahan niyang iniyuko ang ulo niya hanggang sa magdikit ang mga ilong namin.

“Dahil ’yon ang pinakamalapit at pinakamalinis na lugar kung saan madali kitang maipupuslit,” he whispered in a raspy tone that sent a wave of electric shivers straight to my toes. “Kaya huwag ka nang magselos sa kaniya. Sa ’yo lang ako magpapa-alila, Reese.”

Muli niyang pinatakan ng halik ang labi ko bago niya ako marahang hinawakan sa siko, at iginilid ako para makalabas na siya bitbit ang sako ng feeds na para bang wala lang.

Naiwan akong nakasandal sa pader ng bodega, nakahawak sa sarili kong mga labi habang mabilis at walang habas ang pagtambol ng puso ko sa dibdib. My cheeks were burning so hot I was sure I looked like a fresh tomato!

I took a deep, shaky breath, trying to regain my composure before step-by-step walking back out toward the shop. When I stepped into the sunlight, Hermideo was already near the counter, casually dumping the heavy sack of feeds like he hadn’t just ruined my entire sanity inside that storage room a minute ago.

He didn’t even look back at me. He acted completely professional, standing tall and attentive as Papa gave him more instructions.

Napakagat ako sa labi ko at mabilis na bumalik sa may display shelf, pilit na itinatago ang ngiti at ang matinding pamumula ng mukha ko.

Gusto ko magduda sa mga ikinikilos at sinasabi niya, but he was so determined and unwavering that it completely threw me off.

Kung paghihiganti lang ang habol niya, bakit kailangan pa niyang magpakahirap na maghanap ng bedspace, mag-review para sa scholarship, at tumayo sa sarili niyang mga paa? Bakit kailangan pa niyang mag-abalang ipaglaban ang dignidad niya sa harap ng pamilya ko para lang maging karapat-dapat sa akin?

“Reese, anak? Okay ka lang diyan?” tawag bigla ni Mama habang inaayos ang ilang resibo sa counter. “Bakit namumula ’yang mukha mo? Mainit ba sa pwesto mo?”

“Ah! H-Hindi naman po, Ma!”

Tumikhim si Papa. “Reese, samahan mo si Mideo mamaya pagkatapos ng tanghalian sa pag-iinspeksyon nung kuwartong titirhan niya roon sa labas ng subdivision,” utos ni Papa habang nakatitig sa talaan ng mga paninda.

I bit my lower lip, stifling a smile that threatened to break through my carefully constructed poker face.

“Tingnan mo kung maayos ang ventilation at kung ligtas ang lugar,” dagdag pa ni Papa habang naglilipat ng pahina ng inventory book. “Ikaw ang maselan sa ating pamilya kaya mas maganda nang ikaw ang mag-inspekto. Baka kung ano lang kuhanin nitong si Mideo para lang makatipid.”

“Sige po, Pa,” pilit kong pinakalma ang boses ko, trying so hard to sound casual and entirely indifferent. “Titingnan ko po nang maayos…”

“Maraming salamat po, Boss,” nakangiting sagot ni Hermideo.

Pero nang dahan-dahan niyang inangat ang tingin niya sa akin, completely hidden from Papa’s view, the polite facade dissolved into a dark, sinful smirk.

Napakagat ako sa labi ko at mabilis na yumuko para magpanggap ulit na nagbibilang ng mga lata sa shelf. My heart was hammering so loudly against my ribs that I was terrified they’d hear it from across the room.

Lagot ka talaga sa akin mamaya, Hermideo…

Mabilis akong kumain ng lunch nang halos hindi ko man lang nalasahan ang ulam sa plato ko.

Shucks! I’m so excited to be alone with him, pero pinipilit kong magmukhang mataray at hindi interesado habang nakatitig sa plato ko!

Kailangan hindi niya mahalatang gustong-gusto ko rin ’to…

Nakaabang ang mga mata ko sa kaniya, pero si Hermideo? Tahimik lang siyang kumakain sa kabilang dulo ng mesa, calmly listening to Papa’s continuous reminders about the shop, like he was the most obedient boy in the world.

“Gusto mo bang ipasok kita sa talyer ng kumpare ko, Mideo? Para hindi ka na mahirapan pang mag-hanap ng trabaho habang nag-aaral ka para sa scholarship exam mo? Para may maipanggastos ka sa sarili mo habang naghihintay,” alok ni Papa habang nagsasalin ng tubig sa baso niya.

Mabilis na napaangat ang tingin ko kay Hermideo, worried that his stubborn pride would make him refuse.

“Tatanggapin ko po ’yan, Boss. Maraming salamat po,” sagot ni Hermideo sa maayos at mababang boses, bowing his head slightly in deep respect. “Malaking tulong po ’yon para may pantustos ako sa mga kailangan ko habang nagre-review sa gabi.”

Napatango-tango si Papa, clearly pleased with his humility and drive. “Mabuti. Kakausapin ko agad si Pareng Cardo para makapagsimula ka na sa mga susunod na araw.”

“O, mag-iingat kayo sa pagtawid sa main road, ha?” paalala naman ni Mama habang nagliligpit ng mga plato. “Reese, ’yang payong mo huwag mong kalimutan, napakatindi ng sikat ng araw sa labas.”

“Opo, Ma,” sagot ko habang mabilis na ininom ang natitirang tubig sa baso ko, strictly avoiding Hermideo’s gaze.

Nang makalabas na kami sa gate ng subdivision, ang maingay at abalang kalsada ang sumalubong sa amin. The scorching afternoon heat immediately hit my skin, but nothing burned hotter than the sudden, overwhelming tension between us the moment we were out of my parents’ sight.

I opened my umbrella, taking fast, deliberate steps ahead of him. “Akala ko ba sa pang-apat na araw pa tayo lalabas?! Bakit hindi ka man lang humindi kay Papa?!”

At hindi na rin siya humiram ng sasakyan para mapuntahan namin ’yong bedspace! Lakad lang talaga ang balak nitong kapreng ’to sa ilalim ng napakatinding sikat ng araw!

A massive, shadowy frame instantly swallowed my tiny five-foot-two figure, blocking the harsh sun completely as Hermideo smoothly closed the distance between us. His six-foot stature loomed over me like a towering wall.

Without asking permission, his large hand reached down and easily wrapped around the handle of my umbrella, taking it from my grip so he could hold it way higher to comfortably cover us both.

“Bakit ako hihindi?” he smirked, looking down at me with a lazy tilt of his head. “Ibibigay na nga ng tatay mo ’yong pagkakataon na makasama kita para bisitahin ’yong bedspace ko, tatanggihan ko pa ba?”

“Pero maglalakad lang tayo?!” inis kong asik habang napapatingala sa kaniya, halos hanggang sa gitna lang ako ng dibdib niya habang pilit siyang sinusuri. “Hindi ka man lang ba humiram ng motor kina Papa? Ang init-init kaya!”

“Mas maganda ’yong naglalakad,” pabulong niyang sagot, slightly bending his knees and leaning all the way down until his warm breath grazed the top of my head, sending a violent shiver straight down my spine.

His dark, intoxicating eyes met mine at eye level for a split second, while a dangerous smirk playing on his lips before he stood back up to his full height.

Inirapan ko na lang siya at kumapit sa braso niya para lang hindi ako maiwan sa mahahabang hakbang ng kapreng ’to.

“Ang laki mo, kapre ka ba?” I joked at bahagyang pinisil ang matigas niyang biceps na hawak-hawak ko. Shit! Ang tigas! Huhu…

He snorted. “Hindi ko na kasalanan na duwende ka,” he taunted.

“Aba’t! Five-two ako, ’no! Sakto lang ang height ko para sa babae!” depensa ko agad habang lalong humihigpit ang kapit sa braso niya. Pinanindigan ko na ang pagpisil—infairness, talagang bato ang muscle ng loko, halos kumawala ang tili ko sa loob-loob ko!

“O, bakit tinitipon mo ’yang mga daliri mo diyan sa braso ko?” he smirked down at me, taking advantage of his height to peer closely at my blushing face.

“Tinitiyak mo ba kung matigas ’yong sa akin o gusto mo lang talagang mangmanyak sa gitna ng kalsada?”

“Kapre ka talaga!” inis kong kinurot ang braso niya, pero hindi ko pa rin ’yon binitawan. “Ang kapal ng mukha mo! Inaalalayan lang ang sarili ko dahil napakahaba ng hakbang mo!”

Hermideo slowed down his pace even more, comfortably matching my shorter strides without a single word of complaint. He shifted the umbrella further over my head, completely shielding me while his broad shoulder took the full heat of the afternoon sun.

“Ayan na, binagalan ko na,” pabulong niyang sabi habang nakatitig sa mga labi ko. “Para hindi ka mapagod… at para mas matagal nating malakad ’to.”

“Malayo ba ang bahay ng tita ng tindera na ’yon?” tanong ko habang pilit na iniiwas ang tingin sa mga titig niyang nagliliyab sa init.

Malapit na akong matunaw hindi lang dahil sa araw kundi dahil na rin sa paraan ng pagtingin niya…

“Limang minutong lakad na lang,” sagot niya habang bahagyang lumiko kami sa isang mas tahimik na eskinita papasok sa labas ng isang subdivision. Mas mababa ang mga bahay rito, may mga nakasabit na potted plants sa mga gate, at hindi gaanong maingay kumpara sa highway.

Kahit paano ay medyo lumuwag ang paghinga ko dahil nabawasan ang usok at alikabok ng kalsada. Pero mas lalong naging matingkad ang presensya niya ngayon na kaming dalawa na lang ang naglalakad sa makitid na bangketa. Ramdam ko ang bawat paggalaw ng balikat niya sa tuwing sumasabay siya sa bawat hakbang ko.

“Dito na ba ’yon?” tanong ko nang huminto kami sa tapat ng isang kulay abong gate na may karatula sa gilid na Bedspace for Rent: Male/Female.

Nilingon niya muna ako bago dahan-dahang tinulak ang gate. “Ayon sa nakuha kong impormasyon kahapon, oo. Tara, pumasok na tayo para matingnan mo nang maayos.”

Pagpasok namin, bumungad sa amin ang isang sementadong yarda na may ilang nakasalansan na timba at malinis na pasilyo patungo sa mga pintuan ng kuwarto. May tatlong palapag ang paupahan, at mukhang maayos naman ang paligid—tahimik at hindi mukhang delikado.

“Oh, ikaw ba ’yung nag-inquire kahapon para sa second floor?” tanong ng isang matabang ale na lumabas galing sa kusina sa gilid habang nagpupunas ng kamay sa basahan.

“Andito na si Hermideo?” I heard female soft voice, and I immediately knew that it was si Maribel, ’yong tindera sa bakery.

at halatang nag-ayos pa talaga nang kaunti habang may mga nahuhulog pang kaunting hibla ng buhok sa balikat niya. Her eyes immediately lit up the moment they settled on Hermideo’s tall figure.

“Ayan ka na pala, Mideo!” masayang bati ni Maribel. “Sabi ni Tiya ako na lang daw ang magpakita sa ’yo nung kuwarto sa taas dahil nag-aayos pa siya sa kusina.”

Natigilan siya nang mapansin niya ako sa tabi ni Hermideo. Her sweet expression flickered with surprise before she managed a cautious nod in my direction. “Ah… hello. Kasama ka pala niya, Reese?”

Kilala niya ako dahil minsanan na rin akong bumili sa bakery na pinagtatrabahunan niya kapag nagugutom ako, I just don’t talk to her at dahil doon, lalong uminit ang ulo ko. I never paid attention to her before, but seeing her here looking at Hermideo like that instantly set off alarm bells in my head.

“Oo, girlfriend ko.” si Hermideo na biglang nagsalita kaya namilog ang mga mata ko.

I was borderline thinking he’d keep our relationship a secret!

Napalunok si Maribel, completely caught off guard. Her wide eyes darted back and forth between Hermideo’s calm, towering figure and my totally frozen stance, the sweet smile on her face crumbling into an awkward, flustered tightness.

“A-Ah… gano’n ba?” nauutal na sagot ni Maribel habang pilit na inaayos ang kapit sa hawak niyang susi. “S-Sige, samahan ko na kayo sa taas para maipakita ko ’yong kuwarto.”

Hindi ako makakilos agad dahil sa sinabi niya, kung hindi pa niya ako marahan na hinigit ay siguro nakatayo pa rin ako roon na mukhang tuod.

Tumalikod na si Maribel at nagsimulang umakyat sa hagdan, her steps slightly stiffer than before.

Habang nakasunod kami sa kaniya, dahan-dahang hinawakan ni Hermideo ang kamay ko. His large, warm fingers slipped perfectly between mine, anchoring me back to reality. I tried to pull my hand away—aware that Maribel could turn around at any moment—but his grip was firm and unyielding.

“Akala mo ba ikakaila kita?”

Napaangat ang tingin ko sa kaniya, my heart doing massive, out-of-control cartwheels inside my ribs. I bit the inside of my cheek, desperately trying to keep my scowl intact even as my face burned brighter than the afternoon sun.

“M-May sinabi ba akong ikakaila mo ’ko?” mahinang asik ko, shooting a quick glare at the back of his head.

“Alam kong ayaw mo pang ipalaam sa mga pamilya mong tayo na. Kaya gusto kong patunayan ang sarili ko, para matanggap nila ako para sa’yo,”

“P-Pano kapag hindi ka natanggap?” mahinang tanong ko, almost afraid of the answer.

“’Di papatunayan ko ulit…” he answered without missing a beat, his dark, hypnotic eyes locking onto mine with an unshakeable resolve. “Gagawin ko lahat hanggang sa wala na silang dahilan para sabihing hindi ako nababagay sa ’yo.”

Umiwas ako sa kaniya ng tingin. “Parang… ako pa nga ang lugi sa’yo, they favor you because you’re a good man. Masipag ka, mabait, at talagang maaasahan. Habang ako… maarte, reklamador, at palamunin pa lang sa bahay,” pabulong kong sinabi, staring down at my red velvet slippers as a bitter knot tightened in my throat.

Shucks!

He chuckled, nag-angat ako sa kaniya ng tingin at matalim ang aking mga matang tumitig sa kaniya.

“Anong nakakatawa?!” inis kong pabulong na asik habang pilit na kinukurot ang gilid ng tagiliran niya, pero syempre, maskulo ang kapre kaya ako lang din ang nasaktan ang daliri.

“Wala,” matigas niyang bawi, stopping his low laugh as he looked down at me.

“Bagay naman sa’yo mag-inarte, mag-reklamo, at maging palamunin.” he smirked menacingly.

“Aba’t—!”

“Dahil kaya ko namang ibigay at ipagkaloob lahat ng gusto mo,” kinindatan niya ako. “Kahit gaano ka pa ka-reklamador o kaarte… paninindigan kita.”

Tumikhim si Maribel sa harapan naming dalawa kaya mabilis akong kumalas sa hawak ni Hermideo at halos lumayo ng dalawang hakbang mula sa kaniya. My face burned with intense heat, feeling as if it might completely combust right then and there.

Nakatayo na pala siya sa may pinto ng kuwarto, hawak-hawak ang susi habang palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa.

“S-Sige na… Hermideo… ito na ’yong unit sa second floor,” utal niyang sabi kaya kumunot ang noo ko habang pinagmamasdan siya.

What’s wrong with her?

Every move she made was slow, her lower lip shivering just enough to reveal how hard she was struggling to swallow her pride—and her obvious feelings.

Ah. Gets ko na…

The subtle way she dressed up extra nice today, the soft tone she used when calling his name, and now this utterly crushed expression.

Halatang-halata. May gusto siya kay Hermideo.

“Naka-unlock na ’yan,” tango niya kay Hermideo. “Pasukin niyo na lang para makita niyo ’yong loob at ’yong banyo.”

“Salamat, Maribel,” seryoso at tipid na sagot ni Hermideo.

Dahil sa naging karanasan ko kay Jerome, na ex-boyfriend ko, at sa kabit niyang si Gail na pilit pa nitong ipinagmumukhang tropa lang tapos nahuli ko silang dalawa sa kama, awtomatikong tumaas ang lahat ng depensa sa katawan ko.

Naalala ko kung paano ako pinagmukhang tanga at selosa ni Jerome noon tuwing nagtatanong ako tungkol sa mga babaeng nakapaligid sa kaniya.

Mabilis akong kumapit sa braso ni Hermideo. I want her to know that he’s my man at wala nang sinumang makakakuha sa kaniya…

Maribel paused for a split second, her eyes dropping down to where my hands were firmly locked around Hermideo’s thick bicep.

Kitang-kita ko ang naghahalong inis, selos, pait, at pagkahiyang pumareho sa mga mata niya bago mabilis na napayuko.

“I-Ito na ’yong susi… iwan ko na sa inyo,” utal na sabi ni Maribel, practically shoving the key onto the small side table by the door.

Hindi na niya kami nahintay pang magpasalamat. Mabilis siyang tumalikod at halos patakbong bumaba sa makipot na hagdan, her rushed footsteps echoing loudly against the walls until the lower floor went dead silent.

I won’t let it happen again! Alam kong gusto ng babaeng ’yon ang boyfriend kong kapre at hinding-hindi ako papayag na pumasok ulit sa isang relasyon na may umaaligid na ahas sa tabi-tabi. Ayoko nang maging tanga. Hindi na ako papayag na may gaga ulit na magtangkang umagaw sa kung ano ang akin!

