Sea Without Waves

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. 

All rights reserved. This book or any portion thereof may not be reproduced or used in any manner whatsoever without the express written permission of the author.

Prologue

Sea Without Waves

Kisses

“Stop smoking, Ashtraia,” iritang kinuha ni Cassius ang walang sinding sigarilyong inilagay ko sa aking labi.

“Then come here and let me suck your lips instead.” Hinila ko ang tie ng kanyang uniporme. He smirked and crouched a bit so I could kiss him properly.

I angled my head from the side and suck his lowerlip. He groaned and chuckled. I thrusted my tongue inside his mouth. He welcomed it and started kissing me.

“You know this is against the rule, Miss Ferrarin,” bulong niya habang ang kanyang kamay ay pumapasok sa aking palda.

“I’m ready for the punishment, Pres…” ngisi ko at mas hinapit ang kanyang batok para sa mas malalim na halik.

Malumanay ngunit lumalalim ang hagod ng kanyang labi sa akin. Nadiin na ang kanyang katawan sa nakaparte kong mga hita, ang kamay ay pumipisil sa isa kong legs at ang isang kamay naman ay nakatukod sa aking gilid.

May narinig akong kaonting pagkakatulak ng pinto. Dumilat ako at nakita sa likod ni Cassius ang pamilyar na lalake sa akin.

Draven, the nerd of the school who has a snob aura with a disheveled hair and dark brooding eyes looked at me. May hawak siyang mga papel, marahil ay nandito para magsubmit ng kung ano kay Cassius, ang kahalikan ko na President ng Student Council.

Dalang dala si Cassius sa paghalik sa akin. I looked at Draven coldly and stopped from kissing Cassius back. Bumaba ang kanyang halik sa aking panga, ang aking kamay ay nakahawak sa likod ng kanyang uniporme at deritso na ang tingin sa lalakeng nag-iwas ng tingin.

Tahimik itong naglakad patungo sa mesa. Inilapag niya roon ang mga papel. Nilingon niya kami. His jaw clenched and looked away.

“Pinapabigay ni Ma’am Santhia,” baritonong tinig ang pumaibabaw na ikinalundag ni Cassius sa gulat.

Napatayo siya ng tuwid at marahas na nahila ang sarili paalis sa pagkakatayo sa aking gitna. Humalukipkip ako at ipinatong ang isang hita sa aking hita, nakatingin pa rin kay Draven na ngayon ay tinitingnan na rin ni Cassius.

“Bakit hindi ka marunong kumatok?!” sigaw niya at mabilis na naglakad sa kinatatayuan ni Draven.

I saw their height difference. Matangkad ng isang dangkal si Draven. At dahil nakatagilid, kitang kita ang tangos ng ilong at hugis ng kanyang panga.

Hinagod ko ng tingin ang kanyang kabuuan sa tamad na paraan. Nakita ko ang paglingon niya sa akin saglit. I tilted my head and arched my brow. Inalis niya ang tingin at nasa pinto na ang atensyon.

“Kumatok ako pero walang sumagot,” malamig at kalmado ang kanyang tinig, hindi nasisindak.

Draven’s one of the smartest student in this school. And when I say he’s smart, para nang nerd na libro lang ang inaatupag at pag-aaral. He’s tall and brooding. Isang sulyap, alam mo agad na maalam sa mga libro ngunit dahil sa kasungitang suot ay babalandra sa mukha niya na hindi siya interesado sa kahit anong bagay.

“Aalis na ako,” inunahan niya ang pag-awang ng labi ni Cassius at lumabas na sa pinto.

Cassius looked stunned. Umangat lamang ang aking kilay at tiningnan ang pakete ng sigarilyong nasa aking gilid. Inabot ko iyon at kumuha ng isa. Inilagay ko sa aking labi ngunit nang muling makita ni Cassius ay irita siyang nagtungo pabalik sa aking harapan.

“I said stop smoking! Magsusumbong na ang nerd na ‘yon at malalagot ako kung nalaman nila ito na kinukunsinti pala kita!” aniya at muling kinuha ang sigarilyo sa aking labi.

“He doesn’t looked interested,” angat ng aking kilay.

Mariin akong tiningnan ni Cassius.

“Lagi kong nakakaaway sa Basketball ang Kuya noon. Mainit ang ulo sa akin. At pag nagsumbong iyon, talagang lagot ako.”

Nagkibit ako. Clearly I don’t mind the trouble. I lived with it. Ipinanganak akong magulo na ang mundong kinalakihan.

Hinilamos ni Cassius ang mukha, bumabalandra roon kung gaano ka apektado dahil nakita niyang nakikipaghalikan ito sa akin.

I was caught smoking outside the school reason why I’m here. Isa sa Student Council ang nakahuli at idineritso ako sa President nila na si Cassius—na kalandian ko rin naman kaya nauwi rin sa halikan bilang parusa ng aking labi.

“Graduating pa naman ako,” he murmured problematically, ang tingin ay nasa kawalan at nakapamaywang.

“Just talk to him,” suhestyon ko.

Napalingon si Cassius sa akin, magkasalubong ang kilay. Nagtagal ang paninitig niya at parang may naiisip.

Umalis ako sa pagkakaupo sa desk. Sumunod ang kanyang tingin, naninimbang.

“Why don’t you talk to him?” parang may laman ang kanyang boses.

“We’re not close, Cassius. At mas lalong hindi ‘yon makikinig sa akin dahil Ferrarin ako.”

Suminghap siya at mariing napapikit, tumitingala na.

“Fuck it!” Sinipa niya ang silya sa sobrang iritasyon.

Nagkibit ako at nagtungo na sa pinto, deri-deritso ang paglalakad palabas.

“Try to talk to him, Ashtraia! Dahil kung ako ang kakausap noon, bugbog sarado siya sa’kin!” banta niya.

Nilingon ko siya. “Just punch him then,” hamon ko.

He looked at me intently. I smirked flatly and waved my fingers for a goodbye. Naglakad ako sa pasilyo ng school yumuko para ayusin ang iilang butones ng blusa kong nabuksan ng malikot na kamay ni Cassius.

Wala lang naman sa akin kahit magsumbong si Draven. Oo at palagi akong nahuhuli ngunit dahil kay Cassius ay hindi ako kailanman napapatawag sa Discipline’s Office dahil nililinis niya agad iyon.

They say I am just like my sister and my cousins. A playgirl, troublemaker, a student with low grades, bad influence and of course, a delinquent girl in the City.

Ang rason kaya hindi nakikick-out dahil sa makapangyarihan na pinanggagalingan kong angkan at ang Lola ko na nagmamay-ari ng pinaka malawak na Falcata Tree sa buong Lalawigan ng Caraga. She’s powerful, rich and very strict.

We are wellknown not just because of our wealth but by the beauty we possess because of our Spanish-Russian blood. Naiiba at kapansin pansin ngunit nabibilang din sa madilim na angkan ng mga Ferrarin.

“Kung hindi lang dahil sa Lola niya, matagal na ‘yang napatalsik. Pinapaboran hindi lang ni Cassius kundi ng buong school dahil Ferrarin,” someone murmured which is true.

“That’s right,” I smiled and joined their small chitchat.

Siniko siya ng kanyang kaibigan at hinila paalis. Iritado akong tiningnan ng babae.

“Manang mana sa iba pang Ferrarin. Magaganda lang naman pero…” iling niya.

We’re popular but also the most hated person in this school. I’m not complaining though. Ano naman ngayon?

Isang liko sa hallway, nakita ko ang Library. Alam ko madalas siyang nandiyan. Naglakad ako at nilagpasan ang pinto. This is Cassius’ problem, not mine.

Ngunit isipin mong mabuti, Ashtraia. Kung nagsumbong nga ang nerd na ‘yon sa pinaka head ng Discipline’s Office ay sakit din iyon sa ulo. You will deal not just with the head but also with the wrath of your witch grandma.

Bumuntonghininga ako at pinihit ang doorknob ng pinto ng Library, napabalik pa sa daan.

Pagkapasok, halos ang sinag ng dating sa akin ng loob, naninibago sa amoy ng mga librong naroon at katahimikan. This is not my world. Para akong nakapasok sa isang lagusan na bago at nakakasilaw sa akin.

Nalaglag ang mga panga ng mga nerd nang makita ako. May nagsisikuhan, kuryoso at nagugulat dahil sa biglaan kong paglitaw.

Inisa isa ko ang mga tables. Nakasunod ang tingin ng Librarian.

“Miss Ferrarin. Hindi ito ang Discipline’s Office,” ramdam ko ang sarkastiko niyang tinig.

“Oh I’m here to find my studius boyfriend,” I smiled.

She leered at me. Inayos niya ang suot na glasses habang pinagpatuloy ko ang paglalakad.

Isang sandali lang, nakita ko ang kinaroroonan ni Draven. Likod pa lang, gulo ng buhok, alam ko na agad. Nasa ibang table ito kasama ang ibang nerd.

Nagtungo ako roon. Umahon ang tingin ng tatlong lalake, kumunot ang noo at namumula ang mga pisngi.

Yumuko ako sa gilid ni Draven na abala sa makapal na libro. Naamoy ko agad ang pabango niya. He smells like this smart people who doesn’t talk with girls… like me.

“We need to talk,” sabi ko at hinawakan ang gilid ng librong binabasa niya.

The movements of his deep brown eyes stopped. Mariin ang titig niya sa aking kamay ngunit nanatiling malamig ang ekspresyon.

“You choose. Cassius’ punch or my kisses?” I whispered.

Nalaglag ang panga ng isa sa mga lalakeng nakarinig. Draven didn’t flinch.

“Miss Ferrarin!” tawag ng Librarian sa akin, nakapamaywang at nakatayo na palabas sa kanyang mesa.

“Please stop disturbing the students. Sa labas ka gumawa ng gulo at huwag dito,” the librarian said strictly.

Damn it… I hate this! Wala pa ngang ginagawa! Hindi ko naman ginugulo pero pakiramdam ng librarian, papatong ako sa kandungan ni Draven ano mang oras at gagawa ng iskandalo.

Dinala ko ang labi sa tainga ni Draven para bumulong.

“Later. Outside the school. I’ll wait.”

Chapter 1

Sea Without Waves

Opposite

Humalukipkip ako sa gilid ng gate, bagot na tinitingnan ang mga estudyanteng lumalabas.

Some of them are looking at me intently like I’m a virus, some—mostly men, looked at me like I’m an art who’s thirsty for a compliment.

“Ashtraia Laurice Ferrarin…” isa pa ata sa kalandian ko iyon.

Tamad kong nilingon ang lalake. He’s tall. My type of boys. Kung isa man ito sa nakalandian ko, hindi na ako magtataka sa tindig.

“Balita ko pinopormahan mo raw si Draven, ‘yung nerd?” humalakhak siya nang magtungo sa akin.

That escalated quickly huh?

“Naiba na pala ang type mo? Hindi na ako pasado niyan kung gano’n? I’m too hot for your standard of boys…” he smirked cockily and held my chin.

I rolled my eyes boredly while wearing a half smile.

“Fuck you,” I mouthed lazily and pushed his chest lightly.

He chuckled.

“Come with me…” aniya.

Umiling ako. “Hinihintay ko si Draven.”

Nanlaki ang kanyang mga mata ngunit lumalaki ang mapaglarong ngiti sa kanyang labi.

“Whoa! So it’s really true?!” para bang hindi iyon kapani-paniwala.

“May atraso sa’kin,” sabi ko at tamad na hinaplos ang buhok.

Humalakhak siya. Ang iilang estudyanteng nagsisilabasan ay napapasulyap sa amin at nagbubulung-bulungan.

“Akala ko ba si Draven? Bakit ngayon si Aster?”

“Ano pa bang bago sa kanya? Playgirl kaya kung kani-kanino nalang. At imposible namang pumatol diyan si Draven. He’s not into bitchy…”

Umangat ang aking kilay doon. Draven’s not into bitchy. But boys are always into pretty girls. Hindi naman sa nasusugat ang ego ko sa sinasabi nila ngunit hindi ako maniniwalang hindi babae ang kahinaan ni Draven. Lalake pa rin ‘yon.

“Huwag na ‘yon! Baka hindi nga ‘yon marunong humalik! Maboboring ka lang!” ang lalake sa aking harap na tinawag nilang Aster.

Boring humalik? Halatang walang experience ‘yon. O meron ba?

“Hindi ka mapapaligaya noon…” Aster continued blabbering.

Naramdaman ko ang pangangalay ng aking paa. Anong oras na rin ba? Malapit nang mag alas sais lalo na’t nag-aagaw na ang liwanag at dilim sa paligid, hudyat na ang tagal niya nang nasa loob!

O baka naman kanina pa ‘yon lumabas? Kaso imposible. Maaga ako. Ako ang pinaka naunang lumabas sa classroom lalo na’t tinakasan ko na ang mahabang lecture.

Kaya imposibleng nauna na ‘yung makalabas.

Nagpatuloy si Aster sa pagsasalita hanggang napansin ko ang tindig ni Draven na lumalabas na rin sa school. I glanced at him. He captured my eyes. Sumulyap siya kay Aster, saka binawi at deritso na ang tingin.

Tumayo ako ng tuwid at umalis sa pagkakasandal sa gate. Kunot-noong tumingin si Aster sa nakapamulsang si Draven suot ang bag at ang mas nagulo niyang buhok, marahil ay nastress sa banta ko?

Draven didn’t stop. Wala ring balak lumapit. Aba’t… gustong magpasuntok kay Cassius?

“Oh wala naman palang pake sa’yo kaya tara na!” si Aster na hinawakan na ang aking pulso.

Binawi ko iyon at naglakad patungo kay Draven. Sumabay ako sa kanya sa paglalakad. Hindi umimik, deritso ang tingin at walang balak lumingon.

“You know you will face Cassius’ punches once you didn’t settle this with me,” I said.

Hindi siya nagsalita, deritso lamang ang paglalakad.

“Aren’t you curious with my kisses?” hamon ko.

He didn’t flinch. God. That’s why I hate wasting my time with boys like him. I’m losing my patience.

Irita sa walang imik niya, hinawakan ko ang kanyang braso. Tumigil siya sa paglalakad. Ang aking tingin ay napunta sa kanyang bicep na naramdaman ng malambot kong palad. I squeezed it curiously.

“Didn’t know a nerd like you has a bicep…”

Kunot-noo niya akong nilingon.

“Hindi ako interesado sa mga halik mo,” malamig niyang sabi na ikinaahon ng aking mga mata patungo sa kanya.

Hindi? Walang problema kung ganoon! Which means he’s willing to face Cassius punches.

“Then you’re choosing Cassius’ punches over my kisses?” pangungumpirma ko.

Tumango siya at binawi ang tingin, handa nang maglakad ulit kaso hindi nakapagpatuloy dahil hawak ko pa rin.

“Malakas ‘yon sumuntok,” I said.

Tumango siyang muli, para bang mas pipiliin niyang magpabugbog kaysa makipaghalikan sa akin?

Mas takot ba siya sa labi ko kaysa sa kamao ni Cassius na lalapat sa labi niya?

“Basag ang mukha mo pag kamao ni Cassius ang humalik sa’yo,” sabi ko.

“Ayos lang,” sabay lakad niyang muli.

I sighed and pulled him away. Kunot-noo siyang sumunod, hindi naman nanglalaban.

“Let’s kiss and judge it,” sabi ko habang naghahanap ng lugar na pwede naming gawin iyon.

“Hindi nga ako interesado sa mga halik mo,” ulit niya sa baritonong boses.

I chuckled and looked at him with so much mockery.

“Mas naduduwag ka sa labi ko kaysa sa kamao ni Cassius? Are you kidding me, nerdy?”

Kita ko ang pagkakalito niya sa akin. He looked calm. Parang hindi nababali ang kompostura at palaging focus.

Nakita ko ang isang van na pamilyar. Oh shit! Mabilis akong tumakbo at kinaladkad si Draven sa kung saan.

Lola’s men are always a pain in the ass! Hanggang alas sais lamang ang curfew at dapat nakakauwi na sa mansyon. Wala akong magagawa pag nandoon na ako. Boring na nga, alam kong mapapagalitan na naman dahil sa mga panibagong lumipad na kalokohan dito sa school.

Nagtago ako sa gilid, ang kamay ay nakahawak pa rin sa braso ni Draven—na tahimik lamang. I slowly glanced at him. He looked at me silently, his brows furrowed and his eyes with curiosity. I smiled.

Humarap ako ng buo sa kanya. His expression remained cold and unbothered with my presence.

“Why don’t we kiss here?” hamon ko.

Umiling siya. “Kung ano man ang pakay mo kaya mo ako inaakit, wala akong balak na ipagkalat ang nakita ko sa inyo ng President ng Student Council.”

“Inaakit?” I laughed. “I didn’t do anything yet. This isn’t how I flirt. I’m just trying to give you some choices. And oh… I am not interested,” ngiti ko at humalukipkip sa pader.

Tumango siya. “Aalis na ako, kung ganoon…” nag-amba siyang lumakad kaya itinukod ko sa gilid niya ang aking kamay.

Napatigil siya sa balak na pag-alis.
He looked at me curiously.

“Paano ako makakasigurado na hindi ka magsusumbong?”

Binasa niya ang labi, kalmado pa rin at walang ekspresyong dumadaan sa mukha.

“I don’t involve myself in petty things like your troubles or boys at school.”

My lips curved for a cunning smile. Hinila ko ang kanyang kwelyo. He crouched a bit, his face leveled with mine. His nose, almost kissing my nose.

“Don’t play tricks with me,” I whispered seriously.

“I’m not,” kalmado pa rin, malamig ang tingin at hindi nababali ang kompostura.

Ngayon na sobrang lapit niya sa akin ay mas malinaw kong nakita ang kanyang itsura. Makapal ang kanyang kilay at mahahaba rin ang pilikmata na nakakadagdag sa misteryo ng kanyang kabuuan. His eyes are expressive but he looked so mysterious, dahilan kaya nagmumukha siyang masungit tingnan.

I slowly looked down to watch his lips.

“Shut your mouth or else…”

“Don’t worry. I give less attention when it comes to nonsense things that doesn’t concern me. Waste of time,” his cold baritone voice kissed my lips.

I chuckled drowsily. Oh this motherfucker…

“Really huh?” I asked tauntingly, distracted with his smell, the collarbone peeking on his uniform, and the coldness in his eyes.

He nodded. “Really.”

Palaban ang gago.

I scoffed. Binitiwan ko ang kanyang kwelyo at itinulak siya. Umatras siya, tumayo ng tuwid, inayos ang kwelyo sabay lakad paalis na parang wala lang.

“Just make sure you shut your lips or I’ll seal it with mine,” banta ko.

Alam kong narinig niya iyon ngunit nagpatuloy siya sa paglalakad. Binasa ko ang labi, umiinit ang ulo sa walang dahilan. Ah… I should get another distraction!

“Anong naririnig ko na pinopormahan mo si Draven?” tanong ni Arkaine, ang kapatid kong babae.

Kakauwi lamang, tamad na naghuhubad sa kuwarto nang pumasok siya at iyon ang sadya. Nilingon ko siya at nakita sa may pinto, nakahalukipkip suot ang sando at shorts short.

“He saw one of my troubles,” I explained boredly.

“And?”

“He promised he won’t tell anyone,” ngiti ko sa makahulugang paraan.

Her expression remained cold, as usual.

“Keep your eyes on him. Baka ipahamak ka niyan at gamitin iyong alas sa’yo,” aniya.

I chuckled wickedly. Oh he won’t…

“Ako na ang bahala,” paninigurado ko.

She nodded and turned her back. Nakatali ang kanyang buhok kaya kitang kita sa batok ang minimal na tattoo na butterfly niya. I also have it on my upper boob. Kahit ang dalawa ko pang pinsang babae, meron din.

Our butterfly tattoo symbolized our freedom and it also means ‘sweet rebel’. Patunay iyon na makakawala at makakawala kami sa gulo ng aming pamilya, sa dilim ng nakaraan at sa sarili naming mga kulungan.

Bumaba ako at nagtungo sa pool area kung nasaan silang lahat. Lola isn’t around ngunit makikita mo ang nagkalat na mga tauhan sa paligid.

Nahanap ko agad ang tatlo. Si Arkaine at Abrielle ay kapwa nasa lounger habang si Ayeselle lamang ang nasa pool.

“Hayop ka! Nakikipaglandian ka kay Cassius?!” sigaw ni Abrielle na nasa lounger, ang mermaid curls ng kanyang buhok ay sumasabog dahil sa hampas ng hangin.

Ngumisi ako. “I got the President of the Student Council for my back-up when I’m in trouble. That’s called strategy.”

Humalakhak si Ayeselle, nasa gilid ng pool at nakahilig, mukhang kanina pa lumalangoy dahil basa na ang buhok na nakaatras.

“Kung si Arkaine perfect attendance sa kalokohan at nakakatakas dahil takot siyang hawakan ng mga Student Council, ikaw naman, perfect attendance sa paramihan ng lalake!” she pointed out and laughed.

As if this girl is saint too. Nakipagsabunutan ito sa kaklase niya noong nakaraang araw ah?

Nagkibit ako at kinuha ang isang drink na nasa bilugang mesa, sa tabi ng lounger ni Arkaine na tahimik lamang na sumisimsim sa inumin habang nakahiga.

“May sabit nga. May nakakita sa amin habang naghahalikan sa isang classroom. That fucking nerd,” sabi ko sabay sipsip sa straw.

“Nerd? Draven?” Napaahon si Abrielle sa pagkakasandal sa lounger, mukhang hindi pa nakaabot sa kanya ang balita kaya lito.

Tumango ako. Ayeselle’s eyes widened and leaned forward, halos umalis na ang kalahating katawan sa pool kaya nasilip ko sa gilid ng kanyang tiyan ang kanyang tattoo na butterfly.

“‘Yung kapatid ni Drystan?!”

I nodded again. Inokupa ko ang isang lounger at ipinagpatuloy ang pag-inom.

“Drystan’s so hot. Kaso napaka angas at badboy no’n. Kung iyon ang aakitin mo, baka tumalab pa dahil playboy ‘yon, hindi ba?” si Ayeselle na kuryoso.

“Draven’s his opposite. Tahimik, snob at matalino. Parang wala ‘yung interes sa babae,” si Abrielle.

“We’ll see about that,” sabi ko at ibinalik sa table ang inumin.

Napalingon si Arkaine sa aking sinabi. Her cold eyes resembled mine so much. Ang pinagkaiba lang namin, hindi siya mahilig sa lalake. She doesn’t involve herself with boys unlike me. But we have so much in common such as cigarettes and intimidating aura.

Halos parehas lamang kaming apat ng features. Brownish hair, light freckles, creamy skin, small face, cute chin and golden brown eyes.

Ayeselle and Abrielle are half-sisters. Anak sila ni Tito Harrold na kapatid ng aming ama. Si Arkaine ang unang anak ni Daddy sa unang asawa. Ako naman ang sumunod sa naging ikalawa niya.

Ayeselle and Abrielle are like innocent angels. Soft and angelic. Arkaine and I are like witches, dark and wicked. Mas bata sa amin ng isang taon ang dalawa kaya matangkad din kami ni Arkaine ng ilang dangkal sa kanila.

Our topic continued. Mga bandang alas syete ay dumating na si Lola kaya bihis na bihis na ulit kami para sa dinner. We’re always formal infront of the food. Lola taught us with proper etiquettes and such. Mahinhin sa loob ng mansyon kaya kung nakakawala ay parang mga tigre sa labas.

“Show me your grades at the end of this month,” ani Lola na ikinangisi ko. Pulang pula pa naman ‘yon. Baka iyakan niya ng dugo?

“Especially you, Ashtraia. Stop smirking or I’ll cut your lips with a knife,” banta niya sa marahang tinig.

Tamad akong sumeryoso, sina Abrielle at Ayeselle ay naghahagikhikan na nasa harapan, si Arkaine na seryoso at tahimik na ginagalaw ang pagkain sa aking tabi.

“Lola bagsak ako sa Math. You know I’m not good at it,” ani Abrielle sa marahang tinig.

“Bumagsak ka pa rin kahit may tutor kana, Abrielle? Grabeng kabobohan na ‘yan,” aniya.

“Ako rin Lola,” si Ayeselle.

Nanatiling seryoso ang mukha ni Lola habang ginagalaw ang pagkain.

“Sa lahat ng mamamana niyo sa ama niyo, bakit ang utak pa?” halos maririnig ang dismaya sa kanyang tinig habang dinadala ang kutsarang may lamang pagkain sa kanyang bibig.

Ngumisi ako kay Ayeselle at Abrielle. They both chuckled. Arkaine, my sister, remained silent.

Kita ko ang pagsulyap saglit ni Lola sa aking kapatid. Doon pa lang, amoy ko na agad ang kalokohan ni Arkaine na nakaabot kay Lola.

“You punched someone on the face, Arkaine? Kamuntik mo raw basagin ang ilong,” si Lola.

It wasn’t new to us. We’re all good in martial arts. Isa iyon sa itinuro sa amin ni Lola kaya tuwing weekened ay nandito ang instructor namin. Self defense is every important. Lalo na’t sa dala dala naming apelyido, alam namin na maraming magtatangkang saktan kami.

Sa aming apat, ako minsan ang nalalapit sa basag-ulo ngunit hindi rin nagdadalawang isip si Arkaine na manakit. She may looked composed and calm—unlike me, ngunit nanununtok agad ‘yan.

“Yesterday, Lola,” Arkaine explained calmly.

“For what reason?” si Lola na nakaangat na ang kilay.

“He tried to touch my butt,” si Arkaine.

I smirked. Lola didn’t flinch. Ayeselle and Abrielle giggled again.

“‘Yun lang ang nagawa mo? You didn’t cut his fingers?” ani Lola, na kahit alam naming biro iyon lalo na’t ganoon ang tabas ng kanyang dila, ngunit alam kong seryoso rin siya sa bagay na iyon.

Umiling si Arkaine. Sumubo ako. Panay ang ngiti ng dalawa sa harap.

Lola’s strict and harsh but she will never tolerate those kind of things.

“Lasing daw ‘yon kaya nakalimutang Ferrarin ka. Reason why you easily knocked him out,” parang nauna nang mapaimbistigahan sa tono ng pananalita ni Lola.

Kahit pa hindi naman ‘yun lasing, Arkaine’s good in martial arts lalo na’t siya minsan ang nakakapataob sa akin sa Jiu-jitsu. She can still knock him down.

Malinaw sa akin ang gusto ni Lola. She wants to see my grades. Bigla akong na-frustrate sa bagay na iyon. I got low grades. Alam ko ‘yon dahil halos lahat ata ng teacher ko, nangangati akong ibagsak ngunit ang rason kaya pasang awa ang binibigay na grado dahil siguro ayaw na akong makita ulit sa susunod na taon. For them having a Ferrarin in their class is a torture.

May tutors naman kaming lahat ngunit sa tuwing natatapos ang session, parang bulang naglalaho rin sa ere ang mga itinuro sa aking isip. Nabubura. Besides I don’t need high grades. Kung hanggang doon lang talaga ang kaya ng utak ko, bakit ko pipigain hindi ba?

Hindi ko naman dapat kailangang isipin ang bagay na ito. But Lola’s unpredictable punishments are a pain in the ass! Alam na alam niya kung paano kami pahihirapan kaya kung pwedeng sundin na lamang siya lagi at makaiwas sa kanyang mga parusa ay gagawin ko.

“Kabilin-bilinan ni Donya na isang oras lang daw ang pangangabayo niyo,” ang tauhan sa Sabadong iyon nang magtungo kami sa rancho para kumuha ng kabayo.

Hindi na kataka taka ‘yon. Hindi pa siya estrikta sa lagay na ‘to. Ano nalang kaya kung makita niyang umiiyak ng dugo ang card ko?

Tuwing Sabado ay nangangabayo kaming apat. Minsan sa kakahuyan ng Falcata Trees at minsan naman ay sa bayan.

“Si Drystan,” nguso ni Ayeselle sa tindig ng lalakeng nakayuko sa nakabukas na harap ng lumang kotse.

His white tshirt are stained with black. His denim pants looked dirty for working too much. The disheveled hair looked so familiar and even his half profile reminded me of Draven so much but in a more intimidating version. Malaki ang kanyang katawan, marahil kaka-gym, at mukhang mas matangkad ng isang dangkal kaysa sa kapatid.

His thick brows knitted while fixing an old car. His black hair matched on his brows, long and thick eyelashes and his superiority. Parehas lamang sila ng features ng kanyang kapatid ngunit hindi maitatangging mas madilim ang kanyang ekspresyon, mas marahas.

Umahon ang kanyang ulo at mukhang napansin ang palapit ng mga kabayo naming marahan na lamang na naglalakad. Bumati ang iilang mga tao sa amin na nginingitian ni Ayeselle at Abrielle, si Arkaine na nanatiling malamig ang ekspresyon habang ako ay seryoso lamang.

Drystan looked at us. Tumayo siya ng tuwid at nagpahid ng pawis habang may hawak pa ang kamay na screwdriver na nakukulayan na rin ng tinta.

He smirked cunningly and looked at my sister. Umangat ang aking kilay. Daplis lang iyon at binawi niya agad sabay balik ng atensyon sa ginagawa.

Nilingon ko si Arkaine. She remained cold and composed. Dumaan kami sa kanyang gilid. Nakatukod na lamang ang dalawa niyang kamay roon kaya noong lumingon ako pabalik, nakita ko ang madilim niyang ekspresyon ngunit nanunuya pa rin ang ngisi sa labi. I smirked back tauntingly. Indeed, you are your brother’s opposite.

Chapter 2

Sea Without Waves

Judgements

“Balita ko siya ang nagpapaaral sa kapatid niya ah?” kuwento ni Abrielle habang marahan pa rin ang lakad ng aming mga kabayo.

They’re wellknown for being goodlooking. Iyon din ang rason kaya maraming may alam sa buhay nila. These girls are invested to know what’s happening with their life. Ang rason kaya kahit sa aming angkan ay nakakaabot ang mga lumilipad na balitang iyon.

Hindi ako masyadong nagbigay ng interes. Mukhang pansin ko rin na wala si Draven doon. Baka totoo ngang si Drystan ang kumakayod sa kanila.

Walang interesado sa magkapatid sa aming apat. Bukod sa malabo ring pumasok kami sa seryosong relasyon, sapat na ang itinuro ng panahon sa amin na ang mga lalaki ay walang magandang naidudulot minsan sa puso ng mga babae.

“How about their parents?” Ayeselle asked.

Nagkibit si Abrielle, ako naman ay umiling lalo na’t walang ideya. Sumulyap ako kay Arkaine ngunit pinatakbo niya na agad ng mabilis na itim na kabayong sinasakyan.

Humabol agad ako. Isang sipa sa gilid ng katawan ng kabayo at hila sa hinahawakang tali ay bumilis agad ang kanyang pagtakbo. Sumabog ang aking buhok sa hampas ng hangin.

Pumasok kami sa kakahuyan ng malawak na Falcata Trees. Matatayog ang mga puno at parang patak ng ulan ang pagpasok ng sinag ng araw.

“Let’s have a race. Ang maunang makarating sa mansyon ang panalo!” Abrielle suddenly announced.

Naging mabilis agad ang pagpapatakbo nila. I cursed and joined them. Nahabol ko si Ayeselle na natatawang lumebel sa akin. Her mermaid curls danced untamably while the light of the sun kissed her face revealing her freckles.

My sister won. Tumalon ako pababa sa kabayo at humawak sa kanyang braso. Lumebel si Ayeselle at nakihawak din sa kabilang braso ng aking kapatid habang si Abrielle naman ay nagmamadaling ikinawit sa aking baywang ang kanyang kamay.

Sabay kaming ipinatapong apat sa lugar ni Lola para madisiplina lalo na’t hindi na kami kaya ng aming mga parents. Our last issue was scandalous. Pinagtulungan naming apat ang babae ng Dad nila Ayeselle na teacher sa school ng pinapasukan namin.

Na kicked-out kami at dahil din sa galit nila Dad sa ginawa namin ay ito na ang parusang ibinigay.

Our first day in Lola’s mansion was horrifying. Para kaming robots na kontrolado ang ginagawa at limitado pa ang kilos! We are trained to act demure inside the mansion. To dress well. To eat veggies! To act like a good girl infront of our wicked grandma.

Ngunit medyo nasanay rin naman. Lola is strict but we like her sometimes.

Isang hila sa aking baywang ay napunta agad ako sa sulok ng isang classroom na walang tao. I looked at Cassius coldly.

“Did you talk to him?” he whispered, as if he’s making sure no one would hear us.

I nodded boredly. “He’s less interested with your life so get over it.”

He sighed frustratingly, his nose touching the side of my head and his hand wrapped around my small waist.

“How did you convince him?” he asked.

Nagkibit ako habang nakahalukipkip. Tiningnan niya ako ng maigi.

“May kapalit ba ‘yon, Asthraia? You’re wellknown for being a playgirl in this school. Humingi ba siya ng kapalit sa’yo?” parang may pinapahiwatig ang sinasabi niya.

I snorted. “What? Like fuck buddy?”

Bumaba ang tingin niya sa aking labi, pagkatapos ay tumingin sa aking mga mata. I know this expression so much and I am not in the mood to kiss right now. I slightly pushed him away. Bumitiw siya at bahagyang umatras para may espasyong mamagitan sa aming dalawa.

“I don’t know. Palaban ka pa naman—”

Ang nang-iinsulto kong tawa ang nagpatikom ng bibig niya.

“Cassius you are so full of yourself. I won’t sell my body just to save your ass. And Draven isn’t my type. Hindi ako ganoon ka uhaw sa kanya para hayaan siyang tikman ako para lang manatili siyang tahimik sa nangyari. If he wants to spread our kissing scene then that’s fine with me. I don’t care.”

“Easy for you to say because your grandma is powerful! Wala lang ito sa’yo, Ashtraia! Sa akin, malaking problema ito!”

Kuryoso kong tiningnan ang hugis ng aking kuko habang tumatagas na sa kabuuan ni Cassius ang kanyang galit. Ayokong mawalan ng pasensya dahil baka masasapak ko siya. At mismong President ng Student Council? No. I need to hold back.

“Sanay na sanay ka sa gulo lalo na’t hindi naman ito ang unang beses na nasasangkot ka!”

I looked at him. “I didn’t tell you to tolerate my shit, Cassius. That’s your choice.”

“Dahil inakit mo ako!”

What? I chuckled lazily and shook my head.

“At naakit ka naman?”

Mariing pumikit si Cassius. He licked his lowerlip. Bumuntonghininga siya at minasahe ang sentido.

“I’m sorry I’m just… stress. Inaalala ko ang nangyari. Ayokong madumihan ang pangalan ko.”

Umangat ang aking kilay. Well obviously. These students are scared to be with me because of their names. Pakiramdam nila ay masisira sila pag nadawit ang pangalan sa amin.

I smiled flatly. Umawang ang kanyang bibig ngunit nagpasya na akong lumabas pa. Problemado pa ako sa grades ko, dadagdagan niya pa ngayon!

Ang plano kong magpatulong sa kanya sa maliit kong problema ay hindi ko na lamang itinuloy pa. What he said was a bit off. Hindi naman sa na-offend ako lalo na’t totoo din naman na mantsa ako sa pangalan niya ngunit parang ayoko na ring dagdagan.

Cassius is smart academically but also an asshole. He likes the idea of our physical moments ngunit kung pangalan ang pag-uusapan, kayang kaya niya akong itapon sa impyerno mailigtas lamang ang kanyang sarili.

And I would do the same thing too. I’d throw him in hell or I’ll even use him as my ladder just to get away with my own troubles. Kwits lang. We’re both bad.

Nasa hallway na ako nang may masilip sa isang classroom. Bukas ang pinto at mag-isa siya roon. May mga librong inaatupag at mukhang abala sa kung ano.

Tahimik akong pumasok at isinara ang pinto. I even locked it. Nagtungo ako sa kanyang kinaroroonan.

Draven didn’t flinch but I know he’s aware with someone’s presence. Tumigil ako sa malapad niyang likod at yumuko para silipin ang kanyang ginagawa.

“Quadratic Equations…” basa ko sa title ng kanyang sino-solve.

Draven didn’t flinch. Nagpatuloy siya sa pagsusulat. Para akong hangin na nararamdaman niya ngunit hindi nakikita kaya hindi man lang ako magawang tingnan.

I watched him write. He has a clean penmanship. Hindi rin nakakalito intindihin ang kanyang sulat na habang pinapanood ko iyon ay parang nasusundan ko ang formula.

He’s a genius. Deri-deritso at parang wala siyang oras tumigil para man lang mag-isip. I know this nerdy is smart but I’m impressed he’s really smart!

“You’re good,” sabi ko at nilingon siya.

Simula noong nakita ko ang Kuya niya noong Sabado sa bayan, at ngayon ay nakikita ko siya, talagang ang layo niya sa kanyang kapatid. He’s not soft but the menacing aura of his brother made him looked less superior as a man. Kahit masungit siya tingnan, parang mas kaya mong isipin na mabait siya kumpara kay Drystan.

I noticed the mole on the side of his right eye. Humahalik sa kanyang makapal na kilay ang iilang hibla ng buhok niyang nagrerebelde.

“What do you want?” tanong niya, marahil ay naasiwa na sa presensya ko.

“Cassius is worried…”

He sighed. “Wala akong balak—”

“May girlfriend ba ang Kuya mo?” bigla kong tanong na ikinatigil niya.

Dahan dahan niya akong nilingon.

“I don’t know.”

I smirked. “You’re like his soft version…”

He looked at me blankly. Umikot ako at nagtungo sa kanyang desk. Isinara ko ang notebook niya at itinabi rin ang iilang libro para makaupo roon.

Tumingala si Draven ng kaonti para tingnan ako sa mga mata. Ipinatong ko ang isang hita sa isa pa at humalukipkip.

“Ikaw. May girlfriend ka ba?”

He shook his head slowly.

“For what reason?”

He looked confused. Tiningnan niya ang mga librong nasa gilid ko. Mukhang gusto niyang ibalik ang atensyon doon ngunit nangdidisturbo ako.

“Hey. Eyes on me. I’m talking to you,” kuha ko sa kanyang atensyon.

Ibinalik niya ang mga mata sa akin. He licked his lowerlip and started talking.

“Sagabal,” he answered flatly.

Sagabal ang girlfriend. I nodded.

“Totoo naman. Fling?”

He shook his head again.

“Sagabal din.”

Umangat ang aking kilay. “So you’re…”

Nagkasalubong ang kanyang kilay, mukhang gets ang aking tanong ngunit naaasiwa.

“I don’t have time for girls,” aniya sa seryosong tinig.

Tumango ako. The rumors about him is true. He’s less interested with girls around him. Tutok lang sa pag-aaral. Walang bisyo. Clean records.

“You’re also not interested in sex?” deritso kong tanong.

He looked at me with so much judgements in his eyes. I’m openminded! Sa daming lalakeng nakakalandian ko, hindi na iisipin ng lahat ng nakapaligid sa akin na puro pa ang aking isip at mas lalong hindi ako inosente.

Binasa niya ang labi at nag-iwas ng tingin.

“That’s not my priority right now,” aniya.

Pang matalinong sagot pa rin! Kung iba ito, handa sigurong pumatol sa mga bastos kong topic.

Kinuha ko ang kanyang notebook at binuksan iyon. I scanned each pages curiously. Ang linis linis. Parang hindi ko maalalang naranasan ito ng mga notebook ko lalo na’t lagi akong may erasures. Laging may dinodrawing sa gilid dahil sa boredom minsan. Sa kanya, wala. Importante ang lahat ng nandoon at may petsa pa sa gilid. Meron ding title.

Binuksan ko ang likod. It’s empty. He doesn’t scribble nonsense things! Parang lahat ata ng gagawin niya ay importanteng bagay lang.

“You’re… Cassius’ girlfriend?” he asked meaningfully.

Inalis ko ang notebook sa aking tingin nang makita ang mukha ni Draven dahil sa kanyang tanong. Nakahalukipkip siya, malamig pa rin ang ekspresyon at deritso ang tingin sa akin.

Oh? He’s interested.

“Bakit mo natanong?”

“You care less with your troubles. Ngayong si Cassius ang sangkot… parang may pakialam ka bigla.”

Ngumuso ako. Iniwas niya ang tingin at medyo ipinagsalubong ang kilay.

Kung hindi ko lang alam na kalat naman talaga sa school ang bagay na ito, iisipin kong may malisya ang kanyang sinabi. Ngunit hindi. Sa nakita niya, at ngayon sa pagkukusa kong kausapin siya para lang makasiguradong hindi siya magsasalita ay talagang makakabuo ng ideya sa kanya na baka nga may relasyon kami ni Cassius.

“I’m not into relationships, Draven,” I smiled.

Napatingin niya sa ngiti ko. Ilang sigundo niya iyong tiningnan ngunit binawi rin at tumango.

“I only play,” dagdag ko.

He nodded again, like he knows all of it.

“Then why are you obeying him? I know this is his idea. He’s afraid this issue will taint his name as a President of the Student Council. Hindi niya ako malapitan kaya ikaw ang inuutusan niya.”

This nerdy is really a genius. Biruin mo ‘yon tumama siya sa lahat? At dumaldal ata! Maraming nasabi.

Napatingin ako saglit sa kandungan niya. Nakaparte ang hita niya. Nakabutones ng maigi ang kanyang malinis na unipormeng damit at ang pormal niyang tingnan.

“You got a point but you’re still wrong. I am not doing this to help Cassius out. I’m doing this to save my own ass,” paliwanag ko at dahan dahang dinala ang tingin sa kanyang mukha.

His face calmed down.

“You’re not doing this to help him out?” paninigurado niya.

Umiling ako.

He nodded and stood. Tahimik ko siyang pinagmasdang kinukuha na ang kanyang mga gamit sa aking gilid. Tumalikod siya sa akin at ipinasok iyon sa kanyang bag.

Humarap siyang muli sa akin at hinawakan ang notebook na hawak ko. He took it on my hand carefully, sinisiguradong walang pwersa ang pagkakakuha sa akin.

“Why did you ask? Do you want an experience with me?” I taunted.

Naging mabagal ang kanyang kilos. He slowly glanced at me.

“I said I am not interested with your lips,” there’s an authority dripping in his voice.

I stuck my tongue out and licked the side of my lips. Iniisip ko tuloy kung… papayag ba ito sa naiisip ko. Lola’s stressing me out with her condition. And Cassius can’t help me right now.

He’s about to turn his back when I pulled him. Napayuko siya at mabilis na naitukod ang bawat kamay sa aking gilid para hindi ako madaganan at hindi magbanggaan ang mukha namin.

“I want your help…” naninimbang ko siyang tiningnan.

“Help with what?” he asked hoarsely.

“With my assignments,” I sighed.

“Of all your boys… wala bang matalino? Puro ba… bobo?”

Oh this asshole! Para na ring sinabi niyang mga bobo ang tipo ko ah?!

I chuckled. He looked at my lips for awhile and then his eyes went back to my eyes.

“I’m not comfortable with them,” sabi ko.

“And you’re comfortable with me? I am not one of your boys, Ashtraia,” he reminded.

Kumurba ang aking labi at sumilay ang ngiti roon dahil sa pagkakabanggit niya sa aking pangalan.

“I’ll drop all of my boys and I will focus on you…” I smirked naughtily.

He snorted and shook his head. I arched my brow while wearing my smile.

“Impossible…”

I pulled him more, his nose touching my nose. I smiled more and tilted my head while caressing his cheek using the tip of my nose.

“I can do that…” I whispered tauntingly.

His jaw clenched. Umiling siya at lumayo, gusto nang tumayo ng tuwid ngunit hindi lamang magawa dahil hawak ko pa rin ang kanyang kwelyo.

“Stop seducing me. I know what you’re up to. Hindi mo ako magagamit.”

Nangingiti ko siyang dinungaw. Sa kakatingin ko sa kanya, hindi ko alam kung anong meron sa mukha niya at masarap siyang titigan sa malapitan. I’m not really crushing on him. Hindi ko rin siya naa-appreciate. I don’t even know if I find him attractive, or kung guwapo ba, o ano pa. Ang alam ko lang, hindi ko siya tipo.

“Ano bang plano ko?” namamaos kong tawa.

“You’re planning to seduce me. To make me fall inlove with you. At pag nahulog ako sa’yo, magagamit mo na ako sa mga assignments mo. You will use me to survive on your subjects.”

Humalakhak ako. How come he’s calm while telling all of this shit? And he’s so sure huh. He knows well that his calculations are accurate about me.

“Bakit, maiinlove ka ba sa’kin? That’s on you! Magpapatulong lang ako sa assignments ko. Wala akong sinabing lalandiin kita,” ngiti ko.

“But you offered if I want an experience—”

“Offer. Hindi kita pipilitin kung ayaw mo. Boring mag-aral kung hindi tayo maghahalikan. At kuryoso ako kung may experience ka ba. Pero hindi ko ipipilit ang sarili ko sa’yo kung ayaw mo sa mga halik ko,” giit ko.

His face calmed down. His parted lips closed. Nagtagal ang paninitig niya.

O baka naman…

“Are you one of them? Do you hate me because I am a Ferrarin?” I asked.

His shoulder loosened. Iniwas niya ang tingin at tumuwid ng tayo. Pinakawalan ko siya. Kinuha niya ang kanyang bag at tumalikod.

“Bring your assignments tomorrow.”

Problem solved. Ganado ako sa araw na ‘yon. Kaya noong nagyaya si Conrad, isa sa soccer team ay ganado akong pumayag.

“Akala ko talaga totoo na ‘yung kumakalat sa inyo ni Draven,” aniya pagkatapos ng aming halikan.

I licked my lowerlip. Tiningnan ko ang bintana at tumatagos na ang dilim. It’s almost six! May bumukas pa ng pinto at dumungaw ang ulo ng guard, mukhang chini-check na ang bawat classroom.

“Ano pang ginagawa niyo rito? At ikaw na naman, Ashtraia?” ang guard nang tingnan ako.

He only caught me twice! Parang sa tono niya ay lagpas sampong beses na ito!

Inakbayan ako ni Conrad at sabay kaming lumabas. We just kissed. As if we did something horrible.

“Ah… bitin ako. I want to kiss you again,” bulong ni Conrad habang naglalakad kami.

Nahagip ko ng tingin si Draven na kakalabas lang din sa isang classroom. Nakita niya kami. Nahagip ng kanyang mga mata ang aking mga mata. Nagkatinginan kami.

I couldn’t read his dark brooding eyes. Hindi ko rin mabasa ang ekspresyon. He always looked calm and less interested with the things around him.

Isang sulyap sa kamay ni Conrad ay iniwas niya rin ang tingin at nagpatuloy na sa paglalakad.

Nagtagal ang tingin ko sa kanyang likod. He told me he will help me with my assignments. Wala naman siyang ibang sinabi. Kaya hindi ako dapat ma-guilty kung makita niya man akong may kasamang lalake.

At ano bang dapat kong ika-guilty? This nerdy is feeding funny ideas in my head. He agreed with my condition. Wala naman siyang hininging kapalit! Alam niya ring playgirl ako ah? No need to act saint.

Shut up, Ashtraia. It’s just your thoughts because of the judgements in his cold gaze. He’s less interested. And he’s not your type.

Chapter 3

Sea Without Waves

Focus

“Lola’s business clients?” bulong ko kay Arkaine nang matanaw sa may rancho pagkauwi sa school ang kasama ni Lola.

Arkaine shrugged. Naka-uniporme pa rin siya. Sumulyap siya sa akin at tiningnan ang iilang butones ng blusa kong bukas. Napatingin siya sa pulang marka.

“Draven’s…”

“What? No,” I chuckled. “Ang nerd na ‘yon marunong nito? He looked like an ignorant child to me…” ngiti ko at inayos ang butones ng aking uniporme.

“Anong plano mo roon? Hindi ko pa naririnig na napapatawag ka sa Discipline’s Office for a scandalous record. Tikom pa rin ang bibig?”

I nodded.

“Nilalapit lapitan ko rin para makasigurado. At sa kanya ko balak magpatulong ng mga assignments ko.”

She arched her brow. The coldness in her eyes reminds me of Draven’s eyes so much. Parehas sila ng hagod ng titig. Malamig habang suot ang kalmado ngunit seryosong mukha.

“Don’t include him with your troubles. Kawawa rin kung sakali…”

Kawawa? Anong nakakaawa sa nerd na ‘yon! At hindi ko naman kakaawain. Magpapatulong ako ngunit wala akong balak abusuhin at gamitin siya sa mapanglinlang na paraan.

Iyon din ang iniisip ni Draven sa akin. He thinks I’ll use him. Nasa kanya naman ‘yon ‘di ba? Pwede namang hindi siya pumayag kung ganoon pala ang pangamba niya sa akin. Pero pumayag naman siya!

Sumulyap si Lola sa amin kaya kumaway ako. Her strict face didn’t change. Ibinalik niya ang tingin sa kausap at nagpatuloy sila sa kung ano man ang ginagawa nila roon kasama ang iilang tauhan.

Malalaki ang kliyente ni Lola. Some of them are Engineers, Architects and CEO’s. Buwan buwan ay may bumibisita sa mansyon kasama minsan ang kanilang mga anak.

Lola’s daughter, Tita Vana, was fixed on a marriage when she was young. It was Lola’s idea. Ngunit hindi natuloy lalo na’t mukhang mas pinili ni Tita Vana ang naging asawa niya ngayon.

At sa tuwing may mga bumibisitang ganoon, sa tuwing naipapakilala kami sa kanilang mga lalakeng anak, nabubuo sa aming isip na iyon din ang plano ni Lola sa amin.

Ilang beses nang naipakilala si Arkaine lalo na’t nasa legal na edad na. She’s turning nineteen this year, ako naman ay malapit na ring mag-eighteen. Ang dalawa ay kapwa kaka seventeen lang noong nakaraang buwan.

“You’re turning eighteen this year, Ashtraia,” panimula ni Lola sa dinner na iyon kinagabihan.

The silence of my cousins and sister gave me an idea that Lola’s planning to set me up one of these days.

“Yes Lola,” I smiled.

Her question fueled my thoughts about fixed marriage. She’s planning to set me up, katulad lamang din ng plano niya sa aking kapatid.

She doesn’t talk about it too much ngunit lagi naming nahihimigan na ayaw niyang mapunta kami sa kung sino sino lang. She doesn’t like the idea of romantic marriage. Magloloko lang din daw naman, edi iyon sa may ikakabuga at panatag ang kinabukasan ng magiging mga anak at buhay namin.

“Parang may plano na si Lola,” si Abrielle nang magpasya kaming apat na tumambay sa kuwarto ni Ayeselle.

Sinusuklay ni Arkaine ang aking buhok habang nakaupo kami sa kama. Ayeselle’s infront of me. She’s busy putting some make-up on my face. Si Abrielle ang nakakulob sa kama at kinukulayan ang aking kuko.

“Bahala siya. But I’ll make sure I’m not a virgin anymore once she set me up on a fixed marriage,” I smirked.

Tumawa silang tatlo. Akala siguro nagbibiro ako. But I’m not.

“Kanino naman?” Arkaine asked.

“Hmm…”

“Kay Drystan!” suhestyon ni Ayeselle at nangingiti pa noong dumilat ako.

“Drystan’s too manly. Siya kaya ang pinaka hot dito,” si Abrielle naman.

“Nagtanong nga ako kung may girlfriend ‘yon kay Draven. He doesn’t know…” sabi ko.

“Mukhang wala naman. Ang playboy kaya ng dating noon. Nasa twenties na siya hindi ba?” si Ayeselle.

Nagkibit ako. Wala akong ideya sa buhay nila, sa personal na impormasyon at umaasa lang sa naririnig ko sa paligid. Ni wala akong ideya kay Draven, kay Drystan pa kaya? Ang alam ko lang magkapatid ang dalawa.

“Tanungin mo nalang kay Draven,” suhestyon ni Abrielle.

Weird coz Draven will surely think I’m having a crush on his brother. Kanina ay nagtanong pa naman ako kung may girlfriend.

“Mukhang marahas ‘yon sa kama,” Arkaine commented.

Nagtawanan kami. Mukha nga! I saw the build of his body! Parang hindi ‘yon marunong magdahan dahan! Kinagat ko ang aking labi at nailing sa mga iniisip namin.

We took photos using Ayeselle’s polaroid at isinabit namin sa gilid ng kama niya ang iilang pictures na nakuha bago natulog sa gabing iyon.

Kinabukasan ay naalala ko ang planong magpatulong kay Draven sa aking assignments. Dinala ko ang iilan kong notebook at nagtungo sa classroom ngunit wala siya roon.

Now I don’t have an idea where to find him. Naglakad ako patungo sa library at sumilip doon. Ang talim na naman ng tingin ng librarian sa akin. Parang kakainin ko ang mga nerds na nasa loob kaya ganoon siya ka galit.

Wala si Draven sa loob. Inisa isa ko ang tables, ang bawat sulok ng pasilyo ng library ngunit wala. Lumapit ako sa grupo ng mga nerds na mukhang may group study pa dahil sa mga librong makakapal sa kanilang table.

Nagulat ang tatlong lalake sa paglapit ko. Ngumisi ako at humilig sa table, tiningnan sila isa isa.

“Hello. Where’s Draven?” I asked nicely.

Naalis ng isang lalake ang kanyang glasses. Ang isa ay namumula at ang isa naman ay hindi makatingin sa akin.

“Ah… Si… D-Draven…” halos nauutal pa sa pagsasalita.

Tumango ako at naiinip na. I tapped my fingers on the table impatiently, my other hand on my chin, holding for my temper.

“Nasa… uh…” he blushed.

“Hmm? Nasa ano?” dugtong ko.

“Sa field ata. Nagso-soccer…” iyong namumula ang nagpatuloy.

Kumunot ang aking noo. Soccer? That nerd knows how to play soccer? What? Kasali ba ‘yon sa team nila Conrad?

“He’s a soccer player?”

Tumango ang tatlo, na para bang may ideya ang lahat at ako lamang ang wala. Tumayo ako ng tuwid at nagpasyang umalis na.

Soccer player pala ‘yon? Oo matangkad at mukhang may binatbat naman sa sports ngunit hindi ko naisip na may oras siya sa mga ganoon dahil parang libro lang ang mahalaga sa kanya.

At baka naman hindi soccer player. Baka tagabigay lang ng bola? I laughed with my thoughts.

Dala ang aking notebook ay nagtungo ako sa soccer field. Malawak iyon. Tanaw na tanaw ang kabuuan.

Nakita ko agad ang ilang players na naglalaro. Pamilyar halos ang iba sa akin lalo na’t ilang beses din akong pinormahan at si Conrad ang natipuhan ko.

And speaking of Conrad, nakita ko agad ang mokong. Nakikipaghalakhakan siya sa mga players at nakipaghigh five.

Hinanap ko si Draven. Nakita ko itong umiinom ng mineral water, pawisan ang suot na plain white tshirt at hinihingal.

Umangat ang aking kilay sa ibang itsura niya ngayon. Ngayon ko lang siya nakitang ganito lalo na’t sanay akong naka-uniporme lagi, mabango tingnan at hindi ganitong pawisan ngunit may dating pa rin.

May sumiko kay Conrad. Naghiyawan pa ang boys nang naghalf jog siya patungo sa akin. I sighed.

“Hi,” nangingiti niya akong hinapit sa baywang para makalapit sa kanya.

“Ew Conrad! Pawisan ka!” Itinulak ko siya lalo na’t malagkit siya.

Humalakhak siya at binitiwan ako. Inayos niya ang magulong buhok habang humahaba ulit ang aking leeg kakatingin sa likuran niya, kay Draven na ngayon ay nakatingin sa amin.

Conrad blocked my vision. Kunot-noo niyang tiningnan ang notebook na dala ko.

“What’s this? Do you have a love letter for me?” Nagtangka siyang kunin iyon sa aking kamay ngunit iniwas ko agad at hinampas sa kanyang dibdib.

“Tabi nga. Si Draven ang sadya ko. Hindi ikaw,” sabi ko.

“What? Si Draven?” Humalakhak siya at nilingon si Draven sa grupo ng mga boys.

Hindi ko siya pinansin at naglakad na patungo sa kinatatayuan ni Draven. Napatingin ang mga nagtatangkarang soccer player sa akin, nakangisi pa ang iba at malagkit ang tingin sa akin. I smirked back and arched my brow. Someone whistled and they laughed.

“Hot mo talaga lagi, Ashtraia. Basted na ba si Conrad? May pag-asa na ba kami sa’yo?” someone said playfully.

Hindi ko iyon pinagbigyan ng atensyon. Tiningnan ko si Draven na abala sa sarili. Pinunasan niya ang mukha gamit ang dulo ng kanyang suot kaya medyo nakita ang kanyang batak na tiyan. Oh… he’s… well… hot.

“Draven,” tawag ko.

The boys looked stunned. Nagtawanan silang lalo. Parang biro na sa lahat ng matitipuhan ko, siya pa. I don’t know what’s the reason why they’re laughing about it.

Malamig akong tiningnan ni Draven. Sumulyap siya saglit kay Conrad. Taka kong nilingon si Conrad na nakapamaywang, nagkakasalubong ang kilay ngunit suot ang ngisi.

Ibinalik ko kay Draven ang tingin. Masyadong nagkakagulo ang mga boys. Nakaakbay at nanonood sa amin habang nakangisi at abang na abang.

“Totoo naman pala!”

“Gusto naman pala ni Ashtraia si Draven!”

“Taob ka diyan, Ashtraia!”

“Sa’kin nalang!”

“Shut the fuck up boys,” I said and smirked at them.

Nag-apir pa ang mga gago at talagang ayaw paawat. Nailing ako at muling tiningnan si Draven na walang imik ngunit nanatiling seryoso.

“So… ‘yung usapan natin—”

“Not here,” he cut me off.

Not here?

“I am just trying to—”

“I said not here,” ulit ni Draven, mas malinaw ang tinig at parang gusto akong paalisin.

The boys started shouting like ‘ohhhh’. I felt weird. Hindi ako nalagay sa ganitong sitwasyon at ito ang unang beses na parang… nanliliit ako para sa aking sarili.

I know my name in school. Kahihiyan iyon. Some think of me as a slut. Ang tingin ng lahat sa akin ay wala akong nagagawang tama, at kahihiyan ang mga pinaggagawa ko, kahihiyan ako mismo.

I nodded while smirking. Draven looked away. I swallowed the lump on my throat and turned my back.

“Oh? Basted! Sabi nang sa akin nalang, Ashtraia!”

“Sa’kin kana nalang!”

I’m pissed. My other hand turned into fist. Ang isa ay humigpit na sa hawak kong notebook at mapupunit na ata ano mang oras.

Sa bawat hakbang ay mabigat. Parang gusto kong magpalamon sa field ngunit dahil palaging nasa langit ang kumpyansang suot sa sobrang taas ay nanatili akong matatag.

Sumalubong si Conrad. Kunot-noong tumingin kay Draven at sa akin. Magtatanong pa sana ngunit hinila ko na ang kanyang batok. I kissed him aggressively. Conrad responded. I included my tongue and kissed him for a second, just to erase the humiliation I felt. Just to save myself.

The boys cheered. Humiwalay ako kay Conrad at itinulak ang kanyang dibdib. Nakaawang pa ang kanyang labi, sabik ang mukha ngunit nakangisi ko nang pinunasan ang aking labi at galit na naglakad palayo.

Dumeritso ako sa cr. Ang mga babaeng nandoon, nang makita ako ay nagsilabasan. Marahas ang pagkakabukas ko sa gripo at marahas din ang pagkakalapag ng notebook ko.

Naghugas ako ng kamay at mariing tiningnan ang sarili sa salamin. The soft waves of my hair looked disheveled. Nipis ang aking buhok kaya kapansin pansin na magulo tingnan ang iilan. My almond shaped eyes looked wicked. Lalo na’t galit pa ngayon, mas nadedepina kung gaano ka talim ang aking mga mata.

Hindi na dapat ako nagtataka hindi ba? Everyone in this school hates me! Wala na dapat ito sa akin! Hindi na dapat ako magtaka kung pati si Draven, nahihiyang makita ng iba na nakadikit sa akin!

Hindi na dapat ako makaramdam ng ganito! Ngunit hindi ko matanggap! Parang pinagpira-piraso niya ang ego ko! Lalo na’t hindi ko siya tipo, nerd siya sa paningin ko, tapos ang kagaya niya ang maglalagay sa akin sa ganoong sitwasyon!

Marahas ang naging paghinga ko. Yumuko ako at naghilamos, gustong ilunod ang sarili sa daloy ng malamig na tubig. My lips parted for a continuous sigh. Damn him! Sino ba siya sa inaakala niya?!

Kung nahihiya naman pala siya, hindi na dapat pumayag! At ano bang iniisip niya sa paglapit ko sa kanya? That I am trying to flirt him infront of everyone? That I am seducing him? Na nagpapapansin ako sa kanya at uhaw sa atensyon niya? Heck! He’s not even attractive! Pangit siya! Pangit siya sa paningin ko! Nerd! Pangit!

Umahon ako at itinukod ang dalawa kong kamay sa gilid ng sink. Dumilat ako at nakita ang basang mukha sa repleksyon ng salamin. Dumikit ang iilang hibla ng aking buhok sa aking pisngi. My lips looked so red and swollen dahil sa kakakagat ko. The tip of my nose looked so red too, dahil lang naman sa galit ko! At kahit ang pisngi, ay halos naging rosas na dahil ata sa dugong umakyat na sa buo kong mukha.

I shook my head and laughed mockingly. Bakit ba ako affected kung tratuhin niya akong ganoon? Oh just get over it, Ashtraia!

Lumabas ako ng school sa halip na pumasok sa iilang subjects ko. Kinuha ko ang pakete ng sigarilyo at nagsindi ng isa. Humalukipkip ako sa may pader at humithit. Natatawa kong natampal ang aking noo. That piece of shit!

Hindi ako nakakaubos ng isa. Isang hithit lang, sapat na sa akin para kumalma minsan. Ngunit ngayon, sunod sunod ang ginawa ko. Sa ikalimang subok ay saka ko lang pinitik at inapakan.

I licked my red lips. Kinagat kagat ko iyon at kinapa ang aking palda para sa aking bubble gum. Nahanap ng aking mga mata ang isang van. Oh fuck it!

Mabilis ang talikod ko at malalaki ang hakbang papasok sa school. Hindi ko pa nga nasosolusyonan ang isang problema ko sa grado, ngayon naman ay may panibagong dagdag sa sakit ng ulo kay Lola!

“Miss Ferrarin,” my teacher sighed.

Kakapasok ko lang, at mukhang patapos na ang lectures niya. I smiled and went to my chair. Tahimik ang mga kaklase ko.

Umupo ako at bagot na sumandal doon. Tumingin ako sa bintana at tiningnan ang kulay ng bughaw na langit. Tirik ang araw sa labas. Kumikinang ang bawat nahahalikan ng liwanag at ramdam ko ang hagod ng init dahil na rin sa aking galit.

May isang katok ang pumaibabaw sa pinto.

“I will remind you for your outputs to be submitted at the end of this week. Lalo kana Miss Ferrarin…”

Tamad akong sumulyap sa harap at nakita ang Prof na nasa pinto na ang atensyon at sinisenyasan ang estudyanteng naroon na pumasok.

My brow automatically arched when I saw Draven. May hawak siyang papel at ibinigay kay Ma’am Suarez.

Muling sumulyap si Ma’am Suarez sa akin habang ang aking tingin ay umuugat pa kay Draven na sumulyap din sa akin.

“What’s your plan, Miss Ferrarin? Alam kong wala kang pakialam sa grades mo dahil mayaman naman kayo ngunit isipin mo rin ang career ng mga gurong humahandle sa’yo. Kami ang kawawa. I am giving you a chance to submit all of your outputs. Kahit ang mga assignments mo, wala kang binigay. Do it. Huwag puro ganda, hija…”

“Yes Ma’am,” I smiled sensually.

Nailing siya sa akin. May kung ano lamang siyang ginawa sa papel, mukhang pinirmahan o kung ano pa man at ibinalik kay Draven. I tilted my head and showed my middle finger. Draven remained unbothered, cold and serious.

Bakit pa ba ako nag-aaksaya ng oras sa kanya? Tamad akong yumuko sa desk at pumikit na lamang.

Naalimpungatan ako at napagtantong nakaidlip pala sa desk. Pikit mata kong ibinangon ang ulo at iginala ang tingin sa kabuuan ng classroom. Medyo malabo pa ang paningin ngunit may napansin agad ako.

Kinusot ko ang aking mga mata at nakita ang pamilyar na tindig ni Draven, nakapamulsa ng tahimik habang nakasandal ang pwetan sa desk ng teacher sa harap.

I arched my brow. He’s here? Naalala ko agad ang ginawa niya kanina sa field. Sumeryoso ako at tumayo. Niligpit ko ang isang notebook na nasa desk at isinilid sa bag ko. Isinuot ko ang bawat straps sa aking magkabilang balikat saka nagpasyang maglakad palabas.

Nasa may pinto pa lang, naramdaman ko agad ang kamay ni Draven sa aking braso. Tumigil ako at seryosong tumingin doon.

“Let go or I’ll fucking punch you,” banta ko at nag-angat ng kilay sa kanya.

He sighed. “Your… assignments,” may pag-iingat niyang sabi at binitiwan ako.

Napabuga ako ng insultong tawa.

“Oh wait…” Hinubad ko ang straps ang aking bag at binuksan ang zipper.

Tiningnan niya ako ng maigi. Ipinasok ko ang aking kamay sa loob at inilabas din ngunit ang gitnang daliri ko na ang ipinakita sa kanya.

“Fuck you. Forget what I said and don’t even come near me,” irita kong sabi at muling isinuot ang aking bag pagkatapos isara ang zipper.

Ang amba kong paglabas ay hindi natuloy nang iharang niya ang kanyang kamay. Hanggang dibdib ko iyon.

“I’m… sorry for…” he looked at me apologetically.

“Oh don’t worry. Sanay na ako. Kung nahihiya kang malaman ng lahat na kilala kita, huwag kang mag-alala. Hindi na ako lalapit pa. Forget about my assignments.”

Draven sighed. “It wasn’t like that, Ashtraia.”

Humalakhak ako. “Putang ina ako pa ang lolokohin mo? Ako pa huh? Katulad ka lang ni Cassius na mahalaga ang pangalan at ayaw madumihan pag nadikit sa akin!”

“Stop comparing me to your boys—”

“Oh ano? Totoo naman. Iyon ang rason, hindi ba…” I smirked insultingly.

He licked his lowerlip and sighed.

“I saw you with Conrad yesterday. You told me you will drop all of your boys and focus on me. But you… didn’t.”

Kumurap ako at medyo nalito. Inaalala ko ang sinabi ko at pinag-usapan namin.

Anong… huh? Nag-iwas ng tingin si Draven.

“At mas nauna mong lapitan si Conrad kanina, kaysa sa’kin…”

What?

Chapter 4

Sea Without Waves

Funny

Namilog ang mga mata ko ngunit sa huli, naibuga ko ang aking tawa. Kita ko ang pagtingin niya sa akin, ang pagkakasalubong ng kanyang kilay, at ang iritasyon sa kanyang mga mata.

“No… What are you talking about, Draven? Are you jealous?!” natatawa at halos hindi makapaniwala, talagang iyon ang nasabi ko.

Umiling siya, litong binasa ang pang-ibabang labi at mariin ang titig sa akin.

“No…”

“Then what are you talking about? What is it to you? Ano ngayon kung lapitan ko si Conrad?”

“Because that’s what you said. And you’re not true to your words.”

Natawa ako. Talagang natatawa ako sa kanya. Iyon lang? Dahil lang doon?! He’s acting jealous! Ang babaw ng mga rason niya!

“Do you like me?” tanong ko ng deritso. “And mind you… si Conrad ang unang lumapit sa akin. Ikaw ang sadya ko roon. Dala ko ang notebook ko. Hinanap kita sa library at sabi ng mga nerd doon na kauri mo, nandoon ka sa field kaya nagtungo ako roon.”

Hindi siya agad nakasagot ngunit mabagal ang pag-iling, nakatingin ng maigi sa akin. Tila hindi kumbinsido.

“At bakit ba ako nagpapaliwanag sa’yo eh hindi naman dapat! But for your peace of mind, para lang mabura ‘yang mga iniisip mo, ikaw ang pinuntahan ko roon!”

His face slowly calmed down.

“Is that true?” he asked softly.

What? I smirked. He’s buying it?! Oh my god. This nerd…

“Please don’t. Masasaktan ka sa akin. Kawawa ka.”

Binasa niya ang labi at medyo nairita.

“Hindi kita gusto at wala akong balak sa’yo,” he explained like it’s enough to patch his words awhile ago.

Humalukipkip ako at ngumisi. Tumingala ako para tingnan siya ng maigi. Hanggang balikat niya lamang ako. Matangkad siya at pasok sa mga gusto ko ngunit hindi siya nakapasok sa mga lalakeng nilalandi ko. He’s just…

“Pinaalis mo ako sa field dahil sa rasong iyon?”

His jaw clenched. His expression hardened. He looked at me intently.

“I don’t like the idea of being one of your…”

“Alam ko. Ikinakahiya mo—”

“I said that’s not the reason,” he cut me off.

“Edi nagseselos ka?”

Umiling siya, kalmado hindi kagaya kanina na marahas.

“Kung ganoon, nahihiya ka nga—”

“No…”

Nailing ako at ngumisi. Bahala nga siya! Nag-amba akong umalis ngunit muli niya akong pinigilan.

“Your assignments,” marahan niyang sabi na ikinatingin ko sa kanya.

“No. I’ll do it,” matigas kong sabi.

“Napagalitan ka kanina. Let’s do all your assignments and I’ll help you with your outputs too,” he offered.

Kumunot ang aking noo. Tiningnan ko siya ng maigi. Something’s off about him. This isn’t the Draven I knew. He cared less. He’s unbothered. Ngunit bakit parang nagkukusa siya sa sariling problema ko?

Tinitigan ko siya ng matagal. Marami na akong lalakeng nakasalamuha. Oo at wala pang katulad niya, ngunit alam ko at kabisado ko ang mga lalake.

He’s not inlove. I’m not even sure if he finds me attractive. The judgement in his eyes are enough for an evidence. He doesn’t like me romantically. At alam ko, hindi niya rin ako nagugustuhan.

“I know you’re smart Draven. Ngunit mukhang nabobobo ka sa babae,” ngisi ko.

His jaw clenched. He looked at me seriously.

“Matalino ka ngunit sa ganitong larangan, maitataob kita. This isn’t your field of expertise but mine. What’s your fucking plan?” Hinila ko ang kanyang kwelyo kaya napababa ang kanyang mukha, sapat lamang para maging ka lebel ko.

“I don’t have a plan,” he said.

“You don’t have a plan? Then what’s this? You’re lowkey giving me signals that you’re jealous…”

Nag-iwas siya ng tingin, ipinagsalubong ang kanyang kilay at bahagyang umiling.

“I’m… not.”

I scoffed in disbelief. Tingnan mo na itong gagong ‘to! Didiskarte na nga lang, palpak pa! Hindi marunong! Ako pa ang ginaganito niya eh expert ako rito. At siya na baguhan, nagmumukhang tanga sa harap ko.

Nagseselos? Hindi! Talagang pinapalabas niyang nagseselos siya para malihis niya ako sa tunay niyang balak! I am not a playgirl for nothing! Para saan pa ang pagiging matinik ko sa lalake kung sa baguhang patibong niya lang ako masasabit.

I calmed down. I’ll play with him then. Tingnan natin kung hanggang saan ang kaya niya.

Binitiwan ko siya. Tumayo siya ng tuwid at inayos ang kanyang damit. Nagtungo ako sa desk ng teacher at humila ng silya. Hinubad ko ang aking bag at inilapag iyon doon.

Nilingon ko si Draven.

“Ano? Tutulungan mo ako o hindi?”

He blinked twice. Naglakad siya patungo sa akin. Ibinalik ko ang tingin sa aking bag at inilabas ang aking notebook.

Umupo ako sa isang silya. Inukupa niya naman ang upuan sa harap ng teacher. Tumingin siya saglit sa akin bago ginalaw ang aking notebook at binuksan iyon.

“You didn’t do all of your assignments?” he asked.

Umiling ako. He sighed and looked at me.

“Where’s your pen?”

Iyon ang kinuha ko sa aking bag. Kumuha ako ng dalawa at ibinigay sa kanya na tiningnan niya pa. Doon ko napagtantong mamahalin ang mga gamit ko kumpara sa mga normal na estudyanteng naririto, kumpara sa kanila.

It’s expected because I’m a Ferrarin. Ngunit sa paraan ng pagtingin niya roon, parang naisasampal sa akin na talagang iba kami.

“Wala akong ibang ballpen,” sabi ko.

“This is fine,” aniya at nagsimulang magsulat doon sa isang scratch paper.

Humilig ako sa mesa at pinanood ang kanyang ginagawa. I looked at his penmanship. Naiiba kaysa sa akin.

Kakatingin ko sa pagsusulat niya, mas napagtuunan ko ng pansin ang maugat niyang kamay. Naka nailcutter ang kanyang mga kuko at sobrang linis.

“I’ll write down all the answers of your assignments. Ikaw na ang bahalang maglipat sa notebook mo,” he explained.

Umahon ang aking tingin at tiningnan siya. Wala naman siyang mapapala rito. At mas lalong wala siyang makukuha kung tutulungan niya ako. Hindi rin naman ako naaakit sa mga lalakeng tinutulungan ako sa assignments ko. Baka ganoon ang iniisip niya?

O baka plano nitong pabaliwin ako sa kanya? Natatawa talaga ako. Ako? Ako pa talaga? Kawawa ang isang ‘to kung nahulog sa akin.

Or maybe I’m just overanalyzing things coz he’s smart and he’s helping me out. Dapat nga ay magpasalamat ako. Baka naman kasi mabait lang sa akin? Baka nagagandahan? Baka tipo ako kaya gusto niyang tulungan ang crush niya?

Crush? How childish! Ano siya elementary? May pa crush crush pa!

“Baka crush mo ako ha,” hindi ko na napigilan ang iniisip ko.

His eyes looked at me for a second but his hand didn’t stop. Bumaba rin ang tingin niya sa sinusulat niya. Fine. Alright. It’s just my thoughts!

Tumayo ako paalis sa silya at kinaladkad iyon sa kanyang tabi. Umupo ako at humilig sa desk. Inilipat ni Draven ang ballpen kaliwa at doon nagsulat para makita ko ng maigi ang kanyang ginagawa.

“Marunong kang magsulat sa bawat kamay?” gulat kong tanong.

He nodded. Namangha ako nang makitang walang pagbabago sa penmanship niya. Malinis pa rin! At talagang katulad lamang sa kabila. Talented.

Natapos niya agad ang tatlo kong assignments sa ilang minuto lamang. Isang lipat ng pahina, may panibago ulit.

“You should teach me how to do this para hindi na kita maabala sa susunod,” sabi ko nang Math na ang sumunod.

“Mahirap ‘to at… hindi kakayanin ng isang araw kung ituturo ko sa’yo,” aniya habang patuloy pa rin ang sulat.

I chuckled. Napaka baguhan talaga! Naghahanap ng rason para dumikit dikit ako sa kanya!

I bit my lowerlip and nodded. This idiot! Kulang ito ng seminar sa akin. Baguhan. Akala mo magaling na siya pero hindi. Ang pangit ng diskarte niya. Pambata. Walang babaeng mapipikot sa ganito! Marurupok lamang at baka naaakit sa kanya kaya bibigay at iisiping gusto niya kaso hindi.

I playfully smiled while he looked so serious. Natatawa ako.

“I’m free this weekend,” sabi ko.

Natigilan siya. Sinilip ko ang kanyang ekspresyon at hinawakan ang kanyang baba para maharap niya ako.

“Let’s meet.”

Hindi agad siya nakapagsalita ngunit mukhang nag-iisip.

“You’re working? Drystan is working. Mekaniko siya?”

“Marami siyang trabaho,” aniya sabay iwas ng tingin at ibinalik sa aking papel.

“Hindi mo siya tinutulungan?”

“Ayaw niya,” saka siya muling nagsulat.

“What are you doing during weekends?”

“Nag-aaral.”

Kumunot ang aking noo. Pati sa araw na ‘yon nag-aaral pa rin?

“You’re smart. Kailangan ba araw-araw?”

“I need the scholarship. Pang… kolehiyo,” his jaw clenched while explaining.

Natigilan ako. Kapwa kami Senior High ngunit wala pa naman sa isip ko ang kolehiyo lalo na’t alam kong plano rin kaming i-enroll ni Lola sa prestehiyosong unibersidad. I’m not sure where. Gusto naming bumalik sa Manila ngunit ayaw din naman nila Dad na nandoon kami at baka sirain daw namin ng tuluyan ang aming mga buhay. They say the City is too bad influence for us but they didn’t know we’re the real bad influence.

Wala akong masyadong plano sa totoo lang kaya ngayong naririnig kay Draven na nagsusumikap para sa kanyang kolehiyo ay nasilip ko ang kaibahan ng aming buhay.

We’re privileged. Lumaki kaming hindi na kailangang paghirapan ang materyal na mga bagay at ang pera. Ngunit kung sino pa itong nakakaluwag at lumaki sa marangyang buhay, kami pa itong hindi nag-aaral ng maayos dahil malaki ang kumpyansa namin na hindi na kailangan ang edukasyon para sa maginhawang kinabukasan.

Bumangon ako sa pagkakahilig sa aking kamay at seryosong tumingin sa ginagawa ni Draven.

“Ako na ang magsusulat,” sabi ko at inagaw sa kanya ang ballpen.

Tumigil siya sa ginagawa. Naagaw ko iyon ng tuluyan at binasa ko ang panibagong assignment na ginagawa niya. Essay iyon.

I started writing my answers. Kinagat ko ang labi at ipinagsalubong ang kilay, medyo nahihiya na baka mali iyon lalo na’t pinapanood niya ng maigi.

May mga itinama siya sa ginawa ko, meron ding aprobado niya. Pinalo palo ko sa desk ang ballpen habang nakikinig sa kanyang paliwanag kaso bigla itong tumalsik at nahulog.

Itinulak ko ang desk ng kaonti at yumuko para maabot ang ballpen na nasa kanyang paanan. Humawak ako sa kanyang hita kaya sumandal si Draven sa upuan at hinayaan akong abutin ang ballpen.

“Anong ginagawa niyo?!” ang malakas na tinig ng guard ang nagpagulat sa akin.

Mabilis akong napabangon sa pagkakayuko at kunot-noong tiningnan ang guard.

“At ikaw na naman!” aniya nang makita ang paglingon ko.

Tiningnan niya si Draven.

“Nag-aaral kami,” I explained and showed my ballpen.

“Nag-aaral? Ikaw? Ilang beses na kitang nahuhuli bata ka. Huwag mo akong pagsinungalingan!”

“Nag-aaral naman talaga kami,” lito kong paliwanag habang kita ang galit niya.

Bigla kong naisip ang nadatnan niya. Natawa ako ng bahagya. Oh he thinks I’m blowing Draven?! He thinks I’m giving him a head?! Pinulot ko lang ang ballpen!

“Wala kaming ginagawang iba. Dahil kung meron, dapat maglalock kami para hindi mahuli at sa ilalim ako ng—”

Draven covered my mouth. Nanliit ang mga mata ko. I’m trying to explain!

“Lalabas na kami, guard,” ani Draven.

The guard looked at me unbelievably. I leered at him. I tried to pulled Draven’s hand away from my mouth but he didn’t let me. I groaned and rolled my eyes.

“Siguraduhin niyong lalabas agad kayo kung hindi ay malalagot talaga kayong dalawa,” aniya sa matigas na tinig.

I sighed aggressively. Inalis ni Draven ang kanyang kamay at naunang tumayo. Niligpit niya ang mga gamit ko habang ako ay nakahalukipkip pa rin sa upuan.

“He thinks I’m giving you a head,” I said and chuckled.

“Anong ibig niyang sabihin na ilang beses kana niyang nahuhuli?”

Iyon pa ang concern niya?

“Kahapon. Kami ni Conrad. At sa mga ibang araw. Uh… kiss lang.”

He looked at me and arched his brow. Bumabagal pa ang kilos niya at parang nakukulangan sa paliwanag ko, na may iba pa.

“Kiss lang nga. Stop looking at me like that or I’ll punch you,” banta ko nang makita ang tingin niya.

Iniwas niya agad at binilisan na ang kilos sa gamit ko. Kinuha niya ang aking bag at siya na mismo ang nagpasok noon. His actions looked so gentle. Parang ingat na ingat siya na huwag man lang magusot ang notebooks.

Tumayo na rin ako. Ibinigay niya sa akin ang aking bag. Sabay kaming lumabas at nakita agad ang guard na matalim ang tingin. I smirked.

Tahimik na kaming naglalakad. Wala na ring masyadong estudyante at bilang nalang. Deritso na kami sa gate.

“Hindi naman sumbongero ang guard. He won’t spread fake rumors. At kita niya namang ballpen ang hawak ko. Hindi rin nakabukas ang zipper mo—”

“He won’t. Don’t worry,” putol niya at medyo namumula sa pagpapaliwanag ko.

“Baka masira ang pangalan mo dahil sa akin. Matagal nang sira ang akin. At naiintindihan ko kung bakit alagang alaga mo ang pangalan mo. You’re aiming for a scholarship—”

He sighed. “I said that’s not the reason. Hindi kita kinakahiya. At hindi ko sinasadyang iparamdam sa’yo ang ganoon.”

I chuckled and brushed my hair using my fingertips. Sinundan niya iyon ng tingin, magkasalubong ang kilay ngunit ibinalik ulit sa akin ang mga mata.

“Hindi mo ako kinakahiya? Bakit… ano ba dapat ang maramdaman ko sa atin, Draven? That you’re proud of me? As your what? Girl?” I chuckled playfully.

Nag-isip isip siya. Nangingiti akong nailing.

“Kung ano man ang meron sa atin ngayon, hindi pa rin kita kinakahiya,” depensa niya sa baritonong boses.

Tumango ako kahit hindi na matanggal ang ngisi sa aking labi.

Hindi naman dapat bigdeal eh. Galit lang talaga ako dahil hindi ako napahiya ng ganoon buong buhay ko. Boys are always thirsty for my attention. Walang mangangahas na itaboy ako sa ganoong paraan na para bang nakakahiyang makita na kasama nila ako.

Most of these boys will proudly stick to me like I am a trophy. Na isang Ferrarin, nakakasama nila at nakuha nila ang atensyon. It’s like a prize. Nakaka boost sa ego ng mga lalake lalo na’t kilala pa kami sa buong Caraga.

Iyon ang sumugat sa ego ko kaya nainis ako kay Draven. At iyon din ang hindi ko maintindihan sa kanya. Hindi ko tanggap ang paliwanag niya. Hindi ako kumbinsido na… nagseselos? I don’t know. I’m not buying that shit.

Nagtuloy tuloy ang mga araw na ganoon kami. He’s helping me out with my assignments. Hindi ko naman inaasa sa kanya talaga. Ako ang nagsusulat at nagpapaturo ako.

“Ashtraia, your output?” ang Prof ko sa Biyernes na iyon.

Tumayo ako at nagsubmit. Kita ko ang gulat ng mga kaklase ko. May mga kuryoso, namamangha at naninibago dahil natapos ko at nagpasa ako.

Kita ko rin kung paano nagtagal ang titig ni Ma’am Suarez sa akin. I smiled. Hinayaan ko siyang i-check iyon isa isa at kahit parang gusto niyang maghanap ng mali at mapuna, kita ko ang pagiging kontento niya.

Bumalik ako sa upuan. Marami akong isasubmit ngayong araw lalo na’t may iba akong projects na natapos din. Kahit ang deadline ngayon, nagawa ko.

Pumikit ako at natampal ang aking noo. Baka maging top one ako nito sa klase nakakahiya naman. Baka sabihing ang yabang yabang ko bilang bobo?

“Baka totoo talaga na ginawa niyang fling si Draven kaya sunud-sunuran sa kanya at si Draven talaga ang gumawa ng mga outputs niya.”

Hindi ko pinansin ang bulung-bulungan. Kung hindi lang parang death threat makabigay ng banta si Lola, hindi naman ako magsusumikap nito. Ayos na sa akin ang mga mababa kong grades basta pasado. Kaso ayoko ring maparusahan. I’m thinking about the worst scenario in my head at sigurado akong hindi magdadalawang isip si Lola na ipataw iyon sa akin.

Palabas na nang matanaw ko si Draven na kinakausap ng isang babae. Nakapamulsa siya sa harapan nito, nakikinig at parang may importante silang pinag-uusapan.

“Ashtraia,” bilang sulpot ni Cassius sa aking harapan at natakpan ang imahe nila sa aking mga mata.

Malamig kong tiningnan si Cassius.

“Si Conrad ang ipinalit mo sa akin? At nilalandi mo rin si Draven?” he looked pissed but the smirk on his lips are vivid.

“Fuck off, Cassius. Wala akong panahon ngayon sa’yo,” sabi ko at nag-ambang dumaan sa kabila ngunit humarang siya habang natatawa.

“Walang panahon? Bakit? Mahaba na ba ang pila? Nasa hulihan na ako? Wala kanang schedule sa akin? Come on you’re a playgirl. You can always make a room for me!” maingat ngunit may diin ang pagkakasabi niya.

Oo at ganoon ang tingin niya sa akin. A playgirl. Na lahat pwede. Na kakagat ako lagi sa mga lalakeng magpapakita ng motibo sa akin total playgirl ako. But being a playgirl doesn’t give him the consent to disrespect me! Hindi iyon kasama! Oo malandi ako sa kanyang paningin pero karapatan kong tumanggi kung ayaw ko na sa kanya!

Nang makita niyang irita na ako ay muling lumambot ang kanyang ekspresyon.

“I’m sorry. Nagseselos lang ako sa mga nababalitaan ko. Ayokong wala kang binibigay na atensyon sa akin at busy kana roon sa nerd na ‘yon!”

“You’re funny, Cassius. I am not yours to begin with. Walang nagmamay-ari sa akin,” malamig kong sabi at iniwan siya.

Chapter 5

Sea Without Waves

Reject

Draven just disappeared. Hindi ko na nahanap dahil sa biglaang pagsulpot ni Cassius.

The next days are boring. Draven’s not around. He’s absent. I don’t know where to find him. Hindi ko siya nakausap noong biyernes dahil bigla rin siyang nawala.

Pinaglaruan ko ang aking ballpen habang tamad na tumitingin sa labas ng bintana. I was trying to participate in class but I couldn’t concentrate sometimes.

Medyo napatid ako noong huli naming pag-uusap. He’s studying hard for a scholarship. Ako naman, talagang hindi nagseseryoso at minsan nagc-cutting pa.

Kahit hindi naman ako mag-aral alam kong may magandang buhay na naghihintay sa akin. Hindi tutuyo ang pera namin sa sobrang dami. Kahit walang ibigay si Lola, sapat na ang mana ko kay Daddy. That’s enough for a luxurious life only for myself.

But then again, there’s nothing wrong if I work hard with my own future right? At ano bang kurso ko sa kolehiyo? Saan ba ako mag-aaral?

Ang mga kaedaran ko ay pursigido at palaban. Grade Eleven pa lang naman ako ngunit hindi naman masama siguro na isipin ko rin ang pagkokolehiyo ko?

“Himala. You’re here, Miss Ferrarin,” iyon ang bungad sa akin sa sumunod na subject.

I smiled a little. My classmates looked at me suspisciously, like I’m up to something. Ibinalik ko ang tingin sa bintana at muling tinangay ng akong isipan.