“Pasok na tayo—”

Hinigit ko siya papasok sa loob ng tutuluyan niya at mabilis na isinarado ang pinto. Itinulak ko siya hanggang sa mapasandal ang likod niya roon.

“Reese—” hindi niya natuloy ang kaniyang sasabihin nang lumuhod ako sa harapan niya.

I want to leave a mark, I want him to know I am his girlfriend habang mabilis kong binuksan ang zipper ng kaniyang maong pants.

Humawak siya sa balikat ko para sana itulak ako pero nang makita niya ang matatalim at nagrerebulusyong mga mata ko, natigilan siya.

“Reese, kung ano man ang iniisip mo… huwag dito,” paos at pilit na pigil niyang usal. “Baka may makarinig o bumalik si Maribel—”

“I don’t care,” malamig at matigas kong putol sa kaniya, completely ignoring his hesitation as I pulled his pants down along with his black briefs just enough to reveal his manhood.

Hinawakan ko ’yon at dahan-dahan itong isinubo kahit na malambot pa.

“Akin ka lang, hmm? Gusto kong maisip mo na ako lang ang gagawa nito sa’yo dahil girlfriend mo na ako.”

“Reese…” he groaned.

“Kapag niloko mo ako, kapag nalaman kong may iba ka ring pinapakitang motibo sa ibang babae, hinding-hindi na ako magdadalawang-isip na putulin ’tong armalite mo!” I threatened.

Itinagilid niya ang kaniyang ulo habang dinudungaw ako.

“Hinding-hindi mo ito mapuputol. Dahil hindi ako magbibigay ng kahit anong dahilan para gawin mo ’yon,” paos ngunit matigas niyang sabi sa mahinang boses.

I rolled my eyes. “Siguraduhin mo lang! Dahil kapag nalaman kong ginagago mo rin ako tulad ni Jerome, ako mismo ang maglilibing sa ’yo nang buhay!”

“Hindi katulad ng mga putang inang lalaki mo, Reese!” matigas ngunit puno ng lambing niyang usal habang nakatitig sa mga mata ko. “Hinding-hindi ako maghahanap ng iba dahil sa ’yo pa lang, sagad na ako. Sa ’yo lang ako… at walang ibang babae ang makakaagaw sa akin.”

His assurance gave me peace and a sudden, overwhelming sense of grounding clarity.

Sa nakalipas na mga taon sa piling sa mga maling tao, nasanay akong laging naghihintay ng kasunod na kasinungalingan. Sa tuwing maghihigpit ako, ginagawan ako ng dahilan para magmukhang baliw at desperada.

I was so used to fighting for a bare minimum space in someone else’s life that I forgot what it felt like to be chosen completely, without hesitation and without reservations.

Pero gusto kong hindi niya ito malilimutan, gusto kong kapag nalilibugan siya ay ako lang ang natatangi at iisang mukhang lalabas sa isip niya.

I sucked him until he grew bigger and harder inside my mouth, taking every inch of his solid length until he was fully stiff.

Akin ka lang, Hermideo. I’m going to make sure you won’t ever look at anyone else again..

Ako lang. Lahat ng gusto ko, nakukuha ko.

At hinding-hindi ko ipamamahagi ang kung ano ang sa akin.

I swirled my tongue around his sensitive head, pulling him deeper into my mouth, making him bit his lower lip as he restrained himself from letting out a loud groan that could ring through the entire house.

Kabanata 28

“Maraming salamat po, sa Huwebes na ho ako lilipat.”

“Sige, ihanda ko lang ang kuwarto bago kayo dumating sa Huwebes,” nakangiting sagot ng landlord, ang tiyahin ni Maribel bago inabot kay Hermideo ang resibo ng paunang bayad.

Mula sa malambing at palakaibigan na tingin sa amin ng ale, biglang sumama ang kaniyang timpla nang tawagin niya si Maribel.

“Ibel! Hindi ba’t sinabi ko sa’yo na diligan mo ang mga halaman sa labas? Bakit nakatunganga ka diyan sa gilid at nakikinig sa usapan ng may usapan?”

Agad na napakurap si Maribel. Ang kaninang patagong masamang titig niya sa akin habang nakasandal sa pader ng hallway ay mabilis niyang napalitan ng pilit na ngiti at pagkabigla.

“A-Ah, opo, Tiya… papunta na ho,” nauutal niyang sagot bago mabilis na tumalikod, ngunit nag-iwan ng huling matalim na tingin sa akin.

Wala akong ginawa kundi itaas ang aking kilay sa kaniya, completely unfazed. Baka sabunutan ko ang bruhang ’to sa harapan ng kaniyang tiyahin?! Eme.

Dedma!

“’Yan ang sinasabi ko! Imbes na tapusin mo ang pag-aaral mo nagpabuntis ka! At ano?! Ipinalaglag mo! Kaya ka itinakwil ng pamilya mo dahil sa mga kabaliwan at katarantaduhan mo!” galit na sigaw ng ale, ang boses ay dumadagundong sa buong hallway habang padabog niyang iniwan ang pintuan para sundan si Maribel.

It felt awkward to hear such heavy, private family dirt spilled out so loudly in the open, but I didn’t feel a single ounce of sympathy for Maribel. She brought that on herself the moment she decided to throw dirty looks at me.

Hindi ko rin alam kung sasang-ayon ba ako sa sinabi ng Tiyahin niya, kasi naniniwala ako sa kasabihang my ‘body, my rules’.

Maybe she did that because the father of her baby abandoned them, or maybe she was just terrified, young, and completely naive—who knows?

But whatever her deep-seated reasons were, it still didn’t give her the right to take out her bitterness on me or act like she had a permanent claim over my boyfriend…

I intertwined my fingers with his, tiningala ko siya at hindi man lang nabago ang ekspresyon ng kaniyang mukha. He remained completely unbothered—walang kahit anong kislap ng awa o interes sa kaniyang mga matang madidilim, habang naririnig pa rin namin na tinatalakan nung ale si Maribel.

“Tara na? Gutom na ako…” I smiled cutely at him.

“Saan mo gustong kumain?”

Nag-isip ako ng gusto kong kainin. I’m suddenly craving for street food, lalo na ’yong mainit-init pa na kwek-kwek, isaw, at kikiam na isasawsaw sa masarsa at medyo maanghang na suka.

“Street food,” nakangiti kong sagot, tightening my grip on his hand. “Gusto ko ng kwek-kwek at isaw. ’Yong maraming pipino ’yong sawsawan!”

Tumaas ang kaniyang kilay sa akin. “Kumakain ka pala no’n?”

Sinimangutan ko siya. “Oo naman, ’no! Ano bang tingin mo sa akin? I love eating street food! Mayroon nga malapit sa school ko, doon kami palagi ng mga friends ko kapag breaktime or after school na!”

“Akala ko kasi sanay ka sa mga mamahaling kainan lang.”

“Duh! Alam kong maarte ako!” biro ko sabay siko nang bahagya sa tagiliran niya. “But I enjoy simple things too, Hermideo. Mas masarap pa nga minsan ang street food kaysa sa mamahaling restaurant or fast food chains.”

We started walking, namataan naming pinapagalitan nung landlady ang kaniyang pamangkin.

Nakayuko ang ulo ni Maribel habang pinagsasabihan siya sa harap mismo ng ilang Kapitbahay na nakatambay sa may gate.

The humiliation on her face was undeniable, her hands shaking as she clutched the water hose tightly, completely unable to utter a single word in her defense.

“Mauna na po kami ng girlfriend ko.” baritono at malamig na paalam ni Hermideo.

Tumigil ang landlady sa pagrereklamo, tila nagulat sa biglaang pagsasalita ng katabi ko. Rapidly shifting her expression back to a politely strained smile, she nodded at us.

“O-Oo, sige, hijo! Mag-iingat kayong dalawa!”

Si Maribel naman ay dahan-dahang nag-angat ng tingin. Her bloodshot eyes locked onto Hermideo for a split second, hoping for even a crumb of pity or protection from him. At bago ko pa man makita ang kaniyang sunod na reaksyon nang hindi man lang siya binalingan ng kasama ko, hinigit na niya ako palabas ng gate.

“Bakit hindi ka nagpaalam kay Maribel?”

Napaikot ang mga mata ko habang itinatanong iyon, a playful smirk touching my lips.

“Nagpaalam naman ako sa kaniya?”

“Hindi, ’no! You didn’t even thank her. Siya ang tumulong sa’yo na makuha ang kuwarto! Hindi man lang ba ‘Salamat, Maribel, dahil sa’yo may matutulugan na ako sa Huwebes’?”

“Nagpasalamat na ako sa kaniya kahapon. Hindi pa ba sapat ’yon?” kunot-noo niyang tanong, looking genuinely confused at my logic as we walked together.

Shucks! He’s so dense and literal, oblivious, yet endearingly straightforward at the same time.

Napaikot na naman ang mga mata ko, but a heartily laugh escaped my lips anyway.

“Ewan ko sa ’yo! Hindi mo ba nararamdaman na gusto ka niya?!”

He shrugged his shoulders. “Alam ko, pero hindi naman ako basta-basta pumapatol sa babaeng nagkakagusto sa akin, lalo na’t may girlfriend na ako at ikaw ’yon, Reese,” he answered matter-of-factly.

Umawang ang bibig ko, hanggang sa naramdaman kong uminit ang mga pisngi ko at ang tiyan ko ay tila pinaliligiran ng libo-libong butterflies.

I swallowed his cum earlier, and it doesn’t taste good at all…

Pero dahil sa sobrang desidido ako na chupain siya at markahan siya roon sa silid na lilipatan niya, pumapasok sa isip ko na baka landiin siya ni Maribel—ang isiping baka samantalahin ng babaeng ’yon ang pagkakataong magkasama sila sa iisang bubong kapag lumipat na siya sa Huwebes ay ang nag-udyok sa akin na lunukin ’yon lahat kahit sa nalasahan ko agad ang pait no’n na dumaan sa aking lalamunan.

Kahit parang masusuka ako kanina, pinigilan ko. I needed him to know that I am willing to do everything to possess him. Walang-wala ang landi ni Maribel o kung sino mang babae, sa lahat ng kaya kong ibigay sa kaniya. Kailangan niyang maramdaman at malamang ako lang ang may kakayahang gumawa niyon. Na sa akin lang siya!

“Mahal, ang pait ng tamod mo. Baka dahil kakasigarilyo mo ’yon? O kaya dahil puro kape ka lang araw-araw?” nangunguso kong reklamo sa kaniya habang naglalakad kami sa sidewalk.

Medyo namilog ang mga mata niya, bumaba ang tingin niya sa akin at bahagyang naka-parte ang kaniyang labi.

“Anong sabi mo?”

“Sabi ko, ang pait—”

“Hindi ’yan! Ano ang itinawag mo sa akin?!”

“Mahal?” nalilito kong tanong, looking up at him as my brain tried to catch up to his sudden shift in focus.

His lips twisted. “’Yan ang itatawag mo sa akin?”

“Ayaw mo ba? Ano’ng endearment ang gusto mo?”

May multong ngiti na siya ngayon at itinagilid ang ulo. “Mahal na lang, tinawag mo na ’ko niyan, eh.”

“I also think it fits you!” hagikgik ko. “Too expensive to get!”

Dalawang beses siyang kumurap. “Ano ang ibig mong sabihin?”

“Na ang mahal-mahal mong makuha!” pang-aasar ko habang dinedeklara ko ’yon nang buong pagmamay-ari. “Parang napakahirap mong abutin ng kahit sino, napakasungit mo, at kailangang magbuwis ng buhay ang sinumang magtatangkang lumapit sa ’yo.”

Bumaba ang tingin ko sa leeg niya, may tipid at nakakalokong ngiti na lumabas sa aking mga labi.

“Kaya lang, binayaran na kita,” ngiti kong sabi habang umaakyat ulit ang tingin ko sa kaniyang madidilim na mata. “Inalayan na kita ng katawan ko sa bahay, tapos sa lilipatan mo, nilunok ko pa ang mapait mong tamod, no offense… at minarkahan na kita. So starting today, akin ka na. Nabili na kita, Mahal.”

He didn’t answer me, tumango lang siya nang dalawang beses at umiwas ng tingin.

A faint, dark crimson slowly crept up the back of his neck.

Bago ko pa man na panoorin kung hanggang saan gagapang ang pagpula ng kutis niya, namataan ko na ang stall ng mga paborito kong street food sa gilid ng kalsada.

I squealed like a child and tugged his arm eagerly. “Look, Mahal! Kain tayo roon, please!” I practically bounced on my toes, pulling him along toward the glowing warmth of the street food cart.

Shucks, mukha akong tanga pero dedma! Gutom na ako dahil kaunti lang ang kinain ko kaninang tanghali at halos maubos pa ang lakas ko sa ginawa kong pag-chupa sa kaniya sa silid niya roon sa magiging bedspace niya.

I heard him laughing lowly, nagpatinaod naman siya nang higitin ko siya papalapit doon.

Literal na nagniningning ang mga mata ko habang nakatitig ako sa mga bagong hangu’t umuusok pa na kwek-kwek, fried isaw, fishball, kikiam, at kung ano-ano pa na naka-display.

The mouth-watering aroma of deep-fried batter mixed with spiced garlic vinegar hit my nose, making my stomach rumble…

“Ano po sa inyo, Ser? Mam?”

“Ate, dalawang order po ng kwek-kwek, limang fried isaw, sampung fishball, at kikiam din po!” mabilis kong usal.

Natawa naman ang vendor. “Kumuha na po kayo,” itinuro niya ang mga lalagyanan ng sauce at ang plastic cup sa tabi noon.

I always forget that this is self-serving kaya mabilis kong hinablot ang plastic cup at dalawang wooden stick habang nakangiti nang malapad.

Kumain kaming dalawa ni Hermideo, sinusubuan ko rin siya at tahimik naman niya ’yon na tinatanggap habang nananatiling nakahawak ang kaniyang kamay sa baywang ko.

Every time I held up a stick with a freshly dipped kwek-kwek or fishball to his mouth, he’d part his lips without complaint, taking the bite while his dark eyes stayed fixed on mine.

Siya ang nagbayad ng mga kinain namin. Ang dami kong nakain pero it was cheap and surprisingly satisfying.

Ayaw ko munang umuwi, kaya dinala ko muna siya sa playground ng subdivision namin para magpahangin bago kami tuluyang bumalik sa bahay.

“Palagi ako naglalaro rito noong bata pa ako!” sabi ko nang umupo ako sa swing, gently pushing myself back and forth with my feet.

Sa gilid ng mga mata ko, umupo rin siya sa kabilang swing at gusto kong matawa dahil ang laki niya para sa maliit na upuan na ’yon!

His knees were bent awkwardly, and his long legs stuck out as he tried to balance his tall frame on the metal seat.

“Sino naman ang mga kalaro mo?” he asked.

“Random kids,” tumingala ako sa kalangitan. It’s the perfect time for kids to play here, but for some reason, wala pang masyadong bata ngayong hapon. Baka may mga assignment pa o kaya naman ay nanonood pa ng TV sa kani-kanilang bahay.

“Lalaki?”

“Some of them,” I answered as I enjoyed swinging my legs back and forth, the cool breeze blowing past my face. “Bakit? Huwag mong sabihing pati ’yong mga batang kalaro ko noong elementary, pinagseselosan mo pa?”

Hermideo didn’t answer right away, his dark eyes following the slight movement of my swing with a stoic, unreadable intensity. But the faint tightness in his jaw gave him away completely.

“Hindi ako nagseselos. Tinatanong ko lang!” ingos niya bago dinuyan na rin ang sarili sa mababang paraan, his long legs working awkwardly just to keep the small metal swing moving.

I burst into a fit of laughter, unable to contain the delight of seeing this towering, brooding man trying so hard to swing on a children’s playground set.

“Okay! Naalala kong kinasal pa nga ako kay Holden—”

“Taga rito?” his jaw clenched instantly, his weak swinging motion coming to a dead halt as his feet dug firmly into the sand.

I almost choked on my own laughter at how fast his expression shifted into a dark and murderous scowl.

“Yup! He’s still my friend until now, busy lang sa acads kaya hindi na kami masyadong nakakapag-usap.”

He scoffed and looked away, muli siyang dumuyan nang bahagya.

“Ikaw? Ano ang mga nilalaro mo noong bata ka pa?” I asked curiously habang nakatitig sa seryoso niyang gilid ng guwapong mukha.

He didn’t answer immediately. He pushed off the ground once more, the faint creak of the rusted metal swing echoing through the quiet playground as his long legs awkwardly balanced his tall frame.

“Wala…” maikling tugon niya sa mababang boses, his gaze fixed somewhere far off in the dimming horizon. “Hindi ako naglalaro noong bata ako.”

Nawala ang tawa ko, replaced by a sudden, soft tug in my chest…

“Kahit tagu-taguan? Patintero? Sipa?” sunod-sunod kong tanong, binabagalan ang sarili kong duyan para makatapat siya. “Kahit isa man lang sa mga ’yon?”

He gritted his teeth. “Hindi ako pinapayagan ng tatay ko maglaro, nasa loob lang ako ng bahay tumutulong sa mga gawaing-bahay.”

Shit…

Tuluyan na akong tumigil sa pag-swing habang nanunuyot ang aking lalamunan.

So he really had a rough childhood…

But instead of feeling sad or pitying him, a sudden urge to rewrite his world bloomed inside my chest.

Ayaw ko na maramdaman niyang may kulang sa kaniya. Dahan-dahan kong ibinaba ang mga paa ko sa buhangin para tuluyang patigilin ang duyan.