“Where’s Draven?” tanong kong muli nang mapadpad sa library para doon magtanong.

“Absent siya,” isa sa mga nerd at mukhang close sa kanya.

Absent? Simula noong Lunes wala na ‘yon ah? Akala ko ba he cares for his study so much? Eh bakit absent? Baka nagbubulakbol?

Imposible. Mas iisipin ko pang may sakit ‘yon kaya hindi pumapasok kaysa ang magbulakbol.

I have no choice but to attend my classes to kill some time. Hindi ko rin kasi kabisado ang mga subjects noon. Ano rin bang apelyido niya? That guy is like a blank page. Kahit kaonti, wala akong mabasa tungkol sa kanya.

Weekend. Pansin na pansin sa umaga ng Sabadong iyon ang preparation na hindi ko na kinwestyon pa. Lola’s fond of parties. She’s throwing it sometimes for a petty reason. Minsan dahil may kailangang icelebrate, minsan din naman, dahil bored lang. But it’s always the latter.

“Pinapasukat ni Donya ang dress niyo, Miss Ashtraia,” salubong ng kasambahay, ang umaasikaso sa akin na si Merideth.

“Ilagay mo nalang sa kuwarto ko. Mangangabayo ako pansamantala,” sabi ko at nilagpasan siya.

Nasa pool area ang ilan kong pinsan. My sister is probably in her room. Nagtungo ako sa rancho lalo na’t wala pa naman si Lola.

Kinuha ko si Janus. He’s my own horse. Puting kabayo at malaki ito. Hinaplos ko ang kanyang katawan at nangingiting iginiya palabas ng kwadra.

“Gagala tayo sa bayan. Let’s find Draven,” I smirked.

Alam ko namang imposibleng nandoon siya, but Drystan’s always there. I should approach him and ask for his brother’s whereabouts.

Gusto ko lang din magpasalamat dahil malaki kahit papaano ang naitulong niya.

Nagtungo ako sa bayan. The looked on the people’s eyes are full of hatred. Kita ko ang ilang nagbubulung-bulungan, ang ilan naman, talagang irita.

“May gana pang magpaparty si Donya?”

“Kung hindi niya pinakulong si Damian, nahanapan siguro ng solusyon ang gamot para sa asawa. Ngayon, namatay na.”

“Talagang masahol ang ugali ni Donya. Noon pa man. At pati mga anak, kilalang malupit. Lahat sila matapobre. Mapagmataas at akala mo kung sino purket sila ang pinaka mayamang angkan sa buong Caraga.”

Who’s Damian?

“Kaawa awa ang mga anak na naiwan…”

Iginala ko ang tingin para hanapin si Drystan. Bumaba ako sa kabayo nang makita kung saan ko siya nakitang mga sirang kotse na minikaneko niya.

Sinilip ko ang loob habang hinahawakan ang tali ng kabayo. Ang may-ari ng shop na lalake ay nangingilatis ang tingin sa akin.

“Si Drystan?” I asked softly.

Hinagod niya ako ng tingin, mula ulo hanggang paa. Dismayado siyang nailing at ibinalik ang atensyon sa mga kasangkapan ng mga sirang kotse na tinitingnan.

“Isa ka sa babae ni Drystan? Alam ba ito ni Donya?”

My brows knitted. Umawang ang aking labi para magsalita habang nakatingin sa likod niyang gumagalaw at yumuyuko dahil sa ginawa nang muling pumaibabaw ang kanyang tinig.

“Iwasan mo ‘yon, hija. Hindi para sa iyo, kundi para na lamang sa pamilya nila. Sapat na ang kalupitan ni Donya. Huwag mo nang dagdagan pa.”

Natutop ang aking bibig. Clearly I don’t have an idea with it. Bago lamang kami dumating dito. Ang pinaggagawa ni Lola noon ay wala kaming ideya ngunit alam ko, kahit respetado at kinakatakutan siya rito, marami ring may galit sa kanya.

She’s a witch and a devil woman, they say. Kahit sino sa aming pamilya ay makakapagpatunay na malupit din talaga si Lola.

Nanatili ako sa aking kinatatayuan. Nakita kong may kinuha siyang papel at nagsulat ng kung ano. Humarap siya, suot pa rin ang seryosong mukha at ibinigay iyon sa akin.

“Para makita mo,” aniya.

Tiningnan ko ang papel at nakita ang isang address na alam ko ay malapit lamang dito ngunit hindi ko gaanong kabisado.

Tinanggap ko iyon. Muli ko siyang tiningnan ngunit ibinalik niya na ang atensyon sa ginagawa.

Nagpasya akong tingnan at silipin kung ano ang meron. I’m curious. Draven doesn’t hate me. Kaya hindi ko rin ma-gets kung anong meron kay Drystan para masabi iyon noong lalake.

Matao sa tinutukoy na bahay at bukas ang maliit na gate. Maraming tao at mukhang may nangyayari sa loob.

Bumaba ako sa kabayo at itinali iyon sa gilid. Kuryoso akong tumingin kung anong nangyayari at parang pinagkakaguluhan.

“Kawawa si Rosenda…” the old lady whispered.

“Sinabi mo pa. Kumakayod ang kanyang mga anak para lang sa gamot niya simula noong makulong si Damian.”

“Balita ko pa ngayon, nagpapaparty si Donya. Talagang nakakapang-insulto.”

Ito iyong usapan din sa bayan. Itong bahay na ito ang tinitukoy nilang namatayan. Bakit dito ako pinapunta noong lalake? Hindi ko gets ang parteng iyon.

I was about to turned my back when something caught my attention. Sa nakabukas na pinto ay natanaw ko si Draven na naka itim na t-shirt at seryosong kinakausap ang mga pumapasok.

My shoulder loosened. My throat ran dry. Napasinghap ako at nanigas sa kinatatayuan.

His eyes looked weary. Ang pagod sa kanyang mukha ay magpapatunay na ilang araw siyang walang tulog. Sa unang pagkakataon, nabasa ko ang kanyang ekspresyon. Nakita ko ang sakit at pagdadalamhati sa namumungay niyang mga mata.

Lumunok ako at napaatras. Mabilis akong tumalikod at bumalik sa kabayo bago pa may makapansin sa akin.

His mother died? At… nakulong ang kanyang ama? Pinakulong ni Lola? But why? Mariin akong pumikit habang mabilis na pinatakbo ang kabayo.

What’s the reason? At ang party… para saan iyon? Kahit na alam kong nakaugalian niya ito, alam niya ba na namatay ang ina nila?

Oo at masahol si Lola ngunit ang isiping nagpapaparty siya para roon ay hindi ko kayang sikmurain. I should ask her!

“Saan ka galing?” tanong ni Arkaine nang makabalik ako.

“Sa bayan,” I smiled a little.

Nilagpasan ko siya. Sa dami ng bumabagabag sa isip ko, hindi ko alam kung paano iyon iisa-isahin.

“Stop wandering around. Mapapagalitan ka ni Lola kung hindi ka nakitang nandito ka,” aniya habang sumusunod sa akin sa hagdan.

Natigil ako sa isang baitang at nilingon ang aking kapatid. Nang mapansing tumigil ako, tumigil din siya habang kapwa kami nakahawak sa barandilya sa gilid.

“Ano ngang rason kaya magpapaparty si Lola?” I asked.

She looked at me suspisciously.

“This is like a tradition to her, Ashtraia. She’s fond of throwing parties,” giit niya, na alam ko rin naman dapat ang bagay na ito.

“Wala na bang ibang araw para rito? Bakit ngayon? Hindi ba pwedeng ipagpaliban?”

“Why?” she looked at me critically.

“Because it’s annoying—”

“What’s annoying about this party, Ashtraia?” Lola’s voice echoed all over the place.

Kita ko ang pagkatutop ng bibig ni Arkaine at ang kapwa pagbaba ng aming tingin para tingnan ang kakadating lamang na si Lola.

She’s wearing a black satin dress while taking off her black gloves. She always looked elegant. Always classy. Kapansin pansin din ang sombrero niyang tinanggal niya at ibinigay sa kasambahay at ang kumikinang na pearls na nakapalupot sa kanyang leeg.

“Lola… Hindi ba pwedeng sa ibang araw nalang ang party na ‘to?” I asked bravely.

Hindi kami takot sa kanya. Kung meron man, iyon ay ang isa pa naming pinsan na nasa Manila na. Marunong kaming tumayo sa harapan niya at idaing ang mga reklamo namin. We’re not her robots. We’re her granddaughters.

“I have so many clients. This party is big and important,” ani Lola.

“Then postponed it. Pwede namang sa ibang araw nalang—”

“I didn’t throw this party for you, Ashtraia. If you’re not on your mood to attend the party then don’t,” putol niya at malamig ang tingin sa akin.

Nagkasalubong ang aking kilay.

“Lola someone’s grieving! Insulto ito!” I said aggressively when I couldn’t take it anymore.

Arkaine looked at me intently. Ang naghahagikhikan kong dalawa pang pinsan ay natigil sa pagbaba sa hagdan nang mapagtanto ang tensyon sa pagitan namin ni Lola.

“Someone died! Narinig ko sa bayan! They’re accusing us of celebrating for someone’s loss!”

Lola didn’t flinch. Nakatingin sa akin, malamig at seryoso lamang.

“Then what do you want me to do? Postponed my important events because someone died? Is that it?”

Suminghap ako. “Ayoko lang na—”

“Are you related to the family, Ashtraia?” she cut me off.

Nag-amba akong magsalita ngunit nagpatuloy siya.

“Stop stressing yourself over petty things, hija. And stop wasting my time about your nonsense complain,” aniya at sumenyas na tapos na ang usapan.

Nailing ako at dinala ang sarili paakyat ng tuluyan. It’s disappointing! Kaya nasisira ang pangalan niya dahil pinapatunayan niya ring tama ang tingin sa kanya ng mga tao. That she’s wicked. She’s evil. Wala siyang pakialam sa lahat at sariling interes lamang ang iniisip.

Masama ang aking loob para sa party. Nakahalukipkip ako sa balkonahe, tinatanaw ang malawak na kakahuyan at pinapaalala na naman sa akin kung gaano ka yaman si Lola.

“Sinong namatay?” kuryosong tanong ni Abrielle nang magtungo sila sa aking kuwarto.

Humilig si Arkaine sa railings ng balkonahe, nakaharap sa akin at pinaglalaruan ng hangin ang malambot na alon ng kanyang buhok.

“I think it’s Draven’s Mom.”

Nanlaki ang mga mata ni Abrielle at Ayeselle. Arkaine looked bothered a bit. Sino bang hindi maaawa kung ganitong usapin na?

Oo at hindi kami close ni Draven. Hindi maganda ang simula namin. At hindi rin namin ganoon ka kilala ang isa’t isa ngunit noong makita ko siya, ramdam ko kung gaano ka bigat ang pinagdadaanan niya.

At alam ko, kaya medyo nabali ang kompostura ni Arkaine dahil naiintindihan niya ang pinagdadaanan nila ngayon. She lost her Mom. Dad replaced her with my Mom. Ako ang naging bunga at ni minsan, hindi ko naramdamang nagtanim ng galit sa akin si Ashtraia. She welcomed me as her true sister.

“Pumunta kaya tayo?” Ayeselle suggested, nakahalukipkip sa gilid at seryoso ang tingin sa akin.

Are we even welcome? The people hated us. At kahit ang lalakeng nagbigay sa akin ng address ay ganoon din ang tingin.

“O kahit isa nalang sa atin para hindi makahalata si Lola,” si Abrielle.

Nagkatinginan kaming apat. Gusto kong magpresinta ngunit…

“Ako na,” si Arkaine ang nagsalita.

Tiningnan namin siyang tatlo. Siya ang pinaka matanda sa aming apat at naiintindihan ko ang pagkukusa niya kaso…

“Ako nalang. Si Draven ang lalapitan ko—”

Umiling siya. “Ako na.”

Natutop ang aking bibig. Sa totoo lang wala rin akong mukha na iharap kay Draven. Parang may nagawa akong mali sa kanya. Hindi ko alam.

Iyon ang naging plano namin. Nag-ambagan kaming tatlo. Pinagbubuksan ang ipon para may maibigay kahit papaano.

Hindi rin napigil ang party ni Lola lalo na’t habang lumalalim ang gabi, nagsisimula nang magsimula ang malaki niyang party at may nagdadatingang mararangyang sasakyan papasok.

Nagbihis kaming apat. Wala ako sa mood sa totoo lang. Halos matulala ako sa itsura ko sa salamin suot ang champagne dress at kapansin pansin ang malalalim kong collarbone dahil sa nipis ng straps.

May dumaang waiter kaya wala sa sarili akong kumuha ng inumin at dinala iyon sa aking labi.

“Umalis na si Ashtraia,” bulong ni Abrielle nang mapadaan sa aking gilid.

Tumango ako at tiningnan ang kinaroroonan ni Lola. She’s busy entertaining her visitors. Mukhang mabibigat ang kliyenteng ito kaya ganito niya pagbigyan ng atensyon.

Malaki ang kumpyansa kong hindi niya malalamang umalis saglit si Arkaine ngunit may bumubulong pa rin sa akin na mahuhuli niya kami.

“You’re spacing out,” isang lalake ang biglang sumulpot sa aking harapan.

Umangat ang aking kilay at pinasadahan siya ng tingin. Mukhang nasa early twenties na. Ang kanyang katawan ay nagpapaalala sa akin kay Drystan. Nakaatras ang kanyang buhok at mamahaling tingnan dahil sa suot na tuxedo.

Muli akong sumimsim sa inumin at tamad na dinala ang tingin sa harap. Namulsa siyang ngumiti sa akin.

“Ashtraia?”

I nodded. Lola probably mentioned me. This isn’t the first time I encountered things like this.

“Would you like to dance with me?” he offered his hand.

Tiningnan ko iyon at ibinigay sa kanya ang hawak kong inumin. I smiled a little and shook my head.

“Excuse me,” sabi ko at umalis doon.

Kita ko ang pagsulyap ni Lola sa akin, nagsasalita pa kasama ang iilang grupo ng mga businessman at ibinalik din sa kausap ang atensyon.

I’m really bothered. Wala ako sa mood para rito. Bakit ipinakulong ni Lola ang ama nila Draven? Gusto kong magtanong ngunit may parte sa akin ang ayaw ring malaman sa kanya dahil baka ma dismaya lamang ako.

Kami ang sinisisi ng lahat kaya namatay ang ina nila Drystan. Dahil sa pagiging malupit ni Lola sa kanilang pamilya.

Muli akong kumuha ng cocktail drink nang may waiter akong nakasalubong. Naalala ko bigla ang ipinukol na tingin ni Drystan sa amin sa araw na iyon.

Kung galit si Drystan sa amin, hindi ko maintindihan kung bakit nagawa pa akong tulungan ni Draven sa assignments ko.

Kung ganoon man, ibig sabihin ay tama ang aking hinala na may plano siya? But what kind of plan?

Umakyat ako sa kuwarto at ayaw nang makihalubilo pa. I don’t want to join them.

Wala akong ideya kinabukasan kung anong nangyari sa lakad ni Ashtraia. The Martini I drank knocked me out. Nagising lang noong hapon dahil sa pumipintig na ulo.

“Ang gamot niyo, Miss…” si Merideth ang naglahad sa akin habang hawak ko ang aking ulo at ngumingiwi.

Ininom ko iyon at hinintay na mahimasmasan. Bumaba lamang ako at natagpuan ang iilan kong pinsan at kapatid sa pool. Doon ko pinadala ang aking pagkain.

“Naibigay mo?” I asked while Arkaine’s squeezing her wet hair using her both hands.

Hindi nagsalita ang aking kapatid. I sighed. They refused? What happened? Itinaboy ba siya dahil Ferrarin siya? Nainsulto? Anong nangyari?

Hindi na ata matatanggal sa aking isip ang bagay na iyon. Kahit noong pasukan, sa limang araw na dumaan, sa Biyernes ko natyempuhan si Draven.

He’s back. Suot ang malinis na uniporme at seryosong mukha. Tumikhim ako at tumabi sa kanya sa library. Tahimik kong inilapag ang aking dalang notebook. Binuksan ko iyon habang nararamdaman ko ang pagkatigil niya, hindi tumitingin ngunit alam kong dahil iyon sa akin.

“Bakit absent ka?” I asked.

Ayokong mang-usisa sa kanya sa totoo lang. If he wants to share that information about his family then he will. Kung hindi niya sinasabi sa akin, may rason din siya at nirerespeto ko iyon.

“May ginawa lang,” he answered coldly.

As usual. This is the Draven I know. Cold. Unbothered. Less interested.

“Oo nga pala. Thank you sa pagtulong sa akin noong nakaraan,” I said nonchalantly while I’m busy with my assignment.

Hindi siya umimik kaya may dinukot ako sa aking bulsa. Inilagay ko sa kanyang libro ang sobre.

“My payment,” sabi ko at muling ibinalik ang atensyon sa sinusulat.

He sighed.

“Hindi ako nagpapabayad at hindi kita sinisingil,” he explained.

Tiningnan ko siya. Naabutan ko ang mga mata niya sa akin. He doesn’t looked pissed. Inihilig ko ang aking ulo sa aking kamao para maharap siya ng buo.

“Then how am I going to pay you?”

Nagtagal ang tingin ni Draven sa akin.

“Hindi kita sinisingil—”

“I am trying to save my ego, Draven. Ayokong may utang na loob sa mga tao. I’ll pay,” giit ko.

Nag-iwas siya ng tingin at ibinalik ang atensyon sa libro, tila ba may malalim na iniisip ngunit hindi lang maisatinig.

“Tell me what kind of payment do you want. Your condition…”

Dinungaw ko ang kanyang ekspresyon. He licked his lowerlip in a slow manner. Nagkakasalubong ang makapal niyang kilay at mas nadedepina ang kanyang madilim na features.

“May nanliligaw ba sa’yo?” he asked.

Nangingiti akong umiling. “I told you I don’t do boyfriends.”

He nodded and flipped the page.

“Reject all your boys and don’t entertain anyone…”

I chuckled drowsily. His eyes were fixed on the page of the book kaya kailangan ko pang hawakan ang kanyang baba para igiya ang kanyang mukha paharap sa akin.

“Then who will keep me entertained, hmm?” I asked playfully.

Binawi niya ang tingin. “I will.”

Chapter 6

Sea Without Waves

Pissed

Draven, the nerd, wants to entertain me? Anong kabaliwan ‘yon? He’s wellknown for being smart. Hindi mahilig sa babae at hindi naggi-girlfriend.

Tapos sinusubok ang playgirl na kagaya ko? For what reason? Is it because of my surname? Dahil ba sa kalupitan ni Lola sa pamilya nila at naiisip niyang… gumanti sa pamamagitan ko?

Wala naman siyang interes sa akin ah? He’s really up to something. Lalo na’t sa nangyari sa kanilang pamilya, sa naiisip kong rason kaya siya ganito, hindi malabong ang rason nito ay dahil doon.

Ngunit kung ano man ‘yon, hindi rin ako natatakot. But I won’t go easy on him.

“Okay,” I smiled.

Ibinalik niya ang atensyon sa libro, seryoso na ulit. Kinagat ko ang labi at nangingiting nagsulat.

“Reject Cassius,” he reminded.

“No need…”

Ramdam ko ang pagiging kuryoso niya sa sagot ko ngunit tumango na lamang at nagpatuloy sa kanyang ginagawa.

“And Conrad?” parang may listahan pa ata sa mga lalake ko at kabisado niya?

“You kissed him. Reject him too.”

“Hindi naman ‘yon nanliligaw,” I clarified.

“And you’re letting all these boys kiss you?” parang may insulto sa tinig niya.

“Yes. Because I’m single. And I gave them my consent. What’s wrong with that, primitive boy?”

Nahagip ng aking mga mata ang paggalaw ng kanyang panga. Inalis ko ang tingin sa notebook at muling dinungaw ang kanyang ekspresyon.

“‘Yung kapatid mo mukhang—”

“Do you like my brother?” medyo matigas ang tinig niya ngunit hindi tunog galit.

“Hindi. Wala akong nagugustuhan,” I chuckled.

Hindi siya umimik ngunit magkasalubong na ang kilay sa binabasa. Binalikan ko ng atensyon ang aking assignment. Isang tanong pa lang ang nasasagutan ko.

Kinagat ko ang dulo ng aking ballpen habang nag-iisip. Ipinatong ko ang isa kong hita sa isa at ginalaw galaw ang aking paa habang binabasa ng paulit ulit ang tanong.

Draven glanced at me. Tiningnan niya ang notebook ko. Akma siyang magsasalita nang pinigilan ko siya.

“Stop helping me out. Baka ang sunod na kapalit mo nito maging girlfriend mo ako. Hindi ko na ‘yon maibibigay,” I said playfully.

Huminga siya at hinila ng kaonti ang aking notebook para mapalapit sa kanya. Binasa niya iyon habang inilalahad sa akin ang kanyang palad.

“Give me your ballpen.”

Ibinigay ko iyon sa kanya.

“Ako na sa iba,” I said. “Baka isipin mo…”

Hindi siya nakinig at nagsulat na. I curiously looked at his answers. His chosen words are precise and they’re not flowery. Maiintindihan mo agad at on point pa. Parang sakto lang kahit hindi mahaba.

Damn he’s good! Ngayon lang ako nainggit sa utak ng isang tao. Ako na nga itong bobo at hindi pa nag-aaral ng maayos!

Binawi ko ulit ang aking notebook at ganadong sinagutan ang naiwang questions. Hindi ko namalayan na may ibang estudyante na palang tumitingin sa amin, nakukuryoso at ang iba ay parang nawe-weirduhan.

Naghiwalay din naman kami ni Draven noong matapos na ang break. Sabay kaming lumabas ng library.

Pumasok ako sa iilan kong subjects para magsubmit ng assignment at project s’yempre. I need a good grade lalo na’t may hihingin ako kay Lola.

“Kawawa si Draven. Ang lupit talaga nila. Baka kaya niya rin nilalapit lapitan at nilalandi dahil gusto niyang sirain ito. Baka hindi nakontento sa nangyari sa pamilya nila.”

“Ferrarin eh. Mga wala silang puso lalo na sa mga hindi nila kauri at mahirap lang.”

Geez what’s with these rumors? I have no intention on hurting Draven! At baka ang isang iyon may pinaplano! Ngunit ako… sa nalaman ko ay hindi ko na masisikmurang makadagdag pa. Ni ayoko ng problema kaya hindi ako nagboboyfriend tapos gagawan nila ako?

I didn’t answer any of it. If it ain’t worth your time then why invest on it? Bahala sila sa kung ano ang iisipin nila. Ain’t my problem.

Lumabas ako pagkatapos lamang mag-announce ng deadline para sa pasahan ng projects. Next week pa naman! Gagawin ko naman pero hindi pa deadline kaya huwag na muna. Diyan na ako magpapanic kung deadline na para inspired akong gawin.

Balak kong magtungo sa field lalo na’t alam ko, tuwing Biyernes bago ang uwian ay naroon ang mga players. He’s probably there too? I’ll watch.

Natatanaw ko na ang field at mga players na naglalaro nang may tumawag sa akin. Tumigil ako at kunot noong lumingon sa isang lalake na kaklase ko.

“Tungkol nga pala sa group project…” nahihiya niyang ngiti nang huminto sa aking harapan.

“Hmm? What about it?”

Lumunok siya at namula. Nagkamot siya ng batok.

“Uh… Gawin nalang natin ngayong weekend. By partner ‘yon at kung gusto mo, para madali nating matapos ay pagtulungan nating dalawa. Baka kasi kung ikaw ang gagawa… madamay ako kung sakaling… hindi mo gagawin,” he smiled apologetically.

My brow arched. May plano nga akong gawin at solohin iyon.

“Imposibleng magawa natin sa bahay niyo kaya… sa amin nalang. Nandoon naman ang mama ko. Gawin natin ngayong Sabado…”

What’s his name again? Kuryoso kong kinuha ang kanyang suot na ID. Medyo nagulat siya ngunit hinayaan akong basahin ang kanyang pangalan.

Trison Wallace Alcaraz.

Alcaraz? Oh our top student in the class. Kaya naman pala takot noong ako ang naging partner. He doesn’t want me to drag his grades down.

I took my phone out so I could take a photo of his address. Magpapahatid nalang siguro ako sa driver.

Binitiwan ko iyon at deritso na ang lakad sa field. Natanaw ko ang mga players. One of them is Draven who’s already sweaty. Humalukipkip ako at sumandal sa gilid at tamad na nanood.

Why does he looked so snob? He doesn’t smile. Naghahalakhakan na ang team at nag-aapir ngunit siya, madilim pa rin ang ekspresyon.

I looked at Conrad. He looked so fun while kicking the ball this time. Isang sipa ng malakas ay pumasok iyon sa goal. I smirked.

Draven glanced at me. Nakapamaywang siya, hinahabol pa ng kaonti ang paghinga at malamig akong tiningnan. I waved my hand. The snob didn’t wave back. Mukha pang galit.

What’s his problem again? Sa tuwing nandito ako sa field, talagang may problema siya. Hindi ko alam kung irita ba siya sa akin na tinitingnan ko siya o ano.

Draven said something to his teammates and started jogging away. Naghiyawan pa ang mga lalake nang mapansing lumalapit na ito sa akin.

I curiously looked at him. Dumaan lang ako para manood saglit. Hindi ko inaasahang lalapit siya.

“May isang game pa kami. Uuwi kana?” he asked.

Kumurap ako. Hindi ako sanay na uh… ganito. But he told me to drop all of my boys because he will entertain me this time.

“Naku! May nilalandi ‘yang girlfriend mo, Draven! Si Trison!” halakhak ng ibang grupo ng boys nang mapadaan.

Kita ko ang pagkakasalubong ng kilay ni Draven.

“Lapit ka nga dito nang masuntok kita,” ngisi ko sa lalakeng nagsabi noon kaya napawi ang ngiti.

“B-Biro lang naman!”

I glared at him. “Spread fake rumors and I’ll fucking order someone to beat the shit out of you.”

Siniko siya ng mga kaibigan niya at mabilis silang naglakad paalis. Draven sighed and calmed down.

“What’s with Trison?”

I glared at him too.

“I’m asking. Explain and stop getting mad at me,” he said calmly.

“Project. We’re partners,” I said while frowning.

Tumango si Draven at parang sapat na ang paliwanag ko para wala siyang maisip na iba. At bakit naman? Ano naman ngayon ‘di ba? Sila ang lumalapit sa akin. Lahat ng mga estudyante rito, lalagyan lagi ng malisya sa tuwing kakausapin ako ng boys.

Can you blame them, Ashtraia? You’re wellknown for being a playgirl. Ngayon ka lang nagtitino dahil ano. At anong nagtitino? At bakit ko ba inaaway ang sarili ko sa bagay na ito?

“Nasa labas na ang sundo mo?” he asked.

Umiling ako at tiningnan ang suot kong relo.

“May thirty minutes pa.”

“Wait…”

Nagjog siya patungo sa kanyang mga team mates. May kung ano siyang sinabi. Some of them looked disappointed. Tiningnan pa ako ni Conrad at nagkasalubong ang kilay.

Ilang sandali lang ay kinuha na ni Draven ang kanyang mga gamit. Isinabit sa kanyang balikat ang isang strap ng kanyang bag, isinabit sa kaliwang balikat ang uniporme, at ang isang kamay ay dala dala ang mineral water niya habang pinupunasan niya ang pawis sa noo.

“Delikado kana, Draven! Kawawa ka kay Ashtraia! Paiiyakin ka niyan!” kantiyaw pa ng mga boys sa kanya.

I showed my middle finger. The boys shouted and laughed. Nag-apiran sila at kumindat pa ang ilan sa akin.

“Let’s go,” ani Draven nang tuluyang makalapit.

“Akala ko ba may isang game pa?” tanong ko.

“Practice lang naman. At hindi gano’n ka seryoso,” aniya.

Hindi gano’n ka seryoso? Dahil mas seryoso siya sa akin? That’s so corny. But I don’t want to step on his ego and crush it.

Hindi ako romantic na tao ngunit hindi naman ako gano’n ka manhid na itong ginagawa ni Draven ay hindi kabilang doon. He’s trying to be romantic. Or maybe he’s being gentleman?

Sumabay ako sa kanya sa paglalakad. Amoy ko ang pawis niya na nahahaluan ng sarili niyang pabango. Binuksan niya ang mineral water at tumingala ng bahagya para inumin ang kalahati. His adam apple moved multiple times as he gulped the water down.

“Totoo pala?” some of the students were whispering things when they saw us.

“Akala ko pa naman iba si Draven sa lahat ng lalake. Kaso parang pati siya nagpaakit lang din.”

“Halata namang ginagamit lang. Sabi noong kaibigan ko na classmate niya, nakakapagpasa na raw ng mga projects. Halata kung sino ang gumagawa…”

“Ginagamit niya si Draven.”

Nilingon ko ang grupo ng mga babae na mukhang Grade Ten pa ata. Ang mga batang ‘to. Ang iingay eh ang liliit naman. Mga nasa four foot eleven lang ata. Hanggang dibdib ko lang lalo na’t five foot six ako. Kawawa ang mga ‘to pag pinatulan ko.

“Minors,” iling ko sa aking sarili.

Mukhang narinig iyon ni Draven kaya tiningnan niya ako.

“You’re seventeen. Minor ka rin,” he said.

“I’m turning eighteen next month,” I bragged confidently.

Nakaabot na kami sa waiting shed.

“Still a kid,” aniya na ikinatingin ko sa kanya.

Umupo kami sa waiting shed. He glanced from the side to check the area. Humalukipkip naman ako sa kanyang harapan.

“What do you mean?”

“You love to play…”

“Noon ‘yon. Wala na akong ibang lalake ngayon.”

Tumango agad siya at parang nakumbinsi. Ang bilis naman nitong kausap! Parang ako pa itong kaya siyang utuin sa aming dalawa. Baka kahit sabihin kong mahal ko siya maniniwala agad ang isang ‘to.

Hinubad niya ang strap ng kanyang bag at muling isinuot sa katawan ang puting uniporme. Inayos niya ang pagkakasuot ng kanyang ID at ipinasok iyon sa kwelyo ng kanyang suot.

I crouched a bit so I could look at his ID clearly. Tiningnan ko iyon.

“Draven Allister Blancaver…” I read his name carefully.

Itinukod ni Draven ang kanyang magkabilang siko sa nakaparteng hita, tahimik lamang akong pinanood sa ginagawa ko.

“Hmm. So you’re older than me,” sabi ko nang tingnan ang taon ng kanyang birthday.

He nodded.

“Kuya mo ilang taon na siya?” I asked.

“Why do you keep on asking about him?” may iritasyon agad sa mukha niya.

“Bakit? Bawal ba? College student na ba siya?”

“Ask him personally,” bawi niya ng tingin sa akin at kahit ang kanyang ID na hawak ko, gustong bawiin kaso ayaw niyang hilain paalis sa aking kamay.

Hindi na siya nagsalita pagkatapos noon. Nanahimik na lamang din ako lalo na’t ilang minutong makalipas, dumating na ang sundo ko.

Ni hindi na ako nagpaalam sa kanya. Deritso na ang tayo ko at lumapit sa van.

Draven doesn’t know how to entertain me. Hindi siya marunong sa babae. Ang misteryoso niya pa. He doesn’t know how flirting works. He doesn’t know how to please a girl. At baka nga kahit kiss, hindi alam! A headache. He’s a headache for me.

Bakit nga ba ako papayag sa kasunduan? What would I get in return? Iyon ang laman ng isip ko habang nasa loob na ng kotse pagkatapos sunduin.

Ramdam kong wala siyang gusto sa akin. Hindi naman siya mukhang torpe. Alam ko kung paano kumilos ang mga torpe, at si Draven, hindi purket mala nerd sa aking paningin dahil matalino, misteryoso, snob at tahimik ay torpe na. He’s clearly not.

Pinagpaalam ko kay Lola ang group project namin ni Trison sa gabing iyon habang nagdidinner. Pumayag siya.

“Show me your project once its done,” ang kondisyon ni Lola.

I nodded since may maipapakita rin naman talaga ako sa kanya. Kaya kinabukasan ay iyon ang inatupag ko.

Kumunot ang aking noo nang makitang pamilyar ang pinasukan naming lugar.

Bumaba ako sa kotse at tinanaw ang bahay nila Trison. Ang gilid ng kanilang bahay ay walang iba kundi ang bahay nila Draven na hindi ko pa nakakalimutan.

Lumabas si Trison sa kanilang gate at medyo gulat nang makita ako. Isang sulyap sa bahay nila Draven ay nagtungo na ako papalapit kay Draven na lumalapit na rin sa akin.

“Maaga ka…” he pointed out, may tuwalya pa na nakasabit sa balikat at nakapangbahay habang buhaghag ang buhok na inaayos niya.

Nagkibit ako. Nahihiya niya akong iginiya papasok sa kanilang bahay.

“Ma… nandito na ang kaklase ko,” he said when he opened the door for me.

Their house looked clean and simple. Ang size ng loob ay parang kuwarto ni Abrielle na spacious.

“Upo ka muna rito,” itinuro niya ang sofa.

Umiling ako. “Sa terasa nalang, Trison. I’ll smoke…”

Nagulat siya ngunit kalaunan ay tumango.

“Take a bath first,” sabi ko at naglakad ulit palabas.

“Sige… Magpapahatid ako ng meryenda sa’yo sa terasa kay Mama. Ano bang gusto mo? Uh… anong juice? May binili akong leche flan kagabi lalo na’t alam nilang pupunta ka rito. Naghanda si mama,” he smiled.

“I’m fine with anything. Thanks,” sabi ko.

Tumango siya habang sinisenyas ko na sa terasa na lamang ako. Naglakad ako palabas habang dinudukot sa bulsa ng aking denim jeans at sinindihan iyon.

Humithit ako at sumandal sa gilid. May napansin akong lumabas sa pinto nila Draven. It’s Drystan. Topless ito at nagsusuot na ng puting t-shirt habang magulo pa ng kaonti ang buhok.

Napalingon si Drystan sa aking kinaroroonan. Our eyes met. Nagkasalubong ang kanyang kilay at nagtatanong ang mga mata nang makita ako.

Binawi niya ang tingin at namaywang sa harapan ng pinto, nakatanaw sa loob.

“Draven!” Drystan shouted like he’s in a hurry.

Ilang sandali lang ay lumabas si Draven. Naka plain black tshirt at inaabot sa kanya ang isang susi. He punched his stomach lightly and said something which I didn’t hear.

Ilang sigundo lang ay lumingon na si Draven sa akin. At katulad ng reaksyon ni Drsytan kanina, ganoon din siya. He looked at me with curious eyes and knitted brows.

Binuga ko ang usok lalo na’t nakatingin na sa akin ang magkapatid. Matangkad ng isang dangkal si Drystan. Mas malaki rin ang katawan ng kaonti. Sa mukha naman, mahahalata mong may anggulo silang magkakatulad ngunit mas marahas at madilim ang kay Drystan, samantalang si Draven ay sakto lamang. He’s just cold, snob and serious.

“Good mornin’,” I greeted with an accent.

“Mornin’,” Drystan greeted back.

Nanatiling tahimik si Draven ngunit itinulak na ng bahagya ang balikat ng kapatid.

“Akala ko ba nagmamadali ka?” he said coldly.

Drystan arched his brow. He looked at me and gestured something. Lumabas ako sa terasa at nagtungo sa gate nila Trison. Noong makalabas doon, nakita ko si Drystan na kakalabas lang din.

“Come here,” he ordered while smirking.

Nangingiti akong lumapit at inilahad sa kanya ang sinenyas niya sa akin kanina. Tinanggap niya ang pakete ng sigarilyo at kumuha ng isa roon. Inilagay niya iyon sa pagitan ng kanyang labi saka siya yumuko at inilapit ang dulo nito sa dulo ng sigarilyong hinihithit ko.

I smelled his strong scent. Noong humiwalay at mas tiningnan ang bawat anggulo niya, mas lalo akong namangha. Mukha nga itong expert…

“Kuya,” Draven called firmly.

Kapwa namin siya nalingon si Drystan. Nasa may pinto, nakahilig doon sa gilid at nakahalukipkip.

Ibinalik ko ang tingin kay Drystan. Hinithit niya ang sigarilyo at kinuha ang helmet sa motor na nakaparada sa gilid para isuot na sa ulo.

“Girlfriend ka ni Trison?” tanong ni Drystan habang umaangkas na sa motor.

“I don’t do boyfriends…” ngiti ko.

I heard his chuckle. “Good girl.”

Sumandal ako sa harapan ng kanyang motor at nawiwiling makipag-usap sa kanya.

“One of your flings?” tanong niyang muli habang ipinapasok na ang susi sa gilid.

“No… Wala bang nabanggit sa’yo ang kapatid mo? I’m his…”

Drsytan chuckled again.

“Kuya!” Draven’s impatient voice thundered.

“The fuck are you shouting, Draven?” Drystan glanced at him.

Nilingon ko rin si Draven. Ngayon ay nakalabas na sa pinto, medyo malapit na ng kaonti sa amin habang nagkakasalubong ang kanyang kilay at irita. He looked pissed.

“Umalis kana,” aniya sa matigas na tinig, tila bata na itinaboy ang kapatid.

Chapter 7

Sea Without Waves

Hidden

Drystan scoffed and shook his head. Umalis ako sa pagkakasandal sa harapan ng kanyang motor at umatras ng kaonti. Sinimulan niyang pinihit ang magkabilang handle kaya gumawa iyon ng ingay.

Drystan looked at me before leaving. Humithit akong muli sa aking sigarilyo at tiningnan si Draven.

“Hi,” I greeted.

Nailing siya at tumalikod para pumasok ulit sa bahay nila. Wow. Such a snob. Nagkibit na lamang ako at pinitik ang sigarilyo sa kung saan nang makitang lumabas na ang Mama ni Trison sa terasa.

“Hija… Magmeryenda ka muna,” nangingiti niyang sabi.

I nodded. Bumalik ako sa loob at nagtungo muli sa terasa. Inasikaso ako ng Mama ni Trison.

“Pagpasensyahan mo na itong bahay namin…” nangingiti niyang sabi habang inilalagay sa bilugang lamesa rito sa terasa ang mga meryendang nakalagay sa tray.

“Ayos lang po,” sabi ko.

Her smile grew even wider.

“Ang galang mong bata…”

I smiled a little. Ano bang kumakalat na tsismis? Na bastos ako at walang modo?

“Teka at kakatukin ko si Trison sa banyo. Nakakahiya at pinaghihintay ka,” pagmamadali niyang pumasok kaya hindi na ako nakasagot pa.

Tiningnan ko ang inilapag na meryenda. Nandito ang leche flan na sinasabi ni Trison. Orange juice, uh… cupcakes? But it’s white with a cheese as a topping. White cupcakes perhaps. And violet… uh… rolls… what’s this?

Kinuha ko ang tinidor para tikman iyon. It’s fluffy. Kuryoso kong isinubo ang dahan dahang nginuya. It’s not familiar… parang hindi pa ako nito nakakatikim.

Uminom ako ng orange juice at narinig ang tinig ni Trison na mukhang kinakausap pa ng kanyang Mama at pinapagalitan.

“Ferrarin pa ang pinaghihintay mo. Mahiya ka naman, hijo,” ang kanyang ina na naririnig ko.

“Nagpapagwapo pa ako, Ma…” reklamo ni Trison habang lumalabas na.

Mukhang hinatak lang ata agad ng kanyang ina kaya hindi man lang nakapagsuklay at nababasa pa ang suot na t-shirt habang may dalang notebook at laptop.

“Akala mo naman papatulan ka niyan. Taas mong mangarap bata ka,” hindi nakaligtas sa akin ang bulong ng kanyang ina.

Bumuntot ang kanyang ina at ngumiti agad sa akin.

“Tawagin niyo lang ako kung may kailangan kayo…”

I nodded and smiled. Naglakad si Trison at tiningnan ang meryendang hindi ko gaanong nagalaw.

“Hindi ka ba nasasarapan? Baka may gusto ka para—”

“No this is fine,” sabi ko.

“Gusto mo ba ng cake, hija? Bibili ako. May malapit lang naman na bakeshop—”

“Ayos na po ito,” sabi ko nang nag-aamba nang umalis ang ina ni Trison.

Sa huli, nakumbinsi ko rin naman sila na huwag nang mag-abala. The food looked weird but it’s fine. Isa ata sa natutunan ko kay Lola ay huwag masyadong magdemand ng pagkain kung nasa ibang bahay ka.

Nagsimula na kami ni Trison sa aming project. Ibinigay niya sa akin ang notebook at hinayaan akong isulat doon ang sarili kong answers. Hinati niya na iyon at mukhang ginawa na rin ang parte niya kagabi.

Sa kalagitnaan ng aming ginagawa ay napansin ko ang pagbukas ng pinto. Lumabas si Draven. Hindi man lang lumingon.

“Draven!” tawag ni Trison. “Bukas. Pumayag si Sanders!”

Draven looked at him and nodded. Hindi na nag-abalang sumagot at namulsa lamang sa khaki shorts na suot.

“Anong meron bukas?” kuryoso kong tanong.

“Maliligo kami sa Falls…” he answered while typing on his laptop.

Maraming Falls sa Caraga. Halos lagpas ata sa sixty ang bilang.

“Nasubukan mo na bang maligo sa Falls? Hindi ba’t may pool naman ang hotel niyo?” patingin tingin si Trison sa akin.

“Yes. At sa bahay din,” sabi ko.

“Oo nga pala. Pati ang mansyon niyo may pool. Ganda raw ng loob sabi ni Sanders,” aniya.

Pamilyar ang surname na ‘yon kaso hindi ko lang matandaan kung saan ko narinig.

“Try mo sa Falls,” udyok niya.

“Pwedeng sumama?”

Natigilan saglit si Trison. Tiningnan niya ako ng maigi.

“Sa amin? Bukas?” parang hindi siya makapaniwala.

I nodded. “Sagot ko na ang pagkain.”

Namilog ang kanyang mga mata. Kalaunan ay tumango.

“Sige ba! Pero hindi ba kami mapapagalitan ni Donya? Baka mamaya…”

Mabilis akong umiling. “Ako ang bahala.”

Huminahon ang kanyang ekspresyon at tumango. Ibinalik niya ang atensyon sa ginagawa kaya nagsulat akong muli. Trison’s in the middle of explaining the parts of our powerpoint when I noticed Draven again. Kakabalik lang, may dalang supot ng kung anong ulam ata at bumabalik na sa loob ng kanilang bahay.

He’s so grumpy sometimes I don’t understand him.

Si Trison ang nagtipa sa keyboard lalo na’t mabilis ang kamay niya at bawat parts ata ay alam niya kung ano ang ilalagay kaya naging madali at advantage din iyon sa amin.

“Matalino ka naman pala,” he commented after reading my answers.

“Hindi ko gets bakit hindi ka sumasagot minsan sa klase. Nagka-cut ka rin. Kung magseseryoso ka, baka masali ka sa top…”

Ginalaw ko ang meryenda at kumain ng leche flan. Si Trison naman ay kumuha noong puting cupcake.

“I’m not aiming for a high grades. I don’t want to pressure myself,” I explained.

“Sabagay. Mayaman kayo eh,” aniya, na sapat na iyon bilang rason sa pinaggagawa ko.

Napansin kong muli ang pagbukas ng pinto ng bahay nila Draven. Nagtungo ito sa halamanan at ginalaw ang hose. Nakita ko siyang nagdilig doon, hindi lumilingon at abala sa ginagawa.

Abala pa si Trison sa pagbabasa nang makita rin ang ginagawa ni Draven. He looked at him curiously.

“Tirik na tirik na ang araw, Draven. Bakit ngayon mo lang diniligan ‘yan? Halos alas onse na…” puna ni Trison.

Humilig ako sa bilugang mesa at pinanood ang kalahating anggulo ng mukha ni Draven. Narinig ko ang pagkakabukas ng pinto sa harapan hanggang sa naramdaman namin ang presensya ng ina ni Trison.

“Oh? Draven! Dinidiligan mo ulit ang mga halaman?”

“Nagdilig din siya kanina, Mama?” tanong ni Trison.

“Oo…” ang kanyang ina na naglalapag ng panibagong meryenda. “Mga alas otso…”

“Tigilan mo na ‘yan, dude! Baka sa susunod na magbubungkal ng lupa si Drystan ikaw na ang itatanim noon pag namatay ang mga halaman niyo dahil sa’yo!” halakhak niya na agarang binatukan ng kanyang ina.

Pinatay ni Draven ang hose at itinabi iyon. Muli siyang pumasok sa kanilang bahay na parang wala lang. Nailing ang ina ni Trison.

Iniwan kaming muli ng ina ni Trison para hindi na makadisturbo. Bumalik naman kami sa pagseseryoso ni Trison sa aming ginagawa kung hindi ko lang namalayan ulit ang paglabas ni Draven matapos ang ilang minuto.

Naglalabas siya ng basura at inilagay niya lamang sa gilid noong una saka rin ulit pumasok. Trison didn’t mind him anymore.

“I’ll explain this part. Ayos na ‘to sa’yo,” turo niya sa madadaling parte.

“Alright…”

Tumango siya at nagpafinalize na. Muli kong nakita ang paglabas ni Draven. Pawisan na ito at mukhang naglilinis sa loob dahil may inilalabas siyang mga gamit.

I smirked inwardly. Papansin ah? Pwede naman siyang tumambay nalang sa labas kaysa iyong pinapahirapan pa ang sarili?

Itinuon ko ang buong atensyon sa laptop at tumulong kay Trison kahit parang wala naman akong maiaambag talaga na malaki. At least I’m supportive?

“Agree ka ba sa Conclusion?” he asked.

“Hmm. Wait I’ll read it again,” saka ko pinasadahan ng tingin sa mabilis na paraan.

Pambato si Trison lagi pagdating sa strand namin. Sila ni Draven ang laging nagkakabanggaan. But I didn’t know they’re friends at magkapitbahay pa pala.

“Ayos na ‘to,” sabi ko.

Tumango siya at ngumiti sa akin.

“So bukas…” he said. “Hihintayin kita rito para sabay tayong pumunta.”

I nodded. “Sure.”

Isinaksak ko sa gilid ng kanyang laptop ang dala kong USB para maipasa sa akin ang file lalo na’t kailangan ko itong ipakita kay Lola. Tumayo naman si Trison at nakikipag-usap na kay Draven na nasa labas ng pinto at mukhang abala pa ring maglinis.

Habang hinihintay ang pagta-transfer ay naglaro muna ako sa laptop ni Trison.

“Wow. Marunong kang maglaro ng Red Alert Two?” gulat na tanong ni Trison nang mapansin ang pagsigaw ni Tanya.

“Yup. I’m good at it,” ngisi ko habang sinasakalay na ang lungga ng kabila dala ang armored vehicles, mga aso, si Tanya na paborito kong character at ang hinahandang nuclear bomb.

Yumuko si Trison sa aking likuran at ganadong nanood.

“Sinasalakay ang gold mine mo,” he pointed the red spot.

“These fuckers,” I cursed while waiting for another battalion of my soldiers.

Tumawa si Trison nang makitang pinanggigigilan kong pindutin ang buong batalyon ng mga sundalo at pinasugod sila roon.

“Isali mo rin ang armored vehi—”

“Hindi pa kayo tapos, Trison?” malamig na tanong ni Draven.

Natauhan ako sa paglalaro. Sinilip ko siya ng kaonti lalo na’t nakahilig sa pagitan si Trison na nasa aking likuran, nawili na rin.

“Tapos na. Naglalaro si Ashtraia ng Red Alert Two,” paliwanag ni Trison kaya ibinalik ko ang tingin sa screen ng laptop para asikasuhin ang aking laro.

May kung anong sinabi si Draven. Masyadong mahina kaya umalis si Trison sa aking likuran at lumapit ng kaonti sa barandilya ng terasa nila.

“Hindi kita marinig,” si Trison.

Kinagat ko ang aking labi at pinanood kung paano nagpatayan ang bawat kampo.

“No! No! Ugh, this idiot!” sigaw ko nang makita kong pinagtulungan si Tanya.

Ramdam ko ang paglingon ni Trison sa akin, lalapit sana ulit kaso nagsalita si Draven kaya muli silang nag-usap. I groaned and ordered another version of Tanya.

“Teka! Huwag mong ubusin ang pera ko,” alma ni Trison kaya muling lumapit sa aking likuran.

Ilang sandali lamang ay may kumatok na sa gate. Tiningnan iyon ni Trison saka siya tumayo at umalis ulit sa aking likod. I ordered another bunch of armored vehicles. Kahit ang mga mamahaling characters ay sinali ko.

Sa gilid ng aking mga mata ay nakita ko ang pag-akyat ni Draven sa terasa kasama si Trison na nagkakamot ng batok.

Nilingon ko si Draven. “Play with me.”

He looked at me seriously.

“Patingin nga ng pinagbibili mo,” si Trison na akmang yuyuko sa aking likuran nang si Draven ang nauna.

Nagpaubaya si Trison at pumwesto sa gilid. Doon siya nanood. Draven joined my fingers. Gamit ang hinlalaki niyang daliri, marahan niyang hinaplos ang gitna ng laptop para bumuo ng panibagong batalyon para sa isang panibagong strategy.

“Tangina, Draven. Ang pera ko,” Trison complained.

“We’ll sell some of these nonsense purchase later nang mabawi mo ang pera mo,” si Draven sa baritonong boses.

“Ang liit lang noon kumpara sa actual price,” si Trison.

Wait. Did he call my purchase nonsense?!

“Anong nonsense diyan? Isa-isahin mo nga?” hamon ko.

“This. All of this.” Nakita ko kung paano siya gumawa ng parisukat at isinabak silang lahat sa gyera.

“You don’t need too much. You just need this,” saka niya isinugod ang ilang batalyon sa patagong paraan lalo na’t sa ibang direksyon sila umaatake.

“I think you’re wrong. You always need a decoy in order to deceive your enemies, Draven. Kailangang may sakripisyo kung gusto mong ipanalo ang laban.”

“Sacrifice huh? A true soldier doesn’t need too much weapon, Ashtraia. You are your own weapon. It’s enough to win the game.”

Kung kanina ay halos ilapit ko ang mukha ko sa laptop, ngayon ay sumandal ako sa aking upuan at nadikit ng kaonti sa katawan ni Draven.

“Is that how you move, Ashtraia? May ginagamit kang iba para manalo?”

I chuckled softly. “Kung nasa isang battlefield ka, you can use anything as a tool for survival. As long as you know how to use it.”

“A dirty tactics. I see…” para bang may ideya agad siya.

I chuckled softly. Masyadong seryoso sa panonood si Trison sa laro na hindi niya kami tinitingnan ni Draven.

“How about you? Handa kang mamatay sa sarili mong laro? Hmm?” I smiled at him.

Hindi siya umimik ngunit kita ko ang pagiging seryoso niya. Eksperto niyang nasugod ang mga kaaway. Sumigaw si Trison.

“You’re good at this?” I asked and looked at him.

“I play sometimes…” he said huskily.

Tiningnan ko ang kanyang daliri sa laptop. I heard Tanya’s voice ngunit nadidistract ako sa mga daliri ni Draven na gumagalaw.

“Dito, Draven,” si Trison na itinuro ang mapa.

Natapos namin ang game. Luckily we passed the mission. Inalis ko ang pagkakasaksak sa USB at doon na hinintay ang aking sundo.

Pumasok saglit si Trison para ligpitin ang mga gamit sa bilugang mesa. Nakasandal si Draven sa barandilya habang nakapamulsa sa khaki shorts niya at seryoso ang tingin sa kawalan.

“Tapos kanang maglinis sa bahay niyo?” ngisi ko.

He looked at me coldly, like I did something offending again in his eyes. Hindi siya umimik kaya nagtungo ako sa kanyang tabi at sumandal din.

Draven, like a sulking baby, moved a bit away from me. Nagkasalubong ang aking kilay sa ginawa niya.

“You didn’t mention this to me yesterday,” medyo dismayado ang kanyang tinig.

“What? This? Ito?” I asked while tilting my head in order to see his expression clearly.

He nodded slowly and looked away.

I chuckled a little. Nagkasalubong ang kanyang kilay at parang may panibagong ikinakagalit. Hinaplos ko paatras ang buhok at tumigil sa kalahati habang hawak na iyon, natawa ng marahan.

“I didn’t since you didn’t ask about my plans.”

“Bukambibig mo ang kapatid ko. Paano tayo mag-uusap kahapon?” he arched his brow and looked at me like he’s ready for a fight.

“Nagtatanong lang naman ako. You can divert the topic and start another conversation with me, silly boy!”

“Tss.”

Hindi siya nagsalita ng ilang sigundo hanggang sa narinig ko ang kanyang bulong.

“What’s your plans for tomorrow?” he asked calmly.

“May lakad ako,” paliwanag ko at nakita ang pagdating ng aking sundo kaya hindi na nadugtungan ang sasabihin.

Napalingon na rin doon si Draven. Ang kakalabas na si Trison ay bumalik pa sa loob para tawagin ang ina.

Bumaba ako sa terasa. Sumunod si Draven at pinagbuksan ako ng gate. Lumabas ang driver para pagbuksan ako ng pinto sa back seat.

“Hija, heto! Baunin mo itong bilao na puro kakanin!” bigay ng ina ni Trison na ikinangiti ko.

“Salamat po…”

“Ingat, Ashtraia,” bati ni Trison at ngumiti.

I nodded and smiled. Tiningnan ko si Draven.

“Take care…” mahina niyang sambit.

Tumango akong muli at tiningnan ang pagkaway ng ina ni Trison habang isinasara ko na ang pinto.

Dala ko tinawag na bilao ng ina ni Trison pag-uwi. Ipinahanda ko agad iyon sa kasambahay para matikman din ng iba kong pinsan lalo na ni Arkaine.

“What kind of food are these?” pinagkaguluhan agad nila Ayeselle ang bilao na binuksan namin.

“Kanin ata. ‘Yun ‘yung sabi ng ina ni Trison,” sabi ko habang iniisa isa nilang tingnan ang hindi pamilyar na mga pagkain sa amin.

“Kanin? Like rice? They’re made of rice?” takang tanong ni Abrielle sa akin.

Tumango ako kahit hindi rin naman ako sigurado lalo na’t maraming klase iyon.

“Cupcake!” kuha ni Abrielle sa puting cupcake at kinagatan ng kaonti.

“Ito? Ano ‘to?” turo niya sa kulay violet.

“Rolls?” I said.

Ang kakalabas lamang na si Arkaine patungo rito sa lounger kung saan namin iyon pinagkakaabalahan ay lumapit.

“Ano ‘yan? Mga kakanin?”

Kumurap ako. Alam niya ang mga pagkaing ito?

Lumapit siya sa bilugang mesa kung nasaan ang iilan naming tropical juice at kumuha sa loob ng bilao noong isa na hindi ko alam ngunit kulay puti.

“Ah kakanin pala. Hindi kanin!” hagalpak ni Abrielle.

“Ano ‘to, Arkaine?” itinuro ni Ayeselle ang isang jelly na ewan.

“Pichi pichi,” sabi niya.

“How about this rolls?”

“Hmm. ‘Yan ata ‘yung puto bumbong…”

“Ito?!”

“Maja.”

She answered all our questions like she’s aware with all of their names individually. Nagtaka ako. Wala ito sa mansyon. Wala rin akong matandaan na may ganito sa labas ng school?

“Miss Ashtraia… Pinapatawag ka ni Donya,” sulpot ni Merideth kaya nalihis ang aking atensyon.

Umalis ako roon at umakyat sa silid ni Lola. Kumatok ako ng ikatlong beses saka ko pinihit ang pinto.

Nakita ko siya sa kanyang lamesa at medyo may pinagkakaabalahan. Naglakad ako papalapit sa kanya.

“Lola…”

“Check the list of your eighteen roses…” aniya at may ibinigay sa akin na papel.

Kinuha ko iyon at tiningnan. Some of them are familiar. May iba na taga rito lamang ngunit nabibilang sa mayamang angkan at ang iilan naman ay halatang anak ng kanyang mga kliyente na tanging apelyido lamang ang pamilyar sa akin.

Wala akong problema sa ganito lalo na’t hindi naman aabot sa eighteen ang kilala kong lalake at puro pa kalandian ko noon na hindi ko rin alam kung aaprobahan ni Lola.

“Nandiyan din ang last dance mo,” aniya.

I checked who it was. He’s familiar but I couldn’t remember his face.

“May gusto ka bang idagdag sa list ng bisita mo?”

Napaahon ang tingin ko kay Lola at akmang sasambitin ang pangalan ni Draven nang may mapagtanto ako.

If the rumors are right, Lola will not like the mention of their names. Baka may iba rin siyang maisip doon. Her brow arched and looked at me suspiciously. Tinanggal niya pa ang suot na salamin para tingnan lamang ako ng maigi.

“A boy?” hula niya.

I smiled and shook my head.

“I’m fine with the guest list. Pupunta ba si Dad?”

Lola nodded and diverted her attention. May iba na siyang kinukuha na papeles.

“He’s gonna be your first dance.”

I nodded again.

“Aalis pala ako bukas, Lola. Gagamitin ko sana ang driver at magpapaluto ako ng dadalhin sa chef.”

Tumango si Lola at sinenyasan na akong umalis. Nasa may pinto na ako noong nagsalita siyang muli.

“Choose your friends correctly. I don’t want another headache like how my daughter got deceived by a man…”

Ngumisi ako at nilingon si Lola.

“A calm sea without waves may look peaceful and tempting. But that doesn’t mean you can take a dip and swim recklessly. The waves are always there. Just hidden…” I said meaningfully to stop her from worrying.

Umahon ang tingin ni Lola. Alam kong napupunto niya ang ibig kong sabihin. Bago pa man kami magkatinginan ay nakalabas na ako.

Chapter 8

Sea Without Waves

Kiss

Nag-impake ako ng mga dadalhin sa gabing iyon. May kumatok sa aking kuwarto. Ilang sandali lamang ay pumasok si Arkaine.

“May lakad ka bukas?” she asked.

I nodded and smiled. Naglakad siya patungo sa aking kama at umupo sa gilid sabay pasada ng tingin sa mga gamit na pinagpapasok ko.

“Draven?” hula niya.

“He doesn’t know…” I chuckled.

Nag-angat siya ng kilay. “What do you mean?”

Kumurap ako. “Ah… nakalimutan kong sabihin na inimbita ako ng kaibigan niyang sumama sa lakad nila.”

She chuckled. “Nakalimutan o…”

“I’m not his girlfriend, Arkaine. Hindi ko kailangang ipaalam sa kanya lahat ng galaw ko.”

Ngumiti siya at tumagilid sa pagkakahiga. I looked at her side profile. Kitang kita kung gaano ka tangos ang kanyang ilong. Mahahaba ang kanyang pilikmata at nagiging anino iyon minsan ng kanyang mga matang maraming itinatagong emosyon.

Sa aming apat, si Arkaine ang masasabi kong secretive. Close kaming lahat ngunit pagdating sa kanya, parang laging may harang.

Tumigil ako sa pag-aayos at dinaganan siya. She groaned. I chuckled and rested my head on her shoulder.

“Daddy’s coming…” I whispered.

Ramdam ko ang biglaan niyang paghinahon.

“On your eighteenth birthday?” sinilip niya ang mukha ko.

Tumango ako.

“Sino ang last dance? That’s probably your future fiancé…”

Napaahon ang aking ulo at humilig sa kanyang dibdib.

“How about you? Kilala mo na ang sa’yo, hindi ba?”

“Wala namang magagawa si Lola kung ayaw ko.”

Humalakhak ako. “Patay ka kay Svetrina!”

Ngumisi si Arkaine. “We are trained to protect ourselves not just physically but also emotionally, Ashtraia. Walang exempted doon. If it will hurt us then we need to be wise and protect ourselves…”

Lumuhod ako sa kanyang pagitan at kiniliti siya.

“And what kind of plan are you talking about huh?”

Humalakhak siya. Isang pihit lamang ay ako na ang kanyang nataob at siya naman ang nakaluhod. Ngumisi ako habang nakatutok sa kanyang leeg ang tatlong matutulis kong kuko.

“I win,” I chuckled.

“You sure?”

I traced her other hand. Tumingala ako ng kaonti at nakitang may hawak siyang gamit ko na nakatutok na sa aking ulo. I glared at her.

“Paano mo ‘yan nakuha! Pinasok ko na ‘yan sa bag ko,” reklamo ko at binawi iyon sa kanya.

“While you were busy talking to me,” sabi niya sabay alis sa pagkakaluhod sa akin.

Mahirap isahan si Arkaine. She’s always careful. Hindi agad mapapatid ng kahit sino.

“May kilala ka bang Sanders?” tanong ko nang maalala ang nabanggit na kaibigan ni Draven.

“Sanders? ‘Yung pinaka batang trabahador ni Lola?”

“You know him?”

“Scholar siya. He’s one of the farmers. Namamasukan din sa hotel bilang support staff ngunit hindi ako sigurado kung ‘yon pa rin ang posisyon niya… ‘Yun lang ang alam ko.”

Oh? Kaya naman pala familiar at nabanggit ni Trison na nakita na ang loob ng mansyon.

“He’s Draven’s friend,” I said.

“And Trison,” she added.

“Kasali ba sa soccer team?”

Umiling siya at tumulong sa pagpapasok ng aking mga gamit. Tinitigan ko siya.

“He’s not a football player but a swimmer. Si Draven ang alam ko na nasa team.”

As what I discovered. I nodded.

“Si Drystan?” kuryoso kong tanong.

“Basketball.”

As usual. Boys. They’re fond of it.

Hindi ko na rin naman masyadong inisip ang bagay na ‘yon. Sapat na iyong may ideya ako ng kaonti man lang. As if they’re all important. Just in case…

Maaga akong umalis kinabukasan. I left while my cousins are still sleeping, lalo na’t matagal silang gumising, at si Arkaine naman ay nagmumukmok pa siguro sa kuwarto niya para magbasa ng libro.

Dala ko ang dalawang putahe ng pagkain, dalawang dessert at isang malaking tupperware na klase klaseng prutas ang laman.

Sa bahay ako nila Trison dumeritso pagkatapos ng napagkasunduan. Tanaw na tanaw ko ang mukha ni Draven sa tabi ni Trison at ng isa pang lalake. Nakangising kumaway si Trison habang madilim agad ang ekspresyon ng dalawa sa kanya at sabay pa siyang tiningnan.

They said something to him. Kapwa nilingon ni Trison ang dalawa at humalakhak. Huminto ang van sa tapat nila at naunang lumabas.

“Ashtraia!” bati ni Trison habang nakatingin sa akin ang dalawa.

“Nagpaalam ka?” one of them asked, probably Sanders.

Ngayon na nasabi ni Arkaine sa akin na swimmer siya, pansin ko agad sa kanyang tindig iyon. Hindi nalalayo ang katawan nila ni Draven. Hindi rin nalalayo ang katangkaran.

I nodded. Huminga si Draven at parang dismayado na naman kung makatingin sa akin. I smiled.

“Sorry ang tagal ko!” isang tinig ng babae ang kumuha ng aking atensyon.

Nilingon siya ni Trison. Lumapit ang babae sa gilid ni Draven. He looked at her too.

“Alice…” ngiti ni Trison ngunit ramdam ko ang pagiging hilaw lalo na’t kita ko ang itinapon na tingin ni Draven sa kanya.

I saw how Sanders shook his head like he’s disappointed.

“Si… Asthraia pala,” pakilala ni Trison sa akin.

The girl looked at me and hooked her arm around Draven’s arm. Oh?

“Hi! Oh… Ang ganda niyo pala talaga sa personal. May sabi sabi kasi na magaganda ang mga Ferrarin,” she chuckled softly.

I smiled a little and looked at Trison. Gagong ‘to. Hindi ako in-inform na may babae palang kasama? At sino ‘yan? Draven’s girlfriend? This asshole!

Wait calm down. Baka naman kaibigan? Childhood friend tapos clingy? O pinsan? Well… maybe.

At ano naman iyon sa akin ‘di ba? As if we’re in a relationship.

“Bakit ka nagdress at flats, Alice? May kaonting hiking pa naman sa pupuntahan natin na falls,” puna ni Trison.

Alice looked at herself. She’s wearing a cute dress and flats. May suot din siyang sombrero. She’s like Abrielle who’s ready for a beach vacation. Always extra.

“Dapat ginaya mo kay Ashtraia,” si Trison na tiningnan ang suot ko.

Naka fit denim pants ako. Boots at itim na tank top. Naka high ponytail din ang aking buhok.

“Huh? Ayos naman ah…” she said.

“Stop with the nonsense. Let’s fucking go,” reklamo ni Sanders at gusto nang umalis.

Nagkatinginan kami ni Draven. I smirked at him. Entertain me huh? You’re fucking kidding me, nerdy?

Hinawakan ko ang straps ng aking backpack na suot. Si Trison ang nagpresintang dalhin ang mga pagkain na nasa iisang lalagyan naman lahat kaya hindi mahirap hawakan.

“Ikaw na ang sa front seat, Ashtraia,” si Trison na pinagbuksan pa ako ng pinto sa isang Jeep Wrangler.

Umikot si Sanders at nagtungo sa driver’s seat. The car looked old ngunit kaonting carwash lang siguro…

Hinila ko ang seatbelt nang makaupo na. Nagsisipasukan na rin ang tatlo sa likuran. Lumingon ako at nakitang nangingiting tumabi si Alice kay Draven na napapagitnaan ng dalawa.

“Bakit wala si Drystan?” I asked.

Ang tamad na nakahilig na si Draven at nasa labas ng bintana ang tingin ay napasulyap sa akin.

“Busy lagi si Kuya Drystan hindi ba, Draven?” si Alice ang nagsalita.

Draven nodded as his eyes drifted to somewhere else. She’s calling him Kuya. Ilang taon na ba siya?

Ipinagkibit ko iyon ng balikat at ibinalik ang tingin sa harap lalo na’t nagsisimula nang umandar si Sanders.

“Buti hindi nagpumilit sumama ang dalawang makulit?” si Sanders nang bumaling sa akin.

He’s probably talking about Ayeselle and Abrielle since they’re both playful. Umiling ako.

“They didn’t know…”

Tumango siya at ibinalik ang tingin sa harap.

“Dinala mo rin sana ang mga pinsan mo…” si Trison.

Nakita ko ang mga sundalo sa harap. It’s probably a checkpoint. Sanders slowed down. Yumuko ang iilang sundalo at sumilip. I smirked.

“Hi boys…”

The critical judgements in their eyes vanished as soon as they saw me. Tinapik ng isa sa kanila ang iilan at sinenyasang hayaan na kaming lumagpas.

“Oh, Ashtraia?” nangingiting bati ng isa sa kanila.

“Don’t tell this to my grandma,” I said.

Humilig siya sa bintana at sinilip ang loob. Isang pasada sa mga kasama ay tumango rin siya at umatras ng kaonti.

“Ingat sa lakad,” aniya.

I nodded and smiled. Nagmanehong muli si Sanders habang sumisinghap si Trison at Alice sa likuran. Kita ko sa salamin ang paghinto ng mga sumunod na kotse at masugid nilang kinilatis.

“Iba talaga pag nabibilang sa makapangyarihang angkan. Nakakaalis agad sa checkpoint,” he commented.

It’s normal for being wellknown in the whole region of Caraga. Hindi na ako umimik sa bagay na ‘yon.

Nakarating din naman kami sa destinasyon. Nagpresinta si Trison na dalhin ang mga pagkaing dala ko. Si Sanders ang humawak sa isa habang umaakyat na kami.

“Kumusta ka naman?” I heard Alice’s soft voice.

“Ayos lang,” si Draven.

Alice is probably talking about his mother’s death. Hanggang ngayon hindi ko pa rin alam kung paano ko ipaparating ang simpatya. It feels illegal. Hindi ko alam kung ikakatuwa niya ba iyon o ano.

Si Trison ang naging kausap ko habang umaakyat kami. We’re classmates kaya mas marami kaming topic. Si Sanders ay sumasali minsan. Si Alice at Draven ang laging nabibigyan ng sariling mundo at minsan ay nahuhuli pa.

“Boyfriend mo ba si Conrad?” biglang tanong ni Trison pagkatapos ng iilang topic namin.

“He’s my type but no. It takes more than that to pull me as his girlfriend,” I chuckled sensually.

Kita ko ang pagsinghap ni Trison. Nananantya ang mga mata niya sa akin.

“‘Yung si Mama gusto ng mga kagaya mo…” he said like it’s a normal conversation.

Bigla niya akong hinila at itinuro ang maputik na madadaanan ko sana. Tumabi ako ng kaonti sa kanya. Sanders glanced at us when we stop. Umangat lamang ang kilay at nagpatuloy rin sa paglalakad.

Nagkatinginan kaming muli ni Trison.

“Mukha ngang hindi boto sa’yo si Tita para sa akin,” asar ko.

Humalakhak si Trison. I copied his reaction and chuckled too.

“May relasyon kayo?” nangingiting tanong ng pamilyar na tinig ni Alice sa aking likuran.

Lumingon ako at nakita silang dalawa. Si Draven ay nakatingin sa kamay ni Trison na nakahawak pa rin sa aking braso at mukhang nakakalimutan niyang kunin paalis.

“Ah hindi!” tanggi ni Trison ngunit matamis ang ngiti sa labi.

“Bagay kayo…” tukso ni Alice at humagikhik.

I only smirked.

Sumabay na ang dalawa sa paglalakad sa amin. Nagpatuloy ang topic namin ni Trison habang naririnig ko rin ang topic nila Draven. He’s quiet. Si Alice lang lagi ang nagsasalita at may kinukwento. Si Sanders naman ay nasa harapan at nauuna na.

Pansin ko kung paano ako nililingon ni Draven minu-minuto. Titingnan ko siya pabalik at aangatan ng kilay. He would always looked away and licked his lips problematically, parang hirap sa kung ano mang naiisip niya.

This nerdy, seriously… Tingnan mo nga! Kahit pagporma natotorpe! Nahihirapan! Tapos ang yabang sabihin noong nakaraan na gusto niyang siya lamang ang i-entertain ko? The fuck is he talking about? He’s nothing but a beginner who doesn’t even know how to flirt!

And he thinks I will help him have it so easily? If he wants my attention then he needs to earn it. He needs to get my full attention. Nakukuha niya naman ngunit hindi ko siya tutulungan sa bagay na iyon. Magkusa siya.

I heard how Alice groaned. Napahinto kami ni Trison at kuryosong lumingon sa likuran lalo na’t nahuhuli na naman silang dalawa.

Naabutan ko ang pagyuko ni Draven sa harapan ni Alice, si Alice naman ay nakahawak sa balikat nito habang may kung anong inaalis si Draven sa suot niyang flats. Putikan iyon.

“Ayos lang kami!” ngiti ni Alice at kumaway sa amin.

Bumuntonghininga si Trison at tiningnan ang aking boots. It’s muddy but it’s fine.

“Sanders! Hintay muna!” sigaw ni Trison kay Sanders na talagang lumalayo at nauuna na, tila ba wala nang pakialam na may kasama pala siya.

Iyon ata ang nagpabagal sa amin. Alice laughed cutely while Draven’s trying to clean her flats.

Noong matapos sila ay sumabay muli sa amin. Draven looked at me again like he wants to say something but he couldn’t because I am not paying attention.

Pagdating sa bukana ng Falls ay kapansin pansin agad ang katahimikan, ang tanging pagaspas lamang ng tubig pababa ang naririnig.

The water cascaded on both sides of a large rock like a curtain. Malinaw ang tubig at halos naging kulay berde, tila naging salamin sa kabuuan lalo na’t napapaligiran ng mga dahon at matatayog na puno.

Kita ko ang pag-aayos ni Sanders sa lamesa habang tumutulong si Alice. Si Trison ay naghuhubad na ng tshirt at mukhang handa nang lumusong sa tubig ano mang oras.

I took my cigarettes out for a smoke. Napansin ko ang paglapit ni Draven sa akin.

He looked at me seriously. Inilagay ko na sa labi ko ang isang sigarilyo habang nakatingin siya sa akin, naninimbang ang ekspresyon.

“Draven!” tawag ni Alice.

Kapwa kami napalingon sa kanya. Abala pa rin si Sanders sa pag a-arrange ng mga pagkain. Si Trison naman ay hindi na mahagilap.

Tumango si Draven at muling bumaling sa akin.

“She’s just my childhood friend,” he explained like it’s necessary.

“Bakit ka nagpapaliwanag? Do you think I’m jealous?” I chuckled.

“Baka sakaling may iba kang isipin. Mas mabuti ‘yung malinaw,” he said.

Ngumisi ako at muling humithit sa aking sigarilyo. Tiningnan ko ang pagtalon ni Trison sa tubig. Nandoon na rin si Alice na natatawa habang umaatras, tila takot na mabasa.

“I don’t mind if you have a girlfriend, Draven. As long as you don’t show signals to me. I’m a playgirl but I don’t tolerate shits like cheating on your partner.”

“Hindi ko girlfriend si Alice,” paglilinaw niya. “And I’m sorry if she’s clingy. I’ll set a boundary if you’re not comfortable with it—”

“What for?” kunot-noo ko siyang tiningnan.

“I told you to drop all of your boys and it’s unfair if I won’t drop mine too…”

“Is he your girl?” I asked.

Umiling siya ng marahan. “Just my… childhood friend.”

“Then its not counted. She’s your friend. I don’t care if you two are close, Draven. I’m not a jealous woman. At mas lalong walang rason para magselos ako kung ano man ang namamagitan sa inyo.”

“Walang namamagitan sa amin,” he said clearly.

“She likes you. Hindi mo ramdam?”

Nagkasalubong ang kanyang kilay. Tiningnan ko si Alice kaya tiningnan niya rin ito. Mabilis siyang nag-iwas ng tingin at natatawang nakipagsabuyan ng tubig kay Trison.

“I only like her as a friend,” he explained.

Tumingala ako at marahang binuga ang hinithit na usok ng sigarilyo. Hindi gano’n ka sakit ang tama ng sinag ng araw sa tanghaling iyon.

Nang ibinaba ko ang tingin ay nahuli ko siyang titig na titig sa akin.

Draven looked at me seriously. Inilagay kong muli sa labi ko ang isang sigarilyo.

“Do you hate girls who smoke?” I asked.

“It’s bad for your health,” he pointed out.

“At hindi magandang tingnan sa babae?” ngisi ko habang kinakalabit na ang hawak na lighter.

“That’s not what I’m trying to say. I said it’s bad for your health. I didn’t say it doesn’t look good on you.”

“Wala akong nakakahalikan lately. I have nothing to suck aside from this,” I said and arched my brow.

Nag-iwas ng tingin si Draven ngunit namumula ng bahagya.

“Kung may kahalikan ka… hindi ka naninigarilyo?” tanong niya sa mahinahong boses.

“Exactly,” nangingiti akong humithit sa sigarilyo.

Naninimbang na ang tingin niya sa akin. Tila may naiisip na iba ngunit nahihiya lang sabihin.

I chuckled and shook my head. Wala ‘to. Ang yabang noong nakaraang araw tapos ngayon tumitiklop at hindi marunong!

Namulsa siya at iniwas ang tingin.

“I want to replace your cigarettes with my lips,” he whispered.

Kinagat ko ang nakangiti kong labi. Hindi ako nagsalita at nagkunwaring walang narinig. Kita ko ang pamumula ng leeg ni Draven nang lumingon siya sa akin at wala akong reaksyon, nasa malayo ang tingin habang humihithit pa rin sa aking sigarilyo.

“Ashtraia,” tawag niya.

I looked at him unconsciously, trying to distract myself with something else.

“Hmm?”

“Akin na ang sigarilyo mo,” aniya at inilahad sa akin ang kanyang malaking palad.

“Why?”

“I’ll replace it…”

Kumunot ang aking noo ngunit nangingiti sa kanyang sinasabi.

I tilted my head cockily and smirked more.

“With what?”

“My lips,” kita ko ang pagiging desidido niya.

I arched my brow. Nakangisi kong iginiya ulit ang sigarilyo sa aking labi. Akmang hihithitin iyon ay lumapit na si Draven, ang kamay ay nag-aamba nang kunin ang sigarilyo, ang tingin ay nananantya sa akin.

Marahan niyang kinuha ang sigarilyo sa aking labi. My lips parted for a consent. Kita ko kung paano niya iyon tinitigan saka dahan dahang umakyat sa aking mga mata.

I tiptoed for a bit. Kita ko ang pagyuko ni Draven. I tilted my head. Nangingiti kong hinagod ang dulo ng aking ilong pababa sa kanyang ilong. I saw how his lips parted, how his adam apple moved.

“Do you even know how to kiss to replace my cigarettes with your lips, hmm?” I asked tauntingly.

He nodded slowly. I chuckled softly.

“Can I kiss you?” he asked huskily.

Mas lumandas ang ngiti sa aking labi. Wow. He’s asking. It’s foreign because it was so gentle. Hindi ganito ang mga nakakahalikan ko. Hindi ganito ka rahan ang hagod ng tinig. Hindi ganito ka lambot makatitig. They’re always hungry for me. Always thrilled.

Draven, the nerdy, isn’t turned on. He just want to kiss me. Hindi siya mukhang desperado, hindi rin mukhang nagmamadali. He’s calm…

He held my chin. Itinulak niya iyon paangat. Binasa ko ang pang-ibaba kong labi habang suot pa rin ang aking ngiti, taliwas sa yumayakap na reaksyon sa mukha ni Draven. He’s serious.

Yumuko siyang lalo.

“Can I?” bulong niya sa aking labi, konting galaw nalang ay maglalapat na.

His hot breath kissed my lips and it was enough for me to close my eyes. Oh damn it…

He sighed breathily and I felt how he slowly brushed his lips with mine. Something tickled my stomach. Hindi ko alam kung ano iyon ngunit sigurado ako, dahil iyon sa halik niya.

“Drave—” ang tinig ni Alice ay naputol.

Iginapang ko ang aking kamay sa kanyang leeg at hinalikan si Draven sa paraan ko. He sighed when he realized I kissed back.

Dumilat ako at malamig na tumingin sa banda ni Alice. She looked stunned and offended. Sa kanyang likod, si Trison na namimilog ang mga mata.

Chapter 9

Sea Without Waves

Rebellious Girlfriend

Walang nangahas pag-usapan ang halikang nakita ngunit humahalakhak si Trison at tinatapik tapik ang balikat ni Draven.

Nagpasya akong maligo na. Hinubad ko lamang ang suot lalo na’t sa loob ay suot ko na ang two piece bikini.

Sumisid ako sa ilalim na parte at noong umahon ay nakita na rin ang muling pagtalon ni Trison sa tubig. Hinaplos ko ang aking buhok paatras at iginala ang tingin. I couldn’t find Draven. Wala na rin si Alice.

“Gusto mo si Draven?” biglang lumitaw si Trison sa aking harapan.

Hindi ako makasagot kaya ngumisi lamang ako. Nakita ko ang paghila ni Sanders sa kanyang suot na t-shirt at mukhang maliligo na rin.

“Sanders!” tawag ni Trison at itinuro ako. “Girlfriend ni Draven! Naghalikan kanina!”

What?

“I am not his girlfriend!” tanggi ko at sinabuyan ng tubig si Trison.

Nag-angat ng kilay si Trison. Muling sumabog ang tubig dahil sa pagtalon ni Sanders. Ilang sandali lang ay nakita ko ang katawan nitong swabeng lumangoy.

Gumanti si Trison at sinabuyan ako ng tubig. Iyon ang naging hudyat sa akin para gumanti at sunod sunod siyang sinabuyan ng tubig.

Umahon si Sanders sa aming pagitan. Hinilamos niya ang mukha at hinagod paatras ang basang buhok sabay tingin sa aming dalawa ni Trison.

“Girlfriend na ni Draven!” turo ulit sa akin ni Trison.

Sanders looked at me with full judgements in his eyes. Kita ko ang pagiging estrikto at maldito niya. Muli kong sinabuyan ng tubig si Trison ngunit nagtago sa likuran ni Sanders at doon sumilip.

“Naghalikan kanina ang dalawa. Kita namin ni Alice,” patuloy ni Trison.

“I said I am not his girlfriend,” ulit ko at sinabuyan ng tubig si Trison ngunit kay Sanders tumama.

“Oh itinatanggi ang ating kaibigan!” ilag ulit ni Trison habang nagtatago sa likod ni Sanders.

Umangat ang kilay ni Sanders sa akin.

“Mga playgirl pa naman kayo,” si Sanders.

Kayo? Sino pa ang tinutukoy nito sa Ferrarin?

“Oo nga. Naririnig ko pinopormahan daw ‘yan ni Conrad. Tapos ngayon si Draven. Hindi ‘yon mahilig sa babae!” si Trison na sinabuyan ulit ako ng tubig.

Umikot ako ngunit humawak si Trison sa katawan ni Sanders at inikot din ito. Sanders looked so lost. Nasa gitna namin habang panay kami saboy ng tubig ni Trison sa isa’t isa.

Ilang minuto kaming ganoon hanggang sa si Trison na ang nakapansin na wala pa rin si Draven at Alice.

“Nasaan na sila?” kuryosong tanong ni Trison at tiningnan ang paligid.

“Sa susunod na mang-iimbita ka, ipaalam mo sa amin,” iling ni Sanders.

Alice is probably sulking somewhere while Draven’s comforting her? Sino bang hindi masasaktan kung nakita mo ‘yung gusto mo na may kahalikang iba?

“Wala naman akong alam na may ganitong mangyayari,” si Trison na tiningnan ako ng makahulugan.

Sinabuyan siya ng tubig ni Sanders. Gumanti agad si Trison at para silang naggi-gyera gamit ang tubig.

Umahon ako at nagpasyang magbihis na. Sasamahan sana ako ni Trison ngunit sinabi kong kaya ko naman.

Dala ko ang aking pamalit habang naglalakad nang mapansin ko ang pamilyar na si Draven at Alice sa hindi kalayuan.

Tahimik akong naglakad papalapit hanggang sa nagiging malinaw sa akin ang tinig ni Alice. Huminto ako sa isang puno at doon nagpasyang magtago.

“Masasaktan ka lang sa pinapasok mo, Draven!” Alice cried.

Hindi umimik si Draven.

“Ferrarin siya! Sila ang rason kaya lugmok kayo! Kaya nakulong ang Papa mo! Kaya namatay si Tita—”

“Please don’t include my mother’s death,” ang mahinahon na tinig ni Draven.

“Dahil totoo naman! At ang nangyari sa pamilya mo, mangyayari rin sa’yo! Kaya huwag mo nalang ituloy ‘yang binabalak mo! Hindi ka naman niya gusto!”

Humalukipkip ako. Bumuntonghininga si Draven.

“Nangako ako kay Mama—”

“Huminto kana, Draven! Ikaw ang kawawa! Huwag mo nang ituloy ang balak mo! Hindi na kita kayang suportahan sa bagay na ‘to!”

She’s right. Sapat na ang mga narinig ko para umalis doon at huwag nang makiusyoso pa sa kanila.

Nagbihis ako at noong bumalik, naroon na si Draven at Alice sa grupo. Halata ang pamumugto ng kanyang mga mata. Si Trison, nang makita ako, ngumisi pa! Nagawa pang sumenyas na isusumbong ako.

“Uuwi na ako,” si Alice na biglang pinagkukuha ang gamit.

Ang ngisi ni Trison ay napawi. Tiningnan siya ni Draven habang desidido na si Alice sa pag-alis.

“Uuwi na ako, Draven,” ulit ni Alice at tiningnan ito.

“Ako na ang maghahatid sa’yo. Walang lisensya si Draven,” si Sanders.

“Sanders,” tawag ko kaya napatingin silang tatlo sa akin.

“Ako na. Give me your keys. I’ll drive her home,” sabi ko.

Kita ko ang pag-ahon ng tingin ni Draven sa akin. Kahit si Alice ay nagulat.

“Wala kang lisensya—”

“I know them. They will let me pass,” I smirked.

“Still,” si Sanders na talagang napaka estrikto.

“Ako na,” mas matapang kong saad.

Kita ko kung paano nahubog ng malalim niyang tingin ang kanyang ekspresyon. He’s serious.

“Basta Ferrarin talaga,” iling niya sa sarili at mukhang suko na lalo na’t nakikita kong dinudukot niya na ang susi sa bulsa.

“Sasama ako,” si Draven sa seryosong tinig.

“Huwag na. I want to talk to your friend,” sabi ko at sinalo ang inihagis na susi ni Sanders sa akin.

Alice looked at me with doubts. Inikot ikot ko sa aking daliri ang susi at tiningnan si Alice na nagdadalawang isip pa ata na sumama sa akin.

“Come on. As if I’m gonna eat you whole,” I chuckled.

Humigpit ang pagkakahawak ni Alice sa kanyang gamit at tumingin kay Draven na nakahalukipkip. Binawi niya ang mga mata at naglakad patungo sa akin.

Tahimik kaming tiningnan ng mga boys na umaalis na. Lumebel ako kay Alice. Mas matangkad ako ng ilang dangkal sa kanya. Nakayuko siya, namumula pa rin ang mga mata at walang imik.

“How old are you?” tanong ko.

Umahon ang kanyang tingin at tiningnan ako ngunit saglit lamang.

“Sixteen,” mahina niyang sabi.

“You like him,” ngiti ko na ikinagulat niya.

Umiling siya ngunit namumula. Tumingin ako sa aming dinadaanan at hinila siya sa hindi maputik na daanan.

“Mabait si Draven,” bulong niya nang muling yumuko.

“And innocent,” I chuckled.

Sumulyap siya sa akin.

“Gusto mo ba si Draven?” she looked desperate for an answer.

Umiling ako lalo na’t iyon naman ang totoo. I don’t like him romantically. Hindi ko rin alam kung kaya ko ba siyang gustuhin sa malalim na paraan.

“Kaya bakit mo siya hinalikan?” kita ko ang pamumuo ng panibagong luha sa kanyang mga mata.

“Because he wants to kiss me,” paliwanag ko habang pinapanood ang nilalakaran niya.

Humingos siya at lumandas ang luha sa kanyang pisngi. Ah… I feel bad. Para namang ang laki ng kasalanan ko.

Kinapa ko ang suot kong pants at naghanap ng panyo.

“Bakit mo siya hinayaang halikan ka kung hindi mo pala siya gusto?” halos garalgal ang tono ng kanyang tinig.

Nagkibit ako at inilahad sa kanya ang aking panyo. Tiningnan niya iyon.

“Bakit hindi mo inaamin sa kanya kung gusto mo pala siya?” tanong ko sa halip na sagutin ang tanong niya.

Muli siyang namula. Ramdam ko ang kagustuhan niyang itanggi ang aking bintang ngunit masyado iyong klaro sa kanyang mukha.

“Natatakot kang ma-reject?” I asked.

Bumaba ang kanyang balikat. Doon pa lang, alam ko na iyon ang rason kaya ayaw niya.

“Baka masira rin ang pagkakaibigan niyo?”

She looked away again. God. This is why I hate being inlove! Parang pinuputulan ka ng kumpyansa sa sarili at naduduwag ka bigla. Nagiging kahinaan mo ang isang tao. Napapangunahan ka ng nararamdaman.

“Maybe you should try before it’s too late,” I suggested.

Mabilis ang tingin niya sa akin. Umiling siya at kita ko ang pagiging dismayado niya.

“Hindi ‘yon gano’n ka dali.”

“Kaya mas madali na pakawalan siya at hayaan siyang mapunta sa iba?”

“Hindi niya ako gusto. Kaibigan lang ang tingin niya sa akin,” she said and wiped her tears.

Napatingin ako sa hawak kong panyo na hindi niya pa rin tinatanggap. Nagpatuloy kaming bumababa at nagtutunugan ang mga sanga na naaapakan namin. Hindi naman ganoon ka sakit sa balat ang sikat ng araw kaya hindi ganoon ka init para maglakad.