“Gusto mo maglaro tayo?”

He blinked, turning his head to me as if I had just spoken in a foreign language.

“Ano?” maikling tanong niya sa mababa at baritonong boses.

I giggled. Bumaba na ako swing at lumapit sa kaniya, he watched me with an intense gaze as I stepped right into the space between his parted knees.

Without waiting for his permission, I sat straight down on his lap, wrapping my arms comfortably around his broad neck.

The tiny metal swing creaked softly under our combined weight, but he didn’t even flinch. His large, calloused hands reacted on instinct, sliding around my waist to steady me against him.

“Laro nga tayo! Anong gusto mong subukan? Tagu-taguan? Taya-tayaan? O gusto mong mag-patintero tayo rito ngayon din?”

Naiiling siyang tumingin sa akin, ngumingiwi habang titig na titig sa mga mata ko. Malapad ang ngiti ko at mukhang wala na siyang magagawa sa kakulitan ko.

“Ang tanda ko na para maglaro—”

“So? Does playing a game have an age limit?” pabalang at pilyang putol ko sa kaniya, raising an eyebrow in defiance. “Walang gano’ng rule, Hermideo. Tsaka playground ’to, libreng mangarap at magpaka-bata rito, ’no!”

Unti-unti siyang sumimangot sa akin. I can see that he’s tempted but he’s holding back, probably worrying about looking ridiculous as an adult man on a children’s playground, playing.

Habang titig na titig ako sa mukha niya, sa madidilim niyang mga mata at ang mahahabang pilik na nasa kaniyang mga mata, ang matangos niyang ilong, at ang manipis ngunit mamula-mula niyang mga labi, hindi ko mapigilang isipin kung gaano karaming lungkot at bigat ang itinago niya sa likod ng perpektong mukhang ito.

I want him to make new happy memories, as he never got to have them back then.

Nawala ang pilyang ngiti sa mga labi ko, pinalitan ng isang tahimik at malalim na pagmamahal na dahan-dahang umaapaw sa dibdib ko. I wanted to give him every ounce of joy he missed out on, to wrap this stern, towering man in so much warmth that the dark shadows of his past wouldn’t stand a chance.

Shit. Mahal ko na agad siya, and I fell immediately without even taking a second to guard my heart…

Alam kong mabilis, pero habang nakatitig ako sa kaniya nararamdaman kong walang kahit anong dahilan para magdalawang-isip pa.

Nahulog naman ako sa mga exes ko, but not this… intense and terrifyingly fast.

With them, it was always a slow build, a deliberate step-by-step process where I kept my guards high and my exit strategies ready.

Dahan-dahan kong itinaas ang dalawa kong kamay para haplusin ang kaniyang pisngi, feeling the faint roughness of his stubble against my warm and soft palms.

Hindi ko man alam ang buong pinagdaanan niya, but I heard fragments of his past, dahil sa mga magulang ko.

Kung gaano katigas at kahigpit ang tatay niya sa kaniya habang lumalaki siya, kung paanong napilitan siyang maging matanda nang maaga para lang makasabay sa bigat ng buhay…

Namumungay ang mga mata kong inilapit ang aking mukha sa kaniya, I planted a soft, quick smack, sa kaniyang mga labi bago pinalitan iyon ng isang matamis at mabagal na halik.

I immediately pulled away, not waiting for him answer my kisses habang nakangiti nang bahagya, kahit pa mabilis at nagwawala ang tibok ng dibdib ko.

“Ikaw ang taya. Habulin mo ako…” bulong ko sa tainga niya bago ako mabilis na tumayo mula sa kaniyang kandungan.

I slowly walked backwards habang hindi inalis ang tingin sa kaniya, my fingers playfully tracing a tiny wave in the air.

Nagtititigan kaming dalawa, he’s still sitting on that small swing.

He grimaced as he shook his head, pero dahan-dahan naman siyang tumayo.

Akala ko ay tatalikuran niya ako, nang bigla siyang tumakbo nang mabilis patungo sa akin kaya tumili ako at agad na tumalikod para tumakbo palayo.

Shit! Naririnig ko ang mga mabibigat niyang yapak na mabilis na lumalapit sa akin!

I sprinted with all my strength, my giddy laughter echoing through the empty playground, but the soft sand beneath my feet was completely working against me. Barely three seconds passed before his massive shadow completely swallowed mine under the faint orange glow of the streetlamp.

“Huli ka,” he growled huskily right behind me.

Before I could even dodge to the side, a pair of large, warm arms clamped securely around my waist, effortlessly cutting off my momentum.

I let out a breathless squeal as Hermideo lifted me clean off the sand, spinning me around in one swift, fluid motion until I was pressed completely flush against his broad chest.

“Daya!” I panted, clutching his broad shoulders for support as my feet touched the ground again. “Ang hahaba ng binti mo, hindi patas!”

He chuckled. “Ikaw na ang taya, ah? Sabi mo laro tayo, paano ba?”

Pabiro kong hinampas ang kaniyang dibdib. “Ako na ang taya! Tumakbo ka na!”

Binitiwan niya ako at malapad siyang ngumiti sa akin. He slowly took a step backward, his dark eyes never leaving mine.

“Siguraduhin mong mabilis ka,” biro niya habang tinitingnan ang mga biyas ko habang dahan-dahang umaatras sa pabilog na bahagi ng swing set.

Sumimangot ako at tumakbo na para tayain siya, pero tumalikod na siya at mabilis na tumakbo palayo, his long legs taking massive, effortless strides across the soft sand.

“Daya! Ang layo agad!” sigaw ko habang patakbong humahabol sa kaniya.

“Aabutan din kita!” hamon ko, pushing my small legs to sprint faster across the playground toward the slide.

He made a sharp turn near the monkey bars, pretending to dodge to the left, but I anticipated it and cut right through the middle, taking a shortcut straight toward him.

“Huli ka! Taya!” I squealed as I leaped forward, my hands successfully slapping against his broad back.

Tumakbo na ako at tumungo sa basketball court habang humahalakhak nang malakas, the soles of my slippers squeaking loudly as I transitioned from the soft sand to the concrete pavement.

Kaso, huminto ako nang may makita akong dalawang batang babae sa loob ng basketball court na naglalaro ng piko.

Biglang naputol ang tawa ko. I skidded to a sudden halt, my slippers dragging against the rough concrete as I stared at the faint grid chalked onto the ground.

Hindi pa man ako nakakalingon kay Hermideo ay umangat na naman ako sa hangin nang mabilis niya akong buhatin mula sa likod.

Akala ko ay mapapasubsob ako dahil sa impact pero mabilis niyang inikot ang katawan ko patungo sa kaniya, lifting me completely off my feet before pulling me safely against his chest.

“Huli!” he growled huskily right against my ear, his deep voice vibrating straight through my bones as his broad chest heaved for air. “Taya ka na ulit, ’di ba? Akala mo ba makakalayo ka—”

“Iba naman ang laruin natin!” putol ko sa kaniya at pabiro siyang inirapan.

Dahan-dahan kong inilipat ang tingin ko mula sa dalawang batang masayang nagtatatalon sa mga numerong nakasulat sa semento.

Tinuro ko ’yon nang hindi siya tinitingnan. “Laruin natin ’yan! Madali lang ’yan tapos tuturuan kita!” I said giddily.

Humagikgik ang dalawang bata nang huminto sila sa pagtalon. Ang maliliit nilang tsinelas ay yumakap sa semento habang nakatingin sila sa amin na may malalaking inosenteng mga mata at puno ng kuryusidad.

“Ate, lalaro rin po kayo?” tanong ng mas maliit na bata, habang hawak ang isang pirasong asul na tisa sa maduming kamay at itinuturo ang bakanteng guhit sa tabi nila.

“Oo! Pwede pahiram nung chalk? Or sali na lang kami sa inyo?!” hyper na tanong ko habang nakakapit pa rin sa braso ni Hermideo.

Nanlaki ang mga mata ng dalawang bata bago sabay na tumango-tango, ang malalaking ngiti ay halos umabot na sa kani-kanilang mga tainga.

“Sali na lang po kayo sa amin, Ate! Tapos na po naming iguhit ’to!” masayang sigaw ng mas nakatatandang bata habang iniaalok sa amin ang isang maliit at patag na bato. “Eto po ’yong pamato, kuya! Kayo po ang una!”

Nanigas si Hermideo sa tabi ko. Sa taas niyang ’yon at sa ayos ng kaniyang kasuotan, mukha siyang isang giant na biglang naipit sa mundo ng mga bata.

Tumingin siya sa maliit na batong nasa palad ng bata, pagkatapos ay bumaling sa akin—ang kaniyang mga madilim na mata ay pinalibutan ng bahagyang kalituhan at kawalan ng pag-asa na halos ikahalakhak ko nang malakas.

“Tuturuan ko muna siya, ha? Tapos sasali na kami sa inyo!” natatawang sabi ko habang kumakaway sa dalawang bata na agad namang tumango at masayang pumuwesto sa tabi para manood.

Bumaling uli ako kay Hermideo. Hawak pa rin niya sa kaniyang malapad at magaspang na palad ang maliit na pamato, tinititigan iyon na para bang isang bombang anumang oras ay sasabog.

Agad kong inagaw ’yon kay Hermideo, at nagsimula na akong mag-paliwanag sa kaniya habang maingat na inihahagis ang bato sa gitna ng unang kahon.

“Panoorin mo ako, ha?” sabi ko bago mabilis na tumalon gamit ang isang paa, pinalalampas ang unang kahon patungo sa kasunod.

I also explained to him how this game works, patiently going through each step from tossing the marker to making sure his slippers never touch the chalk lines.

“Kailangang balanse ka lang at huwag matataranta,” ngiti ko habang nakatayo sa isang paa bago mabilis na pumihit pabalik. Inabot ko ang pamato sa unang kahon habang nakatingin pa rin sa kaniya. “O, nakita mo? Madali lang!”

Huminga siya nang malalim at dahan-dahang tumango. Inilahad niya ang kaniyang kamay sa akin, kaya binigay ko sa kaniya ang maliit na pamato.

Muli niyang tinitigan ang bato na halos mapagkalaman nang mawala sa malapad niyang palad, bago bumaling sa dalawang batang masayang nakatutok sa amin mula sa gilid.

He then did what I demonstrated, bending his long frame just enough to carefully toss the stone into the chalk grid.

Bumagsak iyon nang swaktong-swak sa gitna ng unang kahon, malayo sa kahit anong linya ng asul na tisa.

Sabay-sabay kaming nag-cheer ng dalawang bata habang pumapalakpak at nagtatatalon.

He played the game so well and gave the two kids a thumbs up, habang kinakamot niya ang kaniyang batok. Hilaw pa ang ngiti sa kaniyang labi kaya mas natawa ako.

“Kampihan po tayo! Ate, ikaw po rito kay Macey tapos kay Kuya po ako!” patalon-talong aya ng mas nakatatanggap na bata.

“Sige ba!” masayang sang-ayon ko habang pumuwesto sa tabi ng batang si Macey.

We played with the girls, hanggang sa tinawag ng kani-kanilang yaya para pauwiin at mag-meryenda.

“Uwi na po kami, Ate, Kuya! Salamat po sa paglalaro!” masayang sigaw ng dalawang bata habang kumakaway at patakbong lumalayo patungo sa kani-kanilang bahay sa tabi ng court.

Kumaway ako pabalik habang nakatayo sa tabi ni Hermideo. Nang kami na lang dalawa ang naiwan sa gitna ng basketball court sa ilalim ng maliwanag na hapon, dahan-dahan akong humarap sa kaniya.

“Gusto mo subukan ’yung slides?” tanong ko habang itinuturo ang nakatayong playground sa kabilang dulo ng court.

Malawak ang pasilidad, puno ng matataas na monkey bars, matitibay na swings, at malalaking magkakaibang slide na talagang gawa para sa maraming naglalarong bata.

Bumaling ang tingin ni Hermideo sa direksyong itinuturo ko. Nakatayo pa rin siya sa gitna ng mga guhit ng tisa at bahagyang magulo ang kaniyang buhok.

“Hindi ka pa ba pagod?”

“Hindi pa!” magiliw kong sagot habang mabilis siyang hinila sa kamay patungo sa malawak na playground.

Napapailing na lang siya sa biglaang hila ko, pero agad ding sumunod ang kaniyang malalaking hakbang.

“Weeeeee!” masayang sigaw ko nang pumuwesto ako sa tuktok ng pinakamataas na slide at mabilis na nagpadulas pababa.

Ang malamig na hangin ng hapon ay humampas sa aking mukha kasabay ng malakas kong halakhak. Paglapag ng dalawa kong tsinelas sa malambot na lupa sa ibaba, agad akong pumihit pabalik at tumingin sa itaas habang pumapalakpak.

“O, ikaw naman, Hermideo! Dali!” hamon ko habang kumakaway sa kaniya.

Nakatayo siya sa itaas ng platform ng slide, nakadungaw sa akin habang nakakrus ang malalapad niyang braso sa dibdib.

Huminga siya nang malalim at dahan-dahan na umupo sa tuktok ng slide.

“Weeeee!”

Ako na ang nag-cheer para sa kaniya habang pumapalakpak at tumatatalon sa paanan ng slide nang siya ay nagpa-dausdos pababa.

Mabilis ang kaniyang pagbaba at sa laki ng kaniyang pangangatawan, halos matakpan niya ang buong lapad ng slide.

Hindi pa man lang siya nakakatayo nang agad akong tumakbo lapit sa kaniya at hinawakan ang kaniyang pulso, hinigit ko siya patungo sa seesaw.

“Dali, Mahal! Dito naman tayo!” masayang sigaw ko habang patuloy siyang hinihila patungo sa bagong pinturang seesaw.

I have never felt this light and carefree in a long time. Pakiramdam ko ay bumabalik ako sa pagiging bata, kung kailan walang mabigat na isipin at ang tanging mahalaga lang ay ang saya ng kasalukuyang sandali.

I want Hermideo to know that just because we’re already an adult doesn’t mean we can’t be children once in a while.

Gusto kong iparamdam sa kaniya na sa piling ko, ligtas siyang mag-express ng sarili niya, magpahinga mula sa lahat ng mabibigat niyang responsibilidad, at maging malaya lang kahit panandalian…

Even if it meant playing like little kids in an empty neighborhood playground under the golden light of the late afternoon sun.

He deserves to be happy, away from all the pressure, the constant expectations from the people around him, and the weight of the world he carried on his shoulders every single day.

Alam kong mag-isa na siya mundong ito. Nakakulong ang tatay niya, his mother passed away…

Kahit na kinupkop siya ng isang pamilya sa probinsya, alam kong pakiramdam niya ay isa pa rin siyang dayuhan na kailangang magsumikap para lang maging karapat-dapat.

Ayaw kong maramdaman niya ’yon sa akin, dahil ako ang lugi sa kaniya.

Kabanata 29

Umuwi kami ni Hermideo na nag-aagaw na ang liwanag at dilim sa kalangitan. I had fun playing like a child again, kahit na hindi ko siya masyadong nakitang nasiyahan pagkatapos ng habulan namin at ng paulit-ulit na pagpapa-dausdos sa slide at ang pag-swing.

Still, the tiny, subtle curve at the corner of his lips and the softness in his dark eyes were enough to tell me he didn’t mind a single second of it.

Looking up at the sky, I was so fascinated by how the deep indigo was slowly swallowing the remaining streaks of golden orange. It felt like time was standing still just for the two of us, keeping the outside world at bay for a little while longer.

Tahimik lang si Hermideo sa tabi ko habang binabagtas namin ang daan patungo sa bahay namin.

Inabot ko ang kamay niya at ipinagsaklop ang aming mga daliri, malapit na kami sa bahay at nakikita ko na ang maliwanag na ilaw na nagmumula sa aming shop na nasa unang palapag ng bahay.

Gusto kong sabihin kay kina Papa na… boyfriend ko na siya, pero hindi ko alam kung paano sisimulan nang hindi ako tatanungin nang napakaraming bagay. At higit sa lahat, ayaw kong ma-pressure si Hermideo. Alam kong bago pa lang sa kaniya ang lahat ng ito, bago ako sa kaniya.

I am his first trans woman girlfriend, at alam kong napakalaking penomena no’n para sa kaniyang mundong nakasanayan.

Kaya unti-unti ko munang binitawan ang kamay niya, I just wanted to feel his huge palm against mine…

Hindi naman siya nag-protesta nang dahan-dahang humiwalay ang mga daliri ko sa kaniya. Instead, his large thumb lightly brushed the back of my hand before completely letting go.

Hindi ko alam kung ano ang iniisip niya sa akin, I wanted to keep this a secret for now. Alam kong bago pa lang ang lahat sa aming dalawa, at ayaw kong mabigla ang pamilya ko o pumasok kami sa isang sitwasyong hindi pa kami parehong handa.

I never felt this happy with my exes, I never showed them that side of me—’yong pambata, malaya, at walang pakialam sa sasabihin ng iba. With my exes, I always felt the need to perform, to be the composed, perfect version of myself just to be deemed worthy of love.

Sa una lang sila magaling, sa una lang nila ako matatanggap nang buo, hanggang sa unti-unti na silang mahihiya o magdududa kapag humaharap na sa ibang tao. Over time, I became an accessory to prove their open-mindedness, a trophy until the reality of loving a trans woman became too heavy for their fragile pride.

It’s either they’re using me for money or to explore, treating me as a curiosity, an experiment, or a phase they could easily discard when society demanded them to be normal. Sa kanila, palaging may kapalit ang pagtanggap. Palaging may lihim na kondisyon ang pagmamahal.

At the back of my head, I know that they’re only attracted to my hyper-feminine physical appearance or the superficial idea of me, without ever truly caring to know the heart beating underneath it all. Para sa kanila, kapag nawala ang ganda, ang pera, o ang kakaibang saya, mawawala rin ang tinatawag nilang pagmamahal.

“Mabuti at naipasyal mo si Mideo dito sa subdivision, anak,” si Papa sa gitna ng dinner habang iniabot ang plato ng kanin sa kaniya.

Ngumiti ako kahit na punong-puno ang bibig ko ng pagkain, mabilis na inilunok iyon bago pa makapagsalita nang maayos.

“Naglaro kami sa playground, we looked like children running around,” natatawang sabi ko, sabay sulyap kay Hermideo na seryosong nakikinig.

“Why would you take him there, Ate?” ingos ni Sergio habang palipat-lipat ang tingin sa aming dalawa ng Kuya Mideo niya.

“Why wouldn’t I?” tanong ko pabalik habang dinededma ang maanghang niyang sulyap. “Maganda naman ang hangin doon, at tsaka masaya magpa-dausdos sa slide or mag-swing!”

“Kid stuff,” pabulong na hirit ni Sergio sabay subo ng ulam, subalit halatang may halong pang-aasar lang at kaunting kyuryosidad sa kaniyang boses.

“Minsan maganda rin ang bumalik sa simpleng bagay, Sergio,” kalmadong singit ni Papa bago muling bumaling kay Hermideo. “Nakausap ko na si Pareng Cardo at agad ka niyang tinanggap. Nabanggit ko sa kaniya kanina ang tungkol sa ’yo, at pwedeng-pwede ka na raw magsimula sa talyer niya bukas kung kailan mo gusto,”

Ngumuso ako.

Sumulyap sa akin si Hermideo bago siya dahan-dahan na tumango.

“Maraming salamat po, Boss,” buong paggalang na sagot ni Hermideo. Ang mababa at pormal niyang boses ay may dalang tapat na pagpapasalamat habang nakatingin nang diretso kay Papa. “Malaking tulong po ito para sa akin.”

“Naku! Kumain pa kayo!” si Manang Agnes na pumasok mula sa kusina, may dalang bagong lutong ulam na mainit-init pa.

“Ang dami na naming ulam, Manang!” si Hugo.

Panay pa rin ang sulyapan naming dalawa ni Hermideo habang masayang nagpapatuloy ang kainan. Kumuha ako ng kaunting ulam at pasimpleng inilagay iyon sa plato niya. Natigilan nang bahagya ang kamay ni Hermideo at natitigan ang pagkain bago dahan-dahang tumingin sa akin. Pilya ko siyang kinindatan.

Walang pagbabago sa seryoso niyang mukha at hindi man lang siya namula. How do I make him blush? Huhu!

Walang lumalabas na salita sa mga kapatid ko, subalit halos magkakasabay na napahinto sina Hugo, Sergio, at maging ang bunso naming si Cairo sa pagsubo.

Palipat-lipat ang gulat at takang mga tingin nila mula sa plato ni Hermideo papunta sa akin, na tila hindi makapaniwala sa nakita nilang ginawa ko.

Pero dinedma ko na lang sila dahil mas nakatuon ang pansin ko sa kapreng nasa tabi ko.

Nang lumalim na ang gabi ay dahan-dahan akong lumabas ng silid ko para bumaba at… puntahan ang boyfriend ko sa kuwarto niya.

Mabagal at walang ingay ang bawat hakbang ko sa hagdan. Nang makarating sa tapat ng pinto ng kuwarto niya, marahan akong kumatok nang tatlong beses.

Pumihit ang doorknob at dahan-dahang bumukas ang pinto. Bumungad doon si Hermideo, hubad ang kaniyang dibdib at lumang pajama pants lang ang suot.

I didn’t wait for him to speak, I let myself in, carefully stepping past him and closing the door behind us with a sweet smile plastered on my lips.

“Reese—”

“Shh,” I whispered, pressing a finger softly against his lips to quiet him. “Tulog naman na silang lahat. Pinuntahan lang kita…”

Hinawi niya ang kamay ko bago rumiin ang tingin niya sa akin, bumaba ang mga mata niya sa suot ko bago siya umiling at tinalikuran ako, tumungo siya sa kaniyang para kunin ang isang kulay-abong sweatshirt na nakatupi roon.

Sinuot niya ’yon bago inabot ang kaniyang binabasa. It dawned on me that it was a reviewer. Matagal pa naman ang enrollment dito sa Manila, pero mag-e-exam nga pala siya para sa scholarship sa Criminology program kung saan siya papasok bilang first year.

Lumapit ako sa kaniya at niyakap siya mula sa likuran, my arms wrapping around his nape. Nakaupo siya at ang kaniyang mga mata ay seryosong nakatitig sa mga pahina sa harap niya, subalit agad na nanigas ang kamay niyang humahawak sa reviewer.

“Hindi ka ba napagod kanina kakalaro? Bakit parang may balak ka—”

“Napagod! But I didn’t come here to have sex with you! I just want to cuddle with you,” pabulong kong putol sa kaniya, marahang isinisiksik ang mukha ko sa sulok ng kaniyang leeg.

Isang napakalalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya, ngunit hindi na bumasag ang anumang salita sa labi niya.

Dahan-dahan niyang inabot ang mga kamay kong nakalingkis sa kaniyang leeg, hinawakan iyon nang marahan at dahan-dahang hinila ako pabalagbag nang bahagya pwesto patungo sa kaniyang kandungan.

Napasinghap ako nang iangat niya ako nang walang kahirap-hirap upang pa-upuin ako sa kaniyang hita, ang kaniyang malalaking braso ay mabilis na pinalupot sa aking baywang upang iangkla ako nang maigting sa kaniyang dibdib.

“’Wag ka munang magulo, nagre-review ako…” bulong niya kaya tumango ako na parang bata bago bumaba ang mga mata ko sa reviewer niya na puno ng mga markang itim at pula. Nakabilog ang ilang mahihirap na probisyon sa Law Enforcement Administration, habang sa gilid ay may sarili siyang handwritten notes na napakalinis ng sulat

“Ano ’yang binabasa mo?” pabulong kong tanong habang pilit na iniiwasan ang paggalaw sa kandungan niya.

“Human Rights Education,” sagot niya sa mababa na boses. Dumadausdos ang hintuturo niya sa ilalim ng bawat linyang binabasa. “At ’yong basic concepts sa Criminal Justice System.”

“Why would want to be a police?”

Tumigil ang kaniyang hintuturo sa gitna ng pahina. Sa loob ng ilang sandali, tanging ang pataas at pababa na paghinga ng kaniyang dibdib at ang mahinang amoy ng lumang papel ang naghari sa pagitan naming dalawa.

Dahan-dahan niyang ihiniwalay ang tingin sa reviewer at inisip ang sagot.

“Nanggaling ako sa lugar na walang boses ang mga mahihirap,” pabulong niyang panimula. Ang boses niya ay mas lalong lumalim, malamig ngunit may kakaibang bigat na nagpatayo sa balahibo ko sa braso. “Nakita kong mabilanggo ang mga walang kasalanan dahil lang wala silang pambayad sa abogado. At nakita kong makalaya ang mga tunay na may sala dahil lang may kapangyarihan sila.”

I slowly nodded my head, but I actually felt that his reason is rooted in something much deeper—a personal pain he has not yet to fully open up about.

“Hindi ba… nakakulong ang tatay mo? Dahil sa… drugs?” maingat kong tanong.

Naramdaman kong nanigas ang buong katawan niya, humigpit din ang hawak niya sa baywang ko pero hindi naman ako nasaktan.

“Oo,” huminga siya nang malalim at ipinilig ang ulo. “Nalulon siya sa droga no’ng bata pa ako. No’ng mawala si Nanay, doon na tuluyang nasira ang buhay niya,” pabulong at paos niyang pag-amin.

“Nakita ko kung paano nilamon ng bisyo ang pagkatao niya,” patuloy niya, ang boses ay may halong matinding pagtitimpi habang nakatitig sa mesa.

“Simula ’yon noong nagtrabaho siya bilang mangkakabod,” he pursed his lips, habang pilit na pinipigilan ang panginginig ng kaniyang panga. “Mabigat ang trabaho sa minahan. Sa loob ng mga makikitid na tunnel sa ilalim ng lupa, walang sapat na hangin. Babad sila sa putik, sa lamig, at sa peligro na baka gumuho ang lupa anumang oras. Para makatagal at hindi makatulog sa loob ng ilang araw na paghuhukay, gumamit sila ng… pampagising.”

I felt a sudden lump form in my throat. Wala akong ibang nagawa kundi ang mas isiksik ang sarili ko sa kaniya, my hand gently tracing the sharp lines of his jaw to soothe the tension building underneath his skin.

“Nagsimula sa kaunti, hanggang sa tuluyan nang naging pangangailangan ng katawan niya,” paos niyang dagdag. Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang tingin, pilit na itinatago sa akin ang pait na namumuo sa kaniyang mga mata.

“Malaki ang kinikita niya habang tumatagal, pero imbes na gamitin niya sa amin ni Nanay, napupunta lang din sa pagbili ng babatakin niya. Hanggang sa unti-unti nang nawala ang lahat.”

Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya, ang kaniyang boses ay mas lalong lumalim sa pait ng alaalang pilit niyang binubuhay.

“Nang magkasakit si Nanay, wala kaming pambili ng gamot dahil naisangla na niya ang lahat ng gamit namin. Pumanaw si Nanay na walang kaaway kundi ang kahirapan at ang kapabayaan ni Tatay. At no’ng mahuli siya ng mga pulis sa minahan… hindi na ako nagulat. Masakit, pero iyon na lang ang naging paraan para matigil siya.”

I never thought he’d tell me this much. Ayaw ko siyang pilitin at ayaw kong magmarunong sa sakit na kailanman ay hindi ko naman naranasan, kaya imbes na magsalita, mas hinigpitan ko na lang ang yakap ko sa kaniya.

But for him to open up like this meant everything to me. He trusted me enough to lay down his heaviest burdens…

Marahan kong isiniksik ang mga daliri ko sa buhok niya sa likod ng kaniyang ulo, gently running my fingers through the short strands to soothe the tension still tight in his broad shoulders.

Isang matagal at nahihirapang paghinga ang bumaybay sa dibdib niya—slow yet heavy, as if he were finally exhaling a breath he had been holding in for years.

“Gusto kong pumasok sa Criminology hindi para pagtakpan ang ginawa ng Tatay ko. Gusto kong maging pulis na totoong nakakaintindi. Gusto kong maging kakampi ng mga taong tulad ni Nanay… at ng mga batang tulad ko noon na nawalan ng boses.”

Bahagya akong lumayo nang kaunti upang ikulong ang magkabilang pisngi niya sa aking mga palad.

“You’re going to be an incredible officer, Mideo,” I whispered, my thumbs gently tracing the sharp line of his cheekbones. “You are not your father, and you never will be. Ginagawa mong tama ang lahat ng mali sa nakaraan.”

Umingos siya. “Alam ko naman ’yon, kung saan-saan ako naglalalagi para lang hindi ako mahuli ng DSWD at doon ako nakakita ng napakaraming bagay na hindi dapat nangyayari sa mga tulad naming bata,” bahagya siyang natawa.

Isang matinding kirot ang tumagos sa dibdib ko sa narinig. I couldn’t even fathom the kind of upbringing he had to endure—palipat-lipat, nagtatago, at maagang namulat sa madilim na realidad ng mundo nang walang kahit sinong nakakatandang magtatanggol sa kaniya.

“Natutulog ako sa mga nakatenggang jeep, nagpaalipin sa kahit anong trabaho para lang makabili ng tinapay, at nakita ko kung paano magbulag-bulagan ang mga tao,” patuloy niya, ang kaniyang boses ay patag ngunit punong-puno ng lalim. “Kaya alam ko ang pakiramdam ng walang-wala at walang makapitan. Gusto kong maging pulis na kailangan ko no’ng bata ako.”

Nagtitigan kaming dalawa, alam kong namumungay na ang mga mata ko at pakiramdam ko, iniisip niyang kinakawawaan ko siya kahit na taliwas naman ’yon sa kung ano ang tunay kong nararamdaman.

He’s so brave, and the way he carries all that pain without letting it turn him bitter makes me fall for him even more.

If I were in his shoes, baka matagal na akong sumuko o nilamon ng galit sa mundo…

“Nakilala ka raw ni Papa sa talyer na pinagtatrabahunan mo noon?” maingat kong tanong, pilit na inilalayo ang usapan sa nakalulunod niyang mga alaala.

“Oo,” dahan-dahan siyang tumango, ang kaniyang mga daliri sa baywang ko ay marahang humigpit. “Doon na ako napadpad sa hacienda niyo pagkatapos niya akong kausapin. Siya ang kauna-unahang taong hindi nagtanong tungkol sa nakaraan ko nang tanggapin niya ako bilang trabahador sa hacienda niyo kahit na bata pa lang ako. Binigyan niya ako ng trabaho, ng matutulugan, at ng pagkakataong makatayo ulit.”

To my father, Hermideo was just another young boy who needed a second chance. But to him, my father was the first person who saw him as someone worthy of trust when the rest of the world looked at him with suspicion…

Like me, before I fell for him.

I was so mean to him, I was so judgmental. At galit pa siya sa akin dahil sa ginawa ko kay Manong Gary… na halos ilang dekada na dahil sa maling paratang ko.

I’m evil, I’m a brat who took everything for granted, thinking the world revolved around me and my family’s money.

Hindi ko pinapansin ang mga tauhan ni Papa sa hacienda noon. Para sa akin, mga tao lang sila na binabayaran para magtrabaho, mga mukhang bahagi lang ng background ng marangyang buhay na kinagisnan ko.

“Palagi mo akong nakikita, ’di ba? Bakit hindi mo ako kinakausap? I was so lonely and bored kaya!”

His lips twisted. “Bakit? Kakausapin mo ba ang isang kagaya ko?”

Ngumuso ako. “Malay mo, noon pa lang maging boyfriend na kita?”

He chuckled lowly, a dry, humorless sound that vibrated with faint disbelief.

“Ang bata mo pa noon—”

“Bata ka pa rin naman noon?”

May multong ngiti sa labi niya nang magkatinginan kaming dalawa.

Sinimangutan ko siya. “Sabagay, hindi ka naman nga pala nagkakagusto sa bakla…”

Itinagilid niya ang kaniyang ulo. “Wala pa naman sa isip ko no’n ang mga bagay na ganiyan, ikaw? ’Yon na agad ang nasa isip mo?” may paniningil sa boses niya kaya ngumuso ako at sandaling umiwas ng tingin.

Shucks! Inaamin ko naman na may kalandian akong taglay dahil puro crush at kilig lang naman ang laman ng utak ko noon…

“Masama ba ’yon? I was just starting to figure out what I liked!” depensa ko, my voice raising a pitch higher just to cover up how painfully red my cheeks felt.

“At ano? ’Yong lalaking ikinasal ka na kalaro mo ang gusto mo noon?” he mocked.

Nalaglag ang panga ko sa sinabi niya. The absurdity of him bringing that up right now made my jaw literally drop, but the mocking tone in his deep voice hit me like a splash of ice-cold water.

Alam kong sinabi niya kanina na hindi siya nagseselos pero ano ’to?

“Hello?! Pretend game lang kaya ’yon no’ng pitong taong gulang kami!”

Ngumiwi siya sa akin at lalaking-lalaki na ipinaikot ang mga mata, as if my protest was the most ridiculous thing he’d heard all day.

Hindi ko tuloy napigilan ang sarili kong humagikgik. “Don’t tell me that you’re jealous? Kanina sa playground noong tinanong kita, ang sabi mo hindi ka nagseselos? Tapos ngayon, pinalalaki mo ang kasal-kasalan noong pitong taong gulang pa ako?”

Inirapan ko siya habang nakakandong pa rin ako sa kaniya. I comfortably wrapped one arm around his neck, using my free hand to playfully trace the hard line of his jaw. Nakaupo siya habang nakatutok sa reviewer niya, pero halatang wala na sa mga binabasa ang atensyon niya dahil sa pananatili ko sa kandungan niya.

“Aminin mo na kasi, Mahal. Bawiin mo na ’yong sinabi mo kanina.”

Ipinatong niya ang hawak niyang ballpen sa ibabaw ng bukas na libro. His large, calloused hands automatically settled on my waist to steady me on his lap, his dark eyes locking onto mine with unreadable intensity.

“Hindi ako nagseselos,” maikling giit niya sa mababang boses, but his gaze flicked down to my lips before snapping right back to my eyes.

“Denial!” pang-aasar ko pa, leaning my face closer to his. “You literally brought up Holden out of nowhere! Kung hindi ’yan selos, ano’ng tawag diyan?”

“Saan ba ’yon dito—”

“Bakit mo ulit itinatanong? Gusto mong puntahan para awayin? O para lang siguraduhin kung mas guwapo ka sa kaniya?” I whispered teasingly, a knowing smirk playing on my lips. “Spoilers, Mahal… mas masungit ka lang, pero ikaw pa rin ang gustong-gusto kong kandungan kasi mas guwapo ka ro’n!”