“At ayoko ring ipilit ang sarili ko.”

Tumango ako lalo na’t naiintindihan ko naman ang punto niya. I’ve never been inlove. Hindi ko alam kung gaano kasakit ang nararamdaman niya ngayon ngunit alam ko ang pakiramdam na parang may kahati ka sa atensyon. Parang hindi mo natatanggap ang gusto mong pagmamahal sa ibang tao. Na sana umayon iyon sa gusto mo ngunit hindi pwede dahil hindi mo naman kontrolado ang pag-iisip at nararamdaman ng iba.

Tahimik na kami hanggang makarating sa ibaba. Pumasok ako sa driver’s seat at si Alice naman sa front seat. Hinila ko ang seatbelt habang ganoon din ang ginagawa ni Alice.

Sinimulan kong paandarin ang Wrangler ni Sanders. Kuryoso niya akong tinitingnan.

“Marunong ka?”

I nodded.

“Sumasali ako sa drag race sa Manila. I’m one of the fastest car racer,” I chuckled.

Kita ko ang gulat sa kanyang mukha. I started driving. Tumingin ako sa kalsada na hindi ganoon ka traffic. Tumingin din si Alice doon.

“Alam mo ba ang nangyari sa pamilya ni Draven? Malupit ang mga Ferrarin at kawawa lang si Draven kung sakaling naging kayo!”

She really cares for him. Tamad akong sumandal sa nakabukas na bintana gamit ang isang kamay, ang isa naman ay nakahawak sa manibela.

“Hindi naman magiging kami,” I chuckled.

Tumingin siya ng maigi sa’kin. Kita ko ang nabubuhay na galit sa palaban niyang tingin. It’s like she’s willing to hurt me once I hurt his friend, his crush.

“Sasaktan mo lang si Draven kung pinagpatuloy niyo ‘to. Kahit alam ko ang rason niya, hindi pa rin ako boto sa’yo.”

My my. Girl bestfriend at its finest. Tumango ako.

“Then why don’t you claim him?”

Agarang nag-iba ang ekspresyon niya. Itinuon niya ang tingin sa harapan. Nilingon ko siya. Namumula pa rin ang ilong ngunit magulo na ang kanyang buhok. She’s actually pretty. I wonder why Draven doesn’t like her romantically.

“Kung ayaw mo siyang mapunta sa iba, claim him,” sabi ko.

She looked at me intently.

“Hindi nga iyon ganoon ka dali! Kaibigan lang ang tingin niya sa’kin—”

“Then what is it to you if he likes someone else? Kung kontento ka naman pala sa pagiging magkaibigan niyo, ano ngayon sa’yo kung may kahalikan siya?”

“Dahil Ferrarin ka! At… alam ko na malupit kayo!”

“I don’t think so. You cried because you’re jealous…”

Humingos siyang muli at tumingin sa harap. Dinukot ko ulit ang panyong ibibigay ko dapat sa kanya kanina at inilagay iyon sa kanyang kandungan lalo na’t alam kong hindi niya tatanggapin.

“If you’re jealous because we kissed then kiss him too,” sabi ko.

Mariin niya akong tiningnan. “Wala ka bang pakialam kay Draven?”

Umiling ako at ngumiti. “I’m not into relationships. It’s dramatic. Kung iyon ang magpapagaan ng nararamdaman mo then kiss him too. I don’t mind.”

Kita ko ang gulat sa kanyang mukha. Mas lalo lang ata siyang nadismaya sa akin.

“Iwasan mo siya kung wala ka naman palang pakialam sa kanya,” she suggested shamelessly.

Nangingiti ko siyang tiningnan. Hindi na makatingin sa akin.

“May kasunduan kami. If you want me to stay away from him then claim him as your boyfriend. That’s it.”

Namula siya ng kaonti ngunit hindi na umimik pa. Hinaplos ko ang sumabog na ilang hibla ng aking buhok at muling tumingin sa kahabaan ng kalsada.

Inaamin ko na wala lamang sa akin ang halikan namin ni Draven. Wala lang din sa akin kung ano man ang nararamdaman ni Alice kay Draven, o si Draven kay Alice. Nagseselos? Hindi ko rin alam kung aabot ba ako sa ganoon.

Iiyak din ba ako katulad ng reaksyon ni Alice? Ipagdadamot ko rin ba sa iba? Mafu-frustrate kaya ako? May pake? I’m curious.

Tahimik na si Alice. Hindi ata ako nakatulong sa nararamdaman niya. Wala na rin akong magagawa sa bagay na ‘yon. She hates me for Draven.

“Dito na,” malamig niyang sabi kaya inihinto ko ang Wrangler ni Sanders sa gilid.

Naghubad siya ng seatbelt.

“Bye,” sabi ko.

The snob girl just went out without saying a word. Maldita ah? Umangat na lamang ang aking kilay at pinaandar ulit ang sasakyan. Bumusina ako na ikinagulat niya pa at napalingon sa galit na tingin. Umalis din naman ako.

Bigla kong namiss ang mga kaibigan ko sa Manila. Simula noong lumipat kami rito, halos pili nalang ang nakakasundo ko dahil na rin sa dala dalang apelyido. It’s like everyone hates us. Mahirap makihalubilo nang walang natatanggap na opinyon dahil lang Ferrarin ako.

Pagbalik ko ay natanaw ko agad si Draven na naghihintay kung saan naka park ang mga kotse bago umakyat sa kinaroroonan ng Falls.

Inihinto ko ang kotse. Umikot siya at nagtungo sa may pinto ng driver’s seat. Humilig siya sa gilid at naninimbang agad ang tingin sa akin.

“Ang iyakin ng girl bestfriend mo,” I chuckled playfully while removing the strap of the seatbelt.

“I’m sorry. Did she give you a hard time?”

Umiling ako. “Protective sa’yo. If I were her friend I’d probably fall for her. Bakit ayaw mo sa kanya?”

“Kaibigan lang ang tingin ko.”

Well, Alice needs to accept that. Kaso hindi ko rin masisisi kung masakit para sa kanya na tanggapin ito. She’s always there for him. Hindi naman sa kailangang suklian iyon ni Draven ngunit alam kong hindi madaling lunukin ang ganoong sitwasyon.

“Bakit nandito ka sa ibaba?” tanong ko nang mapagtanto ang bagay na iyon.

“Hinintay kita.”

Umangat agad ang aking kilay.

“Bakit? Bitin ka sa halik? Namiss mo agad ako kaya ka bumaba?”

His eyes widened and immediately shook his head. Humalukipkip ako sa upuan at nakangisi na kay Draven na namumula sa aking bintang.

“Gusto lang kitang samahan paakyat…”

“‘Yun lang? Tsss. You’re lame,” saka ko kinalabit ang pinto para buksan iyon.

“Fine lets kiss,” hamon niya at hindi ako hinayaang makalabas sa pinto.

His parted lips looked so welcoming. I learned forward so I could kiss him. He sighed breathily when I brushed my lips slowly on his lowerlip.

Umahon ang aking mga mata para tingnan siya at nakangising hinagod ang aking labi para sa tuloy tuloy na halik.

Draven started kissing me back. Malalim ang kanyang paghinga at sa bawat hagod ay ramdam ko iyon. His hot breath tickled my insides. His soft lips pushed my desire to kiss him more.

He put his other hand on the side of my neck. Iginapang ko ang aking kamay sa likod ng kanyang batok at hinagod ng haplos ang kanyang buhok.

Our kisses were slow yet taunting. He doesn’t know how to kiss but he’s not a bad kisser. At kahit parang walang karanasan, parang hindi iyon hadlang na maging masarap ang bawat hagod ng kanyang labi.

He doesn’t need to become expert because his lips are enough for a sweet kiss.

Tumigil ako sa paghalik. Namumungay niya akong tiningnan, nakaparte pa rin ang labi at nakatingin doon, tila ba hinihintay lamang na mahalikang muli.

“Am I your first kiss?” tanong ko.

Tumango siya at parang nahihipnotismo pa, ang tingin ay hindi naalis sa aking labi.

Impatient with my next move, he attacked my lips again and kissed me tenderly. I smiled while he’s slowly learning how to make it more sensual.

“Get inside. I want to sit on your lap,” bulong ko at kinagat ang pang-ibaba niyang labi.

Tumigil siya sa paghalik. Sinenyasan ko siyang sa likod pumasok. Ang masunuring si Draven ay pumasok sa back seat at isinara iyon.

Umalis ako sa driver’s seat at gumapang patungo sa kanyang kandungan. Kita ko kung paano namula ang kanyang tainga at kung paano niya hinawakan ang aking baywang para igiya ako sa pag-upo.

Ipiniko ko lamang sa bawat gilid ang aking magkabilang hita at muli siyang hinalikan ng sunod sunod.

“Do you like Trison?” he whispered in the middle of our heated kisses.

Tumigil ako at kuryoso siyang tiningnan. Nakaparte ang kanyang labi. Namumungay ang mga mata. Magulo ang buhok. At puno ng pagtatanong ang hagod ng kanyang malalim na paninitig sa akin.

“Answer me,” namamaos niyang bulong habang pumapalupot sa aking baywang ang kanyang kamay.

“What is it to you, Draven?”

He swallowed.

“Akala ko ba si Kuya? Ba’t parang ang dami naman?” reklamo niya, halos umukit ang pagiging dismayado.

Nalaglag ang aking panga at nasundan iyon agad ng hagalpak. He’s… jealous? What the hell!

“Oh so you’re jealous huh?” I teasingly stuck my tongue out and licked his lowerlip.

Draven sighed and shut his eyes. He looked so weak and helpless.

“Gusto ko lang malaman kung sino ang karibal ko,” he admitted sincerely.

Kumunot ang aking noo. Umayos ako ng upo. Dumilat siya at tiningnan akong muli sa malalim na paraan habang nakasandal na ang kanyang ulo sa head rest ng upuan.

“I said I don’t do boyfriends. Ayoko sa relasyon kaya wala kang karibal lalo na’t wala akong nagugustuhan. Wala akong pauunlakan. At wala kang kahati dahil hindi mo ako pagmamay-ari.”

Umahon siya sa pagkakasandal at muling hinagod ng marahan na halik ang aking labi. Saglit lamang iyon. It wasn’t sensual at all. It’s… sweet.

Pumikit siya at isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat habang nakaharap sa aking leeg ang buo niyang mukha. Ang isa niya pang kamay ay nakapalupot na rin sa aking baywang kaya kulong na kulong ako sa kanyang mga bisig.

“Don’t you want to try it with me?” ang namamaos niyang tinig ay humahaplos sa aking leeg.

Base sa narinig ko sa pag-uusap nila ni Alice, may plano siya. At sa kinikilos niya ngayon ay mas nakumpirma kong may balak siya. But why do I feel like he likes me? O parte rin ng plano na iyon dapat ang maramdaman ko?

Umiling ako.

“Do you want a rebellious girlfriend, Draven?” halos matawa ako sa bagay na ‘yon.

Idiniin niya ang mukha sa gilid ng aking leeg at tumango.

“Gusto ko…”

Chapter 10

Sea Without Waves

Fiancé

Boys at my age are easy to read. They’re driven by their lust and they always like the thrill of being in a relationship with someone they admire.

In Draven’s case, hindi ko alam kung alin sa dalawa. Sex? No. He’s not driven by his lust. Thrill of being in a relationship with a Ferrarin? I don’t think so. Revenge? There’s a high chance for that.

Nawala tuloy ang kagustuhan kong makipaghalikan.

“Balik na tayo sa itaas,” sabi ko at nag-ambang umalis sa kanyang kandungan.

“Hintayin na natin sila dito. Bababa rin ang dalawang ‘yon,” ani Draven at hinawakan ang aking hita para pigilan ako sa pag-alis.

Napatingin ako sa kanyang kamay. Nahulog din ang kanyang mga mata roon at tila ba nagsisi kaya dahan dahan niyang inalis.

Ngumisi ako at hinabol ang kanyang kamay. Hinila ko iyon pabalik sa aking hita. Draven looked at me and chuckled softly.

Oh… he chuckled.

“Gusto mo akong masolo huh?” bintang ko.

“Hindi kita nasolo kanina. Parang ang sarap ng usapan niyo ni Trison,” halos marinig ko ang tampo sa kanyang boses.

Natawa ako. Iniisip ko pa lang na nagseselos siya, parang ang hirap paniwalaan.

“I hate clingy boys! Stop it, Draven.”

He nodded obediently. Saktong natanaw namin ang pagbaba ng dalawa kaya doon din ako umalis sa kanyang kandungan para umupo sa kanyang tabi.

Nag-amba pa akong gumapang pabalik sa driver’s seat kaso hinawakan na ni Draven ang aking baywang para pigilan ako.

“Tabi na tayo,” aniya sa baritonong tinig.

Napalingon ako sa kanya. Umusog siya ng kaonti at inalis ang kamay sa aking baywang. Tinapik niya ang kanyang gilid kung saan niya ako gustong umupo.

Umupo ako roon habang dumudungaw na si Trison sa front seat. Tiningnan niya kaming dalawa ni Draven sa likod.

“Sabi ko na hindi na aakyat ang dalawa,” si Trison nang tingnan din si Sanders na kakaikot lamang patungong driver’s seat.

“Sa front seat kana, Trison,” si Draven.

Humilig saglit si Trison sa nakabukas na bintana ng front seat. Tumingin saglit si Trison sa akin at ibinalik agad kay Draven.

“Ano ‘to thirdwheel kami sa inyong dalawa?”

Ilang sigundo pa atang kinutya ni Trison si Draven hanggang sa humupa rin naman. Una akong inihatid nila. Sa gate pa lang ng mansyon, ramdam ko agad ang pagkamangha ni Trison habang tinitingnan iyon.

“Dito na ako,” sabi ko.

“Hindi ka magpapahatid papasok?” si Sanders nang nilingon ako.

Umiling ako habang sinusuot na sa aking likuran ang mini backpack na dala ko kanina.

“Salamat pala sa pagkain, Ashtraia. Ang sarap,” ani Trison nang lumingon din.

I nodded and smirked. “Basta galingan mo sa reporting natin.”

Napawi ang kanyang ngiti.

“Suhol ba ‘yon?”

I chuckled and looked at Draven.

“See you tomorrow,” aniya at lumapit ng kaonti.

Hindi ako gumalaw para pakiramdaman ang gagawin niya. Hinalikan niya ang gilid ng aking labi. Dampi lamang iyon at malambot pa.

“Gago naman…” reklamo ni Trison at pumikit sa front seat.

“See you,” ngisi ko kay Draven at sinipa ang likuran ng upuan ni Trison. “Arte mo. As if you don’t watch porn!”

Napadilat si Trison. Nakalabas na ako kaya inilabas niya pa ang ulo sa bintana. I showed my middle finger while chuckling.

“Ikaw sa reporting!” sigaw ni Trison.

Binelatan ko siya. Kita ko kung paano sinipa ni Draven ang upuan niya kaya doon tumigil si Trison sa ginagawa. Pumasok ako sa gate habang nakangisi na lamang.

Kuryoso ang mga pinsan ko pag-uwi ko. Nagkwento ako ngunit hindi na idinetalye pa ang nangyari sa buong lakad ko.

Si Trison ang isa sa mga naging kasundo ko sa classroom. He’s friends with Draven and he’s always serious during class hours ngunit sa tuwing mamamataan ako sa kahit saang sulok ng school ay mapang-asar niya akong tatawaging girlfriend ni Draven.

Nagpatuloy ang kung ano mang meron sa amin ni Draven. Madalas siyang sumulpot sa classroom ko at hihintayin ang paglabas ko. Ang usap-usapan sa aming dalawa ay parang apoy na kumalat sa buong school na kami ata ang bukambibig ng lahat.

“Ashtraia,” ang pamilyar na tinig ni Cassius ang narinig ko habang papunta na sa canteen para sana bumili ng makakain.

I looked at him coldly. Nakapamulsa siya sa kanyang slacks at seryoso ang titig sa akin.

Sumenyas siya na sumunod ako sabay talikod at deri-deritso ang lakad. What does he wants? Sumunod ako hanggang sa pumasok kami sa walang tao na classroom.

“Kayo na ni Draven? You’re kidding me? Nerd ang tingin mo doon ah? At hindi mo ‘yon tipo,” nakakalokong ngisi ang ibinigay niya nang sumandal ako sa pinto at humalukipkip.

Huminga ako at tamad na tiningnan si Cassius.

“Ito ba ang pag-uusapan natin?”

Lumapit si Cassius at itinukod ang kamay sa aking gilid. Ang isang kamay ay humawak sa aking baba.

“Ginagamit mo siya, hindi ba? Sinabihan kitang kausapin siya ngunit sumobra naman ata, Ashtraia. Ganoon ka ba ka takot na magsumbong siya sa nakita niya sa araw na ‘yon kaya pinapaamo mo siya sa’yo?”

“The fuck are you saying Cassius?” I snorted and pushed his chest away from me.

Napaatras siya ngunit suot pa rin ang nakakalokong ngisi.

“Totoo naman, ‘di ba? Dahil iyon doon. Mas kapani-paniwalang ginagamit mo ‘yon kaysa gusto mo ang ganoong lalake. O bumaba na ang taste mo?” he laughed mockingly.

Ngumisi ako at sinenyasan siyang lumapit. Cassius step forward. Yumuko siya at nag-aamba nang hahalikan ako lalo na’t itinagilid ko ang aking ulo para makasalubong iyon hanggang sa sinipa ko ang kanyang gitna gamit ang aking tuhod.

Umungol si Cassius sa sakit at napayuko habang namimilipit na. He glared at me.

“You’re wasting my time,” iling ko at umalis na doon.

“Ashtraia!” sigaw niya sa impit na sakit na humahalo.

Hindi na ako nakinig pa at dumeritso na sa canteen kung saan ang totoo kong sadya.

The students are talking about me and Draven. It was like a virus. Sanay naman akong nalilink sa kahit sinong lalake ngunit mas maingay ito ngayon.

“Nakakadisappoint si Draven. Matalino naman sana.”

“Inisa isa niya na ata lahat ng mga lalake sa buong school.”

“Basta Ferrarin talaga malalandi.”

“At manggagamit pa. Sabi noong kaibigan ko na kaklase niya nakakapasa na raw ng projects. Eh sino pa ba ang matalinong nilalandi?”

Ang bobo ko ba sa paningin ng mga ‘to?! Hindi ba pwedeng gusto ko lang pumasa at ayaw bumagsak? I’m a student like them too.

Ano bang dapat maramdaman? Nothing. It’s just a normal day for me. Siguro mabobother ako kung puro pamumuri ang maririnig ko lalo na’t iyon ang nakakagulat na lalabas sa kanilang bibig.

Kagat ang pang-ibabang labi, seryoso akong nagsulat sa aking notebook habang naiiwan na sa classroom. Nagsilabasan na lahat. Bukas pa naman ipapasa ngunit gusto kong agahan para wala nang aalahanin pa.

May kumatok sa pinto. Umahon ang aking tingin at nakita roon si Draven. Nakahalukipkip siya at nakasandal sa gilid habang ang kanyang ulo ay nakatagilid.

May practice siya ngayon ah? Nakasuot pa ito ng jersey uniform at pawisan ng kaonti.

“Wala ka sa field,” aniya at naglalakad na papasok.

God. May ibig sabihin kaya hindi ako pumunta roon! I’m trying to do my homework without his help!

Nagsulat ako nang mabilis. Umiikot na si Draven at ramdam ko kung paano siya yumuko para tingnan ang aking ginagawa.

“Mabilis na ‘to! Huwag mo nang tingnan,” sabi ko at isinara ang aking notebook.

“Let me see…” hawak niya sa aking gilid noon at inaambahang buksan.

I glared at him playfully. Umangat ang kilay ni Draven. He’s sweaty but it made his features more manly. Ngayon ko lang na appreciate ang magulo niyang buhok at kung paano iyon bumagay sa tuwing hahalikan ng dulo ng hibla ang kanyang makakapal na kilay.

Bumuntonghininga ako at napasandal sa upuan, suko na sa kanyang balak na buksan iyon. Yumuko si Draven lalo at seryosong binasa ang pinagsusulat ko. Ngumuso siya. I groaned and shut my eyes miserably. Naitapon ko pa ang aking ulo sa likod kaya napasandal ako sa kanyang balikat.

“Mali?” I asked out of frustration.

“You actually got it right.”

Napadilat ako at mabilis na napaahon. Tiningnan ko ang sagot ko. Pinasadahan ni Draven ang iilang naroon at tumatango na siya, tila ba kontento sa mga nakasulat.

My face lightened. I smirked.

“May ikakabuga naman talaga ako sa Math. Minsan lang tinatamad ako kaya ayokong intindihin ang subject. Pero matalino naman ako,” pagmamayabang ko habang isinasara ko na ang aking notebook.

“You are,” si Draven na hindi pa rin umaalis s aking likuran.

Ipinasok ko ang aking notebook sa bag. Naalala ko bigla ang papalapit na kaarawan ko sa susunod na linggo.

Hindi ko pa nababanggit iyon kay Draven ngunit binabalak ko siyang imbitahan. Alam kong wala siya sa guest list ngunit pwede ko naman iyong isingit doon. But will he like it? Nandoon lahat ng mga Ferrarin.

Tumayo ako at ayaw nang manatili kami roon nang matagal lalo na’t baka mapagkamalan na namang may ginagawang milagro.

“Birthday ko sa susunod na linggo. Pagkatapos ng exam,” kuwento ko habang naglalakad na kami palabas ng classroom.

“Your eighteenth?”

Tumango ako. “Baka gusto mong pumunta?”

Hindi agad siya nakaimik. Alam kong imposible siyang pumayag sa bagay na ito.

“Who’s your last dance?”

Naalala ko bigla ang pangalan ng aking last dance. He came from a rich family here in Caraga. Wala naman akong nakukwento kay Draven tungkol sa mga kabaliwang naiisip ng aming angkan lalo na’t para sa akin ay hindi na importante na malaman niya ‘yon.

What for? Dahil naglalandian kami? His opinion won’t change my mind. Hindi na mahalaga sa akin kung ano ang masasabi niya roon.

“Anak ng business partner ni Lola,” I explained.

Draven nodded without asking anything. Dumaan kami sa field para kunin ang kanyang gamit. Naghiyawan pa ang mga boys nang makita kaming magkasama.

“Iba talaga ang kamandag ng isang Ferrarin!” sigaw ng isa sa team mates niya.

Hindi sila pinansin ni Draven. Sa lahat ng mga kumakalat na issue tungkol sa pagkakadikit ng kanyang pangalan sa aking pangalan, hindi ko alam kung ano ang tunay niyang nararamdaman sa bagay na iyon.

I know he’s doing this in order to get even because of what happened to his mother. But is it worth it? Nasisira na rin ang imahe niya. Walang mawawala sa akin lalo na’t sanay naman ako na may nasasabi ang lahat sa akin ngunit siya ay hindi. This is foreign since he’s not a troublemaker.

“Aalis ako bukas. Mag-aapply ako ng scholarship,” aniya habang papalabas na kami sa gate.

“Sino ang kasama mo?”

“Sila Trison.”

Ganoon ba talaga kahirap ang pagkokolehiyo sa ibang tao?

“Balak ko ring magtrabaho,” patuloy niya nang huminto kami sa waiting shed para doon hintayin ang aking sundo.

Pansin ko ang tinginan ng mga estudyante habang seryoso na nakikipag-usap si Draven sa akin. Umupo ako. Namulsa siyang tumayo sa aking harapan, ang tingin ay bumababa at ayaw maputol ang koneksyon ng aming mga mata sa isa’t isa.

“Nagtatrabaho rin ang Kuya mo hindi ba?”

He nodded while he looked at me critically.

“I’m just asking,” sabi ko.

“I didn’t say anything…”

Umirap ako ngunit napapangiti na.

“Baka pagbintangan mo akong tipo ang Kuya mo. Nabanggit ko lang naman.”

Draven nodded while he looked at me suspiciously. Sinenyasan ko siyang yumuko. He crouched a bit. Hinila ko ang kanyang batok at hinagod siya ng halik.

Ang nakabulsa niyang isang kamay ay tinanggal niya roon at iginapang sa gilid ng aking leeg. He angled his head from the side and kiss me softly.

Saglit lamang iyon at humiwalay agad ako. Kahit hindi naman masyadong marunong si Draven ay nawiwili naman ako sa halikan namin. Kaso kung bibigyan ko ng grado bagsak ito. Hindi pasado ang malalamya niyang halik!

Inayos ko ang butones ng aking blusa pag-uwi. Kakababa pa lang sa kotse ay pansin ko agad ang naka park na mga kotse sa labas ng mansyon.

May bisita si Lola?

“Dumeritso raw kayo sa silid ni Donya, Miss Ashtraia,” si Merideth ang sumalubong sa akin.

Lito ko siyang tiningnan. Hindi ako basta bastang napapatawag doon kaya ngayong pinapaderitso ay nagtataka agad ako.

Humawak ako sa barandilya ng magarbong hagdanan habang umaakyat. Kapansin pansin ang malaki at magarang chandelier na nakasabit. Ang painting sa dingding ni Lola ay kapansin pansin suot ang estrikto niyang mukha.

Lumiko ako at dumeritso sa silid ni Lola. Kumatok ako ng dalawang beses bago pinihit ang doorknob.

Nang umawang ang pinto ay naamoy ko agad ang bango ng loob at narinig ang mga tinig ng naroon kasama ang boses ni Lola na pumapaibabaw.

“Ashtraia,” si Lola.

Pumasok ako ng buo. I saw her visitors. It’s Mr. Mendez with his son, Bryson.

Hinagod ni Lola ng tingin ang aking uniporme. Isang butones nalang ang iniwan kong bukas at alam kong maiksi ang aking palda. Hinagod ko lamang ng haplos ang magulong buhok habang lumalapit na sa kanila.

“The beauty of the Ferrarin is beyond the earth, Svetrina,” ngiti ni Mr. Mendez nang masulyapan ako.

Lola gave him a small smirk. Ibinalik ni Lola sa akin ang tingin at sinenyasan akong umupo.

“You’re turning eighteen next week which means you’re almost on your legal age,” ani Lola.

I nodded boredly and looked at Bryson. Nakatingin siya sa hita ko kaya tiningnan ko rin ang kanyang gitna. Bryson unconsciously looked down to check it. I smirked and looked at my grandma.

“What is this all about, Lola?” tanong ko.

“Bryson is gonna be your escort. He’s also your last dance on your eighteenth birthday,” she explained with full details.

Tumango ako habang nangingiti si Mr. Mendez sa akin. I smiled back.

“He’s also your fiancé, Ashtraia,” walang paligoy ligoy na sabi ni Lola.

Nadala ko ang tingin pabalik sa kanya. It didn’t shock me. I was expecting it. I nodded again.

“Okay,” sabi ko at tumayo na. “I need to change, Lola.”

Bryson looked at me curiously. Para bang may iba pa siyang hinihinging reaksyon kumpara sa tipid kong binigay.

Lola nodded. Tiningnan ko si Bryson at ngumisi ng nakakaloko. Nagkasalubong ang kanyang kilay at tila na-offend sa paraan ng paninitig at pagngisi ko sa kanya.

As if I’m gonna marry him huh?

Lumabas ako sa silid at nakita pa ako ni Abrielle na kakarating lang din. Naging kuryoso agad siya lalo na’t kakasara ko lamang ng pinto sa silid ni Lola.

“Mga Mendez?” hula niya.

I nodded. “Mr. Mendez’s son is my fucking fiancé,” sabi ko.

“Oh my gosh,” Abrielle giggled.

“Ah… How much I hate being a Ferrarin,” iling ko habang naglalakad na kaming dalawa sa pasilyo.

“Goodluck…” ngiti ni Abrielle sa akin.

Marami akong naiisip kung paano kumawala sa fixed marriage ngunit hindi ko masyadong siniseryoso. Just scare your fiancée. Should I try to poison him instead? Kaso baka naman matuluyan ko pa? Makakapagreklamo pa ba ang bangkay! Baka multuhin pa ako.

Iyon ang nagtagal sa isip ko habang nagbibihis hanggang sa pinatawag akong muli ni Lola.

“Tour him around, Ashtraia. Gamitin niyo ang kabayo sa rancho,” ani Lola nang muli akong magtungo sa silid.

Bryson stood. Inayos niya ang sleeves ng kanyang shirt at mukhang handa nang sumama sa akin. I nodded and smiled a little.

Lumapit si Bryson sa akin. Tiningnan ko saglit si Lola at Mr. Mendez na ngumingiti pa rin. I smiled a little bago isinara ang pinto.

Tiningnan ko si Bryson. He’s too formal. Seryoso at halatang laki sa layaw lalo na’t sa bawat galaw niya ay parang estimado niya.

Bumaba kami sa hagdan habang nakasunod siya sa akin. Nakita ko pa ang pagdating ng van at lumabas doon ang kapatid kong si Ashtraia.

She looked at Bryson coldly. Ilang sigundo lang ay lumipat agad sa akin habang papasok siya at palabas naman kami.

“You know my sister, right?” tanong ko kay Bryson nang lingunin ko ito.

Bryson nodded. My sister smiled a little. Hindi pa halos umabot ang saya sa mukha. Nagpaalam lamang itong aakyat na at magbibihis kaya dumeritso na kami sa rancho ni Bryson.

I wore my attire. Iyon ang laking patakaran ni Lola kung mangangabayo at importante ang kasama. He wore his own attire too. Umalalay lamang ang kasambahay hanggang sa sabay kaming sumampa sa kanya kanya naming kabayo.

“First time mo ba rito?” kuryoso kong tanong habang inilebel niya ang kanyang kabayo sa akin.

“I went here last year. On your sister’s eighteenth birthday,” sabi niya.

Tumango ako. Naalala ko kasi lagi si Mr. Mendez at madalang siyang sumama talaga. Ang alam ko, sa States ito nag-aaral.

Pinasyal ko siya sa lupain. Pumasok kami sa loob ng Falcata Trees at doon kami nagkarera hanggang lumabas kami sa patag kung saan may mga magsasakang nagtatanim.

Bumati agad ang iilang mga tauhan nang makita kami. Isa roon ay ang kapansing pansing tindig ni Sanders na galing pa sa pagkakayuko at sumulyap sa akin. Putikan ang kanyang suot at medyo pawisan na. The fierce in his eyes made him cruel and ruthless.

“Mukhang ‘yan na ata ang fiancé ng ikalawang apo ni Donya,” they started whispering.

Parang may disgusto noong iginala ni Bryson ang tingin sa mga tauhan. Tingin pa lang, makikita mong mataas ang tingin niya sa sarili kumpara sa mga tauhang nagkalat.

Sanders looked down and started doing his job again with clenched jaw. Ngayon na nakilala ko siya bilang kaibigan ni Draven, parang kakaiba tingnan na nandito siya at nagtatrabaho sa lupain ni Lola.

“Hi Sanders,” bati ko at ngumisi.

Hindi ito umimik at mukhang wala atang narinig. Kita ko ang pagbaling ng mga tauhan sa kanya at mukhang nababahala sa hindi nito pagsagot sa akin.

“Hijo,” tawag ng isang matanda kay Sanders.

Umahon ang tingin ni Sanders. I smiled at him.

“Good afternoon, Miss…” he greeted formally like we didn’t hang out yesterday.

“May lakad kayo ni Draven bukas?”

Sanders nodded. Bryson maneuvered his horse impatiently.

“Let’s go,” yaya niya at nagmadaling umalis.

“Tell him I miss his kisses,” nangingiti kong sabi na ikinagulat ng mga tauhan habang si Sanders ay tumango lamang.

Chapter 11

Sea Without Waves

Sinner

“You’re friends with your grandma’s farmers?” his curiousity made me stop from admiring the view of the land.

Napabaling ako kay Bryson. Our horses were walking calmly. Malamig na rin ang hangin, hudyat na nalalapit na ang paglubog ng araw habang sumisilip ang takipsilim.

The color of the sky reflected on him, making his features looked more vivid. He’s not friendly-looking. At sa pag-uusapan namin, talagang amoy ko na malayo siya sa mapagkumbabang mga tao.

“What’s wrong about that?” I smirked.

“You’re a Ferrarin.”

“As if it wasn’t obvious,” I chuckled dryly and rolled my eyes.

He licked his lips instead of firing words that would start an argument. I’m down for it. At talagang wala akong nakikitang masama roon.

He doesn’t know Sanders. Neither do I. Ngunit pangit din na lalayo ako dahil lang isa siya sa magsasaka ni Lola. Kahit naman maldito tingnan ang isang iyon, ramdam ko naman na hindi pangit ang ugali.

“How’s your life in the province?” pag-iiba niya ng topic.

Nagkibit ako. “Nothing special.”

“Boys?” tila alam niya agad kung anong klase akong babae.

“There’s this one boy who told me to drop all of my boys which I did. Kaya isa nalang ang lalake ko ngayon. But it doesn’t mean I am his girlfriend. Just a past time.”

He looked at me blankly, like there’s nothing wrong with what I just said. He’s my fiancé. Alam kong may karapatan siyang magbigay ng opinyon ngunit siguro dahil din kapwa namin hindi ito ginusto ay ayaw niyang may masabing iba.

“Enjoy it,” he said in a friendly tone.

“Of course I will. Whatever happens, it should end with me not being a virgin anymore.”

“What’s all the fuss with virginity?” he said blatantly.

“It’s ideal for boys, I guess?” I replied nonchalantly.

“Oh? I thought it’s the other way around. You know, girls preserving their virginity as a token they’d give to their partner after marriage?”

“Nope. That’s society’s standard imposed on younger generations. Some girls are willing to follow those standards set by traditional yet obsolete minds but some are willing to lose their virginity for experience. And I’m the latter.”

“Hmm. So you’re planning to lose it just for experience?”

Tumango ako.

“Oo. Virginity is a toxic societal standard that traps us into thinking that a woman is just as important as a thin fucking body tissue. That women loses their value if they engage in pre-marital affairs. But when it comes to men who are sexually active prior to marriage they are often—if not always, as superior human beings or whatever. They are praised as if they are gods among men for having too much experience at an early age. That’s a load of crap. That’s fucking bullshit.”

“Well I’m openminded. I don’t mind if my soon-to-be-wife is more experience than me…”

Nagkatinginan kami ng ilang sigundo. Our casual talk about sex made a bridge to talk about our situation. Hindi naman sa iniiwasan kong pag-usapan lalo na’t handa rin akong linawin sa kanya na wala akong balak na maging asawa niya, o sumang-ayon at hayaan si Lola sa ninanais niyang mangyari sa buhay ko.

“You’re fine with the marriage?” I asked calmly.

“I have a girlfriend,” he stated.

“And I have uh…” Ano bang itatawag ko kay Draven? Fling? Past time boy? Fuck buddy? We’re not even fucking!

“A boy toy,” siya ang tumuloy.

Nagkibit ako. “Let’s just say we both have our reasons to decline the marriage.”

“It’s a family business. My father thinks your grandma is an asset to expand our empire. As a successor, I am down for his plans.”

Umangat ang sulok ng aking labi. Binilisan ko ang pagpapatakbo ng kabayo. Humabol siya at pumantay.

“Which means I am willing to break up with my girlfriend and marry you,” he said.

“At gagawin mong kabit ang girlfriend mo sa oras na kasal na tayo? The fuck?”

He arched his brow like I am so stupid for thinking about him as a cheater.

“Why? Are you willing to marry me?”

“Do you think I looked like a slave of my clan’s business agendas?”

Sa kanyang tingin, nakikita ko agad na alam niyang wala akong plano sa kasal na pinaplano ni Lola.

Bumalik din naman kami sa rancho para iwanan doon ang mga kabayo. Nag-uusap pa rin kami habang naglalakad patungo sa mansyon.

Mukhang madaling kausap si Bryson. He’s willing to support me once I backed out but he’s also willing to marry me for the sake of their business.

Hindi siya bumagabag sa isip ko lalo na’t ang mga sumunod na araw ay paghahanda na sa nalalapit na exam. Idagdag pa ang malaki at enggrande kong kaarawan.

Hindi ko nat-tyempuhan si Draven. Sa tuwing pupunta sa field ay nakauwi na raw. Deri-deritso iyon sa dalawang araw kaya ang plano kong group study kasama siya ay hindi natutuloy.

Abala na rin ang mga kaklase ko sa pagrereview at ang iba ay may group study pang pakulo na lagi akong hindi kasali lalo na’t wala naman talaga akong kasundo.

At ang isa kong kasundo na si Trison, masama na rin ang tingin sa akin. Talagang napapansin ko dahil kahapon inirapan pa ako at parang dismayado sa akin.

“Magstudy ka. Baka magcheat ka lang din. Gawain mo pa naman,” ang walanghiyang si Trison na pinaringgan pa ako nang dumaan siya sa aking gilid pagkatapos naming maiwang dalawa sa loob ng classroom.

Tumayo ako at mabilis na hinawakan ang kanyang tainga. Trison groaned.

“The fuck are you saying?”

“Aray naman! Parang sira! Bitiwan mo nga ako, Ashtraia!” halos pumikit pikit siya at namimilipit sa sakit.

Binitiwan ko ang kanyang taingang namumula. Inis niya akong tiningnan habang nag-aambang umalis. Itinukod ko agad ang aking hita sa kanyang dadaanan.

“Where’s Draven?”

Tumigil siya sa pagtangkang paglabas sa pinto ng classroom.

“Ayon nagmomove-on na sa’yo,” aniya habang ngumingiwi at hawak pa rin ang tainga.

“Nagmomove-on?” kunot-noo kong tanong.

“Nagsumbong si Sanders sa amin. May fiancé ka palang bata ka…”

Naalala ko bigla ang araw na nag-usap kami ni Sanders. Bryson was there. Kahit iyon pala ay sinabi niya kay Draven?

But what’s the bigdeal seriously? O baka naman totoong nagseselos na talaga ‘yon?

“And?”

He leered at me.

“Ginagawa mong side boy si Draven. Hindi mo sinabihan. Nagmumukha siyang…” he paused and looked up while thinking thoroughly.

“Kabit? Hindi ko siya boyfriend ah,” sabi ko.

Binawi niya ang tingin sa itaas at muli akong tiningnan sa mapanghusgang paraan.

“Anong hindi? Naghalikan kayo. Counted na ‘yon. Gusto ka ni Draven. Gusto mo siya. Kaso ginawa mo pang kabit ang kaibigan ko! Seryoso ‘yung tao tapos nanggagago ka,” patuloy ni Trison na ngayon ay nakapamulsa na, seryoso ang tingin sa akin at namumula pa rin ang taingang hinawakan ko kanina.

Umirap ako sa kawalan.

“It was my grandmother’s idea. Not mine.”

“Lalabas pa ring ikakasal ka sa iba—”

“Ang bata ko pa. Anong kasal pinagsasabi mo?” irita kong tinampal ang kanyang tiyan.

Natutop ang bibig ni Trison ngunit masama akong tiningnan.

“Lalabas pa rin na kabit si Draven. Kinakawawa mo purket patay na patay sa’yo ‘yung tao.”

“That’s so corny,” I snorted.

“Totoo ‘yan. Hindi ‘yon mahilig sa babae dahil focus ‘yon sa pag-aalaga noon sa may sakit niyang ina. Ngayon lang ‘yan pumuporma dahil nangako ‘yon sa ina niya na—” he paused like he realized something.

Umangat ang aking kilay. He slowly pulled his eyes away from me and caressed his hair problematically.

“Fuck…” mariin niyang pikit.

“Na ano?” patuloy ko at naalis ang paa ko sa pagkakaharang.

Trison took that opportunity to get away from me. Mabilis ang kanyang mga hakbang at paalis na. Sumunod ako habang pumapantay sa kanya.

“Ano Trison?” tanong kong muli.

“Wala! Huwag mo na ‘yung guluhin! Hayaan mong magmove-on ‘yung tao.”

Nagtitinginan ang mga estudyante sa amin. Kaonti na lamang ang mga natitira ngunit may mga nagsisilingunan pa rin.

Hindi ko tinantanan si Trison. Sumakay na siya sa paradahan ng tricycle at talagang sinundan ko. Kinuha ko ang phone at nagtext kay Lola na hindi agad ako makakauwi para sa isang group study. I’m not sure if she will buy it but at least nagpaalam ako.

Pumangalumbaba si Trison sa harapan ko lalo na’t nasa likuran kaming dalawa at magkaharap na nakaupo. Tamad siyang nakatingin sa labas habang ako ay sa screen ng aking cellphone.

“Ilang araw na masama ang loob ni Draven sa’yo,” aniya sa seryosong tinig nang muling sumulyap sa akin.

Humalukipkip ako at sumandal sa kinauupuan.

“Your friend is such a baby.”

Nailing siyang muli at ngumisi ngunit kita ko ang pagiging sarkastiko niya. Isang haplos sa buhok paatras ay naging magulo agad iyon saka niya ako muling tiningnan.

“S’yempre nasasaktan. Wala kang puso. Atay ba ang pinapagana mo?” irita niyang sabi habang dinudukot sa kanyang bulsa ang kanyang pitaka.

Kumuha siya roon ng bente pesos at ibinigay sa driver.

“Dalawa manong,” aniya at masama ulit akong tiningnan.

Umangat lamang ang aking kilay. Sa ekspresyon niya para namang inapi ko si Draven! I have no plans on marrying Bryson. At mas lalong wala na dapat iyon kay Draven lalo na’t ang nangyayari sa aming dalawa ay hindi naman seryoso.

“Hindi ako naniniwala sa mga sabi sabi sa’yo lalo na’t hindi naman kita kilala at wala akong pakialam kung anong klase kang babae. Kaso kung sasaktan mo si Draven…” mariin akong tinitigan ni Trison.

Ipinarte ko ang aking mga hita at pumangalumbaba rin para makalebel ang mukha ni Trison. I smirked and angled my head a bit.

“Anong gagawin mo, hmm?” I whispered.

“Labas kana sa hang-out namin. Hindi kana kasali,” giit niya, na para bang iyon na ang pinaka malalang magagawa niya sa akin.

“Irereto ko si Draven sa iba at sinisigurado kong magkakagirlfriend ‘yon,” patuloy ni Trison.

Ngumuso ako. I find it cute seriously. May mga kaibigan naman akong lalake ngunit hindi katulad nila Trison. Which I find cute and interesting.

“Kaya nga sasama ako para mag-explain sa kaibigan mo,” I said playfully.

“Tingnan mo ‘yang mukha mo. Para ka talagang naglalaro. Ginagawa mo kaming uto-uto!” halos umahon siya sa pagkakapangalumbaba at idinikit ang sarili sa upuan.

“What? Totoo nga!” I laughed softly.

Nailing siya at humalukipkip.

“Huwag na, Ashtraia. Dalawa na kaming nagtatampo ni Draven. Masama na rin ang loob ko sa’yo,” he complained snobbishly.

Ngumuso ako at nangingiti siyang tiningnan. Marahan siyang lumingon sa akin, at nang makitang nakangiti pa rin ay halos umismid siya.

“Hindi ‘yon marupok. Hindi mo kami madadaan sa ngiti at ganda mo. Kung matigas ako, mas matigas si Draven. Wala
‘yang ngiti mo. Hindi ‘yan tatalab.”

I smirked more. He looked so pissed. Natatawa akong hinaplos ang aking buhok paatras. Panay naman ismid si Trison at kahit noong makababa kami, paulit ulit niua pa rin akong tinatapunan ng tingin.

Sabay kaming nagtungo sa gate nila Draven.

“Draven!” sigaw ni Trison habang nakapamaywang.

Bukas ang pinto ngunit wala akong nasisilip na tao roon. Muling bumaling si Trison sa akin.

“Nagsasayang ka lang ng oras. Sa sobrang pagtatampo noon papauwiin ka agad. Itataboy ka. Kaya kung ako sa’yo, umuwi kana,” si Trison na talagang sigurado.

Nagkibit ako at handang harapin kung ano man ang magiging tungo ni Draven sa akin. Muli kaming tumingin sa harap nang makitang lumabas ito sa kung saang silid.

I saw his topless image. Buhaghag pa ng kaonti ang buhok at suot pa ang jersey shorts, tila kakarating lamang.

Draven looked at me using his serious face. Ngumisi ako habang si Trison ay kinakausap na si Draven na naglalakad palapit sa gate.

“Pinapauwi ko na nga. Pinagsabihan ko na—”

“Come in,” nangibabaw ang boses ni Draven habang binubuksan ang tarangkahan ng gate.

“Mag-aaral pa ako dude,” si Trison na umiling at umatras.

Draven looked at him and nodded. Tiningnan akong muli ni Draven at sinenyasan akong pumasok. I smirked more and tapped Trison’s shoulder playfully.

“Study well…” I said playfully.

Nalaglag ang panga ni Trison.

“Dude magpakipot ka naman! Hindi dapat ganyan magtampo! Pinagtanggol pa kitang hayop ka…” si Trison na sirang sira ang ekspresyon habang pinapapasok ako ni Draven sa kanilang gate.

“Mag-aral kana,” si Draven na muling isinara ang gate.

Halos hindi makapaniwala ang reaksyon ni Trison. Ang pinagmamayabang niyang matigas ay parang tinraydor siya ng harap-harapan.

“May utang kang sampong piso sa akin, Draven! Pamasahe ng babae mo!” pahabol niya habang iginigiya na ako ni Draven papasok sa kanilang bahay.

Pumasok kaming dalawa ni Draven sa kanilang bahay. He nodded and glanced at him for the last time.

“Bukas. Babayaran kita,” sabi ni Draven bago tuluyang isinara ang pinto.

Kakasara pa lang ng pinto, hinila ko na ang batok ni Draven at hinalikan siya. Isang hagod lamang ang aking ginawa lalo na’t hindi siya humalik pabalik.

I looked at him playfully. Naitukod niya ang isang kamay sa aking gilid habang nagkakatinginan kami.

“So you’re really mad huh? Nagtatampo ka raw sabi ni Trison,” I chuckled while caressing his jaw.

“You didn’t tell me,” iwas niya ng tingin at ramdam ko kung gaano niya iyon dinibdib.

Sumandal ako at humalukipkip sa pinto. Ibinalik ni Draven ang tingin sa akin. His eyes were full of hidden emotions: betrayal and pain.

“It was my grandmother’s idea, Draven. May girlfriend nga ‘yon. At ako… may lalake rin,” nangingiti kong itinagilid ang aking ulo habang ninanamnam ang ekspresyon na lumalamon sa kanyang mukha.

“Sinong lalake mo?” namamaos niyang tanong.

I smirked and noticed the cracks on his stomach. Inangat ko ang isang kamay at gamit ang hintuturong daliri ay tinalunton ko ang bawat guhit na naroon.

His jaw clenched and I clearly saw how his eyes looked at me wearily. Pumikit siya at huminga nang malalim. Inilapit niya ang ulo sa akin at isinandal sa aking balikat habang gumagapang ng senswal ang aking daliri sa bawat parte ng kanyang tiyan.

“Sino bang lalake ko ngayon, hmm?” I whispered and glanced at him.

Nagkabanggaan ang aming ilong.

“You told me to drop all of my boys, don’t you remember?” bulong ko habang ang isa kong hinlalaking daliri ay marahang pinipisil ang kanyang dibdib.

Draven sighed breathily. His lips parted like he badly wants my tongue to enter his mouth. I leaned forward and licked his lowerlip first. Umahon ng kaonti ang kanyang ulo at tuloy tuloy na ang paglapit ng kanyang labi sa akin.

“Were you jealous?” I asked in the middle of my taunting kisses.

“I am jealous,” he admitted and brushed his lips for a deeper kiss.

Hinawakan niya ang panga ko at hinalikan ako sa paraang gusto niya. It was full of passion and innocence. His kisses were soft and addicting.

He stopped and looked at me sincerely. Binawi niya ang kamay ko sa kanyang tiyan. Nahulog ang aking tingin doon at nasundan pa kung paano niya dahan dahang ipinagsalikop ang aming mga daliri.

The sight of it tickled my stomach. It was new and comforting.

“Are you planning to marry him?”

In the midst of his purity, I noticed why Draven is foreign to me. He’s always gentle and calm. Mysterious but he’s comforting.

Umiling ako lalo na’t iyon ang totoo.

“You know I’m not into serious commitments right now. Kasal pa kaya?” natatawa kong paliwanag.

Draven looked at me in a serious manner. He’s not buying it. I smiled and pulled his nape for another kiss.

“Whatever you are brewing inside your mind then stop it. You are not losing your… uh, fling?”

The vibration of his sudden laugh kissed my lips.

“Fling?” nangingiti niyang bigkas at parang nakakalimutan na ang tampo sa akin.

“Oo. Baka gusto mong friends? Tapos with benefits?”

“Tss,” nag-iwas siya ng tingin ngunit dala dala pa rin ang munting ngiti.

“Don’t worry about it,” sabi ko habang titig na titig sa kanya.

Tumango siya at muling ibinalik ang mga mata sa akin. I noticed how he smells good. Hindi perfume kundi ang pawis niya.

Marahan niyang inangat ang aking kamay at hinalikan ang likod noon. Kumurap ako at tinitigan siya nang mabuti.

“Wait for me…” bulong niya sa malambing na tinig.

Inangat ko ang aking kilay.

“Don’t marry him and wait for me.”

“What?” natatawa kong binawi ang aking kamay.

“I’ll study hard and I’ll find a work…” he started with a small smile on his lips.

Umiling agad ako at gustong kumawala sa kanyang harapan. Draven chuckled and pulled my waist.

“Hear me out please…” he said while laughing a little.

“No… I don’t wanna hear it,” iling ko at natatawa pa rin.

“Hindi naman sa yayayain agad kitang magpakasal pag nakapagtapos na ako kung ‘yon ang ikinakabahala mo,” bulong niya habang umaabot na ang kislap sa kanyang mga mata.

Nalaglag ang aking panga. He pulled my waist slowly and rested his head on my shoulder while he’s hugging me.

“I will entertain you for the rest of my life. Don’t you want it, hmm?” malambing niyang bulong na nagpatindig ng balahibo sa aking batok.

My eyes widened. What. The. Hell?

Mabilis akong napahiwalay sa kanya. I looked at him unbelievably.

“Focus on your goals. Your priorities,” giit ko para lamang matauhan siya.

He nodded obediently. “I will. And you’re included.”

My eyes widened more. Natatawa ako sa kahibangan ni Draven. Delikado na ang isang ‘to! Na-inlove pa ata sa akin!

“Draven you shouldn’t prioritize girls over your dreams!”

He looked at me like a kid being lost in the woods who finally found his way back home. Parang batang ayaw nang bumitiw sa akin dahil baka maligaw muli at mawala sa daanan.

“Girls? It’s just you, Ashtraia. What are you talking about girls?” lito niyang tanong.

Oh fuck it! I feel like I am such a sinner for corrupting this young boy’s mind! Nagayuma na ata sa mga halik ko!

Chapter 12

Sea Without Waves

Entertain

I don’t understand how the concept of love truly works. The stages are always foreign to me.

For me, all of it are typical love stories. Mahuhulog sa isa’t isa. Magkakaroon ng label. May haharapin na problema. Tapos magb-break. Siguro magkakalayo pa ng ilang taon ngunit magkikita ulit.

It’s always typical. Paiba iba lamang ng desinyo at estilo ngunit katulad lang naman lahat. You will get hurt and you will lose either yourself or your that certain person on the process of loving too much.

Kahit ata anong bura ko sa aking isip sa mga sinabi ni Draven, para na silang mga ugat na nanuot sa kasuluk-sulukan at hindi na madaling putulin.

Naalala ko ang pagkakadulas ni Trison at may nabanggit na kakaiba. Siguro isa iyon sa rason kung bakit ganito umasal si Draven.

Ngunit paano naman iyong narinig ko? At sa nararamdaman ko, parang may pagdududa sa akin kung seryoso ba talaga si Draven o may plano lang talaga kaya ganito ka pursigidong paamuhin ako.

Kinagat ko ang dulo ng ballpen habang binabasa nang maigi ang mga tanong sa test papers. The whole room was silent. Seryoso ang lahat sa pagsasagot at tanging tunog lamang ng dalawang electricfan sa itaas na paikot ikot ang pumapaibabaw.

I answered some of them confidently. Sa bawat lingon ko sa gilid kahit wala naman akong planong mangopya at kuryoso lang sa katabi ko, mabilis agad akong titingnan ng guro at matamang titingnan na para bang nahuhuli niya ako kahit wala namang ginagawa.

Trison’s so serious while answering his papers. Too much for being smart and top one student huh? I sighed boredly while scribbling my answer on the essay of the exam.

I need to pass. I need high grades. Lola will probably agree to my favors once she realized I’m doing well in school?

Ngunit papayag ba talaga siya? Knowing she knows everything, I’m sure she will think of it thoroughly.

But it won’t scar our wealth. It won’t affect us. Para lamang iyong bato sa malawak na lupain. Ang kanyang pagsang-ayon ay hindi makakaapekto at maliit lamang na bagay.

I’ve known Lola for being strict. Malupit daw sabi ng iba. She had done so many things in order to maintain our wealth intact. She conquered so many battles alone without my grandfather by her side.

At sa pagkakaalam ko, si Lolo pa ang nag-iwan ng problema sa kanya noong mawala ito kaya mas naging grabe ata ang tingin niya sa mga lalake.

My thoughts are uncontrollable while I’m taking my exams. Lumilipad at minsan ay lutang ako sa aking mga naiisip.

“Nakakagulat at nandito ka pa rin,” the teacher said when she noticed my presence.

I smirked confidently. “Tatakbo kasi akong Valedictorian, Ma’am…”

Her sudden dramatic reaction made everyone laughed. I laughed along with them. Si Trison naman nakaangat ang kilay.

“Valedictorian saan, Ashtraia? Sa kalokohan ba? Dahil kung ganoon ay talagang nangunguna ka,” my teacher said while giving the test papers away individually.

Hindi ko na iyon pinansin pa. I took another pen out to answer the test paper she put on the table of my desk. My classmates are still laughing. Nangingiti akong sumasagot habang si Ma’am ay umikot na sa likod ng row para doon magbigay ng test papers.

I started scribbling my full name. Naging seryoso na ulit lahat. Habang dumadaan ang oras, mas napagtanto ko kung gaano ako ka palaban ngayon hindi para pumasa kundi para magpa impress lamang kay Lola.

I don’t really care about my grades. Kahit pa siguro maging dugo sila sa sobrang pula ay wala lamang sa akin. But the essence of education is so powerful in the eyes of students who crave for success and a wealthy life. Nakakahawa pala.

Edukasyon ang susi ng iba para sa maginhawang kinabukasan. Edukasyon ang tulay para makamit ang pangarap. Edukasyon ang tanging pag-asa sa mga taong pinagkaitan ng maginhawang buhay.

Ngunit sa mga may kaya, hindi lamang edukasyon ang susi at tulay para makamit mo ang pangarap mo. It’s money.

“Trison,” sitsit ko sa kanya pagkatapos naming mag-exam.

He looked at me snobbishly. Irita niyang kinuha ang tingin at padabog nang ipinaglalagay ang mga gamit sa loob ng bag niya.

Hanggang ngayon ba ay may sama ng loob pa rin ito? Ipinasok ko sa aking palda ang tanging dalang ballpen at lumapit sa kanya.

“Punta kayo ni Draven sa birthday ko,” anyaya ko na ikinatigil niya sa pagdadabog.

Umupo ako sa katabing silya at humalukipkip. I examined him critically using my eyes. I don’t compliment boys in my age but Trison’s actually fine. Siguro dahil hindi ako interesado kaya wala siyang dating sa akin pero ayos naman pala ang isang ito.

“Eighteenth birthday ko. It’s big. Maraming bisita. Pumunta kayo.”

Trison sighed like it’s a big problem without a solution. Ang tanging pwedeng isagot ay tumanggi.

“Magiging katawa tawa lang kami roon ni Draven,” aniya at marahas na isinarado ang zipper na tumigil pa sa gitna kaya hinila hila niya.

“Nandoon din si Sanders,” I said to make it convincing.

“S’yempre trabahador. Siguro magw-waiter. Kung pupunta kami ni Draven, baka tatlo na kaming mukhang waiter,” he complained with a furrowed brows.

Ngumiwi ako. Sa kanilang magkakaibigan, si Trison talaga itong kakaibang breed. He’s always noisy. But sometimes he’s silent. Minsan mahiyan, madalas namang walanghiya. Akala mo mabait, mamaya nagiging maloko.

Maybe the reason why Draven was so silent and aloof because Trison pulled all of those cheerful characteristics. Ito ‘yung madalas mukhang manggago sa grupo pero matalino pala at matino.

Napansin niya ang paninitig ko kaya naging marahan ang kanyang kilos at halos magbanggaan na ang mga kilay sa isa’t isa.

“Brokenhearted si Mama. Sabi ko girlfriend kana ni Draven. Huwag mo akong tingnan nang ganyan. Hindi tayo talo,” he said and arched his brow.

“Gago,” suntok ko ng marahan sa kanyang dibdib.

Madramang dumaing si Trison. He pulled the straps of his bag. Tumayo ako at sumabay. Nag-amba akong magsalita nang unahan niya ako.

“Hindi nga pwede,” ulit niya nang muli akong kumalma.

My other friends will be there too. Iniisip kong ipahalo roon si Draven at Trison ngunit nagegets ko rin ang dahilan niya kung bakit ayaw niyang pumunta.

Hindi ko napilit. Si Draven naman, mukhang wala ring balak. I tried to mention it but just like how Trison reacted, less the drama, he refused too.

“Nandiyan naman si Trison,” I said.

“Magrereklamo lang ‘yon. Naiinis siya sa mga maaarte,” aniya habang nakatukod ang mga siko niya sa inuupuan naming soccer field.

Nasa gilid ako ni Draven, naka indian seat at tinitingnan ang pawisan niyang t-shirt. Kakatapos lamang ng exam at heto siya, nagpapractice dahil sa nalalapit nila na laro.

“Maarte? You mean rich kids?” I pointed out.

“Oo. Ayaw niya sa ganoon at naaartehan siya.”

Ang arte rin talaga nitong si Trison! I nodded defeatedly. Hindi rin naman ganoon ka desperado ang pang-iimbita ko lalo na’t naiisip ko rin ang mararamdaman nila habang naroon sila.

It’s far from their status. Kahit pa sabihin kong ayos lamang, baka para sa kanila ay hindi iyon madali at maayos.

Umalis ako sa gilid at lumipat sa kanyang harapan. Kumunot ang noo ni Draven but he remained silent. Ipinarte ko ang aking mga hita at humawak sa kanyang balikat para umupo mismo sa kanyang kandungan.

He glanced from side to side. Siguro ay kuryoso kung may mga guro ba o ano. Bihirang may mapadpad na guro rito.

“Let’s meet after my birthday,” sabi ko habang nakatukod pa rin ang kanyang siko.

Draven nodded. He looked at me curiously. Kita ko kung paano niya hinagod ng tingin ang kabuuan ng mukha ko, tila sinusuyod ang bawat parte para kabisaduhin.

“How’s your exam?” he asked softly.

“Frustrating but it’s fine. Yours?”

“Fine too…” he smiled.

My eyes slowly drifted to his lips. Hindi naman ako natatakam na halikan siya ngunit dahil sa ngiting minsan ko lamang nakikita ay napapatitig ako.

I looked at him again in the eyes. His view was breathtaking. Sapat lamang ang sikat ng araw sa hapong iyon habang humahalik ang liwanag sa kanyang mukha.

“Tell me why you’re not interested in relationships,” he started.

Kumurap ako at napabalik sa sarili. It reminded me why I never want to fall inlove.

“It’s fucked up?” I chuckled.

Umahon si Draven. Napaadjust ako sa pagkakaupo. Humawak siya sa aking siko para igiya ako papalapit ng kaonti lalo na’t nag-amba akong umatras. Itinukod niya muli ang isang kamay sa likuran ngunit ang isa ay nanatili na sa aking hita at doon namahinga.

“Someone hurt you?”

The minty scent of his breath kissed my cheek. Iyon ang naging palatandaan kung gaano kami kalapit sa isa’t isa.

“Family,” I nibbled my lowerlip and looked down.

Sinilip niya ang aking mukha. Umahon ulit ang aking tingin kaya nagkatinginan kami.

“My sister’s Mom died. May sabi sabi na ang ina ko…” I smirked flatly.

Nanatiling tahimik si Draven, seryosong nakatingin sa akin at naghihintay lamang na magsalita ako.

“That my father cheated on her and she kept my Mom hidden. Kaya noong namatay na…” I chuckled and shook my head.

His shoulder loosened. Kinagat ko ang aking labi at hinaplos ang buhok paatras.

“It’s like a curse. Ganoon din ang sitwasyon sa bawat henerasyon ng mga Ferrarin. In order to break the curse, I’d rather avoid it.”

“Do you think it’s a curse?” he asked.

Nagkibit ako. “Whatever it is, I am not interested to know.”

“Then what if you fall inlove? You’re willing to walk away instead of fighting for it? Because you’re afraid of the curse?”

Mataman akong tinitigan ni Draven. Hindi ko alam kung iyon ba talaga ang katotohanan kaya ayokong pumasok sa relasyon. Siguro pangit lang ang ipinakita ng pag-ibig sa’kin kaya nagmarka siya sa aking isip.

“I will not fall inlove,” I said seriously.

His brow arched.

“Then what if…”

Umiling ulit ako. “I’ll think of ways to avoid it.”

His brows furrowed. Nagtagal ang paninitig niya sa akin. He’s aware what kind of relationship we have right now. Pilit ko lamang binabaon sa limot ang pinagsasabi niya noong nasa bahay nila kami at pinapanindigang hindi iyon pumatid sa desisyon at paninindigan ko.

“Kaya ikaw,” hinila ko ng bahagya ang lace ng kanyang ID kaya napayuko siya ng kaonti. “Kung mahuhulog ka sa akin, pigilan mo. I am not saint, Draven. Hindi kita masasalo. Masasaktan ka. You cannot tame my heart. This isn’t as soft as yours.”

He didn’t flinch. Hindi tumango ngunit hindi rin umiiling.

Iyon ang lagi kong nililinaw kay Draven kaysa iyong hayaan siyang mahulog sa akin. Wala dapat sa priority niya ang isang babae lalo na kung katulad ko lamang. He has dreams. He doesn’t need someone to burden him. Oo at masusuportahan ko siya ngunit sigurado akong makakadagdag lamang ako sa paghihirap niya.

It bothered me for a bit ngunit natauhan din. Tumayo ako pagkatapos ayusan para matingnan ang kabuuan sa salamin.

My ball gown made me looked like a wicked younglady who’s up to no good. Naka half ponytail ang aking buhok. Ang alon sa aking buhok ay malambot tingnan. The features of my face were highlighted and my lips are extra glossy.

Tiningnan ko ang parteng dibdib at kapansin pansin ang kaonting hiwa sa pakisukat na neckline ng aking gown. Inayos ko ang puff sleeves at muling pinasadahan ng tingin ang sarili sa salamin.

“Miss Ashtraia,” I heard Merideth’s voice.

Lumingon ako sa pinto. Sumilip siya.

“Pinapababa na po kayo,” she smiled.

I nodded.

Just like what happened to my sister’s grand birthday party, ganoon din ang nangyari sa akin. Bumaba ako sa carpeted na enggrandeng hagdan habang nasa baba lahat ang mga bisita na pumapalakpak at ngumingiti sa akin.

Nasa dulo si Bryson suot ang kanyang tuxedo at nakaatras na buhok. I smirked when our eyes met. Inilahad niya ang kamay sa akin na tinanggap ko agad.

“No wonder you’re a Ferrarin,” he said and arched his brow.

The party started. Father’s late but he made it. Siya ang unang sumayaw sa akin. The silence between was defeaning. Ayokong magsalita sa totoo lang. Wala akong masabi.

“I hope you’re tamed now,” my father said.

I looked at him seriously. May mga pagkakataon na nasasagot ko siya at lumalagpas ang bibig ko ngunit kung lalagpas ako ngayon, sira ang gabi at party na ito.

“How’s Mom?” I asked to divert the topic.

“She’s fine,” he said.

“Hope you’re not cheating on her. Huwag mo na kaming dagdagan ni Arkaine, Dad,” ngisi ko.

Sa huli, talagang hindi ko kontrolado ang bibig ko. My father’s expression remained cold and unbothered. Iyon ang ikinakainis ko lagi. It’s like it wasn’t a bigdeal. Na nagsasaya lamang siya at karapatan niya iyon. But how about his kids? Ni minsan ba naisip niya ang nararamdaman namin ni Arkaine? O mismo ni Mommy? I bet not.

“Happy birthday,” his last words before he let go of me.

Lutang na ata ako sa iba pang mga kasayawan ko. I just want to end it without too much drama. Hindi ko ramdam na birthday ko. At mas lalong nagulat nalang noong si Bryson na at nasa hulihan na pala ako ng pagsasayaw.

“You’re off,” he commented while swaying me.

“My father,” I rolled my eyes.

He nodded. “At least he’s still responsible. Pumunta siya rito.”

Hindi na ako umimik pa kahit ang rami kong gustong ibigay na opinyon sa sinabi niya. Baka umabot ng taon kung idedetalye ko lahat ng nasa listahan ko.

Maraming guests. Hindi ko kilala ang iba at hindi pamilyar sa akin ang mga mukha. They’re all my Lola’s special guests.

“You okay?” lapit ni Arkaine at tiningnan ako.

I nodded. “Aalis ako mamaya. I hope Lola won’t notice it.”

“Draven?” hula niya at malalim ang paninitig sa akin.

I nodded. May kasunduan kami ni Draven na magkikita sa kakahuyan. I told him to wait for me in the woods. Ayaw niyang pumunta sa party at nag-iinarte rin si Trison kaya hindi ko na mapilit.

Sander’s around. Lola’s fond of him I guess. Ang kagaya niyang nagtatrabaho sa aming pamilya at naiimbitahan ni Lola ay malaking tiwala.

I entertained some of the guests especially my friends. Humalakhak si Rodnick at inakbayan ako.

“This summer…” pagpapaalala niya.

“Location?” I asked while some of our friends are listening attentively with a smile plastered on their faces.

“Let’s try in Cebu?” sabay pasada niya sa iba pa naming kaibigan.

“Nadia bought a yacht…” he winked at her.

Their parents are my grandmother’s business clients. Naging kasundo kami last year, sa party mismo ni Arkaine. Kaya napagkasunduan na rin na tuwing summer ay may mga lakad dapat kami.

“Sasama si Bryson. You two are engaged, right?” nangingiting si Elisse.

Sinipat ko ng tingin si Bryson na nasa table ng mga matatanda. His father called him to introduce him. Nakikita ko kung paano tumatango at nakikipag-usap ito.

“He has a girlfriend,” sabi ko.

“Edi isama rin ang girlfriend nang magkasubukan kayong dalawa!” Victoria suggested shamelessly and they all laughed about it.

“How cheap of you to think like that, Victoria,” hindi ko napigilan habang nakapaskil ang nakakalokong ngisi sa aking labi.

“Easy easy!” tawa ni Simon.

My other friends pulled Victoria and hushed her. Lalo na’t sa pag-aamba niyang magsalita, alam ng lahat na taas noo ko iyong papatulan at walang pakialam kung magkainitan man kami sa mismong birthday ko.

For a daughter who experienced a broken family with cheating issues, I’m highly offended with her opinion. Sa tunog ng pananalita niya, parang nakaka entertain na mag-away ang dalawang babae dahil sa isang lalake. The fuck?

They abruptly change the topic and talked about our plans for the trip this coming Summer. It’s a good excuse to escape Lola. Bukod doon, gagraduate din si Arkaine ngayong taon. Ang alam ko sa Manila siya mag-aaral ngunit tuwing Summer ay papauwiin pa rin ata rito.

“Ashtraia,” rinig ko ang boses ni Lola.

Sinenyasan niya akong lumapit sa malaking table kung nasaan siya kasama ang mga VIP na bisita niya.

“This is my second apo. She’s Travis’ youngest daughter…” ani Lola.

Isa isa akong nginitian ng matatanda. I bowed my head a bit and smiled a little. Sa kabilang table ay nakikita ko si Daddy na seryosong nakikipag-usap na iilang lalakeng negosyante. Rinig na rinig dito sa aking kinatatayuan ang halakhakan ng ibang matatanda na naroon.

“Hindi nalalayo sa isa mong anak na si Vana…” one of them said.

“You know the blood of the Ferrarins,” si Lola.

I slowly scraped the tip of my tongue on my upper lip. Nasulyapan ko si Abrielle na kinakausap si Sanders. He looked pissed while Abrielle’s talking to him playfully. Bumaling akong muli kay Lola nang may sinabi ang isa sa bisita.

“What are you plans, hija? Susunod ka siguro sa yapak ni Vana.”

“Oh no. I have my other plans…” sabi ko.

“You’re probably doing well in school. Ang talino ng ama mo,” one of them commented and sipped on her champagne glass.

“I’ve got low grades actually. Medyo bobo ako sa ibang subject. Sad to say hindi nagmana kay Dad,” I chuckled softly.

Kita ko ang pagtitinginan nila. My father glanced at me, as if he heard what I just said.

“Excuse me,” marahan akong yumuko para magpaalam na lalo na’t baka mas pumangit ang tingin ng lahat sa akin.

“Don’t go anywhere and entertain Bryson,” paalala ni Lola na ikinatigil ko pa saglit.

I glanced at her and smiled. Hindi pa nga ako umaalis, tila alam agad ni Lola na mawawala ako ano mang oras.

“It depends if the party didn’t bore me…”

Chapter 13

Sea Without Waves

Want

Hindi ako makaalis alis sa party. Bukod sa ako ang birthday girl, nasa akin din lahat ng atensyon.

“You okay?” si Bryson nang lumapit sa akin at may dalang inumin.

Tinanggap ko iyon. Some of the elders looked at us curiously. Marahil ay nakaabot na sa lahat na kami ang pinagpapares at kung anu-ano na ang nabubuo nilang konklusyon sa kanilang mga isipan.

“Nabanggit ni Rodnick ‘yung papalapit na Summer. Sasama ka ba?” tanong ko habang bagot na nakatayo at hindi alam kung sino ang papanoorin.

Everyone’s having a great time. Most of them are the elders because this is their cup of tea. Ang mga kaedaran ko ay nawiwili rin naman ngunit kalmado pa rin sa kani-kanilang tables.

“I’m not sure. My girlfriend is too sensitive right now about you,” ani Bryson.

Nag-angat ako ng kilay. “Bakit? Ano bang iniisip niya? Na patay na patay ako sa’yo at hahalikan kita sa harapan niya?”

“She’s overthinking things after he found out I’m bound to marry someone else.”

“Being in a relationship is so dramatic I wanna puke,” I rolled my eyes sipped on my drink slowly.

“Try it before your Lola rob your teenage years. Magpakasawa ka hangga’t pwede pa,” he said.

I saw how my friends wave their hands and laughed together when they saw me with Bryson.

“Itali na ‘yan!” one of them shouted shamelessly.

I raised my middle finger to stop them from making a fuss out of it. Si Rodnick ang nangahas na gayahin ako ngunit dahil pinagtinginan ng mga matatanda dahil sa kaingayan nila ay mabilis din siyang sinaway.

“Wala sa isip ko ang pagpasok sa seryosong relasyon, Bryson,” baling ko sa kanya habang nakangisi pa dahil sa katuwaan ng mga kaibigan.

“How about that boy you’re talking about?”

Kung hindi niya nabanggit si Draven, hindi ko maaalalang pinaghintay ko pala iyon ngayon sa kakahuyan. I sippped on my drink again while thinking about Draven’s lowsy kisses.

“Just your toy?” aniya at tinitigan ako nang maigi.

Tinigil ko ang pagsimsim sa inumin para matawa.

“A toy? Ni hindi ko nga iyon masyadong nagagamit! Baguhan pa kung humalik. Parang bata minsan na tahimik at nagtatampo! Paano ko ‘yon paglalaruan kung nakakakonsensya din minsan dahil masyadong mabait?” halakhak ko sa aking sarili habang naiiling.

I saw how Lola glanced at us. She’s making sure I’m with Bryson. Ilang sigundong namalagi ang titig niya ngunit bumaling din sa kausap habang nasa table pa rin sila.

Muli akong sumimsim sa aking inumin. The whole party is boring! Kung wala ang friends ko rito, si Bryson na nakakausap ko ngayon, baka mas gugustuhin ko nalang na magkulong sa aking kuwarto.

“What if he’s falling for you?” si Bryson na kung anu-ano nalang ata ang pumapasok sa isip.

“Then he’s fucked. I am not a girlfriend material, Bryson. The holding hands creeps me out. Sa halik lang nga ako nag-eenjoy…”

“You never know…” may laman ang kanyang pagkakasabi sabay pasada ng haplos sa buhok.

Nakita ko ang kapatid kong dumaan. She looked at me coldly and arched her brow. Hindi ko alam paano tityempo para umalis sa totoo lang. Ngunit sa tingin ni Arkaine, parang naghahanda na ito sa pag-alis ko.

“What time is it?” tanong ko kay Bryson.

Inangat niya ang pulso at tiningnan ang suot na relo.

“Eleven forty…”

Oh shit. Naroon pa ba si Draven? Baka umuwi na ‘yon sa sobrang bagot. Baka nilamok na rin kakahintay kaya hindi na nakatiis.

But did he really left? Ang tanga tanga niya kung maghihintay pa siya roon hanggang alas dose!

Hindi na iyon matanggal sa isip ko kahit kinukumbinsi ko ang aking sarili na baka umuwi na rin si Draven. Kung hindi lang ako pinatawag ulit ay hindi mapuputol ang mga iniisip ko.

Papalapit pa lang ako sa table ni Daddy, nagiging maasim na agad ang timpla ng ekspresyon ko.

My father glanced at me. Iminuwestra niya ang bakanteng upuan sa kanyang gilid. Tahimik akong naglakad at binakante iyon habang may iilan pa ring matanda na kaedaran niya lang ang nasa table.

“Ang gaganda talaga ng mga anak mo, Travis. Sayang at naunahan ako ni Mr. Mendez. Bagay sana sila ng anak kong si Steve.”

I smiled a little. Mas gusto ko pa atang pagtiisan nalang na si Bryson ang aking fiancé kaysa kay Steve. That motherfucker is wellknown not just for being a fuckboy but also for being heartless.

Oo at mapapantayan ko siya sa parteng heartless ngunit naririndi agad ako sa pagiging fuckboy niya. Baka laspagin lang ako niyan! Gagawing instrumento ang katawan sa makamundo niyang pagnanasa at pagsasawaan din kalaunan.

Oh I’d rather let Draven get in my pants.

“How’s your school?” ang boses ni Daddy ang naghila sa aking muli pabalik sa reyalidad.

The waiter started pouring a drink for me. Pagkatapos niya roon ay lumipat siya sa kabila ni Dad at iyon naman ang sinalinan.

“Fine,” I said flatly and looked at my wine.

“Your Lola declined my gift for you. It’s a sports car. Just like you want…”

Oh Lola and her strictness!

Nanindigan akong wala lamang iyon sa akin kahit may parte na nadidismaya. I’m already eighteen! I deserve to have my own car!

“It’s fine. I don’t need it,” matabang kong sabi at nasa inumin ko pa rin ang tingin.

My father sighed and looked at me.

“You and your sister are both stubborn. We are doing this not just to punish you but also to discipline you, Ashtraia.”

Oh please. Talagang naigulong ko ang mga mata ko.

“Then why don’t you discipline yourself first Dad? Alam mo ang rason kung bakit naroon kami sa sitwasyong iyon!” marahas ko siyang tiningnan.

His face reminded me how much I looked like him in every angle as a Ferrarin. Kung mayroon man akong namana kay Mommy, marahil ay kaonti lamang at hindi ganoon ka klaro. Halos carbon copy na ang aking mukha sa mga Ferrarin. Masyadong matapang ang dugo na nananalaytay sa akin na kahit pagdudahan ko ang aking sarili na hindi niya anak, mukha at katangian ko mismo ang magpapatunay na isa akong Ferrarin.

His jaw clenched but he remained serious and unbothered. Naiiling akong tumayo.

“Ashtraia,” his thunderous voice boomed.

Hindi ako nakinig at deri-deritso na ang lakad. Kinuha ko rin ang tsansang iyon para magkaroon ng rason para umalis sa party. I don’t care right now if Lola saw me getting away.

Oh I’d rather go somewhere than see my father all night! Oo at mali ang ginawa namin sa araw na ‘yon, mali na pagtulungan ang babaeng sumira sa sira sira naming pamilya at mali na pahiyain ito sa buong school ngunit sino ang magsasabi sa matatandang ito na mali rin sila!

They were pointing and counting our mistakes when in fact they rob us first!

Deritso ako sa rancho. Nagulat ang lalakeng nagbabantay roon ngunit desidido akong kunin ang aking puting kabayo. Kinuha ko rin ang lampara ng tauhan na nagbabantay at dinala iyon nang sumampa na ako sa aking kabayo.

“Ma’am!” nag-aalalang tawag niya ngunit pinatakbo ko agad ang aking kabayo.

The cold wind played with my hair as I tried to stop my eyes from getting emotional. I am not a kid anymore to cry about those silly things! Tapos na akong pagluksaan kung bakit napasok ako sa magulong pamilya at walang matinong kinalakihang magulang.

Hindi madaling tanggapin na may babae ang ama mo! At mas lalong masakit isipin na ang ina mo ang naging rason kaya nasira ang pilit binubuong pamilya ng ina ni Arkaine.

If that was true, kung totoong tagong kabit nga si Mommy ni Daddy, hindi ko kayang isipin kung paano nalunok ng aking ina na ilagay ang kanyang sarili sa ganoon ka babang posisyon!

What’s the reason? Isn’t she aware that my father is married? Binilog ba siya? Pinaikot ikot? Mas katanggap tanggap na ganoon ang nangyari kaysa isipin kong malinaw sa kanya ang lahat ngunit nanatili pa rin!

Dahil sa pera? Bullshit!

Mas pinatakbo ko nang mabilis ang kabayo papasok sa kakahuyan. Ang liwanag na galing sa lamparang hawak ay tinulungan ako para makakita nang malinaw idagdag pa ang mga insektong nagkalat dala ang sarili nilang mga ilaw.

I tried to compose myself when I realized there’s a high chance Draven isn’t here anymore. Ngunit nang matanaw ang mas maliwanag pang ilaw ay nabuhayan ako ng pag-asa na narito pa rin siya!

Binagalan ko ang pagpapatakbo nang makita ang katawan ni Draven na unti-unting lumilitaw sa liwanag. He’s wearing a white buttoned-down shirt and pants. Ang kanyang buhok ay halatang inayos niya ng kaonti kahit magulo ang ilang parte.

I smiled. Nag-ayos pa ata?

Tumigil ang kabayo. I saw how his face lightened when he saw me. Inihulog niya ang sarili pababa sa inuupuang de kahoy na mesa. Naglakad siya papalapit sa akin at umikot sa gilid. He offered his hand to hold the lamp.

Hinawakan niya ang magkabila kong baywang at inangat ako paalis sa kabayo kaya humawak agad ako sa magkabila niyang balikat.

I leaned closer and kissed him. I kissed him hungrily, pouring my anger and frustration. Ipinalupot ko ang isa kong kamay sa kanyang batok habang ang isang kamay ni Draven ay pinalupot niya sa aking baywang bilang suporta.

Dikit na dikit ako sa kanyang dibdib. Hindi pa lumalapag ang magkabila kong paa sa sahig habang nadidiin ako sa kanyang katawan at sunod sunod na halik ang iginawad ko.

“I thought you forgot about me…” he whispered between our kisses.

Tumigil ako at hinabol ang paghinga. Paunti-unti akong ibinaba ni Draven. I smirked and pulled his nape again for another kiss.

“Itali muna natin ang kabayo mo…” he said while equalling my kisses with his gentleness.

Oh right… I stopped and bit my lowerlip. Nangingiti kong tiningnan si Draven. Humiwalay ako sa kanya kaya kinuha niya ang tsansang iyon para kunin ang tali ng aking kabayo at igiya ito sa isang puno.

Inilapag niya ang lampara sa sahig para magsilbi naming ilaw. Humalukipkip ako at pinanood siyang itali iyon. Lumingon siya sa akin, kunot-noong tiningnan ang aking suot at mabilis na binawi ang tingin.

I looked at myself. I am still wearing my ball gown. Hinaplos ko ang buhok na medyo nagulo dahil sa hangin.

“Akala ko wala kana rito,” sabi ko nang matapos siya at sumulyap muli sa akin.

Bumaling ako sa mesa at upuang de kahoy kung nasaan ang dala niyang flashlight at isang box. Kumunot ang aking noo roon.

Nagtungo si Draven at kinuha iyon.

“I am willing to wait until morning…” ani Draven at inilahad sa akin ang box. “Happy birthday.”

My eyes widened and laughed a little. He bought a gift for me?!

“Nag-abala ka pa!” nakangisi kong tinanggap iyon.

He smiled. “Buksan mo nalang pag nasa kuwarto kana. ‘Yan lang ang nakayanan ko kaya nakakahiya kung nakita ko ang reaksyon mo.”

Inangatan ko siya ng kilay habang hinihila na ang ribbon. Draven sighed and licked his lowerlip while wearing his smile. The fireflies made him looked so vivid, so handsome when he smiles, and so attractive.

Nahulog ang tingin ko sa itim na box. Binuksan ko iyon at nakita ang isang kwintas. I laughed a little. Draven sighed and shut his eyes while his smile lingered on his lips.

“I know…” namamaos niyang sabi at nahilot ang sentido.

“What? I like it! Anong iniisip mo?” tawa ko habang inaalis iyon sa box.

Dumilat si Draven sa namumungay na mga mata. He licked his lips again and shook his head while the smile is still vivid on his lips.

“Come here and help me wear this…”

Lumapit siya sa akin. Ibinigay ko iyon sa kanya habang nakangisi pa rin. Tumalikod ako sa kanya para maisuot niya iyon sa akin.

Hinubad niya muna ang isa kong kwintas na suot.

“Are you sure you want to wear mine? Mukhang mamahalin itong sa’yo,” he said carefully while his hot breath kissed my nape.

Pumikit ako at tumango. Naramdaman ko kung paano niya hinawi ang aking buhok at inilagay iyon sa kabila kong balikat habang may pag-iingat sa kanyang kilos.

I glanced from the side, hoping I could see him but I couldn’t. Sinimulan niyang isuot ang kwintas. Yumuko ako at hinuli ang pendant. It’s a gold chain with a pearl as its pendant.

“How’s your party?” tanong niya.

“Boring,” I snorted.

“You didn’t have fun?”

Umiling ako, gustong idetalye ang nangyari ngunit ayoko ring masira ulit ang mood ko.

“Your last dance?” makahulugan niyang tanong.

Naramdaman kong tapos niya na iyong ikabit kaya humarap ako sa kanya. Dahil naka heels ay medyo nakaabot ako sa leeg ni Draven. He’s still tall

“Boring too…”

“I hope I won’t bore you…”

I smiled when he offered his hand. Alam ko agad kung ano ang kanyang binabalak. Palaban kong ibinigay ang aking kamay at nangingiti siyang hinayaan na isayaw ako.

He pulled me closer to him. I chuckled and rested my other hand on his shoulder. Inilagay niya ang isang kamay sa aking baywang at marahan akong isinayaw.

“Ugh. This is so…” I paused and bit my lowerlip.

Draven laughed a little. I looked at him properly. He’s actually fine. Siguro napapangitan ako sa kanya noon dahil masyadong seryoso at hindi palangiti kaya ngayong nasisilip ko minsan ang munti niyang ngiti sa labi, napatunayan kong guwapo siya.

O siguro sa mata ng ibang babaeng nakapaligid sa amin ay guwapo talaga siya. Ngayon lang ako naliwanagan dahil madalas kaming nagkikita.

Naging seryoso ang paninitig ni Draven sa akin. The fireflies made us looked like we’re Romeo and Juliet dancing in the dark.

“Let’s kiss,” I said.

Draven crouched to reach my lips. He slowly brush his nose against my nose and parted his lips to kiss me.

Pumikit ako nang marahan niyang hinagod ang kanyang labi sa aking labi. The gentleness of his lips made me sigh. He slowly wrapped his arm around my waist while his other hand held my chin so he could kiss me more.

I felt how he inserted his tongue inside my mouth and lightly teased me with it, pulling it in and pulling it out, as if he knows what he’s doing.

I smiled and groaned. I felt how he smiled and inserted his tongue again.

“So you like my tongue inside your mouth?” the innocent boy asked.

“That’s the basic thing about kissing, Draven,” I said impatiently and kissed him thoroughly.

Draven responded with a light kisses. It tickled. My stomach churned and I feel like the butterflies are doing backflips. It’s foreign.

Gumapang ang kamay ko sa kanyang batok at dinaanan ng haplos ang kanyang buhok. Itinigil ko ang paghalik sa kanya pabalik. His instinct ruled over him. I tilted my head. His kisses went to my jaw down to my neck.

I sighed when he slightly scraped his teeth and kiss it tenderly.

“Fuck, Draven,” I whispered breathily while closing my eyes.

He crushed his lips against my lips and kissed me aggressively. Our tongue battled. His swift move shocked me when he suddenly lift me up but it didn’t stop me from kissing him back.

Inilapag niya ako sa mesa. Ang kamay kong nasa kanyang batok ay hindi natanggal at patuloy akong humawak doon, hindi lamang bilang suporta kundi para hawakan ang katiting na huwisyong pilit inaalagaan kahit gusto ko iyong kusang pakawalan.

Itinukod ni Draven ang isang kamay sa kabila lalo na’t naitukod ko na rin ang isang kamay sa likuran bilang suporta na hindi ako tuluyang mapahiga.

He crouched and wrapped his arm around my waist for a support while we’re still kissing each other.

Ang siko na ang naitukod ko sa panghihina, halos mapahiga na ngunit dahil hawak ni Draven ay iyon nalang ang sumusuporta sa akin para hindi tuluyang bumagsak. Dikit na dikit ang aking dibdib sa kanyang dibdib.

Kapwa kami tumigil para habulin ang hininga ng isa’t isa. The unexplainable feeling lingered inside my stomach. I want him to touch me. I want him to kiss every corner of my body. I want him…

“I want you,” I said and brushed my lips against his lips.

Draven shut his eyes and planted small kisses on my lips.

“I’m turned on, Draven. I want more than this,” giit ko para maliwanagan siya sa gusto kong mangyari.

He sighed problematically and attacked my lips with another kiss. This time it was so sensual, so hot and so addicting.

“What do you want me to do?” he asked, like he has no idea how foreplay works.

“Touch me,” I pleaded.

Lumunok siya at iginapang ang kamay papasok sa aking suot. Nakakapit pa rin ako sa kanyang batok, naghihintay na maramdaman siya roon habang titig na titig kami sa isa’t isa.

My lips parted when I felt how he brushed his finger lightly. Isang hagod pa lamang ngunit pakiramdam ko ay aakyat na ako sa langit dahil sa epekto noon sa aking katawan.

Draven looked at me curiously while stroking me gently. Kita ko ang pamumula niya, hindi lamang ang leeg at tainga kundi pati na rin ang kanyang pisngi habang mariing nakatitig sa akin.

I slowly grind against his finger. Draven looked so flushed while his gentle strokes are doing wonders to my system.

“I want you so bad, Draven…” I said lustfully.

His pace changed. The gentleness vanished and  each ruthless strokes made me want to cry for his name.

“I want you too… more than you want me,” he whispered while I’m busy convulsing.