“Kuya Mideo?” I heard my brother Sergio outside his door.

Hindi ko alam kung narinig ba niya kaming dalawa, pero ang tatlong magkakasunod na katok sa pintuan ay sapat na para halos lumipad ang kaluluwa ko sa sobrang gulat!

“Shit!” impit kong mura, my hands scrambling over his broad shoulders as I tried to untangle myself from his lap.

Letche!

Napaigtad din si Hermideo, pero ’di-hamak na mas mabilis ang reflexes niya. Without breaking a sweat, his large hands clamped on my waist and guided me off his lap in one swift and fluid motion.

“Sa ilalim ng kama,” mabilis ngunit mababa niyang utos, pointing forcefully beneath his bed frame.

Mabilis akong sumunod sa kaniya, my heart hammering like crazy against my ribs. Bago pa man makadalawang katok si Sergio sa pintuan, nakadapa na ako at mabilis na gumapang papasok sa ilalim ng kama niya.

May harang naman na manipis na bedsheet na nakabitin sa gilid ng kama, kaya siguradong takip na takip ako sa dilim.

I hugged my knees tight against my chest, making sure not a single inch of my clothes or hair poked out…

Narinig ko ang mabilis ngunit maingat na pag-aayos niya sa ibabaw ng mesa—ang paglipat ng mga papel, ang pagbukas ng libro, at ang malalim niyang paghinga bago dahan-dahang binuksan ang pinto.

From my view beneath the bed frame, all I could see through the small gap under the sheet were two pairs of feet—Hermideo’s large, worn slippers, and Sergio’s clean indoor slippers stopping right at the threshold.

“Kuya Mideo? Nakaabala ba ako?” tanong ni Sergio, his tone purely innocent. “May itatanong lang sana ako sa’yo,”

“Hindi naman. Pumasok ka,” malamig at nakakamanghang kalmadong sagot ni Hermideo, as if he hadn’t just had me straddling his lap two seconds ago.

“Ano ang itatanong mo?”

Walang hiya-hiya si Sergio na umupo sa kama niya, making the wooden springs above me creak loudly.

Nalaglag ang puso ko sa narinig kong tunog. The mattress dipped right above my head, pushing the thin bedsheet a few inches closer to my face. Napapikit ako nang mariin at halos tumigil sa paghinga.

Huwag kang gagalaw, Reese. Huwag kang uubo. Huwag ka ring babahing!

“A-Ah, hindi tungkol sa makina ng sasakyan, Kuya Mideo…” mahinang panimula ni Sergio. I could hear him nervously rubbing the back of his neck. “Gusto ko lang sana humingi ng payo sa ’yo… tungkol sa babae.”

Naramdaman ko ang paghinto ng mga tsinelas ni Hermideo malapit sa kama.

“Babae?” ulit ni Hermideo sa mababang baritono.

“O-Oo… May nagugustuhan kasi ako. Sobrang ganda niya, Kuya. Kaso… medyo maarte, mataray, at sobrang conyo magsalita,” pag-amin ni Sergio, his voice filled with genuine crush-struck hesitation. “Gusto ko sana siyang ligawan, pero parang ang hirap niyang… abutin. Pakiramdam ko, baka ma-intimidate ako o ma-reject agad.”

Sa ilalim ng kama, nanlaki ang mga mata ko!

Wait… what?! Maarte, mataray, at conyo?!

At ano?! Naka-ilang girlfriend na ang lalaking ’to kahit na seventeen years old pa lang siya, tapos ngayon, may panibagong target na naman ang utak-gamunggo na ’to?!

My jaw practically dropped to the dusty floorboards. Sino na naman kayang malas na babae ang napagdiskitahan nitong kapatid ko?

Gustong umikot ang mga mata ko at gumapang palabas para batukan si Sergio sa ulo, pero pilit kong itinutop ang dalawa kong kamay sa aking bibig. My whole body was shaking from holding back my laughter and annoyance.

“Bakit ka naman niya aayawan?” narinig kong tanong ni Hermideo sa kaniyang mababa at walang ka-emo-emosyong boses.

“E, kasi nga, Kuya!” reklamo ni Sergio habang gumagalaw na naman sa ibabaw ng kama, making the springs creak loudly right above my ears. “Parang katulad kasi siya ng mga k-kaibigan ni Ate Reese, ’di ba? High-maintenance! Tuwing nakikita ko siya, nanginginig ako bigla. Kapag titingnan niya ako mula ulo hanggang paa, pakiramdam ko bawas agad ang pagkatao ko!”

I bit my lower lip so hard just to keep quiet. Aba, nararapat lang sa ’yo ’yan! Mukhang matino ’yang babaeng ’yan kung nai-intimidate ka!

“Kung natatakot kang maayawan, ’di huwag mo nang subukan,” simpleng sagot ni Hermideo.

“Pero… gustong-gusto ko siya. Kaso mas matanda kasi ’yon sa akin, Kuya Mideo…”

“Kailan mo pa ba ’yon nagustuhan?”

But wait? Why is my brother asking for love advice from Hermideo of all people?!

My mind spun in circles under the cramped, dusty space. Inis na inis na ako habang pinagmamasdan ang dalawang pares ng paa sa tapat ng bedsheet frame.

“Matagal na,” mahinang sagot ni Sergio, obvious na nahihiya. “Basta no’ng pumunta siya rito sa bahay dati. Kaso nahihiya nga ako kasi mas matanda siya sa ’kin, tapos ang taray-taray pa magsalita…”

Pumunta na rito sa bahay namin?! Shit!

“Walang mangyayari sa ’yo kung puro ka hiya,” baritonong sagot ni Hermideo. “At hindi nakukuha sa kaartehan ang pag-aaral. Bumalik ka na sa kuwarto mo at magre-review pa ako.”

“Sige na nga, Kuya Mideo! Sungit nito…” bulong ni Sergio bago narinig ang tunog ng mga hakbang niya patungo sa pinto. “Huwag mo ’kong isusumbong kay Ate Reese, ah! Papatayin ako no’n!”

“Bakit naman kita isusumbong do’n? ’Di ’yon mahilig sa usapang ganito, puro kaartehan lang ang alam no’n,” malamig ngunit dahan-dahang wika ni Hermideo.

Sa ilalim ng kama, halos pumutok ang ugat ko sa leeg! Nanlaki ang mga mata ko at nanggigil ang mga daliri ko habang nakabaon sa semento.

Aba’t ang kapal din talaga ng mukha ng dalawang ’to, ah! Pinagtutulungan pa ako sa sarili kong bahay!

“Araw-araw ko ngang nakikitang tinatarayan ka no’n, Kuya Mideo, eh. Good luck na lang sa atin pareho sa mga matataray!” natatawang huling hirit ni Sergio bago tuluyang isinarado ang pinto.

Nang makalabas ang kapatid ko, muling bumalot ang katahimikan sa buong silid. Narinig ko ang mabibigat na hakbang ni Hermideo patungo sa gilid ng kama.

Dahan-dahan niyang inangat ang nakabitin na bedsheet.

Ang liwanag mula sa ilaw ng silid ay agad na sumilip sa dilim, kasabay ng pagsilay ng seryoso at nang-aasar niyang mukha habang nakayuko at nakatitig sa akin sa ilalim.

“Lumabas ka na,”

Galit na galit kong itinulak ang bedsheet paitaas at mabilis na gumapang palabas.

“Puro kaartehan pala ang alam ko, ha?!” singhal ko agad sa kaniya habang pilit na inaayos ang nagkusot kong damit at pinapagpag ang alikabok sa mga tuhod ko. My face was burning, half from embarrassment and half from absolute fury. “At talagang pinagkaisahan niyo pa ako ng kapatid ko sa mismong kuwarto mo!”

“Hindi ba totoo?”

Ngumuso ako at inirapan na lang siya. Well, totoo naman…

“Bakit siya nanghihingi ng advice sa’yo? You don’t seem the type to give love advice!” asik ko, crossing my arms tight over my chest para itago ang bahagyang pag-init ng mga pisngi ko.

“Unless…” I narrowed my eyes at him, stepping closer until I was almost nose-to-nose with his maddeningly composed face.

He snorted. “Kung ano man ang naging karanasan ko sa ibang babae, matagal na ’yon.”

“Ah, talaga?” I scoffed, forcing my tone to sound as sweet as poison while taking a half-step backward. “Bakit, ilan ba silang napagpasensyahan mo bago ka natutong maging ganiyan katimpi, ha?”

His dark eyes narrowed slightly as he watched the sudden shift in my face. A slow, dangerous curve formed at the corner of his lips when he realized exactly where my wild, runaway thoughts were heading.

“Bakit?” mababang bulong niya, his voice changing into that deep, husky register that always made my pulse spike. “Nagseselos ka ba sa nakaraan na wala ka naman?”

“As if!” mabilis kong sagot, my cheeks burning even hotter than before. “Naitanong ko lang kasi nagmamagaling ka roon sa kapatid ko! And besides, it concerns me kung sino man ’yang pino-pormahan ng utak-gamunggo na ’yon! Tapos pumunta pa rito sa bahay namin!”

Gosh! Sino kaya ang nagugustuhan ng kapatid kong ’yon?!

Dedma na nga lang! Letche…

“Mahal, inaantok na ako. Sleep muna ako rito sa kuwarto mo kahit mga tatlong oras lang,” nakanguso kong paalam, letting out a dramatic yawn while looking up at him with my best puppy-dog eyes.

“Paano kapag nahuli—”

“Iidlip lang naman, eh!” sumimangot ako, completely forgetting about Sergio and his mysterious, doomed love life. “Pagod kaya ako dahil sa paglalaro natin sa playground kanina tapos—”

“Sige na, matulog ka na. Magre-review na ako…”

Kabanata 30

Sinuyod ko ng tingin ang maliit na silid niya, hindi ako kumportable na kailangan pa niyang lumabas ng silid para lang makaligo.

Imagine?! Siya na itong lalaking mala-pantasiya ang appeal, mala-marmol ang abs, tapos makikipag-agawan at makikigulo pa sa communal bathroom sa dulo ng pasilyo kapag maliligo?!

Aba, paano kung may makakita sa kaniya rito na nakatapis lang ng tuwalya?! Paano kung biglang magkasala sa paningin ng Diyos ’yong mga marites sa kabilang kuwarto, lalo na ’yang pamangkin ng landlady na si Maribel?! Over my dead gorgeous body!

Jusko, ang sikip pa ng kuwartong ’to para sa laki ng katawan ng kapreng ’to! Kasya lang ang isang single bed, ang maliit na wooden desk, at ang aparador niyang kapag binuksan mo ay baka dalawang pirasong t-shirt lang ang laman. Naimagine ko tuloy ’yong mga kapre sa puno ng balete na pinagkasya sa box ng sapatos. Nakakaawa na nakakairita! Charot.

“Mahal…” pabulong kong tawag sa kaniya habang nakatayo sa gitna ng silid.

“Bakit?” tanong niya habang ibinababa ’yong huling kahon ng gamit niya sa gilid ng aparador.

“Ipa-renovate ko kaya ’tong bedspace mo?” seryoso kong sabi sabay halukipkip at upo sa gilid ng kama niya.

Narinig ko ang bahagyang pagbuntong-hininga niya. “Kakalipat ko lang. Anong ipa-renovate ang pinagsasabi mo diyan?”

“E nakakaloka kasi! Hindi ako sanay na nakikita kang nandaragdag sa hirap ng buhay!” padabog kong singhal habang nakanguso. “Bakit kailangang magtiis ang isang katulad mong may katawang pang-Romansa Pocketbook sa ganitong setup?! I’ll pay the landlord! Lalagyan natin ’to ng sariling en-suite bathroom para hindi ka na lumalabas ng kuwarto!”

Dahan-dahan siyang dumaan sa harap ko at huminto nang napakalapit. Kahit maliit ’yong kuwarto, ramdam na ramdam ang matalim at nang-aasar niyang tingin mula sa itaas.

“En-suite bathroom sa bedspace?” mababang usal niya habang nakatitig sa akin. “Hindi na kailangan—”

“Anong hindi na kailangan?! Mahal, concerned lang ang dyosa mong girlfriend!” dahan-dahan akong tumingala para salubungin ang mga mata niya. “Gusto ko lang namang maging kumportable ka! Ayaw kong lumalabas ka pa ng silid para lang maligo, baka mamaya kung sino-sinong babae o si Maribel pa ang makakita sa ’yo na nakatuwalya lang!”

Ngumisi siya—’yong tipong tipid na ngisi na napakasarap kutusan pero mas masarap halikan. Hala?

“Bakit ka ba nagagalit—”

“Bakit hindi ako magagalit? I’m your girlfriend!” iritado kong sabi habang pinandidilatan siya ng mga mata. “Karapatan kong maging praning! At karapatan kong maging territorial sa lalaking binabakuran ko! Nakita mo ba kung paano ka tingnan nung Maribel na ’yon kanina?! Kulang na lang lagyan ka ng gravy sa tingin niya, e! E kung dukutin ko kaya ’yong mga mata no’n para ako na lang ang makakita sa ’yo?!”

Dahan-dahan siyang yumuko, inilapit ang mukha sa akin hanggang sa halos magdikit na ang mga ilong namin. Ramdam na ramdam ko ang amoy ng sabon at mint sa hininga niya.

“Wala akong pakialam sa tingin ng iba,” mababa at paos niyang usal, locking his dark, hypnotic eyes straight onto mine. “Kahit hubad pa ako sa harap ng buong mundo, ikaw lang naman ang nakakakuha ng atensyon ko.”

Ugh, the audacity of this kapre?! Biglang pumasok sa utak ko ’yong ginawa ko sa kaniya sa pinto noong nakaraan! Nag-init agad ang buong mukha ko hanggang sa dulo ng mga tainga ko!

“A-Aba…” nauutal kong bawi habang pilit siyang itinutulak sa dibdib, kahit na mas matigas pa sa pader ’yong muscle niya. “Siguraduhin mo lang, Hermideo! Dahil kapag nalaman kong may ibang nakinabang sa abs mo rito sa bedspace na ’to, ibabalik kita sa bodega at doon kita ikukulong sa sako ng feeds!”

He chuckled lowly, and it felt like music to my ears…

’Yong uri ng tawa na hindi niya basta-basta ibinibigay sa kahit kanino. Deep, resonant, at may kaunting panunukso na nagpapakilig sa bawat hibla ng pagkatao ko.

“Walang makikinabang sa akin dito,” paos niyang bulong habang dahan-dahang hinuhuli ang dalawa kong kamay na nakatukod sa dibdib niya. Isinagkit niya ang mga daliri ko sa kaniya, forcing me to feel the steady rhythm of his heartbeat. “At hinding-hindi ako magpapanakaw ng tingin kahit kanino. Sa ’yo lang ako gustong magpaalila…”

Gosh! Bakit ba napakagaling magpakilig ng kapreng ’to nang hindi man lang nag-e-exert ng effort?! Nasaan ang katarungan para sa mga katulad kong mabilis manginig ang laman?!

“Tse!” inirapan ko siya kahit na deep inside ay halos mag-lupa’t langit na ang kaluluwa ko sa sobrang saya. “Mag-review ka na nga lang diyan para sa exam mo! Paghusayan mo ’yang Criminology na ’yan para kapag naging pulis ka na, ikaw na mismo ang hihila sa akin papuntang munisipyo para piliting pakasalan ka!”

Kakasalin ba kaming dalawa? The thought of us getting married made my head dizzy…

He smirked and didn’t even say anything after I said that, leaning his head slightly to the side, purely enjoying how flustered and loud-mouthed I was getting over my own wild thoughts.

Shit…

I can’t let him know that I’m already ahead of myself! Nakakaloka, baka isipin nitong kapreng ’to na nag-o-order na ako ng wedding favors sa Shopee at nagne-negotiate na sa caterer!

“Ayusin na natin ’tong huling gamit mo, para makapag-review ka na,” mabilis kong bawi sabay tayo mula sa kama at hablot sa huling plastic box na nakalapag sa sahig.

I needed a distraction, and I needed it now bago pa tuluyang matunaw ang mukha ko sa sobrang init ng panginginig ng pisngi ko!

Inilapag ko ang kahon sa ibabaw ng aparador niyang gawa sa plywood. Pilit kong ibinuhos ang buong atensyon ko sa pag-aayos ng limang pirasong t-shirt at dalawang pamasok niyang polo. Pero kahit ano’ng tago ko ng mukha, ramdam na ramdam ko pa rin ang mabigat at mainit na titig ng kapre na nakabuntot sa bawat galaw ko.

Narinig ko ang mabagal niyang paglakad mula sa likod ko. Huminto siya nang napakalapit—so close that I could feel the radiant heat coming off his chest pressing lightly against my back.

“Gusto mo kumain ng pares pagkatapos nito? Mamayang gabi pa ako mag-start mag-review,” mababang bulong niya sa mismong tainga ko, making all the fine hairs on my arms stand straight up.

Ngumuso ako. “Okay…”

Paano ba naman kasi ako makakahindi kung ganiyan kababa at kalambing ang boses ng kapreng ’to?!

Pero siyempre, kailangang panatilihin ang reputasyon! Mabilis akong humarap sa kaniya, itinulak nang kaunti ang dibdib niyang kasing-tigas ng semento, at pinalandakan sa kaniya ang pamatay kong irap.

“Napagod ka ba kanina sa talyer?”