Chapter 14

Sea Without Waves

Falling

My body calmed down after that released. Ang nakaparte kong hita ay muli kong isinara habang si Draven ay nag-aalab pa rin ang tingin sa akin.

Inalis niya ang kanyang kamay roon at nag-iwas ng tingin. I chuckled and pulled his nape for a kiss.

“Bring a condom next time…” I whispered sensually and bit his lowerlip.

“Then that means… I am your boyfriend?” namamaos niyang bulong na nagpakurap sa akin.

Iniisip niyang boyfriend ko na siya dahil lamang dito? I know he’s innocent. He doesn’t know how flirting works. Bukod doon, parang limitado pa ang alam niya sa ganitong bagay at hindi lumalagpas kumpara sa alam ko.

I smiled while looking at him.

“I don’t do boyfriends, Draven,” bulong ko at nag-amba siyang halikan ulit ngunit iniwas niya ang mukha.

“Then what’s this?”

Binasa ko ang labi at binitiwan ang kanyang batok. Umayos ako sa pagkakaupo at humalukipkip habang ang isa kong hita ay nakapatong na sa isa pa.

Namulsang tumayo si Draven. He looked at me helplessly.

“A consent is enough for sex, Draven. I am game if you’re game. Hindi na kailangang maging tayo. That’s how it works sometimes…”

It’s not just a reminder to Draven but also a reminder to myself. Ayokong lumagpas. I don’t want feelings attach. That’s how it make things more complicated when you let your emotions ruled over you.

Naalala ko ang narinig kong usapan nila ng kanyang kaibigan. With the death of his mother, he’s probably blaming us.

Ngunit hindi ko rin maiwasang isipin ang sinseridad niya lagi sa tuwing may sinasabi siya. He wants a relationship with me.

Relationship. Tingin niya ba talaga ganoon iyon kadali? At sa akin pa? A girl who’s only wellknown for her trouble and a bad influence? Nasisilaw lang siya sa kagandahan ko ngunit kung titingnang maigi, wala akong maidudulot na maganda sa kanya.

“Congratulations, Miss Ferrarin. You passed your exam,” ang prof nang ilapag ang test paper sa aking desk.

Umangat ang aking kilay at mabilis iyong kinuha para tingnan. I scored Eigthy five. Not bad. I smirked to myself. I studied.

“Na-perfect mo ang exam mo. Congrats, Trison,” ang prof nang doon naman magdistribute ng test papers.

I glanced at Trison. Titig na titig siya sa test paper niya. Lagi namang ganoon ang nakukuha niyang score. He’s the smartest student in our class kaya hindi kataka taka ang bagay na ‘yon.

“Mag-aapply ka sa isang scholarship hindi ba?” ang prof nang muling bumaling sa kanya habang naglalapag ng test paper sa ibang desk.

“Yes Ma’am…”

Tumango ang prof at ngumiti sa kanya.

“Matataas ang marka mo. Sigurado akong makakakuha ka ng full scholarship…”

Humilig ako sa aking desk at naisip ang plano rin ni Draven. Kung may pagkakatulad man sila ni Trison, parehas silang determinado sa pag-aaral. Parehas na matalino at parehas din na priority ang pag-aaral.

Ang kaibahan nga lang, wala akong naririnig na nalilink na babae rito kay Trison. Or maybe I don’t really care. Sadyang ngayon ko lang naiisip dahil magkaibigan silang dalawa.

Hindi ako nadismaya sa iba kong subjects nang malamang napasa ko ang mga exams ko. Ang pinaka mababa kong nakuha ay eighty. Sa Math iyon.

Nagligpit agad ako ng gamit para magyabang kay Draven. Suot ko ang aking backpack habang patungo sa field, nagbabaka sakali na baka naroon siya.

Noong makitang wala roon ay sa library ako dumeritso. Weird dahil wala rin siya doon. Which means… nasa classroom pa siya?

Kabisado ko ang last subject niya kaya deritso na ang lakad ko sa pasilyo para puntahan ito. Natanaw ko ang bukas na pinto at mukhang may tao pa nga roon dahil sa naririnig kong boses.

Papasok na ako nang makita ko si Draven na nakaupo at si Trison naman na nakahalukipkip sa desk habang seryoso ang tingin kay Draven.

Ang plano kong pumasok ng tuluyan ay naantala lalo na’t mukhang seryoso ang pinag-uusapan nila.

“Dahil ba ‘to kay Ashtraia?” si Trison na malamig ang tinig.

Humalukipkip ako at sumandal sa pader. Nakakapanibago ang seryosong boses ni Trison. Sanay ako minsan na galit galitan siya ngunit kakaiba ang pagiging seryoso niya ngayon.

“Kailangan mo ang full scholarship, Draven. Dapat pinagbubutihan mo sa exams mo. Oo matataas ang marka mo pero hindi ‘yan sapat. Madalas mo namang ma perfect ang exams mo ah? Bakit ngayon parang hirap ka?”

“Mababawi ko ‘to sa susunod na sem,” si Draven.

“Mababawi mo nga pero makakaapekto pa rin ‘yan sa overall grades mo,” giit ni Trison at mukhang iritado na.

“Kung malalaman ito ng Kuya mo, siguradong magagalit ‘yon. At anong rason? Dahil sa babae? Tang ina…”

“May babae rin naman ‘yon si Kuya. Maiintindihan niya ako—”

“Gago! Babaero ang Kuya mo! Ikaw hindi! Nasaan na ang pangarap mong mag-aaral ka sa malalaking unibersidad sa Manila? Sige nga?”

“Stop talking about this, Trison. Sapat na sa akin kahit hindi full scholar. Basta scholar. Malaking tulong na ‘yon—”

“Pero mas malaking tulong kung full scholar. Kapos tayo, Draven. Wala tayong pera. Diyan lang tayo kumakapit at umaasa. Sa scholar. ‘Yan ang pag-asa natin!”

“Then I’ll work—”

“Gago ka masusuntok ka ni Drystan kung magtatrabaho ka. Kumakayod ‘yon para sa’yo dahil ayaw ka niyang magtrabaho,” marahas ang pagkakasabi ni Trison.

Tumahimik si Draven at nangibabaw ang mahabang buntonghininga ni Trison.

“Walang mawawala kay Ashtraia, Draven. Mayaman na ‘yon. Kahit magbulakbol ‘yon, hindi mag-aral ng mabuti, maraming oportunidad ang naghihintay sa kanila. Sa’yo, wala!”

“I said I’ll work on it—”

“Hindi ko sinasabing masama ‘yang sa inyo ni Ashtraia pero huwag mong hayaang makaapekto sa pag-aaral mo! Ni hindi mo nga alam kung seryoso ba ‘yang si Ashtraia sa inyo. Baka mamaya niyan ipagpalit kana agad. May fiancé pa ‘yan!”

Umalis ako sa pagkakasandal sa pader at naglakad na paalis. This is what I’m talking about when you involve some feelings. Kung sa akin ay nagiging motivation ko ang sa amin, kay Draven ay nagiging distraction ako.

I agree with Trison because he’s right. Kahit pa bumagsak bagsak ako ngayon sa pag-aaral ko, wala iyong magiging epekto sa yaman namin. My father can do something about it. Marami kaming magagawa dahil nga mayaman. Si Draven… wala.

“Oh? Mag-isa ka? Natauhan ka kay Draven?” Cassius suddenly showed up.

Wala ako sa mood para bugawin siya habang palabas ng school. Sumabay siya sa akin, nakapamulsa at patingin tingin sa aking mukha.

Umikot ako at dumeritso sa likod para doon tumambay. I took my cigarettes out. Wala pa iyong bawas lalo na’t hindi ko na nagagamit simula noong nadidistract kay Draven.

Sumandal ako sa pader habang si Cassius ay kuryoso akong pinapanood.

“Stop smoking Ashtraia,” pigil niya.

“Because I am with you and I will stain your name?” I smirked.

He looked guilty. Kung si Draven ito, sasawayin ako dahil hindi ito maganda sa kalusugan ko. The difference…

Kinapa ko ang lighter sa aking bulsa. Humalukipkip si Cassius at tumingin sa paligid, tila nagmamatyag.

Kinalabit ko ang lighter at hinithit agad iyon. Dahan dahan kong binuga ang usok at binasa ang pang-ibabang labi.

“What happened? Nag-away kayo ng nerd mong boyfriend?” nanunuya niyang tanong.

“Shut up or I’ll fucking punch your mouth, Cassius,” banta ko at muling humithit sa aking sigarilyo.

Humalakhak si Cassius. “Noon lang halik ang pang tahimik mo sa akin. Ngayon naman suntok na? Did he kiss you better than me, hmm?”

Lumapit si Cassius at itinukod ang isang kamay sa aking gilid. Tumingin ako sa malayo habang natatangay ng aking iniisip. He crouched and held my chin.

“Did he fuck you, Ashtraia?” bulong niya sa aking labi.

Muli akong humithit at ibinuga iyon sa gilid. Tiningnan ko siya habang abala ang kanyang mga mata sa labi ko.

“Your question is wrong. Sa aming dalawa, ako ang mas uhaw, Cassius.”

“So… did you fuck him? Nagsawa ka ba? Na-realize mo na hindi naman siya magaling? Then come back to me. I can satisfy you better than him…” saka niya dahan dahang pinatakan ng halik ang aking pisngi.

Talagang wala siyang ibang naiisip tungkol sa akin kundi kabastusan? What do you expect, Ashtraia. Ganyan ang tingin niya sa’yo dahil malandi ka naman talaga. Don’t expect he will respect and look at you like a saint girl when you’re clearly not.

Ngunit bakit… hindi naman ganito ang tingin ni Draven sa akin? Kailanman, hindi niya ipinaramdam na ganoon akong babae kahit ganoon naman talaga ako.

“He’s not your type, Ashtraia. Mas bagay ka sa akin. You need someone who can match your vibe. Who can satisfy you. You need me…” his kisses traveled down to my jaw.

Hinayaan ko si Cassius at muling humithit sa aking sigarilyo. His kisses traveled down to my neck. The night with Draven on the woods suddenly flashed in my mind. I can still remember how his gentle kisses touched my skin, how his fingers rubbed me softly.

Itinulak ko si Cassius. His blazing eyes flashed. He licked his parted lips and looked at me lustfully.

“Come on. Try me. Let’s see who can satisfy you more…”

Sa gilid ng aking mga mata, may nakita akong pamilyar na kakalabas lamang. I didn’t need to glance to check who it was.

I didn’t stop when Cassius crouched again and started kissing my jaw lightly. I shut my eyes to cover my sight. Hinawakan ako ni Cassius sa gilid ng aking leeg at tuloy tuloy na ang kanyang halik.

Noong muli akong dumilat ay wala na sila roon. Itinulak ko agad si Cassius at pinitik ang hawak kong sigarilyo.

“Ashtraia!” tawag ni Cassius nang maglakad na ako paalis.

“Don’t fuck with me, Cassius. Sasapakin na kita kung hindi ka titigil,” banta ko nang nag-amba pang sumunod.

Wala na akong gana na gumala pa. Noong makita ang van ng mga Ferrarin ay sumakay na agad ako at nagpahatid pauwi.

He probably saw it. Siguro naman natauhan na siya hindi ba? Sapat na iyong proweba na tama si Trison tungkol sa akin.

Draven can’t handle a relationship while he’s studying. Kahit pa sabihing wala namang label itong sa amin, ang babae sa kanyang buhay ay distraction lamang. This is new to him. Bukod sa walang experience sa babae, hindi kagaya sa Kuya niyang expert ata kahit patatlo tatlo pa, siya ay baguhan.

Lagi siyang focus sa pag-aaral noon pa man. Kaya nga nerd ang tingin ko dahil hindi natitinag sa pag-aaral. Tapos ngayon, mababali dahil sa akin?! Gagong ‘yon ang rupok.

“Si Lola?” tanong ko kay Merideth nang sinalubong niya ako.

“Nasa silid niya, Miss…”

Tumango ako at deri-deritso na ang akyat patungo sa silid ni Lola. Kumatok ako at pinihit ang door knob. Bago nag-ambang pumasok ay pinasadahan ko muna ang sarili ko. Nang makitang bukas ang isang butones ay mabilis ko iyong binutones at sinuklay ang aking buhok bago tuluyang pumasok.

“Lola…” I called.

Hindi man lang nag-angat ng tingin at abala sa ginagawa. Maraming documents ang nagkalat sa kanyang table at mukhang ayaw magpadisturbo.

“Nakuha ko na ang results ng exam ko, Lola,” I said cheerfully while placing my backpack on the table.

Binuksan ko ang zipper at isa-isang inilabas ang test papers. Inalis ni Lola ang tingin sa dokumentong binabasa at pinulot ang aking test paper.

“I did well this sem…” ngisi ko at humilig sa table.

I saw how she looked at my test paper critically. Umangat ang kanyang kilay at tiningnan ako.

“Marunong ka naman palang gamitin ang utak mo,” aniya kaya mas lumawak lalo ang ngisi ko.

“Imimaintain ko ‘yan, Lola. May final exam pa. Lalamangan ko ‘yan.”

Pinagtuunan niya rin ng pansin ang ibang test papers, kahit hindi kontento sa nakikitang resulta, basta pasado ay hindi na niya pinuna.

Binasa ko ang labi habang iniisip nang maigi kung paano sisimulan ang topic.

“Which means… may reward ako ‘di ba?” marahan kong sabi at kinuha ang namamahingang ballpen.

Itinabi ni Lola ang mga test papers ko. Pinaglaruan ko ang ballpen sa aking kamay at tinimbang ang ekspresyon ni Lola. Muli niyang ibinalik ang atensyon sa ginagawa.

“What do you want?” tanong niya.

“Uh… so… I have this friend and uh…”

“Friend ba talaga ‘yan?” may pagdududa sa tinig niya kahit nasa dokumento na ang mga mata.

“Why don’t we give him a full scholar, Lola?” deritso kong bigkas at binalewala ang pagdududa niya.

She didn’t stop scanning the papers infront of her. Pinaikot ikot ko sa aking kamay ang ballpen at nagpatuloy.

“Matalino siya. Sigurado akong hindi ka magsisisi dahil determinado naman ‘yon mag-aral.”

Lola looked at me with judgements. I smiled.

“Nahulog kana sa lalake mo?”

Gusto kong depensahan agad ang aking sarili na hindi ko naman gusto si Draven ngunit ayokong isipin ni Lola na lalake ko.

“He’s a friend, Lola,” sabi ko.

Muli niyang pinagtuunan ang pansin ang ginagawa at sumenyas na palalabasin na ako.

“It won’t cost too much. Maybe it’s the right time to let them know that we’re far from what they think? Na mabubuti naman ang mga Ferrarin at hindi matapobre—”

“You don’t know what you’re talking about. Leave and wash up. Amoy sigarilyo ka,” si Lola na kalmado pa rin ang tinig.

Ngumuso ako at tumuwid ng tayo. Hindi naman agad nakukumbinsi si Lola sa isang araw lang kaya pinalipas ko na lamang iyon lalo na’t baka kung ano pang makuha ko sa kanya dahil sa sigarilyong naamoy niya.

Mailap ako kay Draven sa sumunod na mga araw. Something about my grandma’s question bothered me. Alam niya ba ang tungkol sa pinaggagawa namin ni Draven? She had me followed?

Hindi ko pa alam kung ano ang nararamdaman ni Lola sa mga Blancaver. Kung pangit man ang nangyari sa kanila sa nakaraan lalo na’t mukhang ang Ferrarin ang nagpakulong sa ama nila Draven, maaaring hindi pumayag si Lola sa hiling ko.

“Ashtraia,” tawag ni Trison sa hapong iyon pagkatapos kong matulala.

Natauhan ako at napagtantong nagsilabasan na ang iilan naming mga kaklase. Tumayo ako at kinuha ang aking notebook para ipasok sa aking backpack. Namulsang lumapit si Trison.

“Ano ‘yon? Is that important? Nagmamadali ako,” sabi ko habang isinusuot na ang bawat strap sa aking balikat.

“Anong meron sa inyo ni Cassius?” tanong niya.

Ngumisi ako at lumapit sa kanya. He looked strict compared to his usual self.

“Why are you curious?”

“Sawa kana kay Draven ganoon ba? Kaya ipinagpapalit mo na kay Cassius?”

“Ano bang iniisip mo sa relasyon namin ni Draven, Trison? Look. As if you don’t know my background about boys. Tingin mo seryoso ako sa amin ni Draven?”

Kita ko kung paano siya na dismaya lalo na’t pumaskil iyon sa buong mukha niya. I chuckled softly.

“O kung… kuryoso ka rin bakit hindi natin subukan nang malaman mo kung anong klase akong babae?” I smiled more and caressed his cheek.

Tinabig niya ang aking kamay at kita ko ang dumaang galit sa kanyang mukha. Humalukipkip ako habang hindi nabubura ang senswal na ngiti sa aking labi.

“Hindi naman natin sasabihin kay Draven. You can also try it with me and let’s see if we’ll work out—Trison!” natatawa kong tawag nang iritado siyang tumalikod at nailing.

“Huwag mo nang lalapitan si Draven. Kung ginawa mo ‘yon, ako mismo ang magsasabi sa head tungkol sa inyo ni Cassius,” banta niya.

Natatawa akong napapikit. Oh I hope Draven knows how to act like him! Hindi marupok sa babae.

Maaga akong umaalis sa school at umuuwi. Ramdam ko ang pagiging kuryoso ni Arkaine lalo na’t minsan ako ang huling dumadating sa bahay hindi kagaya sa nagdaang mga araw na lagi akong nauuna.

Umahon ako sa tubig at humilig sa gilid ng pool. I saw Arkaine’s eyes drifted to me. Hinaplos ko paatras ang buhok at tuluyang hinila ang sarili paalis sa tubig.

Nagtungo ako sa lounger kung saan nakaupo si Arkaine. Tirik ang araw ng Linggong iyon at ang dalawa kong pinsan ay mukhang nangangabayo. Ako lamang ang nagpaiwan lalo na’t ayokong mamasyal.

Kinuha ko ang towel habang nasa akin pa rin ang tingin ni Arkaine.

“Sasama ka ba sa Cebu after finals?” tanong ko habang hinahagod ang tuwalya sa basa kong buhok.

“Sasama ka?” balik niyang tanong.

Tumango ako. “Oo naman. Boring na rito.”

Inabot ko ang inihandang juice ni Merideth na nasa bilugang mesa at sinipsip ang straw. Pumikit si Arkaine.

“How’s your relationship with Draven?”

Nasamid ako sa tanong niya. Natatawa kong inalis ang straw sa aking labi at tiningnan siya.

“Hindi na kami naglalandian no’n. He’s boring.”

Dumilat siya at tumingin sa akin. Muli akong sumipsip sa aking juice. Natangay ang tingin ko kay Sanders sa hardin. Abala ito roon nang mahuli niyang nakatingin ako sa gawi niya.

He probably knows what happened? Sigurado akong sa sobrang inis ni Trison sa akin ay kinwento niya na kay Sanders? At ganoon din kay Draven?

Inalis ko ang tingin kay Sanders na pawisan kakatrabaho at naisip agad kung gaano ka layo ang agwat ng pamumuhay namin sa kanila.

“Sino ang lalake mo ngayon?” tanong bigla ni Arkaine.

“Kailangan bang meron? I’m tired playing,” sabi ko at inilapag pabalik sa table ang aking inumin.

“You’re tired or you’re…” naninimbang ang tingin ni Arkaine.

“I’m what?” natatawa kong sabi.

“Falling.”

My eyes widened. What?! Ako? At kanino? Kay Draven!

“I told you, Draven is boring! He’s not my type! Hindi nga kagalingan humalik!”

Arkaine flashed a small smile. Doon pa lang, alam ko na agad na ayokong marinig ang sasabihin niya.

“Wala akong binanggit na pangalan pero si Draven agad ang naisip mo. You’re thinking about him too much, Ashtraia. Pwede namang si Cassius…”

Oh fuck it! Naiiling akong tumalikod at muling bumaba sa pool. Bago pa maka dive ay narinig ko ang tinig ni Arkaine.

“Delikado kana…”

Chapter 15

Sea Without Waves

Mad

Isang malakas na suntok sa punching bag ang pinakawalan ko habang tagaktak na ang pawis sa Linggong iyon.

Falling? Ako? Kay Draven? Hinihingal kong hinawakan ang punching bag para ma pirmi at muli itong sinuntok.

Paanong falling? Baka naman masyado lang akong nasarapan sa gabing iyon at pumaskil na sa mukha ko na gusto ko siya kaya iyon nasabi ni Arkaine?

At wala akong kalandian ngayon dahil tinatamad ako pero hindi ibig sabihin na hindi na ako lalandi! Marami doon sa Cebu at talagang magpapaka sawa ako sa paglandi! Wait until this final exam is done! I’ll fucking flirt!

Hinubad ko ang isang pulang boxing gloves para mahaplos ang buhok ko paatras. Namaywang ako sa kabilang kamay at hinabol ang sariling paghinga habang tanaw sa transparent glass ang kabuuan ng Falcata Trees ni Lola.

Bakit ko ba iniisip ito? Kung mahulog man ako, wala rin naman iyong patutunguhan. Ayokong pumasok sa isang relasyon. Ayokong pangunahan ng emosyon ko. Ayokong matali. Ayokong matulad kay Mommy na sunud-sunuran dahil sa pag-ibig.

Kahit gusto kong tigilan ang pag-iisip noon ay hindi ko ata mabura bura agad sa aking isip. Dala dala ko iyon sa lumipas na mga araw at kahit sa eskwelahan ay hindi naaalis sa aking isip.

Cassius kept on bugging me. Hindi na ata titigil hangga’t hindi ako natitikman. This motherfucker really thinks I’ll surrender myself to him? At para kanino kung ganoon, Asthraia?

Kinagat ko ang dulo ng ballpen habang tinitingnan ang libro sa aking desk. Kailangan kong kabisaduhin ang isang topic dahil may reporting pa mamaya sa susunod na subject ngunit ganito ako ka distracted.

Hindi na halos namamansin si Trison. Kinakausap lamang ako minsan pag nagiging ka grupo kami at may importante siyang itatanong. He act so different. Parang walang pinagsamahan! Akala mo hindi nasarapan doon sa dinala kong pagkain noong pumunta kami sa Falls!

It was my fault anyway. Mas ayos na iyong ganito. Iyong hindi sila malapit sa akin, lalo na si Draven. Nakakahiya naman sa matatalinong ito at may bobong nahahalo sa kanila.

Hindi agad ako nagtatagal sa classroom at mabilis na umaalis. Minsan ay ginagawa ko nalang na alibi si Cassius na sumasabay sa akin para lamang hindi ako malapitan ni Draven kung sakali mang tangkain niya.

Or maybe he realized I am not good for him? Baka natauhan na ang marupok? Baka naman kasi gusto niya lang gantihan ang nangyari sa Mama niya kaya ngayong wala na akong interes ay wala nalang din sa kanya?

But I don’t understand some part of my speculations. Kung revenge, may ebidensya ako dahil iyon ang narinig ko noong nag-usap sila ng kaibigan niya. Draven has plans.

But how about Draven and Trison’s conversation? Ganoon niya ba ka priority ang pagganti na nadadamay ang pag-aaral niya?

“Let’s go to my place, hmm?” bulong ni Cassius habang papalabas na kami.

Ang gagong ito isa lang talaga ang nasa isip!

Nasa gate na kami at kakalabas pa lamang. Hanggang dito lamang ang pasensya ko para sa kanya.

“Uuwi na ako. I have my curfews,” sabi ko at inalis ang nakaakbay niyang kamay sa akin.

Nakita ko ang paparating na si Draven kasama ang babaeng malapit lamang sa kanya at nangingiting patingin tingin kay Draven.

Medyo nanibago ako nang hindi siya nag-iisa. Hindi ito ang unang beses na lagi niya kaming nakikita ni Cassius na magkasabay. Madalas siyang lalagpas na para lamang kaming hanging dalawa sa kanya. Ngunit iba ngayon dahil may kasama siya.

So he’s socializing now? Good for him! And maybe he got himself a girlfriend? Good for him too!

“Ilang araw kanang nagpapakipot, Ashtraia. Ano bang nangyayari sa’yo,” si Cassius na medyo irita nang tingnan ako.

I looked at them curiously. May kung anong sinasabi ang babae sa gilid niya kaya nilingon ni Draven at tinanguan.

“Sige. Sa bahay nalang namin,” I heard Draven said.

Sa bahay nila Draven? Are they gonna do it? Napagtanto niya bang masarap ang tumikim sa babae sa gabing iyon kaya ngayon ay nawili na siya at gusto nang subukan sa iba?

What is it to me?

What’s the purpose of avoiding him so he can focus to his studies tapos ngayon malalaman kong may ibang babae? Gago ah?

I feel offended. Hindi naman sa nagseselos ako pero nakakainsulto na sa halip mag-aral siya, babae agad ang inaatupag!

Dumating na ang sundo ko kaya sumakay na ako at iniwan si Cassius. Nakatingin pa ako sa labas ng bintana nang may maisip.

“May dadaanan lang po tayo saglit, Manong,” sabi ko.

The driver looked at me. Sinabi ko ang address at muling tumingin sa labas ng bintana.

I’m just curious if… they’re really there? Aalis din naman agad ako kung nasigurado ko?

I need to… check on him. Pakiramdam ko kasi kasalanan ko kaya parang biglang nauhaw sa babae ang lalakeng ‘yon. He’s saint. Maybe I corrupted his mind whenever I’m with him. He’s a good boy. At ayokong lumiko siya sa landas at gayahin ang kapatid niya na playboy dahil sa akin.

Yes. I am just trying to correct my mistakes. Pagsasabihan ko siya na hindi siya dapat nambababae at magfocus sa pag-aaral.

“Itetext nalang ulit kita Manong,” sabi ko nang patigilin ito sa gilid.

Binuksan ko ang pinto at lumabas. Natanaw ko ang kakadating lamang na tricycle kaya tumigil ako. Bumaba roon si Trison at yumuko pa, siguro ay nagbabayad.

Noong umahon at tumuwid ng tayo ay mabilis na nagtama ang tingin namin. His eyes widened when he saw me.

“Bakit ka nandito? Guguluhin mo na naman ang nagmomove-on kong kaibigan?”

“Nagmomove-on pa ba ‘yon sa lagay na ‘yon? May kasama ngang babae,” sabi ko at tiningnan ang bahay nila Draven.

“Huh? Anong babae? Kasama akong nalasing noon noong nakaraan dahil sa’yo!” si Trison na irita agad.

“Anong lasing? Umiinom ‘yon?”

“Hindi. Sinubukan namin— Aray!” reklamo niya nang hinawakan ko ang kanyang tainga at kinurot.

“Pinainom mo?”

“Hindi! Si Drystan! Nadamay lang ako!”

Kumalma ako at binitiwan ang kanyang tainga. Matalim ang tingin ni Trison sa akin habang hawak ang tainga niyang namula ng kaonti. Pairap siyang nailing at sinenyasan akong umalis na.

“Umuwi kana sa inyo. Kilala na kita. Hindi mo na kami mauuto ng kaibigan ko.”

“Draven is ignorant. Pag nakabuntis ‘yan dahil hindi marunong edi kasalanan mo dahil kinukunsinti mo ang pambababae niya.”

“Ano bang pinagsasabi mo, Ashtraia? Wala nga ‘yung babae,” giit niya.

“Then let’s find out. Nasa loob siya ngayon kasama ang bago niyang babae,” sabi ko habang naglalakad papalapit sa bahay nila Draven.

Sumunod si Trison at lumebel sa akin.

“Pinagbibintangan mo eh ikaw nga ang may lalake rito. At kung may babae siya, wala na dapat ‘yon sa’yo. Wala kanang pakialam doon.”

Pinindot ko ang doorbell sa gilid ng kanilang gate at iritang humalukipkip. Namaywang si Trison sa aking gilid.

“Nagseselos ka ba?”

“No,” matigas kong sabi.

“Anong tawag mo dito? Nakita mo lang na may babaeng iba…”

Sa iritasyon ko sa kaingayan ni Trison ay muli kong pinindot ang doorbell ng sunod sunod. Trison sighed.

“Draven! Labas ka nga!” sigaw ni Trison at ipinasok ang dalawa niyang kamay sa bakal ng gate saka siya humilig doon.

Gusto kong kalampagin ang gate at sipain sa sobrang tagal na bumukas ng pinto. They’re probably doing it by now! Baka ayaw nang pa disturbo kaya ang tagal makalabas!

Akala mo naman marunong ang nerd na ‘yon! Makakabuntis talaga siya! Baka nga kahit pagsuot ng condom ay hindi niya na nagawa dahil masyado siyang sabik! He doesn’t know how flirting works and he obviously doesn’t know how sex works too!

Bumukas ang pinto. Matutuwa na sana ako ngunit nang makitang topless si Draven habang isinusuot ang puting tshirt at halata ang magulong buhok ay kumulo agad ang aking dugo. Ang aking iritasyon ay parang marahas na along humahampas nang paulit ulit at gusto kong manakit.

Draven looked shock when he see me but he automatically replaced it with a blank expression.

Nakita ko ang pagmamadali niyang magsuot ng tsinelas ngunit binagalan naman ang paglalakad papalapit sa gate.

“Oh? Hindi ba’t mag-isa?” si Trison nang lingunin ako.

Kasabay noon ang kunot-noong paglabas ng babae sa may pinto at tiningnan kami. Trison’s eyes slowly widened when he saw the girl.

“I told you,” sabi ko na ikinalaglag ng panga ni Trison.

“Gago…” singhap niya at napaalis sa pagkakahilig sa gate.

“Bakit kayo nandito?” ang tinig ni Draven na binubuksan na ang tarangkahan ng kanilang gate.

“Gago ka, Draven! Ang sabi ko magmove-on ka pero hindi ko sinabing mambabae ka agad!” si Trison na nagawa pang ipasok ulit ang kamay sa gate at inabot ang t-shirt ni Draven.

I looked at Draven intently. Inilag ni Draven ang kanyang ulo habang kinukwelyuhan siya ni Trison.

“Ano bang sinasabi mo?” si Draven na inaalis ang kamay ni Trison sa kanyang tshirt.

“Labas,” senyas ko.

“Tang ina… Problemado tayo sa scholarship mo tapos dadagdagan mo pa ng pagiging batang ama?” si Trison na talagang galit na galit na naman.

Binuksan ni Draven ang gate at tuluyang lumabas.

Tumingin si Draven sa akin ngunit ibinalik agad kay Trison nang tinampal ang kanyang pisngi.

“Sino ‘yan?” lingon ni Trison sa may pinto kung saan nakatayo ang babae at nanonood.

I looked at the girl too. She looked innocent. Nagsama sama pa ang mga walang alam. Akala naman nila bagay silang dalawa? They’re both innocent! Kaya nga may sinasabing opposite attracts dahil dapat hindi kayo magkatulad.

“Si Melissa. Classmate ko sa isang subject. May reporting kami kaya ginagawa namin sa loob,” deri-deritso ang paliwanag ni Draven sabay sulyap sa akin. “At… nag-aaral lang kaming dalawa.”

Ang iritasyon at kabastusang iniisip ay parang tinangay ng marahas na alon palayo sa akin. Naiwan ang magkakasalubong kong kilay at pagkatigil sa narinig.

“Ah…” si Trison na agarang kumalma. “Itong si Ashtraia iniisip—”

Hinampas ko ng bahagya ang tiyan ni Trison at naglakad na paalis. Gusto ko lang namang kumpirmahin. Narinig ko na ang paliwanag niya kaya dapat umuwi na ako.

And Trison is right. This isn’t my concern anymore. Bakit nga naman ako magagalit hindi ba? Bahala nga siya kung gusto niyang mambabae. He’s not a kid anymore—

Natigilan ako nang may humawak sa mga daliri ko. Ang kuryenteng dumaan sa aking kabuuan ay nagpapatindig ng aking balahibo. Nilingon ko si Draven saka bumaba ang tingin ko sa mga daliring naabot niya.

“Pauwiin mo na ‘yan sa lalake niya,” sulsol ng walanghiyang si Trison na nakahalukipkip sa gilid.

“Ba’t ka nandito?” marahan niyang tanong.

What I hate about this man is his calmness. Parang hindi marunong magalit kahit pagpira-pirasuhin mo pa ata.

Masyado akong marahas kumpara sa pagiging kalmado niya. I am more capable of hurting him. Lalo na’t sa galit ko ngayon, alam kong wala ako sa posisyon para hilingin ang mga bagay na ako ang unang nagdamot sa kanya.

My jaw clenched and looked away. Gusto kong maglakad paalis kahit dumidiin ang paa ko sa sahig.

“Nag-aaral lang kami,” ulit niya at hinila ako ng dahan dahan.

I shut my eyes miserably. This is insane. Ako dapat ang nagpapaliwanag dito dahil ako naman ang may ginagawang mali talaga ngunit bakit siya?

Pero sa galit ko ngayon, mabuting magpaliwanag siya!

“Pulang pula ang leeg mo, Ashtraia,” rinig kong puna ni Trison.

I tried to calm myself down. Why am I so mad? Oo na at nag-aaral lang sila kaya dapat umuwi na ako! This isn’t my concern anymore! He saw me last time with Cassius. Hinahalikan ako sa panga at hinayaan ko. Sa tingin niya siguro, sarap na sarap ako kahit siya naman ang iniisip ko at itinulak ko rin naman si Cassius pagkatapos.

Draven pulled me softly. Lumingon ako sa kanya lalo na’t ayokong magpatinag. Si Trison ay nasa gilid pa rin, nakahalukipkip at nanonood.

“Pumasok ka sa loob nang… makasigurado ka na mag-aaral lang kami,” anyaya ni Draven.

Trison’s harsh expression made the scene more dramatic. Nahahalikan na ng kulay kahel na langit ang kabuuan ni Draven, hudyat na magdidilim na ano mang oras.

Muli niya akong hinila sa marahang paraan. I slowly walked towards him. Marahas ang paghinga ni Trison at nagawa pang guluhin ang buhok.

Iginiya ako ni Draven papasok. At ang walanghiyang si Trison, namulsa ring pumasok suot ang supladong mukha. He glared at me when I looked at him. I arched my brow and equalled the intensity of his stares.

“H-Hi Ashtraia,” bati ng babae nang makalapit kami sa may pinto. Tumango ako.

Bumaba ang tingin niya sa kamay kong hawak pa rin ni Draven. Doon lamang naalis nang kinausap siya ni Draven na hahalo kami ni Trison.

The girl nodded shyly and looked at me again. Noong mapansin niyang nakatingin ako, tahimik na nagmamasid ay mabilis na nag-iwas ng tingin.

Binitiwan ni Draven ang aking kamay at kinuha ang upuan para sa akin. Pinaupo niya ako roon habang si Trison ay nakahilig na sa katawan ng upuan habang kinakausap ang babae.

Manonood lang ako. At hindi ko naman pinagpilitan ang sarili ko rito. Draven invited me. I had no choice but to stay since I don’t want to go home yet.

Katabi ko na si Trison habang nagpatuloy si Draven at iyong babae sa pag-aaral. He looked serious and focused. Kapwa kami nakahalukipkip ni Trison, hindi nagpapansinan at malayo pa siya ng kaonti sa akin.

“May atraso ka pa sa’kin,” si Trison nang nilingon ako.

I actually didn’t meant what I said. Siguro gusto ko lang iyong gawin para mapagsabihan niya ‘yang si Draven na tama ang iniisip ng lahat sa akin.

“Did you tell it to him?” I asked.

“Kailan mo ba ako nauto? Alam kong hindi mo ako tipo. Hindi tatalab sa’kin ang ganoon,” aniya at iritang nag-iwas ng tingin.

I smirked. “Too much for being a smart student huh?”

Napalingon si Draven sa amin. He looked at me curiously ngunit binawi rin naman at ibinalik ang ginagawa nila noong babae.

Halos isang oras ang dumaan saka sila natapos. The girl stood and looked at me again. Noong nahuhuli ko ang kanyang tingin ay natataranta siyang ibalik ang atensyon kay Draven.

“Uuwi na ako, Draven,” nahihiyang sambit ng babae habang kinokolekta na ang kanyang mga gamit.

“Hatid na kita palabas,” presinta ni Draven.

Tumayo ako ganoon din si Draven. Naunang lumabas si Trison at nagpresintang magtatawag ng tricycle para sa babae. Muli akong nilingon ni Draven. Inabot niya ang aking braso kaya nakalas ang aking mga kamay sa isa’t isa.

“Ihahatid ko lang sa may gate,” paalam ni Draven at dahan dahang idinausdos ang kanyang kamay sa aking palad.

The girl looked at his hand. Inalis niya rin naman agad at hinaplos ang batok habang tumitingin na sa labas.

Sabay kaming lumabas patungo sa kanilang gate. Madilim na at ang tanging ilaw ay nanggagaling sa poste.

“Salamat pala sa paggawa rin ng explanation ko sa reporting, Draven. Malaking tulong ‘yon dahil parang mas madali,” sabi ng babae nang bumaling sa kanya.

“You’re welcome,” si Draven.

Ngumiti ang babae at sumilip sa kanyang gilid kung saan ako nakatayo, nakahalukipkip at para nang puno sa gilid nila.

“Uh… k-kayo ba ni Ashtraia? Akala ko… uh… si Cassius ang boyfriend niya,” ang babae na halata ang nerbyos sa pagsasalita.

“He’s not her boyfriend,” si Draven ang kumumpirma.

“Ah… Edi… kayo?” I can sense her curiousity.

Umilaw sa harap at dumating ang tricycle kaya naudlot ang topic. Lumabas si Trison na galing sa loob at inayos ng bahagya ang nagulo niyang buhok.

“Sige Draven! Alis na ako. A-Ashtraia…” kaway niya sa amin.

I nodded again ganoon din si Draven. Tumingin din ang babae kay Trison at nakangiting pinasalamatan ito. Trison smiled a little.

“Ingat,” si Trison.

Bumaling si Draven sa akin at hinaplos ang aking siko.

“You looked mad,” bulong ni Draven.

Kinalma ko ang ekspresyon at dinukot ang cellphone ko sa aking bulsa.

“Magpapasundo na rin ako,” sabi ko lalo na’t gabi na. Lola’s probably looking for me.

“You should. Gabi na,” si Draven sa marahang tinig.

“Draven, papasok muna ako. Hindi ko pa nahuhubad ang bag ko. Magbibihis lang ako at lalabas din ulit,” si Trison na naglalakad na paalis.

Tumingin ako kay Trison. Pairap niyang inalis ang tingin sa akin at tumalikod.

“Ewan ko sa inyong dalawa,” iling niya at namulsa na.

Nagtipa ako ng mensahe habang nakatingin din si Draven sa screen ng aking cellphone.

Ako:

Pasundo ulit dito, Manong.

Pinindot ko ang send at muli iyong ibinalik papasok sa aking bulsa. Hinawi ni Draven ang aking buhok at inilagay iyon sa likuran.

“Care to explain?” he demanded calmly.

Shit. Oo nga pala. Ako pala ang may atraso rito.

“Wala lang ‘yon,” namamaos kong sabi at hindi makatingin sa kanya.

“I saw it. He’s kissing you,” may bahid ng tabang ang pagkakasabi niya.

Hindi ako nakapagsalita. I’m guilty because I know what Cassius did. Kahit pa sabihin kong hindi ako humalik, hindi ko naman ito pinigilan at hinayaan si Cassius dahil alam kong nanonood siya. I let him purposely.

Tumingin ako sa anino ni Draven sa sahig. Kapansin pansin kung gaano ka tangos ang kanyang ilong at ang buhaghag niyang buhok ganoon na rin ang kanyang katangkaran. Doon nanatili ang aking mga mata habang sinisilip niya ang munti kong ekspresyon.

“You still looked mad,” puna ni Draven, marahil ay tinutukoy ang suot kong ekspresyon.

“Anong dapat ikagalit ko, Draven?” I glared at him because I don’t understand it too.

He slowly pulled my arm. Nagpatianod ako, hindi dahil masyadong malakas ang pagkakahila niya, siguro dahil natutunaw agad ako.

Nadikit ako sa kanyang katawan. Draven crouched a bit and planted a kiss on the side of my head.

“Exactly, Ashtraia. Wala kang dapat ikagalit. O ikaselos…” bulong niya na ikinapikit ko.

Chapter 16

Sea Without Waves

Breathe

Tulala ako pagkapasok sa sumundo sa akin. Hindi ko na matandaan kung nakapagpaalam ba ako sa dalawa. O dahil ganoon ako ka lutang dahil sa pabigla-bigla kong desisyon.

I just made sure he’s not doing it with other girls. I mean… yes he’s free to do it with other girls ngunit paano ang pag-aaral niya kung sumablay siya ‘di ba?

Kung hindi ako dumating doon, malay natin natukso si Draven? And the girl definitely likes him. The way he looked at Draven tells me she’s crushing over him.

Humalukipkip ako at muling tumingin sa bintana. I didn’t do this because I’m jealous. I am not jealous. Kung bukas, makita ko siyang nakikipaghalikan, ayos lang!

Oh you idiot? Draven isn’t like you! Iniisipan mo siya ng kung anu-ano eh ikaw naman itong ganyan.

Right. He needs to stay away from girls because he doesn’t know how flirting works. Tama na ‘yung… ako lang ang… uh… ini-entertain niya.

“Hinihintay ka nila sa dining area, Miss Ashtraia,” salubong ni Merideth nang makapasok ako.

Kinuha niya ang aking mga gamit habang deritso na ang tungo ko roon. I saw Lola with my sister and my two cousins. Lola looked at me strictly while sipping on her wine.

“You’re late,” aniya nang inilapag iyon.

Tahimik akong tiningnan ni Arkaine. Si Abrielle at Ayeselle ay ngumingiti pa sa akin habang lumalapit ako. Hinagkan ko sa pisngi si Lola at nagtungo rin sa madalas kong inuupuan tuwing dinner.

Inasikaso agad ng kasambahay ang sarili kong pagkain. Naglapag ito ng plato at sinalinan ako ng tubig sa aking baso habang nagtatanong pa ang mga mata ng dalawa kong pinsang nasa harapan ko.

“I went somewhere,” sabi ko at ginalaw na ang mga kubyertos.

“That friend again?” makahulugang tanong ni Lola.

Sumimsim si Arkaine sa sarili niyang inumin. Naging abala naman ako sa paglalagay ng pagkain sa aking plato. Ayeselle and Abrielle looked curious with the sudden mention of the word friend.

“Did you approve my request, Lola?” tanong ko nang maalala iyon.

“What request?” si Ayeselle na hindi na nakatiis sa pagiging kuryoso.

“Scholarship,” I said.

“Scholarship? Para kanino?” si Abrielle naman ngayon.

“For my friend. He’s smart. Total malaki naman ang koneksyon natin gusto ko sanang tulungan,” sabi ko at sumubo.

“Let him earn it with sweats. That’s not your obligation to lend a hand, Ashtraia,” si Arkaine.

Binalingan ko ang aking kapatid na nasa pagkain ang tingin.

“May mga binibigyan naman si Lola ng scholarships. And besides, he’s smart. Hindi masasayang ang tulong na ibibigay,” sabi ko.

“Our family isn’t a charity to help everyone in need,” si Arkaine na sumubo ng maliit pagkatapos.

“Isang tao lang, Arkaine. I didn’t say we’ll help the entire people in Caraga Region,” I chuckled mockingly.

“Stop involving yourself with someone you just met,” sabay tingin sa akin sa makahulugang paraan.

I flashed my smirk.

“Why? Do you know him? What’s wrong with helping someone who badly needs it?”

“If they badly need it then let them work for it. Hindi ‘yung isusubo mo sa kanila dahil lang naaawa ka,” si Arkaine.

Natawa ako ng marahan at ambang magsasalita nang sumenyas si Lola na manahimik na ako. Natutop ang aking bibig at binasa ang pang-ibaba kong labi. Abrielle and Ayeselle looked at each other meaningfully. Nailing ako at muling ginalaw ang pagkain.

What’s wrong with Arkaine? Parang binubuhay niya ang mga sabi sabi rito na matapobre ang mga Ferrarin at mararahas. Draven is skilled and he’s smart. Bukod sa kapos sila sa buhay, sigurado akong malaking tulong ang scholarship sa kanya.

Masama ang loob ko sa kanya sa gabing iyon. Nakahalukipkip ako sa gilid habang inaayos na ni Merideth ang bedsheet ng aking kama.

“I don’t understand Arkaine sometimes,” sabi ko habang nakahilig ang ulo sa nakabukas na sliding door ng aking balkonahe.

“Baka ayaw niya lang sa ideya na tutulungan mo ang isang taong kakakilala mo pa lang, Miss…”

“What’s wrong with that? Ako ang nagkusang tumulong. Draven didn’t ask me for this. Baka iniisip niyang gagamitin ako noong tao eh ang bait nga noon.”

“Baka may iba pang dahilan ang kapatid mo, Miss…”

Magsasalita pa sana nang may kumatok sa pinto ng aking kuwarto. Napatingin ako roon hanggang sa bumukas iyon at sumilip si Agatha, ang madalas na nag-aasikaso kay Arkaine.

“Pinapatawag kayo ni Miss Arkaine sa ibaba, Miss…”

I sighed. She better explain herself because I am starting to think she’s slowly adopting Lola’s behavior.

Nagtungo ako pababa. Masyado nang tahimik ang kabuuan ng mansyon. Ayeselle and Abrielle are probably inside their room.

Dumeritso ako sa pool area at nakita roon si Arkaine na kakaahon lamang. Naglakad siya patungo sa lounger at kinuha ang puting tuwalya na naroon.

“Is it Draven?” she asked while wiping her neck.

Tumigil ako at humalukipkip.

“Sino pa ba?”

“Hindi ka ba nag-iisip, Ashtraia?” malamig niya akong tiningnan.

“I mean no harm. He’s smart. Gusto kong tulungan.”

“You think Lola will easily grant your wish to help a Blancaver? At tingin mo tatanggapin ni Draven ang tulong mo? Mismong Ferrarin? Ang rason kung bakit nakulong ang ama nila?”

Natigilan ako. I didn’t think about it thoroughly. Ang sa akin lang naman ay mabigyan ng scholarship si Draven. For sure it wasn’t a bigdeal.

“Our family scarred their life, Ashtraia. Kung magkaibigan kayo ni Draven, pwes ibahin mo ang isip ni Lola. She will not help the child of someone who betrayed her.”

My shoulder loosened.

Hindi ko alam kung ano ang magiging reaksyon ko sa nalaman. Kahit noong nakahiga at pumipikit na, iyon pa rin ang laman ng isip ko.

Hindi ko naman sana dapat ito pinoproblema. But I’m curious. Bukod sa hindi ko kayang tulungan si Draven sa paraang alam ko, iniisip ko rin kung gaano ka laki ang delubyong nagawa ng pamilya namin sa pamilya nila.

Linggo. Abala si Abrielle sa piano lesson niya, si Ayeselle sa tutor, si Arkaine sa ibang bagay kaya pumuslit ako paalis sa mansyon at nagpasyang magtungo sa bayan.

Bumaba ako at inayos ang aking suot na puting tank top, sa ibaba naman ay fit jeans at boots. Sinuklay ko ang dulo ng buhok kong nakatali at nagtungo sa pamilyar na daan.

“Si Drystan?” tanong ko nang sumilip sa pagawaan ng mga sirang kotse.

Ang nakayukong may-ari at abala sa kung ano ay napaahon ang ulo at tumingin sa akin. At first, he looked at me like he’s used to my presence, but later on his expression changed with curiousity.

“Ah… baka nasa palengke at nagdidiskarga ng mga gulay…”

Oh? I know he’s hardworking ngunit nakakagulat na talagang ganoon siya ka pursigido.

Madali lang kabisaduhin ang bayan. Bukod sa matao, matatanaw mo agad ang malaking palengke sa dulo. Sa bawat gilid ay may mga panindang gawa sa dayami, mga nakasabit na t-shirt, tabo, at kung ano ano pang mabibili mo agad sa isang tiangge.

“Ferrarin…” bulungan ng iilan habang naglalakad ako.

“May fiancé na rin daw ‘yan. Napagkasundo na rin sa isang Mendez. ‘Yung mayamang may-ari ng isang Hotel…”

“Ano pa bang aasahan mo sa pamilya nila. S’yempre hindi papayag si Donya na mapunta ang mga apo niya sa kung sinu-sino lang.”

“Kaya nga nakakapagtaka ‘yung panganay…”

I glanced at them curiously with the sudden mention of my sister. Mabilis na nagsiiwas ng tingin at nagkunwaring abala na sa mga ginagawa.

Nakapasok din naman ako sa bunganga ng palengke. Marami ang nagkalat na mamimili. The loud noises of the vendors boomed. Naaamoy ko rin ang langsa ng iilang paninda na nagkahalo halo na ata.

Madaling mahanap si Drystan. Isang sulyap sa truck kung saan nagdidiskarga ang mga sakong puno ng gulay at prutas, agaran kong nahanap ang pamilyar niyang katawan na naiiba sa lahat.

His rough movements made him more manly while he’s sweating. Karga karga niya ang isang sako ng gulay suot ang nipis na puting t-shirt at denim jeans na pantalon. I followed him using my eyes.

He looked so strict while doing his job. Deritso ang malalaking hakbang habang may mga grupo ng babaeng nagmukha niyang fans na nangingiti at pasulyap sulyap sa kanya.

Naglakad ako patungo sa kanya. Tumigil siya at ibinaba ang sako kasama ng iilan pang mga sakong naroon. Hinawakan niya ang dulo ng kanyang suot na t-shirt at ipinunas sa pawisang mukha kaya tumambad ang kanyang abs.

“Drystan,” tawag ko nang makalapit.

Kunot-noo niyang ibinaba ang t-shirt at tiningnan ako. His thick brow automatically shot up. Ang kasupladuhan ay mas lalong nadepina at kung gaano siya ka rahas tingnan tuwing seryoso lamang.

“The heartbreaker is here,” he said meaningfully and flashed his sinful smirk.

I smirked back. “Nagsumbong ba si Draven?”

Binasa niya ang labi at namaywang. Sumulyap ako saglit sa kanyang pulso dahil sa pamilyar na nandoon saka ibinalik ang tingin sa kanyang mukha.

“Don’t do that again, bad girl. Ayokong mabawasan ang sweldo ko para bumili ng beer…” his husky voice made me smirked even more.

“Iyon nga ang sabi ni Trison sa akin…” I chuckled.

“Drystan!” tawag ng kung sinong lalake at sinenyasan siya.

Drystan nodded. Muli siyang bumaling sa akin.

“What do you want?” tanong niya.

“Nothing. Just bored…” saka ako muling sumulyap sa kanyang pulso.

Nagtagal ang paninitig ni Drystan sa akin. His eyes looked so deep and sensual. His lips are red and wet. His superiority screams hell. Someone who looked so hot and dangerous with a sinful smile.

Can he even her cold? Is his fire enough to melt someone’s coldness?

“Ashtraia,” tawag ni Prof na nagpabalik sa akin sa sarili.

“Yes Ma’am…” tayo ko at inalis sa bibig ang kagat kagat kong ballpen.

“I said read the topic and explain it,” aniya sa matigas na tinig.

Tumayo ako at inangat ang libro na nasa disk. I read the topic carefully. Noong matapos ay sinubukan kong ipaliwanag sa abot ng makakaya ko. It wasn’t as smooth as she expected but at least I did my best.

Pagkatapos ng subject na ‘yon ay pinagliligpit ko agad ang aking gamit. Ramdam ko ang tingin ni Trison sa akin habang nagliligpit na rin.

“Saan ka pupunta? Kay Cassius na naman?” matabang niyang tanong nang isinuot ko ang bawat straps ng aking backpack.

Naglakad ako at tinapik ang kanyang balikat.

“Find a girl, Trison. Masyado kanang tsismoso sa buhay ko,” sabi ko sabay lagpas sa kanya.

“Siguraduhin mong kay Draven,” pahabol niya.

Pinasadahan ko ng haplos ang aking buhok at deritso na sa classroom ni Draven. Noong makarating doon ay mukhang may lecture pa na nagaganap. Dumaan ako at nakita agad ang nakahilig na si Draven sa kanyang desk habang seryosong nakikinig.

I smiled when he noticed me. Napakurap siya. I slowly waved my hand and chuckled. The boys cheered when they saw what I did.

“Keep quiet boys!” saway ng prof dahil sa kaingayan.

Naghintay ako sa labas habang nakahilig sa kalahating pader kung saan matatanaw mo ang nasa ibaba. I need to keep my eyes on him. Baka malingat lang ako saglit…

Umingay ulit habang nagsisilabasan na sila. May mga lalakeng bumati sa akin ngunit hindi ko na pinagpapansin at pumasok na sa classroom para lapitan si Draven na nagliligpit pa rin ng gamit.

Huminto ako ngunit inabot ni Draven ang aking siko habang ang isa niyang kamay ay abala pa sa paglalagay ng mga gamit sa kanyang bag. He pulled me closer to him and gave me a kiss on my cheek.

“Done with your classes?” he asked softly while his other hand is still busy with his things.

“Yup. May practice ka ba ngayon sa field?”

Umiling siya habang izinizipper na ang bag, ang isang kamay ay nakahawak na sa aking baywang at parang takot na aalis ako kung bibitaw siya.

Kinuha niya ang isang strap noon at isinabit sa kanyang balikat. Inilipat niya ang isa niyang kamay sa kabilang gilid ng aking baywang at iginiya na ako palabas sa classroom.

“Let’s go somewhere, Draven,” anyaya ko.

Pumayag siya sa gusto ko. Sabay kaming lumabas at nagtungo sa paradahan ng tricycle. Sumakay kami roon habang kapwa magkaharap.

Hinaplos ng kanyang daliri ang aking mga daliri at pinaglaruan iyon. Nasa labas ang aking tingin habang ramdam kong sa akin siya nakatingin. Noong sumulyap sa aking leeg ay nahuli ko pang yumuko agad at pinasadahan ng haplos ang buhok. I smiled coz I’m wearing the necklace he gave to me.

“What are we doing here?” tanong niya nang bumaba kaming dalawa.

“Obviously, maliligo sa Falls,” ngisi ko at hinila na siya paakyat.

Draven didn’t complain. Mainit pa ng kaonti habang naglalakad kami. Ilang minuto rin iyon bago tuluyang makarating sa mismong tuktok kung nasaan ang Falls.

Ang pamilyar na lugar ang bumungad sa amin. Hinubad ko ang backpack at hinayaan iyong malaglag sa sahig. Inisa-isa kong alisin ang butones ng aking blusa habang si Draven ay kuryosong nakatingin at nakapamulsa lamang.

“Take off all your clothes and let’s swim,” sabi ko at hinubad na iyon sa aking katawan.

Draven looked away. Hinubad ko ang palda at sinunod ang underwears ko.

“Come on, Draven!” tawag ko at naunang tumalon sa tubig.

Lumangoy agad ako pababa at lumayo ng kaonti. Noong umahon ay nakita kong naghuhubad na rin si Draven, isa isang tinatanggal ang butones ng kanyang uniporme. Hinilamos ko ang mukha at pinasadahan ng haplos ang aking basang buhok paatras.

Isang hila sa puting tshirt ay tumambad agad ang kanyang katawan. The light of the sunset kissed his body. Nagmistula siyang ginto habang inaalis ang sinturon ng kanyang slacks.

“Turn around,” he said when he noticed I’m watching him.

I arched my brow and smirked. He sighed and turned around instead. Tumawa ako habang ibinababa niya na iyon at naiwan ang boxers niya. His round butt looked so firm.

“Take it off too,” I said.

He glanced at me and glared.

“I’m naked. Hindi naman pwedeng may suot ka,” I smiled.

Huminga siya at binawi ang tingin. Kita ko ang paghuhubad niya. Kinagat ko ang labi at lumangoy ulit sa ilalim. Noong umahon, narinig ko na ang paglubog ng kung ano sa tubig.

Nakita ko ang katawan ni Draven sa ilalim. Sumisid siya at umahon sa aking harapan. He opened his eyes and stroke his wet hair backwards.

Hinila ko ang kanyang batok. He leaned closely and angled his head like he already know what I’m about to do to him.

I kissed him lightly. Draven kissed back gently.

“Don’t do that again,” namamaos niyang bulong nang tumigil.

Ipinalupot ko ang aking kamay sa kanyang batok. Masyado pang malapit ang mukha namin sa isa’t isa. Hinagod niya ang dulo ng kanyang ilong sa aking ilong nang paulit ulit.

“You’re not mad?” I asked.

“You’re not mine to begin with, Ashtraia. I am not your boyfriend,” he said.

Ngumisi ako at hinawakan ang kanyang pisngi.

“What if I’ll do it again? Are you still going to accept me?”

He didn’t hesitate to nod. Namilog ang aking mga mata at natawa. Nababaliw na ang lalakeng ito.

“At paano kung hindi na ako bumalik?” nangingiti kong hinagod ng haplos ang kanyang buhok sa kanyang batok paakyat.

“I’ll wait… until you remember me again.”

Masokista. Kahit ata tadtarin ko siya nang pinong pino at dudurugin sa sarili kong kamay ay gusto pa rin ako.

“What’s in me that you want so much?” tanong ko habang tinititigan ang bawat parte ng kanyang mukha.

“Just you,” namamaos niyang sabi.

I chuckled and shook my head. Lumangoy ako patungo sa batuhan. Noong umahon ay nakita ko rin ang katawan ni Draven na sumunod. Hinaplos ko ang buhok paatras at sinundan siya ng tingin na umaahon na rin ang ulo.

I pulled his nape for another kiss. This time it was deep and more sensual. Kinarga niya ang aking baywang at ipinaupo sa malaking bato. Ilang sandali lamang ay hinila niya rin ang sarili paakyat.

I looked down curiously. I saw his hard thing. It’s… big.

Tumabi si Draven sa akin paupo ngunit naroon pa rin ang aking tingin. Humarap siya sa akin at iginiya ang aking pisngi paharap sa kanya.

“Eyes on me…” saka niya hinagod ulit ng marahang halik ang aking labi.

He licked my lowerlip and slid the tip of his tongue. It created a reaction deep inside of me. His desire is expressed so vividly. The dark lust ignited in me to touch him.

Lumipad ang kamay ko patungo sa kanyang balikat. Habang lumalalim ang halikan ay hindi na nakapagtimpi ang kamay ko na bumaba.

Dinaanan ko ng haplos ang kanyang dibdib. My thumb found his nipple. I slowly pinched it in a circular movement while our tongue battled with each other.

“I wanna touch it,” I said while caressing his stomach down to his thigh.

Draven kissed me breathily when he noticed my sensual touch. Gumalaw ako at nag-iba ng pwesto para makaupo sa kanyang kandungan. Naitukod niya ang isang kamay sa likuran habang ang isa ay nakahawak sa aking baywang.

I slowly wrapped my fingers around his shaft. Draven’s lips parted. He shut his eyes close and lick his lowerlip helplessly.

I leaned closer and kissed his jaw while stroking him. My other hand thumbed his nipple. He sighed breathily. Ramdam ko kung paano pa iyon lumalaki at halos hindi na nagdidikit ang bawat dulo ng aking mga daliri.

Binilisan ko ang hagod. The veins on his neck protruded as he breathe weakly.

“You like that, hmm?” I whispered when I saw how he looked so pleasured.

He nodded. Ngumiti ako at kusang binagalan ang kilos. Draven opened his sleepy eyes and joined my hand with his large hand. He looked at me while moving his hand up and down with speed.

Hindi niya halos inalis ang titig sa akin. At palaban din akong nakipagtitigan kahit na nakakatunaw ang paraan ng paninitig niya.  His eyes squinted as he groaned while parting his lips a bit. Hinila niya iyon patungo sa kanyang tiyan at doon ko nakitang sumabog iyon.

“Fuck…” halos habol ang hininga niya.

“Breathe, Draven. ‘Cause I’m gonna do it again…”

Chapter 17

Sea Without Waves

Work

“I’ll just wash up first,” ani Draven, tinutukoy ang tumalsik sa kanyang tiyan.

He caressed my waist, sending signals that he wants me to stand.

Tumayo ako para makaalis siya. Ang kamay niyang nasa aking baywang ay dumulas patungo sa hita. He looked up and looked at me.

Tumingin ako sa harapan. There’s no people around the place. Kami lang. Ang papalubog na araw at kahel na langit. Ang gumagalaw na dahon ng mga puno dahil sa hampas ng hangin. Ang huni ng ibon at ang pagaspas ng tubig ng falls. It was so peaceful and calm. But not for us. It was hot, erotic and daring.

“Let me clean you first,” he said and touched my butt.

The anticipation for his tongue on my thigh embraced me. I put my legs on his shoulder so he would know what I really want.

“Then start by licking it,” I suggested.

Nagkatitigan kami. I caressed his cheek while my thumb rub his lowerlip. Draven kissed my thumb with full of affection. I saw how he sucked its tip and twirled his tongue.

I sighed when the sensation started building up again inside my stomach. Inalis niya ang labi niya roon. He started kissing the side of my leg. I licked my lowerlip and brushed my hair backwards. Humawak ako sa gilid ng kanyang balikat nang nanunuya na ang kanyang halik patungo roon.

I know it’s his first time. He’s not expert. But when he slowly brushed his lips made me lost my sanity.

His finger joined. His familiar strokes made me remember how my first time with him feels like. Inihagod ko ang aking mga daliri sa kanyang buhok habang abala siya roon. He slid the tip of his tongue and looked up.

“Draven…” I called lustfully.

He kissed it gently while his fingers move along with his tongue. His hot breath vibrated. Halos maliyo ako sa sensasyon at pakiramdam ko, nag-aagaw na ang dilim at liwanag sa kalangitan nang tumingala ako.

I slowly grind so I could feel him more. His speed increased. My legs trembled. Draven wrapped his other hand around my waist for a support while his kiss deepened.

“Try to put your finger in, Drave,” I encouraged in the middle of my heated desires.

“Hindi ka ba masasaktan?” he asked while his finger didn’t stop.

I shut my eyes and chuckled. His purity turned me on so much. Oh I wanna swallow him whole!

“No. It might add to the pleasure if you put it in,” I said, like a devil tempting an innocent angel.

I felt how he started putting his finger in. My lips parted for a heavy sigh. Kalahati pa lang…

“Does it hurt?” he asked.

Umiling ako. I was too wet to noticed the pain. Siguro may kaonting kirot ngunit mas nanaig ang sensasyon.

He pushed another inch. Mariin akong pumikit at halos magkasalubong ang kilay nang naramdaman kong gumalaw iyon. His finger feels so good…

I pushed his head back to my thigh. Nakatingala siya sa akin kaya noong yumuko ako para tingnan siya ay kitang kita ko kung paano niya ako muling hinalikan doon.

I stroked his hair gently while he’s doing it. The light from the sky kissed him. It was a nice view for someone who looked so pleasured while doing it.

“Hmm… that’s so good,” I moaned.

The gentleness of his kisses and the slow pace of his finger created a wild fire in me. The building pleasure is too much. Paunti-unti iyon at nanunuot sa bawat sulok ng aking katawan.

“Draven,” I called while I can almost reach it.

Rinig na rinig ko siya roon. He’s enjoying every corner of it like he wants to taste every bits of me. Binilisan niya ang kilos ng kanyang daliri. He flicked his tongue to match the speed of his finger.

My uncontrollable released made my whole body trembled. It was good compared to our first. It dripped down to my thigh.

Draven’s kisses travel down to my thigh. Fuck! His tongue feels so sensual and I am hot again! This man is saint ngunit mabilis na natututo pag tuturuan mo.

“Let’s wash up,” he whispered huskily.

We spent the remaining time swimming. Hindi nawawala lagi ang halikan at mga haplos na talagang nakakapaso.

Nagbihis din naman kami pagkatapos ngunit gusto ko munang makapagpahinga bago tuluyang bumaba.

Nakaupo na lamang kaming dalawa. Nasa pagitan ako ng kanyang hita at nakasandal sa kanyang dibdib habang ang isang paa ni Draven ay nakapiko at nakapatong ang isa niyang kamay, ang isa naman ay abala sa pagsuklay suklay sa basa kong buhok.

Tanaw ko ang marahas na pag-agos ng Falls. Ang kalmadong tubig sa ibaba ay marahan ang paggalaw.

“You looked like that calm water,” I pointed out.

They share the same vibe. Calm and gentle.

“And I am that rough Falls,” turo ko sa marahas na pagaspas ng tubig.

“You’re like the calm sea and I am your harsh waves,” I smiled and looked at him.

Nagkatitigan agad kami lalo na’t nanatili ang tingin niya sa akin.

“That’s a nice story,” he smiled.

“Actually it wasn’t. It’s tragic. The sea doesn’t need the waves. Some would prefer the calm sea, without its rebellious side which is the waves…”

“But the sea prefer its waves. They’re one,” he added.

“I don’t like the waves in the sea. Parang sinisira niya ang kalmadong dagat. Nag-aambang umalis… ngunit laging hinihila pabalik. Aalis ulit. The sea must realize the waves are trying to abandon him,” sabi ko.

Draven chuckled against my ear and kissed the side of my head.

“You’re cute…”

Tiningnan ko siya at inangatan ng kilay.

“Talk more. I’ll listen to your story,” he laughed a little while caressing the tip of his nose against my nose.

I sighed and looked at the falls again.

“The waves are harsh. Like that falls…” turo kong muli.

“Baka magkamag-anak?” parang sinasagot na lamang ang batang kuryoso sa paraan ng pananalita niya.

“And the sea… is always calm and gentle, just like that water too,” turo ko naman sa ibabang tubig na kalmado lamang.

“Kambal siguro,” nanunuya niyang sagot.

Kinurot ko ang hita niyang namamahinga sa aking gilid. Nangingiti siyang napapikit.

“Maybe they’re family?” I asked.

He chuckled a little and nodded.

“Maybe? The sea loves his rebellious waves… probably his wife?”

“Wife? No. Umaalis nga eh. Which means they’re not together?” I looked at him curiously.

He smiled again while looking at me. I groaned and shut my mouth. So childish.

“Continue,” bulong niya sa nagagalak na tinig.

Umiling ako. Nanatili ang ngiti sa labi ni Draven. Para bang tuwang tuwa siya sa naririnig niya sa akin.

“So you have this side huh…”

Umirap ako at ngumisi. “What?”

“Baby talks…” he said.

Namilog ang aking mga mata.

“It wasn’t a baby talk. I am just trying to tell you a story,” giit ko sa marahas na boses.

“And it’s cute…”

“What’s cute about it? Sinasabi ko lang ang tingin ko. Ikaw ba walang ganyang kalutangan?”

Pumikit siya at nangingiting isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat.

“I still love this side of you…”

Tumikhim ako at nagseryoso kahit hirap. Umahon ang kanyang mukha at tumingin sa akin. Kitang kita ko siya sa gilid ng aking mga mata. Daplis lang ngunit ang perpekto niya tingnan.

Ngumuso siya nang panoorin ang aking ekspresyon. I glared at him. He chuckled a little. Natatawa akong umirap.

I’m shock I have this side too. Siguro nadala na rin sa pakikipag-usap kay Draven lalo na’t kalmado siya at parang masarap kakwentuhan.

Bumaba na rin naman kami nang makitang nag-aagaw na ang dilim sa kabuuan. Gusto ko pa sanang manatili lalo na’t may mga plano pa ako ngunit ayaw na ni Draven na magtagal kami roon.

“Do you want to… have dinner with me?” anyaya niya habang naghihintay kami ng tricycle.

“Is that your own way of asking for a cuddle?” ngisi ko.

He smiled and looked at my hand. Inilapit niya sa akin ang kamay. Hinaplos saglit ang aking daliri habang tinitingnan ako, sinisiguradong gusto kong magpahawak sa kanya. Hinarap ko iyon sa kanyang palad at kusang ipinagsalikop ang aming mga daliri katulad ng gusto niya.

“I’ll cook,” ngiti niya.

I rolled my eyes and chuckled. His other hand pulled my waist. Nadikit ako sa kanyang dibdib habang nararamdaman ang mainit niyang paghinga nang malalim sa aking ulo. He kissed it gently.

“You’re clingy,” I commented.

Ipinalupot niya ang kamay sa aking baywang lalo at yumuko para itago ang mukha sa aking leeg. I felt his little chuckle, his hot breath kissing the skin of my neck.

“Susulitin lang habang binibigyan mo pa ako ng atensyon,” namamaos niyang bulong na hindi nakaligtas sa aking tainga.

“Why are you willing to settle on someone like me when you can freely choose a decent girl for yourself?”

“What do you mean by decent?”

“Decent, Draven. Matinong babae. ‘Yung kaya kang seryosohin. I am far from that kind of girl,” giit ko.

“Then what kind of girl are you?” he asked.

Gusto kong silipin ang mukha niya ngunit nanatili iyon sa aking leeg.

“I am not innocent. I will stain your mind. Look at what we did…”

“I want it too. You didn’t force me,” he said gently.

Nag-amba akong magsalita nang inunahan niya agad ako.

“I am fine with this, Ashtraia. Kung hanggang dito pa lang ang kaya mong ibigay, tanggap ko.”

Gusto kong matawa sa kanya. This man is rare. I cannot believe he existed. He’s not even greedy when it comes to physical intimacy. Laging may pagdadahan dahan.

And can you imagine it, he even asked me if it hurts? It’s just his finger! Hindi pa ata nanonood ng porn. Ibang iba sa mga lalakeng kakilala ko na halos ipangalandakan kung gaano ka galing sa kama.

Pinakyaw ata ni Drystan lahat ng kalandian at kabastusan kaya walang naiwan para sa kapatid. I think so.

Pagkasakay sa tricycle ay hawak niya pa rin ang daliri ko. Nasa kanyang mga hita rin ang backpack ko. Ang mga mata ko ay tumitingin sa labas at abala sa mga nadadaanan ng tricycle habang ramdam kong nasa akin lamang ang kanyang mga mata.

Pagdating sa kanilang bahay ay muli niyang hinawakan ang aking kamay. Kahit binubuksan na ang pinto gamit ang susi ay hawak pa rin ang aking kamay.

Pumasok kaming dalawa. Doon niya lamang ako binitiwan at kumuha ng upuan para sa akin.

The night was calm and gentle, like him. It was different from the life I used to have. Magulo at marahas.

Umupo ako at bumaling kay Trison na tahimik lang sa kanyang upuan. Noong maramdaman niyang nakatingin ako ay umahon ang kanyang ulo at kunot-noong tumingin sa akin.

“Pakopya,” I mouthed jockingly.

“Mag-aral ka,” he mouthed back.

Abala na ulit lahat ang mga estudyante sa pag-aaral para sa nalalapit na final exam. Lagi kaming magkasama ni Draven sa mga dumaang araw. Minsan ay dumederitso kami sa kanilang bahay pagkatapos ng klase.

“Anong course ni Draven?” tanong ko nang tumabi kay Trison.

Hinihintay namin ang prof kaya nagpasya akong sa kanya muna ubusin ang oras.

“Kayo lagi ang magkasama tapos ako ang tatanungin mo,” si Trison na abala sa librong pinapasadahan niya ng tingin.

“Wala kasi kaming panahon minsan mag-usap tuwing magkasama kami,” I smirked.

He slowly glanced at me. The judgements in his eyes are vivid.

“Sige sirain niyo ang kinabukasan niyong dalawa. Bahala kayo. Akala niyo siguro matatanggap ko ‘yang anak niyo? Hindi. Kakawawain ko lang ‘yan. Gagawin kong utusan.”

Trison and his advance mind.

I am not really thinking about those things. Siguro dahil hindi ko naman nakikita ang future ko ngayon sa ibang tao. I love kids but I don’t want it yet.

Kasabayan ko lagi si Draven magreview. Kasama rin namin si Trison na walang ginawa kundi ang mairita sa aming dalawa minsan dahil sa bulgaran naming halikan ni Draven.

Luckily, I passed all my exams.

“Gagraduate kana, dude. Iiwan mo na ako,” tapik ni Trison sa balikat ni Draven.

I feel bad for the scholarship. Wala pa ring sinasabi ni Lola tungkol doon. At sa nalaman ko kay Arkaine, talagang imposible na ata ang makatulong sa kanya.

“Balitaan mo ako kung may mga chix kang nakilala sa Manila ah! Dami pa namang magaganda doon. Sigurado akong mas maganda pa rito kay Ashtraia,” lingon ni Trison sa akin na talagang sinipa ko ang paa sa ilalim ng mesa.

Nasa canteen kami. Nagyayaya si Trison na ililibre si Draven ng lunch kaya sumama na rin ako at nagpalibre.

“Shut up, Trison,” banta ko habang abala si Draven sa pag-aalis ng pagkain sa tray.

“What’s your plan this Summer?” tanong ni Draven at tiningnan ako.

Ginalaw ni Trison ang kanyang pagkain at iritang tumingin sa akin.

“Nagbabalak mag Cebu ng mga friends ko,” I answered nonchalantly and looked at how he prepared my food infront of me.

“Hindi ka dadalo sa Graduation ni Draven? Ang lala mo talaga. Araw-araw nadadagdagan na ang sama ng loob ko sa’yo,” si Trison na agresibo na ulit ang tingin sa akin.

“Graduation din ng kapatid ko, si Arkaine,” sabi ko. “And yes… I’ll watch yours too.”

Draven nodded. Kumalma si Trison at muling sumubo. Ginalaw ko rin ang aking pagkain habang naiisip na hindi ko masyadong inaalala noon ang tungkol kay Draven.

I cared less about him. Kahit ang magtanong kung anong paborito niyang kulay ay hindi ko ginagawa. At ngayon na talagang ga-graduate na, hindi ko alam kung anong iisipin sa aming dalawa.

Is it okay to assume that he will always reserve himself to me? May ganoon bang… uh… loyalty? At his age, it is understandable to get tempted with other girls too especially when you are sorrounded by pretty girls. May mga case na ganoon. Hindi ko nilalahat ngunit talagang meron.

He will find someone else for sure. Baka nga hindi niya lang sasabihin sa akin?

I looked at him curiously while munching my food slowly. Draven silently ate his food too. Si Trison ay may kung anu-anong kinukwento sa kanya.

Should I tell him not to date some other girls? But what for? Ayos naman sa akin kung gagawin niya iyong pampalipas oras doon. Hindi ko naman siya boyfriend. Bahala siya roon kung maghahanap siya ng babaeng gusto niyang maka hang out.

Kahit noong matapos na kaming kumain ay hindi ko pa rin iyon matanggal sa aking isip. Napansin ko nalang na nawawala na naman si Trison at kami na lamang ang naglalakad.

“Mag-usap muna tayo,” ani Draven nang hinaplos ang aking siko.

Tumango ako at hinayaan siyang dalhin sa isang classroom na walang tao. Sumandal ako sa table at humalukipkip doon. Draven slowly put his two hands from each sides and looked at me seriously.

“So… I was planning to work…” panimula niya.

Tumango ako. “Well that’s good. Pero papayag ba si Drystan? Hindi ba’t ayaw niyang nagtatrabaho ka?”

“Walang magagawa si Kuya.”

“Walang magagawa? Susuntukin ka no’n,” I chuckled and brushed my hair backwards.

“Pero kung kaya mo namang ipagsabay ang pagtatrabaho at pag-aaral mo…” patuloy ko habang iniisip ang ibang bagay.

“No. Hindi muna ako mag-aaral ngayong taon, Ashtraia…”

My eyes slowly widened. “What? You have a full scholarship which is good. Pangarap mong mag-aral sa Manila, ‘di ba?”

Binasa niya ang labi at hindi makatingin sa akin.

“Malayo… at…”

My eyes widened more when I realized what’s his real reason.

“Tangina…” mariin kong pikit at nahilot ang sariling sentido.

“I’ll work first. Mag-iipon ako rito at tutulong ako kay Kuya,” agap niya, na iyon ang pinaka tunay na rason.

Dumilat ako at iritang sinuntok ang kanyang dibdib. It didn’t hurt him. Ngumuso siya at tumingin sa akin sa makahulugang paraan.

“Baka… pag nandoon ako, malaman ko nalang na kinasal kana pala. I don’t like it.”

“Hindi ako natutuwa, Draven!” irita ko siyang itinulak ngunit sinalo niya agad ang aking kamay.

“Isang taon lang, Ashtraia. I’ll work first. At ayoko sa ideya ni Kuya na magtatrabaho siya para sa akin habang naroon ako. Ayokong igapang niya ito.”

“I said don’t include me on your priorities! Tangina naman! Matalino ka ah? Magpapaloko ka sa babae? Sa akin? Really, Draven?! Paano ka nakakasiguradong hindi kita sasaktan huh? Uunahin mo pa ang isang bagay na walang kuwenta!” irita ko siyang itinulak dahil ayoko itong malapit siya sa akin ngayong galit ako.

Umalis ako sa kanyang harapan. Rinig ko ang buntonghininga niya.

“I’ll work… here…”

Nanliit ang mga mata ko at muli siyang tiningnan.

“Don’t fool me! Gusto mo lang talagang manatili rito dahil sa akin!”

Ngumuso siya. I groaned and shook my head. Namulsa siya at isinandal ang pwetan sa gilid ng mesa. Tiningnan niya ang sapatos habang irita ko siyang tinitingnan.

“Go to Manila and study!” Nang makita kong nag-amba siyang magsalita ay agaran kong sinundan ang sasabihin ko. “Or else I’ll fucking marry my fiancé just to punish you!”

His eyes widened. I saw how his shoulder loosened.

“But I wanna stay here for the mean time… and uh, work…” marahan niyang sabi.

I leered at him. Lumapit ako sa kanya at tumigil sa kanyang harapan. I saw our height difference. He bowed his head a bit and licked his lowerlip.

“Then work. Doon sa Manila. Mas maraming oportunidad doon. Not here. Stop giving me shallow reasons! You just want to stay here because of me!”

Kita ko ang munting ngiti sa kanyang labi. Tumikhim siya at nag-iwas ng tingin kahit nangingiti pa rin.

“Don’t test my temper, Draven. Sige magtrabaho ka rito nang makita mo kung paano ko pakakasalan ang fiancé ko. Oh you will see me kissing him infront of your work!”

His smile vanished. He sighed defeatedly and nodded slowly.

Chapter 18

Sea Without Waves

Hard

“Fine…”

“Fine what?” nanliit ang mga mata ko.

“Fine I’ll… study,” he looked at my crossed arm and caressed it.

“You are so clingy,” iling ko sa sarili.

“I’m gonna missed you when I’m there. Malayo, Ashtraia,” halos dasal ang pagkakabigkas niya.

“Then long distance!” giit ko nang matalim siyang nilingon.

His eyes widened. “Long… distance? So we’re couples?” he looked so hopeful.

Ngayon naman ako ang natigilan. Umiling agad ako.

“God… Ang rupok mo naman! Hindi dapat ganyan, Draven. Ang bilis bilis mong mauto sa babae. You are smart. Hindi dapat ganito na mabilis kang mababali para lamang sa babae. Sinisira mo ang pangarap mo!”

Umiling siya. “Magtatrabaho lang naman ako, Ashtraia. Hindi ako mag-aadik.”

“Anong hindi? Eh adik kana nga sa babae,” halos mapairap ako.

He chuckled a little. Mariin ko siyang tiningnan dahil seryoso ako. Ngumuso siya at binasa muli ang labi para magseryoso.

Iba ang pinoproblema ko kanina, na baka makahanap siya ng iba roon ngunit iba na pala ang takbo ng isip niya. Ganito na pala ang binabalak.

It wasn’t worth it! I am not even his girlfriend! Sumusugal siya sa akin? Sa babaeng kilalang kilala sa buong lugar na hindi matino? Is he kidding me? Seseryosohin niya talaga ito?

Noong una iniisip ko na baka naghihiganti ang isang ito kaso habang tumatagal ay parang lumalayo na sa iniisip ko ang tunay niyang pakay. O baka naliko lang ang plano nito dahil nawili sa mga halik ko? Sa pinaggagawa namin?

“Nasarapan ka lang sa akin nakalimutan mo na agad ang pangarap mo,” giit ko at iritang irita pa rin.

Draven caressed my lowerlip softly using his thumb. Malalim at nanghihila ang kanyang paninitig. I can almost see myself in his eyes.

“That’s not my main reason,” aniya ngunit umiling agad ako.

Ayokong marinig ang mga plano niyang nakasentro sa akin. Ayokong malaman na ginagawa niya ito dahil nandito pa ako. His charm won’t work on me.

“Kahit matigang ako habang wala ka ayos lang sa akin. Chase your dreams instead of chasing me you bastard—”

“What do you mean?” bigla siyang natauhan at ngayon ay napaahon pa ang tingin sa aking mga mata.

“I said chase your dreams—”

“No. The first one.”

Suminghap ako. I don’t want to give him false hopes but I am such a liar if I didn’t admit to myself how much I want him. It’s lust. This isn’t love.

“Wala kang balak tumikim ng iba habang wala ako ganoon ba?” he whispered.

Iyon pa ba ang concern niya ngayon? Maybe the pleasured shock him? Baguhan siya at noong makatikim ay para nang asong nauulol na sunod na lamang nang sunod.

My jaw clenched and looked away. Draven caressed the side of my waist softly. He crouched and brushed his nose against my nose. I shut my eyes and sighed.

“What is it that you want hmm?” bulong niya sa aking labi.

Fuck it.

“Don’t flirt while you’re in Manila,” deri-deritso kong sabi.

He nodded obediently. “I won’t.”

Sa isang iglap ay napanatag agad ako. Kahit hindi pasado sa akin ang mga halik niya, gusto ko naman iyon. Kaya nang pagtiisan.

At siguro dala na rin ng pagiging tamad ko ngayong lumandi. I know how to stick with one boy for a year. Ayos na ‘yang si Draven. Not too expert but he’s fine. Mapagtitiisan naman…

Ang unang pasok ng tag-init ay pinaalala agad sa akin ang plano namin na mag Cebu. I started packing my things while thinking about Draven.

Hindi ko ‘yon natanong kung… anong plano niya this summer. Wala naman siyang nabanggit sa akin. Nagtanong lang iyon. Bumagal ang pagpapasok ko sa aking gamit habang napapaisip.

May plano ba siya? No. He’s so clingy. He needs to realize I am not down for his plans. Para naman matauhan siya na handa akong umalis at ipagpatuloy ang plano ko. Para makita niyang kaya ko siyang iwan ano mang oras nang wala siyang rason para manatili.

He needs to act like this too. Dapat ganito siya hindi iyong binabase niya ang mga desisyon niya sa buhay sa ibang tao. Kung hahayaan mong may kontrol ang iba sa’yo, para mo na ring tinatanggalan ng kalayaan ang sarili mo. That’s not it supposed to work.

“Sasama ka sa Cebu?” tanong ni Ayeselle nang makitang bumaba na ako dala ang aking gamit.

“Oo. Ang boring dito.”

“Hindi naman ah!” si Ayeselle na sinundan ako palabas.

I need a diversion. Mas mabuti na ‘yung may pinagkakaabalahan ako habang sumasakit ang ulo ko sa pinaggagawa ni Draven.

Nakita ko ang papalapit na kotse. Bumaba ang bintana at dumungaw si Bryson. Akala ko ba hindi siya sasama?

Lumabas siya sa driver’s seat at nagtungo sa akin. Wala pa akong sinasabi ay narinig ko na ang tinig ni Lola sa likuran.

“Enjoy you two…” aniya na ikinalingon ko.

Bryson went to my grandmother first. Nagmano siya rito. My grandmother gave her a small smile and glanced at me.

“Start building your relationship with your fiancé, Ashtraia.”

I smiled flatly. Nakita ko sa loob si Arkaine na kakababa lamang sa engrandeng hagdan. I waved my hand to let her know that I’m already leaving. She smiled and waved her hand back.

Kinuha ni Bryson ang aking gamit at ipinasok sa likuran. Ngumiti si Ayeselle sa akin at nagpaalam. Hinanap ko pa si Abrielle saglit ngunit baka tulog pa iyon.

Pinagbuksan ako ni Bryson sa front seat. Umupo ako roon at hinila ang seatbelt. Nakipag-usap saglit si Bryson kay Lola. Kinuha ko ang aking cellphone at nakita ang text nila Rodnick.

Ako:

Sasama si Bryson.

Kay Rodnick ko pinadala ang mensaheng iyon. Nahagip ko sa labas na salamin si Sanders na abala sa pool at siya ang naglilinis. I sighed. Sana hindi niya na iparating ito kay Trison dahil ang isang iyon ay deritso agad na isusumbong kay Draven.

I mean so what if Draven found out I’m with my fiancé? Alam niya naman na set-up ito ni Lola at ang pakay ko ay magsaya sa Cebu. Hindi naman ako lalandi doon. Plus my fiancé has a girlfriend too.

I should tell it to Draven next time. Para naman matigil tigil din ‘yon sa kaka overthink. Pinaglaruan ko ang cellphone sa aking kamay at tamad na humilig sa nakabukas na bintana habang pinapanood na ang pag-ikot ni Bryson patungo sa driver’s seat.

“Bye,” ngisi ko kay Lola nang nilingon sila.

Ayeselle smiled beamly. My grandma watched me blankly. I chuckled and shook my head. So hard to please you…

Pumasok na si Bryson sa driver’s seat at nagsimulang magmaneho. Bumusina siya habang umaalis na kami.

“So… where’s your girlfriend? Akala ko ba hindi siya komportableng sumama sa trip dahil sa akin?”

“We broke up,” tamad niyang paliwanag habang kinakabit na rin ang seatbelt sa gilid.

Kumurap ako. “Oh that’s…” uh, tragic?

Binasa niya ang labi. “Hindi niya nakayanan. Mas mabuti raw na maghiwalay kami nang mas maaga kaysa iyong patagalin namin at masasaktan lamang kaming dalawa.”

I snorted because it was so dramatic for me. Pinigilan ko nalang na magbigay ng komento ngunit nangingiti naman.

“Wait until it’s your turn…” tamad niyang isinandal ang kamay sa nakabukas na bintana sa kanyang gilid.

“What? I don’t have a boyfriend,” I chuckled.

“Your boy toy.”

Ngumisi lamang ako. Iba ang set-up namin ni Draven. At hindi ko kailangang mabahala sa set-up ni Lola dahil malaki ang kumpyansa ko na hindi niya ako mapipilit. Para saan pa ang pagiging Ferrarin ko kung mapapasunod agad nila ako?

Si Bryson ang nagdala ng aking gamit. Naghintay lang kami saglit sa flight namin patungong Cebu. Noong makaraan ang ilang minuto ay pumasok na rin kami sa loob.

“Ako sa may bintana,” I said.

Hinayaan ako ni Bryson. Hindi na siya nagsasalita noong umupo na. Nasa malayo ang kanyang tingin habang ako naman ay naglalakbay din ang isip sa kung saan saan.

Tama lang talaga na hindi ako pumasok diyan sa ganyang sitwasyon. Magbe-break lang din naman. The emotional damage of being inlove with someone you can’t have is a torture. I don’t like that kind of pain.

Dumeritso kami sa Shangri La Mactan pagdating sa Cebu lalo na’t doon ang tagpuan. Si Bryson ang nagdala sa ilan kong gamit habang suot ko ang maliit kong packback.

“Woah! Nagkakamabutihan ah!” si Rodnick nang binuksan niya ang pinto.

“Gago,” ismid ko at ngumisi habang pumapasok na.

Nagbungguan sila ng balikat ni Bryson. Natanaw ko naman agad ang girls sa sala na kumakain ng pizza. They all greeted me. Nandito lahat ng girls.

“Where’s your girlfriend, Bry?” si Victoria ang nagtanong.

Tinanggap ko ang inilahad na isang slice ng pizza ni Elisse sa akin at tumabi ako sa kanya. Lumalapit na sa amin sina Rodnick at Bryson.

“We broke-up…” Bryson explained flatly.

Nagkatinginan agad ang girls habang ang mga boys ay deri-deritso ang ‘ohhh’. They all looked at me. Ngumisi si Rodnick sa akin at umupo sa balikat ng sofa kung saan ako nakaupo sa dulo. Inakbayan niya ako.

“May hot ka namang fiancee. Mapapaamo mo naman siguro ito,” ani Rodnick at kinuha ang pulso ko patungo sa kanyang labi para kagatan ang hawak kong pizza.

“Malay niyo magwork-out kayo,” si Nadia nang nilingon ako habang nasa kandungan siya ni Victoria.

Umiling si Bryson at nagtungo sa kinaroroonan ng boys na nasa balkonahe na nakabukas. Tumayo ako at sumunod kay Bryson lalo na’t nakita kong may inumin sa mesa na pinagkakaabalahan nila kasama ang iilan ding box ng pizza.

“Mahirap paamuhin itong si Ashtraia. Parang patikim tikim lang ang gusto,” natatawang si Archie nang pinulot ko ang isang san mig.

Tinungga ko iyon habang si Bryson ay kumukuha rin ng isa at walang pakialam sa kanilang topic.

“Let’s try it first Ashtraia. I’ll teach you,” nakangising biro ni Carter, ang pinaka notorious playboy sa kanilang grupo.

I showed my dirty finger while gulping half of my drink. Humalakhak ang boys at tinapunan pa ni Rodnick ng soft pillow si Carter.

“Gago ka. Respeto kay Bryson, dude!”

Marami silang plano. Makikisabay lamang ako at sumama pa sa mga babae para bumili ng gamit sa malapit na Mall. Namimili kami ng bikini. Nakapalupot ang kamay ni Elisse sa aking braso habang kapwa kami naghahagikhikan sa bikini na nakita dahil masyado iyong sexy. It will show our buns and we’re both down for it.

Bumili rin ang ibang girls ng kanilang toiletries. Tanging sunscreen lang ang binili ko lalo na’t nadala ko naman ang iba kong toiletries.

“Is this good?” Ipinakita sa akin ni Nadia ang isang body scrub na katulad sa akin ngunit iba lamang ang flavor.

“Yes.”

“Ito ang ginagamit mo?”

“‘Yung honey…”

Binitiwan niya agad iyon at kinuha ang tinutukoy ko. Mga bandang alas sais na ata kami nakabalik sa Hotel at halos tumili pa si Victoria nang bumungad sa amin ang kalat sa sala. Humalukipkip ako sa gilid ng pinto at napangisi sa kaguluhan ng boys.

Hinampas ni Victoria ng unan si Archie na natatawang tumayo sa sofa. May panibagong inumin sa table at hindi na San Mig kundi Bacardi kaya ganoon na sila ka wasted tingnan.

“That’s why it’s a bad idea to be with the boys all the time. Magulo na nga sila makalat pa,” si Ellise na nakitulong sa pagpupulot ng mga nagkalat na gamit sa sahig.

Sanay ako sa ganitong circles lalo na’t noong sa Manila pa lang kami ay puro ganito rin ang mga kaibigan ko. Nagsama sama ang mga tarantado kaya noong inilipat sa Caraga ay dalang dala ko ang naibaon kong katarantaduhan sa Manila.

Mag-isa si Bryson sa balkonahe kaya pinuntahan ko ito habang nagkakagulo pa sila sa loob. Inukupa ko ang bakanteng upuan at tiningnan itong mag-isang nilalagok ang shot at may sariling inumin.

“Is this how boys deal with their broken heart?” I asked.

Binasa niya ang labi at tiningnan ako. He looked drunk ngunit mukhang kaya pang ihandle ang sarili hindi kagaya nila Rodnick sa loob na natutumba na.

“What did you buy?” tanong niya, mukhang ayaw pag-usapan ang tungkol sa pinagdadaanan.

“Sunscreen… bikini…” saka ko tiningnan ang nangingislap na citylights sa kabuuang syudad. The City looked so alive.

“Bikini…” tumango tango siya at muling lumagok ng shot.

I chuckled and brushed my hair backwards.

“Baka nagpapanggap kanang ako ang girlfriend mo ha. I have a boy toy, Bryson…”

He snorted and flash his smirk while shaking his head.

“Boy toy mong hindi mo type?”

Kinuha ko ang kanyang shot sa kamay at sinalinan iyon para sa aking sarili. Rinig ko ang ungol ni Archie sa loob at mukhang nasapak ng isa sa mga babae.

Dinala ko ang shot glass sa aking labi at tinikman iyon habang naiisip ang huling nangyari sa amin ni Draven sa Falls. Nilagok ko ng buo ang shot at napapikit nang bumyahe sa aking lalamunan ang mainit na alak.

“Mapagtitiisan naman,” sabi ko at ibinalik sa kanya ang shot.

Tinanggap iyon ni Bryson habang nakaangat na ang isang kilay.

“Wow. The playgirl is getting patient for a boy huh…”

Binasa ko ang labi. “Nakakapagod magpapalit palit. At wala na akong mahanap na iba roon…”

“That’s the first sign…” saka niya nilagok ng buo ang sinaling shot para sa sarili.

Umangat ang aking kilay. I don’t understand why he’s not buying my excuse. Totoo naman talagang wala ako sa mood para sa ibang lalake ngayon. Cassius suddenly bore me. Ayoko na rin sa iba kong mga nakalandian dahil nakakaumay na. Their kiss aren’t thrilling anymore.

“Just admit you like him,” ani Bryson nang inilahad sa akin ang sarili kong shot.

“Yes I like him. I do like him. Hindi ko naman tinatangging hindi ko siya gusto, Bryson,” nangingiti kong sabi habang dinadala ang inumin sa aking labi.

“But it’s not that deep. My past taught me that love is  nothing but an emotional torture. It hurts people. Nagiging tanga pa ang iba.”

“Pwede kang hindi maging tanga sa pag-ibig, Ashtraia. Love doesn’t hurt.”

“Really? Coming from a broken hearted man huh?” nanunuya kong sabi.

Nailing siya at pumikit. Inilagay niya sa likod ng kanyang ulo ang dalawa niyang palad at ginawa iyong unan habang tumitingala. His adam apple moved when he gulped.

“My parents need your grandma’s connection…”

I snorted. “Their generation needs to realize that we’re not their products, Bryson. Payag ka bang tanggalan ng karapatan ng mga magulang mo para lang sa kabutihan nila?”

“Sa kabutihan ng lahat,” pagtatama niya.

“Then you’re willing to sacrifice yourself just to save them? That’s tragic…”

Dumilat siya at mataman akong tiningnan habang hindi nagbabago ang kanyang pwesto, tanging mga mata lamang ang gumalaw.

“Why? Are you willing to sacrifice them just to save yourself?”

Hindi ako nakasagot ngunit humahalik ang nanunuyang ngiti sa aking labi.

“Imagine our situation right now, Bryson. Just because we’re on the same boat then it doesn’t mean you can trust me. Don’t underestimate a woman who doesn’t need a man to protect her. They’re dangerous.”

Nagtagal ang paninitig niya sa akin. Kalaunan ay tumango  rin at muling pumikit habang pinapakalma ang kalasingan.

The boys passed out after drinking. Nagising lamang ako kinaumagahan nang may nagdoorbell. Elisse called for a room attendant to clean the whole room. Hindi na matiis ang kalat na ginawa ng boys kaya nagpatulong na.

Noong magising na ang lahat at humupa na ang hang over ng lahat ay nagpasya na ring magtravel sa Cebu. We visited the tourist spot in the City. Nauna kami sa Pescador Island, Moalboal. The girls tried snorkeling while the  boys are distracted to diving.

“Nice butt,” ngisi ko kay Elisse at pinisil ang kanyang kanang pwet.

She giggled and smacked my butt too. Ngumiwi si Victoria nang makita ang pinaggagawa naming dalawa. Si Nadia naman ay abala sa hawak niyang camera at nagawa pang itutok sa amin ni Elisse.

“Smile girls!” ani Nadia.

Niyakap ni Elisse ang aking baywang sa gilid habang iniaangat ang isa niyang paa at ngumisi sa camera. I smiled and closed my eyes. Sa ikalawang shot ay sumali na si Victoria sa amin.

Isang linggo na puro beach ang pinupuntahan namin. Sa Linggong iyon ay sa Bantayan Island kami lalo na’t naroon ang yateng bagong bili ni Nadia. She’s a model. It was easy for her to buy a yacth because she came from a wealthy family too.

“Let’s play truth or dare guys!” si Elisse na inilalapag na ang boteng walang laman sa gitna ng table kung nasaan ang ilan naming drinks.

“No big deal huh! Huwag sensitive! If you’re not game then back out,” banta ni Rodnick na nakaakbay sa akin habang topless na rin.

Lahat ay game para sa laro. Sinimulang ikutin ni Elisse ang bote habang sumisimsim ako sa cocktail drink sa pulang baso kong hawak.

“Carter! Truth or dare!” si Elisse nang tumigil ang ulo at itinuro iyon kay Carter.

“Dare baby,” nakangising si Carter suot ang itim na shirt niyang bukas na lahat ang butones at namumula ang pisngi dahil sa kakalangoy sa nagdaang araw.

“French kiss the girl you want to bed!” natatawang si Elisse.

Nagtawanan kaming girls habang hiyawan naman ang boys. Carter looked at me and smirked. Nang mapansin iyon ni Rodnick ay mabilis niyang kinalas ang kamay sa aking balikat.

“Bryson,” si Carter nang nilingon ito at agarang itinaas ang mga kamay.

“Up to her.”

“Wow! Walang pakialam ang fiance!” natatawang si Archie.

“Eh game din ‘yang si Ashtraia kahit may pake ‘yang si Bryson,” si Rodnick.

Lumingon agad si Carter sa akin. He pulled my waist and smirked. I craned my neck and smirked back. He whistled when he noticed I am fucking game.

Yumuko siya. Everyone started cheering for us. Ipinalupot ko ang kamay ko sa kanyang leeg at tinugunan ang lumalalim niyang mga halik sa akin.

The girls screamed when I angled my head from the right and shove my tongue in for a deeper kiss. He groaned and chuckled while his other hand travelled down my butt.

“Not so fast. This is not part of the game,” huli ko sa kanyang kamay.

“Damn you’re so…”

I saw Draven’s face on my mind which made me stop from kissing him back but Carter’s so eager to continue. His kisses aren’t enough to turn me on. Eksperto pero… Nakangisi akong lumayo sa kanya nang sumenyas si Elisse na tapos na ang sampong sigundo. Carter looked at me lustfully. Pinahiran ko ang aking labi at sumenyas pa na hindi masarap kaya humalakhak si Carter.

“So hard to please a playgirl huh…” ani Carter.

Chapter 19

Sea Without Waves

Familiar

“Who’s this bitch named Alice?”

Masakit pa ang ulo ko at binabalikan sa isip ang mga nangyari kagabi lalo na’t naka underwear nalang ako paggising ko.

Hindi naman ako nagsuspetsya lalo na’t nasa kabilang room ang mga boys.

“Alice Astorga…” patuloy ni Victoria habang abala akong maglakad na parang zombie sa banyo.

Nasa sofa ang mga girls at pinagkakaguluhan ang phone ni Victoria. Naghilamos ako at ginamit ang sariling toiletries. Ugh. My head hurts so bad. Parang may pumupokpok.

“She commented on Ashtraia and Carter’s video…”

Umangat ang aking kilay nang mabanggit ang aking pangalan.

“Do you know her, Ashtraia?” si Elisse nang lapitan ko sila roon.

Kinuha ko ang phone at tiningnan ang tinutukoy nila. Nakita ko agad ang comment na maraming reply. Umangat ang aking kilay sa comment na ‘bitch’.

I browse some replies. Isa roon si Victoria na may reply na ‘Ikr shut up you lonely virgin.’ At sinundan pa ng iilan ng mga babaeng kakilala ko lang din.

Alice? I clicked the profile curiously and saw Draven’s childhood friend. Oh…

“Sino ‘yan? One of your haters?” natatawang si Elisse habang wala akong masyadong ibinigay na reaksyon.

Ibinalik ko kay Victoria ang cellphone at nagkibit. Hindi na rin nila iyon binigyan pa ng pansin lalo na’t hindi naman big deal sa akin.

Well… it’s Alice. She’s inlove with Draven, right? She probably told him? And what the heck? It was a tag photo. Did she stalk my facebook? Ganoon siya ka invested sa akin?

I didn’t think about it too much lalo na’t sa mga ginawa namin sa Cebu, sa pagiging clingy ni Carter at gusto ko na talagang sikmuraan, nawala rin naman sa isip ko iyon.

“Tang ina, Carter! Nakakailang haplos kana sa baywang ko. Hindi kita papatulan,” halos itulak ko ang kaniyang dibdib nang pasimple niya akong hinawakan sa baywang.

“Woah… thought we’re on the same page last night?” halakhak niya.

Speaking of that kiss… naalala ko na naman. Alice saw it on the internet. Draven’s probably sulking right now. Tapos cino-comfort na ng magaling na babaeng ‘yon.

I imagined them together talking heartily. Draven drinking his beer while Alice caressing his back and whispering things like ‘Nandito ako lagi para sa’yo, Draven…’ Ugh I wanna puke.

But then again, my mind started creating another scene. Naghahalikan na ang dalawa. Nagkasalubong ang aking kilay.

Maingay ang mga girls at binubuhat nila Rodnick at Carter si Elisse para itapon sa pool. Wala sa sarili akong umupo sa sun lounger at nagpatuloy sa aking iniisip habang tilian at halakhakan ang kanilang ginawa.

“Thinking about your boy toy?” sulpot bigla ni Bryson na nakapamulsa sa maong shorts niya.

I smirked and looked at him cockily.

“How’s your heart?”

He snorted and rolled his eyes. Tamad niyang pinasadahan ng haplos ang buhok at tumingin sa pool.

Sumeryoso akong muli nang magbalik sa isip ko iyon. Tamad akong humiga at pinisil ang aking pang-ibabang labi.

Draven will probably ask me about the video. We’re having fun. And it’s just a kiss? A dare? Wait… what is it to him? We’re not in a relationship. Malinaw sa aming dalawa ang relasyon namin ah? I don’t mind if he kiss Alice like that too.

Ang gusto ko lang naman sa amin ni Draven ay ang pisikal na nangyayari. Iyon lang. He’s aware I’m not into relationship. At alam niyang wala akong balak magcommit.

Kaya kung galit siya sa bagay na ‘yon, kung ayaw niya sa pinaggagawa ko, then he can fuck off. I don’t want a headache.

Yeah… I don’t need him bossing around and telling me about his primitive ideas into things like this. Kung ayaw niya sa mga babaeng kagaya ko, then he can pursue Alice. They will click for sure. Total mukhang parehas sila eh. Mga primitibo. A guy like Draven deserves a girl like Alice. Matino.

Medyo kumalma ang iniisip ko pero hindi pa rin ata iyon sapat para tuluyang matanggal ang iniisip. Sa mga araw na nasa Cebu kami, hindi ko nalang namamalayang iyon pala lagi ang naiisip ko hanggang baunin ko noong papauwi na.

“Let’s plan another trip next time! Sa resort tayo nila Rodnick this November ha! We’ll celebrate Halloween together!” si Elisse noong nasa airport na kaming lahat.

Tumango ako kahit na hindi ganoon ka sigurado kung sasama ba. Nagpaalam kami sa isa’t isa habang si Bryson ang may dala ng mga gamit namin.

“Ihahatid kita sa inyo saka ako uuwi,” aniya habang pumapasok na kami sa taxi.

“Lola likes you, Bryson. No need to earn her trust…” ngisi ko nang pinagbuksan niya ako ng pinto.

Hindi siya nagbigay ng komento tungkol doon habang tahimik ko namang dinala ang tingin sa labas ng bintana.

Hanggang ngayon, umuugat pa rin sa isip ko ang reaksyon ni Draven. I’ll accept if he’s disgusted to know what I did.

But what is it to him? Kaya nga ayokong pumasok sa relasyon dahil sa ganitong drama. If he doesn’t like what I did then that’s not my issue anymore. As if we’re in a relationship…

“Your brows are always furrowed,” biglang puna ni Bryson na ikinalingon ko.

Doon ko napagtantong magkasalubong nga ang aking mga kilay habang tinitingnan ang Falcata Trees ni Lola. Hudyat iyon na malapit na kami sa mansyon.

“Just random thoughts. You know… dirty things,” I smirked.

Umangat ang kaniyang kilay at parang hindi kumbinsido.

“You’re falling.”

Kinilabutan ako roon. What?! No! I am not yet inlove.

“Funny…” halos idaan ko sa tawa ang aking sagot.

Humalukipkip siya at pasandal akong tiningnan.

“It is more convenient for me if you fall inlove with someone else…”

Umangat ang kilay ko roon.

“You’re rebellious. Alam kong kakalas ka sa kasunduan sa abot ng makakaya mo. Less headache for me.”

“Oh… the slave of his parents has a plan!”

He smiled a little. “We can’t force things…”

He’s brokenhearted. Maybe he realized some things. Alam kong payag siya sa kasunduan ngunit nababasa ko agad na siya mismo ang magtutulak sa akin para lang takasan ang kasal at kusa rin siyang makawala sa pamamagitan ng pagkalas ko. This damn man is coward but he’s smart.

“So… how’s the trip in Cebu?” salubong ni Lola nang makarating kami ni Bryson sa mansyon.

Pagod ako sa totoo lang kaya hinayaan ko na si Bryson ang makipagkwentuhan kay Lola. Masyadong tahimik ang mansyon na medyo ipinagtaka ko ngunit anong oras na rin ba?

Itinulog ko ang lahat. The next day was suspicious. The silence is defeaning. Kunot-noo kong tiningnan ang mga pinsan ko, si Lola na tahimik na kumakain, at si Arkaine na mas malamig ang ekspresyon.

“Who died?” I asked bluntly.

Arkaine looked at me seriously. I chuckled and looked at my two cousins who’s suspicious too.

“What’s up? Did I miss somethin’?” patuloy ko at isa isa silang tiningnan.

Parang bingi ang lahat. Kinuha ni Lola ang table napkin at pinunasan ang labi. Wala siyang sinabi at nanatiling tahimik.

I know our family is mysterious and suspicious ngunit ngayon ko lang napatunayan. They’re all suspicious. Hindi ko alam kung anong nangyayari. Ilang araw linggo lang akong nawala, parang hindi ko na sila kilala.

“Abrielle…” hawak ko sa kaniyang pulso nang magtangka siyang umiwas.

Bumaba ang tingin ko sa suot niyang bracelet na kulay ginto. Katulad lamang din iyon ng akin. May ganito kaming apat lalo na’t may nakaukit din na pangalan sa likod.

Binawi niya ang kamay at umiling lamang. Noong si Ayeselle ang nilapitan ko, ganoon din. It was so weird and it’s making me curious. Si Arkaine ang pinaka huli kong nilapitan kahit alam kong siya ang pinaka tahimik sa mansyong ito.

Umupo ako sa sun lounger at tinabihan siya na nakahiga lamang doon.

“Nagkasagutan si Abrielle at Lola,” she blurted out.

Napakurap ako at hindi iyon inaasahan. I mean what’s new? Dapat ba akong magulat doon?

“About what?”

“Engagement?” halos hindi sigurado ang tinig niya.

Kumulob ako sa sun lounger at paharap siyang tiningnan habang nakapikit. Kitang kita ko ang paglabas ng kaniyang freckles dahil nahahalikan ng sinag ng araw. Her nose reminded me of my nose. Her thick eyelashes are way longer compared to mine.

“How about Ayeselle?”

“Nag-away din siguro sila ni Abrielle. You know… siblings,” she made it sound like it’s normal.

Normal naman ang mag-away pero ako at si Ashtraia siguro dahil maraming bagay ang taliwas kami sa isa’t isa. Ngunit si Abrielle at Ayeselle na parang salamin at madalang na may pag-awayan, iyon ang nakakapangduda at nakakakuryoso.

“I’m not really sure but that’s their problem anymore,” aniya.

See? She doesn’t care. Dahil kung ako lang, kung pwede akong sumingit sa dalawa at pagbatiin sila gagawin ko. Unlike Arkaine. Hahayaan niya lang.

Hindi ko na masyadong pinroblema ang bagay na iyon lalo na’t may isa akong iniisip.

“Tatawagan lang kita mamaya kung magpapasundo ako, Manong…” paliwanag ko pagkababa sa sasakyan nang makarating sa pamilyar na lugar nila Draven.

“Sige po, Ma’am. Pero pakiagahan at baka mapagalitan kami ni Donya…”

Tumango ako kahit gusto kong i-suggest na huwag matakot kay Lola. Inayos ko ang suot na tank top at namulsa sa cargo pants na suot habang naglalakad na sa bahay nila Draven.

So… why am I here? Napadaan? Psh. What a good excuse. I wanna see him and maybe… hmm… explain?

Is it necessary, Ashtraia? You aren’t his girlfriend to begin with. Bakit ako magpapaliwanag? That’s so lame. Parang inamin ko na rin na guilty ako sa nangyari ah? Eh ginusto ko ‘yon. It’s part of our game. Wala ba siyang ganoon?

Fuck it! I shut my eyes and turned my back. Oh forget it. Hindi nalang kami magkikita. He’s leaving right? Gawin niya iyong motivation para makapaghanap siya ng matinong babae kung sinabi nga ni Alice sa kaniya ang tungkol doon.

But wait… I told him not to flirt while he’s in Manila. Tumigil ako at wala sa sariling humarap ulit. Ang uto-uto niya naman kung susundin niya iyon? What am I? His girlfriend? He’s not in a relationship and for sure he won’t act so loyal while he’s surrounded by those city girls. Sigurado akong makakalimutan niya rin ang usapan namin at sa huli, titikim na rin ‘yon.

Goddamn it! Just talk to him and get over this drama. Gusto ko tuloy manigarilyo sa sobrang frustration na sumasakal sa akin.

Hindi pa ako nakakarating sa mismong bahay nila Draven, natanaw ko na ang paghinto ng tricycle. Naunang bumaba si Draven at yumuko. Ilang sandali lang, lumabas si Alice at nangingiting tinanggap ang kamay na inilahad nito.

Umangat ang aking kilay at napatigil sa may poste. Dumukot ng pera si Draven at ibinigay sa driver habang si Alice ay inaabot ang mga cellophane na hawak ni Draven sa kabilang kamay at mukhang gusto niyang tulungan ngunit inilalayo ni Draven sa kanya. Tumawa siya at hinampas ang braso ni Draven.

Draven remained serious but he’s calm. Nag-uusap na sila habang binubuksan na ni Draven ang gate. Napalingon si Alice sa aking kinatatayuan kaya binawi ko ang tingin at sumandal sa poste.

Darn… what am I doing? Seryoso akong humilig sa poste ngunit ramdam ko na may papalapit. Pumikit ako at binasa ang labi.

“Ashtraia,” malamig na tawag niya.

Dumilat ako at nakita si Alice. Pinasadahan ko ito saglit ng tingin sa suot niyang dilaw na bestida at ang mga hairpin na nasa magkabilang gilid ng kaniyang mahabang nakalugay na buhok.

I smirked and glanced from behind. Mukhang pumasok na si Draven. Tumayo ako ng tuwid.

“Bakit ka nandito?” malamig niyang tanong.

Kitang kita ko ang nakatagong galit sa kanyang mga mata. She’s pretty and too girly. Amoy ko rin ang tamis na cologne na hindi pamilyar sa akin at mukhang sa palengke lamang nabibili. She dress well… Kung hindi ko lang alam ang inamin ni Draven na wala siyang gusto rito, sa nakita ko kanina, iisipin kong may relasyon silang dalawa.

“Alam ko ang gawain mo kaya sana layuan mo na si Draven,” giit niya nang hindi agad ako nakapagsalita.

“I told you to make him as your boyfriend—”

“Kami na,” putol niya kaya halos natutop ang aking bibig.

“Kami na ni Draven kaya tigilan mo na siya. Wala kanang karapatang guluhin ang buhay niya. Wala kanang karapatang paglaruan siya.”

Oh… so…

I chuckled softly and caressed my hair. Ah… the nerd finally gave-in huh?

“Okay,” I smiled and raised my hands. “I’m a bitch but I know what boundary means…”

Kita ko ang pamumula niya. Tila ba nakadagdag iyon sa apoy na inaalagaan niya at sa pamilyar na salitang ‘bitch’ na comment niya.

“Nang dahil sa’yo, tinanggalan ng scholarship si Draven! Alam mo ba ang nararamdaman ngayon ni Draven para sa’yo? Idagdag pa ang nakita ko sa facebook?” she pointed me.

My smile slowly vanished. She got me there. Halos matahimik ako habang kumukuyom ang kanyang mga kamay at parang pinipigilan lamang ang sarili na saktan ako.

“Ano ba talagang gusto mong mangyari? Ganiyan ba talaga kayong mayayaman? Bored ka ba, Ashtraia? Kaya ang buhay ni Draven ang nakikita mong pagkaabalahan?!”

My brow raised. I smirked but I couldn’t say anything. Bukod sa gulat pa sa kanyang sinabi, halos pinoproseso pa ng aking utak kung paano natanggal ang scholarship ni Draven.

Ang alam ko, nag-apply siya. Kaya anong nangyari? Paano ang pag-aaral niya sa Maynila?

“Bilang babae, nakakadiri ka. Hindi ko masikmura ang kagaya mo na umaalis at lumalandi sa kahit sino tapos babalikan lang si Draven pag nagsawa kana ulit sa iba! Ngayon na alam mo nang kami na ni Draven, sana tigilan mo na ang kakalapit sa kaniya,” matigas na sabi ni Alice bago tuluyang tumalikod.

Nakakadiri? Oh come on… as if we’re in a relationship! It’s her primitive ass talking! Ngunit ano bang mababago sa kanyang tingin sa akin kung iyon talaga ang totoo? As if I force those boys around me to flirt with me? It’s mutual. We’re game. At ganoon din ang sa amin ni Draven. Hindi iyon seryoso.

Stop saving your ass and just go home, Ashtraia. May kailangan din akong kumpirmahin.

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Siguro dala na rin na may nakahalikan, at ngayong may siniseryoso na ngang babae si Draven na tuluyan nang kumalas sa akin, bakit ako magagalit kung palagi kong nililinaw sa aming dalawa na wala lang ang namamagitan sa amin?

I should celebrate, right! Coz the nerd, that fucking virgin, is finally taken! Whoo! As if it matters to me!

Pagkauwi sa mansyon, deri-deritso na ang pag-akyat ko. Natanaw ko si Arkaine na nakahalukipkip nang makita ako ngunit masyado akong okyupado sa aking nalaman.

Kinatok ko ang pinto ng opisina ni Lola saka ako pumasok. Ni hindi ko na naisara iyon nang deri-deritso ang lakad ko patungo sa mesa kung nasaan siya.

“What did you do, Lola?” halos magtagis agad ang aking bagang sa sariling tanong.

“Take a seat and we’ll discuss it…” kalmado niyang sabi na talagang ikinabuga ko ng hininga, halos matawa.

“So it’s true…”

“You know my condition, Ashtraia. I thought you’re different but you disappoint me…” sabay angat ng kanyang tingin at halos masilip ko ang pagiging estrikta niya sa likod ng salaming suot.

“You think those boys won’t use you against our clan?”

“Lola that’s not even the issue! Tinanggalan mo ng scholarship ang isang taong pinaghirapan iyon!” halos sumabog ako sa iritasyon.

“Then save his ass. Marry Bryson,” she said nonchalantly.

Bumuga ako ng hininga at talagang natawa. I can’t believe she’s using Draven in order to tame me! At akala niya ba ibibigay ko iyon ngayon? Tang ina! Ano ako… uto-uto? This is my life we’re talking about!

“You’re falling for that boy…”

Pumikit ako ngunit suot pa rin ang nakakalokong ngiti lalo na’t kahibangan ang naririnig ko.

“You were so confident last time. The waves are always there, just hidden. What happened now? Seems like you’re the one who’s been caught by the sea, Ashtraia…” she sais meaningfully.

Noong dumilat, kitang kita ko ang nababali kong kompostura sa kanyang mga matang titig na titig sa akin. Fuck it, Ashtraia Laurise!

Tumalikod ako at padabog na nagmartsa palabas ng kaniyang silid. Ni hindi ko na pinansin ang nakasandal na si Arkaine sa gilid at dumeritso na sa sarili kong silid.

Naisahan ako ni Lola! She knew what’s going on! At baka nga, pati ang pinaggagawa namin ni Draven ay alam niya kaya sigurado siyang magkakaroon siya ng alas sa akin para sumunod ako sa kaniyang gusto!

What am I gonna do now? Ngunit kailangan ko pa ba itong problemahin? Draven can surely find another scholarship since he’s smart! Kaso… malulunok ko ba ang katotohanang ang pamilya na naman namin ang rason ng kamalasang ito?

Hindi ko namalayan ang oras. Nasa balkonahe ako habang naninigarilyo lalo na’t sa sobrang stress, kailangan ko ng pagbabalingan noon. Isang hithit ay naalala ko ang sinabi ni Draven sa aking isip tungkol sa paninigarilyo. Tss. Parang mas lalo pa ata akong nastress.

Madilim na ngunit hindi nakaligtas sa aking paningin ang puting kabayong kakalabas lamang sa kakahuyan. Kahit malayo, kilala ko agad kung sino.

Anong ginagawa niya sa kakahuyan sa ganitong oras? Gabi na. Pinatay ko ang upos ng sigarilyo at pinitik iyon sabay labas sa aking kuwarto.

Nagpasya akong bumaba at nakasalubong pa ito sa may hagdan. Nagulat siya nang makita ako. Saglit siyang natigil at pasimpleng nag-iwas ng tingin. Suminghot ako at may naamoy na kakaiba.

I know that familiar smell. Tumakbo siya sa kanyang sariling kuwarto. Ilang minuto ko iyong pinag-isipan habang wala sa sariling nagtungo sa kusina at kumuha ng maiinom.

What did she do?

Nagpasya akong lumabas sa kusina at balak sana siyang puntahan sa silid nang may marinig na mga sigaw sa tauhang nagmamadaling pumasok sa mansiyon.

“Nasusunog ang iilang parte ng kakahuyan, Donya!”

Chapter 20

Sea Without Waves

Condition

“Nasusunog ang ilang parte ng kakahuyan, Donya!” sunod sunod ang sumbong ng mga tauhan na natataranta na sa loob.

Nakita ko ang isa-isang pagbaba ni Arkaine at Ayeselle. I looked at them suspiciously while Lola’s behind them, wearing her night gown who’s walking down the stairs too.

Lumabas kaming lahat. Nagpautos na si Lola ng bumbero habang tanaw na tanaw sa kinatatayuan ang usok na halos umakyat na patungong langit.

Noong sinabing nasusunog, maliit lang ang iniisip ko. Ngunit nang makitang kumakalat iyon at dumidilim lalo ang dulo, napagtanto kong malaki laki nga ang sunog.

I remembered the familiar smell. Taka kong nilingon ang parte kung nasaan si Arkaine at Ayeselle. Did she do it? I mean… it was obvious.

Kalmado si Lola ngunit alam kong nababahala siya at nadadala lamang iyon nang maayos. Kita ko ang sunod sunod na pagdating ng mga bombero. Hindi ko halos nabilang at mukhang sapat na iyon para patayin ang sunog na kumakalat.

Tumingala ako at nakitang mas lalong lumalaki ang apoy. Hindi pa nakakarating dito sa mismong harapan ng mansiyon lalo na’t sa sobrang lawak ng lupain, hindi iyon ganoon ka daling tupukin ang kabuuang kakahuyan.

Muli kong tiningnan si Lola. Marahil ay problemado na siya at kinakabahan ngunit ayaw lamang ipakita kaya umiinom pa ng wine habang tinatanaw ang lumalaking usok sa ibabaw.

“Where’s Abrielle?” biglang tanong ni Lola nang tingnan kami isa isa.

Doon ko rin napansin na wala nga si Abrielle sa paligid. I saw how Ayeselle panicked a bit. Luminga linga siya. Si Arkaine naman ay tila natigilan hanggang unti-unting nataranta ang paghahanap ng kanyang mga mata.

“Shit!”

“A-Arkaine what’s wrong?!” si Ayeselle nang nakita si Arkaine na tumakbo patungong rancho.

Oh… fuck!

“Arkaine! Nasaan si Abrielle?!” sigaw ko at patakbong sumunod.

Parang tambol nang humataw ang aking puso. Hindi kailanman nawawala sa compostura si Arkaine. Kaya ngayong nagpapanic, may ideya na agad ako.

Mabilis ang kanyang pagkuha ng kabayo. Kumuha rin ako ng isa habang tinitingnan siyang sumasampa roon.

“Where’s Abrielle?!” sigaw ko nang sumampa rin agad sa sarili kong kabayo.

“She’s in the woods, Ashtraia!” sigaw niya at mabilis na pinatakbo ang kabayo.

My eyes widened. Para akong kinilabutan. No… That’s… that’s imposible!

Sumunod ang aking kabayo kay Arkaine. Huminto siya saglit sa harapan nila Lola at kitang kita ko kung paano siya deritsong nagsalita.

“Send another men, Lola! Abrielle is in the woods!”

Nanginig agad si Ayeselle. Tumakbo siya patungo sa akin. Pinabagal ko ang pagpapatakbo sa kabayo at inabot ang kamay niyang inilalahad niya sa akin habang nakikita ang luha sa kaniyang mga mata. Sumampa siya sa aking likuran at mabilis kong naramdaman ang kanyang kaba.

Lola’s three times serious now than the usual. Halos utusan niya lahat ng tauhan at may kausap na rin sa cellphone. Pinatakbo agad ni Arkaine ang kabayo papasok sa kakahuyan.

“Arkaine sa daan tayo dumaan!” sigaw ko habang humahabol at pumapantay sa kaniya.

“Baka makasalubong natin siya!”

“Bakit? Kung may dala siyang kabalo, makakalabas agad siya kung sakali—”

“Then what if she didn’t bring her horse, Ashtraia?”

Yumakap sa aking baywang si Ayeselle at ramdam ko agad ang kanyang panginginig. Tumingin ako sa harapan at halos malaglag ang panga nang makita sa malapitan ang nangyayari.

“Tangina anong nangyayari…” my voice panicked.

Halos mapatayo ang kabayo ni Arkaine nang makitang nakakapasok na kami sa parte na tinutupok at naabot na ng apoy.
Parang umuulan ng abo at ramdam ko ang init sa loob ng kakahuyan habang ang usok ay kitang kita sa langit. Mabilis niyang iniliko ang kabayo at pinatakbo sa kabilang parte. Iniliko ko rin ang akin at sumunod sa mabilis na pagpapatakbo ni Arkaine.

“Abrielle!” I started shouting.

“Abrielle…” daing ni Ayeselle na narinig ko.

Ilang minuto naming sinuyod ang parte ng kakahuyang hindi pa naaabot ng sunog ngunit habang tumatagal ang paghahanap, parang unti-unting nahuhubad sa aming mga kamay ang hawak na pag-asang pilit kinakapitan.

My eyes squinted and pulled the rope harshly when the heat of the fire started reaching my skin. I maneuvered the horse skillfully and cursed loudly. She’s nowhere. We… we can’t find her!

Lumabas na kami sa kakahuyan at nagtungo sa daan kung saan pumwesto ang iilang bilang ng mga bomberong sinisikap agapan ang nasusunog na parte.

My eyes widened when I saw how the fire turned into hell infront of my eyes. The night sky is ablaze with colour. Naghahalo ang puti sa langit gawa ng usok, ang dilaw at kahel ay hinahalikan na ang bawat punong malapit sa apoy.

“Lumayo layo po kayo, Ma’am!” utos ng iilang bombero nang maubo kami sa kulay abong tila naging ulan sa paligid at lumulutang.

Nakita ko ang pagdating nila Lola. Hindi ko halos nabilang ang nakabuntot ngunit may Ambulansya, mga pulis, at iilang tauhan na nagsilabasan sa tatlong SUV.

The familiar chief started approaching Lola. Si Arkaine naman ang nilapitan ng iilang tauhan. Pinatakbo ko ang kabayo para makalapit sa kanilang dako.

“Nagpaalam siya sa akin kanina, Lola!” rinig kong sabi ni Arkaine.

“Search the whole forest!” turo ni Lola sa mga tauhan na agarang kumilos.

“What if she’s not there anymore, Arkaine! Paano kung nakalabas na siya!” halos panghawakan ko ang naiisip.

“Then where is she right now, Ashtraia? Kalat na sa buong lugar na ‘to na nasusunog ang kakahuyan. Nasaan siya? Bakit hindi agad siya umuwi?” rason ni Arkaine na ikinatakot ko.

Humikbi agad si Ayeselle sa aking likuran. Halos manlumo ako sa tumatakbo sa likod ng aking utak.

Wala atang bumalik sa mansiyon para matulog man lang. Naroon kaming lahat, nag-aabang hanggang may makuhang ebidensya tungkol kay Abrielle.

Nakita ko ang paglabas ng iilang tauhan sa kakahuyan ngunit ang lubos na kumuha sa akin ay ang kanilang kasama.

Nauubong itinulak pababa ang lalakeng pamilyar sa aming lahat suot ang kulay abo na tshirt at denim pants.

“Amoy gas, Donya…” the men said when they pushed him more.

Namilog ang mga mata ni Arkaine. Kita ko ang kanyang pagkatigil at tiningnan si Drystan na nakaluhod na sa sahig habang nauubo pa rin.

“He can’t breathe! Send him to the ambulance!” sigaw ko nang walang nagdesisyong ihatid siya roon.

The two men picked him up and started pulling him towards the ambulance. Mabilis siyang nirespondihan habang si Lola ay madilim agad ang ekspresyon.

What is he doing on the woods?! Hindi namin siya nakita roon kanina? Ngunit sa kanyang suot na nadumihan, sa kapal ng usok, sa dilim ng kakahuyan, baka ay nangangapa siyang makaalis doon!

Ngunit… anong ginagawa niya roon? Bakit nandoon siya? Anong… anong ibig nitong sabihin?

Lola seemed upset. Kung kanina ay seryoso lamang, ngayon ay umukit na ang galit sa kaniyang mukha at parang handa nang may sisihin sa nangyari habang kausap ang iilang pulis.

Hindi ko namalayan ang oras ngunit noong makitang wala nang apoy, iyon lamang ang naging mahalaga sa akin. Gustuhin man naming sumama sa muli nilang paghahanap sa patag na iyon, hindi ko alam kung bakit natatakot na ako.

“Bumalik na kayo sa mansiyon,” utos ni Lola habang may mga pulis na ring nag-iimbestiga.

Umiling ako. Tahimik si Ayeselle at tulala, nakatitig lamang sa kawalan. Si Arkaine naman ay seryoso lamang ngunit kita ko ang kagustuhan niyang manatili.

“Abrielle’s probably somewhere… kung nasa mansiyon man siya… pupunta iyon dito lalo na’t alam niyang nandito tayong lahat,” I said to lighten the tension.

Ang biglaang pag-iingay ng dalang aso noong mga pulis ay kumuha ng aming atensyon. Mabilis namin iyong tiningnan at nakita ang iilang pulis na may pinulot gamit ang gloves at may isinilid sa isang plastic na cellophane.

Triple ang panginginig ni Ayeselle at halos yunuko na siya, tila nagdadasal na lamang. Kinikilabutan ako at umiinit na ang sulok ng aking mga mata lalo na noong matanaw ko ang kuminang na hawak noong pulis.

“May nahanap kami, Donya. Isang gold na bracelet…”

“Abrielle!” biglang sigaw ni Ayeselle at natatarantang bumaba sa kabayo.

Natakpan ko ang aking bibig nang mapagtantong ang nagmamay-ari noon ay si Abrielle lalo na’t parehas iyon sa suot naming bracelet. That’s her own bracelet!

“Abrielle!” halos nakakabinging iyak ang ginawa ni Ayeselle at gustong sumugod sa kakahuyan ngunit pinigilan lamang ng mga tauhan.

Hindi ko na napigilan ang paglakas ng aking hikbi. Imposible! Imposible ito! Hindi ko tatanggapin ito! Imposible!

“Halughugin niyo ang buong siyudad!” utos ni Lola at kita ko ang kaniyang panginginig nang ideklara iyon.

Tinanaw ko si Arkaine at tulala na lamang ngunit umiiyak din habang nakatanaw sa patag na kakahuyan. Nagsisigaw si Ayeselle at halos mapaluhod na sa sahig habang pinipigilan siyang kumawala sa kanilang pagkakahawak sa kaniya.

“Sadya ang sunog, Donya. May mga nakuhang ebidensya at mukhang iyon ang pinagmulan ng sunog,” ang pulis na lumapit din kay Lola.

Sadya?! Alam ko agad kung sino ang mapagbibintangan. Ngunit alam ko rin kung sino ang totoong tatanungin. Will Lola ever side the suspect if it’s one of us?

“Bring them back to the mansion!” parang kidlat ang utos ni Lola sa mga tauhan na agaran kaming nilapitan.

Kahit ayokong bumaba sa kabayo, siguro dala na rin ng panghihina ay wala nang nagawa noong hilain ako at ihatid sa mismong nakahandang sasakyan. Isa isa kaming pinapasok doon. Malakas ang iyak ni Ayeselle habang naghahalo ang galit sa dismaya sa akin.

Galit para sa isang dahilan, at dismaya para sa hindi malamang kadahilanan. Because I know, I’d turn my back once I found out my speculations are real. Hindi ko matatanggap ang kahit anong rason ngayon sa likod ng gumawa nito!

The police confirmed that it’s an arson attack! Sadya ang sunog! Someone plotted to burn the Falcata trees! Ngunit sino… sino sa dalawa? Magkasabwat ba?

Pagkauwi sa mansiyon ay wala man lang bakas ni Abrielle doon. At base na rin sa mga kasambahay na huli siyang nakita, iyon ay ang pumasok nga raw sa kakahuyan.

The bracelet is enough but I don’t want to confirm that she’s really dead! That her body is burned to ashes! Hinding hindi ko iyon tatanggapin!

“What’s happening, Arkaine?!” hindi ko na naiwasan ang emosyon kong kumakawala.

She’s silently crying while Ayeselle’s loud cry was disturbing.

“Tell me what’s going on! Anong sinabi ni Abrielle sa’yo! Saan siya pumunta?!” nagpapaligsahan ang mga luha ko habang nakatayo ako sa kapatid kong nakaupo sa sofa, namumula ang ilong at mga mata kakaiyak.

“Do you think I know, Ashtraia?” halos saksakin ako ng kaniyang matalim na tingin.

Marahas ang paglingon ko kay Ayeselle. I don’t care if she’s mourning or she’s guilty but hell, I saw her!

“Then tell me what did you did, Ayeselle,” giit ko sa matigas na tinig.

Mabilis ang pag-angat ng kanyang tingin. Nakita ko sa kaniyang mga mata ang takot at pagsisisi.

“You’re the one behind it, right?!”

Namilog ang kanyang mga mata. “P-Paano mo ako napagbibintangan nang ganito kung naroon din si Drystan, Ashtraia! Tingin mo ba kaya kong gawin iyon?! Ang sunugin ang sarili kong kapatid!”

“You know what I’m talking about! Don’t fucking fool me!” halos hilain ko ang kanyang braso sa tindi ng aking nararamdaman.

Umiyak si Ayeselle at nagpumiglas sa hawak ko. Pinatayo ko siya kahit nawawalan siya ng balanse at umiiling.

“Enough, Ashtraia!” marahas na hinila ni Arkaine ang kabilang braso ni Ayeselle nang tumayo siya.

“I know you have an idea, Arkaine! Alam ko na madalas ka sa bahay nila Drystan!”

Her eyes widened. Umiiyak si Ayeselle na kanyang hawak sa braso at nanghihinang umuupo sa sofa.

“Madalas kayong magkita!” giit ko.

“What are you trying to say now, Ashtraia. Deritsuhin mo ako.”

Nasa dulo na ng aking dila iyon. Ngunit ang daming hindi tumutugma. Ang daming butas. Si Ayeselle ang nakita ko. Ngayong naroon si Drystan, at alam ko ang palihim na nangyayari sa kanila ni Arkaine, hindi ko alam kung sino ang totoong pagbibintangan sa nangyari. Hindi ko alam kung ano ang iisipin.

“Don’t fucking bring me to the spot because I know what you’re trying to do! Hindi ako bobo, Ashtraia.”

Nagtagis ang aking bagang. Muli akong sumulyap kay Ayeselle na walang tigil pa rin ang pag-iyak. Noong tiningnan kong muli ang mga mata ni Arkaine, may panibagong luha ang lumandas doon na pinalis niya lamang.

“Are you worried that Drystan will drag Draven on this mess? That’s why you’re pointing fingers?” she asked coldly.

Napaahon ng tingin si Ayeselle. Medyo sampal iyon sa akin lalo na’t alam ko, sa likod ng aking isip, nang makita ko si Drystan kanina, iyon agad ang bumara roon. Ngunit matimbang ngayon sa akin ang kapakanan ni Abrielle na nawawala! Hindi ko lamang kayang tanggapin ang totoo ngunit natatakot ako sa posibilidad na maaaring totoo nga ang hinala ng lahat.

“Are you willing to put him in jail once he’s proven—”

“Yes! But once he’s proven guilty,” she declared fiercely.

“Then are you willing to put anyone of us in jail once one of us is proven guilty?” mas palaban kong tanong lalo na’t alam kong alam niya ang kaya kong gawin ngayon.

“Are you trying to find an alley right now for your plans once one of us is proven guilty?” she asked sternly.

Hindi agad ako nakasagot ngunit malinaw sa aking isip ang paninindigan.

“B-Bakit kayo nag-aaway?!” sigaw ni Ayeselle nang tingalain kaming dalawa.

Hindi na siya hawak sa braso ni Arkaine. Doon ko lang din namalayan na kami ang taas noong magkaharap sa isa’t isa at mariin ang paninitig na hindi agad umamo.

“Abrielle’s missing! M-May posibilidad na totoo ang iniisip nating lahat at may gana pa kayong mag-away!”

Natahimik kami saglit ni Arkaine. I know this is too much for her, that she’s too soft for our tension but I just can’t stay silent right now. Lalo na’t ngayon, parang narito lamang sa pamamahay na ito ang rason kung bakit nasunog ang kakahuyan!

Doon lamang kami naawat at tumahimik nang isa-isang nagsidatingan ang aming mga magulang. Tito Harrold hug Ayeselle tightly. Malamig ang aking ekspresyon at hindi natinag sa pagdating ni Daddy ganoon din si Arkaine na nakahalukipkip nalang.

“Patuloy pa rin ang pag-iimbistiga pero may itinuturo nang primary suspect sa likod ng pagkasunog, Sir,” ang pulis na kausap na rin si Daddy.

Hindi ko na alam kung paano aalis sa kinatatayuan. Umupo na lamang ako ngunit nakikinig pa rin sa usap-usapan nila.

Narinig ko kung paano ibinalita ng mga tauhan sa hapong iyon na walang bahid ni Abrielle sa buong lugar. Ngayon ay buong CARAGA na ang sinusuyod ng mga tauhan para hanapin ito lalo na’t nalaman kong may isa ring nawawala.

Wala kaming imikan ni Arkaine. Hindi ko rin alam kung ano ang nararamdaman niya ngayon lalo na’t si Drystan ang itinuturong nasa likod ng sunog.

Am I this evil to take advantage of the situation? And maybe Arkaine is right. Alam niyang hindi ako magdadalawang isip na gamitin ang oportunidad na ito para sa aking plano.

“Dad. I wanna talk to you,” sabi ko sa sumunod na mga araw at narito pa rin sila para sa imbestigasyon.

“What is it?” tanong niya nang ibaba na ang tawag.

Maraming pulis ang nakapaligid sa mansiyon idagdag na rin ang mga tauhan. Si Lola ay panay ang utos at hindi tumatanggap ng balitang hindi magtuturo kay Abrielle ganoon din si Tito Harrold na nagiging triple na ang ibinibigay na utos para lang sa anak na nawawala.

Ayaw paniwalaang nasunog siya. Ayaw tanggapin na maaaring totoo nga. Or maybe we’re all indenial. We’re all trying to patch the truth with a lie. We’re all blinded by our pain. We’d rather find her than grieve.

“I know who’s behind the arson attack, Dad…” pag-amin ko na ipinagkasalubong ng kaniyang kilay.

Tiningnan niya saglit ang mga pulis saka ako hinila sa parteng hindi kami maririnig agad.

“It’s Ayeselle…” I blurted out.

His jaw dropped. Kita ko ang gulat na kumain sa kanyang buong mukha.

“What are you talking about, Ashtraia? Pinagbibintangan mo ba ang pinsan mo?”

“Nakita ko siyang lumabas sa kakahuyan ilang minuto bago nagsimula ang sunog. And she smelled gas, Dad.”

Natutop ang kanyang bibig.

“Gusto kong sabihin kay Lola lalo na’t ayokong idiin niya ang ibang tao ngunit kaya niya bang ipalabas sa buong lugar na ito na ang nasa likod noon ay walang iba kundi isang… Ferrarin?”

I saw how he sighed problematically. I know what I want right now. And I will use this opportunity to turn the tables on my clan.

“I want to speak to the police—”

“No,” mabilis na putol ni Daddy nang dumilat.

“But Dad!”

“Do you hear yourself, Ashtraia? Kaya mong ipakulong ang sarili mong kadugo?”

“Na maaaring nasa likod ng pagkamatay ni Abrielle, Dad? Hindi ko ito kayang pagtakpan!” giit ko para mas idagdag iyon sa kaniyang alalahanin.

Nahilamos ni Daddy ang kanyang mukha. Nakita ko ang pagdaan ni Arkaine at tahimik na sumulyap sa amin. Tahimik ko rin siyang tiningnan habang si Daddy ay problemadong namaywang sa aking harapan.

“Keep this as a secret for the mean time,” he sounded serious.

That’s my cue.

“Then in one condition…” I said.

Tinitigan ako nang maigi ni Daddy. Sa isang gyera, kaya kong gamitin lahat ng alas na maaaring magpapanalo sa akin. And maybe Draven is right. I am a dirty player. I am not fair.

“What is it?” si Daddy.

“A scholarship in States.”

Kumunot ang noo ni Daddy. “What do you mean? Gusto mong mag-aral doon? You don’t need the scholarship—”

“No. Not me, Dad…”

Natutop ang kanyang bibig ngunit sigurado akong handa siya sa mga hihingiin ko ngayon huwag lamang madungisan at masira ang aming angkan. Sa oras na ikinanta ko si Ayeselle, hindi lamang reputasyon ng mga Ferrarin ang masisira kundi ang buong buhay naming lahat.

Oh my father will do anything just to keep our name in tact. At alam ko, ganoon din ang buong angkan ng Ferrarin.

“Don’t tell this to anyone,” he said with finality.

I nodded. Kung kaya ni Lola na gamitin ang kapangyarihan niya, pwes kaya ko rin. I am a Ferrarin for nothing.

“Copy, Dad…”

Chapter 21

Sea Without Waves

Alive

Naging talk of the town ang nangyari sa kakahuyan. Bukod doon, noong sinabing si Drystan ang nasa likod ng pagkasunog, wala akong narinig na positibo.

“Mukhang gustong sumunod sa yapak ng ama niyang nasa kulungan…”

“Baka sa sobrang galit sa mga Ferrarin, iyon na ang nagtulak kay Drystan na gawin iyon.”

“Sa sobrang galit nila sa pamilyang ‘yan, hindi na kataka taka kung bakit ginawa iyon ni Drystan.”

Lahat ay naniniwalang si Drystan ang may gawa noon. Kahit noong dumalo ako sa hearing, may parte sa akin ang naniniwala kay Drystan.

Ngunit ano nga bang laban niya sa pamilya namin?

Tumayo ako at naunang lumabas sa loob ng hearing. Kinuha ko ang pakete ng aking sigarilyo nang makasalubong ko si Draven at Trison kasama si Alice.

I saw how Draven’s cold eyes looked at me. Ang seryosong mukha ni Trison ay nang-aakusa ganoon din si Alice na galit na galit.

Kumuha ako ng isang sigarilyo at nilagpasan silang tatlo. Hindi ko na kailangang umaktong kaibigan ko pa sila o bumati man lang.

Natawa na lamang ako at napasandal sa pader habang nakaipit sa aking labi ang sigarilyong hindi ko man lang nasindihan. See that, nerd? That’s why you need to choose wisely.

May parte sa akin ang nakakaramdam ng pait ngunit may parte rin ang tanggap na ang sitwasyon. Noong nakilala ko siya, wala naman akong ibang hinangad na kung ano sa aming dalawa. At hindi ko rin nakikita ang sariling mananatili sa tabi niya.

The hearing continued. Sa tuwing nagkakatinginan kami ni Drystan, pakiramdam ko ay lumulubog ako sa kumunoy. At sa tuwing napapasulyap si Draven sa akin, parang impyerno ang court at isa ako sa nasusunog.

Draven will never sided the family who accused his brother for an arson attack in the woods. Hindi ko rin hinihingi ang simpatya niya ngayon na intindihin ang pinanggagalingan ng aking angkan lalo na’t nasa panig ako ngayon ng katotohanan.

If Ayeselle truly burned the woods for a selfish reason then I won’t justify her actions. Ngunit kung hindi man siya, alam kong isa dapat siya sa tinuturong may kinalaman sa pagkasunog noon. And I know she’s guilty.

Galit ang tingin lagi ni Alice sa tuwing mapapasulyap siya sa akin. Trison is always the serious type. Si Draven naman, malamig at laging naninimbang ang tingin.

And everytime I looked at him, everytime he glanced back like he’s pleading for an answer, gave me a hollow feeling in my stomach.

He’s disappointed and mad at me. I understand him. Lalo na’t kahit hindi niya ipakita sa akin, hindi man kasing galit tulad ng binabatong tingin ni Alice, alam kong parehas silang tatlo ng nararamdaman. It’s like I betrayed them.

“May lead na ba kung nasaan siya?” si Bryson sa Lunes na iyon nang dumalaw sa mansiyon para makibalita.

Umahon ako sa pool at nilapitan ang bilugang mesa sa sun lounger kung saan siya nakahilig. He’s wearing shades, black tshirt, and khaki shorts.

Nakita ko ang pagtingin niya saglit sa aking katawan ngunit magkasalubong ang kilay na itinuon ang tingin sa harap.

“I don’t know with Lola. But who knows…” kibit ko habang kinukuha ang cocktail drink.

Muli siyang tumingin sa akin.

“You’re not worried.”

Sumimsim ako habang iniaangat ang aking kilay. I’m worried. Ilang araw akong walang tulog. Ilang araw na tulala, at ilang araw na nag-iisip.

But somehow I remember what I saw on that party. Bukod sa may nawawala, hindi ko maiwasang isipin na marahil…

“I’m worried but I don’t want to think that her body burned to ashes, Bry…” saka ko ibinalik sa mesa ang aking inumin.

“I believe she’s alive. And probably she’s hiding?”

“Hiding?” Nagkasalubong ang kilay ni Bryson.

Tumango ako.

“One of us knew what really happened. Ngunit nanatili lamang sigurong tahimik para pagsamantalahan din ang sitwasyon,” saka ko binakante ang kabilang lounger.

Bryson’s head tilted. I rested my whole body against the lounger and shut my eyes. Ramdam ko ang init na humahalik sa aking balat at paninitig niya.

“Who?”

I chuckled softly. Binasa ko ang labi ngunit nagkibit. We are trained for survival since we were young. Itinuro sa amin ni Lola na hindi mahalaga kung sino ang kasama. Ang mahalaga ay kaya mong isalba ang iyong sarili. Kung kaya mong prumotekta, then do it.

“Kahit si Abrielle, Lola?” simangot ni Ayeselle na nakaupo na sa sahig ng bermuda grass.

Nasa open space kami para sa aming training. Tagaktak ang aking pawis at medyo hinihingal. Si Abrielle at Ayeselle ay kapwa na nakaupo sa sahig, si Arkaine naman ay tahimik at nakatayo pa rin habang kalmado lamang.

“Are you willing to sacrifice yourself for her sake, Ayeselle?” tanong ni Lola.

Kita ko ang medyo pag-iisip ni Ayeselle. Abrielle looked at her hopefully with her fake puppy eyes.

“No, Lola,” agarang sagot ni Ayeselle na ikinalaglag ng panga ni Abrielle.

I smirked because she got the right answer.

“Ano?! You selfish bitch!” natatawang si Abrielle at hinila ang braso ni Ayeselle kaya bumagsak silang dalawa pahiga sa bermuda grass.

“Because I know you can handle yourself. Alam ko naman na ganoon din ang sagot mo kung tatanungin ka ni Lola. We’re raised independently…” si Ayeselle.

Right. We are raised not to depend with each other. May mga araw na kaya naming sandalan ang isa’t isa, ngunit kaya rin naming tumayo nang hindi nakadepende sa isa’t isa.

“It’s obvious why he burned the woods. To get revenge with the Ferrarins after what they did to their family especially to their father…” I heard them whispered after the judge declared that Drystan is indeed guilty.

Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman. Ngunit ang palaisipan sa akin, ano ang ginagawa niya roon sa gabing iyon. Why is he in the woods? Nakakakuryoso.

Simula rin noong nagkasagutan kami ni Arkaine ay naging tahimik kami sa isa’t isa. Ayeselle was silent too.

I know they’re thinking that Abrielle didn’t burn to ashes. Kahit pa naroon na ang ebidensya na nasama siya sa sunog, sigurado akong may naiisip din silang iba para pagtakpan ang tanging katotohanan na lumulutang.

Nagising ako sa sumunod na araw na may mga bagaheng nakahanda sa ibaba. Nakita ko rin si Arkaine na bihis na bihis.

She’s leaving for college? Ang alam ko sa Manila siya mag-aaral eh. Umahon ang kanyang tingin at tiningala ako. Humalukipkip ako habang nanatili sa ibaba.

Kahit naka shades, ramdam ko ang lamig ng kanyang tingin. Naka ponytail din ang kanyang buhok at naka itim na coat habang sa loob ay isang fit na dress.

“Sa UK daw siya pupunta?” rinig ko ang boses ni Ayeselle na nasa gilid ko na rin.

Nagkasalubong ang aking kilay. United Kingdom? Hindi sa Manila? Doon ba siya magkokolehiyo? Something about it made me think thoroughly.

“Sinong may sabi?” tanong ko nang nilingon siya.

“Narinig ko lang uh… kay Lola noong nakaraan,” sabay iwas niya ng tingin at payukong sumandal sa barandilya suot ang kanyang mahabang puting bestida.

Ibinalik ko ang tingin kay Arkaine. Ang mga kasambahay ay hinahakot na ang kanyang bagahe palabas.

“Baba tayo,” ani Ayeselle at hinawakan ang aking pulso.

Nagpatianod ako sa kanyang plano lalo na’t lumalabas na rin si Arkaine. Huminto ako sa may pinto habang si Ayeselle ay tinakbo ang distansyang namamagitan sa kanila ni Arkaine.

I watched how her white dress danced along with her soft hair. The sunlight welcomed her outside. Deritso ang yakap niya kay Arkaine nang mahigpit.

I saw how Arkaine whispered things. Tumango si Ayeselle at mukhang naiiyak na. Nanatili akong nakatayo at tahimik silang tinitingnan.

Noong humiwalay si Ayeselle ay mabilis siyang nagpunas ng luha, pilit na ngumiti kahit malungkot ang mapupungay na mga mata. Arkaine glanced at me. I raised my hand lazily and wiggled my fingers.

“Come here, Ashtraia. Stop being a bitch,” si Arkaine.

Naibuga ko ang tawa.

“Taas ng pride…” nangingiting si Ayeselle nang lingunin ako.

I rolled my eyes. Nanatili akong nakatayo kahit na silang dalawa na ang nakatingin sa akin.

“Come on, Ashtraia!” si Ayeselle na hindi na napigilang lumapit at hinila ako.

I groaned. Itinulak niya ako papalapit kay Arkaine kaya wala akong nagawa kundi ang yumakap.

“Laureen…” she whispered meaningfully.

“Laurice,” pagtatama ko.

Ganoon na ba siya kagalit sa akin na nakalimutan niya. Humiwalay din naman kami sa isa’t isa. Isinuot niyang muli ang shades at pumasok na sa nakahandang sasakyan.

“Take care, Arkaine,” si Ayeselle na kumakaway.

Bukas ang bintana ng kanyang kotse kaya nakita namin ang pagngiti niya ng kaonti. Laureen…

My eyes slowly widened when I realized what she’s talking about. The car started moving. I gasped. Is that true?!

But who’s—Natigilan ako nang may naisip muli. Nilingon ko si Ayeselle na nakatingin pa rin sa kotse na umaalis.

What… the… fuck! She gave me an idea!

Hindi na nawala sa aking isip ang sinabi ni Ashtraia. Sino sino ang nakakaalam? Ako pa ba? Alam din ba ni Ayeselle? How about Lola? And…

“Why are you here?”

Drystan sat infront of me. The smug he’s wearing as a crown will always serve as his confidence. He’s always proud and intense. Kahit pa alam mong miserable ang kalagayan niya ngayon.

I smirked back to equal his intensity. I can feel the sarcasm the way he smirked at me.

Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman ni Drystan sa pamilya namin ngayon ngunit isa ang sigurado. He’s mad at us. He hated us.

“Convince your brother to take the opportunity,” I declared.

Kakaupo pa lang, ang deritso kong sinabi ay nagpahalakhak sa kanya. The fierce in his eyes doubled. Kahit ang ngising suot ay nagiging delikado na. Para bang hindi ako makakalabas ng buhay dahil susunggaban niya ako ano mang oras.

“Crazy Ferrarins…” he said like it was a curse.

Humalukipkip ako. My grandmother rob that opportunity to Draven and I’m giving it back. That scholarship is for him. He’s skilled.

“Why are you doing this? Paano kung totoo nga na sinunog ko ang kakahuyan at napatay ang iyong pinsan?” he smirked.

I rolled my eyes. He’s jailed because my clan is desperate to cover-up the mess we did. Alam ni Dad na magkakagulo ang buong Ferrarin kung nalaman nilang si Ayeselle ang nasa likod ng pagsunog ng kakahuyan. That’s why they put him instead why we’re trying to find Abrielle.

I don’t have a proper evidence but I know she’s the one behind that fire. It wasn’t an arson attack. It wasn’t Drystan.

It was the harsh truth about our clan and I’ve witnessed it. We’re powerful, merciless and cruel.

“Hindi niyo ba matanggap na nasa pamilya niyo lang ang may gawa?” he said playfully.

Seryoso kong natitigan si Drystan. He clicked his tongue and muffle some chuckles to taunt me. The danger he radiates is powerful and intense.

Binasa ko ang labi at natawa ng bahagya. I mirrored his smirk in a taunting way.

“I saw her too, Drystan,” I said nonchalantly while looking at the policeman behind him.

He looked at me sharply. Nagtatagal ang kanyang paninitig. Ibinalik ko ang titig sa kanyang mga mata.

“Now tell me why you’re in the woods…” deritso ko.

“Your fucking sister set me up,” he fired angrily.

Arkaine? She did what?

“Set you up?” naguguluhan kong tanong.

Paano siya maseset-up ni Arkaine kung wala kaming alam na masusunog ang kakahuyan? Unless…

“I got played,” tila sampal ang pagkakabitaw ng salita ni Drystan lalo na’t nanatili ang ngisi sa kanyang labi ngunit para bang kabaliktaran ang pinapahiwatig niya roon.

“You mean the player got played?” I chuckled meaningfully.

Binasa niya ang labi. “Damn her.”

Which means… he doesn’t know?

Mariin akong pumikit at hindi alam kung ano ang iisipin. Bukod doon, gusto rin ng aming parents na iuwi kami sa Manila. Iyon ang desisyon ni Mommy ganoon din ni Dad. Everyone thinks that we’re too traumatized to stay in the mansion that’s why they sent us back in Manila.

Everything feels like a nightmare. I am trying to cope up with the situation through thinking that Abrielle’s out there hiding. Ngunit paano nga naman kung hindi?

“I already told your father about your therapy sessions, hija…” my mother said early in the morning after spacing out.

I can deal with it mentally but Mom’s so pushy about it. Nalaman ko rin na ganoon din pala ang ginawa kay Ayeselle.

Ang alam ko, patuloy pa rin ang paghahanap kay Abrielle. They don’t want to give us a proper detail about it ngunit lagi nila kaming sinasabihan ni Ayeselle na ihanda ang sarili sa mga posibilidad na maaaring wala na nga siya.

Nagpatuloy ang pag-aaral namin ni Ayeselle ngunit nauna rin akong grumaduate at naiwan siya sa Senior High. It was almost Abrielle’s eighteenth birthday and I’m still wondering what really happened on that night. Anong ginagawa niya roon?

“They found Abrielle,” ang balita ni Mommy pagkauwi ko sa school ang bumungad sa akin.

My body froze. Hindi ako agad nakapagtanong kung anong klaseng balita iyon lalo na’t sa reaksyon ni Mommy, parang hindi iyon maganda.

“She’s alive, darling!” she shouted dramatically.

Nahugot ko ang hininga pabalik habang si Mommy ay nagmamadali nang kunin ang kanyang mga gamit lalo na’t pupunta kami sa CARAGA.

Nagpasya akong sumama kay Mommy. Hindi ko alam kung pupunta ba si Dad lalo na’t busy sa kumpanya. Kami ni Mommy ang mauuna roon at sigurado akong nandoon din si Ayeselle mamaya.

“And oh, she was kidnapped by your grandma’s gardener! Can you believe it? Nasa mansyon lang pala ang suspek! At mukhang kasabwat noong nagsunog ng kakahuyan! They even found out that they are friends!” Mommy ranted while she’s scooping her dog and putting her shades on.

“Gardener?” taka kong tanong habang nauuna siyang pumapasok sa nakahandang kotse.

“Yup. Gardener, hija. Hindi mo ba ‘yan alam? Hardinero! Tagalinis ng hardin!” giit niya habang pumapasok na rin.

Lumilipad pa ang isip ko habang si Mommy ay patuloy na nagsasalita.

“Alam ko naman na gusto kayong parusahan kaya kayo ipinatapon sa province. But look at what happened! Walang silbi ang Donya kahit kasama niyo roon!”

Mommy hated grandma because Donya doesn’t like her. She once called my Mom as a gold digger who’s only after my father’s wealth. Na hindi naman itatanggi ni Mommy lalo na’t sabi niya, goal niya iyon simula noong bata pa. To marry a rich guy and live luxuriously.

“Dapat nag UK ka nalang din, Ashtraia! Gusto ko na sanang doon tayo tumira total nandoon naman si Arkaine. Kaso ayaw pumayag ng Daddy mo. Hindi ba mas gusto mo sa UK, Sushi?” biglang nagbago ang tono ng pananalita niya nang kausapin ang aso niyang nasa kanyang kandungan.

I sighed and rested my head against the backseat of the car. Pumikit ako at inisip kung anong panibagong gulo ang aahon ngayong nandito na si Abrielle.

Chapter 22

Part

Pagdating sa mansiyon ay pansin ko agad ang mga naka park na sasakyan. Ibig sabihin ay hindi lamang kami ang nagpasyang pumunta kundi pati na rin ang iba.

I sighed when the driver opened the door for us. Mommy glanced at me with a sudden dramatic expression.

“Makikipagplastikan na naman ako sa biyenan ko,” saka siya lumabas at biglang nagbago na ang eskpresyon.

Parang dumagdag iyon sa buntonghininga ko.
Lumabas din ako at sumunod kay Mommy na nagawa pang panguyan ng katulong na sumalubong. Kinakausap niya ang aso habang papasok na kami sa bahay.

Ang unang mga matang nakita ay walang iba kundi kay Ayeselle. Her red swollen eyes, red cheek, and red nose welcomed my sight.

Yakap siya ni Abrielle at kapwa nakaupo ang dalawa sa sofa. Nauna silang dumating rito lalo na’t kung titingnan sa pag-uusap ng mga matatanda na masyadong seryoso, parang kanina pa iyon.

“Oh Abrielle…” my mother’s dramatic voice echoed all over the room.

Kahit wala namang luhang lumalabas ay nagpeke pa rin ng iyak ang aking inang naglakad na patungo sa sofa ng kinaroroonan nila. Lola’s eyes looked at her with pure judgements.

“Pinag-alala mo kaming lahat! Akala namin abo kana!” my mother’s high-pitched voice made it more emotional.

Kita ko ang pagsinghap ni Tita Pristine, ang ina ni Abrielle, sa narinig na sinabi ni Mommy. Napalayo ng kaonti si Ayeselle dahil sa kagustuhan ni Mommy na yumakap.

“Nasaan na ang k-um-idnap sa’yo?! Naipakulong na ba?! How dare him!” si Mommy na nihawakan ang magkabilang pisngi nito.

Mas umiyak si Abrielle. I looked at Ayeselle who’s silent while looking at her in awe. I realized that my judgements from the past is somehow wrong. Well yes, she’s probably the reason behind the fire that almost cost Abrielle’s life…

Our parents talked about what happened to her. Seryoso lamang akong nakikinig at nangangalap ng impormasyon kung ano nang nangyari sa kumidnap kay Abrielle.

“He must be sentence to death! Together with that… bastard!” Tita Pristine shouted in anger.

Mariing pumikit si Abrielle at mas lalong bumuhos ang luha. Ayeselle caressed her back to console her.

“Hindi natin alam kung ano ang ginawa noong hayop na ‘yon sa anak ko roon! She must be very traumatized that she’s even defending her own abductor!” rinig ang tinig niya rito sa sala habang nasa kabilang sofa sila.

“I told you he didn’t touch me!” Abrielle lamented and looked at them with swollen eyes.

Tita Pristine’s eyes narrowed at her. “Don’t ever lie to us, Abrielle! You are just seventeen when he abducted you!”

It’s months. At sa… mismong birthday niya… nandito siya. Did Sanders decided to let her go or… Paano ba nahuli?

“I told you! Hindi niya ako sinaktan! Hindi niya ako ginalaw! Kusa akong sumama sa kanya!” she cried.

Mommy’s dramatic expression is just too much. She’s so shock while holding her chest. Si Tita Pristine ay madilim ang ekspresyon at mukhang ayaw tanggapin lahat ng kanyang rason.

“Abrielle. You are the victim. We understand it’s hard to cope up with what happened to you and you’re still scared. You’re not just physically traumatized but also mentally. But you don’t have to get scared now because you’re here with us. Poprotektahan ka namin,” Tita Pristine said eagerly.

Marahas na umiling si Abrielle. “You are all just trying to find someone to blame for all of these! Gusto niyo lang may masisi at mapagbintangan sa kahihiyang ito! But you are all pointing at the wrong man! He’s… he’s innocent!” desidido si Abrielle na ipagtanggol siya.

Nabilang ko pa kung ilang hakbang ang ginawa ni Tita Pristine bago siya dumating sa harapan namin, ni Abrielle, at ginawaran ito ng isang sampal.

Abrielle’s head cocked to the side because of the forceful slap. Tita Pristine looked at her with bloodshot eyes.

“How dare you… we are all worried for you… we are all doing our best to find you… how dare you, Abrielle. Walang gabi na hindi ko pinagdasal na sana ay nasa mabuti kang lugar kaysa ang isiping naging abo ka sa kakahuyan! Walang gabi na hindi kita iniyakan sa labis na pag-aalala! Walang gabi akong hindi nagdasal na sana ay mahanap ka! And you… you will say that to us?!”

Abrielle cried. “Ngayon lang kayo nag-alala kung kailan wala na ako. Ngunit noong panahong nandito ako, ni minsan ba… may pakialam kayo?”

Umagos ang luha sa mga mata ni Tita Pristine. Nakakuyom na ang kamay. Lola was listening attentively with her serious expression. Mommy looked hurt and affected with their conversation. Tahimik kami ni Ayeselle pero kita ko ang pagpupunas ng luha niya. She’s emotional too.

“Kami… kami ang mga sumasalo ng kasalanan niyo! We are all treated indifferently because of your mistakes! Kaya isipin niyo kung bakit ang rami raming galit sa pamilyang ito! Isipin niyo ang mga mali niyo! Isipin niyo ang pagkukulang niyo! We don’t have the right to call out your mistakes just because we are too young! Na wala kaming karapatang itama ang mga mali niyo dahil kayo ang mas nakakatanda ngunit kailan niyo makikita… na ang mga pinaggagawa niyo… kalabisan na?”

“Kalabisan, Abrielle? Imagine the other kids! Imagine the other girls at your age! Maswerte ka dahil nasa’yo ang lahat! May pang-aral! May makakain! At may pamilya! Kaya anong mali ‘yang sinasabi mo!”

“Mom! I’d rather live poorly than treated like the lowest of the low! Anong kaibahan noon sa kanila? Anong kaibahan natin sa mababang uri kung ganoon din tayo tratuhin?!”

Tumahimik si Tita Pristine. I bowed my head a bit and licked my lowerlip. The flashback of the judgements we got from the others because of our family background was worse. Hindi lamang ako nagpapaapekto ngunit hindi ko naisip na hindi ganoon ka tatag ang iba para lunukin at hindi makaramdam sa sinasabi ng iba.

“Ang hirap makipagkaibigan… ang hirap mamuhay nang tama… ang hirap gumalaw nang walang nasasabi sa’yo! So tell me if I’m this fortunate to have a silver spoon in my mouth, but everyone treats me so poorly!”

Hindi na makasagot si Tita Pristine. It was a defeaning silence. The youth’s unheard cries to their toxic household have finally resulted in an explosion to draw their attention.

Kumpara kay Mommy, alam kong iba ang paraan ni Tita Pristine sa pagiging ina sa dalawa. She’s strict. She’s imposing superiority over gentleness. Mas takot magkamali ang dalawa dahil alam nilang doon lamang sila napupuri. Kaya noong itinapon dito, parang mga hayop na nakawala at hindi na natakot gumawa ng mali dahil malayo kami sa aming mga magulang.

Hindi ko alam kung ano ang desisyon nila kay Sanders. Si Lola lang din ang nakakaalam. Kung sinabi ni Abrielle na inosente siya, walang ginawa at siya ang kusang sumama, ibig sabihin ay hindi siya kinidnap ni Sanders.

Sa mansyon kami nagpagabi para umuwi kinabukasan lalo na’t pupunta rin sila Daddy dito sa CARAGA ngayong gabi.

Nasa iisang kwarto kaming tatlo. Ayeselle was hugging her while they’re both sitting on the bed. Nakatayo ako sa gilid ng nakabukas na balkonahe at naninigarilyo. Everything is stressing me out. Tumatakbo sa kahit saan ang isip ko.

“Nasaan si Arkaine?” tanong niya.

Ayeselle shook her head. Tumingin ako sa likod at ibinuga ang usok. The dark sight of the forest looked peaceful but intriguing. Ramdam ko ang lamig na simoy ng hanging nanggagaling doon habang pinaglalaruan nito ang nakalugay kong buhok.

“Nagdesisyon siyang umalis. Nasa UK na. Doon siya mag-aaral.”

“Huh? Bakit?”

I puffed my cigarette again. Naisip ko bigla si Draven. That nerd… how’s his life? Alam kong tinanggap niya kaya medyo gumaan ang loob ko roon. He probably doesn’t have an idea where it came from dahil kung… nalaman noon na sa Ferrarin, baka mas gugustuhin noong magkusa kaysa ang tumanggap ng tulong galing sa amin.

He deserves it. It was the stolen opportunity I gave back. Wala lang iyon kumpara sa kalupitang ginawa ng aking pamilya sa kanila.

“Sumama ka kay Sanders?” nag-aalangang tanong ni Ayeselle.

My brow arched when I remembered how she always approached him. Kahit noong sa party, nakita ko ‘yon. I puffed my cigarette again.

“Wala siyang kasalanan…” she said weakly.

“But you know he will be blamed for your drastic decision, Abrielle,” sabi ko.

Mariin siyang pumikit. “Eighteen na ako. Kaya ko siyang… ipagtanggol.”

I scoffed and shook my head. Pinitik ko sa gilid ang abo ng sigarilyo at muli itong hinithit habang nililingon ang dilim ng kakahuyan.

Kaya niyang ipagtanggol. I heard the desperation in her voice just like how I tried to protect Draven from all of these. Gusto ko sanang sabihin na ang tanga niya sa parteng iyon, ngunit ang tumayo sa inosenteng walang kinalaman sa bintang ay hindi isang kahihiyan. She’s tough for doing that.

Overall, I am happy that she’s safe. I am happy that she’s not hurt. I am happy that she’s alive. Ilang beses kong pinagdudahan na baka wala na siya ngunit malaki ang pananalig ko na ligtas siya. That she’s probably somewhere living her life to the fullest away from the chains of our family name.

Pinatawag kami sa ibaba nang dumating na sila Daddy para sa isang dinner. Abrielle’s father hugged Abrielle. Nasa gilid ako ni Mommy nang yumuko siya at napaismid sa akin.

“Did you smoke?” she whispered while carrying her dog.

Nagkibit ako. She leered at me. Tumikhim lamang siya at nangingiting tumingin kay Dad.

Katulad ng usapan nila kanina, iyon din ang naging pag-uusap sa hapag. I was munching my food slowly. Galit na galit si Tito at gusto niyang maparusahan ang nasa likod noon but Lola told them she will handle it personally.

Ayaw nilang tanggapin na ang nangyaring pagkawala ni Ayeselle ay maituturing lamang na paglalayas. They’re pushing that she was abducted. Of course. What happened is scandalous. May ipinakulong sila at sa paglitaw ni Abrielle, sa pagbibigay niya ng opinyon tungkol sa tunay na nangyari, mamamantsahan ng kahihiyan ang aming angkan. The people in this town will only find another reason of their judgements towards us.

Kaya sigurado akong ilalaban nila ang mga akusasyon. They will not bow down to these people they have labeled as low when in fact we are lower than them. What a shame.

Muli kaming bumalik sa Manila sa sumunod na araw. Nasa iisang sasakyan na kami ng aking mga pinsan. Umiidlip ako dahil antok pa habang naririnig ko ang pag-uusap ni Ayeselle at Abrielle. Mukhang nagkukwento siya sa mga ganap niya noong wala ito.

“‘Yung mortal enemy ko doon sa CARAGA sa Manila na rin nag-aaral. Scholar siya…”

“‘Yung nagtuturo ng taekwondo noon sa lower grade?”

“Oo,” halos marinig ko sa boses ni Ayeselle ang gigil. “Nandoon din siya noong hearing.”

“He’s friends with the Blancavers right?” si Abrielle.

I am just too sleepy to join their conversation kahit na may ideya ako kung sino ‘yang pinag-uusapan nila. I saw him in Manila too. Hindi nga lang halos nagpansinan dahil alam ko, galit pa rin ‘yon sa akin. Masama ang loob.

The next days are somehow calm. Ibinuhos ko ang oras sa pag-aaral. Nasa kolehiyo na ako. Accountancy ang kinuha kong kurso lalo na’t gusto kong pamahalaan ang hotel sa CARAGA ganoon din si Lola.

I hate the place because of the ugly memory I had in the town. Ngunit ang mga memorya ko roon kasama si Draven ay ang tanging magandang alaala na meron ako.

Not that I’m… inlove with him. But the calmness of the place reminds me so much of him.

Wala akong narinig sa kanya kahit isang masakit na salita noong ipinapakulong ng aking angkan ang kanyang kapatid. Malamig lamang ang tingin niya sa akin, tila isang kalmadong dagat na nang-aakit masisid at doon kana tuluyang lulunurin sa lalim nito.

I’m expecting him to lash out at me. Na manunumbat siya sa lahat lahat ng mga mali ko. Na pagkatapos kong paglaruan ang damdamin niya, dinurog naman ng aking angkan ang buhay nila.

The calmness he left in my life was felt not just in my body, but also in my soul. And I’m always yearning for it…

At iyon siguro ang naisip niyang parusa sa akin.

“Come on, Ashtraia. It’s February! Date tayo!” Miguel appeared infront of me.

Anong date? Walang ganyan kung Accountancy ang kinukuha mong kurso. I need to study. Mababa ang kuha ko noong nakaraang semester kaya kailangan kong bumawi.

“I’m busy, okay?” halos itulak ko ang pag-amba niyang pumasok sa condo ko.

“Busy? You are always busy. Boyfriend ba talaga ang turing mo sa akin? Ni hindi natin ginagawa ang normal na ginagawa ng couple! You always don’t have time for me! You don’t answer my calls. Kahit reply sa text madalang pa. You always decline my invites. Kaya ngayong ako ang nagkusang pumunta dito, ayaw mo pa rin? What the fuck really are we?”

At first, I thought he was like him. Calm. Gentle. Smart. Ngunit sa kalagitnaan, laging… nagiging ganito. Laging nagiging marahas. It reminded me of my past self. And I hate it.

Sa iritasyon ko, padabog kong isinara ang pinto sa mismong harap ng mukha niya. He knocked multiple times. I groaned and went back to open it again.

“Let’s break up,” irita kong sabi at muling isinara ang pinto sa nalaglag niyang panga.

I am constantly drawn to someone who is as calm as the sea. And I’m always their cruel waves, desperate to return but escaping after being dragged into their depths.

Aalis. Babalik ulit. It was the cycle of my lovelife. Ang sumunod kong subok na relasyon ay noong third year na ako. Two years after my failed relationship with Miguel.

Dave is an athlete. Soccer. Nanonood ako lagi ng kanyang game at pinaglalaanan ko ng oras. Ngunit sa kalagitnaan, lagi akong nawawalan ng gana. Para bang laging may napapagtanto ang isip ko sa tuwing hahalikan ako.

Sa tuwing sinusubok kong umalis sa nakaraan, pinipilit na mamuhay nang walang bakas ng kahapon, paulit ulit akong nahihila pabalik.

“Here,” bigay ni Alissa sa isang inumin nang maupo ako sa dalampasigan at tahimik na pinanood ang marahas na hampas ng alon.

I always love the sea. I love its calmness. But always curious with its waves.

“Anong rason ng break-up niyo?” tanong niya nang umupo sa gilid ko.

“It’s empty,” sabi ko.

“Empty?”

Tumango ako at dinala sa labi ang bote ng aking inumin. It’s a light drink. Ang lamig nito ay bumyahe sa aking lalamunan habang nalalasahan ko ang tamis sa aking bibig.

“Wala raw siyang maramdaman sa akin dahil wala akong emosyon,” I chuckled.

Nagkasalubong ang kilay niya. “You are not clingy to them?”

Ngumiwi ako at umiling. I am not the clingy type.

“Hmm… pero naglalaan ka naman ng oras? Hindi ka naman… uh…”

“Nagchecheat?” I chuckled.

Tumango siya. Umiling ako. Ipagsasabay ko pa ba ang dalawa kung hirap nga ako sa isa? Besides, those kinds of things must not be tolerated. Oo at hindi ko alam kung paano sila mamahalin sa paraang gusto nila pero hindi ako ganoon kasahol para maghanap ng iba dahil lang may palaging kulang.

“Wala ka bang ibang mahal? Like hmm… past exes mo? Baka ‘yun ang rason kaya parang pakiramdam mo may kulang?”

Mahal? Nangungulila siguro oo… Pero mahal…

“Wala naman,” maingat kong sabi at tiningnan ang marahas na pag-ambang umalis ng alon.

“Maybe you’re not just the romantic type. Kaya siguro ‘yung mga nagiging boyfriend mo nahihirapan na basahin ka dahil sanay sila sa ibang babae na alam mo ‘yon… clingy?”

Nagkibit ako at tiningnan ang paghilang muli ng dagat sa alon. Pabalik sa kanya.

“Do you love them?” she asked again.

Inisip ko ang nararamdaman ko. There’s something about them that I like. The calmness. Iyon ‘yon. Magulo ang isip ko kaya minsan, gusto kong may nagpapakalma sa akin.

“I like them,” siguradong sabi ko.

“Love, Ashtraia,” giit niya.

Natahimik ako.

“Tell me the things you love,” she asked again.

“The sea,” I said without hesitation.

“Explain why you love the sea.”

“I love its calmness.”

Tumango siya. “I think you’re just taken with the idea that they’re as calm as the sea. But you’re not completely in love with them.”

Natigilan ako. Isinabit ko sa gilid ng aking tainga ang buhok kong pinaglaruan ng malamig na hangin.

“That’s the definition of love, Ashtraia. Mahal mo sila ng buo. You love each parts, not just the one that was required to fill a need within you. You love them completely.”

Not just the one that was required to fill a need within me…

“Ikaw ata ang may problema,” halakhak niya.

Natawa rin ako at nailing. I gulped my drink again while smirking.

“Someday… I know you’re gonna find your own sea. Someone you can love completely.”

I rolled my eyes while smiling. “That’s so corny.”

“Totoo ‘yan! Dahil mukhang sa ngayon, bawat parte lang ng dagat ang mga nakikita mo sa ibang lalake. Like you know, their calmness. You love the sea means you love its waves, its water, its sand, its calmness… you’re entirely inlove with it. That’s the definition of love to you.”

Natigilan ako.

The truth is, I’ve been trying to ignore it in my head for a long time, but it keeps bouncing back, insisting to be acknowledged. Sinikap kong baliwalain kahit nasa likod iyon ng isip ko. Na… itong nararamdaman ko ay hindi naman pagmamahal.

I was confused so I tried to be in a relationship to confirm if it feels the same way but it wasn’t. Minsan iniisip ko na baka nangungulila lang, pero madalas, sa kalabog ng dibdib ko, halos magduda na ako.

It was easy to admit that I love the sea. But it was hard to confess that I’m inlove with the sea since it reminded me of him…

And every time my mind tried to get away from the truth that I’m in love with him, my heart would always pull me back to him.

I can’t avoid the truth. No matter how hard I tried to flee, I was always a part of him, expecting he would take me back into his arms.

Chapter 23

Owner

“Ano ‘yung kumakalat na rumor na… girlfriend ka ng anak ng presidente? Ni Apollo? You’re dating him?”

Her second name is just too famous on the internet…

Ang pangarap ni Ayeselle na maging modelo ay natupad din. Her mother doesn’t want it for her. She doesn’t want her to enter showbiz. But she always enjoy the runways and fashion shows. Noon pa man. ‘Yun na ang hilig niya bago kami ipinatapon sa Caraga.

Among us four, she’s determine to become an international supermodel. For the past years, iyon lamang ang inatupag niya. Kaya ngayong sumisikat at nakikilala sa larangan ng pagmomodelo, masyado na siyang busy.

Humalakhak lamang siya. “Oh we’re just friends!”

Friends huh? Speaking of…

Tumikhim ako at may gustong buksan na topic ngunit umaangat ang kanyang kilay at parang ayaw pag-usapan. I heard a lot of things… but I didn’t confirm yet if it was true.

But… is that really true? Ano bang nangyari sa buhay niya at parang napariwara siya? Parang ayaw kong isipin kaso… matalino ‘yon. Ano ‘yon? Bigla siyang nabagok—nabobo at naisipang magrebelde sa buhay niya? Is that it?

Lalo na’t sa aming dalawa, parang ako pa ang kapani-paniwalang maliligaw ng landas. Is he taking drugs?!

Naalala ko ang araw na ‘yon at noong nakaraang buwan lamang. Akala ko namamalikmata lamang ako habang nasa presinto at sinamahan ang kaibigan ko but I really saw Trison wearing an orange t-shirt!

I tried to confirm it again on the next day but…

“Sinong bibisitahin mo?” tanong ng pulis nang magpasya akong dumalaw.

“Uh… Trison Wallace Alcaraz…”

“Kaano ano ka ng bilanggo?” the officer asked strictly.

I wanted to say I’m her… hmm… friend? But no. I need more than that.