Pinagpagan ko ang balikat ng t-shirt niya kahit wala naman talagang dumi roon—gusto ko lang talagang humawak, bakit ba?! Boyfriend ko naman siya, eh. Ugh!

Dahan-dahan siyang umiling, his dark eyes watching my hands smooth over his broad chest.

He started working at my father’s friend’s auto shop three days ago.

Maaga lang siyang nag-out ngayon dahil ngayon na ang paglipat niya rito sa bedspace na inuupahan niya.

“Hindi naman ako napagod,” mababa niyang sagot habang hinuhuli ang dalawa kong kamay para pigilan ang hindi ko mapigilang pagpapalambing sa dibdib niya. “Medyo madami lang ginawa si Sir Cardo kanina dahil may dalawang jeep na kailangang matapos bago mag-gabi. At tsaka kalahating araw lang ako roon bago ako bumalik sa inyo para maghakot ng gamit.”

“Kahit na!” irap ko sabay bawi sa mga kamay ko, kahit na gustong-gusto ng puso kong magdiwang sa init ng palad niya. “Malamang puro langis at grasa ang inabot mo roon! Kaya pala amoy Manggagawa ka pa rin kahit nagpalit ka na ng damit! But well… passable naman ang amoy. Very masculine, very hardworking partner energy. I’ll give it an eight out of ten!”

“Walo lang?” tanong niya, taking a slow step forward that trapped me between him and the narrow wooden desk. “Paano magiging sampo?”

Hala ka, Lord! Ang harot ng future Criminology student na ’to! I love it!

“Kiss mo ako?” I puckered my lips and tilted my head up, fully leaning into the acting while giving him my best playful pout.

A dangerous glint appeared in his dark eyes, and that faint smirk on his lips deepened into something that made my heart do a whole cartwheel inside my chest.

“Ganiyan lang pala kadali maging sampo?” mababa at paos niyang bulong, his hot breath brushing against my skin as he leaned down.

He planted a quick kiss on my lips, mabilis na namungay ang mga mata ko. I feel my legs go weak and rubbery. Nalimutan ko bigla kung paano huminga! Mapapa-roll over at mapapalundag na talaga ang kaluluwa ko sa sobrang kilig!

Quick kiss lang ’yon ha?! Paano pa kaya kung sinagad pa ng kapreng ’to?! Baka kailanganin na akong ire-revive ng Red Cross sa sahig nitong bedspace!

Nang dahan-dahan siyang humiwalay, may pilyo at nakatagong ngisi pa rin sa mga labi niya habang pinagmamasdan ang namumula at natutulalang mukha ko.

“Sampo na?” mababang bulong niya, his thumb lightly stroking my blazing-hot cheek.

Malungkot akong humiga sa kama ko, I wouldn’t be able to sneak in into his anymore.

Kanina, pagkatapos naming kumain sa paresan at ihatid niya ako pauwi hanggang sa kanto, halos lumutang pa ako sa ulap dahil sa kilig. Pero ngayon, habang nakatitig ako sa kisame ng kuwarto ko at nilalamon ng katahimikan ng buong bahay, biglang may kung anong mabigat na dumagan sa dibdib ko.

Wala na siya sa ibaba…

Friends na kami sa Facebook at may contact na niya ako, but he’s really not the type to text non-stop or spend hours on video calls.

I sighed heavily, hugging my fluffy pillow tightly against my chest. Mabilis kong kinuha ang phone ko para tingnan ang chat head niya sa Messenger. Active three minutes ago.

Kasi naman, eh! Pinaayos nina Papa ang bodega at ginawa nang maayos na kuwarto, pero pinalagpas pa rin ’yon nitong kapreng ’to! Mas pinili niya pa ring lumipat at maging independent sa maliit niyang bedspace dahil gusto niyang patunayan kina Papa at Mama na kaya niyang tumayo sa sarili niyang mga paa at panindigan ako sa tamang paraan…

Ano kaya ang magiging reaksyon nila Papa kapag… sinabi kong boyfriend ko na siya?

Papa thinks I’m still entertaining Eros Manalo, the son of Mayor in our town!

Babangon na sana ako para mag-skincare nang biglang tumunog ang phone ko.

Mabilis kong dinampot ang phone sa bedside table, expecting a quick text message.

Pero nanlaki ang mga mata ko nang makitang tumutunog ang Messenger ko at umiilaw ang screen sa isang Video Call mula kay Hermideo!

Nag-panic ako nang slight! Dali-dali kong inayos ang buhok ko at pinagpagan ang damit ko bago dahan-dahang pinindot ang green button para sagutin ’yon.

Lumabas agad sa screen ang mukha ng kapre. Nakahiga na rin siya sa kama niya, nakatagilid, at nakasando lang na puti na halos pumutok sa lapad ng dibdib at balikat niya. Ang dilim ng ilaw sa kuwarto niya kaya ang natatamaan lang ay ang gilid ng matangos niyang ilong at ang seryosong titig ng mga mata niya.

“B-Bakit ka tumawag?” nauutal kong panimula habang inilalapit ang phone sa mukha ko, pilit na hinahanap ang magandang anggulo para hindi mukhang may double chin. “Kala ko ba nagre-review ka pa?”

Nakatitig lang siya sa akin sa screen. Nakakailang! Parang ramdam na ramdam ko ’yong titig niya kahit nasa kabilang subdivision lang siya…

“Gusto lang kitang makita…” mababa at paos niyang sagot, his voice deep through the speaker that it sent a shiver straight down my spine. “Hindi ako makapag-focus sa binabasa ko. Iniisip kita.”

Pakiramdam ko ay biglang nagliyab ang buo kong mukha! Isinubsob ko agad ang kalahati ng mukha ko sa unan para itago ang nangingislap kong mga mata at ang hindi mapigil na ngiti sa labi ko.

Inabot ko ang AirPods ko sa nightstand at mabilis na ikinabit ’yon sa tainga ko.

“Hindi ka pa tapos? Bakit nakahiga ka na? Inaantok ka na?” tanong ko habang pinapanatili ang medyo mataray kong tono para hindi halatang halos mamatay-matay na ako sa kilig doon sa kabilang linya.

Dahan-dahan siyang umiling sa screen. Mas lalong lumalim ang boses niya sa AirPods ko dahil sa lapit ng labi niya sa microphone.

“Hindi pa tapos magbasa. Mabilis lang napagod ’yong mata ko sa maliit na sulat,” bulong niya, his dark eyes intently fixed on mine as if he was looking right through the screen.

“Mag-review ka na ulit, huwag mo na patayin ang call. Hindi naman ako mag-iingay,” sabi ko, softening my voice just a bit while resting my chin against the fluffy edge of my pillow.

Tinitigan ako ng kapre sa screen. A small, subtle curve formed at the corner of his lips before he gave a slow nod.

“Sige,” mahina niyang sagot.

Inilagay niya ang phone sa patungan sa tabi ng maliit niyang mesa, sa anggulong nakikita ko pa rin ang kalahati ng mukha niya at ang makapal na reviewer na nakabukas sa harap niya. Naririnig ko pa sa AirPods ang mahinang pagbaliktad niya ng pahina ng libro, kasabay ng mabigat at pantay niyang paghinga.

I muted my microphone on my side so he wouldn’t hear my muffled squeals whenever he’d unconsciously run a hand through his messy hair or lean closer to read a difficult legal provision.

Pakiramdam ko, kahit magkalayo kami at nasa magkaibang kuwarto ngayong gabi, tila narito pa rin siya sa tabi ko. The quiet hum of his presence in my ears was surprisingly comforting, slowly melting away all the anxiety and sad longing I felt earlier.

Habang pinapanood ko ang seryoso niyang mukha na tutok na tutok sa binabasa, unti-unting bumigat ang mga talukap ng mata ko. The soft rustle of pages became a soothing lullaby.

Nagising ako kinabukasan na low battery ang phone ko, I groaned and I was so mad at myself that I didn’t get to say good morning to him first.

Mabilis kong isinaksak ang phone sa charger at halos pumutok ang ugat sa leeg ko habang hinihintay na mag-dalawang porsyento man lang ito para bumukas!

Pagkalipas ng limang minutong pagwawala sa tabi ng saksakan, nag-up wakas ang screen!

Sumalubong agad sa akin ang notification mula sa Messenger: Video call ended • 7 hours ago.

Ibig sabihin, hinayaan niyang nakasindi ang call buong gabi habang natutulog ako bago niya tuluyang pinatay! At bago pa man ako makapag-type ng paninisi sa sarili ko, may unread message na pala mula sa kaniya na pinadala kaninang alas-sais ng umaga.

Mahal:

Nasa Talyer na Ako kuMain KA ng AGAhan PagkaGising Mo.

Imbes na matawa ako sa typings niyang punong-puno ng malalaking titik na halatang kinapa pa sa lumang screen, ay impit akong tumili at niyakap nang mahigpit ang phone ko habang nagtatatalon sa kama!

Naalala ko, ilang linggo na lang at magiging ganap na 3rd year Business and Marketing student na ako pagkatapos nitong bakasyon. Mas magiging pikit-mata at puyatan ang mga case studies at marketing plans ko sa campus, pero sa ngayon, ang tanging gustong-gusto kong pagtuunan ng pansin ay ang kapre kong nagsisikap para sa aming dalawa.

Unti-unti rin napawi ang ngiti ko dahil… papasok na rin siya eskwelahan sa susunod na buwan.

Napahawak ako sa dibdib ko at bahagyang napabuntong-hininga.

He’s going to be in his first year in Criminology, while working full-time sa talyer ni Tito Cardo.

Nakaramdam ako ng takot sa dibdib ko. Baka sa sobrang dami ng ginagawa niya—at sa dami ng kailangan kong ipasang case study sa La Salle pagkatapos ng term break—unti-unting mawalan ng oras ang isa’t isa. Baka maubos siya sa pagod. Baka pareho kaming kainin ng kani-kaniyang responsibilidad at mawalan kami ng puwang para sa isa’t isa.

Mabilis kong pinunas ang mumunting luha sa mga mata ko at mabilis na nag-reply habang nakangiti nang hanggang tainga.

Me:

Of course! Good morning! Sorry nakatulog na ako kagabi :((

I wanted to go to his workplace later, but I know that I’d be a distraction. Baka Imbes na makapagtrabaho siya nang maayos sa talyer ni Tito Cardo, mag-alala pa siya na mainitan ako o kaya’y panay ang tingin sa akin habang nag-aayos ng makina. Ayoko namang maging dahilan para mapagalitan siya o magkamali siya sa ginagawa niya.

Kumain ako ng umagahan, tumaas pagkatapos at naligo bago ako bumalik sa kuwarto habang nagpapatuyo ng buhok gamit ang tuwalya.

Mabilis kong kinuha ang phone ko sa nightstand para tingnan kung may reply na ulit ang kapre kong boyfriend…

May dalawang unread messages mula sa kaniya!

Mahal:

AyOs lAnG

Mahal:

’Wag Ka Na Pumunta Dito Sa Talyer. Mainit At Marumi. Magpahinga Ka Na Lang Diyan Sa Bahay Niyo.

Napairap ako sa hangin habang pilit na itinatago ang napakalapad kong ngiti. Kumuha ako ng suklay at umupo sa harap ng salamin para mag-skincare.

I have hair extensions, kailangan kong pumunta sa salon para ipatanggal ang mga ito. Hindi pa naman siya pangit tingnan, pero medyo mabigat na sa scalp at gusto ko lang ding maging presko ngayong term break.

Mas madali kasing i-maintain ang natural hair ko lalo na’t ilang linggo na lang at magiging ganap na 3rd year Business and Marketing student na ako sa La Salle.

Tinitigan ko ang sarili ko sa salamin habang dahan-dahang naglalagay ng moisturizer sa mukha.

Para hindi ako ma-bore, ’yon na lang ang gagawin ko ngayong araw.

Kinuha ko ang phone ko at mabilis na nag-reply sa kaniya.

Me:

Magpapa-salon lang ako sa mall para ipatanggal ’tong hair extensions ko, mabigat na kasi sa ulo. Mag-iingat ka diyan ha! I love you!

I deleted the last three words, I think it’s too fast…

Huminga ako nang malalim habang nakatitig sa bawat letrang ipinadala ko. Gustuhin ko man sabihin ang mga salitang ’yon, ayoko namang mabigla siya o isipin niyang masyado akong mabilis.

Ibinaba ko ang phone sa nightstand at nagmadali nang mag-ayos. Kumuha ako ng simpleng cropped top at maong shorts.

I didn’t bother looking so simple—naglagay pa rin ako ng kaunting concealer, nag-curl ng eyelashes, at nagpahid ng paborito kong nude pink lip tint para mukhang buhay na buhay pa rin ang mukha ko.

Haharap pa rin naman ako sa salamin ng salon nang ilang oras, kaya dapat maayos man lang ang rehiyon ng mukha ko habang itinutumba ang mga pekeng buhok ko!

Kinuha ko ang shoulder bag ko at bumaba na ng hagdan. Tumungo agad ako sa shop namin at nagpaalam kina Mama at Papa na magpapa-salon lang ako sa mall para ipatanggal ang mga pekeng buhok na ipinakabit ko noong nakaraang linggo.

“O, bakit tatanggalin mo na agad? Hindi ba’t kakakait lang niyan?” gulat na tanong ni Mama habang iniaayos ang mga balot ng feeds sa gilid ng counter.

“Mabigat na po kasi sa ulo, Ma.”

“O siya, mag-iingat ka sa pagbiyahe,” bilin naman ni Papa mula sa maliit niyang desk sa gilid. “I-text mo ako kapag nakarating ka na sa mall.”

“Opo, Pa!” sagot ko at mabilis na humalik sa pisngi nilang dalawa bago tuluyang lumabas ng shop.

Mainit at medyo masakit sa balat ang sikat ng araw sa kalsada. Habang naglalakad ako palabas papuntang sakayan ng jeep, patagong nag-vibrate ang phone ko sa loob ng bag. Mabilis ko itong kinuha, umaasang reply na ’yon ng kapre ko matapos kong sabihing magpapa-salon ako.

Pero bahagyang nanlamig ang mga daliri ko nang makita ang notification mula sa Instagram.

eros.manalo_: Hey Reese! Free ka ngayon? I’m near your area. Coffee?

Napabuntong-hininga ako nang malalim habang nakatitig sa screen. Kailangan ko nang maglagay ng malinaw na bakod sa kaniya. Ayokong magbigay ng kahit anong maling motibo o pag-asa, lalo na’t pilit pa rin siyang binabanggit nina Mama at Papa tuwing nag-uusap kami.

Mabilis akong nag-type ng reply para dideretsuhin siya.

bluebereese: Hi Eros! Sorry, I’m actually on my way to the salon right now and I have errands to run the whole day. Pass muna ako sa coffee!

Pumasok ako sa jeep at nakatitig lang sa daan habang umaandar ito. Hindi pa man ako nakakalayo nang biglang nag-vibrate ulit ang phone ko.

Mahal:

Sino Kasama Mo Mag Pa Salon?

Natawa ako nang mahina sa loob ng jeep, pilit na pinipigilan ang ngiti na gustong sumilay sa mukha ko.

A stupid idea popped into my head as I typed my reply to him.

Me:

Si Eros, gusto niya ring mag-coffee kami pagkatapos kong magpa-salon.

Kinagat ko ang ibabang labi ko habang pinapanood ang tatlong tuldok na nagpakita sa chat head namin. Gusto ko lang namang makita ang reaksyon nitong kapreng ’to!

Hindi pa lumilipas ang sampung segundo nang biglang nagbago ang kulay ng screen ko.

Mahal Calling…

Halos mabitawan ko ang phone sa matinding gulat! Mabilis kong pinindot ang green button at itinapat ’yon sa tainga ko, pilit na pinipigilan ang tawa na gustong kumawala sa dibdib ko.

“Hello—”

“Nasaan ka?!” mariin, mababa, at galit na utos agad ng boses sa kabilang linya. Naririnig ko pa ang ingay ng mga pukpok ng martilyo at andar ng makina sa background ng talyer.

“Nasa Jeep ako—”

“Bumaba ka sa susunod na kanto,” putol niya agad sa akin. Dinig na dinig ko ang maingay na kaluskos ng kaniyang galaw—halatang nagmamadaling lumabas mula sa ilalim ng ginagawang sasakyan.

“Bakit naman ako bababa?” pabalang at maarte kong sagot habang tumitingin sa bintana ng jeep. “Papunta na nga ako sa mall, ’di ba?”

“Reese, ’wag mo akong subukan!” huminga siya nang malalim, halatang nagtitimpi nang matindi at halos mag-ngitngit ang mga ngipin. “Bumaba ka diyan at mag-intay ka. Susunduin kita.”

“E, ano namang masama kung magka-coffee kami ni Eros?” pangingiliti ko pa sa kaniya, pabulong lang para hindi ako tignan nang masama ng ibang pasaherong katabi ko. “Diyan lang naman siya sa malapit—”

“Sabi nang bumaba ka diyan!”

Medyo napalakas ang boses niya kaya napalayo ko nang kaunti ang phone sa tainga ko. Naririnig ko ang mabigat niyang paghinga sa kabilang linya, na para bang handa na siyang sumugod sa gitna ng kalsada kahit nakapangtrabahong damit pa siya at punong-puno ng grasa.

“Joke lang! I was just joking! Gosh!” mabilis kong bawi habang nakatakip ang kamay sa bibig ko, pilit na pinipigilan ang malakas na tawa na gustong kumawala sa dibdib ko. “Wala akong kasama! Hindi ko kasama si Eros!”