“Girlfriend,” I said.

“Girlfriend?” saka niya ako tiningnan mula ulo hanggang paa. “Sigurado ka, Miss?”

I’m not sure if she’s criticizing me as Trison’s girlfriend or… Trison as my boyfriend. Oo nga hindi pasado ang gagong ‘yon sa standards ko pero malay ko ba kung ano nang itsura niya ngayon. Pumangit ba dito sa loob? Naging mukha nang kriminal?

Dumaan ako sa mabusising proseso. May mga ipinakitang ID’s at may mga sinabi pang policy para sa jail visitation.

The officer checked the list while I’m trying to wait for my turn of visit. Ngunit ilang minuto, itinanggi nilang walang pangalang Trison doon. So I assumed maybe inilipat na sa ibang kulungan.

We used to be friends. So what happened?

Pagkatapos ng pakikipagkita kay Ayeselle, tumulak din naman ako papuntang Caraga lalo na’t may nakalap din akong balita. I’m not trying to be desperate here. Babalik lang naman ako lalo na’t ako ang magmamanage ng Hotel.

“Lola,” I smiled and greeted her as soon as I arrived at the mansion.

“Good thing you finished college, Ashtraia,” aniya.

I chuckled and brushed my hair lightly. I almost didn’t make it. But I’m determine to finish it because I remember someone who’s passionate about his dreams.

Wala naman talaga akong pangarap. I grew up having everything inspite of the chaos. My clan’s name is controversial but it didn’t hinder me to do the things I want. Nakukuha ko naman ang mga gusto ko. Maliban nga lang sa isang bagay. That even our money couldn’t buy it.

“Heard you’re recruited by a frat during your college days. Your father told me about it,” aniya habang gumagala ang aking tingin.

May malalaking paintings na nakadikit sa pader. The golden antique border of the frame is eye catching. I know it’s pure gold. Pinapaalala nito ang luho ng aming pamilya sa nagdaang taon na hindi kailanman nakaramdam ng hirap. That’s how old money works.

Ibinaling ko ang tingin sa family pictures. May apat na picture frame. Sa gitna ay ang malaking bilog at sa bawat gilid at itaas ay ang parisukat na hugis na laman ng aming henerasyon.

“The frat is harmless, Lola,” sabi ko nang maalala ang tanong niya.

“Umalis kana ba?” she asked.

“Yup. I just needed it for a distraction while my thoughts are uncontrollable,” saka ko siya nginitian.

Inilapag ng maid ang meryenda sa bilugang mesa sa sala habang ang iilan ay hinihila na ang aking gamit paakyat.

Umupo ako sa sofa. Sinalinan ng katulong ang aking baso. Inukupa ni Lola ang harapang sofa. The massive emerald green pendant of her necklace is just too obvious to shrugged about. She dressed in all black with her coat. Looking at her skin, I feel like she never aged. She still looked so young.

“You’ll manage the El Royale,” she pointed out.

Tumango ako. “I am here because of that.”

Nagtagal ang paninitig ni Lola sa akin, na para bang may iba pang rason kaya ako nandito. Kinuha ko ang baso ng aking juice at sumimsim doon habang nakikipagtitigan sa kanya.

My cousins are busy with their own lives. The hotel is their least concern. Ayoko sanang bumalik kaso medyo napamahal na rin naman ako sa lugar kahit papaano…

Kung sino pa itong halos pariwara sa aming apat, ako pa talaga ang naatasang mamahala sa hotel. Kaso wala rin naman akong gagawin na importante pagkatapos ng pag-aaral ko. I’m bored to death. Kaya nga kung ano-ano nalang ang pinagkakaabalahan ko lately.

“Ikaw rin ang naiisip ko na makakahandle ng Hotel,” she said.

I chuckled.

“Kasi pag si Arkaine… baka…” I smiled more.

Ramdam ko pa ang jetlag. Manila is very different compared to the province of CARAGA. I appreciate its serenity.

My body submerged into the water in the tub after an hour of talking to Lola. Alam kong nagdududa siya kung bakit hindi ko man lang kayang tanggihan ang offer niyang pamahalaan ang hotel. Ngunit nakakapangduda rin naman siya na sa lahat ng apo niya, ako ang kanyang inatasan.

I know the rumor of the Hotel and its issue from the past. Pinsan ko ang humawak sa proyektong iyon. Isa ang hotel sa naipatayo na umani ng maraming pagtutol sa mga tao rito. It’s the root of their hatred that led on hating the Ferrarins more.

Ngunit ang alam ko, binayaran nang maayos ang mga naroon. The demolition of the squatter area was granted legally. At dahil Ferrarin ang humahawak sa proyekto, Ferrarin din ang may-ari noong itinayong hotel, sa amin nabunton ang galit.

Naiintindihan ko naman ang parteng iyon lalo na sa mga taong kapos at iyon lamang ang nakikitang tirahan. But they were given enough time and enough money. Siguro hindi lang talaga matanggap…

Masarap ang tulog ko kinagabihan. Maaga ring gumising lalo na’t ipapakilala ako bilang bagong corporate Manager ng hotel. I dressed in my black coat, white inner shirt and black pencil skirt. Binuksan ko ang dalawang butones ng aking shirt para makita ang suot na pendant ng aking kwintas at hinayaan ang nakalugay na buhok.

I wore my glasses and decided to come down. Humakbang ang aking paa sa enggrandeng hagdan pababa suot ang aking feels. Nakita ko ang nakaabang na si Lola at ang hindi pamilyar sa akin.

“This is your secretary, Arthur… Sasamahan ka niya sa Hotel,” ani Lola.

Laglag panga ang lalakeng sekretarya habang tinitingnan ang aking kabuuan. Kung hindi ako lumapit at itinulak pasara ang kanyang labi ay hindi niya mapapansing matagal siyang ganoon.

Tumikhim siya at yumuko ng kaonti para magbigay galang.

“I am Arthur Garcia, Ma’am. Twenty seven years old. I will do my best to—”

“Too formal. Loosen a bit,” tapik ko sa kanyang balikat.

Lumunok siya at namula. Nangingiti kong niluwagan ang kanyang tie at binuksan din ang butones ng kanyang shirt para lumuwag iyon lalo na’t mukha siyang nasasakal. His face heated like a tomato.

Hindi na pinansin ni Lola ang ginawa ko at nagpaalam na sa kanya. Tahimik lamang kaming dalawa sa byahe hanggang sa makarating sa bukana ng mismong Hotel.

The luxurious hotel has a marble and cream theme. Pansin ang kintab ng sahig nang pumasok ako kasama ang sekretarya at nakita ang nakalinyang mga empleyado.

The massive chandelier over the cove-lightning ceiling welcomed my sight on the lobby. Kahit ang front desk ay gawa sa marmol. Sa gilid ay kapansin pansin ang grand spiral staircase na pulang carpet. Sa dulo ay ang elevator at ang kapansin pansin na exclusive Restaurant ng hotel.

Lumapit sa akin ang pamilyar na imahe ni Mrs. Ruiz, ang front office manager na nasa late thirties na.

“I missed you, hija…” nangingiti niyang lapit at ibinigay sa akin ang malaking bulaklak.

Ngumiti ako. “Thanks po.”

“As soon as I heard from your lola na ikaw ang mamamahala ng hotel, I got excited. Buti at napagkainteresan mo.”

I only smiled. Iminuwestra niya ako sa harap ng mga empleyado.

“This is your new Manager, Ashtraia Laurice Ferrarin, the grand daughter of Svetrina Ferrarin…”

Nagngitian ang mga empleyado at sinikap lamang na hindi magbulung-bulungan sa harapan kahit sa tinginan nila sa isa’t isa, parang may laman.

Ipinakilala sila sa akin isa isa ni Mrs. Ruiz sa mga emplayado. Mga nasa lagpas tatlumpong bilang sila kasama na ang mga, bellboy, housekeeper, front desk attendants, cook, at mga trainees.

Inihatid din naman ako sa aking main office pagkatapos. It was located on the tenth floor of the hotel. Nakabuntot sa akin ang sekretarya at si Mrs. Ruiz na may ibinigay na dokumento sa aking sekretarya.

“May mga hindi inaaprobahang papeles si Donya…” Mrs. Ruiz stated.

Binuksan sa akin ni Arthur ang pinto. Malaki ang space ng office. The wall is transparent. Makikita ang langit at ang malawak na greenfield sa malayo na pagmamay-ari ng mga Robinson. Kahit ang kanilang mansyon ay matatanaw rito.

Nagtungo ako sa harap ng transparent wall at tiningnan iyon ng ilang minuto.

“Such as?” I asked curiously.

Tiningnan ni Arthur ang papeles.

“Demolition?” Arthur sounded confused.

Buntonghiningang napaupo si Mrs. Ruiz. She’s problematic.

“Last week lang ‘yan ipinadala. It contains some proofs and…”

Inukupa ko ang swivel chair at sinenyasan si Arthur na ilapag sa aking harapan ang dokumento.

“The real owner of the land,” muling paliwanag ni Mrs. Ruiz.

Real owner.

Mabilis kong pinasadahan ng tingin ang nakasulat doon. The real owner wants to buy the entire hotel and to approve its demolition to their claimed property.

“The owner presented the title of the land. And some evidences to support that they own this land,” Mrs. Ruiz continued.

Halos wala akong pakialam sa sinasabi ni Mrs. Ruiz at umugat lamang ang mga mata sa pangalan ng may-ari na may lagda sa gilid.

Draven Allister Blancaver: Youngest son of Rosenda Blancaver and Damian Blancaver, the owner of the land.

Inaasahan ko iyon ngunit ang makitang naroon nga ang kanyang pangalan, at ang iniisip kong babalikan niya ang lupang ito, ay nagpakilabot pa rin sa akin.

It was the real reason why the Blancavers are after us. Nasa amin ang lupa nila. Nabasa ko ito sa mga dokumento noon ni Lola dahil sa kuryoso ko sa kanila kaya nagkaideya ako na iyon ang kanilang pakay.

“Nasaan ba ang titulo ng lupa?” tanong ko.

“Nakay Donya. She claimed that the Blancaver’s grandfather sold the small land long time ago and the Blancavers want it back. Kaso ginigiit ng mga Blancaver na walang pahintulot ang pagbebenta kahit pa may lagda ng tagapagmana na si Roselia noong nabubuhay pa ito.”

Ito ang rason ng galit ng mga Blancaver sa amin.

“The owner offered a double amount of money to pay the entire land, and to buy the entire hotel. Kaso ayaw ni Donya,” patuloy ni Mrs. Ruiz.

Oh wow… he’s that filthy rich now to afford the entire land and the… hotel? Wow. The Harvard made another billionaire huh?

Kaso akala niya ba basta basta nalang papayag si Lola? Why would she even agree to sell this when the hotel is already gaining hundreds of millions in just a year? This is a luxurious five star Hotel. Talagang hindi basta bastang isusuko ni Lola ang karapatan niya sa lupain.

“How did they send this?” I asked.

“Through a lawyer…”

“Lawyer? Bakit lawyer? Kung desperado naman pala ang may-ari, bakit lawyer lang? He should come here himself,” I demanded and crumpled the paper.

“Busy raw si Mr. Blancaver kaya idinaan sa sarili niyang lawyer.”

“Gaano ba kabusy? Is he the new elected president of the Philippines kaya maraming schedule? Wala rito ang atensyon?” I smirked.

“I heard he’s an engineer… but his line of work is quite confidential kaya hindi nabigyan ng full details kung ano talaga.”

“Oh? Gaano ba ka busy ang mga Engineer ngayon? Unless may pinapakain siyang limang pamilya at wala na siyang panahong magpahinga kakatrabaho. Is he married or single?” I asked nonchalanty, trying to act cool despite of my personal questions.

Arthur took the laptop and started typing.

“He’s an Engineer, Ma’am…” ani Arthur.

Kakasabi nga lang ‘di ba.

“Ilang pamilya ang binubuhay, Arthur. Tingnan mo nga at baka masagot ni google,” pilya kong utos habang nakangisi.

Umiling si Arthur. “Walang kahit anong impormasyon tungkol sa kanya, Ma’am…”

Hindi ba nagpa-hire si Lola ng investigator para dito? And for what Ashtraia? To fish some informations about his personal life you desperate bitch?

“Then… I won’t sign it too,” sabi ko at ibinigay ang papeles kay Arthur.

“Of course, Ashtraia. Signing it means the Ferrarin are no longer the owner of El Royale… at maaaprobahan din ang demolition ng hotel. Maraming mawawalan ng trabaho,” paglilinaw niya.

S’yempre… Oo… kasali naman iyon sa mga rason ko.

Chapter 24

Hot

My memories with him from the past is still vivid yet foreign. Lalo na’t sa taong lumipas, ang tanging naiisip ko lamang ay ang dati niyang itsura, ang dating siya.

How did his life went after all these years? Kung Engineer siya, ibig bang sabihin noon, nagbago na rin siya?

He’s tall and he’s the soft version of his brother—Drystan. He always looked calm yet cold. Ganoon lagi ang hagod niya.

Pinaglaruan ko ang ballpen habang pinapatipa ni Arthur ang mensahe ko na dadaan pa sa abogado bilang pag-aaproba noon. Kakatapos ko lamang iyon isulat sa pormal na paraan kaya medyo natulala na habang mag-isa sa opisina at nakatitig sa laptop na walang makuhang impormasyon kahit isa man lang sa kanya.

Isn’t he active on social medias? Ganoon pa rin ba siya ka misteryoso at masekretong tao? He always remind me of the sea. Calm yet deep. Mysterious.

Pumikit ako at inihilig ang ulo sa likod ng upuan. I stopped playing with my ballpen when my last memory with him flashed on my mind again.

At sa lahat ng eksena, ang mismong pumasok pa sa aking utak ay iyong nasa falls kami. The memory was so vivid that my body tingled for a response.

Nasa gitna na ang aking memorya nang biglang may kumatok. Dumilat ako, medyo irita pa nang kaonti dahil nadisturbo ang pahinga habang nakikita ang maingat na pagpasok ng aking sekretarya.

I cleared my throat and shifted to my seat. Seryoso ko siyang tiningnan na papalapit na sa akin.

“Tapos ko na ang ipinapagawa niyo, Ma’am…”

I nodded.

“Set an appointment once they response. At siguraduhin mong hindi ako haharap sa lawyer niya. I want to talk to him personally.”

Tumango si Arthur. “Sige po, Ma’am…”

“If he insist to send his lawyer instead then decline it always.”

Tumango siyang muli.

“Nasigurado mo ba na nasa letter ang buo kong pangalan, Arthur? That I am the new Manager of the hotel?”

Tumango siya agad. Kumalma ako kahit papaano. Dapat mabasa iyon ni Draven para may ideya siya kung bakit mas matigas ngayon Manager sa mga kondisyon niya.

“Kung nagpakita ba Ma’am… papayag kayo sa kondisyon niya?” kuryoso niyang tanong.

“Hindi rin,” I chuckled.

Arthur looked at me confusingly. Maraming naglalaro sa aking isip na mga kondisyon, ngunit wala naman akong balak isuko ang karapatan ng aming pamilya sa Hotel. Yes they owned the land, but the hotel is ours. Kung papayag siyang makipagnegosasyon sa ibang paraan nang hindi nagagalaw ang Hotel, baka… pwede pang… hmm… pagbigyan ko sila sa lupain.

“No, Ashtraia,” ani Lola sa pinal na tinig nang ilapag ko sa kanya ang mga kondisyon sa gabing iyon.

We’re having a dinner. Kakauwi ko lang, ang naging laman agad ng aming pag-uusap ay iyon.

“Bakit tayo magbabayad ng upa buwan buwan kung atin naman ang lupaing iyon?” Lola said sternly.

“Well… I mean if they went deeper with this case. Ayoko ng hassle, Lola. I hate the hearings. Nakakapagod ‘yon.”

“We have the title of the Land. Which means we’re the owner of the Land now. Kaya wala silang karapatang angkinin iyon basta basta. Kung gusto nilang sumunod sa yapak ng kanilang ama, ang pagtangkaan ang buhay ng isang Ferrarin para lang makuha ang titulo, hala at magsipasok silang lahat sa kulungan!”

I chewed my food carefully. She looked so old now yet she still have the fierce in her eyes.

“Ipaglalaban ko ‘yan kahit man mamatay ako bukas,” giit niya.

“Lola…” I sighed and sipped on my water.

Alam ko namang may katandaan na siya at pwede nang mawala ano mang oras ngunit ayoko lang banggitin niya iyon. Lalo na sa ganitong sitwasyon.

The Blancavers were after the land since ages. Kung ako lang ang masusunod, baka matagal ko nang ibinigay ang lupang pilit nilang ipinaglalaban. But in Lola’s case, the hotel is important to her because my Tita—her one and only daughter—built it. Siya ang humawak ng proyektong ‘yan kaya may sentimental value sa kanya.

And to think that the Blancavers want to demolish it, talagang magagalit si Lola at ibabasura ‘yang kondisyon nila.

“Paano kung kumbinsihin kong huwag nalang ipademolish, La?” I said hopefully.

“Our hotel is sitting on their land, Ashtraia. Inukupa noon ang buo nilang lupain. Kaya kung hindi nila ‘yan ipapademolish, ang ibang paraan ay angkinin ang Hotel bilang kanila na rin. Kaya nga gusto rin nilang bilhin nang mapakinabangan.”

Buying the entire hotel means we’ll lose our credibility as the real owner of the Hotel. Kami ang nagtayo tapos iba ang makikinabang. Talagang magmamatigas si Lola.

“Gustong kunin ng batang ‘yon ang lupang ‘yan dahil iyon nalang ang tanging memorya nila sa kanyang pumanaw na ina. Kung papanaw ako bukas, ‘yang hotel lang din ang magiging memorya ko sa’yo, Ashtraia. Kaya ipaglaban mo ‘yan.”

Halos umungol ako sa kanyang inilapag na rason.

“Lola, marami kang properties na magiging memorya ko—”

“At talagang gusto mo na akong mamatay huh!” her voice raised a bit in an aggressive tone.

“I am just saying that aside from the Hotel, pwedeng itong mansyon ang magiging memorya ko sa’yo. O ang rancho. Ang buong Falcata trees! Or we’ll build another hotel branch in Manila if you insist that you want that Hotel so much and I’ll let Tita Vana handled the project again!”

Lola leered at me.

“Bakit mo ako nilalapagan ng mga kondisyon? Are you still inlove with that boy?”

My eyes narrowed. Talagang triple ang gulat ko dahil hindi lang ‘inlove’ ang ibinibintang niya kundi higit pa roon!

“Still inlove?! Lola, you’re delusional!” I said and laughed hysterically.

“Don’t even lie to me you silly girl. Sa lahat ng mga lalakeng pinaglaruan mo noon, diyan ka mukhang nabaliw.”

My eyes narrowed more. Anong kabaliwan ang ginawa ko huh?!

“Oh please, Laurice, stop denying it infront of my face. Kuhang kuha mo ang pagiging in denial ni Vana. I already memorized that expression since ages. Ngayon niyo pa ba ako uutuin?” she lifted her eyebrow and bit her food slowly.

Tumikhim ako at umayos ng upo. Masyado naman siguro atang napasobra ang reaksyon ko. Kalmado akong sumimsim ulit ng aking inumin habang marahang ngumunguya si Lola.

“You’re the reason why he studied in Harvard, right? The full scholar he got came from your father…” makahulugan ang kanyang pagkakasambit at siguradong sigurado.

Noon pa man, alam ko namang malalaman at malalaman ni Lola iyon. But because we are all blinded with Abrielle’s case, sigurado akong hindi niya na iyon papakialaman pa.

“He deserves that. Besides, nalaman ko na ang scholar na natanggap niya ay tinanggal mo,” I lifted my brow.

“Because your boy told me that Blancaver is using you,” ani Lola.

“What?” halos matawa ako. “And whose boy are you talking about?”

“That student council president who always clean your troubles in school.”

What the fuck? Nagsusumbong si Cassius sa kanya? That jerk! At anong ako ang ginagamit ni Draven?

“You think the nerd is using me?” I leered at Lola.

“Not the student council. The Blancaver is using you.”

“Oo nga, Lola! That nerd Blancaver!”

“Nerd? I’ve seen Roselia’s kids, Laurice. What nerd are you talking about? Sino bang matanda rito sa ating dalawa? Do you have a problem in your eyes?”

What? Si Cassius ang iniisip niyang nerd na tinutukoy ko?

“Napapangitan ako sa kanya noon,” tikhim ko. “Pero sobrang talino kaya…”

“Kaya mukha nang nerd?”

I pursed my lips. “I was just seventeen! Can you blame me if I don’t find him hot or attractive! Si Drystan ang hot sa magkapatid, Lola!”

She rolled her eyes. “Isa rin ‘yan. Hindi ko gusto ang batang ‘yan. Manang mana sa ama niyang desperado.”

“But Draven wasn’t using me at all. Baka ako pa.”

“Well, the Blancavers are after you for one thing. Sigurado ako kay Drystan, at marahil ‘yang kapatid niya, sinusulsulan rin ni Drystan kaya sayo lumalapit.”

Drystan is cunning. Noon pa man. Ramdam ko na ‘yon. But I believe that he can’t lure my sister so easily into his plans. Kaya siguro… iniisip ni Lola na pati si Draven ay ginagamit ako? Well maybe. Because Lola is aware what’s happening between my sister and Drystan.

“Wala na akong pakialam kung patay na patay ka pa rin hanggang ngayon sa lalakeng ‘yon. Pagod na pagod na ako sa inyo. If you want that boy so much then don’t include the Hotel.”

“Lola! Hindi ako patay na patay doon!” giit ko.

“Really? Hindi ka pa patay na patay sa lagay na ‘yan? Managing the hotel only to see him again because you know he’s going to take back the land, huh? Alam kong pinakialaman mo noon ang mga papeles ko kaya ka may ideya na sila ang may-ari noon ng lupang pinagtirikan ng Hotel.”

“Pero hindi dahil patay na patay ako sa kanya, Lola,” giit ko.

She shook her head in disbelief.

“I heard from the lawyer you want to meet him personally instead of his own lawyer. At ano ang pag-uusapan niyong dalawa? His lawyer is the best option kung tungkol lang naman sa lupain ang gusto mong pag-usapan. But you requested him personally.”

“Because I want to place some good negotiations! Baka pwedeng idaan namin sa mabuting usapan!” halos matawa na ako sa sarili kong paliwanag.

“Hala itanggi mo dahil kung mamamatay ako bukas na bukas, hindi kita patatahimikin kung nilandi landi mo ‘yan.”

“Lola!” I laughed.

“If you want him that much then go ahead! Tell him! But don’t include the Hotel—”

“Lola!” mas agresibo na ang tinig ko dahil sa paratang niya.

“O bakit? Noon halos itapon mo ang sarili mo sa lalakeng ‘yan kaya ayaw mong ikasal kay Bryson. Ngayon na ako mismo ang gusto kang itapon sa kanya, gagapang ka palayo?”

I bit my lowerlip. Nailing ako at ginalaw ulit ang pagkain kahit ramdam ko ang paratang sa kanyang tingin.

“You came all the way here for an excuse to flirt him. And you’re still denying it infront of my face?”

I tried to stifle my smile but to no avail. Pairap akong sumubo ng pagkain kahit nangingiti.

“Bakit hindi mo sinagad landiin noon? Hindi ko nabalitaang naging boyfriend mo ‘yon,” she asked curiously.

“Because I don’t like the idea of getting into serious relationships, Lola.”

“And you’re ready now?”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam. With my failure relationships, hindi ko alam.

“You all did your best to run for the hills just to stop the fix marriage from the past. Tapos ganyan ka pa rin? If you’re still hesitant then I should set you up in a marriage,” she murmured.

“Kanino naman?” I asked hopefully.

She leered at me, this time she’s a bit aggressive.

“Huwag kanang mahiyang isuggest ang pangalan niya. Gusto mo pa akong idamay sa pagiging in denial mo?”

“Lola, you are wellknown for fixing us into marriage! If we’ll get married, hindi na magagalaw ang lupain at ang hotel! Ayaw mo no’n…” gusto ko mang idugtong na mamamatay siyang may memorya ako sa kanya, hindi ko na itinuloy.

“Mamamatay akong may magandang nagawa sa buhay mo, is that it?”

My jaw dropped but it made me laugh. Umiling ako.

“Just let me handle the hotel, okay? Ako na ang Manager. Hindi ko naman ‘yon isusuko basta basta.”

I didn’t expect that Lola would be this open for a new relationship with the Blancaver. Maybe because she realized some things, at siguro na rin dahil may edad na. Baka… uh… sinusulit niya nalang ang mga natitirang araw niya.

Maluwag siya ngayon kumpara noon. Sa sobra niyang higpit, halos nagrerebelde kaming apat. Ngayon na masyado siyang maluwag, ang puso ko naman ang nagrerebelde sa mga suhestyon niya.

“The lawyer of Mr. Blancaver sent a signed letter Ma’am,” si Arthur kinabukasan nang ilapag niya sa aking lamesa ang dalang papel.

Binuksan ko iyon at binasa gamit ang aking mga mata. My brow raised as soon as I confirmed that the Engineer—Draven himself—is willing to meet me in personal.

Tiningnan ko ang simple niyang lagda gamit ang kanyang surname. It looked so clean, just like how he dressed during our senior high. Kung kailan nagretire na si Lola sa pangseset-up sa amin sa kasal, ngayon naman ako nagkakainteres na sana ay… medyo maisip niya. Nasa tamang edad na rin naman ako para magpakasal…

Sinikap kong maging hinahon sa nagdaang oras. Hindi ko alam kung anong oras siya dadating pero napapatayo ako at napapatingin sa malayo habang tanaw ang kilalang mansyon at ang malawak na green fields.

Someone knocked. My heart raised a bit. Sinikap kong ipanatili ang tingin sa harapan kahit narinig ko na ang pagbukas ng pinto. Nakita ko rin sa gilid ng aking mga mata ang pagpasok ni Arthur.

“Ma’am… The Engineer is already here.”

Sa gilid ng aking mga mata, may nakita akong sumunod na pumasok. My heartbeat tripled. My stomach churned. Hindi ko halos maikalma ang naghuhuramintado kong sistema kahit kalmado lamang akong nakatayo.

I glanced at them. The first thing I saw is his eyes. Draven—wearing a grey suit, an inner white shirt while the two buttons were opened, a well-ironed slacks, black shoes, his cold expression, and foreign stance—made my heart skipped a beat.

Hindi ko halos mahukay ang memorya ko sa kanya noon nang nilamon iyon ng buo ng kanyang tindig ngayon. He’s very manly, and…

Hot.

Chapter 25

Condition

Iminuwestra ko ang sofa. Draven nodded and walked silently. Kahit ang paghakbang niya, halos dama ko. Ang bawat galaw ay pansin ng mga mata ko.

I can smell the expensive masculine fragrance he’s wearing. I’ve never been meticulous with men around me but this man who just came in like a tamed beast gave me butterflies in the stomach. Talagang kuhang kuha niya ang mga gusto ko sa lalake. O sadyang noon pa man, siya na ang naging basehan ko sa mga lalakeng nagugustuhan ko.

“Kumuha ka ng makakain at maiinom niya, Arthur,” I said carefully.

Arthur nodded and bowed his head a bit before closing the door. Nakita ko si Draven, nakatuko ang mga kamay sa nakabukaka niyang mahahabang binti at nakasalikop ang mga daliri sa isa’t isa.

Humakbang ako papalapit. His eyes watched me carefully. Inukupa ko ang harapang sofa habang napapagitnaan kami ng bilugang babasaging mesa.

“So you want to buy our entire hotel?” deritso kong tanong nang wala siyang maisip na iba pa kaya gusto ko siyang makausap nang masinsinan.

He nodded. “Yes…” he said in a low tone, halos namamaos ang pagbulong.

And even his voice sounded manly too. Not that he doesn’t sound manly from the past but he’s a teenage boy. Kakaibang kakaiba siya ngayon. Kung itatabi siya sa Draven na kilala ko noon, baka maisip ko pang ibang tao sila.

His vibe is the same. Calm yet mysterious. Ramdam ko iyon sa paninitig niya, na kahit anong gusto kong basahin kung ano man ang tumatakbo sa isipan niya, talagang blangko. Hindi ko alam kung natutuwa ba siya ngayon, galit, o blangko lang.

“The land isn’t for sale, Engineer,” I said in a cold tone, trying to match his vibe.

“That’s why I’m gonna double the price,” he insisted.

Napangisi ako roon. His eyes drifted on my lips. He licked his lowerlip and looked at me again in the eyes with no trace of emotion.

“That’s not how it works. Hindi naman lahat madadaan sa pera,” I said.

“That’s the only memory we had with our mother that’s why I want it back,” marahan niyang bigkas.

I’m shock that he’s not getting aggressive with the talk. And fuck it, Ashtraia, I can’t believe you find it very hot!

Humalukipkip ako at ipinatong ang hita sa isa kong hita. I leaned against the headboard of the sofa as I eyed him carefully just to calm my senses down.

“Itong hotel lang din ang magiging memorya ko kay Lola kung sakaling nawala siya,” and I can’t believe I’m using Lola’s excuse now huh?

“Why? Is she… dead?” his thick brows knitted as if he’s confused or curious.

“Hindi pa naman…”

His expression calmed down. He nodded.

“The Hotel has a sentimental value. Kahit pa triplehin mo ang offer, we won’t sell this so easily. You’re gonna demolish not just an important asset but also a valuable property. The project manager of this hotel is none other than Lola’s only daughter…”

“Is she… dead?” he confirmed.

“Hindi pa,” I leered at him. “Kailangan bang may mamatay muna ang may-ari para ituring na importanteng bagay ang pagmamay-ari niya?”

He shook his head carefully. “No…”

I gritted my teeth. Naiirita sa sarili kung bakit natuturn-on ako sa simpleng mga galaw niya. Sa sobra niyang kalma! I can’t believe this!

“But the land is important to us. I promised to my mother I’ll… take it back… once I’m successful,” mataman niya akong tinitigan.

Successful. Naalala ko noon kung gaano niya ka gustong magkolehiyo kahit kapos sila. Kung paano siya iginapang ng kanyang kapatid. Is this the reason why the two were eager to fight for their rights with the land?

“Hindi lang namin agad nabawi dahil wala kaming pera noon,” he added in his baritone voice calmly.

I swallowed. Tumango ako ngunit nag-iiwas ng tingin sa kanya. The calmness of his voice, na kahit alam niyang kagalit galit ang sitwasyon, ay kalmado pa rin siya. And that’s why I tried to find him calmness with the men I met. Na kahit galit, kaya paring maging marahan at kalmado.

“Kahit may pera kayo noon, hindi pa rin ibebenta ni Lola ang hotel.”

I saw how he started thinking thoroughly about it. Naging tahimik siya ng ilang minuto habang pinaglalaruan ang mga daliri, yumuyuko at magkakasalubong ang kilay, titingnan ang sapatos at muling aahon ang tingin para tingnan ako.

“Then what’s your condition?” he asked after a long pause.

Kumurap ako at hinaplos ang aking nakataling buhok.

“I have nothing to offer but the cancellation of your proposals. I will not sign it. The Hotel is important to our family. It’s important to my Lola. And as a Ferrarin, it’s important to me too…”

“I’ll shoulder the project once you agree to demolish the hotel out of our land. Kahit ako na ang magbayad sa lahat ng gastusin at ilipat siya sa ibang lupa.”

“The hotel is here because this is the best place in Caraga region to attract some customers so easily. Maganda ang tanawin. Kalmado ang paligid at medyo malapit sa airport. Mas madali siyang makikita ng mga bakasyunista o turista.”

His jaw clenched but his expression remained calm. Kontrolado ang kanyang galit. Hinubad niya ang coat kaya bumaba ang tingin ko sa muscles ng kanyang biceps na umuukit sa nipis niyang puting shirt.

“This is not about business. I want the land back because it holds a sentimental value,” aniya.

Nanatili ang titig ko sa dibdib niyang sumisilip. His necklace’s silver lace was loose around his neck. My mind flashed back to our hot kisses from the past. Doon ako madalas sa leeg niya kumakapit…

I wonder if he entered into a relationship after his friend Alice? O baka naman sila pa rin? Are they uh engaged by now? Is he married. My eyes drifted on his fingers. I checked if he’s wearing some ring but his thick and long fingers are empty.

“I’ll find another place here in Caraga Region so I could propose another deal. Your grandmother might consider it. I just want the land back,” ramdam ko ang desperasyon sa kanyang tinig kaya muli ko siyang binalikan ng tingin sa mga mata.

“Hindi papayag si Lola sa kondisyon mo kahit kausapin mo siya,” sabi ko pagkatapos mahimasmasan sa iniisip.

“She might like my proposal. I promise I will build it just like how it’s built. I’ll shoulder everything too,” ulit niya sa pangako kanina.

I sighed. Bumukas ang pinto at pumasok si Arthur kaya tumahimik kaming dalawa. He placed the snack he brought on the table and eyed us both curiously. Tiningnan ko ang slice ng dalawang cheese cake. Inilapag niya sa harap ni Draven ang black coffee at orange juice naman ang sa akin.

“May gusto ka pa po, Ma’am?” mahinahing tanong ni Arthur sa akin.

I shook my head while I noticed how Draven glanced at Arthur to look at him. Tumikhim ako at kinuha ang bago ng juice sabay simsim doon.

Arthur nodded and stood. Nagpaalam siya sa amin bago tuluyang umalis. May katahimikang pumagitna. Ginalaw niya ang kape at bahagya ring sumimsim. Inilapag ko ang baso ng juice at ibinalik sa pagkakahilig ang likod sa headboard ng sofa.

“I’ll tell this to Lola and schedule your talk with her. Pero katulad ng sinabi ko, baka hindi rin siya pumayag.”

“I’ll try…” he said hopefully.

He’ll try. Naalala ko noon na puno siya lagi ng pag-asa. Siya ang rason kaya unti-unti ko ring inisip kung ano ba ang pangarap ko dahil sa determinasyon niya. He’s a good role model. Sa lahat ng mga lalake noon na nakilala ko, siya ang hindi bulakbol at priority ang pag-aaral.

Hindi man iyon nakita ni Lola sa kanya noon kaya ganoon kadali kung tanggalin ang scholarship, ngunit saksi ako sa mga pagsisikap niya noon.

“Talagang dinadamay mo ako,” reklamo ni Lola kinagabihan nang makauwi ako at sinabi agad ang gusto ni Draven.

“I didn’t, Lola. Binalaan ko siya na wala siyang mahihita sa’yo kahit kausapin ka niya but he’s persistent. He wants the land back. He wants to buy it and double or triple the price,” seryoso kong sabi habang hinihiwa ang aking pagkain.

Nasa malalim pa siyang pag-iisip nang dinagdagan ko agad.

“Kaya nagschedule na ako ng meeting niyo bukas. At dito sa mansyon. Para makapag-usap kayo ng masinsinan.”

Lola’s expression twisted.

“I am busy tomorrow. May zumba session ako with the other oldies,” she reasoned out.

“Lola he’s a busy man. Re-schedule your zumba session. Hindi ka naman siguro rarayumahin bukas,” giit ko at sumimsim sa aking juice.

“You are so desperate to favor that boy,” iling niya.

“I am busy too. Gusto ko nang matapos ‘yang hinihingi niya para hindi na kami magkita! Kung alam mo lang kung paano ko agad tinapos kanina ang meeting noong bumisita siya sa mismong office ko,” pagmamayabang ko.

“Because he turned you on so much and you can’t stand being with him in one place?”

Nalaglag ang panga ko. Ang bastos ng matandang ito!

Umismid lamang ako ngunit hindi ko kayang itanggi. Hindi ko rin kayang sabihin na hindi. Our dinner went smoothly. Ngunit parang mastress siya sa agarang meeting na inihanda ko.

Hindi ako pumasok sa Hotel kinabukasan para lamang sumali sa kanilang meeting at dinala ko rin si Arthur para mukhang pormal na usapan ang magaganap.

He’s still formal just like how he presented himself yesterday. Ngunit iba lamang ang kulay ng kanyang coat na itim na ngayon ganoon din ang slacks.

Iginiya ko siya sa sala. Lola isn’t done yet. Kakatapos ko lang maligo at bihis na bihis na rin. I wore a white tube top and black pencil skirt. Hanggang tuhod ko iyon. I just wore my hair in a high ponytail and let some strands fall on each side. Sapat lamang na hindi matabunan ang suot kong silver hoop earrings.

Inilapag ng katulong ang meryenda habang tahimik kaming nakaupo. I caught him looked at me from time to time but I didn’t mind it coz he also caught me glancing back at him.

Dumating si Lola. Her dramatic entrance with her nurse confused me. Nakakapaglakad pa naman siya nang maayos ngunit naka wheelchair siya ngayon. It made her looked old and weak but in a fancy way because of her luxurious clothes.

Draven watched her in awe. Halos gusto kong suminghap nang mapagtantong… nagpapaawa siya. Is she pulling some stunts to win the land successfully?! Kahit si Arthur, kung tingnan si Lola ay nagtataka na rin.

The nurse smiled at us after placing Lola beside us. Nasa bawat gilid siya ng magkaharap na sofa’ng inuupuan namin ni Draven.

“You are the youngest son of Roselia and Damian, right?” Lola started in a stern voice.

Draven nodded. “Yes, Donya.”

Pekeng umubo si Lola. Hinagod ng nurse ang kanyang likod at binigay ang nakahandang inhaler. Ibinigay iyon sa kanya na agaran niyang hinithit. I bowed my head a bit and pursed my lips. Magzuzumba pa siya dapat kahapon ah? And I’m not even aware she has an ashtma!

“I will not sell the land if that’s what you want to talk about, hijo,” she said in a weak voice after puffing her inhaler.

Nag-angat ako ng tingin kay Draven. His determination to get back the land gleamed in his eyes. Baka lumuwa pa ng pekeng dugo si Lola para lang kaawaan siya ngayon.

“That’s why I want to propose some deals, Donya. I want to demolish the hotel—”

Hinaplos ni Lola ang kanyang dibdib at parang inaatake pa ata sa puso. Napatayo ako sa gulat. Muli niyang inilagay ang inhaler sa bibig niya at unti-unting kumalma. Kung hindi ko lang alam kung gaano pa siya kalakas kahit may edad na, iisipin ko na talagang halos nasa bingit na siya ng kamatayan!

“I’m fine, hija… take a seat again…” senyas niya sa akin.

Muli akong umupo. Binalingan niya si Draven.

“What did you say again, hijo?” Lola asked calmly.

Draven’s lips was still parted. Tila nagulat din sa atake ni Lola sa puso. Binasa niya ang labi at maingat ulit na nagsalita.

“Gusto ko sanang ilipat ang hotel sa ibang lupain,” at mukhang nakaisip agad siya ng ipapalit sa demolish na gusto niya.

“Will you transport my entire hotel without damaging it? Is that even possible?” ani Lola.

Draven shook his head. “Ipapa…” tumikhim siya. “Ipapademolish ko—”

And Lola pulled another heart attack. Halos hingal kung habulin ang paghinga habang hinihithit ulit ang kanyang inhaler. Draven licked his lip. He looked more stress now compared to our talk yesterday.

“Oh no… no, hijo… I won’t let you demolish the hotel. That’s my daughter’s project. That’s the reason why I don’t want to sell the land because you’re gonna demolish it. Maraming mawawalan ng trabaho,” ani Lola nang makabawi na sa heart attack.

Draven looked at me. I raised my brow and gave him a I-told-you-so look. Siguro naman gets niya na hindi niya basta bastang makukumbinsi si Lola sa gusto niya.

“The land is the only memory I had with my deceased mother, Donya. Ipinangako ko sa kanya na babawiin ko ang lupa kung may sapat na akong pera para bilhin ito sa inyo,” aniya sa determinado ngunit kalmado pa ring tinig.

Tumikhim ako at seryosong hinaplos ang aking buhok. His calmess is really his asset. Parang kahit anong galit sa kanya ay hindi siya mababali.

“Well it’s not for sale, hijo. I am not selling it. The land is also important to me because of the Hotel. Kung gusto mong bawiin ang lupain, para mo na ring kinuha sa akin ang Hotel,” ani Lola.

“Then… at least give me the land back. I don’t mind the hotel in our land. Kahit ipangalan niyo lang ulit kay Mama ang titulo ng lupa, Donya,” he bargained.

My heart ached for a particular reason. He’s willing to pull himself low just to get the land back. Nilingon ko si Lola ng marahan. She gave me a sneaky smirk as though she had caught my unexpected softening toward Draven.

“I’ll accept any condition to get it back if you don’t want to sell it,” ani Draven.

“Hmm. A condition…” Lola’s sudden glance at me made it more suspicious. Tumikhim ako at seryosong nakinig.

Chapter 26

Property

“Are you married, hijo?” tanong ni Lola nang walang pag-aalinlangan.

Draven slowly shook his head. Kita ko ang pagtingin niya sa akin na para bang gusto niyang makita ang aking ekspresyon. I remained a straight face when in fact, I wanted to smirk at him.

So he’s not married? Or maybe he has a girlfriend?

“How about a girlfriend?” at para bang nababasa ni Lola ang nasa isip ko, iyon din ang sumunod niyang tanong.

Umiling muli si Draven. “I’m busy with my work…”

Oh? Oh… so wala ring girlfriend? Walang naging girlfriend? Lola must ask him about that. But with Lola’s nodding response, I think she’s already contented with his answer.

“Which means you can marry one of my grandchildren. Some of them are still single.”

Nauna agad ang emosyon sa akin.

“Lola, are you setting me up in a fixed marriage?!” I reacted violently.

Lola looked at me sharply. “Sinabi ko ba ang pangalan mo, hija?”

Edi kanino niya ipapakasal si Draven kung ganoon?! Ngunit kahit walang pangalang nabanggit, amoy ko naman na sa akin ‘yan coz we talk about it last night. Ito marahil iyon.

“Lola! You can’t just force us into a marriage! That’s an absurd condition!” giit ko at agarang pumapalag.

Well I don’t want to appear desperate here. Kung papayag man ako mamaya sa kondisyon, iyon ay dahil napagod na ako kakatanggi. Mas katanggap tanggap ang kahihiyang iyon kaysa ang makitang pabor ako rito. Mukha namang lalabas na ako itong uhaw na uhaw…

“Well what do you think?” si Lola na nilingon si Draven sa istriktong paraan, taliwas sa halos pakitang tao niya kanina na kaawa-awa at uugod ugod tingnan para lang mapagbigyan.

Draven cleared his throat. He shook his head lightly.

“I can’t, Donya…” there’s a finality in his words.

Sa halip na maging masaya, parang na-offend ako bigla. My thick brows knitted. Kahit si Lola, nakaangat na ang kilay. Draven looked at me carefully.

Tang… ina. Did he just… reject me in front of my face?

“I can’t too, Lola,” at halos pilitin ko ang sarili na sabihin iyon huwag lang mapahiya.

Lola lifted her brow more but this time her eyes is judging me to the core. Halos rinig ko ang tinig sa kanyang isipan ‘Oh, ayaw naman pala sa’yo? Pipilitin ko pa ba ‘to?’ Damn it!

Well… he probably taste some girls from the past and he realized he doesn’t want to get chain into a relationship!

So… this is what a real broken heart feels like huh? Ito na pala ‘yon? That their simple words cut so deep like a knife? Na parang ako itong nahiwalayan kahit hindi naman kami? So… this is what my ex boyfriend felt everytime I’m breaking up with them?

Well, I’m not desperate here. Hindi naman ako nagpapakita ng motibo na gusto ko siya. At kaya namang lunukin kung ayaw niya sa akin. Matapang ko siyang tiningnan at ipinakitang parehas kaming may gusto noon kahit parang gusto kong maghukay sa pinakailalim na parte ng lupa at ilibing ang sarili sa kahihiyan.

“I can’t marry at the moment. My work is just too dangerous that getting married is my least concern, Donya…” he reasoned out.

Too dangerous?

“You are an engineer right?” Lola asked.

Draven nodded.

“Oh… sabagay. Delikado nga ang trabaho ng isang engineer… Baka malaglagan ng semento ang asawa mo pag nasa site… o mabagok sa mga pader… Delikado nga naman pag may asawa kang patay na patay sa’yo,” Lola glanced at me shamelessly.

Kaya nga may safety helmets na sinusuot sa site, ‘di ba? Ayoko nalang isaboses dahil baka isipin nitong si Draven, may sagot ako diyan sa problema niya. And he’s just making an excuse to reject me!

Come to think of it, Ashtraia? Do you think he will forgive the Ferrarins after what your clan did to his entire family? Kaya nga gustong gusto niyang bawiin sa inyo ang lupain, ipademolish ang hotel ng mga Ferrarin para walang bakas ng angkan niyo roon.

I almost forgot the issues from the past that I thought… he’s still the Draven I once knew. Yet as he stood in front of me, determined to reclaim the land, I gradually understood that the sea I was trying to sail wasn’t a familiar one.

I was too overwhelmed when I saw him again, expecting we’ll start another bond just like what happened from the past but I was wrong. Kamuntik ko nang makalimutan na kami nga pala ang rason kung bakit naging miserable ang buhay nila.

His serenity does not require the roughness of another—like the waves. Hindi niya kailangan ng sakit lamang sa ulo at ipapaalala sa kanya kung gaano naging malupit ang mga taong iyon sa nakaraan niya.

I treated him wrongly from the past. I played with his feeling. Inabuso ko ang kabaitan niya. Kaya bakit nga naman ako babalik bigla ngayon dahil lamang nangungulila ako sa kanya? Ako naman itong sa umpisa pa lang, lumalayo na sa kanya. Ako naman itong sa umpisa pa lang, ayaw nang seryosohin siya.

Kaya bakit… hihilingin ko ngayon ang ipinagdamot ko sa kanya noon?

The playfulness I wore slowly vanished.

“What’s your real condition, Lola? Stop giving him a nonsense one,” I smirked.

Lola noticed that I’m already serious. Naninimbang ang tingin ni Draven sa akin at ramdam ko ang pagtatagal ng titig niya.

“Wala naman akong babae kaya ko tinatanggihan. I’m just… not considering marriage for the mean time…” Draven added like it’s necessary.

“Don’t take my grandma’s joke so easily, Mr. Blancaver. It wasn’t her condition,” ngisi ko.

“I can consider that kind of condition once my contract ends—”

“No… It’s just a joke, it’s not serious,” putol ko sa sinasabi niya.

Huwag nang ipilit! Lulusot ka pa huh?

“Bakit wala kang babae?” si Lola na mukhang binalikan pa ang nauna niyang sinabi na hindi ko pinansin.

I glanced at Arthur. Sinenyasan ko ito kaya awtomatikong yumuko sa aking gilid. I leaned closer to whisper.

“Get me a glass of water. I don’t like the juice,” I said nonchalantly.

Arthur smiled and stood up. Muli kong ibinaling ang tingin kay Draven na kinuha rin ang tingin sa akin at ibinalik kay Lola habang nagsasalita siya.

“I’m busy, Donya. It’s not my priority at the moment,” he answered in a low tone.

Humalukipkip ako, halos hindi na interesado sa topic total wala namang kwenta ang pinag-uusapan at hindi na tungkol sa lupain.

“I will think about your proposal thoroughly,” ani Lola.

“Lola. I am the new Manager of the Hotel. Kahit pumayag ka, ako rin naman ang magpapasya kung pipirma ba ako o hindi,” sabi ko na kapwa nila ikinalingon sa akin.

Well I am taking the case seriously since day one. Wala nang emo-emosyon dito. I understand his sentiments, oo sa ina niyang namayapa, pero baka nga, pag nailagay ang pangalan nila sa titulo, bigla nalang magbago ang isip niya at diyan niya na ipapademolish ang hotel.

I just can’t decide so blindly. Oo nga naman… The Draven I know in the past is the Draven before his brother was imprisoned for a crime he did not commit. It was the Draven I recognized, not the Draven in front of me. This Draven is most likely the new version of the Draven I wanted so much…

Lumitaw si Arthur at inilahad ang baso ng tubig sa akin. I smiled a little at him and sipped on it.

“Then what’s your condition?” tanong muli ni Draven nang tingnan ako.

“As what I’ve said, I have nothing to offer. I won’t sign it. Hindi ko naman alam kung baka sa kalagitnaan ng pagpayag namin na ilipat ang pangalan ng iyong ama sa titulo ng lupa, biglang lumiko ang isip mo. You’re Drystan’s brother afterall…”

I saw an aggressive reaction out of it. His eyes gleamed with controlled anger. Hindi ko alam para sa akin, siguro dahil na rin sensitibo ang pagbanggit sa kanyang pangalan lalo na’t ipinakulong siya ng angkan ko noon.

“May trabaho pa ako, Lola. I should go first…” tayo ko at humalik na sa kanyang pisngi bilang pamamaalam.

“If there’s anyone you need to persuade, it’s my granddaughter, who is now in charge of the hotel. Yet, as I already stated, the land is not for sale, hijo,” I heard my grandma’s voice.

Alam ko namang hindi niya basta basta mababali ang paninindigan ni Lola. At para namang hindi niya rin maiisip na walang ibang pakay ang Blancaver sa amin pagkatapos ng lahat lahat? Of course they will demolish the hotel once we put their name on it as the owner of the land! Ganti na rin ‘yon sa mga nagawa namin sa kanila sa lumipas na mga taon.

Ayoko nang isipin na hindi nagbago si Draven. It wasn’t just about the rejection that hurt me, but it’s also a snap from the reality that the boy who likes me from the past is already gone.

Ang bobo mo naman sa parteng iyon, Ashtraia! Just because you can’t admit to yourself that you’re falling inlove with him then you’re using the marriage for convenience! At tang ina, oo na, mahal ko siya. Inaamin ko na ang parteng ‘yan pero kaya kong hindi gumapang pabalik sa kanya dahil lang mahal ko siya! I can still get away with his grip because he doesn’t own me! Hindi ako alipin ng pagmamahal na ito!

Damn him! I am so inlove with him that I can’t even love someone else! Kung alam ko lang na ganitong epekto niya sa buhay ko, hindi nalang ako nakuryoso sa kanya noon! He’s not even my type from the first place! Mas gusto ko pa ‘yung kuya niya! Mas tipo ko pa ‘yon! Pero siya, hindi!

Kaya anong karapatan niya ngayon na saktan ako nang ganito kahit wala naman siyang ginagawa! Damn it! It fucking hurts! Gagong ‘yon!

“Naninigarilyo pala kayo Ma’am?” tanong ni Arthur nang ibuga ko ang usok habang tinatanaw ang mansyon sa malayo.

Nasa opisina na ako. Kakadating lamang ngunit ang agarang maisipan ay manigarilyo.

“Minsan lang pag may iniisip,” sabi ko at sinenyas ang ashtray sa kanya.

Kinuha iyon ni Arthur. Pinitik ko doon ang abo at muli itong dinala sa aking labi. I leaned against the tranparent wall as my eyes drifted back to the mansion I was looking at.

May kumatok. Inilapag ni Arthur ang ashtray sa mesa at nagtungo sa may pinto. Humalukipkip ako habang nasa ipinatili ang tingin sa mansyon.

Ilang sigundo lang, may naamoy akong pamilyar na pabango. I glanced at the door and saw Draven coming in. His eyes found mine. I slowly blew the smoke out of my mouth. His sight were covered with the smoke as he whispered something to Arthur and started walking towards me.

Nakita ko ang paglabas ni Arthur. I lazily puffed my cigarette again and glanced back at the mansion. Kung ano man ang kailangan niya sa akin kaya nandito siya ulit, pwes hindi ako interesado.

Nasa kalagitnaan ako ng pagbuga ng usok nang huminto siya sa aking harap. Tanging mga mata ko lamang ang gumalaw para tingnan siya.

“Kung ano man ang sinabi ni Lola sa’yo, hindi ‘yan totoo,” agaran kong paghuhugas kamay sabay kuha ng tingin at ibinalik sa mansyong nasa malayo.

Draven went beside me and copied my position. He leaned against the transparent wall and glanced at me. Namulsa siya habang nagkakatinginan kaming dalawa.

“Kailan ka bumalik?” he asked in a baritone voice.

“Three days ago,” I replied nonchalantly.

I can vividly see out height difference. Noon pa man, matangkad na talaga siya. Lumagpas ako ng kaonti sa balikat niya dahil din sa heel kong suot. Matangkad naman sana ako pero nagmumukha akong maliit pag tinatabihan niya ako.

Draven nodded. “You’re gonna stay here for good?”

“Not sure. Babalik din siguro sa Manila pag nabagot dito. Nandito lang naman ako dahil ako ang mamamahala ng Hotel.”

Tiningnan niya ang hawak kong sigarilyo.

“Hindi mo pa rin pala sinusukuan?” he said meaningfully.

I only smirked at him and puffed my cigarette.

“You don’t have a boyfriend?” muli niyang tanong.

Lumingon ako sa kabilang banda para doon ibuga ang usok kahit natatawa ako sa tanong niya. Paano magkaka-boyfriend ngayon kung binabagabag mo ang isip ko?

“What if I have?” pag-aangat ko ng kilay.

“Which means you aren’t satisfied with his kisses that’s why you’re smoking.”

Naalala ko bigla ang isang paraan ko noon para lang ma-distract sa paninigarilyo. Binasa ko ang labi at umalis sa pagkakahilig. Naglakad ano patungo sa mesa kung nasaan ang ashtray. Nanatili siya roon habang ramdam ko ang paninitig niya.

“Babalik ako rito bukas. I’ll propose some deal you might want to consider…”

“You don’t have to. Pinal na ang desisyon ko. I don’t trust you enough to entertain your suggestion about shifting land title names from your mother’s name… you could fool us and use it to your advantage to demolish the hotel.”

“Then, if you’re still doubtful about it, wear my surname to ensure that even after the title names were changed to Blancaver, you still retain the rights to it because you’re… a Blancaver as well.”

I froze a bit. Dahan dahan ko siyang nilingon habang pinoproseso ng isip ko ang narinig. He looked so determine and desperate. Napabuga ako ng hininga at naiiling natawa.

“Thought you’re too busy to consider this and it’s your least priority at the moment?”

“If it’s needed to win your trust then I don’t mind…” kibit-balikat niya.

Nailing ako ngunit hindi nabubura ang nakakalokong ngisi sa labi.

“If acting like a married couple is what you’re worried about, we don’t have to. Pwede rin nating itago. Just use it as an advantage while you’re still confused about my surname on the land title…” he said nonchalantly.

For the first time, I despised his cool demeanor when discussing marriage as a pretext to obtain what he genuinely desires—the property.

Chapter 27

Mark

I suggested this to Lola shamelessly. Kaya ano ngayon ang problema ko ngayong kay Draven na mismo nanggaling?

I used the pool of the Hotel to cool myself down. Hindi ko alam kung bakit umiinit ang ulo ko at parang gusto ko na namang takasan ‘yang inilalapag niyang kondisyon.

Obviously he’s confident to say that because he’s thinking I might reject his condition. Hindi niya alam… handa akong magpatali na parang asong nauulol noong nakaraang araw sa kanya nang makita ko siya.

Imagine it once you agree with the condition, Ashtraia. Hindi rin naman kayo aaktong hindi mag-asawa! That’s the main point why I want the marriage because it’s an excuse so I could act as a frigging wife!

Ano lang ako, kung ganoon? Tagabigay ng kape sa kanya? Tagakatok sa opisina niya pag masyado na siyang babad sa trabaho? Tagaayos ng kamang nagusot pagkagising niya?!

Umahon ako sa pool. I walked toward the lounger while squeezing my hair as the water poured down to my body. Dinampot ko ang inihandang cocktail drink ni Arthur at sinipsip ang straw.

Nag-aagaw na ang dilim at liwanag sa hapong iyon. Makikita ang pool sa pinakamataas na parte ng Hotel. The hues of the golden sunset can easily be seen kissing the entire green fields. May nakahelerang loungers at sa gilid ay naroon ang Bar counter para sa mga drinks. May mga foreigners na inukupa ang iilang stool. Meron ding mga pinoy na kaedad ko lamang ang iilan at nagpasyang maligo.

Babalik pa kaya ‘yon bukas? I’m not expecting for him to show up at my office all the time, but I’m interested how long he’ll keep this up. Sinong unang susuko sa aming dalawa? Sinong unang luluhod?

My brows knitted with the last word. Inilapag ko sa bilugang mesa ang iniinom at dinampot ang aking malinis na tuwalya.

I stayed there until the entire sky turned dark. Naging maliwanag ang paligid ng pool area dahil sa umiilaw na pool at ang mga ilaw na nagkalat.

Basa pa ang aking buhok pagkauwi ko sa mansyon. Sa kuwarto ko na pinatuyo pa at sumabay ulit kay Lola sa dinner.

“Are you buying his suggestion?” panimula ni Lola, na iyon ang kating kati niyang itanong sa akin kaya kahit hindi pa nakakaupo nang mabuti, agaran siyang nagsalita.

My movement slowed down. Sumabay ang pag-aangat ng aking kilay sa pag-upo ko nang tuluyan.

“Tingin mo hindi tayo lolokohin no’n?” I tried to sound serious about it.

“Nabasted ka lang…” she said in a serious voice as she started moving her food using her utensils.

“Anong basted? He offered it again, Lola. Pumunta ulit siya sa opisina kanina. And he told me he’ll consider it just to earn my trust,” I said in a cocky voice as I eyed the food infront of us.

“Kilig na kilig ka naman?” she insinuated.

Umiling ako habang namimili ng makakain.

“Ayoko ngang tanggapin ang kondisyon niya. Baka pag nailagay ang pangalan niya sa titulo ng lupa biglang ipademolish ang Hotel…” sabi ko at ayaw pansinin ang sinabi niya.

“Hmm…” Lola started thinking about it too.

“Maganda naman ang suhestyon niya, na suotin ko ang apelyido niya. Kaso…” I paused while putting some food on my plate.

“Kaso suot lang? Walang hubad?” she continued nonchalantly and sipped on her water.

Hindi talaga humuhupa ang kabastusan ng matandang ‘to. Tumikhim ako at ayaw gatungan iyon. As what I’ve said to myself, I am not desperate to crawl back into his arms. I am not a slave to this love. Kaya kong umalis. Kaya kong tumalikod kung alam kong hindi naman maganda ang dulot sa amin.

I love him like the calm sea without its waves. Kailanman, ayoko sa marahas na along umaalis at bumabalik. The sea is comforting without its waves. Just him.

Ayokong sirain ang kalmado niyang pamumuhay ngayon. He’s better without me. And I’m better without him. Kaya ko namang… mamuhay nang nag-iisa. Pero kung hindi niya kaya… at gusto niya ng kasama… pwede ko namang pag-isipan. Pero pag-iisipan nga lang.

The dinner was chaotic. Lalo na’t sa naalala kong pagpapanggap niyang uugod-ugod, halos iyon na ang naging laman ng bibig ko.

“You are so pretentious, Lola. You even suggested the fake marriage. Hindi kana nahiya…” iling ko habang binabalikan iyon sa aking isip.

“Ako pa ngayon ang nakakahiya sa ating dalawa? I didn’t mention your name and you’re suddenly guilty? If you want that boy then why beat around the bush? Anong hihintayin mo? Ang umulan ng kakapalan ng mukha at sampalin ka?”

There’s something about confession that I hate. I don’t like the idea of submitting to someone. My exes confessed to me that they like me reason why I gave it a try. Hindi ko pa nararanasang umamin.

“Lola, do you think he’s still inlove with me?” tanong ko.

She grimaced. “Nainlove pala ‘yon sa’yo?”

I nodded calmly. “Noon. I’m one of his priorities…” I smirked.

“Teenage mistakes,” she shrugged.

“He’s serious about it!”

“He’s just a boy. You’re pretty. He’s attracted. That’s it.”

“He’s inlove,” giit ko at halos magkasalubong na ang kilay.

Ilang minuto ko ata iyong ipinaglaban sa matandang bitter. It took us hours before we finished the dinner because of our topic. Hindi rin naman ako agarang nakatulog kaya halos bangag pa noong pumasok kinabukasan.

“Anak daw ng isang CEO, Ma’am… Si Kaycee Williams…” inilapag ni Arthur ang profile ng dadating na VIP guest.

I read the confidential profile of the guest because they are requesting a more tight security for her presidential suite. The daughter of the CEO of Armscor. A private company that sells firearms.

I also searched it and it’s legit. Nasa Marikina ang headquarters nila. I wonder why she’s here in Caraga? Vacation? Maganda nga naman pasyalan dito kung gusto niya ng adventure lalo na’t maraming falls…

This isn’t the first time the hotel welcomed a vip guest. Ilang beses nang nadadayo ito rito sa Caraga lalo na’t isa sa mga kilalang mamahaling Hotel at mas malapit pa sa airport.

“Tell the securities to double check the visitors. And if they need another men to guard her while she’s here, send two of our men,” sabi ko at isinara na ang folder.

At mahigpit ang security ng Hotel. Naka-monitor din naman ang bawat area kaya hindi niya kailangang mangamba.

Tumango si Arthur.

“Mrs. Ruiz wants you to welcome the guest personally, Miss Ashtraia,” ani Arthur habang abala ang tingin ko sa binabasang impormasyon.

Sumandal ako sa upuan at hinilot ang sentido.

“Para ibigay ang bulaklak, Ma’am…” dagdag niya nang makitang hindi ako interesado.

Courtesy, Ashtraia… for the image of the Hotel. And for your image as well.

Kaya noong ibinalitang nasa parking lot na, we are gathered to welcome the vip guest. I stretched my lips for a friendly smile while Arthur is beside me who’s holding the flowers for her.

“Welcome to El Royale…” I smiled at the angelic woman infront of me together with her guards.

Sinenyasan ko si Arthur na ilahad ang bulaklak. She smiled a little and took it.

“Thanks…” her voice sounded so soft.

Kakaiba halos ang titig ng ibang empleyadong mga lalake sa kanya. Kung hindi lang maalalang nandito ako, ang mismong Manager, baka nagsikuhan at nagbulungan na.

“Escort her to her room,” sabi ko sa isa sa mga bell boy.

Mahigpit ang kanyang security pero handa namang sumunod ng mga empleyado sa protocol nila. I noticed the gentleness of her action, halos hangin kung kumilos sa sobrang gaan.

I slowly remembered Draven. Is he coming today? Dala ko iyon sa isip nang pumasok ulit sa office para ipagpatuloy ang trabaho.

I reviewed some documents. Ilang beses akong napapatingin sa pinto. Ilang minuto ang nakalipas, pumasok si Arthur.

“Mr. Blancaver is here, Ma’am…”

I didn’t show too much emotion about it. So?

“Papasukin mo,” tikhim ko at inabala ang mata sa pagbabasa kahit wala masyadong maintindihan.

“Wala pa rito, Ma’am… May dinaanan na room.”

Natigilan ako. Umangat ang aking ulo at kasabay ng aking kilay.

“Room?”

Tumango si Arthur at naglakad patungo sa aking mesa. He stood beside the table with his curious face.

“Naalala mo ‘yung bagong dating na guest, Ma’am? ‘Yung nasa presidential suite ngayon…”

Tumango ako. “Ms. Williams?”

“Opo, Ma’am. Nakita ko si Draven sa harap ng pinto at kinakapkapan ng mga guards ni Miss Williams. Pumasok si Draven…” he looked so invested the way he said each words.

Naalala ko ang profile ng babae. She resides in US lalo na’t doon daw nag-aaral. Which means there’s a high chance that she met him there? At nakakapagtaka nga naman kung bakit napadpad sa Caraga ang anak ng isang CEO ng firearms kung nasa Marikina naman pala ang headquarters? Not that I want her to stay in Manila pero hindi ko rin maiwasang isipin.

“And how did you know that he’s there?” I arched my brow.

“Sinundan ko po si Engineer, Ma’am, kasi ihahatid ko sana dito kaso sa ibang floor siya tumigil kaya nakuryuso ako, Ma’am.”

“Stop spying on other people’s lives, Arthur,” sabi ko at ibinalik ang atensyon sa dokumentong hindi ko na matandaan.

Tumango si Arthur at yumuko ng kaonti, medyo nahiya. Ilang sigundo siyang tahimik at tila nag-iisip, ilang sigundo lang din akong nakatitig sa dokumento.

“Baka kaya hindi pumayag si Engineer kasi may girlfriend, Ma’am,” at parang gusto pa ata akong mag-overthink ni Arthur kaya ayaw akong tigilan.

Nabanggit ni Draven na wala siyang babae ah? Pampalubag loob ba ‘yon dahil tumanggi na nga siya, ipapangalandakan pang may babae siya. But he also offered his surname. Ganoon ba siya ka gago kung meron nga siyang girlfriend at may yayayain siyang magpakasal? Unless his girlfriend is aware with it and he explain that we will only do it for the sake of the land title.

“Anong gusto niyong gawin ko Ma’am?” agap ni Arthur at may determinasyon ang tinig.

“Pwede kong palitan ang ini-assign niyo na dagdag bantay para kay Miss Williams, Ma’am,” alok niya.

Umismid ako. “Gusto mo lang ‘yung tingnan dahil maganda.”

Marahas ang kanyang iling. “Maganda rin naman po kayo, Ma’am…”

Sumandal ako sa upuan at nag-isip isip. Tinitigan ako ng makahulugan ni Arthur. His suggestion is actually good but…

“Ano ‘yan espiya ka sa guest? That’s invasion of privacy, Arthur. She’s a vip client. Ikakapahamak mo ‘yan at baka mapagkamalan kang may masamang binabalak.”

“Hindi, Ma’am. Babantayan ko dahil protocol ng ating hotel para dagdag sa siguridad niya at makikitsismis lang naman.”

Mas lalo akong ngumiwi. If there’s something between her and Draven, ano naman iyon sa akin, ‘di ba? As what I’ve said, hindi ako alipin ng pagmamahal na ito. I am not that obsess…

“Just don’t think about it. Hayaan mo na…”

Arthur nodded quietly but his expression says otherwise. Iyon ata ang laman ng kanyang isip at patingin tingin sa kanyang relo.

Pasimple ko ring tiningnan ang aking relo. Thirty minutes na siyang nandoon. Maybe they’re talking about something important? Kung usap lang naman… pwede namang ten minutes ah?

Siguro napasarap? At gaano ba kasarap para tumagal ‘yung usapan? Baka ibang sarap na ang ginagawa? Ibang usapan?

I tried to brush it off. Ngunit sa sumunod na mga minuto, sabay pa kaming napatingin ni Arthur sa relo at nagkatinginan. I cleared my throat and read the papers again while he looked away immediately. Tangina niya. Dahil sa pinagsasabi niya dalawa tuloy kaming nag-ooverthink ngayon.

“Check on Miss Williams, Arthur.”

He nodded abruptly like he’s just waiting for the signal.

“Sige, Ma’am. Sisilipin ko na rin si Engineer, Ma’am—”

“Hindi tayo mang-eespiya sa relasyon nila. We are professionals here. Just go there and do your work as the employee of this hotel. Ask our vip client if she needs something. Baka nauuhaw. O nagugutom. O gusto ng tour guide dito sa Hotel…”

Tumango tango si Arthur, desidido.

“Ah, oo nga po, Ma’am… Baka gusto noong magpahangin. Mahangin po sa pool area…”

“Right,” tumango ako.

Noong lumabas na si Arthur, halos malalim ang buntonghininga ko at sumandal sa swivel chair. I took my coat off and opened another button of my inner white shirt. I rested my elbow on the table as I started pinching my neck unconsciously while thinking about it. I am starting to hate this feeling. Kung hindi ko gusto ‘yon, edi wala sana akong pakialam kung ano man ang gawin nilang dalawa doon. I don’t care if they did all of the positions! I don’t care if they’re both loud while doing it! Damn it.

Halos mabilang ko kung ilang oras ang dumaan bago tuluyang may kumatok sa pinto. Umayos ako ng upo at seryosong pinasadahan ulit ng tingin ang dokumento.

Sumilip ang ulo ni Arthur.

“Mr. Blancaver is here, Miss Ferrarin,” he said formally.

I nodded. “Let him in.”

Nilakihan niya ang siwang ng pinto. Nakita ko ang pagpasok ni Draven. Tanging puting shirt lang ang suot at nakabukas ang dalawang butones. His hair was quite disheveled. Lagi naman sana iyong magulo sa ganoong ayos ngunit ngayong nalaman kong may dinaanang kuwarto, parang may iba akong naiisip kaya magulo ang buhok.

Nakasilip pa rin ang ulo at ang kalahating katawan ni Arthur sa nakabukas na pinto. May sinenyas siya gamit ang magkabilang kamay na iniharap niya sa isa’t isa at ginalaw galaw iyon habang may binibigkas siya. I read his lips carefully as he mouthed ‘nag-usap lang’.

Draven curiously glanced at his back. Tumikhim si Arthur, pasimpleng yumuko at isinara na ang pinto.

Draven looked at the coat I placed on the table. Dumako rin ang kanyang tingin sa nakabukas na butones ng aking suot. He occupied the empty chair infront while his head titled a bit.

“Your neck has a red mark,” he pointed out.

Umangat ang aking kilay. Hinaplos ko pa iyon nang mapagtantong namula ata dahi kakapisil ko kanina habang malalim ang iniisip.

“Oh it’s nothing,” I said nonchalantly and looked at the documents again.

And why is he curious? Nagtagal ang paninitig niya roon kaya…

“I pinched it kaya namumula,” tikhim ko.

His face calmed down. He nodded slowly and his expression relaxed a bit.

Chapter 28

Restraint

I rested my back against the chair. Ipinahinga ko sa bawat balikat ng upuan ang aking mga kamay.

“Tell me more about the condition,” I demanded.

“We can file a divorce anytime you want,” aniya.

Anytime I want?

“Paano kung pag hindi ko na suot, diyan mo na maisipang ipademolish?”

“Then if you don’t trust me you can… wear my surname again.”

Ano ‘yon? Magdidivorce tapos magpapakasal ulit? Nahihibang na ba kaming dalawa?

“Paulit ulit?” my brow arched.

“Then don’t file a divorce yet?” he suggested.

Why do I feel like this is a fucking scam? Am I this delusional to think that… he’s still inlove with me?

“Baka pag nagtagal makalimutan ko na ‘yang divorce lalo na’t busy ako sa trabaho,” sabi ko.

“I’m busy too…” he said in a low tone.

God. There’s really something about his low voice that makes my stomach churned. It was his asset. Parang dagat na nang-aakit ang malalim na hagod ng kanyang tinig at lulunurin ka sa kanya. Perhaps this is why the girls who fell in love with him couldn’t save themselves from drowning because no one could get out of his depth.

Lalo na’t simula ata noong nahulog ako, hindi na ako nakaahon. Lubog na lubog.

Lola’s words echoed on my mind. A teenage mistake. Ang bata pa nga namin noon. At marami na ring nagbago.

I wonder if Draven is open to talk about what happened from the past? O baka kaya desidido siyang kunin ang lupa dahil sa galit niya sa pamilya namin, at gagamitin iyong alas para ipademolish ang hotel.

Kung ako ba sa posisyon niya, ipinakulong ng pamilya niya ang kapatid kong walang kasalanan para lamang pagtakpan ang baho ng kanilang pamilya, hindi rin ba ako magagalit? Of course I’ll get mad. Kakamuhian ko sila dahil sinira nila ang buhay namin.

“I’ll think about it,” halos putulin ko nalang ang pag-uusap dahil sa mga naiisip ko.

He nodded silently. Akala ko tatayo na siya, aalis na ngunit nanatili siya roon, tahimik na nakaupo at parang walang balak umalis.

Hinayaan ko siya roon kahit napapasulyap ako sa kanya minsan. The muscles of his biceps looked visible because of the thin fabric of his shirt. His shoulder became broad too. At halatang nagg-gym siya. Maybe it’s because of his work. He’s an engineer. Maraming pwedeng gawin sa site.

Ang layo layo niya na kumpara sa dati niyang katawan at itsura. He’s just a plain boy. Well he got an athletic body because he’s a soccer player but he looked more manly compared to his old self.

His features became sharp too. Mula sa hagod ng kanyang tingin, sa matangos na ilong, sa nipis na labi, at sa kanyang panga. He looked intense—not so dark but mysterious.

He rested his hand on my table and watched me silently as I stamped my approval on the last page of the document and close the folder.

Sumulyap ako saglit sa daliri niya. Long and thick. His veiny hand looked so manly too. Nasa late twenties na rin naman siya kaya understandable.

Inutusan ko si Arthur sa intercom na dalhan siya ng makakain. Ayaw niya pang umalis at ayaw ko naman siyang gutumin habang nakatambay sa opisina ko.

He looked at Arthur while he’s placing his food on the table. Ngumingiti si Arthur sa kanya. Draven doesn’t look friendly since we’re in highschool days. He looked so snob. Idagdag pang hindi madalas ngumiti, at pino lagi ang galaw, nakadagdag iyon sa kanyang tindig.

He’s always the serious type. Laging malinis tingnan at kahit nasa malayo, parang kahit ang pawis ay mabango.

“May gusto pa kayo, Sir?” he asked.

Umiling si Draven. “Wala na,” his voice was cold.

Sumulyap si Arthur sa akin. “Ikaw Ma’am.”

Sumulyap din si Draven sa akin. I shook my head.

“I don’t need anything.”

Tumango si Arthur at nagpasya rin namang umalis habang binibigyan ako ng makahulugan na ngiti. I gave him a meaningful gaze. Draven’s head slowly glance at his direction and found his surreptitious smile. Mabilis na naging seryoso si Arthur at nagmamadali nang umalis.

Draven’s eyes drifted back to me. Nagtatanong at naninimbang. I cleared my throat.

“You’re not in a hurry?” I asked and closed the folder of the document I’m reading.

Umiling siya. “I still have some time…”

“Wala kang lakad? Kikitain? O ibang gagawin?”

Tila ba may naalala siya. Kinuha ko ang panibagong folder at iyon ang binuksan. Binasa ko iyon gamit ang aking mga mata.

“The daughter of my boss is here. Babae…”

Halos hindi ko man lang nalagyan ng preno ang pag-angat ng aking tingin at muling nagtama ang aming mga mata. He shook his head immediately.

“Bakit nandito? Sinundan ka?” my mouth doesn’t really know how to shut-up.

“Gusto niya sigurong magbakasyon. At dito niya rin balak ganapin ang birthday niya…”

Bakasyon? Oh please! Sa mismong hotel ko pa! At sa kung nasaan siya?! Itatanggi pa talaga. Ano ako, batang uto-uto? Kung may relasyon sila ay ayos lang naman. I mean so what? Oo masakit pero ayos lang!

“Maganda nga naman sa Caraga. Tour her around. Dalhin mo sa mga falls,” kahit na gusto kong magtunog normal, nabahiran pa ng tabang kaya parang may pinapahiwatig.

The mention of the falls and the bitter tone of my voice gave him an idea because of the sudden changes of his expression.

Malalim ang titig niya. At sa kanyang tingin, tila ba sunod sunod ang hampas ng mga memorya niya noon sa akin sa falls na parang along walang katapusan.

“Do you still go there… with someone else?” he asked meaningfully.

Anong iniisip niya? Na doon ko dinadala ang mga lalake ko para may gawing kababalaghan?!

“Not anymore,” kibit ko at muling pinasadahan ng tingin ang dokumento.

I was too occupied with the topic that I can’t concentrate. Ramdam ko ang titig ni Draven. I can sense that he wants to ask some things but something’s holding him back.

Nag-angat ako ng tingin pagkatapos isara ang folder.

“Why? Curious with my sex life?” deritso kong banggit.

At parang hampas ng alon, hindi pa nga nakakaahon sa bumabagabag sa isipan niya, marahas ko pang inatake. He looked stunned but he automatically compose himself.

“If I’m curious about it then…” his raspy voice sent volts of electricity throughout my body.

Ipinatong ko ang isang hita sa aking hita. I rested my elbows on the table and placed my chin against my knuckles.

“Then?” dugtong ko.

“Will you answer it honestly?”

I scoffed. “Kung sinabi kong tigang ako, paniniwalaan mo?”

His eyes narrowed. I saw how his adam’s apple moved. Binasa niya ang labi at hindi agad makapagsalita. And even the tapping of his fingers put to a halt. His expression changed a bit.

Nagpasya akong tumayo. Halos sumayaw ang kislap sa kanyang mga mata nang sinundan ako ng tingin. Dumaan ako sa kanyang likod kaya hindi niya ako halos nasundan. Ang tanging nangibabaw na tunog sa loob ng aking opisina ay ang bawat paghakbang ng aking heels.

I stopped infront of him and crouched a bit just to level his face. His movement followed my crouching as he rested his back against the chair, his body reclining without taking his eyes off me.

“What are you up to?”

“What do you mean?” his voice hitched.

“Why are you asking those things when you’re only here to claim your land. Unless… you got another idea on your mind. Hmm… akitin ako? Coz I am the Manager of the hotel now and we had a past. Are you testing the water?”

His eyes drifted to my neck. At dahil nakayuko ako, alam kong may iba siyang makikita roon kung bumaba pa lalo ang tingin niya.

“I’m just here for our land,” may paninindigan sa boses niya.

Iniluhod ko sa nakaparte niyang mga binti ang isa kong tuhod at hinawakan siya sa balikat habang yumuyuko akong lalo. The strands of my hair fell from the sides as I leaned closer. Draven’s lips parted. It was like he’s giving me an access to his lips if I planned to kiss him. Mas lalo akong lumapit, at halos isang pulgada nalang, magtatama na ang aming mga labi sa isa’t isa.

I chuckled a little when I noticed that he’s anticipating for the kiss. He looked at me drunkenly. I smiled.

“Hmm… you’re still that boy.”

Tila ba naging kalabit iyon sa isang gatilyong kanina niya pa gustong galawin kaya halos magkalakas loob na hinawakan ang aking baywang. I swallowed when it gave me shivers. His eyes gleamed with determination he wanted to express so bad.

“Natuto na ako,” he said like a signal.

My brow arched.

“Natuto saan? Sa mga ginawa ko… o sa mga itinuro ko sa’yo?”

His hand caressed my waist. My body tingled. Parang apoy na natalsikan lamang ng gas kaya agarang sumisiklab.

“Everything.”

Everything huh…

“Hmm… then why are you holding the wrong part of my body if you truly learned, Draven,” I teased.

“You didn’t lock the door of your office. I’m trying to control myself not to touch you…” saka dumaosdos ang kanyang kamay sa aking hita.

His provocative words and action sent waves of pleasures throughout my body. Idagdag pang may nararamdaman ako sa kanya, mas dumagdag lamang iyon para kusang itulak ang aking sarili sa bangin at mahulog sa malalim niyang mga salita.

“Where are you planning to touch me?” angat ko sa aking kilay.

“Where do you want me to touch you?” he asked raspily.

Hindi niya pa nga ako hinahawakan, parang nanginginig na ang kalamnan ko. The talk is making me wet and I just want him to touch me right there and then! Damn it!

“You know where I want your thick fingers right now,” I smiled tauntingly.

Our history from the past is already enough to remind us that we’re not allowed to stay in one room together. I taught him so many things. Ako halos ang nagturo sa kanya ng mga makamundo noon. And Draven, the boy who’s willing to learn, the boy who’s ready to submit, is my perfect victim.

Before he could do it, someone knocked. Bago pa man iyon bumukas ay tumayo na ako ng tuwid. Mariing pumikit si Draven habang umaalon ang kanyang leeg dahil sa sunod sunod na paglunok. I noticed the bulge on his pants. Iyon din ang nagpalunok sa akin. Damn…

Bumukas ang pinto at sumilip ang ulo ni Arthur nang dahan dahan sabay pakita sa papeles na dala. Ako na mismo ang naglakad patungo roon. And fuck it… I can feel the wetness between my thighs in each steps I made! Pag-uusap lang ang nangyari pero ganoon na ang epekto sa’yo?!

Nanatili si Arthur sa may pinto, kuryoso pang nilingon si Draven ngunit hindi halos masilip dahil natatakpan ko.

“Pasensya sa abala, Ma’am…” he said apologetically.

Umiling ako at hinawakan ang door knob habang nakatayo siya sa pagitan ng pinto.

“It’s okay. I’m working here. It’s your job as my secretary to report everything.”

Tumango siya at ngumiti. “Mukhang dito na rin ata balak magtrabaho ni Engineer sa opisina niyo, Ma’am? Parang ayaw nang umalis…” bulong niya.

I only chuckled. I heard how Draven cleared his throat. Lumingon ako sa kanya. Nakahalukipkip siya at makahulugan ang tingin dito. I arched my brow. He arched his brow too and tilted his head a bit, giving me a signal to come back immediately. Tumatapang ah?

Pairap akong nag-iwas ng tingin at tiningnan si Arthur na nangingiti na.

“Hindi ko kayo ipapadisturbo, Ma’am…” he said meaningfully.

“Pinag-uusapan lang namin ang kondisyon ng lupa, Arthur,” depensa ko.

“Sige Ma’am… ‘Yung lupa…” he nodded while stifling his smile.

I leered at him. Natawa siya ng bahagya. We heard how Draven cleared his throat again aggressively. Irita akong lumingon sa kanya. Nakita ko na siyang nakatayo habang nakasandal ang pwetan sa aking mesa at nakahalukipkip doon. I saw the intensity in his eyes like a controlled fire as he looked at me impatiently.

Tumikhim ako at kalmadong ibinalik ang tingin kay Arthur. Nagpaalam na siya bago ko isinara ang pinto at inilock iyon. Naglakad ako pabalik sa mesa habang hinahagod niya ako ng titig, parang leyong nag-aabang sa kanyang pagkain kaya titig na titig.

I stopped infront of him and leaned closer to placed the folder on the table behind him. Sinundan niya saglit iyon ng tingin ngunit ibinalik din sa akin.

Tiningnan ko siya. Lumuwag sa isa’t isa ang kanyang kamay at hinawakan ako sa leeg.

“He did this?” he asked and caressed the skin of my neck using his thumb.

“I pinched it I told you,” angat ko sa aking kilay.

“Wala kanang ibang sekretarya? ‘Yung babae?”

Wow? The owner of the land is suddenly demanding! Ano ba talaga ang sadya niyang kunin dito? Ang lupa o ako?

“‘Yan na ba ang magiging kundisyon mo para sa lupain niyo?” natatawa kong sabi, nag-ambang umalis sa kanyang harapan ngunit hinawakan niya ako sa baywang.

I smiled with his provocative touch. He really learned huh…

Ngunit naalala ko, may mga galaw siya noon na nagpapamangha sa akin. Hindi naman siya torpe. He’s vocal. But most of the time, his gentleness screams purity. At hanggang ngayon, kahit sa paghawak niya sa baywang ko, may pag-iingat.

“What’s your decision?” he asked in a hopeful eyes as his thumb caressed the side of my waist lightly.

“About your surname?”

He nodded.

“I still want to think about it,” sabi ko.

“Then I’ll come back again tomorrow,” aniya.

Ayan naman pala. Edi habangbuhay ko ngayong pag-iisipan ‘yang kondisyon niya para balik siya nang balik sa akin?

“Bakit? Aalis kana? Lilipat ka sa kabila? Sa friend mo?” I chuckled.

Tang ina! Tunog selos Ashtraia! Ulitin mo!

“I mean you might want to check on her…” halos palambutin ko pa ang tinig ko.

Umiling siya. “She got guards. And I wanna stay here so we could talk about the land.”

Halos mag-echo sa aking isip ang tinig ni Arthur na ‘Sige Ma’am… ‘yung lupa…’ Parang lumalabas pa dito na ginagawang rason ang lupa ah? Well we’re really gonna talk about it! At nagpapasalamat na rin ako na nadivert ang pag-uusap namin kaysa sa pinag-usapan kanina.

But a part of me is disappointed that we didn’t continue the topic. At ang nakakainis, parang ako rito ang uhaw dahil mukhang ayos na agad siya na iba naman ang pag-usapan namin. His restraint is really a turn on! Halatang hindi manyakis!

Which means… I am the one who’s the real pervert here? Damn it. Naglock ka pa ng pinto huh…

Chapter 29

Warning:
SPG

Fuel

“Mukhang magpapaparty pala si Miss Williams, Ma’am…” balita ni Arthur sa akin sa sumunod na araw.

Kakatapos lang ng meeting tungkol sa sales ng hotel. Kakaupo ko pa lang, iyon na agad ang ibinalita ni Arthur.

“Her birthday?” nang mapagtanto kong nabanggit iyon ni Draven kahapon.

“Yes, Ma’am. Mukhang kausap niya kahapon ang isang Hotel event planner at isa ako sa naggiya sa kanya sa mga function halls para matingnan niya. Malaking party ata ang balak niya, Ma’am…”

“When?”

“Baka this week, Ma’am…”

I wonder if Draven would be there on her party? Paano kung nandoon nga siya, Ashtraia? Ayos rin ‘yon para makapagconcentrate ako rito sa loob kaysa iyong nandito siya…

Lalo na’t kahapon, sa napag-usapan namin, parang lutang ako. Hindi ko man lang mabasa nang maayos ang mga reports na kailangan ko pa iyong ireview ulit nang makauwi ako. At sa dami ng inisip ko kagabi, bumagabag pa sa aking isip kung ano ang tunay na rason ng kanyang ikinilos kahapon.

Draven isn’t the type of person who decides out of his lust. He’s always the rational type of person. He doesn’t let those worldly things get into his senses and act out of the spur of the moment.

Kaya ang pagbibitiw niya ng mga salita kahapon ay medyo pinagdudahan ko. Saan galing ang desisyong iyon? To win my trust? Total iyon naman ang tunay niyang pakay talaga?

Alam niya kung gaano ako kapusok noon pa man. Sa aming dalawa, ako ang mas marahas. Ako ang sumusunggab agad. It was the reason why I corrupted his innocent mind. Marami akong pinagtuturo at pinaggagawa. And he learned from all of it.

My image from the past probably gave him an idea to pursue me through… those things? Lalo na’t alam niyang mapusok ako? Na baka isang haplos lang, luhuran ko agad ang gusto niya. Isang haplos lang, manginginig agad ako at papaboran siya.

Dahil sa iniisip ko ay naging masama pa ang gising ko. I was scowling. Kung hindi binanggit ni Arthur na laging magkakasalubong ang kilay ko, hindi ko namalayan na mukha na pala akong galit.

Total sinabi niyang babalik siya, I’ll act like those things doesn’t affect me anymore! That I am not the Ashtraia from the past! At hindi ko naman siya pinagnanasaan ah? Well you got horny yesterday, mind you? Fine… but because he told me some things and my body heated! Ganoon iyon!

I heard the lock of the door clicked. Umahon ang aking ulo at doon ko napagtantong nandito na ulit si Draven. He’s fresh from the bath. He’s wearing a royal blue dress shirt this time and gray slacks. Parang hanging iniihip ang aking paninindigan na maging matigas nang makita ang kabuuan niya.

Why is he so hot? Minsan nakakagalit din talaga ang epekto niya sa akin!

I noticed he brought a laptop with him. Pansin ko rin na mas maaga siya ngayon kumpara kahapon. May dinaanan kasi siya kahapon. Ngayon ba… dinaanan niya ulit?

Ibinalik ko agad ang atensyon sa sarili kong trabaho. His scent attacked my nose. Inukupa niya ang upuan sa harap.

“Good mornin’,” he greeted and placed the laptop.

“Morning,” I greeted back without looking at him.

Tahimik akong nagbasa. I am reviewing the proposed budget plan for the next target sale lalo na’t may mga gusto akong idagdag na extentions. It will fund my own plans once I hit the target sale next month.

Abala rin si Draven sa kanyang laptop. He looked so serious while typing. May mga oras na tititig ako sa kawalan habang nag-iisip at wala sa sariling aahon ang kanyang tingin para tingnan ako.