Tahimik ang kabilang linya nang ilang segundo. Ang naririnig ko na lang ay ang mabigat, mabilis, at halos magngalit niyang paghinga matapos ang mabilis na pagtakbo o pag-aalala.

“Sasamahan kita…” paos niyang sabi sa kabilang linya.

“Huh? Baliw ka ba? You’re still at work!” gulat kong tanong habang nanlalaki ang mga mata ko. “Magpapa-salon lang ako! Mabilis lang ’to!”

“Pupuntahan kita diyan sa mall. Antayin mo ako sa baba,” pinal at walang alinlangan niyang utos.

Ilang beses akong kumurap nang marinig ko ang pagka-putol nang linya, na hindi pa man lang ako nakakapag-protesta nang maayos!

Napasandal ako sa upuan ng jeep habang hawak-hawak ang nagwawalang puso ko. Mababaliw talaga ako sa lalaking ’to! Iiwan ba naman ang trabaho sa talyer ni Tito Cardo nang dahil lang sa walang kwentang biro ko?!

As much as I want to call him back, and tell him that he didn’t need to come and be with me, I want us to make memories as a couple while we still have the chance before school starts again.

Hindi ko alam kung papayagan din siya ni Tito Cardo na umalis nang basta-basta sa gitna ng oras ng trabaho.

Kaya tinext ko na siya…

Me:

Mahal, huwag ka na pumunta. Hindi ba’t may date tayo bukas? Alam na ’yon nila Papa na lalabas tayo gaya nang paalam mo sa kanila.

Kinagat ko ang ibabang labi ko habang hinihintay ang reply niya. Tama naman, eh. Nakapaalam na siya kina Papa para sa pag-labas namin bukas, kaya ayaw ko nang gumawa pa siya ng eksena ngayon o mapagalitan pa ni Tito Cardo sa talyer…

Hindi ko pa man naitatago ang phone ko na biglang nag-vibrate ito sa kamay ko. Mabilis kong tiningnan ang screen, umaasang nakuha niya ang punto ko at nagbago na ang isip niya.

Mahal:

Pauwi Na Ako AT maliliGo Lang Hintayin MO ako diyan.

Halos mapatalon ang puso ko sa dibdib ko at napatitig ako sa screen nang ilang segundo.

I bit my lower lip, I want to scold him, I want to tell him to go back to work, pero mas nangingibabaw ang matinding kabog ng dibdib ko dahil sa halo-halong emosyon.

Pilit kong pinagalitan ang sarili ko dahil sa ngiting gustong kumawala sa mga labi ko. Mabilis kong tinaas ang mga daliri ko para mag-type ng reply.

Me:

Mahal naman! Ang tigas ng ulo mo! Magtatagal ako rito, at tsaka may trabaho ka pa kay Tito Cardo! Huwag ka nang pumunta!

Bago ko pa man maitago ang phone pabalik sa bag ko, napahinto ako sa paglalakad papasok ng mall nang may biglang humawak nang mahigpit sa braso ko.

“E-Eros?” nanlalaki ang mga mata kong sambit.

“Hey, Reese! I saw you getting off the jeep kaya mabilis kitang hinabol,” nakangiting bungad niya, halatang bahagyang hinihingal pa habang hawak ang dalawang baso ng kape mula sa Starbucks. “I brought you your favorite caramel macchiato. Sabi mo sa text busy ka, pero baka naman pwedeng kahit limang minutong kape lang muna tayo bago mo gawin ang mga lakad mo?”

Nanlamig ang mga daliri ko sa ibabaw ng bag ko. Mabilis kong ibinalik ang tingin ko sa screen ng phone ko—at doon nakatitig pa rin ang huling text sa akin ni Hermideo.

“Feeling ko kasi nagtampo ka sa akin dahil hindi na ako nakapagparamdam sa’yo nitong mga lumipas na mga araw but believe me, I still fantasize about you. I was just busy sa training para sa basketball team. So, can we at least catch up?”

Suminghap ako. Siguro, kailangan din talaga namin mag-usap. I don’t want him to get the wrong idea or think that there’s still a chance for us.

Nanginig ang mga daliri ko habang nag-aalinlangan akong sumagot. Kung hindi ko siya liliwanagin ngayon, baka mas lalo lang lumaki ang gulo sa pagitan namin…

“Pumasok muna tayo sa Starbucks, doon tayo mag-usap.”

Lumapad ang ngiti sa mga labi ni Eros nang sabihin ko ’yon.

“Sure!” sagot niya habang inilalagay ang kape sa kaniyang kabilang kamay para pagbuksan ako ng pinto.

Kabanata 31

I took a sip from the caramel macchiato he gave me.

“So… no chance for us to be together?”

Nasabi ko na sa kaniya na may boyfriend na ako, pero parang ayaw pa ring tumagos sa utak niya ang sinabi ko.

He seemed disappointed, taking a slow sip from his cup while staring at me as if waiting for me to laugh and say I was just kidding.

I didn’t tell him who my boyfriend was, thinking it was safer to keep Hermideo out of this, but looking at his persistent expression, I realized he really needed a wake-up call.

“Ayaw kong umasa ka o mag-isip ng kung ano-ano dahil lang sa mga ginawa natin noon. I’m with someone else now, and I’m genuinely happy with him…”

Huminga siya nang malalim. “We were both adults, Reese. I know what we did, and I know what that meant. Huwag mo namang sabihin na wala lang ’yon sa ’yo?”

Bumuntong-hininga ako nang malalim. Hindi ako nainis sa kaniya; pilit kong inunawa kung saan nagmumula ang mga salita niya. Gusto ko lang talaga na magkaliwanagan kaming dalawa nang maayos para wala nang kahit anong gulo o sama ng loob na maiwan.

“Eros, naiintindihan kita,” malumanay at maingat kong sabi habang pilit na humahanap ng tamang mga salita. “Hindi ko kinakalimutan ang mga nangyari sa atin noon. Pero kailangan nating tanggapin na nakalipas na ’yon. I liked you at the time… when we did that thru call and I thought we were on the same page. Pero narealize ko na temporary lang din pala ’yon, lalo na nung naging busy ka at nawalan tayo ng komunikasyon.”

Bahagyang natigilan si Eros. Dahan-dahan siyang napaayos ng upo, parang ngayon lang lumilinaw sa kaniya ang lahat ng bagay na hindi namin napag-usapan nang maayos noon.

Kitang-kita ang paglambot sa mga mata niya, kasabay ng bahagyang pagbagsak ng kaniyang mga balikat. “Reese… I’m sorry. Akala ko kasi…” Napayuko siya at napahawak sa batok niya. “Sino siya? Seryoso ka ba talaga sa kaniya?”

I nodded my head and looked him straight in the eyes. “Oo, Eros. Seryosong-seryoso ako sa kaniya. At mahal na mahal ko siya.”

“I see. I’m glad… at least malinaw na sa akin ang lahat.”

Sinimangutan ko siya. “Don’t tell me you didn’t flirt with other girls when we were not talking? May mga naririnig ako tungkol sa’yo, Eros. Hindi ka mabubuhay nang walang kausap na babae.”

Bahagyang siyang natawa at napakamot sa kaniyang ulo, halatang nahuli sa sariling gawi pero mas lalong naging relax ang kaniyang posture. “Okay, fine… fine. Caught me there. Pero seryoso, I really was going to give us a real shot if you were still single.”

We ended our conversation on a lighter note, with Eros finally accepting that things between us were purely in the past.

Tinawagan na rin siya ng kaniyang tatay kaya napilitan na rin siyang magpaalam nang maayos sa akin.

“I gotta go, Reese. Tumawag na si Papa,” nakangiting sabi ni Eros habang itinuturo ang umiilaw niyang phone. “Take care always, okay? I’m happy for you.”

“Ikaw rin, Eros. Mag-ingat ka,” sagot ko na may kasamang tapat na ngiti.

Tumayo na siya at naglakad palabas ng Starbucks. Huminga ako nang malalim at mabilis na inayos ang gamit ko.

Nang makalabas ako sa pinto ng coffee shop para pumunta na sa salon, biglang lumilim ang buong paligid sa mismong tapat ko.

Isang mabigat at pamilyar na presensya ang sumalubong sa akin. Napaangat ang tingin ko—at doon bumungad si Hermideo.

Nakatayo siya sa mismong harap ko, bagong ligo at basa pa ang buhok na nakalugay kung saan pumatak pa ang ilang patak ng tubig sa kaniyang noo.

Nakasando lang siya ng itim na hapit sa malapad niyang dibdib at maong na pantalon.

Mabilis at mabigat ang paghinga niya, at ang kaniyang mga mata ay tila nag-aapoy sa matinding galit habang nakatitig sa direksyong pinanggalingan ni Eros.

Namilog ang mga mata ko at umawang ang aking bibig.

“Mahal—”

“Mag-isa ka pa sa lagay na ’yan? Ha?”

Bumaba ang tingin niya sa hawak kong cup ng Starbucks bago muling pumako sa mga mata ko. Bawat paghinga niya ay mabigat at bakas ang matinding pagtitimpi.

“Hermideo, makinig ka muna!” pakiusap ko habang mabilis na inabot ang libre niyang kamay at hinalikan ang likod no’n, pilit na pinapakalma ang dumadagundong niyang dibdib. “Kinausap ko lang siya para sabihing may boyfriend na ako at wala na siyang aasahan pa—”

“Kinita mo pa rin siya! Akala mo ba nalimutan ko ’yung ginawa niyo noon?!”

Ngumiwi ako. “Hindi naman tayo noon? I was single, and I swear! Hinarangan niya ako sa mismong entrance ng mall. Hindi ko planong makipagkita sa kaniya, Hermideo.”

Mabilis na napapikit si Hermideo habang mariing pumipikit ang mga mata at bumubuntong-hininga nang malalim.

He knew my tone meant I was telling the whole truth…

“Kinausap ko na kasi…” umiwas ako ng tingin at napalunok. “Inamin ko sa kaniya na na-realize ko na temporary lang din pala ’yung nararamdaman ko para sa kaniya,” patuloy ko sa mababang boses, unti-unting itinataas muli ang tingin sa kaniya. “I told him I’m genuinely happy with you now. I wanted to cut our connections cleanly para wala nang mga kung ano-anong tanong sa utak niya at para hindi na rin siya mag-isip na may babalikan pa siya.”

Bumaba ang tingin niya sa akin, at ang matinding galit sa kaniyang mga mata ay unti-unting napalitan ng ibang emosyon na hindi ko mabasa, dahil halo-halo ’yon.

“Ikaw lang ang gusto ko, Hermideo. At wala nang iba pa.”

“Dapat lang. Sa mas guwapo ako sa pangit na ’yon!”

Namilog ang mga mata ko.

“Bakit hindi ka tumawag sa akin? Nakita mo ba kami sa loob—”

“Masyado kayong seryoso sa usapan niyo. Mukha bang magandang pumapel ako bigla roon?” tanong niya pabalik, bagaman halatang nagtitimpi pa rin. “Ayaw kong makagawa ng gulo sa loob ng coffee shop, baka lumabas ng may bangas ang anak ng Mayor na ’yon—”

“You’re too violent! Tapos kapag tinanong kita kung nagse-selos ka, palagi mong ipinapamukha sa akin na hindi ka naman seloso!”

Bumuntong-hininga siya at mabilis na umiwas ng tingin sa akin.

“Hindi ako nagse-selos,” pabulong niyang giit sa mababang boses, bagaman muling tumiim ang bagang niya. “Nanggigigil lang ako. Magkaiba ’yon.”

My nose scrunched at what he said.

“Nanggigigil dahil nagse-selos!” panggigipit ko sa kaniya, pilit na hinahawakan ang dalawa niyang pisngi para patitigin siya sa akin.

He smirked mockingly and rolled his eyes. “Bakit? Kapag binugbog ko ba ’yon, maaawa ka sa kaniya? Kanino ka papanig? Sa akin o sa ex mong mukhang kulang sa aruga?”

My jaw dropped. “He’s not my ex! And ano bang mga tanong ’yan? Siyempre sa ’yo! Akala mo ba ipagpapalit kita sa kaniya?”

Naningkit ang mga mata niya. “Dini-depensahan mo pa talaga ang ex mo…” paratang niya sabay salubong ng kaniyang dalawang kilay.

“Hindi ko siya dini-depensahan! Ang ibig kong sabihin, wala kang dapat ipag-alala kasi wala na siyang halaga sa akin!” pilit kong paliwanag habang napapailing. “At kahit kailan hindi ko siya naging boyfriend, okay? Hindi ko nga siya ex!”

Naiinis na rin ako dahil paulit-ulit siya pero hindi ko rin maitanggi na ang sarap pala sa feeling na mag-aaway kaming dalawa dahil lang dito? Ugh!

“So stop bringing him up!” dugtong ko, bagaman unti-unti nang lumalambot ang boses ko. “Kasi kung pag-aawayan pa natin siya, para na ring binigyan natin siya ng halaga. At ayaw ko no’n.”

I reached for his hand, matigas na naka-kuyom ang kamay niya kaya nahirapan pa akong ipasok ang mga daliri ko roon. Pero hindi ako sumuko. Dahan-dahan kong pinalambot ang kaniyang pagkakatikom hanggang sa tuluyang lumuwag ang kaniyang palad at mailapat ko roon ang akin.

He hissed before he took control of my hand, twisting his fingers firmly through mine until our palms were completely flush together.

“Tara na sa salon—”

“Alam ko.” Masungit niyang putol sa sinasabi ko. Mas lalo pa nga niyang hinigpitan ang pagkakahawak doon.

I giggled softly, unable to hide the warmth blooming in my chest.

Gosh! He’s so hot and handsome even when he’s being a grumpy!

Pumasok na kami ng mall at para akong bata sa tabi niya dahil sa sobrang laki ng hakbang niya. Pilit kong binabagayan ang lakad niya habang mahigpit pa rin niyang hawak ang kamay ko, parang walang balak bitawan ’yon kahit pinagtitinginan na kami ng mga taong nadadaanan namin.

“Mahal! Wait lang!”

Pumreno siya sa paglalakad at mabilis na lumingon sa akin. Nanatiling masungit at matigas ang kaniyang mukha habang naniningkit ang mga mata sa akin.

I stared at his hair, it’s getting longer and I know that being a Criminology student, hindi pwedeng ganiyan kahaba ang buhok niya.

“Bakit?”

I didn’t answer him yet, I fished my phone out of my sling bag and manuevered the screen. I went to his Facebook account and looked for the picture of his na semi-kalbo siya at may dalawang linyang gupit sa gilid ng buhok niya.

The photo was taken years ago, binata pa siya nito at geng geng at jejemon pa ang datingan—naka-v-neck na kulay itim, may rosary chains pa sa leeg, at nakataas ang dalawang daliri sa gilid ng mata habang pilit na nagpapaka-cool. Malayo sa matipuno at seryosong Hermideo na nakatayo sa harap ko ngayon.

May hikaw din siya sa tainga na itim at sobrang tamis ng ngiti niya rito na halos maipikit na ang kaniyang mga mata—’yung tipong heartthrob sa High School na palaging nakatambay sa kanto.

I quickly held my phone screen up right beside his face, comparing the two while we were still standing in the middle of the mall hallway.

“Gusto mo magpagupit na rin? Since two weeks na lang, enrollment na!”

Tumingin siya sa litrato sa screen ng phone ko bago muling ibinalik ang tingin sa akin.

“Ganitong gupit ang gusto mo sa akin?” he frowned.

Ngumuso ako. “Hindi naman sa gusto,” sagot ko habang dahan-dahang ibinababa ang phone pero nakatitig pa rin sa nakasimangot niyang mukha. “Pinapakita ko lang sa ’yo kung gaano ka katindi ang glow up mo! Tsaka bagay naman sa ’yo ’yung gupit mo rito, mas maangas lang talaga tingnan kaysa sa ’yo ngayon na mukha nang leon sa haba ng buhok.”

Mas lalong lumalim ang kunot sa noo niya. Mabilis siyang yumuko nang bahagya para pumantay sa mukha ko, naniningkit ang mga mata at mas lalong nagiging suplado ang aura.

“Alam ko ang mga tipo mo sa lalaki—”

“Huh—”

“Sinabi sa akin ng mga kapatid mo!” he scowled.

I bit my lower lip. Mga piste talaga ’yung mga ’yon! Ano na namang katok sa ulo ang ibinunyag ng mga kapatid ko sa kaniya?

“Matagal mo na akong gusto?” he speculated, his eyebrows arching upward in a mix of smugness and intense scrutiny, as if waiting for me to break and admit it right then and there.

Napa-kurap ako, halos mabulunan sa sarili kong laway bago ako umiwas ng tingin. I can feel my cheeks burning so hot that I knew my face was turning completely crimson.

“Ano bang—”

“Sagutin mo ako! Matagal mo na akong gusto?! Nasa akin ang lahat ng tipo mo sa lalaki!” putol niya sa sinasabi ko. Mas lalo siyang lumapit sa akin, halos wala nang espasyo sa pagitan naming dalawa sa gitna ng hallway, at nananatiling nakataas ang kaniyang kilay habang may patagong ngisi na umaakyat sa kaniyang mga labi.

Shucks! Ayaw kong aminin sa kaniya! Huli ko na nga ring naamin sa sarili ko dahil in denial pa ako noon. I didn’t want to acknowledge that I actually fell for him first, long before he even realized I existed in his world.