He really went here to work infront of me. Hindi naman sa ayaw ko siyang nandito pero ayos lang naman. Hindi naman siya nakakadisturbo. Besides, after this, pwede naming pag-usapan ulit ang tungkol sa lupain nila total iyon naman ang rason kaya siya pumupunta rito.

After two hours of finishing the proposed strategies for the next budget plans, I closed my laptop. Mukhang hindi pa siya tapos kaya nauna akong tumayo.

Sinilip ko ang ginagawa niya. I saw some parts of a gun before he close his laptop with alertness.

“What’s that?” kuryoso kong tanong.

“My… work,” he said carefully.

Work? Engineer siya, hindi ba? Bigla akong may napagtanto. The daughter of his boss is the CEO of the Armscor. A firearm company. Which means…

“What engineer are you?” I asked.

“Weapon,” he said breathily.

Umangat ang aking kilay. Iyon ba ang sinabi niyang delikado ang trabaho niya? He’s designing firearms?

Malalim pa ang iniisip ko nang gumalaw ang kanyang inuupuan hanggang nakaharap na iyon sa akin.

“That’s the reason why you don’t consider marriage at the moment?”

Tumango siya. “I’m a US based weapon Engineer of Armscor,” aniya.

“At anong ginagawa mo sa Pilipinas?”

“I have something important to take care of…” he rested his back against his seat just like his position yesterday.

Napatingin ako sa kandungan niyang nagbibigay na naman ng imbitasyon sa akin na umupo roon.

“The land title?” usisa ko.

O ako? I wanted to add that shamelessly pero hindi naman ganoon kakapal ang mukha ko para mag-assume.

He nodded but there’s something in his eyes that says otherwise.

“Let me see that weapons,” sabi ko.

He arched his brow. Parang may pagtutol sa mukha niya ngunit binigyan niya rin naman ako ng espasyo. He moved his chair a little to give me space infront of his laptop. Lumapit ako nang tuluyan at binuksan iyon.

I felt how he positioned himself until I’m standing between his parted legs. Tamad niyang inihilig ang isang kamay sa lamesa.

“Take a sit,” ang isa niyang kamay ay nasa aking baywang na at hinihila ako paupo sa isa niyang hita.

Umupo ako sa isa niyang hita habang tinitingnan ang screen ng kanyang laptop. He rested his elbow on the table and put the side of his head against his knuckles while he watched me gently.

Nanatili ang tingin ko sa laptop kahit nakakadistract ang mukha niyang nakatagilid at sinisilip ang aking ekspresyon.

“Assault rifles,” bigkas ko habang tinitingnan ang bawat parte noong baril.

He nodded while I can feel his hand against my back caressing it gently.

“It’s my newly developed rifles for military self-reliance… and  it’s actually a confidential design but go ahead if you’re curious.”

Wow.

“So… your company is selling legal firearms? Is that it?”

He nodded. Tiningnan ko nang maigi ang mga parte. Lola is fond with guns. She’s skilled. She has a long shot gun at alam ko na ilang beses niya iyong ginamit panakot noon sa asawa ng kanyang anak na babae.

I’ve used guns when I’m at the shooting range and I can really tell that his design is well developed and it looked so advance.

“US based ba ‘to… or…” lalo na’t nabasa ko ang impormasyong US based ang kompanyang Armscor.

“I personally made it for the elite units of special armed forces here in the Philippines.”

Oh…

Noong nabanggit niyang delikado, hindi ko naman naisip na ganito. It’s indeed dangerous. Naalala ko bigla ang nilalaro nila ni Trison na Red Alert. Kaming tatlo…

Si Trison… I almost forgot about him.

Kaya ba siya nandito sa Pilipinas dahil din doon? Alam niya rin kaya? I mean they’re close friends. He probably knew about it. Nakulong si Trison.

Gusto ko sanang magtanong ngunit nadistract sa paglapat ng kanyang ilong sa aking balikat. My shoulders and deep collarbones were exposed because of the white sweetheart tube I’m wearing. Naka long pencil skirt din ako at may slit sa gilid. I wore my hair into a tight ponytail. May coat akong dala pero hinubad ko kanina pagkatapos ng meeting.

I felt how he brushed his soft lips against the skin of my shoulder.

“You always smell good,” he complimented. “Jo Malone?”

I raised my brow and nodded a little. I titled my head so he could smell me more.

“Smell my neck too…”

Like a trap I baited for him, he voluntarily stepped on it. He tilted his head and graze the tip of his nose against the length of my neck. I shivered.

“I locked the door,” he whispered and planted a gentle kiss on my neck.

He locked… the door.

It was a signal given to me. It gave me an idea that he wants what’s on my mind too. That we’re both mutual.

I flashed a sexy smile and closed my eyes as he nibbled the skin of my neck gently. I can feel the heat of his body sending signals that he wants it so bad.

“Why did you lock it?” I asked tauntingly.

“Coz I want you,” he whispered erotically.

I chuckled and licked my lowerlip. He pulled my waist and positioned my butt against his hardness. Sumandal ako sa likod niya habang nakahiga ako sa kanyang balikat at dinidiin ang aking pwetan sa kanya.

His hand went to my boob and cupped it while he’s crouching just to kiss my jaw. Dumilat ako at nakita ang posisyon namin sa harapan ng salamin sa dulo. I was sitting on his lap like a Queen who just claimed his territory.

Isang hila lamang sa aking top pababa, lumantad agad ang aking dibdib. Ang maugat niyang kamay ay tumakip sa aking dibdib, at ang isa naman ay gumagapang sa aking hita.

I grind against his hardness to feel him. Draven held my chin and angled my face to the side so I could face him. He crouched more and brushed his lips against my lips. I parted my lips and welcomed his kisses. He’s holding my cheek while his other hand fondled my breast.

My other hand went to his nape to coax him for a deeper kiss which he responded right away. He inserted his tongue and explored each parts of my mouth like he’s marking his own territory.

Walang bahid ng pagmamadali ang kanyang mga halik habang nagpapaligsahan ang kuryente sa aking katawan. Our head move with rhythm as we kissed thoroughly.

I felt how his other hand crawled into my inner thigh. He just pushed my leg more to give himself a better access. I was too dizzy and overwhelmed that I stopped from responding to his kisses just to anticipate for his touch. And just like a thirsty animal, my hips started grinding as I anticipated for his touch. Damn it!

His expressive eyes gleamed with desire. He leaned closer and graze the tip of his nose against my nose as I felt his thick finger caressed the center of the thin fabric of my underwear.

“Fuck,” I whispered breathily.

He watched me with his sleepy eyes as he rubbed me softly. My jaw clenched as I grind against it. He pulled the thin fabric of my underwear to the side and delved his finger into my wetness. Skin to skin.

“Hmm…” I whimpered.

Mariin kong tinitigan si Draven. Titig na titig rin siya sa aking ekspresyon. Naramdaman kong ipinasok niya iyon. I cursed when he just enter the tip, thrusting it in and out shallowly. 

“Draven!” I snarled while losing my patience.

“Yeah?” his lips curved for a smile.

I glared at him. Isang tulak lang, halos dumaing ako nang maramdamang buo niya iyong ipinasok. The pleasure was blinding. He gripped my waist to to pin my butt against his bulge lalo na’t napapaliyad ako.

His hips joined the rhythm of his finger pumping in and out, his hardness grinding continuously that it added to the pleasure while he’s pinching and molding my boob.

My stomach churned. My insides throbbed uncontrollably. His arm moved back and forth. Humawak ako roon habang nanghihina at nahuhulog na sa kadiliman.

“Another finger?” he whispered.

Fuck! I pulled his nape for another kiss. It was intense compared to our first kiss earlier. Mapaghanap at nanghihigop ng lakas ang hagod ng aming mga labi sa isa’t isa. Dumaing ako sa kanyang labi nang maramdaman kong dinagdagan niya nga iyon.

I can feel the heat of his body. I opened my eyes dizzily. Nakita ko ang repleksyon namin sa salamin. Nahanap ko rin ang mga mata niya roon na malalim ang paninitig sa akin habang nakikita ko ang ginagawa niya sa aking gitna. He thumbed my sensitive spot that triggled my explosion. I saw in the mirror how my legs trembled. I can feel how it dripped down to my legs.

Nagkasalubong ang makapal kong kilay habang bumibilis ang paggalaw ng balakang ko ganoon din ang kanya. His eyes watched me with uncontrollable desire. My lips parted as my eyes watched him weakly. His brows furrowed. I shut my eyes as I felt how my legs trembled hard. Tumigil ang kanyang daliri at hinayaan ang mahabang proseso ng aking panginginig. Damn… it feels so good!

He suddenly stood. Napakapit ako sa kanyang leeg. Inilapag niya ako sa kanyang inuupuan. I was too dizzy with my explosion when he knelt infront of me.

The desire in his eyes were expressed vividly as he pulled my lacey panty down and parted my legs. Naging unan ng magkabila kong hita ang kanyang mga kamay habang hindi na sumasayad ang aking pwetan sa mismong upuan habang mariin niya iyong hinahawakan.

“Pull your skirt up so I could kiss you properly,” he ordered.

I pulled my skirt up and reclined my body a bit so he could face it directly. He crouched a bit and graze his lips against my softness.

I gasped. Umukit sa aking mukha ang dulot noon sa aking katawan. My fingers gripped his hair as he started kissing me. The sensation is building up again. My hips started grinding just to match his rhythm. Bumibigat ang paghinga ko at pikit matang pinagmasdan si Draven na nakatingin sa akin habang patuloy sa kanyang ginagawa.

I heard his low voice while kissing me. His moan was like fuel to the fire that burned my body. Ang marinig siyang nasasarapan sa kanyang ginagawa ay nagpapaangat lalo ng aking balakang at para nang mababali ang aking likod sa pagliyad.

When his fingers entered me again, it triggered my long explosion.

“I wanna do it…” rinig ko ang namamaos niyang tinig.

Chapter 30

Warning:
SPG

Thirsty

His words made me throb again. Knowing that he wants to do it with me, and I’m eager to do it with him since day one, made a bridge to satisfy our hunger with each other.

I pulled his nape and kissed him hungrily. I don’t care what he just did but I want to kiss him so much. Be carried both of my legs as he stood. I straddled it against his hips while we kissed each other aggressively.

I can feel his massivity against the softness of my feminity. Hindi kontento sa nangyari kanina, nagsimula ulit akong gumalaw para lang maramdaman ulit siya. And just like how his body responded, he started grinding too.

I was too desperate and too thirsty. He’s taking his time and he’s savoring the moment. Ang aking pagiging marahas ay nanglalamon na iyon ang nagiging gabay naming dalawa.

Halos padabog siyang napaupo sa sofa. I frantically unbuttoned his shirt while thinking about the work that might disturb us any minute. We need to do it fast!

He groaned when I thumbed his nipples. My kisses went to his jaw while I continued grinding. His both hands fondled my breast. His thumbed played with my peaks while my hand crawled down to his slacks and pulled his zipper down.

Yumuko ako para lang matingnan iyon. I couldn’t recall my last memory from the past when I held it on my hand. It felt foreign. Thick and long. At halos mapalunok ako nang hawakan ko iyon at mas lumalaki lalo.

I’m not even sure if it would fit. It was big and hard. Kahit nga ata sa bibig ko, hindi iyon magkakasya kung susubukan ko mang isubo.

“Condom?” I asked.

Dumukot siya ng condom sa kanyang bulsa. He brought a condom too? Did he plan this well? Knowing that he locked the door and he brought a condom with him… mukhang sa gabi pa lang, nakahanda na siya.

He ripped it using his teeth while my hand moved up and down to pleasure him. He groaned and shut his eyes. Sa size pa lang ng condom, alam ko na magiging masakit talaga ito. But I was too far gone to think about the pain while my body was burning with desire. And even the pain made me throb with anticipation too.

He kissed me again while I’m busy pumping his length. My hips immitated the rhythm of my hand that I just want to grind against his thickness. Hindi ako mapirmi at parang ayaw kong humiwalay sa kanya. Na kung aalis man saglit, marahas ding hihilain ang sarili pabalik sa kanya.

I pushed his shoulder. His body reclined while both of his hand pulled my skirt up so it won’t cause any trouble. His head rested against the headboard of the sofa as I knelt on each sides and put all my weight aginst his chest just to brush my folds against his thickness.

His face almost leveled my exposed boobs. He just crouched a bit and took it in his mouth while his other hand squeezed it. My lips parted as I rubbed myself against his length while he’s sucking my aroused peak and scraping it with his teeth.

Umupo ako nang tuwid. Sumunod siya at bumangon para lamang halikan akong muli sa labi. I let him kissed me for awhile ngunit huminto rin para hagilapin ang condom.

He continued kissing me. His lips went to my jaw down to my neck like like a beast who’s thirsty for water.

I took the condom he clumsily placed on the side of the sofa and put it on his shaft. I pushed his shoulder again. Namumungay ang mga mata niya nang sumandal ulit ang kanyang likod sa sofa habang nakaparte ang labi. I gripped his thing and positioned it to my entrance. Draven watched me with heavy lidded eyes while both of his hand went to the side of my waist.

“You might get hurt with this position,” he said raspily.

I only smirked. “I know.”

Kita ko ang paglunok niya. Inangat ko ng kaonti ang aking sarili at sinubukan iyong ipasok. Umahon siya at muling inatake ng halik ang aking labi. I pushed it aggressively and groaned when the pain attacked my body.

“Take it easy,” he said as he controlled my waist not to sit on it completely.

“Just push it in,” I said desperately.

“Let’s take it slow, Ashtraia.”

I was too impatient that I didn’t listen to him and pushed myself to sit on it completely. My legs trembled with the pain. Halos mayakap ko siya habang dumadaing naman si Draven sa ibang paraan. It pleasured him. Ngunit para sa akin, para ko lamang sinaksak ang sarili dahil sa sakit.

“Fuck. I told you to take it slow,” giit niya at gumalaw ang panga.

Natawa lamang ako sa kabila ng sakit na umukit sa aking mukha. He looked at me aggressively while I’m hugging his nape and slowly tried to ride him.

“Damn. Why are you so big?” halos ngumiwi ako nang humahalo ang sakit at pakiramdam ko ay napupunit lalo ang akin sa tuwing gumagalaw ako.

“Stop moving,” he said and pinned my legs firmly.

I was throbbing not just with the pain but also with the anticipation. Nagtatalo ang sakit at sarap sa akin. Na kahit masakit, gusto ko pa ring maramdaman iyon.

“Move or I’ll move if you don’t,” I warned him.

His jaw clenched but I felt how his hips moved slightly. I started moving too. Draven breathe heavily. Our lips both parted as we watched each other intently. He graze the tip of his nose against my nose, his lips brushing against my lips, our heavy breathes in rhythm.

For the past years that I’ve been craving for his warmth, his absence has created an impact that I felt so empty when he’s gone. Ang pagnanasa ay humahalo sa matagal nang pananabik at ang nakatagong nararamdaman ko para sa kanya.

The pleasure blended well with the pain. Ramdam ko kung paano nagiging marahas ang paggalaw ni Draven. In each pull, he’d pushed it back roughly. And I will always welcome it as I banged my softness against his firmness.

He suddenly flipped our position. Nakahiga na ako sa sofa, ang isang paa ay nakasayad, at ang isa naman ay ipinatong niya sa kanyang balikat. He hovered over me as his pace changed. Hinalikan niya ako ulit ngunit ramdam ko na ang bawat bilis ng pasok niya dahil sa nauuntog kong ulo sa malambot na dulo ng sofa.

I can hear the banging of our body. I can smell the sex. I can feel the throbbing sensation that completely succumbed me. And even his pulsating length inside me was so vivid as he rammed it back and forth continuously.

Hinila ko ang kanyang batok para muli siyang halikan. I tried to distract myself with the kiss but the building pleasure was too much that I couldn’t kiss him properly. Umawang na ang aking labi at yumuko para lamang silipin ang nangyayari.

The sight of his shaft entering me in and out triggered my explosion. I was writhing in pleasure while he’s still working with his own. His pace changed and tripled his speed. He shut his eyes. The veins on his neck protruded as his lips parted while whimpering. I felt how his thrust slowed down and trembled with his own release too.

I don’t have too much time to ask him what we’re gonna do next when I realized that someone might knock any moment and call me for an important matter. I pushed his shoulder to give him a signal that I am done and I want to stand up.

Kita ko ang kalituhan at pagtutol sa kanyang mga mata nang gusto ko na agad kumawala. Napaupo siya sa sofa at sinuot nang maayos ang bumaba niyang slacks habang ako naman ay hinihila na paakyat ang aking tube.

“Where’s my panty?” nang mapagtanto ko na nawawala iyon.

He took it out of his pocket. I leered at him. Bakit niya pinasok doon? Kinuha ko iyon at mabilis na naglakad sa comfort room.

Pagkapasok sa loob, halos nangingiti akong mailing sa sarili. Hindi ko alam kung dahil ba may nararamdaman ako sa kanya o dahil sa ginawa namin.

Naghugas ako ng kamay pagkatapos linisin ang sarili nang makita si Draven sa siwang ng nakabukas na pinto. The buttons of his shirt are still open. Kumintab sa kanyang dibdib at tiyan ang pawis na namumuo habang magulo pa ang buhok at basa rin ng kaonti ang noo.

He crossed his arms and leaned against the door while tilting his head to the side. Kita ko ang panonood niya sa ginagawa ko lalo na’t kakatapos ko lang suotin ang aking panty at naghuhugas na ng kamay.

“What?” I raised my brow.

“Wear my surname,” he sounded desperate now.

I chuckled. “Hmm… did the sex made you feel so good that you want me as your wife now hmm?”

His brows knitted. “It wasn’t about the sex,” giit niya.

“My mind didn’t change at all, Draven…” para lang malaman niyang hindi ako mapipikot nang ganoon kabilis.

He went to me. Nakita ko ang imahe niya sa likuran lalo na’t nakaharap ako sa salamin at naghuhugas na ng kamay. I can feel his intensity behind me and his hardness poking against my buttocks. Damn it!

“I still have a condom,” he said meaningfully.

Umangat ang aking kilay. He crouched a bit and kissed my exposed shoulder while his other hand wrapped around my waist.

I rolled my eyes while smiling.

“How many condoms did you bring?”

“Five,” namamaos ang tinig niya.

Five… I chuckled a little while my eyes squinted when he kissed my earlobe.

“I still want a round,” he whispered and took a condom out.

As much as I wanted it later at night after my work, the fire he fueled is just too strong that I couldn’t kill it so easily without his touch, without him inside me.

At pwede namang mamayang gabi ay iyong natitirang condom niya? Like hmm… three more rounds? Ngayon lang ang dalawa?

He pushed my back. Napahawak ako sa bawat gilid ng sink. I lifted my head and saw him in the mirror ripping another pack of condom while his other hand rested on my back. My legs parted to give him an access. Binasa ko ang labi nang mapagtantong nangungulila na agad ako dahil lamang hindi niya pa pinapasok.

I whimpered and shut my eyes when he pushed it in without a warning. I was still wet with what happened earlier that when he entered me, I’m suddenly dripping wet! What the hell…

Hinila niya ako patayo. His hand pulled my tube top again, his other hand held my chin as he guided my face to kiss him. Sunod sunod ang galaw niya. Ramdam ko ang gigil at pagmamadali. It was more sensual than our first time.

Humawak ako sa kanyang batok. I couldn’t respond to his kisses anymore. Namumungay ang aking mga nang dalhin ang tingin sa harap. Our erotic position welcomed my sight. Him holding my chin and cupping my boob with his manly hands while I can see the pleasure in his dark expression.

His other hand crawled down to my thigh and he thumb my sensitive spot while his pace change roughly. Hindi ko na makontrol ang tinig ko at tuloy tuloy na ang aking daing.

“That’s it?” kumpirma ko.

“Yes, Ma’am,” si Arthur pagkatapos kong magroving.

I’ve been doing it alot lately to monitor each department. Pwede namang hindi na kailangan lalo na’t ginagawa naman nila ang kanilang mga trabaho but I still need to make sure that the hotel is doing fine and it’s serving the customers correctly. Besides, if the hotel fails, it means that I failed as the Manager.

I have an access to the monitoring system but I want to interact with the employees too. I want to check on them personally. Kaya minsan, natataranta pa ang mga empleyado pag nakikitang nagroroving ako.

“Ayaw niyo bang magpahinga muna, Ma’am? Parang pagod po kayo…” puna ni Arthur.

Sinong hindi mapapagod kung ‘yung inupuan ko kanina, nanghihigop ng lakas?

Kahit nababakante ang isip ko dahil sa trabaho, nagagawa pa ring sumingit ng nangyari sa amin ni Draven sa office kanina. We fucked. Damn it! We really fucked! At sa mismong sofa at banyo ng opisina ko! Very unprofessional!

Kung kailan naglagay ako ng harang, nangako sa sarili na hindi na ako ang dating Ashtraia na uhaw sa kanya, para lamang papel na biglang hinipan ng hangin sa sobrang bilis ng pagkakatinag ko sa aking paninindigan.

Ganito ba tayo karupok, Ashtraia? The sex was good, alright. No it was actually great! Masakit pa rin ang mga hita ko at ramdam ko ang pumipintig na sakit sa bawat galaw ngunit kailangan kong magpatuloy sa ginagawa. I need to work.

Noong makatapos kami ni Draven kanina, sinabihan ko lamang siya na hindi niya na ako kailangang hintayin pa lalo na’t hindi ko alam kung hanggang anong oras ako magiging bakante ulit. He told me he’ll wait at the office while he’s working. O baka nangibang room na at bahala siya.

Gusto ko mang akin lang siya, ngunit hindi ako ganoon ka sigurado kung ano ba talaga ang tunay niyang pakay. Well maybe because of the land. Iyon naman talaga. Ngunit hindi ko pwedeng baliin ang tiwalang ibinigay ni Lola at hayaang gumuho ang Hotel sa kamay niya.

“What’s my other schedule aside from the meeting?” tanong ko kay Arthur nang maisip na baka pwedeng maaga akong matapos mamayang gabi.

Tiningnan ni Arthur ang dala niyang iPad habang sinasabayan ako sa paglalakad. Ang iilang empleyadong natatanaw ako sa hallway ay agarang titigil at yuyuko ng kaonti pagkatapos bumati. And nodded seriously.

“Mr. Suarez is planning to propose a collaboration with the hotel he wants to discuss through dinner, Miss…”

“Anong oras?”

“At exactly six in the evening.”

“Other than that?”

“The new furnitures for the lobby will arrive later.”

“What time?”

“Seven-thirty…”

“How about eight-thirty?” halos manalangin ako.

“May mga nakascheduled na contracts para matingnan mo ulit at pirmahan, Miss Ferrarin.”

“Bakit? Hindi ko ba ‘yan pinirmahan noong nakaraan?” halos uminit ang ulo ko.

“Ikaw ang mismong nag reschedule nito kahapon, Ma’am…” aniya sa marahang tinig.

Too much for procrastinating! Nadala ko pa ata kahit wala na sa kolehiyo ah?

“How about nine?”

“Uh…” he scrolled down.

Nakita kong natatagalan siya. Well, pwede kaming magsimula ng alas nuebe at uuwi ako n alas dyiz—”

“You’ll meet a client, Miss Ferrarin.”

Fine! Huwag nang ipilit! As if I am too thirsty to have sex with him again, right! Baka isipin no’n uhaw ako. Let’s priority the hotel, Ashtraia. Let him wait until you’re available. Stop making time for him!

Chapter 31

Trigger Warning:
Violence

Image

Wala na yata akong oras na bumalik sa opisina. My things were picked up by Arthur just to deliver it to the mansion because I am too exhausted and too busy to went to my office after the continuous work.

“Naghintay kagabi si Engineer, Ma’am…” balita ni Arthur nang magising ako at maagang pumasok.

I didn’t show too much emotion about it but it lingered on my mind. Lalo na’t halos alas dyiz ko na ata naalala ang mga gamit kong naiwan sa opisina na ipinakuha ko na lamang but he’s still there?

“Nagtatanong nga ‘yon pero sabi ko umuwi kana kasi pagod ka,” he explained carefully.

That’s partially true. I was tired. And very busy. Not that I’m guilty for leaving him behind but he needs to understand that what happened between us holds no water.

I enjoyed it but that’s it. Hindi iyon sapat para mapabago ang isip ko sa magiging pasya sa kailangan niya sa amin.

A part of me wanted to trust Draven and put his name on the land title just to end the drama. But our past will always serve as a boundary that alot of things had happened and he’s not the old Draven from the past.

Sabihin na nating hindi niya gagalawin ang hotel. Pero paano kung magbago ang isip niya sa kalagitnaan? Gusto ko naman siyang pagkatiwalaan pero… I sighed.

“If you want to trust him then make sure that you’re doing it not because you’re inlove with him. Masakit maloko lalo na kung may nararamdaman ka sa isang tao, Ashtraia,” Lola reminded when we had dinner together.

Siguro nararamdaman niyang bibigay ako ano mang oras, na pag may nakita akong kaonting pag-asa at panghawakan para lang pagkatiwalaan si Draven, mababali ako.

“He’s a good person, Lola. He won’t betray me in case I approve his condition,” sigurado kong sabi.

Oo at hindi pa naman ako pumapayag pero laging nasa likod iyon ng aking isip.

“Betrayal is the worst enemy, Ashtraia. Because they’re always serve with someone we trust… with someone we least expected. With someone we love.”

Nanuot iyon sa isip ko. Sa tuwing naiisip kong kaya niya iyong gawin, nagagalit ako. I was too busy that I didn’t had the time to talk to him about what happened.

At ayaw ko rin naman talagang pag-usapan. Ano namang sasabihin ko? Thank you for your service? I enjoyed it so much? I can’t wait for the next rounds? What the fuck?

Walang araw na hindi siya pumupunta sa opisina. Ngunit dahil hindi na ako halos makaupo man lang doon dahil sa dami ng ginagawa, hindi rin nabigyan ng tsansang makita ang isa’t isa.

“Iniiwasan niyo si Engineer, Ma’am?” Arthur asked.

Iniiwasan?

“I’m busy, Arthur,” I said while looking outside the window.

Antok na ako at nagtatalo na ang pagod sa akin. I just wanted to go home so I could lay on my bed after taking a shower.

“Mukhang pupunta ulit si Engineer bukas lalo na’t may party rin po pala ni Kaycee Williams, Ma’am…”

I just nodded. Not that I am invited to think about it but for sure Draven will stay there. Ayos na rin ‘yung distracted siya sa iba para naman makapagtrabaho ako nang maayos.

“Ang yaman pala talaga noon Ma’am… parang lahat ng mga list of visitors puro mayayaman. Kadalasan chinese pa ata. Kung hindi naman ay may ibang lahi,” he continued talking while I lazily looked at the trees.

“Buti at hindi nagkagusto sa kanya si Engineer?”

Arthur is really good at making me overthink things. Ayoko sanang isipin pero dahil nabanggit niya, unti-unti rin akong naging kuryoso.

And knowing that he’s way more expert now compared to his past self, ibig sabihin lamang noon ay hindi iyon ang unang beses niya?

Not that I want to assume that I’m his first since I used to be a playgirl from the past and I had a lot of experiences with boys too. Pero nakakakuryoso kung… nakailang girlfriend siya?

Dala ko pa ata ang mga iniisip ko hanggang kinabukasan. I was pacing back and forth infront of the mirror. Nakikita ko ang hubog ng aking katawan dahil sa aking suot. I wore a black silk dress with a slit on its side and put my hair into a high ponytail. The wreath necklace on my neck is just too obvious not to notice.

Pumasok si Arthur, may dalang panibagong dokumento. He looked at me meaningfully while I’m trying to relaxed a bit.

“Gusto niyo po bang magroving, Ma’am? Sasamahan ko po kayo,” he insisted.

“Good idea. I think I really need to do a roving at the moment,” parang hinihintay lamang na may tumulak sa akin para gawin ang kanina pang naiisip.

Tumango si Arthur at inilapag ang mga papeles sa aking table. I cleared my throat and went out first. Hindi ako mapakali. I don’t know if it’s because of Draven being there or…

Damn it. Am I this jealous to panic like this?!

I started roving around. Ch-in-eck ko lang ang iilang floors hanggang sa iginiya ako ni Arthur sa pinagdausang function hall lalo na’t iyon ang huli kong titingnan. May guwardya sa bawat gilid. The guards nodded at me and greeted me before opening the door.

Bumungad sa akin ang medyo dim na paligid at ang tunog ng isang piano. The pianist played a classic tune that made the whole place more luxurious. I can sense the upper-class people with their fancy dress while drinking some champagnes and talking distinctively.

I roamed my eyes around. May mga sumulyap na bisita at hinagod ako ng tingin. May dumaang waiter at binigyan ako ng maiinom. I sipped on my cocktail drink while weighing the eyes of the visitors glancing at me from time to time.

The ambiance is giving me chills. O baka naninibago ako dahil ang tagal na rin simula noong huli kong punta sa mga ganitong parties.

Upper-class and some strangers. I saw the familiar image of Kaycee Williams in a long white dress. She wore her hair in a bun while the curls on each sides hung freely. Nakikipag-usap siya sa isang grupo ng mga babae at nagngingitian sila habang pansin ko ang nakapaligid na mga bodyguards niya.

The heavy gazes of some visitors made me stay alerted. Nabilang ko pa sa aking isip ang mga may laman kung tumitig. One. A man wearing a grey coat is looking at me intently from the left side. Two. Mukhang nasa mid thirties na lalake na malapit lamang sa dako ni Kaycee Williams. Three. A woman in its champagne dress while talking to someone and giving me glances. Four. Another man probably in his late twenties. Nasa likuran malapit sa mga gwardya. Five… a familiar gaze that made my senses went wild.

I glanced at him nonchalantly and found Draven in his tuxedo and serious face. Nakabulsa ang isang kamay at sumisimsim sa kanyang inumin habang pinapanood ang pino kong galaw sa dagat ng mga bisita.

Nasa isang grupo siya. Some of the visitors conversed at him enthusiastically. He placed his drink. My eyes wandered more while I can see him in my peripheral vision making his way to me. May pumansin sa kanya saglit. Babae. ‘Yung naka champagne dress. I think she wants to get his attention but Draven just passed into her after nodding.

Sumimsim ako ng inumin hanggang maramdaman ko ang intensidad niya sa aking gilid. He held my elbow and crouched a little to whisper.

“Let’s talk for awhile…”

My eyes kept on wandering while my mind is starting to get fuzzy with his low voice whispering at me. Fuck it.

This is my last roving. Babalik din naman ako sa opisina. Hindi naman ako pumunta rito para makita siya kung anong ginagawa niya. Well maybe… it’s part of my reasons but I’m just curious!

His hand on my elbow went to my back. He pulled me a bit until my shoulder felt the massivity of his chest.

Gumala ulit ang aking tingin ngunit sa pagkakataong ito, para maghanap na ng lugar na pwedeng… kami lang.

My hand pulled his wrist. Naglakad kami paalis. Nang may madaanang mesa ay inilapag ko lamang doon ang hawak na inumin. My eyes wandered for the last time while rolling the door knob of the storage room. May nadaplisan ng tingin ang mga mata ko. Draven’s frame covered my eyes when his hand joined my hand on the doorknob impatiently.

Binuksan ko iyon ng tuluyan. Ang dilim ng loob ang sumalubong. I can see some pile boxes and the smell of the containers.

As soon as we both enter, I pulled his nape for a kiss. He pinned me against the door. His heavy breaths joined our deep kisses. Mapaghanap agad ang kanyang mga haplos habang dumapo naman ang aking kamay sa kanya.

“You’re avoiding me,” he whispered in between the kisses while his hand crawled into the slit of my dress.

“I’m busy, Draven…” I said as I palmed him.

I don’t need too much foreplay. I just want him right there and then! Sa dami ng pinag-iisip ko sa nagdaang araw, hindi ko itatangging nakakadagdag iyon sa frustration ko at mas lumalaki ang pananabik ko sa kanya.

Our previous sex made me crave for him more. O siguro nga dahil sa nararamdaman ko, nagiging tulay iyon para maging ganito ako ka baliw sa kanya.

“Condom,” I whispered while his hand is already rubbing me.

“I don’t have any,” he groaned.

I cursed under my breath. Wala ba iyon sa isip niya ngayong araw?! Isang baba lang sa zipper niya ay dinukot ko na ang kanya palabas. I positioned it between my thigh and close my legs.

“Then you’re not entering me today huh?” I whispered as I grind against it.

Draven groaned and started moving too. My folds were parted because of his moving shaft against my wetness. Parehas kaming hinihingal, parehas na gigil at halos higupin ang lakas ng isa’t isa.

Now I’m starting to regret why I didn’t bring a condom too! Nasa drawer lang ‘yon kanina! Damn it! I was already writhing in pleasure while he’s fondling my breast and swirling his tongue with mine.

I can almost taste my climax. I wanted to shout at him to enter me but I was too far gone to say those words when I’m already at the edge. Nanginginig at hinihingal habang yakap siya.

My senses became too sensitive that when my ears heard a bang from the outside, hindi agad rumehistro sa isip ko kung ano iyon.

The screams of the visitors followed. My brows knitted what’s going on.

“Dapa!” someone shouted aggressively and followed by another bang.

My eyes narrowed. Draven cursed and pulled his zipper up while I’m pulling up my panty too. I was about to open the door when Draven stopped me.

“It’s a gun,” he clarified.

My heartbeat doubled. At sigurado akong hindi na ito para kay Draven, o dahil sa aming ginagawa! May nangyayari sa labas! At sa mismong party ng VIP client!

Idinikit ko ang tainga sa pinto at pinakiramdaman kung anong nangyayari. Everyone was loud. May lalakeng sumisigaw.

“Ibaba niyo ang mga baril niyo!” another shout from the party.

My instinct ruled over me. Mabilis kong iginala ang tingin. Kinuha ni Draven ang upuan at ginawa iyong harang sa ilalim ng doorknob pagkatapos iyong i-lock habang tumigil naman ang mga mata ko sa ceiling.

This function hall is connected to the kitchen area. Kung dadaan at gagapang kami roon sa kisame, may tsansang makalabas kami sa function hall na ito at doon kami agarang makakarating.

Lalo na’t sa gulo sa labas, sigurado akong may hostage taking na naganap kaya wala akong naririnig na barilan!

“Dumaan tayo sa ceiling,” sabi ko at pinag-uusog na ang mga malalaking box at containers.

Tinulungan agad ako ni Draven. The ceiling is much more low compared to the ceiling in the function hall. Naging advantage iyon para agarang maabot ni Draven nang nagpasya siyang umakyat.

“I need a screwdriver or anything sharp to open this,” aniya nang may hinaplos sa bawat gilid.

Iginala ko saglit ang tingin sa sahig ngunit naalala ang suot kong singsing. Hinubad ko iyon habang bumababa na si Draven.

“I need a flashlight,” sabi ko.

Agarang dinukot ni Draven ang phone sa kanyang bulsa at pinindot ang flashlight. Kapwa kami yumuko habang tinitingnan ko ang suot kong singsing. Inikot ko ang diamond hanggang sa unti-unti iyong lumuwag at natanggal sa bilog nitong katawan.

“Use this,” bigay ko sa kanya ng singsing. “It’s a hidden spike. A weapon in disguise incase of emergencies.”

My past trainings and Lola’s paranoia taught me alot of things to stay vigilant all the time.
Bumalik ulit si Draven paakyat at ginamit ang aking singsing para buksan ang bawat gilid ng harang. Muli siyang bumaba habang napapatingin ako sa pinto lalo na’t hindi ko na gaaanong naririnig ang tinig nilang lumiliit.

“Go ahead first,” ani Draven at hinawakan ang magkabila kong baywang sabay angat sa akin nang walang kahirap hirap.

Umakyat ako sa nakapile na mga boxes hanggang sa maabot ko ang ceiling at hinila ang sarili papasok doon. Gumapang ako ng kaonti at tumigil saglit para lumingon sa likod. Nakita ko ang pagsunod ni Draven sa akin at ang flashlight na nanggagaling sa aking likuran.

“Are you okay?” he asked while we continued crawling.

“You think I’ll be okay with what’s happening at the moment, Draven? Someone’s being held hostage! Sigurado ako roon!” I hissed.

Hindi na siya nagsalita pa. Tumigil ako nang makita ang screen at nasilip ang kitchen.

“Give me my ring,” sabi ko.

Inabot niya iyon sa akin. Ginamit ko ang spike para lumuwag ang mga screw nails sa bawat gilid. Isang tulak lang ng harang at hinubad ang aking heels na suot.

“Careful,” ani Draven nang nauna ko nang ilabas ang aking katawan pagkatapos siguraduhing walang panganib doon.

I jumped out of the ceiling while holding my heels. Nagulat ang mga cook na nakikiusyoso sa harapan ng pinto at namilog ang mga mata nang makita ako.

“M-Ma’am…”

The chef manager went to me. May mga lumingon sa aking likod na kahit wala akong narinig na ingay, sigurado akong nakababa na rin si Draven.

“May kaguluhang nangyayari sa function hall, Ma’am…” the chef manager said nervously.

Ibinigay ko sa kanya ang aking heel na agaran niyang tinanggap. Nagsialis naman agad mga empleyado sa harapan ng pinto para bigyan ako ng espasyo nang makarating doon. I opened the door furiously and went out.

“Alert the security system and give me the list of visitors in the party!” I ordered.

Deri-deritso ang lakad ko at nakita ang mga securities sa mismong pinto ng function hall habang ang iilan sa kanila ay may binubulong na sa hawak na maliit na radyo.

Sumabay ang iilang security team sa akin habang nauuna akong maglakad at deritso na patungo sa control room. As soon as the guard saw me nearing, he abruptly opened the door.

Deritso ang pasok ko sa control room habang sumusunod ang securities sa akin. Nakita ko ang iilang security na tinitingnan ang cctv footage. Dalawa ang nakatayo at isa naman ang nakaupo habang abala sa computer, ang aming IT. Seryoso silang nag-uusap nang bumaling sa akin.

“Ginawang hostage ang vip client, Ma’am,” he alerted.

Oh I knew it!

Tumabi sa gilid ang dalawang security para bigyan ako ng espasyo. The IT pushed his swivel chair a bit as I stopped beside him and rested both of my hand on the table. Gumalaw ang aking panga nang makita ang kaguluhan sa function hall. Lahat ng bisita ay nakadapa at may tanging nakatayo habang tinututukan ng baril si Kaycee Williams.

“Here’s the list of the visitors, Ma’am,” isa sa manager ang naglahad noon sa aking gilid.

Tinanggap ko iyon nang hindi inaalis ang tingin sa function hall.

“Give me the other angles,” utos ko sa IT na kumukontrol ng system.

May pinindot siya hanggang sa pinakita ang iilang anggulo sa function hall. Nakita ko ang tatlong lalakeng nakadapa na nakatingin sa akin kanina.

“I want the identification of these three.”

The securities who’s listening carefully nodded.

“This angle,” turo ko sa screen.

May pinindot ulit ang security. Nakita ko ang mukha ng nakadapang babae na nakaangat ng kaonti ang ulo at sumusulyap sa nanghostage.

“This woman too.”

Tumango silang muli.

“Left,” I gestured my finger to the other side.

Agarang lumipat sa kabilang anggulo ang camera. Saglit na nahulog ang aking tingin sa listahan ng mga guest. I scanned it abruptly. Tumigil ang aking tingin sa isang pangalan.

Wallace Serrano. Wallace. Iba ang apelyido ngunit…

My jaw clenched tightly. Marahas kong ibinalik ang tingin sa cctv at nakita ang anggulo ng mas detalyadong mukha ng hostage taker.

I trembled furiously as soon as I saw Trison’s familiar face, clutching a handgun and pointing towards Kaycee Williams’ side of the head.

His familiar image. The past. The land. The hotel. The vip client. Trison… Draven. My lips trembled and my vision blurred. Nagtatagis ang aking bagang at nag-uunahan ang galit sa akin nang may unti-unti akong napagtanto.

“We already alerted the security system. The cops are also on their way, Engineer,” sa aking likuran.

Nakita ko ang nakausling baril ng isa sa security na malapit sa akin. Hinila ko iyon at mabilis na kinasa sabay lingon sa likuran. Sumabay ang aking buhok sa maliksi kong pagharap. Ang mga security na nakita ang aking ginawa ay naging alerto ngunit deritso ko iyong itinutok kay Draven.

“What the hell is this, Draven?!” my voice thundered.

He looked at me seriously. Umuusok ang aking katawan sa galit at mariin ang paninitig ko sa kanya.

“Anong ginagawa ni Trison sa mismong teritoryo ko?! Are you trying to ruin the image of my hotel in order for us to sell it to you?!”

His eyes drifted to the gun pointing at him. Umakyat ulit iyon sa aking mga mata.

“Tang ina, sagot!” mariin ang titig ko.

Chapter 32

Handle

I knew from the start that there’s something strange with the other guests. Ramdam na ramdam ko iyon noong pumasok ako kaya ngayong may nangyayaring kaguluhan, sa mismong party pa, at ang pamilyar na si Trison, sising sisi ako kung bakit hindi ko man lang sinunod ang nararamdaman ko kanina.

When you feel betrayed by someone close to you, it might take years to repair the trust that has been damaged.

Draven may have lost his trust after knowing that my clan imprisoned his brother for a crime he did not commit. Na baka, ganitong pangtatraydor din ang kanyang naisip noong mga taong iyon.

Maybe the first thing on his mind at that moment is to seek justice or revenge. It could be both. We tainted their family name. We ruined their family. Kaya ang nangyayari ngayon, siguro ay sapat na sa kanya para makabawi at makaganti sa naramdaman niya noon.

Lalo na’t nandamay rin naman kami noon ng inosente. He can’t touch some of the Ferrarins reason why he wants to taint our image instead. He wants to ruin us not just into pieces but into dust.

Naglalaban ang galit at pagkadismaya sa akin. Galit para sa nangyayari at dismaya na ang pinaniwalaan kong hindi kayang gawin ni Draven ay may posibilidad na kaya niya.

This is plotted. Bakit sa lahat ng maiisipang venue ni Kaycee Williams, dito pa? Not that I’m suspecting her for being part of this but there’s a chance that… she knows. And maybe she’s willing to help Draven and decided to cooperate with him.

Ngunit ganoon ba kakitid ang mga utak nila na kaya nilang ilagay sa peligro ang ibang tao para lamang sirain ang reputasyon at imahe ng isang tao? Para lamang mabawi ang lupa? Dahil kung oo, parang hindi na kayang lunukin ng konsensya ko na tao pa ang mga ito. They are endangering not only the hotel’s image, but also the staff and tourists.

Kung ako lang naman sana, kung ang Ferrarin lang, o ang hotel, sana naging sapat na lamang ako para kay Draven. Sana ako nalang ang ginamit niya at sinira.

Well, you kept on declining the offer reason why he probably change plans! Baka iyon na ang plano. Ang pikutin ako hanggang sa magbago ang aking isip ngunit dahil nanindigan, nagkaroon ng ibang plano.

And in Trison’s case, it’s easy for Draven to blame everything on the hotel. To blame our security for some lapses. And blame the manager for her incompetence as a leader. At sino pa bang dadayo sa isang lugar na may bahid na ng panganib? Lahat ng ito magiging pabor kay Draven kung tutuusin.

“I am not planning to ruin the image of the hotel,” he said carefully while I’m looking at him intently.

I scoffed. “Do not fucking lie to me, Draven! Magkaibigan kayong dalawa! The vip guest he held as his hostage is none other than your daughter’s boss. And Trison purposely went here for what, because you are here! Because you told him to come here in order to ruin the image of the hotel! Para maibenta ko ito sa’yo pag wala nang pakinabang!”

His brows knitted. Wala akong pakialam sa pinaggagawa namin kung ang magiging batayan niya rito ay iyon para mapaamo ako! That is too shallow to win my trust!

At ganoon ba siya ka desperado ngayon na kunin ang lupain nila para lang mangdamay ng ibang tao? There are guests involved! Not just the life of Kaycee Williams but her visitors too! Naroon rin ang iilang empleyado ng hotel!

“Kumalma po muna kayo, Ma’am,” ang security personnel na dahan dahang ibinaba ang baril at kinuha sa akin.

“Restrain him and investigate his phone!” my voice thundered.

The securities immediately did what I said. Halos napaluhod siya habang kinakapkapan siya para kunin ang kanyang cellphone.

While the cops are on the way, the only thing we could do at the moment is to assist the situation and gain intelligence out of it. The chief told me what to do to lessen and avoid some casualties. The security team of the hotel already isolated the whole lobby and the outside area of the function hall.

Nakita ko sa labas ng function hall ang nakastand-by na security team. The other security team are roving to clear some areas to make sure if there’s no danger and to evacuate not just our customers but also the employees for their safety. Ipapasara ang buong hotel para sa operasyon nang matutukan iyon ng maigi.

I looked at the cctv footage in the function hall critically. Nakadapa pa rin lahat ang mga bisita. They all looked vigilant ngunit walang nangangahas na kumilos.

“Give me the initial reports as soon as possible,” sabi ko sa security personnel.

“Copy, Ma’am,” he nodded while manipulating the keyboard skillfully.

“Anong pwedeng gawin ngayon, chief?” I asked the chief of the security team.

“What we can do right now is to wait for the subject’s demands, Ma’am,” aniya habang naninimbang din ang tingin sa cctv footage.

Tang ina! Kung ano man ‘yang hihingin niya, ako mismo ang sasampal noon sa mukha niya! This fucker has the nerve to stir up trouble in my territory! Saan niya kinuha ang kayabangan at tapang niya?! At baka nga ang sadya niyan ay ang titulo ng lupa!

“Can we negotiate now?” I asked impatiently while looking at the victims.

Umiling agad ang chief. “We can’t initiate negotiating, Ma’am. That’s dangerous. Kailangan nating maghintay hanggang ang subject ang magkusa.”

My jaw clenched repeatedly. Where are the fucking cops?! What’s taking them long?!

“I already gather the early cctv footage of the subject, Ma’am,” ang security personnel.

Iniharap agad sa akin ang screen ng computer. Yumuko ako ng kaonti para mapanood ‘yon. The other security team watch with me too.

Nakita ko ang pagpasok ni Trison sa dagat ng mga tao. Sa parking lot siya galing suot ang kanyang tuxedo, may ipinakitang invitation, at swabeng pumasok.

“Sinong naka duty sa oras na ‘yan? Bakit hindi mahigpit ang security?” halos uminit ang aking ulo.

I am starting to get nervous that there might be some security lapses kaya rin sila naisahan. Damn it!

“Mukhang hindi na nagduda ang security kasi nasa list, Ma’am. At nagpakita rin ng identifications…” one of the security personnel.

Pumasok si Trison sa function hall. He’s vigilant while moving smoothly. Nasa bulsa ang isang kamay at halos hindi napansin kung paano niya kinuha ang champagne glass sa waiter na dumaan sabay simsim noon habang naglalakad. He’s smooth and expert. He’s not reckless.

Minutes later, I saw how Draven entered the area. Kaycee Williams went to him. They talked. She’s smiling innocently at mukhang natutuwa kung ano man ang topic nila.

I saw how Trison moved like an air without getting too much attention. He blended well with the group of men while his eyes looked at the location of Draven. Sumimsim siya sa inumin at bumaling sa isang lalake at nakipag-usap sa natural na paraan.

“Give me the names of the people he converse with. Makakatulong sila sa imbestigasyon. O pwedeng kasabwat niya,” I said.

The security nodded again. Sumulyap ako saglit sa cctv footage ng function hall at mukhang kalmado pa rin naman ang sitwasyon kaya muli kong binalikan ang replay na pinapanood ko.

This time I saw myself entering the function hall. Mas naging klaro ang buong anggulo kung paano ko iyon kinabisado kanina. Trison noticed me. He swiftly changed his location without getting trace by my eyes.

My jaw clenched when I saw how Draven approached me just in time. Halos magwala ang sistema ko nang mapagtantong dumulas mismo sa aking tingin ang ebidensyang kamuntik ko nang mahawakan. Coz if I found Trison at that moment, I might stop his plans!

“Stay the footage in this area,” giit ko lalo na’t ayoko namang mapanood kung anong pinaggagawa namin sa storage room!

Ramdam ko ang pagiging kuryoso nila lalo na’t hinila ko papasok si Draven. I continued watching Trison’s movements.

Kita ko ang pagsali niya ngayon sa grupo ni Kaycee Williams but his guards blocked him. Hindi siya basta bastang pinapalapit.

Ngunit napagtanto ko kung bakit kusa niya iyong ginawa lalo na’t noong tinalikuran niya ang isa sa bantay ni Kayce Williams ay may baril na siyang pinaikot sa kanyang kamay ng ilang sigundo at ipinuslit niya lamang sa kanyang bulsa.

“Paano ‘yon nangyari?” one of the security asked curiously.

“Replay it,” utos ko sa IT.

He nodded and manipulated the keyboard. Kusang nagreplay ang video at huminto ulit kung saan pinipigilan siya ng bantay ni Kaycee Williams.

“Zoom this area in,” turo ko sa gilid.

The video zoomed in. Kita ko kung paano kinakausap ni Trison sa kalmadong paraan ang bantay habang maliksi at parang hangin nang dumaplis ang kamay niya sa gilid kung nasaan ang baril ng tauhan ni Kayce Williams.

“Mukhang matinik ang isang ‘to, Ma’am. Hindi basta basta,” the chief concluded.

I can feel my neck tensing. Trison turned his back and played with the gun on his hand while sipping his drink before putting it into his pocket.

He took the gun effortlessly. Tang ina mo, Trison. Kung alam ko lang na magiging ganito ka sana pala nilunod kita noong nasa falls pa lamang tayo!

I saw some of the guests I included with the initial reports. Kita ko rin ang mga maiingat nilang galaw kung paano nila tinitingnan si Trison. I am so sure that these four is either with him or they’re after him.

Pinanood ko ulit si Trison, ngayon ay nakikipag-usap na bigla sa grupo ni Kaycee Williams. He’s natural. He knows well how to act less suspicious without a motive. In a swift motion, he’s already behind Kaycee Williams. Wala man lang nakapansin na guards.

He raised his gun and fired it on the ceiling. I saw how the visitors panicked, the guards stood in their fighting stance while trying to pull their guns but it was too late, Trison is already aiming William’s head by his handgun.

Nasundan ko ang pagdapa ng lahat, ang dahan dahang paglapag ng baril ng mga tauhan at ang pagbibigay ng utos ni Trison. He expertly ruled them without too much ruckus. Walang nagwawala at lahat ay sumusunod, tila ba masyadong takot dahil ang kanyang hawak ay vip client din.

“Wallace Serrano. Isa sa mga wanted na pinaghihinaaang kasali sa pinaka malaking sindikato rito sa bansa,” one of our intelligence said after five minutes.

Sunod sunod ang paggalaw ng aking panga. Trison looked so chill and it angered me. Kung ano man ang nangyari sa kanyang buhay, kung ano ang rason kung bakit siya nandito, hindi ko iyon mapapalagpas!

I know they can’t act drastically and enter the function hall clumsily! Maaaring ikapahamak iyon ng mga naroon lalo na ni Kaycee Williams bilang hostage! And this is not our field of expertise too. Baka kaonting maling galaw ay magpalala lamang ng sitwasyon.

“Your lola sent the elite units, Ma’am,” ang empleyado nang pinagbuksan ng security at dumungaw rito.

Agaran itong tumango. I stood up straight ang clicked my neck to lessen the pain of crouching.

Ilang sandali lamang, may pumasok na tatlong naka all-black. They’re holding their rifles and they’re in full hostage rescue uniform.

Lumapit ang tatlo sa akin. Two of them scanned the whole place using their eyes. Lola has a wide connection when it comes to the securities. Kaya ang makitang elite unit ng PNP ang naghandle ng operasyon, hindi na ako nagtaka. She’s friends with the ground commander and he probably gave the order immediately.

Of course this is a special operation because a vip guest is involved at may iilan pang taong nasa loob!

I saw in the cctv footage how they isolated the function hall more. Nilamon ng mga nakaitim ang tauhan ng hotel at sila na mismo ang nagpresentang maghandle ng sitwasyon. The only thing we can do right now—our security team—is to coordinate with the elite unit. Hindi kami pwedeng basta bastang makisali lalo na’t baka makasagabal iyon sa kanila.

“These are the initial reports we gathered,” ibinigay ko iyon sa mismong superintendent ng kanilang team.

“May demands na ba ang hostage taker?” he asked while scanning the reports we gathered.

Umiling ako. “Hindi pa nagsasalita.”

Tumango siya. “We’ll handle this, Ma’am. Just relaxed.”

Siguro ay masyado nang seryoso ang aking mukha nang sumulyap siya kaya nasabi niya iyon.

Kita ko ang pagpasok sa lobby ng mga pulis. They converse with the special elite unit. Nakita ko ang pamilyar na kaibigan din ni Lola na Colonel. Kahit nandito na ang lahat, parang hindi pa rin ako makalma. I can feel heavy tension in the function hall.

“Ashtraia,” Colonel Chavez went to me.

“Nandito kana pala? Kailan lang ang uwi mo?” he asked.

I don’t have time for small talks at the moment!

“Last week. The security team of the hotel already coordinated with the elite unit. They will give the initial reports we gathered so far.”

Tumango siya at tiningnan ang pulis na tumigil sa kanyang gilid. Binalingan namin iyon.

“They already evacuated the civillians, Sir. Zero casualties as of now. The assault team is already on stand by, Sir,” he said formally.

He nodded and dismissed him. Muling bumaling sa akin ang chief.

“Did you give the orders?” he asked.

Tumango ako. “It’s the least thing I can do while waiting for the rescue operation.”

“You did a great job, Ashtraia. This operation is special lalo na’t mukhang ang subject ay most wanted at kasali sa pinaka malaking sindikato sa bansa. I heard you’re friends with him from the past?”

Gumalaw ang aking panga habang tumatango.

“Kailan mo siya huling nakausap?” he interrogated.

“Almost nine years ago…”

Matagal ang paninitig niya bago tumango.

“Stay out of the operation. We’ll handle this.”

Gusto ko mang magsalita at sumali, mukhang naging final na ang kanyang desisyon lalo na’t pinutol niya na ang usapan.

Hindi ako mapirmi. Kaya habang nagpaplano ang special elite unit habang tinitingnan ang buong desinyo ng function hall, nasa gilid ako.

Alam kong mahirap i-set up ang sniper lalo na’t sarado ang buong function hall. It’s a secluded area. Mahirap din sa ceiling. Their option right now is to negotiate. Naririnig kong ang magiging negotiator nila ay isang high rank official which is Colonel Chavez at hinihintay nalang ang subject na magbigay ng demands. The superintendent will lead the assault team for arresting the subject.

Kahit kontrolado na nila ang sitwasyon, may parte pa rin sa akin ang nababahala. Gusto ko mang isipin na masisira ang imahe ng hotel dahil sa nangyayari, mas mahalaga ngayon ang buhay ng mga nasa loob. What’s the purpose of saving an image if we lost the lives of these innocent people? I don’t care now if they tainted the name of the hotel, my image as the hotel manager, as long as they’re all safe! Iyon ang pinaka mahalaga ngayon!

I was trying to relax when I realized something. Agaran akong napatayo at pumasok sa control room. Ang mga naroon—the hotel’s security team, one of our intelligence, the police officers, the superintendent, and Draven who’s talking to the Colonel, glanced at me.

Dumeritso ako sa cctv footage.

“Ashtraia, just stay outside,” the Colonel said.

“Meron na bang list sa mga nasa loob?” I asked.

“Yes. We already have names and are keeping an eye on it, Ma’am…” ang security team ng hotel.

“My secretary is missing! Arthur Garcia!” my voice boomed.

One of the security reviewed the list of the victims.

“Confirmed, Ma’am.”

Nagtagis agad ang aking bagang.

“Ashtraia, we’ll handle this. Escort her outside,” ang Colonel na tiningnan na ang isa sa security team para ihatid ako palabas.

Lumapit ang isa sa akin. I sensed Draven’s heavy gaze on me. Mariin ko siyang tiningnan.

“Sumama ka sa akin,” I ordered.

The chief glanced at me one more time while talking to the security team.

“Escort her outside,” medyo istrikto na ang tinig.

“No. He’s coming with me. He’s friends with the—”

“We need him here.”

“I need him outside. Kilala niya ang hostage taker at baka—”

“We need him,” putol muli ng Colonel.

“At bakit?” mariin kong tiningnan si Draven.

The hotel’s security team avoided my gaze. Mukhang mga guilty lalo na’t sa ginawa ko kanina, tinutukan ko ng baril si Draven sa galit ko.

“The subject is after him, Ashtraia.”

Mas lalo akong nalito. Draven’s eyes remained at me. The chief sighed as if they it were too confidential to share the piece of information but in order to calm me down, in order to make me stop from interfering, they need to give me an assurance that everything is under control.

“Their syndicate wants the newly released weaponry. They held the Armscor’s daughter hostage in order to supply them with firearms.”

What?

“The Engineer built advanced firearms that surpassed US rifles for the elite unit and all special armed forces in the Philippines. Iyon ang pakay nila. To provide them with the freshly devised weaponry he created.”

What…

Dahan dahan akong lumingon kay Draven. His jaw clenched.

“Send her out. Now,” Draven said with authority.

Napabuga ako ng hininga. “The fuck are you sayin—”

“Ma’am…” my security team.

Tang… ina? Ako ang general manager ng hotel na ito ah! Bakit parang pinagkakaisahan pa ako! Kasali ako rito!

“Ashtraia,” the Colonel’s impatient voice. “We’ll handle this.”

Chapter 33

Tactic

s

Hindi ako makapaniwala ng ilang minuto. Nasa labas na ako at may security team pang nakabantay sa kilos ko. I don’t understand.

Is that the reason why he captive the Armscor’s daughter? To supply them with the new designed firearms of Draven? Which means… Trison isn’t here for Draven? He’s here for the Armscor’s daughter?

Hindi… dahil sa lupa? Hindi sila magkasabwat? Trison’s main goal is to approach the daughter of the Armscor, to use her to get some firearms.

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. My clan’s judgements towards his brother, Drystan, flashed on my mind. Mariin akong pumikit nang mapagtantong nauulit ang nakaraan. The judgement I fired against him represented the false allegations my clan made against his brother.

Noong mga panahong inakusahan si Drystan, kahit may alam ako, nanahimik ako at ginamit iyon sa pansariling interes para maibalik kay Draven ang kinuha ni Lola sa kanya.

Sure, I did not take part, but I tolerated my clan’s actions by suppressing the truth. Hindi ako nagsalita. Hinayaan kong parusahan ng aking angkan ang inosenteng si Drystan.

My silence created a bridge for their evil deeds to continue. My silence is the grave of these innocent individuals whose lives I could have changed if I had spoken up.

At sa pananahimik kong iyon, naging tulay ito para makatawid si Draven para muli kaming balikan at singilin sa utang na hindi man lang namin nagawang pagbayaran noon.

And it’s funny how we always cry for change yet keep our mouths shut when it comes to the truth. If we want some changes then why are we afraid to break the cycle?

We always stay silent for a lot of things. Nananahimik kung pakiramdam natin ay wala tayong alam. Nananahimik kung ayaw nating madamay. Nananahimik para hindi mapagbintangan. Nananahimik dahil takot tayo sa sasabihin ng iba pag lumabas ang madilim na nakaraan. At nananahimik para protektahan ang mga taong maaaring maipapahamak natin kung nagsalita man.

Ngunit sa pananahimik na iyon, naging tulay ng ibang tao para maipagpatuloy ang ating pinagtatakpan. Sa pananahimik na iyon, may mga hustisyang hindi naibigay at mga inosenteng patuloy na nadadamay.

We are so terrified of breaking the cycle that we would rather live in the darkness than live in hope of a brighter tomorrow by making changes.

And now that I am facing the same situation, nauulit ang nakaraan, ang pagbintangan si Draven dahil lamang siya ang nakikita kong nasa likod nito, katulad na lamang ng desisyong ipinataw ng aking angkan kay Drystan dahil lamang nakita siya sa mismong pinangyarihan ng sunog, bumabalik ang tinatakasan ko.

Bumalik ako sa reyalidad nang makitang kumikilos na ang iilan. The elite unit is already on their designated places. May tig dadalawang nakadikit sa pader at pinapagitnaan ang pinto ng function hall, isa sa gilid na nakadapa, at ang mga pulis sa lobby na mukhang signal lamang ang hinihintay.

I saw one of the police officer who hastily went to the control room to probably report something. Sumunod ako at bumuntot nang hindi masyadong nagpapahalata.

Kumatok siya at pumasok. Dumungaw naman ako sa nakabukas na pinto. Draven glanced at the door. Nakapamaywang siya at seryosong kausap ang security nang muling lumipad ang tingin sa akin.

“We have a problem, Sir…” I heard how he reported it to Colonel Chavez.

“We don’t know how many perpetrators are in the function hall, Sir,” he continued.

Of course! Paano nga naman nila malalaman kung ang tanging nakalabas doon ay ako lamang at si Draven! I scanned the whole place! Ang tanging lumagpas sa aking mga mata ay si Trison lamang!

“Four,” sumingit ako kaya napatingin sila sa akin.

I know I am risking myself here. But if this operation fails, I failed with it too! Kung hindi ko sasabihin ang mga napansin ko, maaaring maging isa iyon sa dahilan kung bakit hindi naisalba ang maaaring maging tulay para umusad agad ang operasyong ito! I need to speak up.

“Three men, and the woman who’s wearing a champagne dress. The other visitors are unarmed. Hindi kasali ang mga bantay ni Kaycee Williams sa napansin kong… parang may matinding koneksyon sa hostage taker o nagmamasid lamang.”

The Colonel looked at me for awhile. I gritted my teeth. With my heavy trainings from the past because of Lola, the frat that taught me alot of things for survival, alam ko na ang mga napansin ko sa loob ay may laman!

“I already told my security team to investigate those suspicious visitors. I am not sure if they’re after the subject or… they’re with him.”

My statement added to the tension after knowing that the perpetrators are more than one. Bukod doon, baka may iba pa sa mga bisita ang kasali.

And to think that there’s a high chance the foreign governments might get involved since Kaycee Williams is a US based citizen! I know I shouldn’t be thinking about the Philippines’ image right now, but if this operation fails, with the other international guests of Kaycee Williams, the inability of the government to handle this crisis may reflect not only on their regimes, but also on the country!

Damn it, Trison! Kaya pala lagi akong nanggigigil sa’yo noon pa man!

“Mukhang makikipag-usap na ang hostage taker, Sir,” the security personnel of the hotel alerted the Colonel.

Pumasok ako sa control room at isinara iyon pagkatapos magbigay pugay ng pulis kay Colonel Chavez. Lahat sila ay nasa cctv footage na ang atensyon ngunit ramdam ko kung paano nanatili ang tingin ni Draven sa akin. I joined them and looked at the cctv footage of the function hall too.

Trison used the radio of our security team to reach out and communicate. Agarang ibinigay kay Colonel Chavez ang isang radio ng aming security team.

The Colonel started conversing with him. Deception. Alam ko ‘yon. He’s trying to get his trust para maramdaman ni Trison na nakikisimpatya sa kanya ang negotiator. He didn’t ask about the victims situation. Nanatili ang atensyon niya kay Trison.

His deception to get his trust is incredible. Naririnig ko sa tinig niya ang pagiging hasa sa kanyang trabaho. Na kahit ang mga ginagamit niyang salita ay gamay na gamay at walang mahahanap na butas. It’s smooth and encouraging.

Kung ako ang kriminal at naririnig ko iyon, manlalambot siguro ang puso ko. Baka mahila ako sa kadiliman kahit hindi ako sigurado kung mabubuhay pa ba ako kung nasa kamay na nila.

Sa ibang anggulo ng cctv footage, nakita ko ang nakaalertong assault team. They’re already aware that the negotiation is ongoing and they just need to wait for the signal of their assault team leader.

If the first option, discussion, fails, they intend to go to their second choice, force or tactical plan, because the subject already poses an imminent danger to his captive.

“Send the Engineer in,” Trison’s thick voice echoed.

My jaw clenched. Putang inang Trison ‘to! Anong gusto niya? Magreunion sila ni Draven sa loob?! Pwes kung ganoon lang naman isali niya na ako nang tatlo kaming magyakapan sa leeg! Huwag siyang bida bida!

They continued listening on his demands while Colonel Chavez tried to cooperate. Ibinalik ko ang tingin sa cctv footage at nakita si Trison na nagsasalita sa radyo. The asshole even got the guts to looked at the cctv footage. Our eyes met. It looked so fierce, dark and full of menace. Para bang naroon na iyon noon pa man at hindi ko lang talaga napansin. At sa tuwing nagsasalita siya, may kaonting ngisi ang humahalo na tila ba nanunuya siya.

I scoffed and licked my lowerlip. Wait until I get there, Trison. Ako mismo ang bubugbog sa’yo. Tingnan natin kung makangiti ka pa!

“Papasok ako,” Draven suggested.

Marahas ang pagkakalingon ko sa kanya. I glared at him.

“At sinong may sabing papasok ka? Para ano? Para makapag-usap kayo nang masinsinan?” ngisi ko sa nakakalokong paraan.

His jaw clenched. Tiningnan niya si Colonel Chavez.

“Papasok ako,” he repeated.

The security team told him to stay still and wait for their signal.

“Umupo muna kayo Sir,” the Chief handled him gently.

Draven remained on his ground. Gumalaw ang aking panga nang makita ko ang desperasyon sa mga mata niyang pumasok roon. For what? So he could convince Trison? Tingin niya matimbang pa ngayon ang naging pagkakaibigan nila noon? He’s probably on drugs too! Kung parte siya ng malaking sindikatong iyon, hindi na ako magtataka sa mga naging gawain niyang ilegal lalo na’t nakulong din siya!

Sa iritasyon, ako ang humila kay Draven patungo sa sulok ng control room kung nasaan ang upuan.

Marahas ko siyang pinaupo. His huge frame is out of proportion to the solitary chair he has occupied. With his parted legs, the intensity in his eyes for the ongoing tension, made him looked dark.

Ang pag-upo niya ay sinabayan niya ng pag-abot sa aking siko. Nahila ako payuko kasama niya. Our face leveled. I gritted my teeth when I realized what we had done before this crisis.

The Colonel stood and went out. Tumingin saglit ang security team sa pagsara ng pinto, sumabit ang tingin sa amin ni Draven ngunit mabilis na ibinalik sa cctv.

“If you think I am part of this then let me participate,” he said in a low tone seriously.

May kung anong sumugat sa dibdib ko. He’s risking his life because I accused him of being part of them. It was a spur of the moment’s accusation. I was too angry to realize that I’m barking at the wrong tree.

O siguro nga, nakatatak na sa aking isip na ang mga ginawa ng aking angkan sa nakaraan ay babalik at babalik din sa amin.

“They won’t easily let you in. They will buy some time to find an opening to arrest him. At tingin mo papayag akong pumasok ka roon?” I hissed.

He looked at me intently. Nagtagis lalo ang aking bagang nang unti-unti kong makita sa kanyang mga mata ang pagkalma.

“If he wants me, I’ll go in; it might help save the lives of the victims inside,” he replied quietly.

Oo at tama naman na dapat ay mag-alala siya. Nag-aalala rin naman ako. Hindi nga lang kay Kaycee Williams kundi sa lahat ng mga taong naroon.

Ngunit mas malaki ang pangamba sa akin na papasok siya. Kahit na may parte sa akin ang kumbinsidong baka siya ang nasa likod nito, hindi ko pa rin siya magawang ilagay sa sitwasyong ikakapahamak niya.

“What for? Convincing your boss to provide the weapons he needed? Tingin mo ano ang gagawin niya roon, Draven? Clearly he has another plan. Bigger than this hostage crisis,” giit ko.

Matagal ang paninitig niya at nag-iisip.

“Ako ang papasok doon kung papayag si Colonel Chavez,” I said in a low tone that made his expression aggressive.

“You are willing to throw yourself in because your secretary is there?” may tabang sa tinig niya.

What? Hindi lang para kay Arthur kundi para na rin kay Kaycee Williams, sa iilang empleyado at mga bisitang inosente! Baka nga siya ang desperadong pumasok doon dahil naroon ang anak ng kanyang boss!

“You are willing to risk your life just to save him?” agresibo ang namamaos na bulong ni Draven kaya muli akong napabaling sa kanya.

I pushed his shoulder just to free myself from his grip. Ngunit dahil ayaw niya akong pakawalan, nanatili sa balikat niya ang aking kamay.

“I am willing to risk my life just to save my guests and my employees, Draven,” giit ko.

Tumayo ako ng tuwid at tumalikod para pumunta sa harap ng cctv footage. The security personnel looked at me meaningfully ngunit binawi rin agad. Nilingon din saglit si Draven saka sila nagtinginan at ibinalik na ang atensyon sa cctv.

Nakita ko sa anggulo ng lobby ang bagong pumasok na mukhang tutulong sa operasyon. Their familiar team leader which is my Lola’s friend too started conversing with Colonel Chavez.

“Sino bang maghahandle nitong operasyon?” nalilitong tanong ng chief at dinampot ang radyo sa gilid.

He pressed the side button and started whispering some codes. His radio beeped. Someone answered with a code name and another code which I don’t understand at all.

“Is everything okay?” I asked the chief.

“Yes, Ma’am. Nanghihingi lang po ako ng updates kung sino ang mga dumating… at kung sino ang nagpadala sa kanila.”

“The team leader of the private armed group is one of my Lola’s friend too. Baka naalerto rin sila ni Lola.”

Tumango siya at muling nakipag-usap sa radyo para kumpirmahin iyon.

Tiningnan ko ang cctv footage sa function hall. Nakaturo pa rin ang baril kay Kaycee Williams habang nagagawa pang manigarilyo ni Trison. He knows well how to handle things skillfully. Hindi nalilingat ang atensyon niya kahit abala ang isa niyang kamay na dumukot ng isang sigarilyo sa bulsa at dinala iyon sa kanyang bibig. While his gaze wandered around, he took out a lighter and lit his own cigarette.

Tingnan mo nga ang glow-up nitong hayop na ‘to. Sinong mag-aakalang magiging kriminal siya?

Distracted ako sa aking iniisip nang maramdaman ko ang intensidad ng kung sino sa aking likuran. Matigas ang ulo!

I glanced at him aggressively. Nahulog din ang kanyang tingin sa akin.

“I didn’t told you to stand up, Engineer,” I spat.

Ramdam ko ang pasimpleng pang-uusyoso ng mga security personnel kahit nasa cctv footage ang buo nilang atensyon. Isa sa kanila ay abala sa radyo at nagbibigay ng reports sa kaganapan sa loob ng function hall.

Nagpasya akong lumabas. Sumunod ang dalawang security personnel sa akin. Draven was about to follow me kaya tumigil ako.

“Don’t let him out!” I ordered the security before closing the door in front of his face.

Dumeritso ako kung nasaan ang mga pulis. I saw how Colonel Chavez kept on talking to the radio. Naririnig ko ang tinig niya. Mukhang nakabuo na ng plano ang team. They’re planning to push Trison out of the function hall for a clearer view of his image. Mukhang nakaalerto na ang sniper sa kung saan.

Ngunit mapapalabas ba nila iyon nang ganoon kadali? Hindi rin nila pwedeng basta bastang tapunan ng tear gas ang loob para magkusa siyang lumabas lalo na’t may mga inosenteng madadamay.

Gusto kong isipin na kaya naman nila ito total parte ito ng pang araw-araw nilang trabaho. They had spent years preparing for situations like this. Ngunit hindi nawawala ang pangamba sa akin. Nababahala ako sa seguridad ng mga bisitang nasa loob lalo na’t may tsansang pwedeng pumalpak ang operasyon!

“Send the Engineer in or I’ll shoot her head,” rinig ko ang kalmadong tinig ni Trison ngunit nagbabanta.

Colonel Chavez gave a signal to the police officer. Tumango sila at nagtungo na sa control room. Naging alerto ako.

“Colonel Chavez,” lapit ko.

Sa ibinigay niyang ekspresyon sa akin, para bang may ideya na agad siya sa pagtawag ko sa kanya.

“We need the Engineer in, Ashtraia. It’s one of our tactics to buy some time while the assault team is trying to find an opening for an arrest. I also negotiated to let some of the victims out. Pumayag siya pero kapalit noon ay papapasukin ang Engineer.”

What?!

“Sir isn’t that too risky for the Engineer’s…” I paused.

“It’s one of the tactics, Ashtraia.”

“But Sir!” my voice raised.

“If I fail in the negotiation, malaking kaso rin ang kakaharapin ko. At maraming buhay din ang madadamay. This is not a radical move. I’m not attempting to endanger the Engineer’s life here. You must cooperate and comprehend the problem. This is my last warning. Kung manggugulo ka, mapipilitan akong idetain ka,” he said seriously.

Chapter 34

Trigger Warning:
Violence

Warning

Gustuhin ko mang magsalita pa ngunit sinenyasan niya na ang ilang officer na alisin ako roon. Fuck it! If they’re buying some time to find a way in order to arrest Trison, then is it okay to put another life in danger?! Paano sila nakakasiguradong walang mangyayari sa kanya roon sa loob!

They’re already alerting everyone for the plan. Ang nakabantay sa aking security ay sinisiguradong hindi na ako makakalapit doon. Nakita ko ang paglabas ni Draven sa control room at kung paano siya nilapitan ni Colonel Chavez. He started conversing with him seriously.

My jaw clenched repeatedly. I saw him nodding while they’re already walking to the door of the function hall.

May sinasabi ang Colonel sa kanya. My body tense. Gusto kong lumapit at makialam ngunit sinisigurado ng security na wala akong magiging hakbang.

Pinihit na ni Colonel Chavez ang doorknob. At the back of my mind, I know why he badly wants to throw himself in. Ngunit ayoko namang maging salamin din ng kanyang akusasyon sa akin.

Draven’s eyes drifted to me accidentally. I clenched my jaw. He looked at me meaningfully. I swallowed hard. Kinuha niya ang tingin at nagsimulang pumasok sa maliit na siwang ng pinto.

I shut my eyes when my heartbreat tripled. I clutched my chest. Pakiramdam ko mawawalan ako ng hininga ano mang oras. Nagpapaligsahan ang emosyon sa akin ngunit nauuna ang pangamba at iyon ang laging nananaig pagdating kay Draven.

I hurriedly went to the control room. Hinayaan nila akong makapasok doon. I saw how Draven entered into the function hall just in time. He raised both of his hands. Nagkatinginan sila ni Trison ngunit ang walanghiya, nagawa pang ngumisi sa kanya. And I know it wasn’t the friendly one.

May kung anong sinabi si Trison at itinuro ang pinto gamit ang sigarilyong hawak. Sunod sunod ang pagtayo ng mga nakadapang bisita. Lima sa mga bisita ni Kaycee Williams, lima rin sa empleyado ng hotel kasama na roon ang mga tauhan ni Kaycee Williams. Tumalikod sila habang nasa likod ng kanilang ulo ang mga kamay at nakalinyang naglakad patungo sa pinto.

Sinuri ko ng maigi ang mga piling pinalabas niya. Those people aren’t suspicious. At wala man lang ni isa ang pinili ni Trison sa mga pinaghihinalaan ko.

Mas lumakas ang kutob ko. I looked at the remaining civilians in the function hall. The woman who’s wearing a champagne dress is already glancing at the other man from the left side.

Kung kasabwat sila ni Trison, bakit nakadapa sila? Are they… trying to pull out another plan if Trison failed?

I don’t understand the situation. For sure the officers already told the Armscor about the hostage crisis. Kaycee Williams’ life is in danger. Kung ako ang ama, hindi ko na kailangan ang magiging pahintulot ng Engineer para ibigay ang hinihingi nilang mga armas. Kaycee Williams’ father can provide it. No need to send Draven in!

Which means, Trison doesn’t need Draven inside at all! He’s useless! May iba siyang gustong mangyari kaya pinapasok niya roon si Draven!

I want to tell Colonel Chavez, but he has strictly forbidden me from interfering with the ongoing tactical plan. Parang puputok ang ugat sa aking ulo habang iniisip ang magiging kinalabasan noon.

But Trison requested him in. For what purpose? Kasabwat ba sila? O… may iba pang dahilan? Ngunit pwede ring si Draven ang tulay niya para makausap ang may-ari ng Armscor at makuha niya ang kanyang gusto.

Nakita ko ang nakahandang pulis noong lumalabas na sila sa maliit na siwang ng pinto. Ang isa sa elite unit na nakadikit sa pader ay pinaghihila sila palabas saka rin agarang isinara ang pinto.

Pinatayo muna nila ang mga pinalabas at kinapkapan isa isa. One of the police asked their name one by one while holding the list of visitors. After they confirmed that they were unarmed and innocent, the police officer walked them to the hotel’s exit.

Muling bumalik ang tingin ko sa function hall. Trison looked like he’s already talking to Draven. May sinasabi rin si Draven. Trison puffed his cigarette and blew it while he’s talking.

I saw how Kaycee Williams looked at Draven pleadingly. Makikita mo ang takot sa mukha niya at ang pag-asang humalik sa kanyang mukha nang makitang pumasok si Draven.

I paced back and forth. Sa parking lot ay kita ko ang media na nagkukumpulan na kahit sa harap ng hotel. Good thing that there were some security assigned for the crowd control. Kahit sa harapan ng hotel, meron din.

Tiningnan ko ang suot na relo. It’s almost three hours. Umuusad ang operasyon at may nakuhang sampo palabas ngunit may natitira pa rin sa loob. Bukod doon, hindi basta bastang mapapasok.

Hindi ko alam kung ano ang sinabi ni Colonel Chavez kay Draven. Hindi ko na rin alam kung ano na ang magiging hakbang ng assault team. At hindi ko magawang manatili sa control room at panoorin ang kaguluhan sa cctv footage!

Kita ko ang mabilis na kamay ni Trison nang tingnan niya isa isa ang camera. Inasinta niya ang bawat cctv kaya isa isang nawala ang anggulo. My eyes narrowed. Napatayo ang security personnel. Kinuha ng chief ang kanyang radyo at mabilis na inalerto ang naka stand by na security sa lobby at function hall.

Fuck! I knew it! Sending him in is a suicide mission! Iyon lamang ang hinihintay niya! I stormed out of the control room with my dark expression. Kita ko ang tensyon sa mukha ni Colonel Chavez pagkatapos niyang marinig sa radyo ang sinabi ng chief ng aming security team.

“It’s a secluded area. Hindi siya basta bastang makakatakas kung tatangkain niya rin. The whole place is already surrounded by the elite unit. Ngunit hindi rin tayo basta bastang pwedeng sumugod lalo na’t may mga madadamay,” ani Colonel Chavez nang makita niyang kabado na ako.

Damn it! This is plotted! I am so sure of it! Bakit kung kailan pumasok si Draven, saka niya pinuntirya ang mga cctv?! Bakit hindi kanina?! Bakit ngayon lang?!

Nag-aagaw na ang pagdududa at pangamba sa akin. Ngunit laging nananalo ang pangamba na kahit ako ay nahihila nito para mahulog doon. Hindi ko na makalma ang pintig ng aking puso at parang sasabog na ang aking ulo ano mang oras.

“You have a call from your Lola, Ma’am,” isa sa security personnel ang lumapit habang mariin ang titig ko sa pader.

Kinuha ko iyon sa kanyang kamay. Inilagay ko iyon sa aking tainga.

“Lola,” I called seriously while glancing at the left side to watch the elite unit’s next movement.

“The security alerted me about the vip client,” she started.

“Not just the vip client, Lola. May mga bisita siya. At ang iilang empleyado ng hotel. Pinalabas niya ang lahat ng empleyado. Mukhang binase niya sa mga suot nito maliban kay Arthur lalo na’t naka tuxedo ‘yon. Pinalabas niya rin ang iilang bisita ngunit may natitira pa rin sa loob. The Colonel sent Draven in to buy some time to arrest the target,” nagtatagis ang aking bagang habang nagsasalita.

“The chief told me they’re after the firearms. And it has something to do with Draven. Si Draven ang mismong sadya?”

“No, Lola. Naniniwala akong hindi umiikot kay Draven ang tunay nilang pakay.”

“Paano mo nasabi?”

“Parang may mali. I noticed some suspicious visitors of Kaycee Williams, too. I thought it has something to do with our land. At akala ko… si Draven…” I sighed.

“You accused him?” she confirmed.

“Yes, Lola,” mariin akong pumikit.

Sa katahimikan niya, alam ko kung para iyon saan. My chest clutched. Ngunit hindi iyon ang oras para alalahanin ang tungkol doon.

“Thank you for sending the elite unit, Lola. They’re fast. Nandito na si Colonel Chavez—”

“Oo nandiyan sila lalo na’t iyon ang sabi ni Chief Gutierrez. Pero hindi ako ang tumawag sa kanila, Ashtraia. Huli ko nang nalaman kaya sinabihan ko agad ang private armed group. Sila ang nauna kong inalerto.”

My brows knitted. She didn’t alert the elite unit? Ngunit alam ko, kaibigan niya ang ground commander ah? Sila ang may kakahayang magdeploy ng mga elite unit para sa ganitong operasyon.

I know it doesn’t matter who sent them here lalo na’t sila naman talaga ang nararapat na maghandle ng operasyong ito. But they were so alert that I felt like they’re just on stand by. Ang bilis nilang rumispundi.

Not that I am judging their fast approach lalo na’t mas maganda nga iyon na masyado silang mabilis. But…

“Lola. I think it has nothing to do with our land. Draven is innocent,” my lips trembled while explaining.

“We’ve already discussed what happened in the past, hija.”she said meaningfully.

Mariin akong pumikit para kontrolin ang emosyong nag-uunahan. Siguro nga nakahinga na si Lola ng tawad at nagka-usap na sila ng masinsinan. Gusto ko mang pahabain ang usapan para magtanong tungkol doon, hindi iyon ang tamang oras para pag-usapan ang bagay na iyon.

Ibinalik ko ang phone sa security personnel pagkatapos putulin ang tawag. Ang security na nagbabantay sa akin ay nasa grupo na ni Colonel. The conversation added to my desire to jump in and help him out.

Tumingin ako sa dako nila Colonel at ng ibang elite unit at ang private armed group. Mukhang nagpaplano na silang muli. Kahit wala ako roon ramdam ko ang tensyon.

I saw the empty kitchen. Sa may pinto ay may dilaw na barrier tape to restrict the area. Lumingon ako sa kanila saglit saka ako lumapit doon at tumawid sa dilaw na inilagay nilang harang.

My heartbeat tripled. Dumikit ako sa pinto habang dahan dahang pinihit ang doorknob habang binabantayan ang tingin ng mga security personnel. Binuksan ko iyon at dahan dahang pumasok sa kaonting siwang.

One of the security personnel saw me entering. Natataranta niya akong tinawag kaya kahit ang iilang officer ay mabilis na sumugod patungo sa akin.

I hastily slid myself in and close the door abruptly. Kita ko ang mga nagkukumpulan nilang katawan sa kaonting transparent ng pinto habang nilo-lock ko iyon. Kinuha ko rin ang silya at ginawa ko iyong harang.

They’re banging against the door. Kita ko ang pagsigaw ng ilang security at mukhang inaalerto na ang iba para pwersahan iyong buksan. Nakita ko ang mahabang hagdan at agaran iyong ginamit para makaakyat patungo sa ceiling.

Lumingon ako at nakitang nabubuksan na nila iyon lalo na’t gumagalaw ang nakaharang na silya. Noong tuluyang makapasok sa kisame ay hinila ko agad ang hagdan paakyat nang hindi nila agad iyon magamit. Adjustable iyon kaya hindi ako nahirapang hilain papasok. I saw the security personnel below. Tinangka nilang abutin ang hagdan ngunit huli na.

“Ma’am!” tawag nila. “Delikado ang gagawin niyo! Bumaba po kayo! Ma’am!”

Umiling ako at desididong itinuloy ang plano. Inilapag ko sa gilid ang hagdan at gumapang pabalik sa storage room ng function hall.

Doon ko napagtanto kung bakit walang inilagay na assault team ang elite unit sa storage room. It’s because the door is widely open! Kung papasok sila dito, makikita sila agad ni Trison! Baka magwala siya at manakit ng civilian!

Alam ko na pag bumaba ako, para ko na ring itinapon ang sarili sa sarili kong libingan. Ngunit ayokong maghintay sa labas habang walang alam kung ano na ang nangyayari sa loob.

The cold floor of the storage room hit my feet as soon as I dropped myself in. Ang una kong nakita ay si Trison na hawak pa rin si Kaycee Williams noong tumayo ako ng tuwid. I saw how her eyes narrowed when our eyes met.

Agaran kong itinaas ang aking kamay. Trison looked at me intently. Nakita ko ang gulat sa kanyang mga mata at ang pagiging alerto. Kayang kaya niya akong barilin ngayon kung gugustuhin niya. Ngunit dahil hawak din si Kaycee Williams, hindi niya agad magawa.

Which means wala siyang planong saktan ito. He’s here for his demand. Iyon ang tanging pakay niya.

“I am the general Manager of the hotel at mag-isa lamang ako…” maingat kong sabi habang nakaangat ang mga kamay para agarang ipakita na handa akong sumunod.

“Labas,” Trison ordered.

Lumunok ako at maingat ang bawat paghakbang lalo na’t naka paa pa rin. Pasimple kong tiningnan ang mga nakadapang bisita ni Kaycee Williams. Katulad ng napanood ko sa cctv footage, walang nagbago sa kanilang mga posisyon. There were only eight civilians left. Nakadapa lahat. Tatlong babae, at limang lalake kasama si Arthur na namimilog pa ang mga mata nang sumulyap din ako sa kanya.

Draven traced my eyes. Nahuli kong sumulyap siya kay Arthur bago muling ibinalik sa akin. Nakatayo siya malapit sa may pinto habang nag-aagaw na galit at pangamba sa madilim niyang ekspresyon. Nakaangat din ang mga kamay niya at sa kaliwa ay hawak niya na ang cellphone.

Anong iniutos ni Trison sa kanya?

“I am unarmed…” sabi ko kay Trison nang hindi makagawa ng eksena sa biglaan kong pagpasok.

“Keep walking,” utos ni Trison.

My jaw clenched. Naalala ko ang nakaraan. Kailanman ay hindi ako napapasunod ng kahit sino. Ngunit ang maisip na si Trison ay inuutusan ako, halos gusto kong takbuhin ang distansya namin at suntukin siya.

“Tang ina, Wallace! Ang bagal mo! Inip na inip na ako!”

My eyes narrowed. One of the visitors of Kaycee Williams stood. Isa… isa sa pinaghihinalaan kong tatlong lalake, tumayo.

“Nakakita ka lang ng maganda, tumayo kana!” singhal ni Trison sa nanunuyang tinig.

“Isama natin ‘yan,” ngisi ng lalake sa akin.

Which means… he’s… he’s not alone? I knew it!

Trison shifted from his position. Nakatutok pa rin ang baril kay Kaycee Williams ngunit kita ko ang panonood niya sa amin. He’s already beside Kaycee Williams while he’s still pointing the gun at her.

His accomplice started walking. Dumampot siya ng baril, marahil ay isa sa mga ipinababang baril ni Trison na galing sa tauhan ni Kaycee Williams at lumapit sa akin habang nilalaro niya iyon sa kanyang kamay.

“Don’t touch her,” umalingawngaw ang nambabantang tinig ni Draven habang nakaangat pa rin ang mga kamay niya sa ere.

Natatawang lumingon sa kanya ang lalake.
Sinuri ko siya nang maigi. He’s probably in his early thirties. Mukhang tatlong dangkal ang pagitan ng aming height. He’s probably a five feet nine. Payat ang pangangatawan. May nakasilip na tattoo sa kanyang dibdib lalo na’t bukas ang iilang butones ng kanyang inner shirt.