“Oo…” I admitted breathily and the moment the word left my lips, my face practically burst into flames.

“Pero… alam kong galit ka sa ’kin dahil kay…” nahihirapan akong lumunok ng laway. “…kay Manong… G-Gary…” pahina nang pahina ang boses ko habang hindi ako makatingin nang diretso sa kaniyang mga mata.

Sa gilid ng mga mata ko ay unti-unting dumilim ang mukha niya at hindi ko na mabasa ang ekspresyon sa kaniyang mga mata. The intense, smug glint from earlier vanished completely, replaced by a suffocating, heavy silence that made my throat tighten even more.

“Papagupit ako ng gusto mong gupit sa akin, tara na…” mabilis niyang putol sa katahimikan bago pa man ako tuluyang makapagsalita ulit.

The heavy tension in his face didn’t completely disappear, but the darkness in his eyes softened as he looked down at me. Dahan-dahan niyang isiniksik ang kaniyang mga daliri sa pagitan ng sa akin, iginagapos ang kamay ko nang mas mahigpit at mas mainit kaysa kanina.

“Hoy, bakla! Good afternoon, Baby Reese!” masayang salubong agad ni Dan habang kumakaway pa ang mga daliri nang nakapasok kaming dalawa ni Hermideo.

Subalit bago pa man ako makapagsalita, dahan-dahang nawala ang ngiti sa kaniyang mga labi.

Napako ang kaniyang tingin sa matangkad, matipuno, at seryosong lalaking nakatukod ang kamay sa glass door sa likuran ko. Mula sa suot nitong simpleng itim na t-shirt at maong na pantalon hanggang sa pananaw nitong tila laging magpapairal ng away, dahan-dahang nanlaki ang mga mata ni Dan.

Iniyuko ni Dan ang kaniyang ulo at bahagyang lumapit sa akin, pabulong na pabulong na para bang nagpapakalat ng matinding chismis habang nakatitig sa likod ko.

“Ngek…” bulong niya, ang boses ay sobrang hina na halos hindi na marinig sa ilalim ng ingay ng mga hair dryer sa loob. “Baby Reese… ikaw ba talaga ’yan? At bakit kasama mo ’yang kapreng homophobic na bodyguard mo dati?!”

“Sssh! Manahimik ka nga diyan, Dan!” mahina at mabilis kong suway sa kaniya.

Sinimangutan ako ng bakla at mataray na tiningnan si Hermideo.

“Papagupit siya, tapos ipapatanggal ko itong hair extensions ko—”

“Wait… what?!” napatiling bulong ni Dan, halos manindig ang kaniyang mga balahibo sa braso habang nakatitig sa akin nang dilat na dilat ang mga mata. “Ipatatanggal mo ’yang extensions mo?! Natapos lang ang lakad niyo, ipatatatanggal mo agad?! Bakit, baby?!”

“Kasi natapos na ’di ba? Tsaka gusto ko na ulit maging maikli ang buhok ko, okay?” irap ko habang sinusuklay ng mga daliri ko ang mahahabang hibla. “Bilisan mo na, dami mo pang sinasabi!”

“Shuta ka! Ang laki ng ginastos mo dito tapos ipapatanggal mo rin agad-agad?!” asik niya habang napa-iiling at pilit na kinakalma ang sarili. “Ang ganda-ganda pa naman ng bagsak, kabog na kabog! Sayang ang perang pinang-extensions mo, bakla!”

“Huwag ka nang manghinayang sa pera ko, ako naman ang nagbayad,” pabalang kong sagot sabay irap sa kaniya.

Mataray siyang humalukipkip. “At anong gupit naman sa kaniya?”

“Ibalik mo ’yung dating gupit niya,” mabilis kong sagot habang itinaas ang phone ko para ipakita ang lumang litrato niya. “’Yung may dalawang linya sa gilid at faded undercut. ’Yung pang-geng geng na bad boy look.”

I felt giddy the moment when Hermideo stood beside me and wrapped his thick fingers around mine, giving them a gentle squeeze.

Dan’s eyes nearly popped out of his sockets as he took in the sight of our intertwined hands. Mabilis siyang lumapit sa akin habang paypay-paypay ang kamay sa mukha, dilat na dilat ang bakla at pabulong na sumabog sa galit at kilig.

“Ayyy, shukran level 9000, bakla!” hysterical na bulong ni Dan habang rumiriin ang kaniyang mga mata sa akin. “Ano ’yang pa-ganap, beh?! Akala ko ba bodyguard lang ’yang fapa na ’to datus?! Bakit ngayon, amoy PDA, jowa-jowaan, at skinship with heavy feelings na?! Na-pokpok at na-maging-kami mo na ba ’yang otoko, ha?! Sumagot ka, gurl!”

Napa-hagikhik ako at pasimple siyang siniko sa tagiliran habang pilit na pinipigilan ang sobrang lakas na tawa.

“Gaga! Tumahimik ka nga, baka ma-getsiyola ng lolo mo!” pabulong kong asik habang pinalilipat-lipat ang tingin sa kaniya at kay Hermideo. “Chrue naman na na-charm at napa-ibig ng fers at ganda ko, pero ’wag ka nang maraming echos at kuda diyan! I-achieve mo na lang ’yang faded undercut para mas lalong kaborog, kabog, at mukhang maangas ’yang otoko ko!”

“Jusko, Reese! Baka naman pagkatapos ng haircut na ’to, bigla akong ma-ROTC brawl no’n sa kanto, day!” natatawang asik niya. “Pero in fairness, ha! Kebs na sa past issue na homophobic keme ng lolo mo! Kasi looking at him right now? Ultra-mega yum-yum! Shookt ang lola mo, panalong-panalo ang karahuyo at booking mo, day! Amanda-level ang ganda mo rito, para kang nanalo sa Miss International!”

Kumunot ang noo ni Hermideo habang nakikinig sa aming dalawa at pasimpleng hinila ang kamay ko paitaas, inilapat ang likod no’n sa kaniyang mainit na pisngi habang nagtatakang nakatitig sa aming dalawa sa gitna ng parlor.

“Anong pinagbulungan niyo?” paos at seryoso niyang tanong, naniningkit ang mga mata sa aming dalawa ni Dan. “Hindi ko maintindihan ’yang mga sinasabi niyo.”

I smiled sweetly at him, dahan-dahang hinaplos ang kaniyang pisngi gamit ang libre kong kamay.

“Wala! May chinichika lang siya sa akin gamit ang beki language,” paliwanag ko habang nakangiti pa rin nang matamis sa kaniya. “Sabi niya, ang guwapo mo raw at galingan niya raw ang paggupit sa ’yo.”

Binantaan ako ng tingin ni Dan, halos maibaliktad ang kaniyang mga mata habang winawasiwas ang hawak niyang spray bottle.

“Hoy! Baka ma-bugbog Berna ako niyang fapa mo—”

“Sira! Can we just get this started? Baka kung ano pa ang pumasok sa utak nitong isa at bigla pang magbago ang isip,” putol ko sa kaniya.

Napairap na lang si Dan at natatawang pinalagutok ang kaniyang mga daliri. “Fine! Keri, gurl! Baka masapak pa ako nang malala rito kapag pinatagal ko pa!” Itinuro niya ang dalawang bakanteng swivel chair na magkatapat sa harap ng malaking salamin. “O siya, halikayo rito!”

Inakay kami ni Dan patungo sa magkatabing swivel chair. Unang umupo si Hermideo, pero bago pa man siya tuluyang makasandal ay nanatiling nakahawak ang kaniyang mga daliri sa akin—parang ayaw pa ring bitawan ang kamay ko habang pinagmamasdan ang kabuuan ng salon.

Tinawag ni Dan ang isang lalaking hairstylist para tumulong sa kaniya habang inilalabas ang itim na cape.

“Sir, siya po ang gugupit sa inyo.” malambing at magalang na pakilala ni Dan sa assistant bago bumaling sa akin nang may makahulugang ngiti.

Tumingin sa akin si Hermideo kaya tumango ako sa kaniya at ngumiti. He slowly let go of my hand, but his dark, intense gaze remained locked on mine as he settled into the chair.

“Ano pong gupit niyo, Sir?” tanong ng lalaking hairstylist habang inihahanda ang spray bottle, suklay, at gunting.

I immediately cut in before Hermideo could even open his mouth.

“I-faded undercut mo sa gilid, kuya,” maabilis kong utos habang nakaturo ang daliri ko sa salamin. “Tapos sa taas, bawas at linis lang nang kaunti kasi hindi naman mahaba ang buhok niya. Ah, tsaka lagyan mo ng dalawang straight line slash accent dito sa kanang bahagi, ’yung pang-bad boy at geng geng look!”

Bahagyang natigilan ang lalaking stylist at napatingin kay Hermideo para humingi ng kumpirmasyon. Pero imbes na magreklamo o umangal, bumuntong-hininga lang ang kapre at malamig na tumango.

“Kung ano’ng sinabi niya, ’yon ang sundin mo,” paos at seryosong saad ni Hermideo.

“Bagay na bagay nga po sa kaniya ’yan kasi matalas ang panga at maangas ang feature ni Sir.”

Bago pa man ako makapagsalita ay hinigit na ako ni Dan patungo sa kabilang upuan at gigil akong binulungan.

“Akala ko ba homophobic ’yan siya? Anong paganap ’to, bakla?! Bakit sunod-sunuran at tila tupa na ’yang otoko mo sa ’yo?!” may paniningil sa boses niya. “Gurl, kinabog mo pa ang may mga gayuma!”

I rolled my eyes at him before I smirked, leaning in closer to whisper back.

“Past is past! Basta! Huwag mo muna ’tong sabihin kina Vienne, ha? Baka kulang pa ang misa at novena para sa akin kapag nalaman nilang naging boyfriend ko ’tong kapre na ’to,” pabulong kong banta.

“Jusko ka talaga!” halakhak ni Dani habang naiiling sa akin at sinimulang ihanda ang pambukas na pliers para sa hair extensions ko. “Naka-kandado ang bibig ng lola mo, gurl! Pero ikalma mo ang puso mo, baka mamaya mismong sina Serena pa ang makahuli sa inyong dalawa sa gitna ng lansangan!”

“Kaya nga sinasabi ko sa ’yo para alerto ka. Ako na ang bahalang mag-sabi sa kanila,” napapangising iling ko bago inihilig ang ulo pabalik sa swivel chair para simulan na niya ang pagtanggal sa mga tape at rings ng buhok ko.

Sa pamamagitan ng malaking salamin sa tapat namin, nakikita ko ang repleksyon ni Hermideo sa katabing upuan habang sinisimulan nang tabasan ng stylist ang kaniyang gilid para sa faded undercut.

Natagalan sa akin dahil sobrang daming layers at tape extensions ang kailangang isa-isahing i-dissolve at alisin ni Dan. Halos sumakit ang leeg ko sa pagkakatingala habang maingat niyang inaalis ang bawat strand.

Samantala, mabilis lang na natapos ang paggupit at pag-slash ng dalawang guhit sa sentido ni Hermideo. Nakaupo pa rin siya sa swivel chair, nakatitig sa akin sa pamamagitan ng salamin habang hinihintay akong matapos.

Nang wakas ay maalis ni Dan ang huling extension, mabilis niyang pinalagutok ang mga daliri. “And… scene! Malaya ka na sa mabigat mong korona, bakla!”

Nakahinga ako nang maluwag at dahan-dahang inayos ang sariling buhok bago pumaling ang tingin ko sa katabi ko.

Bahagya akong natulala…

Bagay na bagay sa kaniya ang faded undercut. Lalong lumitaw ang matalas at angas ng kaniyang panga, at ang dalawang guhit sa kanan niyang sentido ay nagbigay sa kaniya ng napaka guwapong bad boy vibe. Mukha siyang galing sa isang action film o mafia drama…

Shit! Biglang na-wet ang imaginary pukelya ko sa sobrang guwapo ng kapreng ’to!

His moreno skin accentuated the sharpness of his features, creating a striking contrast against the clean lines of his hair. Mas lalong naging mukhang delikado at nakakatakam ang anyo niya.

It reminded me of classic Pinoy action stars—’yung tipong Cesar Montano, Lito Lapid, at Bong Revilla na aura. ’Yung mga bad boy na hindi mo kailangang hawakan para malaman mong delikado, pero siguradong mapapalingon at mauulol ka kapag dumaan.

Ang kaniyang makakapal na kilay at matangos na ilong ay lalong naitampok sa panibago niyang gupit.

Idagdag mo pa ang madilim at seryosong titig na nakatutok sa akin sa salamin—talagang parang eksena sa pelikula kung saan ang bida ay handang pumatay para sa kaniyang babae. Ack! Shucks!

After namin sa salon, kumain muna kaming dalawa sa isang tahimik at medyo tago na restaurant malapit sa mall. Pagkatapos magbayad ni Hermideo sa salon—na ako naman dapat ang nagbayad pero pilit niyang inagaw ang bill mula kay Dan.

Pagkatapos naming kumain ay siya na naman ang nagbayad kaya nainis na ako sa kaniya, I didn’t want him to shoulder every single expense!

Padabog kong isinukbit ang bag ko sa aking balikat at mabilis na naglakad palabas ng restaurant, sadyang binibigatan ang mga hakbang. Naririnig ko ang kaniyang malalaki at mabibigat na yabag na agad namang sumunod sa akin.

“Reese—”

“Sabi ko na ako naman sa kinain natin, ’di ba?”

He snorted. “Kaya kong bayaran—”

“But that’s your savings! Hindi ka pa nga sume-suweldo kay Tito Cardo! And you won’t accept the help of my family—”

“Dahil gusto kong maramdaman mong kaya kitang buhayin gamit ang sarili kong pawis!” putol niya sa sinasabi ko, ang kaniyang malalim ngunit mariing boses ay nagpatahimik sa akin.

Nalaglag ang panga ko. “Hermideo, you don’t have to prove anything to me—”

“At ano? Ikaw ang gagastos sa ating dalawa? Ako ang lalaki!”

I rolled my eyes at the back of my head, hindi pa rin ako papayag na gano’n-gano’n na lang!

“Magtigil ka nga sa ‘ako ang lalaki’ mindset mo na ’yan, Hermideo! Nasa modernong panahon na tayo! At tsaka hello? Nag-iipon ka para sa sarili mo at sa hinaharap mo—”

“Bakit? Nasanay ka kasi na ikaw ang gumagastos?” he mocked and gave me challenging look that almost took my breath away.

“Sa mga naging nobyo mo, alam kong ikaw lang ang gastos nang gastos dahil mga batugan at palamunin sila! Pero ibahin mo ako, Reese. Hindi ako pinalaking umaasa sa babae.”

Napatanga ako sa kaniya. Biglang uminit ang buong mukha ko. Shucks…

“Aba’t—”

“Kaya huwag mo akong itatabla sa mga naging ex mo,”

Lumapit siya sa akin at hinawakan ang aking magkabilang pisngi gamit ang kaniyang malalaki at maiinit na palad, dahilan para maging mukhang isda ang labi ko at tuluyang mamula ang buo kong mukha.

“Huwag mong alalahanin ang pera ko, napagkikitaan ko ’yon dahil may lakas pa ako at may mga kamay na pwedeng magtrabaho,” dugtong niya habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata, ang boses ay mababa at puno ng kasiguraduhan.

“But I want to spend on you—”

“Gastusin mo ’yan sa pagpapa-ganda mo para lalo akong hindi makatingin sa iba,” putol niya habang umaangat ang sulok ng labi niya.

“Can we have sex? Ang tagal na nang huling sex natin…” ngumuso ako at dahan-dahang isiniksik ang mukha ko sa dibdib niya, pilit na itinatago ang matinding pag-iinit ng buo kong katawan.

Wala atang effect ang HRT ko, I was prescribed the best anti-androgen and estrogen by my endo, pero bakit tila mas nagwawala pa ang libido ko sa harap ng lalaking ’to? O baka naman sadyang wala lang talagang hormonally engineered na gamot kapag… gustong-gusto mo ang tao?

“Saan—”

“Sa hotel tayo. Mahihirapan tayo sa bahay, pati sa bedspace mo! Ako ang magbabayad no’n!”

Akala ko ay aapela siya o gagamitin na naman ang kaniyang ‘ako ang lalaki’ card, pero nanatili siyang tahimik habang nakatitig sa akin.

He groaned before pulling me out of the restaurant, his grip tight and unyielding around my wrist.

Hindi na siya nagsalita pa habang tinatahak namin ang hallway patungo sa parking lot.

My eyes widened when I saw a big bike na nakaparada roon—a sleek, matte black sportbike na mukhang napakamahal at sobrang maangas.

“Kanino ’yan?” gulat kong tanong habang nakatitig sa motor at pabalik sa kaniya. “Akala ko ba nag-iipon ka? Bakit may ganito ka—”

“Kinausap ko si Boss Cardo para sana hiramin ’to, kaso ibinigay na niya sa akin dahil marami na raw siyang sasakyan at nakatambak lang ’to sa garahe niya,”

Nalaglag ang panga ko. Tito Cardo gave this big bike to him for free?!

Alam ko kung paano si Tito Cardo sa mga taong nagtatrabaho sa talyer niya. Istrikto ’yung matanda, mainitin ang ulo, at hindi basta-basta nagtitiwala sa kahit kanino.

So for him to immediately hand over a bike this expensive to Hermideo? That meant he trusted him unconditionally—that he saw Hermideo not just as another mechanic, but as someone worthy of his respect.