Groundhouse kick. It’s the best self defense I could use because of his height. May tsansang mawalan siya ng balanse at mahilo saglit. I can also use the 1A to restrain him and get the gun to disarm him. Kaso, may iilan pa silang kasabwat ah? Which means, I might put myself in danger more if I fight back. At baka madamay rin ang mga bisita kung biglaan ko iyong ginawa.

I scanned the civilians without including the three more guests I’m suspecting. Si Arthur, at lima pang guests.

“You’re sharp. Nagkatinginan tayo kanina noong pumasok ka,” ngisi niya habang ipinalandas ang dulo ng baril sa aking panga.

Nakita ko ang kagustuhang gumalaw ni Draven ngunit hindi niya magawa. I glared at him. Bumalik ang tingin ko sa lalake nang lumandas pababa sa aking leeg ang dulo ng baril habang nag-aapoy ang tingin niya sa akin.

“Amoy na amoy ko ang pagiging alisto mo,” may pinapahiwatig ang titig niya lalo na noong bumaba iyon sa aking dibdib.

“Huwag ang isang ‘yan, Rios,” si Trison.

Humalakhak ito. “Bakit? Dahil gusto mo rin? Then bring that girl with you para isa isa tayo. Ito ang gusto ko.”

“Masakit ‘yan sa ulo,” si Trison.

I didn’t mind the topic. Abala ang mga mata ko para maging alisto. Hindi ito pipitchuging mga kriminal. Mukhang maalam. At base sa mga kilos ni Trison na napanood ko sa cctv, mukhang mga ekspertong kriminal ang mga ito.

The Chief told me that he’s part of the biggest syndicate in the country. Which means, ganoon sila ka delikado at maalam.

I wanted to question him so much. I wanted to ask what happened to him. Ngunit hindi iyon ang tamang oras para roon. I might trigger him and he might shoot.

“Are you sure you’re unarmed? Baka may tinatago kang armas? I should check to confirm it,” umangat ang kilay niya at ang isang kamay ay humaplos sa baywang ko.

Ngunit hindi iyon nagtagal doon lalo na’t kapwa kami nagulat nang may pumutok na baril sa mismong paanan niya kaya naalis niya ang kamay sa akin. Nilingon niya ang paligid at nakita ang panganib sa madilim na ekspresyon ni Draven at may hawak nang baril ang isang kamay.

“Take it as a fucking warning and stop touching her,” Draven said firmly.

Chapter 35

Trigger Warning:
Violence

Target

Hindi man lang nasundan ng mga mata ko kung saan galing ang baril na ginamit ni Draven. Ngunit napansin kong medyo gumalaw siya at wala na sa dati niyang kinatatayuan. Siguro ay pinulot niya ang isa sa mga baril na inilapag lang din ng tauhan ni Kaycee Williams noong inutusan ni Trison na ibaba lahat ang armas.

Masyado pa akong gulantang na marunong gumamit si Draven ng baril. Halos makalimutan kong weapon engineer nga pala siya. It’s his field of expertise. He probably test his guns before releasing them.

Bumalik din naman agad ako sa reyalidad nang galit na itinutok ng kasamahan ni Trison ang baril kay Draven at nag-aambang barilin ito.

“Sa likod mo, gago!” Trison shouted but it’s too late.

My instinct ruled over me. I used my left foot and did a full groundhouse kick. Kasabay ng paglingon niya sa akin ay ang pagtama ng paa ko sa mukha niya. Nawalan siya ng balanse at nabitiwan niya ang baril na agaran kong dinampot lalo na’t naramdaman ko ang mabilis na pag-ahon ng iilang nakadapa.

Tatlo silang nasabayan ang alisto kong pagtayo at ang sunod sunod naming pagkasa ng baril sabay tutok sa isa’t isa. Three guns are now pointed at me, while mine is pointed at the front. I can see their alert stance, the intensity of their eyes while aiming what’s in front of them.

I’m outnumbered ngunit hindi na iyon mahalaga. I saw how Draven shifted from his position ngunit hindi nagtagal ang tingin ko roon dahil sa biglaang paggalaw ni Kaycee Williams dahil na rin sa pagkadistract ni Trison.

I saw how her head comes forward to avoid the gun of Trison, her right hand touching his left wrist swiftly, and turned her body until Trison is already facing her back while her other hand elbowed Trison’s face, her left foot stomping Trison’s foot and disarmed the weapon he’s cluthing in just a matter of seconds.

Trison grunted. Nakaluhod na siya sa sahig at hawak na ni Kaycee Williams ang hawak niyang baril kanina. She’s now pointing the gun at Trison.

Sa kanyang kilos, napagtanto ko agad sa kanyang galaw na hindi siya ordinaryong babae. She’s skilled. Her moves showed it wasn’t her first time disarming someone. Lalo na’t sa bilis niya, alam kong nahasa siya ng ilang taon.

Ibinalik ko ang tingin kung saan nakatutok mismo ang tatlong baril at nakumpirmang nasa kasabwat iyon ni Trison na nakatayo mismo sa aking harapan kung saan din nakatutok ang aking baril. He’s their main target. Hindi ako.

“Dapa!” one of the man shouted aggressively.

Trison’s accomplice didn’t listen. Nahihilo pa habang hawak ang kanyang ulo at gigil ang tingin sa akin habang marahas na nagmumura.

“Tang ina ka…” halos ungol ang pagkakasambit niya at parang hirap na ibalanse ang sarili.

“I warned you! Sinabi kong sakit ‘yan sa ulo!” si Trison sa nanunuyang tinig.

“Hindi mo sinabing literal, Wallace!” he shouted back angrily.

“Tumahimik kayong dalawa!” one of the men shouted again.

Umabante ang babae at sinipa ang likod ng kasamahan ni Trison. Napaluhod siya sa sahig at nag-amba pang tumayo ngunit ang dalawa pang laake ay agarang tumulong para i restrain ito.

“Pinahirapan mo pa kami!” iritang sigaw ng babae.

Si Trison na lamang. Doon agad dumako ang aking tingin.

“Tayo!” Kaycee Williams shouted at Trison.

Nangingiting tumayo si Trison at dinilaan ang dumugong labi habang itinataas ang kanyang mga kamay.

I noticed Draven advancing. Alisto ang kanyang galaw hanggang makarating sa harapan ko. His massive body covered my vision. Kinasa niya ulit ang baril habang ang kanyang ulo ay gumalaw para lingunin ako saglit.

“Masakit ‘yon ah?” halakhak ni Trison.

“Shut up or I’ll shoot your head!” si Kaycee Williams na nanggigigil.

“Hmm, parang mali ata ang na hostage ko? Ang sabi mahinhin daw? Is that you or…” nakangiti pa rin si Trison.

“Anong nangyari sa’yo, Trison?” hindi na napigilan ng aking bibig.

I saw the distraction I made. Kaycee Williams glanced at me. And since she’s not looking at him, Trison used the opportunity to shift his position swiftly.

Ibinalik ni Kaycee Williams ang tingin sa kanya at nagpaputok sa pinaglipatan  niya ng posisyon. Mabilis na yumuko si Trison at nagtago sa likod ng isang push cart kasabay ng pagkabasag ng salamin ng bintana sa harapan dahil doon tumama ang bala.

The white curtain of the window dance slightly. Sumilip si Trison sa gilid ng push cart kaya alisto kong itinutok ang baril doon. Muli siyang nagtago. His shadow reflected on the floor when the golden hour of the afternoon peeked into the room through the broken window.

Two of the men restrained his accomplice, the girl in the champagne glass pointing the gun at him, Draven standing directly in front of me with his gun pointed at Trison’s location, and Kaycee Williams also in her alert stance while gripping her gun.

The thirst to shoot Trison gleamed in her eyes. Trison remained behind the food cart, probably trying to escape through the broken window.

Nanatiling nakadapa ang iilang naiwan. Walang nangangahas tumayo at madamay. I am sweating bullets and I am nervous because of the ongoing tension.

I know that there’s a sniper on stand by. At alam kong kaya hindi siya agarang makakilos dahil pinaliligiran na siya.

But just like how I predicted it, he stood swiftly and went to the broken window. He was about to jump when he heard my shout.

“Surrender, Trison!” I shouted.

Lumingon siya sa amin. Tatlong baril ang nakatutok sa kanya galing kay Draven, sa akin, at kay Kaycee Williams.

“Trison,” si Draven ngayon ang tumawag sa kanya.

The rays of the golden hour kissed the side of his face. Marahas na nag-akyat baba ang aking balikat habang nagtatagis ang aking bagang. Mahigpit ang pagkakahawak ko sa baril ngunit… hindi ko man lang makalabit.

Kahit anong sigaw ko sa aking utak sa dapat kong gawin, nabibingi ako sa tawanan ng nakaraan. Nabubulag sa memoryang ilang taon nang lumipas. Kung gusto mo siyang tulungan na maayos ang buhay niya, huwag mong kunsintihin, Ashtraia!

Bago ko pa man iyon makalabit ay may umalingawngaw ng baril. My eyes narrowed when Trison lost his balance and fell. O masyadong mabilis ang pangyayari kaya hindi ko makumpirma kung kusa ba siyang tumalon ngunit alam kong may nagpaputok at mukhang… tinamaan siya.

Tumakbo patungo si Kaycee Williams at dinungaw ang ibaba.

Two of the men pulled Trison’s accomplice up. Nagmura ang babae at tumakbo patungo sa bintana para dungawin iyon.

“Alert the elite unit outside! The target is on the run!” Kaycee Williams shouted.

Hindi ko halos maramdaman ang sarili. Nakatutok pa rin sa kawalan ang hawak kong baril.

“Ashtraia,” umalingawngaw ang marahang boses ni Draven at ang malambot na pagpatong ng kanyang kamay sa mga kamay kong marahas ang pagkakahawak sa baril.

My lips trembled hard and my vision blurry. What… what happened to him? Bakit ito ang pinili niyang landas?

Draven lowered the gun and gently drew it into my grip. Nabitiwan ko iyon habang natutulala. Gumalaw ang aking panga at pinigilan ang pagbuhos ng emosyon sa akin ngunit nabigo ako.

He was a good friend. Kahit ang mali ang landas na pinili niya, hindi ko nakalabit ang baril na hawak dahil sa mga memoryang umatake sa aking isip.

“What happened to him?” I asked with so much disappointment.

Gumalaw rin ang panga ni Draven at kita ko sa kanyang ekspresyon ang pagiging dismayado.
Mariin akong pumikit. Narinig ko ang tinig ni Arthur na tumutulong sa pagpapatayo ng mga bisita at ang pagpasok ng security team sa loob.

“Ayos lang ba si Ma’am?” it’s Arthur’s voice.

“She’s fine,” ani Draven sa medyo matigas na tinig.

Pinalis ko ang mga luhang bumuhos at tiningnan ang kaguluhan. Yumuko si Draven at dinungaw ako. I looked at him straight in the eyes. Seryoso ang aking ekspresyon habang kontrolado naman ang kanya.

“Hindi kana dapat pumasok,” aniya.

“He ruined the cctv cameras. We lost the angles. Nagpanic ako. Hindi ko alam kung ano na ang nangyayari rito.”

“Then you should have wait for the security to handle it.”

Nanliit ang mga mata ko kay Draven. Oo at iyon naman dapat ang tamang gawin sa ganoong sitwasyon ngunit nag-aalaa ako! Lalo na’t nasa loob siya! Hindi ko alam kung humihingi pa ba siya rito kasama ng iilang mga bisita! Baka may napahamak na!

“Bakit ka rin pumasok? You should have wait for the security team to handle it,” giit ko.

His brows knitted. “If I didn’t come in, hindi niya palalabasin ang iba.”

I gritted my teeth. Kung hindi lang kami nasa gitna ng kaguluhang ito, baka pinahaba ko pa ang pagtatalo.

Hindi ko nasundan ang nangyayari ngunit ang sigurado ay walang nadamay na inosente. Nadakip ang isa sa kasabwat ni Trison habang wala pa akong balita sa kanya ngunit narinig ko sa security team na hinahabol nila ito.

Nasa loob pa rin kami ng function hall ni Draven. Nakadungaw pa rin siya sa sa akin at pinapakiramdaman ang ekspresyon ko habang pilit ko nang pinapakalma ang sarili.

Napansin ko ang pagpasok muli ni Kaycee Williams. Sa kanyang likuran ay ang tatlong pinaghihinalaan ko. Which means they arent part of Trison’s group? They’re an alley? Mga pulis?

“Who fucking sent the other group?!” Kaycee Williams glared at me.

Nakita ko ang pagsunod ni Colonel Chavez. Pumasok din ang Chief ng security team. The team leader of the private armed group joined them.

“It’s my Lola’s—”

“Your Lola?! Sino siya para makialam sa operasyong ito?!” Kaycee Williams’ voice thundered.

“Calm down, Ma’am,” ang Chief.

“Calm down?! Nakatakas ang subject, Chief! This is a classified mission we built for years, it’s the reason why we didn’t alert the other group!” si Kaycee Williams.

Colonel Chavez looked at me critically.

“Hindi namin alam na classified mission pala, Ma’am. We are not informed about it,” ang team leader ng private armed group na kita ko ang pagsisisi.

“Your team clashed on the elite unit and ruined their plans! Dahil sumali kayo! Nagulo at nakatakas! Nalito niyo ang elite unit!” halos sumabog ang tinig ni Kaycee Williams sa buong function hall.

Which means… planado? Mariin ko siyang tiningnan.

“Importante ang misyong iyon—”

“Aanhin mo ang importanteng operasyon na ‘yan kung sakaling maraming inosenteng buhay ang nadamay!” putol ko.

“The guests are all well-trained! They are all part of the mission!” she fired back.

So this is really plotted?! Ito ang rason kung bakit nakaalerto na agad ang elite unit! Kung bakit nakakapangduda ang mga guests! They are all trying to arrest Trison’s group!

“And how about my employees?! How about us here?! Wala kayong naging pahintulot mismo sa akin na dito niyo gawin ang inyong operasyon!”

Kaycee Williams glanced at Draven once. Nang nakitang mariin din ang tingin ni Draven sa kanya, ibinalik niya ang tingin sa akin.

“This is the government’s operation you clumsily sabotage! Kaya pumalpak!”

“Why are you pointing fingers now? Sa tuwing papalpak kayo, naghahanap kayo lagi ng masisisi! Just admit it! The operation failed because of your incompetence as a leader!” I fired back.

“You and your mouth,” nagtagis ang bagang niya at nag-ambang lumapit sa akin.

The girl gripped her arm. “Ma’am…”

Ang dalawa pang nasa loob kanina sa function hall ay mariin din ang paninitig sa akin.

“We did not notify you so that the operation would not be compromised, Ma’am,” isa sa mga kasamahan nila sa kontroladong tinig.

Pinakalma na ni Colonel Chavez si Kaycee Williams. Pinanood ko ang mga pulis na nilalagyan na ng dilaw na barricade tape ang bawat anggulo. They used some gloves to recover the other weapons on the floor. Mas dumami na sila sa loob kaya lumabas na kami para hindi makaabala.

Ang dami kong tanong pero dahil pagod at naubusan ng lakas sa mga pangyayari, tahimik na lamang akong nakaupo lalo na’t inilalayo na rin nila sj Kaycee Williams sa akin.

I saw how Draven conversed with her. Kalmado na siya ngunit sa tuwing tatapunan ako ng tingin, laging mariin. I glared at her too.

“Ma’am,” one of them went to me and handed a water.

Umangat ang aking ulo. Nakita ko ang mukha ng babaeng naka champagne dress kanina.

Kinuha ko iyon at binuksan. Sa sobrang distracted ko, ngayon ko lang napansin na kanina pa pala ako nauuhaw. Naubos ata ang aking laway kakalunok kanina.

“What you did is actually against the operation, Ma’am,” she said carefully.

Uminom ako at nakaramdam ng kaonting ginhawa, ni halos wala nang pakialam sa sinabi niya.

“Is this the reason why the elite unit are on standby? Kung ganoon, sana nakipag coordinate nalang kayo sa hotel namin,” giit ko.

She shook her head. “We can’t, Ma’am. Just like what my comrade said, ayaw naming ma compromise ang operasyon lalo na’t classified mission din.”

“Then what happened? Kung inalerto niyo kami, edi sana hindi nagsalpukan ang elite unit at ang private armed group namin!”

Umiling pa rin siya, tila may paninindigan. Uminom akong muli at pilit pinakalma ang sarili.

Zero casualties. May danyos sa hotel pero ang basag na salamin lamang dahil doon tumakas ang kanilang target. Ngunit walang nadamay sa operasyon nila. Which means they handled it successfully.

“The target…” muli akong tumingin sa babae.

She looked at me in a cold manner.

“Anong dapat niyong plano kanina? I heard that the sniper is on standby. Balak niyo ba sanang…” Kahit hindi ko man matuloy ang gusto kong sabihin, alam kong alam niya ang tinutukoy ko.

“If the target pose an imminent danger to his captive which he did, we are force to create another tactical plan, Ma’am. If things get out of hand, we’re allowed to go overboard as long as we do it cleanly.”

At nagpaputok nga si Kaycee Williams. Sigurado akong natamaan niya si Trison ngunit hindi ko lang alam kung saan.

My heart clutched for Trison. Especially for Draven. That’s his friend. Kahit hindi ko man mabasa kung ano ang iniisip ni Draven kanina sa loob, sigurado akong masakit sa kanya ang makitang nasa ganoong ayos si Trison.

“Are you planning to shoot him on the spot if he…” I paused.

“It’s a case to case basis, Ma’am. May mga plano kaming hindi talaga nasusunod sa actual mission. But we are not permitted to engage in disproportionate attacks when planning or carrying out operations, regardless of the mission’s objectives. We must consider the potential impact on civilians and their property, Ma’am. Trigger discipline is very important to us kaya hindi kami basta bastang nagpapaputok kung hindi naman kinakailangan.”

“Kaya ba secluded area ang napili niyo? At bakit dito sa mismong hotel ko?”

“It’s confidential, Ma’am.”

Mukhang ayaw niyang sabihin sa akin ang iilan bumabagabag sa isip ko. Naiintindihan ko naman na pinagbabawalan silang ilabas ang ganoon ka confidential na mission lalo na’t hindi ako kasama sa operasyon pero hindi ko pa rin maisawalang bahala na may tsansang may nadamay kanina.

Nakatakas si Trison, ang kanilang target. Iyon ang ikinakagalit ni Kaycee Williams sa pagkakaalam ko lalo na’t nagsalpukan ata ang elite unit at private armed group. Nagulo ang posisyon kaya naging madali iyon sa kanyang pagtakas.

At sa ginawa kong paggulo ng operasyon, maaari akong makasuhan. I don’t have all the details, but it was dismissed after the Colonel spoke with Kaycee Williams.

Kung kakasuhan man nila ako, handa naman akong harapin iyon.

“Umuwi kana, Ashtraia. I ordered some officers to escort you,” ani Colonel Chavez.

I can sense that he’s calmed now. Siguro dahil tapos na rin at nadakip nila ang isa sa kasama ni Trison. Sinuri ko ang buong hotel.

“It’s already under control. Kaya umuwi kana,” aniya nang mapansin niyang balisa ang tingin ko.

Chapter 36

Warmth

“Ayos ka lang po, Ma’am?” muling lapit ni Arthur sa akin, may dalang mineral water at inilahad iyon.

“Ikaw dapat ang tinatanong ko niyan, Arthur. Are you okay?” I asked.

Kahit gusto na ni Colonel Chavez na umalis na ako, hindi pa rin ako makaalis. I want to stay and make sure that my employees are safe especially the guests.

“Oo, Ma’am. Grabe ‘yung nangyari. Nakakatakot sa loob. Lalo na’t nakikita kong tinututukan ng baril si Kaycee Williams.”

I am still trying to process everything. Kaycee Williams, the vip guest, is part of the mission.

Hindi ko pa rin alam kung bakit sa dinami-daming venue na napili niya, dito pa. Is it because this is Draven’s land? Iyon lamang ang tanging naiisip ko.

“Kilala mo pala ‘yung target, Ma’am?” si Arthur.

I nodded seriously.

“Nagdadrugs siguro Ma’am kaya napariwara.”

Maybe. Lalo na’t nakulong din siya. I’m really clueless about what happened to him. At hindi ko rin alam kung may ideya ba si Draven tungkol sa buhay ni Trison. They’re good friends. Para nang magkapatid lalo na’t sabay pang lumaki, sabay na nangarap, kaya hindi ko alam kung ano ang nangyari.

A warm touch caught my attention. Napabaling ako sa sumulpot na si Draven at hinaplos ang aking siko para kunin ang aking atensyon.

He looked at Arthur first, then his eyes drifted to mine.

“I’ll send you home,” he said in a controlled voice, his eyes shifted to Arthur again.

Umangat ang aking kilay. Sumulyap ako kay Kaycee Williams na nakihalo na sa mga pulis. She glanced at me while she’s talking seriously. Nagkasalubong ang kanyang kilay saglit at ibinalik ang tingin sa mga pulis.

“Si Arthur na ang maghahatid sa akin,” sabi ko sa matabang na tinig.

Draven looked at Arthur intensely. Arthur cleared his throat and nodded but he looked so nervous when Draven looked at him critically.

“I brought my car. The two police officers are waiting for us. It’s too dangerous. Ipapahatid ko rin ang sekretarya mo pauwi,” aniya.

I am waiting for Kaycee Williams to talk to me personally. Iyon ang hinihintay ko kanina pa. She’s our guest. And she needs to explain more about this mission lalo na’t baka masagot niya ang mga nagpapagulo sa isip ko. I’m suspecting that it’s overplayed. Tila ba may pinagtatakpan kaya iyon agad ang naging reaksyon niya.

Yes, I do not have the rights to question their mission or to participate in this operation because I am not a police officer, but because they are on my territory, I do have the authority to demand some answers. Kung may nangyaring masama sa kanya kanina, sagot ko siya. Sagot siya ng aming management. Kami ang madidiin at masisisi.

Everyone’s insisting I need to go home. It’s almost eleven. Sinigurado ko nalang muna na wala na ni isang empleyado sa hotel, ang mga floor ay wala na ring lamang naka check-in, bago ko pinagbigyan lahat ng kanilang gusto. Lalo na’t parang hindi ko na makakausap si Kaycee Williams pa dahil masyado nang abala.

Draven escorted me in the parking lot together with the two police officers.

“Hindi ba dapat si Kaycee Williams ang ihatid mo?” I asked bitterly.

“Why? Coz you want your secretary to send you home instead?” Draven interjected.

Kung hindi ko lang nakita ang media sa parking lot at pinagkaguluhan kami saglit, baka nahagip pa sa camera ang iritasyon ko kay Draven.

Nilapitan agad ako ng mga media para sa isang interview ngunit hindi na ako nagbigay ng opinyon tungkol doon. Draven opened the front seat of the sports car and let me in.

Gusto ko sanang magtanong kung kaninong kotse kaso nang pumasok siya sa driver’s seat, ginamit ang susi na kinuha niya sa bulsa ng kanyang slacks, doon ko napagtantong sa kanya ito.

Hinubad niya ang coat at inilagay iyon sa likuran. Kumakatok ang iilang reporter habang pinapaalis pa sila ng mga pulis para bigyan kami ng daan.

Draven pulled the necktie from his collar and opened another button of his dress shirt. Ramdam ko sa seryoso niyang mukha na nasa nangyari pa rin kanina ang isip niya lalo na’t naglalabasan din ang ugat sa kanyang leeg sa tuwing gagalaw ang kanyang panga.

“I want to stay inside,” sabi ko.

He glanced and lifted his brow while he’s rolling the sleeves of his shirt to his arm. Humawak ang isa sa steering wheel at ang isa naman ay marahas ang pagkakatulak sa clutch na lumalabas pa ang ugat.

“You’re going home,” he said in a serious tone while his eyes drifted to the side mirror of his sports car.

Pairap akong sumandal sa aking upuan at halos huminga ng malalim.

“Baka may empleyado pang naiwan sa loob,” halos ibuga ko iyon.

“Do you mean your secretary?” his voice mingled with the roar of his sports car’s engine.

Marahas ang pagkakalingon ko sa kanya. His left cheek bubbled, probably because his tongue pushed it inside while he tilted his head boredly to look at his car’s side mirror.

I scoffed. “Baka gusto mo ring manatili doon sa loob! Kaycee Williams is still there. Atat na atat ka pa namang pumasok kanina…”

His eyes drifted to me.

“Kaya ba atat na atat ka ring pumasok dahil nandoon ang sekretarya mo?” he accused.

“Itigil mo nga ‘to! Bababa ako!” sigaw ko nang pumutok na ang kaonting pagtitimping hawak ko.

He pursed his lips. Kumalma ng kaonti ang ekspresyon niya ngunit mariin ang tingin sa harap at pinaharurot na palabas ang kanyang sasakyan sa parking lot.

Tumahimik kaming dalawa buong byahe. Mariin ang tingin ko sa labas ng bintana at ayaw siyang kausapin.

Una, nag-aalala ako sa kanya kaya ako natulak na pumasok doon. Oo at nag-aalala rin ako sa iba pero mas nag-aalala ako sa kanya.

Pangalawa, I owe him an apology for accusing him of being part of Trison’s group. Hindi ko nga lang masabi sabi na pinagsisihan ko iyon dahil sa init ng ulo ko at sa dami ng iniisip ko ngayon tungkol sa operasyong sa hotel mismo nangyari.

At pangatlo, naglalaban pa rin ang emosyon sa akin dahil kay Trison. Hindi mawala sa isip ko ang titigan namin kanina bago siya tumalon.

Tiningnan ko ang cellphone ko. Ngayon ko lang nahawakan sa buong araw na ito dahil sa nangyari. I saw a lot of missed calls. Galing sa parents ko, sa mga pinsan, kay Lola, at sa iilang kakilala.

I was about to call someone when it started ringing. Napabaling si Draven sa screen ng aking phone. Sinagot ko agad lalo na’t iyon ang hinihintay ko.

“Arthur,” I called.

“Hello, Ma’am. Papauwi na po ako. Gusto ko lang po kayong i-remind na naalerto ko na po ang mga empleyado para sa meeting bukas,” he said softly.

“Alright thanks. Nakauwi kana ba?” tumingin ako sa labas ng bintana ngunit kita ko ang repleksyon ni Draven na napapalingon sa akin.

“Nasa byahe pa po, Ma’am. Hinatid naman po ako ng isang officer. Salamat po, Ma’am…”

“Rest,” I said.

“Kayo rin po, Ma’am…”

Ibinaba ko ang tawag at pinatay iyon. Draven glanced at me again.

“Still alive?” may pang-uuyam sa tinig niya.

“Yes. Why don’t you call Kaycee Williams to make sure she’s still breathing too,” at halos umirap ako sa iritasyon.

“I don’t like her romantically if that’s what you’re trying to say. Hindi ako pumasok sa loob para lamang sa kanya. I went there to at least lessen the tension…” he said carefully, his eyes remained in front.

“Then stop pushing that I went there because of my secretary, too.”

Ramdam ko na may gusto siyang sabihin ngunit nang maramdamang wala ako sa mood makipag-usap, hindi na siya nagsalita pa. Coz once he opened his mouth for another bickering, I’d rather walk!

Kung hindi kumulo ang tiyan ko, hindi ko pa maiisip na halos isang araw na akong walang kain. Buti at may binigay na tubig si Arthur at iyon ang ininom ko.

Nakita ko ang naka convoy na police mobile. Gusto ko nang maidlip na lamang sa kinauupuan ko at kalimutan ang lahat lahat. I’m tired, hungry, and very confused. What happened drained me. Kanina ay pumipintig ang aking ulo sa sakit, ngayon naman ay nag-aagaw na ang pagod at gutom sa akin.

Pumasok ang kanyang sports car sa bumukas na gate ng Ferrarin Residence. Gabi na at hindi ko man lang namalayan ang oras. It’s almost eleven. Tiningnan ko ang kakahuyan at naisip ang nakaraan.

We both haven’t talk about it yet. May mga bagay akong gustong sabihin sa kanya ngunit hindi ko alam kung paano.

Kung ako si Draven, hindi ako magpapatawad sa mga taong sinira ang buhay namin noon. Kung ako si Draven, hindi ko hahayaang may bumalik sa nakaraan ko at ipaalala ang karahasan ng sinapit nila noon.

I am the reminder of my clan’s ruthlessness. Kahit pa may ginawa akong tama ngunit hindi naman itinama ang mali ko noon, wala pa rin iyong saysay. Hindi iyon sapat para mabura ang pilat ng kahapon.

Napagtanto ko na kung hihingi ako ng kapatawaran, kailangan ko ring manindigan. Hihingi lang ba ako ng patawad para masabi niyang nagsisisi ako pero hindi ko naman paninindigan?

If I’m truly sorry, then I need to show to him that I regret what happened in the past by ensuring that it won’t happen again. Handa ako ngayong pagbayaran iyon sa paraang makakabuti sa kanya kahit masakit man sa akin.

Pagkababa ko sa kotse, si Draven ang kumausap sa pulis na bumuntot sa amin. Nauna akong pumasok.

“Where’s Lola?” tanong ko nang makita ang pagsalubong ng kasambahay.

“Nagpapahinga na, Ma’am. Masyado pong nag-alala kaya umakyat ang dugo at maagang nakatulog dahil sa ininom na gamot,” ang kasambahay na napapatingin pa sa aking likuran.

“Is she okay?” tanong ko.

Tumango agad ito. “Opo, Ma’am. Kabilin-bilinan po ng Lola niyo na pag dumating kayo, magpahinga raw agad kayo, Ma’am.”

Tumango ako at nilingon si Draven na tahimik na nakapamulsa habang nakatingin sa akin.

“There’s a guest room on the second floor. Next to my room. You can sleep there. It’s too late. Bukas kana umuwi.”

Tumango siya at sumunod sa akin lalo na’t umakyat na rin ako sa hagdan.

“Dadalhan ko po ba kayo ng pagkain, Ma’am?” ang kasambahay na humabol ang tinig.

“Matutulog na agad ako pagkatapos kong maligo. Para sa bisita nalang, Manang.”

Tuluyan akong umakyat habang ramdam ko ang pagsunod ni Draven. I can feel his intensity behind me. Maingat ang kanyang mga hakbang at halos maalala ko kung paano niya ekspertong inasinta kanina ang kasamahan ni Trison.

“This is the guest room. Kung may gusto ka, sabihin mo nalang sa kasambahay,” sabi ko at itinuro lamang ang pinto nang hindi na siya nililingon pa.

Deritso na ang punta ko sa sarili kong kuwarto. Noong tumigil ay nakita ko ang pagbuntot pa rin ni Draven. I sighed and let him stalked me. I’m too tired to argue with him at bahala siya kung ano man ang gusto niyang gawin!

Hindi ko isinara ang pinto at pumasok ng tuluyan. His shadow reflected on the floor. Bukas ang mga bintana at sumasayaw ang puting kurtina dahil sa pagpasok ng malamig na simoy ng hangin.

Hinubad ko ang aking kuwintas habang sa gilid ng aking mga mata ay nakikita ko ang nakatayong imahe ni Draven sa gitna ng nag-aagaw na dilim ng aking kuwarto.

He’s leaning against the door, his head rested to its side, and both of his arms crossed. Seryoso ko siyang nilingon habang namumungay ang mga mata niya sa akin.

Gusto ko sanang sabihin na mukha siyang halimaw na nagtatago sa dilim kaso sa malamyos niyang tingin, tila isang anghel na nahulog lamang sa lupa at nagmamakaawang ibalik ko siya sa langit.

“Go to the guest room and sleep there,” utos ko.

“Hindi ko na kukunin ang lupa,” he said gently.

Natigilan ako. Ang amba kong pag-abot sa zipper ng aking dress ay hindi natuloy.

“Ililipat ko ang pangalan ng lupain sa inyo. No need to change your mind. You’re gonna get it,” sabi ko.

It’s my decision before what happened. Pinag-isipan ko ha iyon noong gabing umuwi ako at nabanggit ko kay Lola. Sadyang dahil sa nangyari, hindi ko na nasabi pa.

“You don’t have to marry me. Paniniwalaan kita. Kung hindi mo gagalawin ang hotel, naniniwala ako sa’yo,” I said seriously.

I saw how his expression changed.

“No… I’m giving it to you. Hindi ko na kukunin,” he said wearily.

Kung kailan binibigay ko na, saka niya naman ayaw tanggapin! Binibigyan niya ako lalo ng rason na isiping tapos na ang misyon nila ni Kaycee Williams kaya ayaw niya nang kunin!

“Hindi mo kukunin? Hindi ba’t ‘yan naman ang tunay na pakay mo rito, Draven?” I chuckled bitterly and tried to pull the zipper of my dress again.

Humakbang siya papasok. Lumapit siya at tumigil sa aking likuran. Itinigil ko ang pag-abot sa aking zipper nang naramdaman kong kusa niya iyong ibinaba para sa akin.

“Please let’s… let’s fix our problem,
Ashtraia,” he said raspily and sighed.

“My clan put your father behind bars. Not just your father. Inakusahan namin kayo. At sa hotel, inakusahan din kita. Hindi lahat ng nabasag ay kaya pang maayos, Draven…”

“My father was imprisoned for attempting to murder your grandmother, Ashtraia. At alam ko na may mali rin ang kapatid ko. Hindi man sa araw na ‘yon, ngunit sa pagsunod niya sa yapak ni Papa mabawi lamang ang titulo ng lupa. Hindi ako bulag sa kasalanan ng angkan niyo ngunit hindi rin ako bulag sa kasalanan ng pamilya ko sa inyo.”

My jaw clenched.

“And I understand your anger earlier. You are worried. It’s my fault because I didn’t provide you with enough assurance when I suddenly showed up here. Bukod sa may koneksyon si Kaycee Williams sa akin, meron din si Trison, hindi ako magtataka kung bakit ako ang nakita mong pagbintangan…”

My heart suddenly hurt for him. He tried to understand when my lola put his father behind bars, and even stayed silent when his brother was imprisoned too. At ngayon, sa akusasyon ko sa kanya, ay tinanggap niya rin nang walang pag-aalinlangan.

“Your… your mother died because we’re cruel, Draven. Your family suffered because of us. You are just clouded by your feelings. Can’t you see it? Nagiging magulo ang buhay mo sa tuwing pinapapasok mo ako.”

He crouched a bit and kissed my exposed shoulder. My body automatically responded but I remained unfazed by his fiery kiss.

“I am not blaming anyone for my mother’s death…”

“But my clan contributed to your family’s suffering. Are you fine with that? Dahil ako, hindi.”

His hands slowly wrapped around my waist. He leaned against my shoulder, burying his face in the skin of my neck.

“I trust you… I know you are not like your clan. You are less cruel. At nakita ko iyon kung paano ka magmalasakit sa mga empleyado mo. And just because you are part of a cruel clan doesn’t mean you are like them.”

I forced a hard swallow. I can’t believe he’s still willing to trust someone who caused his family to suffer after what happened in the past.

“Hindi ka ba natatakot na hindi kita seseryosohin? O tatraydurin din?” tanong ko, para na lamang barahang pinagpapatong patong ang paninindigan na kaonting sagi lamang, guguho na.

“I am more terrified of not spending this life with you…” nasusugat niyang bulong.

“But I am too rough for you,” bigo kong sabi.

“Well baby… I like it rough,” he stated in a low voice.

Oh damn him!

He flipped me. Agaran kaming nagkatinginan. His eyes gleamed with hope. Naaninag ko ang desperasyon niyang hilain ako pabalik sa kanya.

“I am not just after the land, Ashtraia…” pag-amin niya na halos ikinatigil ko.

I know that at the back of my mind, I am already suspecting it. Ngunit nababalewala ko lamang dahil minsan pakiramdam ko imposible na. And now that it came out of his mouth, it made me speechless.

“Your sister told me that your Lola is planning to let you handle the Hotel. Kaya naisip kong… baka ikaw na ang magiging General Manager pagbalik ko.”

Damn it! To think that I purposely handle the hotel because I know he’s gonna get the land back!

“Please… take me back this time. Stay. With me,” halos sumugat sa kanyang tinig ang pagsusumamo.

“Gugulo ang buhay mo. You are always better without me. Mas gusto ko na tahimik ang buhay mo. Mas payapa ka kung wala ako sa tabi mo,” halos bulong na lamang ang pagkakasambit ko.

“I’m still inlove with you,” namamaos niyang bulong.

Umiling ako. He held my chin and lifted it. Our gazes met. His expressive eyes mirrored mine.

“This is darkness, Draven,” I pointed out wearily.

He lowered his head and delicately brushed his lips against mine. The gentleness of his kiss triggered a flood of feelings in my chest.

“This darkness is my sanctuary, Ashtraia…” he whispered against my lips tenderly.

I shivered. Nagtatalo sa aking isipan ang sarili kong nararamdaman at ang kasalanan sa nakaraan. Alam kong nakapag-usap na sila ni Lola, ngunit hindi ko kayang lunukin na agaran siyang nagpatawad.

He’s always been foreign to me, which is why when I realized he’s the opposite of my type of boys in the past, I knew he’d leave a big impression because he defied my expectations.

Halos magkumahog ang puso kong umilag at lumayo hindi lamang mahulog. Natatarantang tumatakas sa tuwing natatangay ako ng nararamdaman ko para sa kanya.

Lagi na lamang akong nalulunod, lumulubog, at bigong makaahon sa tuwing hinihila niya ako pabalik.

“I am willing to spend the rest of my life with you in the midst of chaos, peace, and even darkness, Ashtraia,” he said with finality.

I tried everything to get away from him. But I’ll always find myself in his life—in his arms, and in his warmth.

Chapter 37

Ease

Umahon ako at umupo ng tuwid. Hinaplos ko ang basang buhok paatras at hindi na nabilang kung ilang minuto nang nasa bath tub.

Hindi ko alam kung nasa labas pa ba ng kuwarto si Draven. O siguro naghihintay lang din na matapos ako.

This is what you want, right, Ashtraia? Ano na ngayon? Bakit sa tuwing tinutumbasan niya ang gusto mo, marahas kang lumalayo at para bang takot mahuli?

Mariin akong pumikit at nag-isip isip. Noong hindi na mapiga ang utak, saka rin lumabas ang banyo suot ang bath robe.

Nahanap ko siya na nakaupo sa kama. Deritso ang pasok ko sa walk-in.

“If you want to shower then you can use my bathroom,” I said.

Noong pumasok ako sa walk-in, doon ko narinig ang pagsara ng pinto ng banyo. Nagbihis ako ng satin na sleeveless at shorts short bilang pantulog pagkatapos magpahid ng lotion.

Binoblower ko na ang buhok ko noong lumabas siya. The white towel I left in the bathroom is already wrapped around his waist. His massiveness while he’s inside my room feel so sinful. Hindi ko alam kung gusto ko ba siyang nandito… o mas gusto ko siya sa ibabaw ko.

“That’s the only clothes I have. I don’t have a boxer,” sabi ko at tiningnan ang inihanda kong puting tshirt at gray sweatpants para sa kanya.

“This is fine. Mas magtataka ako kung may boxers ka rito,” he raised his brow while picking it up.

“At kanino mo ibibintang? Kay Arthur na naman?”

“Sa lahat ng lalake, siya agad ang nasa isip mo,” agresibo ang pagkakasuot niya sa t-shirt lalo gumagalaw ang muscles sa kanyang likod at braso.

At sa tono niya, para akong nangangaliwa rito habang siya ay nag-iilusyong may relasyon kami.

Itinabi ko na ang blower. Kung hindi ko lang nakikita ang tindig niya ay magpapatuloy siguro ako sa pakikipagtalo. I shamelessly look at his butt. Lumingon ang ulo niya at nahuli akong nakatitig. His confidence gleamed in his eyes while pulling the sweatpants up, unfazed with my stare.

He’s ripped. The muscles are on the right places. Ngayon ko lang siya mas natitigan kahit hindi ito ang unang beses na nakita kong hubad siya. Even when completely clothed, he can’t hide the bulk of his body.

Nagtungo siya sa aking kama. Gumalaw iyon dahil sa pag-upo niya. Tumikhim ako at bumalik sa sarili nang mapagtantong para akong naghihintay na matuklaw.

“Can I sleep here?” nagtatanong pa pero pahiga na.

At itataboy ko pa ba kung nasa kama na siya at nakahiga na?

“Bahala ka,” saka ko inayos ang unan at patalikod na humiga.

I felt the warm sheet of the comforter when Draven covered my body. He kissed my exposed shoulder and rested his body against my back.

“You made me worried,” namamaos niyang bulong.

Ramdam ko ang init ng kanyang katawan sa likod ko. Nasa loob rin siya ng aking kumot at nakikisalo. I can feel his bulge, and even though it wasn’t erect, it felt so thick behind me.

Hindi ako nagsalita lalo na’t nadidistract ako. His warm fingertips graze against the softness of my skin, trailing each corner with his touch.

“I’m sorry for what happened,” he whispered in a slurry voice.

Sa lahat ng hihingi ng tawad sa nangyari, sa kanya ko mismo narinig.

“Do you have an idea about their mission?” I asked coldly.

“No…”

Mariin akong pumikit. He’s probably hurt when he saw what Trison have become.

Natahimik ako ng ilang sigundo. The soft trailing touch of his hand found my fingers. He slowly intertwined it and planted another kiss on my exposed shoulder.

The warmth inside the comforter intensified. Hindi ko alam kung galing ba iyon sa kanyang katawan o sa akin. But it felt so comfortable that I don’t want to change position.

“Do you want to have a vacation with me?” he asked.

“Where?” I responsed coldly.

“Somewhere far…” he said in a slurry voice.

Hindi ako sumagot. Tahimik kong pinakiramdaman ang paghinga niya. Alam kong hindi pa siya natutulog lalo na’t marahang hinahaplos ng hinlalaki niyang daliri ang hinlalaki ko ring daliri.

“One of our combat engineer lost his wife. Namatay dahil sa trabaho. It was the reason I didn’t want to get married because… If you decide to marry me, I’m worried I’ll lose you…”

Kaya ba ganoon ang pasya niya?

“You changed your mind. Handa kanang mamatay ako gano’n ba?” I fired calmly.

He groaned a little. Kinagat ko ang aking labi lalo na’t humigpit ang yakap niya.

“I’ll find another work,” he said raspily.

Baka iniisip nitong papalitan niya si Arthur? Akala niya naman papayag ako. Walang trabaho ang mangyayari kung siya ang sekretarya ko.

I slightly bent my head. I could feel him gently stroking my nape with his lips. His hot breath tickled me. Gumalaw ako at sumiksik lalo sa kanyang likod. He sighed breathily.

“Hindi ka ba marunong magalit, Draven?” I whispered after the long silence.

“I can’t stay mad at you for seconds…” he whispered softly.

“Ang mga ginawa ko noon… ng pamilya namin… hindi ka ba nagalit? I was a playgirl in the making. Pinaglaruan kita noon.”

“Is that how you play?” marahan niyang tanong.

“Hindi kita sineryoso,” giit ko.

“Hindi ko naman hinihingi ‘yon noon. I just… want your attention.”

I gulped.

“Kahit saktan kita?”

“Kahit durugin mo ako.”

Oh the amount of patience he has is beyond immeasurable…

“I really don’t understand the love you have for me in the past. Ayos lang sa’yo na masaktan ka. Does it pleasure you?”

He chuckled softly.

“You were not ready. Given that we were both students, I don’t want to push it. Grade eleven ka lang at grade twelve ako. I know that the love I have for you requires time, patience, and sacrifice to work out.”

It’s his depth that scares me. Kaya takot akong mahulog sa kanya noon dahil pakiramdam ko hindi ako makakaahon. Matayog ang pangarap niya, at ang kagaya ko, para lamang nangwawasak ng kinabukasan.

I shifted my position to face him entirely. Bumungad agad ang namumungay niyang mga mata sa akin. Mas ngayon ko lang natitigan ang nunal sa gilid ng kanyang mata. It looked so attractive in him. Nakadagdag sa kagwapuhan niya.

“When my clan decided to put Drystan behind bars, alam ko na sa araw na ‘yon, walang patutunguhan kung ano man ang meron sa atin.”

Walang nagturo sa amin kung ano ang totoong pagmamahal. Our clan failed to show us what real love means. Masakit ang nakita ko na handa silang manatili at magtiis. And I don’t like those kind of love.

“Hindi mo ba ako naisip na seryosohin ang nasimulan natin noon?” he asked in a low tone.

Umiling ako. His adam’s apple moved while he nodded gently.

“Kaya nga nilinaw ko sa’yo na huwag kang umasa sa akin. O huwag mo akong mahalin lalo na’t hindi ko iyon masusuklian sa paraang gusto mo.”

He held my chin and caressed my lowerlip with his thumb. Nanatili ang paninitig niyang malalim at nanghihila ng lakas.

“I was too young. I don’t want any relationship to cage me. I don’t want to find someone like my father. Or to experience a poor love like how my mother tolerated it. I don’t know how it works but I hate the idea of being in love.”

He rested his hand on the side of my waist while he leaned closer, his forehead touching mine, his nose grazing against my nose, and his lips gently kissing my cheek.

“But you’re foreign. You’re the opposite of the life I used to. You’re calm. Gentle. Full of hope. And kind. It’s comfortable. It’s safe. I feel so secure.”

He pulled me closer to him. He sighed breathily.

“Kaya noong may nangyari sa kakahuyan, kusa akong umahon paalis sa’yo. Kusa kong tinanggap na ang katulad mo ay hindi para sa akin. Ayokong manatili dahil alam kong magtitiis ka. I don’t want you to go through any pain while you’re with me. Ayokong maranasan mo ang naranasan ng ina ko. You don’t deserve someone’s cruelty…”

Dinungaw niya ako. His eyes narrowed a bit. Gumuhit ang kalituhan sa kanyang mukha. His brows knitted while he looked at me wearily. Para bang nahulaan niya ang pinaparating ko. I smiled a little.

“You’re inlove with me,” he whispered unbelievably.

“I am inlove with you,” I clarified.

His eyes narrowed more. I can feel how his body froze a bit. My lips curve more.

“I fell to late… but I fell too hard, Draven.”

His jaw clenched. He swallowed hard. Hindi makalma ang tingin niya. Nalalaglag sa labi ko, ngunit agarang babalik sa mga mata ko.

I can feel his heartbeat banging against his chest. Kalmado ang kalabog ng dibdib ko, lalo na’t noon pa man, panatag ito sa kanya. And now that I confessed that our feeling is mutual, alam kong nagulat ko siya.

“Since when? Before the fire?” he sounded so hopeful.

“Hindi ko alam… Ayokong mahulog sa’yo noon. ‘Yun lang ang malinaw.”

“You had some boyfriends?” he confirmed.

Tumango ako. “Three.”

Ramdam ko ang pagkatigil niya. Instead of gripping me for a hug, his hand caressed my back gently.

“Are they still alive?”

Nanliit ang mga mata ko. “Of course!”

His brows shot up.

“Then… what happened?”

“We didn’t work out. Wala akong time. Kumuha ako ng Accountancy kaya less priority ko ang ganoong bagay.”

“Wala kang time but you still had three exes,” he said tauntingly.

Gusto niya atang tutok lang ako sa pag-aaral. Para niya na ring sinabing sa libro nalang ako tumingin lagi.

“Who are they?”

“Hmm… ‘yung isa athlete. ‘Yung isa… matalino. At ‘yung huli, athlete na matalino.”

Ramdam ko ang paninitig niya. Siguro nagdududa na sa lahat ng magugustuhan ko, ‘yung mga katulad niya. He didn’t know he’s my blueprint. Hinahanap hanap ko ang katulad niya.

“Nag-uusap pa kayo?”

Umiling ako. “I don’t entertain my exes once I’m done.”

He sighed.

“Those times you were trying to… win my trust. Dahil ba iyon sa naidulot ng pamilya niyo sa amin, o dahil… talagang gusto mo ako?” ako naman ang nagtanong.

“So you think I was trying to earn your trust because of what happened to our family?”

Tumango ako.

“Is that the reason why you always reject me everytime I’ll confess?”

I nodded again.

“I’m sorry if you think I’m trying to earn your trust. I understand why you don’t trust me at all.”

“You don’t have to say sorry, Draven. Lalo na’t alam ko, ganoon din ang nararamdaman mo sa akin. Knowing that I am a Ferrarin, a notorious playgirl at school, and a delinquent student, my image speaks for itself.”

“Were you jealous when… you purposely went into our house after knowing that I’m with a girl?”

Oh? That day? Naalala niya pa pala iyon?

“I don’t know…”

“You are,” aniya.

Umismid ako. “Hindi ah.”

I can see his controlled smile. Pairap ko siyang itinulak ngunit hinila niya ako pabalik.

“Bakit ikaw? Imposibleng wala ka ring naging ex girlfriend o fling man lang. Knowing that you’re already an expert… hindi ka naman ganyan ka galing noon.”

He slightly smiled. “There’s what we called porn…”

“I don’t mind if you had some flings or exes, Draven. Huwag mo nang itanggi,” I tried to push the topic more.

He chuckled. “I warmed up for years by watching porn. Doon ko halos natutunan. I don’t need experience with other girls to understand how sex works, Ashtraia.”

Umangat ang aking kilay. He smiled more.

“I’m busy. Pag-aaral at trabaho lang ang pinagkaabalahan ko.”

“Hindi ka natukso?” I asked.

He shook his head. “Natukso.”

I knew it!

“Then?” kahit gusto kong seryosohin, naging matabang ang tinig ko.

“That’s why I settled as her past time boy when I was a Grade Twelve student. She doesn’t like commitments. She only wants physical, at natukso ako sa gusto niya dahil gusto ko rin…”

Unti-unti kong napagtanto ang tinutukoy niya.

“That’s me!”

He closed his eyes and laughed a little. Damn it! Patay na patay pala sa akin ang isang ‘to noon? Tapos pa hard to get pa! Siya naman pala itong unang may gusto pero kung makaasta akala mo pinilit lang.

“Which means…”

“I even memorized all your boys. Hot-temper. Badboys. Rough. Troublemakers. They all resembled my brother. Kaya doon ko nalaman ang mga tipo mong lalake,” medyo dumilim ang ekspresyon niya nang mabanggit ang kapatid.

“Hindi naman kasi ako magseseryoso kaya gusto ko rin ng mukhang tarantado,” I chuckled.

“Your standard is so low. Kahit bobo pinapatulan mo noon.”

Namilog ang aking mga mata at natawa. I remember in the past how he mocked my type of boys. Na puro bobo kaya sa kanya ako nagpapatulong sa assignments ko.

“Kailangan ko pa ba ng utak kung halikan lang ang gusto ko? We won’t solve math problems while kissing,” I leered playfully.

“Those were the kind of boys who’s gonna run from their responsibility once you’re pregnant. They only like the thrill of kissing you. Kaya pag nagbunga, total wala namang isip, tatakbo na.”

“Nakakahiya sa taste mo. Hindi naman matalino ang gusto mo. It’s me,” irap ko.

“Balanse naman tayo. I’m smart and you’re…” his brow raised and looked at meaningfully. “Pretty.”

I can sense the playfulness in his words. I leered at him. He closed his eyes, his white teeth flashed when he smiled and laughed a little.

Nahawa ako sa kanyang tawa at kinurot siya. His eyes squinted and chuckled more.

Ilang minuto kaming ganoon hanggang kumalma rin. Matagal ang paninitig ko sa kanya. Dumulas ang kamay niya pababa sa gilid ng aking leeg. His thumb caressed the side of my jaw, the smile on his lips is still there.

I rested my hand on his cheek too. I copied his thumb and caressed his lowerlip using my thumb. His lips planted a gentle kiss while watching me solemnly. Not contented with the physical intimacy, I leaned closer to taste his lips this time.

His lips parted for an access, his head leaning closer to kiss me back pervently. Kahit nag-aagaw ang pagod at antok sa akin, sa bawat hagod ng labi niya, sa haplos ng kamay niya sa kurba ng aking baywang, nanaig ang init sa aking katawan.

He shifted his position without breaking our kiss. Natangay ako sa kanyang galaw at napatihaya habang pumaibabaw siya sa akin. His other hand rested beside my head, while his other hand remained on my waist.

My lips parted in each pull he makes. Nahihila ako lagi na umahon muli para lamang mahalikan siya saka siya muling yuyuko at ibabalik ang labi niya sa akin.

Each brushed of his lips, each insert of his tongue, and each suck he made to my lips, intensified the feeling I have for him.

He tried to pull himself. Muling umahon ng kaonti ang aking ulo para sundan siya kaya halos sabay kaming huminga ng malalim nang muli niyang ibagsak ang labi sa akin.

Sumabog ang aking buhok sa puting unan dahil sa marahas kong paghigang muli habang inaatake niya ulit ako ng halik. To make sure he doesn’t pull himself again, I switched our positions so that I’m hovering over him and he’s laying on the bed.

Lumayo ako ng kaonti ngunit nakasunod agad ang ulo niya at muling hinagod ng halik ang aking labi. He would chase my lips when I was drawing away, just as I ached for his kiss whenever he pulled away.

Our hot breaths mingled with our lips. Sa bawat hagod ng labi sa isa’t isa ay sumasabay ang malalalim na paghinga. It was as if we were too afraid to leave each other and would rather suffer through it.

His hands rested on each sides of my waist. Naroon lamang iyon buong minuto habang nasa dibdib niya rin ang akin.

Kapwa kami tumigil ngunit magkadikit pa rin ang noo. Nakakabawi pa lang ako, humagod muli ang kanyang labi at nanunuya ang bawat galaw na tila ba inuudyok akong tumbasan iyon.

I whimpered when I couldn’t take it anymore. Sa bawat salakay ng labi niya, dumadaing na ako. He whimpered back, his low voice made me shiver. He sounded so helpless and pleasured that it etched in his face.

We let our lips get used to each other. And it feels so nice that I want to kiss him all over again.

Maybe it was the exhaustion from the hostage crisis, or the kiss that put me at ease, but I fell asleep right away.

Chapter 38

Marry

Halos tanghali na nang magising ako. Wala na rin si Draven sa kuwarto. Pagbaba ko, nahanap ko si Lola na nagta-tsaa.

“You’re looking for your visitor?” she asked.

Hindi ako nagsalita.

“He left early,” aniya.

“Did Colonel Chavez say anything?” I asked and occupied the seat in front of her.

“The NBI is already leading the investigation. Colonel Chavez told me that you’re a pain in the ass. Nagalit mo raw ang isa sa high rank police?”

Kung si Kaycee Williams man iyon, galit din ako sa kanya. There are some lapses with their operation and she’s blaming it to the hotel’s management. I will acknowledge if our security failed to spot the target and let him in, but she made our territory as the battle ground for their operation. Kahit sana inalerto nalang ako, hindi man lang ginawa.

At ginawa ko iyon dahil nag-aalala ako sa siguridad nila. As if I know she’s part of a classified mission?!

Ang kasambahay ay inilapag ang pagkain sa aking harap habang naninimbang ang tingin ni Lola sa akin. Doon napunta saglit ang atensyon ko.

“Did they file a case against me?” I asked.

“And why? Ano bang ginawa mo?” saka niya ibinaba ang tasa.

Hindi agad ako nakapagsalita kaya nauna na ang kanyang nagdududang tingin sa akin.

“Pumasok ka ba dahil naroon si Draven?” she concluded.

I sipped on the glass of water.

“And he’s here. You spent your night with him. Something good happened?”

“Walang nangyari,” giit ko at medyo sumeryoso para ipakitang wala kaming ginawang iba, maliban sa halikan…

“Is that the reason why you’re disappointed because nothing happened?”

Nanliit ang mga mata ko. “You think I’m always horny when he’s around, Lola?” Oo pero aaminin ko pa ba sa matandang ito?

“Ano pa bang iisipin ko eh malalaki na kayo,” aniya.

Kahit noong eighteen pa lang naman ako, mahilig na kaming maghalikan. And funny how I corrupted his mind back in the days. Ako ang nagtuturo sa kanya noon. But there’s always something about his kiss that’s addicting.

Every time he kisses me, there is a calmness that lingers, like the warmth of his arms, the intertwining of fingers, and the endless whispers of sweetnothings against my ear.

“Kayo na?” para bang nasa isip niya na iyon kanina pa at ngayon lamang naitanong.

“Not yet,” sabi ko at ginalaw ang pagkain.

“Not… yet? So ano lang ang meron kayo? Tikiman?”

“We’re taking it slow,” I sipped on my water while my eyes went to the high windows.

Tirik na tirik ang araw sa labas. The rays of the sun is kissing not just the garden but also the water of the swimming pool. I guess it’s almost summer. Kahit malamig naman sa loob ng mansyon, nararamdaman ko pa rin ang sikat ng araw.

“I never experience the love I deserve in the past, Ashtraia. Your grandpa cheated behind my back. Nagkaanak pa. I married him for convenience and maybe it’s the reason why we never learned how to love each other right,” seryosong kuwento ni Lola.

“Why did you forgive him?” maingat kong tanong.

“Did I forgive him? Namatay siya nang hindi nakukuha ang kapatawaran sa akin.”

“Did you… file a divorce after knowing that he cheated behind your back? Did you try to escape the marriage?”

“That’s the least thing on my mind. I’m a mother. Priority ko ang mga anak ko kaysa ang asawa ko. I don’t have time to burn the marriage contract since I’ve found the right love to my children. Naging sapat na iyon sa akin para hindi na magmahal ng iba.”

My shoulder loosened.

“Then why do you believe in marriage for convenience?”

“I actually don’t support those kind of marriage. When my mother set me up into a fixed marriage, I already have the guy in my mind. But I don’t have the courage to fight for it. Kung hindi ko naman kayang ipaglaban, siguro nga wala akong karapatang mamili kung sino ang mamahalin. And I was too young to gamble.”

“How about the boy you like? He didn’t fight for you?”

“He didn’t,” she raised her brow. “Naduwag din. He’s poor. Siguro naisip niya na wala siyang laban sa pamilya ko at sa pamilya ng Lolo mo.”

“Hindi niya ako ipinaglaban. Kaya naisip ko bakit ko ipaglalaban ang taong unang sumuko? Hinintay ko siya, na baka magkaroon siya ng lakas na ipaglaban ako pero nabigo ako kakahintay.”

“Lola, you don’t have to wait for others to fight for you. Hindi mo kailangang maghintay ng ibang tao para tulungan ka dahil kaya mo namang ipaglaban ang sarili mo. ‘Yan ang itinuro mo sa amin…”

“Because I learned. I don’t want my grandchildren to grow up waiting for someone to fight for them.”

When my parents sent me in CARAGA where my Lola is, naisip ko noon na katulad lang siguro siya ni Daddy, ng kanilang angkan. They have cheating issues.

But she’s different. She taught us so many things. Pinilit niya kami noon sa mga bagay na hindi itinuro ng magulang namin sa amin. She taught us about the different forms of self defense. She applied a strict parenting.

“Those marriage I set up isn’t meant to cage you. I wanted to see who’s willing to fight for my grandchildren and beg their hand right in front of me.”

“You forgot you taught us that we don’t need to wait for those people who will save us, Lola. Kusa kaming kakawala.”

“Well, I didn’t force you to marry Bryson. Nasa iyo parin naman iyon. You weren’t force.”

I realized the marriage is her plan to push us out of our comfort zone. To encourage us to shout what’s on our mind. To fight for what we truly want.

Coz after what happened, Abrielle learned to shout her pain for the first time to her parents.

“Still worried about the past? Kaya hindi mo agad maderitso kay Draven ang nararamdaman mo?” she asked.

Tumango ako.

“You don’t have to be concerned about the past. If you keep worrying about it, you’ll miss out on what’s right in front of you, Ashtraia. It’s in the past because it was always supposed to be there. Concentrate on what you can build right now to break the cycle. Concentrate on what you can build today to change your future. That when you look back, you realize you have no regrets. Because you did the right thing.”

It slowly strucked me.

“Kaya ka hindi nakakausad dahil balik ka nang balik sa nakaraan,” she added.

I chuckled but the pain mingled.

“Stay where you are and make some changes to save your future. To stop the cycle of looking back what’s in the past. Stay in the present and look forward what’s ahead of you. Ngayon ang importante. The past stays in the past because it was never intended to drag us back. It’s meant to push us forward and teach us from our mistakes, Ashtraia,” ani Lola.

Napangiti ako sa sinabi ni Lola. She’s right. I kept on dragging myself back in the past that the good things slips right in front of me. Nababaliwala ko kakalingon. Napapatid ako dahil wala sa harap ang tingin ko.

“Baka gusto mong ako ang magpropose, Lola? Kasi luluhuran ko talaga siya mamayang gabi,” ngisi ko.

She rolled her eyes. “Stop feeding my mind with unholy things. Disgusting.”

I leered at her while chuckling. “Ikaw lang naman ang nag-iisip ng bastos!”

“Pag ikaw ang nagsasabi, sinong hindi mapapaisip ng bastos?”

I smirked more.

“Bakit? Ayaw mo ulit ng isa pang apo sa tuhod?”

Her expression calmed down. Idinaan ko sa tawa at agarang umiling lalo na’t ayoko namang mapasubo. Ibang subo pa ang kaya ko sa ngayon.

The words somehow comforted me. Nagbihis ako at nagtungo sa hotel sa araw na iyon. Pinatawag ko lahat ng empleyado para sa isang mahalagang meeting. Kita ko sa mukha ng iilan ang markang nangyari kahapon.

I stood in front of them, dressed in a white sweetheart top and a black pencil skirt, my long hair cascading at the back.

“I want to thank all of you for being alert yesterday. I understand that alerting the guests and ensuring their safety is your top priority as an employee of the hotel, but your safety is also my top priority,” sabay pasada sa kanila na nakatayo sa aking harapan.

They lifted their head and their lips stretched for a smile. Sa kaonting salita lang, para bang gumaan na ang loob nila.

“I’m sorry for what happened. And thank you for the immediate response during the crisis. Thank you for your hard work.”

“Thank you rin po, Ma’am,” their voices said in chorus.

Ngumingiti na ang iilan sa kanila habang ang iilan ay naiiyak.

“Nakita po namin kung paano kayo nagmalasakit sa amin kahapon, Ma’am. Kahit pagod na po kayo, o kahit nagalit na po ang officers dahil ang tigas po ng ulo niyo, pero ramdam po namin kung paano niyo kami pinrotektahan, Ma’am…” they smiled.

I smiled a little.

“Tumalon pa ‘yan papasok si Ma’am…” makahulugang sabi ni Arthur kaya nilingon siya ng iilan.

“Alam ko po ang pagkakamali ko noong oras na ‘yon, Ma’am…” isa sa security guard na mukhang naka assigned sa oras na ‘yon. “Pasensya na po. Nasa list po kaya akala ko…”

I shook my head. “It’s fine. We are not alerted. We didn’t expect it. The important thing here, walang nadamay sa inyo. Walang nasaktan. Our team responded well with the crisis…” saka ko tiningnan ang security team. “Thank you for all your hard work.”

The Chief smiled at me and nodded.

“I know what happened left a mark on your mind. Maiintindihan ko kung may mga gustong umalis sa inyo. And I’ve already arranged for some counseling to help you cope with what happened. Please let your team leader know if you need anything.”

I am not saying it because I am the manager of the hotel, but because I emphatize with them during the hostage crisis. Our lives were all in danger. Kung hindi na handle nang maayos ang operasyon, alam kong may mapapahamak talaga.

“For those who wants to stay, I will promise that your security is still the main priority of this hotel. Magiging mas alerto kami para mapanatili kayong ligtas sa kalagitnaan ng trabaho,” seryoso kong sabi.

They all nodded. I gestured at the financial manager. Inilahad niya ang sobre sa kanila na ikinaliwanag ng mga mukha nila.

“That is recovery assistance and recognition for your efforts yesterday. The hotel is not paying you to persuade you to stay, but it is a reward for your loyalty and alertness.”

“Thank you, Ma’am,” they said again in chorus.

“If you have anything in mind, sush as suggestions, let me know. I am willing to listen to improve the hotel.”

The meeting ended emotionally lalo na’t gusto pang magyakapan ng mga empleyado pagkatapos ng sinabi ko. Seryoso ako sa kanilang harapan at medyo nahiya ang mga nagsabi noon ngunit noong natawa ako, humiyaw sila at gusto na akong isali sa yakapan.

“Tight the security. Double check each floor. I want the other team to do the roving every hour,” sabi ko sa security team ng hotel.

Hindi pa pinapabalik ang iilang guest lalo na’t may ongoing investigation pa kaya inihahanda na lamang namin ang pagbubukas ulit.

Naging kontrolado naman agad ang problema sa hotel kahit kalahating pursyento ang umalis. Few of the guests stayed. Siguro sa paglipas ng panahon, makakabangon rin naman agad ang hotel.

“Hanga po ako sa ginawa niyo kahapon, Ma’am. Ramdam ko po kung gaano niyo kamahal si…” si Arthur na ngumingiti sa aking gilid nang lumabas na kami sa opisina.

Sumulyap ako sa kanya at tinanggap ang inilahad niyang reports.

“Ang mga empleyado niyo, Ma’am,” agaran niyang dagdag.

Hinampas ko ang folder sa kanyang tiyan. Natatawa niyang hinaplos ang leeg. Ngumiti ako ngunit nabitin lamang nang mahuli ang tingin ng kung sino na nakahalukipkip at naghihintay.

“Good afternoon, Engineer,” maligalig na bati ni Arthur.

Umalis si Draven sa pagkakasandal sa pader at nagtungo sa akin. His hand went to the side of my waist smooth. Nahulog ang tingin ni Arthur doon at masyadong obvious ang pilit niyang itinagong ngiti.

“Why are you…” nabitin ang boses ko nang yumuko siya at pinatakan ako ng halik sa gilid ng labi.

“I’m sorry I didn’t wake you up coz I know you’re tired and you need more rest,” Draven whispered.

Arthur’s eyes narrowed. Tumikhim siya at seryosong tumingin tingin sa paligid lalo na’t nagkakasalubong na ang kilay ko sa kanyang binibigay na reaksyon.

“I’m in a hurry. May mga inasikaso ako. Nagpaalam ako sa Lola mo,” he explained.

Tumikhim ako at tumango. Lumabas na ang mga empleyado at nakita si Draven. They all greeted him while their eyes looked at the placement of his hand resting on my waist.

“Good afternoon, Engineer,” they all greeted in chorus while smiling surreptitiously.

Draven nodded. “Good afternoon…”

They looked at each other while controlling their smiles. Tumikhim pa at sumulyap sa akin bago isa-isang naglakad paalis habang nagbubulung bulungan.

“Nagdududa talaga ako noong natatagalan si Engineer sa office ni Ma’am. At laging naroon…”

“Hindi naman siya pabalik balik dito noon. ‘Yung lawyer niya ang madalas pumunta dito.”

“Taga rito rin daw si Engineer sa Caraga. Baka childhood sweetheart sila?”

We heard the soft giggles of the other employees. Nailing ako at naglakad na patungong office pagkatapos kong i-dismiss.

“Do you have a break?” he asked when we both entered my office.

I was about to sit on my swivel chair when Draven occupied it and pulled my waist to let me sit on his lap instead.

Halos umangat ang kilay ko. Nakaparte ang kanyang hita at sa kanang bahagi niya ako pinaupo. I sat sideways while his other hand rested on my lap.

“Why? You want to fuck me right now?”

His lips curved for a smile.

“I mean, your break, Ashtraia. So that we can have a vacation together,” nanunuya ang tinig niya.

Oh… damn it. He chuckled while resting his chin on my shoulder.

“Hmm… so you want to fuck right now?” namamaos ang mababa niyang boses.

I cleared my throat. Umiling ako para isalba nalang ang kahihiyan.

“Marami akong gagawin ngayon. I don’t have a break. Just stay outside.”

He smiled playfully. “I want to stay here inside…”

“I said I’m gonna work!” giit ko.

Humalakhak si Draven. “Yes, baby. I didn’t say inside you. I mean here… inside your office.”

Wow. I’m really amazed that he’s more blunt now compared to his young self. At magrereklamo pa ba ako kung ako rin ang nagmulat sa kanya nito?

“Baka bumalik ako sa Manila next week. I will talk to Mr. Williams about my plans…” he said calmly.

Sumeryoso ang ekspresyon ko.

“You were targetted by big syndicates because of your firearms. But I’m pretty sure that your designed rifles is a big help to the units for crucial operations, Draven. Sigurado ka bang hihinto ka?”

“If it will put you in danger then yes,” may paninindigan sa tinig niya.

“I know you’re worried but I’m fine. Don’t worry about me. I have my own security team. And I’m heavily guarded by Lola’s private armed group. Besides, I can sense that you’re passionate about your work. At isa pa, pwede naman tayong magpakasal ng pribado lang para hindi exposed na may asawa ka—”

“You’re marrying me?” kung kanina ay malalim ang pag-iisip niya, ngayon ay naalerto dahil sa biglaang sinabi ko.

“Maybe after a year or so? Kaya hindi na kailangang—”

“Really?” his eyes narrowed.

Natutop ko ang aking bibig at hindi na maipagpatuloy ang punto ko. I groaned while he’s leaning closer, his lips touching my lips, his nose grazing my nose.

“Please, marry me Ashtraia,” he whispered pleadingly in a raspy voice.

God…dammit. Naramdaman ko na ang paghigpit ng kanyang kamay sa baywang ko, at ang isa naman ay humawak na sa gilid ng leeg ko. He planted a soft and shallow kiss on the side of my lips.

“I don’t want kids yet. Gusto ko munang sulitin natin ang relasyon natin.”

Like an unspoken yes, his adam’s apple moved when he swallowed hard. He closed his eyes and flashed a smile while nodding.

“I will buy more condoms later…” namamaos at nagagalak halos ang tinig niya.

“You should.”

“As much as I want you to walk down the aisle with a swollen belly, I don’t want to see you glaring at me throughout the ceremony…” he chuckled, his hand is already rubbing my flat stomach.

What?!

“Draven don’t you fucking dare—hmm,” my words turned into a muffle sound when he claimed my lips while laughing.

Chapter 39

Family

We informed Lola about our plans. Sasama ako kay Draven pauwing Manila at baka magleave ako ng isang buwan. Gustong magbakasyon ni Draven kasama ko kaya pinagbigyan ko na.

“Plano ko ring ilipat ang titulo ng lupa sa ina ni Draven, Lola,” banggit ko habang nasa dinner kami kasama si Draven.

Lola nodded. “Up to you. You’re the Manager of the hotel.”

Nagkatinginan kami ni Draven. I know they already talk about what happened in the past at ramdam ko rin sa ekspresyon nilang dalawa na naayos na nila kung ano man ang gusot noon.

“So when is the marriage?” Lola asked shamelessly.

Napasimsim ako ng tubig. Draven glanced at me, para bang nanghihingi lang ng approval sa akin na siya na ang sumagot.

“It’s up to Ashtraia, Donya,” ani Draven.

Lola’s brow raised at me. I leered at her playfully when I can read what’s on her mind. Oo bastos kaming dalawa pero nakakahiya kay Draven.

“Hmm… nabanggit nga ni Ashtraia na… luluhod daw siya sa’yo,” then Lola looked at Draven meaningfully.

I cleared my throat. Draven controlled himself not to smile but he’s failing.

“Hijo, you still have some time to run. Her rituals probably worked on you. Gabi gabi ka sigurong niluluhuran at niriritwalan kaya patay na patay ka sa kanya—”

“Lola!” I interjected.

Halos sumugat na ang ngiting pinipigilan ni Draven kanina pa.

“Ako po ang laging lumuluhod gabi gabi, Donya…” he admitted sincerely and chuckled.

I smirked at Lola proudly. Umismid siya at pinalitan agad ang topic.

“I already told Ruiz about your one month leave. Sigurado ka bang babalik ka rito? Si Draven pa naman ang rason kaya ka bumalik rito,” ani Lola, talagang walang humpay ang pamamahiya sa akin kay Draven.

I want to stay here in Caraga coz she’s too old and she’s probably lonely. Wala siyang kasama lalo na’t ayaw niya rin sa Maynila.

“Of course, Lola. I have the reason to come back. I love the hotel…” sabi ko, hindi na halos binigyang pansin ang huling sinabi para hindi mapagtuunan ng pansin.

“Hmm… baka may binabalik-balikan ka sa hotel ha,” ani Lola.

Draven’s head glanced over his shoulder, his eyes looking at me as if he already got the answer to Lola’s suspicious remarks.

Kahit biro lang naman iyon ni Lola, parang naidugtong agad ni Draven sa madalas niyang pagselosan sa hotel.

Tumikhim si Lola at patay malisyang sumubo nang maramdaman ang tensyon sa paninitig ni Draven.

“Si Arthur na naman?” inunahan ko na kung saan man patungo ang akusasyon niya.

“You always think that it’s always about him,” halos pairap ang pagkakaiwas ng tingin ni Draven sa akin.

“Coz you always include him when we’re fighting about it,” ngisi ko.

Pabalik balik ang tingin ni Lola sa amin. She looked so interested, as if she’s watching a movie while eating her dinner.

“Arthur, ‘yung sekretarya mong nagugwapuhan ka, Ashtraia?” at balak pa ata ni Lola na dalawa kaming tumandang walang asawa.

I frowned at Lola. Draven looked at me more critically. Nanghuhusga na ang kanyang tingin at tila ba napagtantong tama lamang ang kanyang mga hinala sa nagdaang araw.

“Guwapo si Arthur pero hindi ko siya tipo—”

“Guwapo pala?” he repeated mockingly.

Lola sipped her water with an amused smile. Tumikhim si Lola nang inilapag ‘yon.

“Kung hindi ka sumulpot, mukhang ‘yon pa ata ang balak patulan ni Ashtraia.”

I leered at Lola. Draven’s eyes intensified.

“Mukhang aatake ang asthma ko. Tapos na akong kumain,” peke niyang ubo kaya mabilis na nilapitan ng nurse at inalalayan patayo.

I looked at her unbelievably, halatang tinatakasan ang ginawang gulo para hindi na masali pa.

Our conversation continued in the room. Hindi naman kami nag-away. Besides, we even continued talking about it while we were both in the tub after our first round.

Ang ginawa namin kinabukasan ay puntahan ang kanilang bahay lalo na’t may kukunin siya. The small house still looked sturdy. The small garden in front looked properly trimmed. Mukhang bagong pintura rin ang bahay lalo na’t sa pagkakatanda ko hindi ganito katingkad ang kulay nito noon.

Lumingon ako sa katabing bahay. The familiar terrace of Trison’s house where I used to smoke flashed on my mind. My shoulder loosened. Kumpara sa bahay nila Draven na mukhang inaalagaan, ang kanila ay parang inabandona. It looked dark and lonely.

Draven opened the small gate made of wood. Bagong pintura rin.

“Sinong nakatira rito?” tanong ko.

Umiling siya habang inilalahad sa akin ang kanyang kamay. Tinanggap ko iyon habang iginigiya niya ako papasok.

“Wala na. Ayaw rin naming galawin at baguhin para may alaala kami kay Mama…”

He cherish everything his mother left for them.

Malinis ang loob. Ang mga lumang gamit ay makintab at mukhang nililinisan ng kung sino araw araw.

“You are a US-based Engineer. Balak mo bang bumalik sa US? Nandoon ang trabaho mo…” I pointed out while he opened the door of someone’s room.

Binitiwan niya ang kamay ko. Humalukipkip ako sa gilid ng pinto habang tuluyan siyang pumasok at binuksan ang drawer.

It’s probably his room. Hindi ako kailanman nakapasok dito. Maliit ang espasyo. May kama na double deck. Mukhang ang kuwartong ito ay sa kanilang dalawa ni Drystan?

“Titingnan ko pa kung pwede akong lumipat sa base ng Armscor dito sa Pilipinas habang iniisip ko kung ano ang sunod kong trabaho,” he said.

Ayos lang naman sa akin kung ipagpatuloy niya ang pagiging weapon Engineer niya. Ngunit parang desidido siyang lumipat.

Pumasok ako. Makintab ang sahig kahit hindi naka tiles. I can smell the simplicity of the room. Mula sa puting dingding, kamang gawa sa matibay na kahoy, at maliit na drawer na kulay puti rin. The space is small but it felt comfortable.

“Nasaan ang kama nito?” tanong ko nang mag-ambang umupo sa ilalim na higaan ngunit pinigilan ako ni Draven.

“Kay Kuya ‘yan,” aniya sa matigas na tinig.

I leered at him. Ang kamay niya ay nasa drawer, ngunit ang isa ay nasa baywang ko na at ayaw akong paupuin!

“Ang init ng dugo mo sa kapatid mo,” iling ko at tiningala ang itaas na higaan.

Doon pa ba ako aakyat para lang makaupo?

“Coz I know you like him,” may tampo sa tinig niya habang seryoso ang ekspresyon.

Hindi ako nakatanggi kaya mas doble ang naging iritasyon sa mukha niya nang lingunin ako.

“So you really like him huh?”

“Noon? At nabanggit ko na ‘yon sa’yo na pasok siya sa standards ko.”

He frowned and pulled me more. Napahakbang ako patungo sa kanya at napahawak sa magkabila niyang balikat bilang suporta. I stood between his parted legs while he was still squatting. His hand remained on my waist as his other hand rummaged in his drawer and his face leveled my stomach.

He kissed my stomach first, then returned his gaze to the drawer.

“Nababalitaan ko pa naman sa may-ari ng tinatrabahuan ni Kuya na binibisita mo rin daw siya doon.”

Oh…

“I heard about Drystan being part of the military?” patuloy ko nang may maalala.

Tumayo si Draven kaya napatingala ako sa kanya. Napatingin ako sa kinuha niyang box.

“Why are you so curious about him?” tanong niya.

Of course coz my sister is leading the private armed group. Paanong hindi ko malalaman ang mga impormasyong iyon, hindi ba?

Lola trained us in the past to choose who’s gonna take part of the private armed group, and Arkaine is the best choice.

Si Ayeselle at Abrielle ay walang interes doon. Ako naman, sapat na ang hotel sa akin bilang mamanahin. Si Arkaine ang mas maalam talaga lalo na’t hasang hasa siya ni Lola. Focus na siya noon pa, hindi katulad kong focus din naman, sa kalandian nga lang.

“Our father was once part of the military. Gusto ni Papa na sumunod kami ni Kuya sa yapak niya…”

Tumango ako. Mukhang ramdam ko nga na si Drystan ang mas sumusunod sa yapak ng kanyang ama. Kahit sa kulungan…

Inalala ko pa sa isip ko ang tindig ni Drystan. He can pass as an army. Makisig siya. Matangkad. At halatang malakas. His great physique is the reason why a lot of girls is so fond of him. Hindi naman sobrang brusko pero sa tindig pa lang, alam mo na maalam…

“You’re thinking about him, aren’t you?” si Draven nang mapansin ang pananahimik ko.

Ngumisi na lamang ako. I pulled his nape for a kiss. He let my lips touch his, but his serious expression remained. I chuckled.

“I want go to the beach with you,” I said to distract him.

Gusto ko rin naman iyong sabihin talaga, sadyang pakiramdam ko ngayon ang magandang tyempo.

He nodded, and his expression calmed down. His hand flew to my elbow and held it gently.

“I hope we could travel more? Isang buwan naman ang ibinigay ni Lola sa akin.”

Dumulas na ang kanyang kamay sa aking siko patungo sa aking baywang. I felt his massive body against mine when he wrapped his arm around my waist, his hand resting on my buttocks.

“We’ll travel more. Pwede tayong pumunta sa US. Iuuwi kita sa penthouse ko.”

I smiled. I think that sounds great. Oh we’ll mark the whole place with our vigorous love makings.

Iginiya niya ako palabas habang nanatili ang kanyang kamay sa aking baywang. Nahulog naman ang tingin ko sa box.

“What’s that?”

“My Mom’s…” he whispered weakly.

My shoulder loosened. Marahan ang pagtango ko. Bibisita kami sa puntod ng ina niya bago umalis sa Caraga.

“Draven?!” isang pamilyar na sigaw ang narinig ko sa labas.

Sa tinig pa lang, kilala ko agad. Nilingon ako ni Draven. I nodded. Hinaplos niya saglit ang aking baywang bago tuluyang lumabas.

Sumilip lamang ako sa siwang ng pinto. I saw the familiar image of Alice. Sa kanyang gilid ay may hawak siyang kamay ng isang batang babae.

As soon as Draven went out of the gate, she jumped and hugged him tightly.

“Nasabi kasi ni Mama na nandito kana raw! Napauwi tuloy kami rito!” she giggled.

Humiwalay agad si Draven sa yakap at yumuko ng kaonti para damputin ang bata. He carried it smoothly. The little girl looked at him as she smiled sheepishly.

Draven whispered something. The girl mouthed “Ruisse…” while bowing her head a bit.

Alice and Draven started conversing while he’s pushing the gate in. Naglakad sila papasok nang nag-uusap pa rin. At sa reaksyon ni Alice, sa medyo pagkatigil niya nang tumama ang tingin niya sa pinto at nahanap ang aking mga mata, natigilan siya.

I saw how her smile faded. The excitement in her face vanished. Ibinaba ni Draven ang batang babae at nilapitan ang pinto. He extended his arm to reach for me. Inabot ko iyon at lumabas nang tuluyan.

“Nice to meet you again, Alice…” I said.

She looked at me critically. Nilingon niya saglit si Draven. Ang batang babae ay nakatingala sa akin. I smiled at the little girl.

“Siya ang binalikan mo rito,” ani Alice sa kontroladong tinig nang lingunin si Draven.

I understand her anger. Tanggap ko na iyon noon pa man.

Draven slowly rested his hand on the side of my waist.

“I’m gonna marry her.”

Alice’s eyes widened. Marahas ang tingin niya sa akin.

“Sasaktan mo na naman si Draven,” giit niya, siguro ay hindi lang makasigaw dahil nandito ang kanyang anak.

Umiling ako. After what happened in the function hall, I realized that I won’t let him get hurt.

Draven smiled a little and crouched a bit to kiss my cheek. Alice sighed and shook her head.

Her daughter started walking. Sinundan muna namin saglit ng tingin. Nagtungo siya sa may hardin at pinulot ang hose.

“Huwag mong buksan, Ruissee, mababasa ka…” Alice said gently.

Her daughter glanced at her and nodded. She crouched down and put it back to the ground. Ibinalik ni Alice ang tingin sa amin. Her expression changed.

“Huwag mo nang pahirapang manligaw si Draven. Dapat nga ikaw ang nanunuyo. I know your background. Playgirl ka pa naman noon.”

Natigilan ako. Draven pulled me more until he stood behind me. He slowly wrapped his arms around my waist and rested his chin on my shoulder.

“Not anymore,” ani Draven.

Humalukipkip si Alice. “Uto-uto ka pa naman, Draven!”

Draven buried his face against my neck. I tilted my head to give him more access.

“At ikaw, mukhang mahilig kang mang-uto ng mga lalake noon,” she frowned at me.

Edi bagay pa rin pala kami ni Draven? Tumikhim ako at ayaw nang isatinig iyon para hindi masira ang mood.

“I’m sorry for… my past mistakes. Especially that facebook incident. My friends said hurtful things…” pahayag ko.

Medyo nagulat siya, siguro ay hindi inaasahang hihingi ako ng tawad. Kumalma ang kanyang ekspresyon at tiningnan ako ng masinsinan.

“Wala naman ‘yon sa’kin. Si Draven ang iniisip ko kasi akala ko kayo na noon lalo na’t seryoso siya sa’yo. Kaya noong makita kong may kahalikan ka, nagalit ako. Nagcomment ako.”

“I told you, she’s not yet ready…” ani Draven.

Bumuntonghininga siya. “Sorry kung nagsinungaling ako at sinabing girlfriend niya ako. Ayoko lang na bumalik ka sa kanya habang ganoon ka ka pariwara. Kahit nililinaw mo naman kay Draven na walang kayo, pero kawawa lang si Draven kasi seryoso siya sa’yo.”

“It’s not her fault, Alice. It’s my choice to get serious. At tanggap ko na hindi siya handa sa gusto ko,” ani Draven.

“Alam ko Draven. Hindi ko lang matanggap na balik siya nang balik sa’yo at alis naman nang alis kung kailan niya gusto.”

I pursed my lips. Tumango ako. I understand her sentiments.

“‘Yung pamilya mo, Ashtraia. Alam ba nila ito?” she asked, shifting the topic.

“My Lola knows…”

She nodded and glanced at her daughter again. Tumingin din ako roon. Her daughter is still crouching down while pulling some of the grass.

“Naiintindihan ko na masyado pa tayong bata noon at may mga mali tayong desisyon. Pero sana… ngayong malalaki na tayo, nagbago kana. Babae ako pero hindi ko kakampihan kung sinaktan mo ang kaibigan ko, Ashtraia,” aniya nang dahan dahang ibinalik ang atensyon sa amin.

I nodded again. I emphatize with her on that part. Alam ko naman na pangit ang naging simula namin noon. She has the right to critique my mistakes in the past, and I’m glad she recognizes my progress now.

She looked at Draven.

“At kung ikaw naman ang nanakit kay Ashtraia, kalimutan mo nang magkaibigan tayo, Draven,” she glared at him.

Nakaangat ang kilay ko nang lingunin ko si Draven. He shook his head slowly.

“Pero imposible ‘yon dahil alam ko kung gaano ka kagusto ng kaibigan ko,” si Alice na nasa akin ulit ang nanliliit na mga mata.

The conversation of Alice felt warm. Noon, hindi ko hiningi ang permiso niya dahil alam kong wala namang seryosong namamagitan sa amin ni Draven. I don’t mind if she’s mad at me, or she doesn’t like me for Draven.

Ngunit ngayong gusto ko na ng seryosong relasyon sa aming dalawa, ang makatanggap ng pahintulot sa isa sa mga malapit kay Draven ay nagpagaan ng aking loob.

Her permission means a lot to me because I know how much she values Draven. And I know Draven treated her like family as well.

Chapter 40

Hello! This is the last chapter of Sea Without Waves. Each story in the Rebel series only contains 40 chapters. Happy reading!
————
Warning:
SPG

Peace

Bumyahe rin naman kami ni Draven patungong Manila. We stayed at Okada Villa since he had his own room. My cousins contacted me as soon as they found out about the hostage crisis in the hotel. Kahit ang aking parents, nag-alala.

“Baka umuwi muna ako. My Mom wants me to come home,” sabi ko kay Draven sa gabing iyon pagkatapos kong isa-isahin ang text.

Nakahiga na kami sa kama. Nakasandal siya sa headboard, ang kamay ay nakayapos sa itaas ng aking dibdib habang nakasandal ako sa kanyang dibdib.

“I wanna meet your parents,” he said while his fingertips slightly grazing my arm.

“What for?” nag-angat ako ng kilay.

“Ayaw mo bang magpaalam ako?”

He’s really serious about our plans that he’s doing the tradition—meeting the parents and all.

Kung ako lang naman, ayos na ‘yung kami kami lang. Ngunit baka para kay Draven ay importante iyon.

“I’m still not on good terms with my father,” I admitted.

“Is it about the curse of your family? You’ve mentioned it in the past.”

Nagulat ako na naalala pa pala iyon ni Draven. Tumango ako.

“He’s the reason why I don’t believe in commitments.”

We spent the night talking about it until we both fell asleep. Dala na rin ng pagod sa byahe. When morning came, an unexpected visitor showed up. Kumpara sa tingin niya sa akin noong mga nakaraang araw, kalmado siya ngayon, katulad ng kanyang ekspresyon noong sinalubong ko ang kanyang pagdating.

Kaycee Williams is sitting on the couch while sipping her coffee early in the morning. Nagkatinginan kami habang ibinababa niya ang tasa.

Nagtungo si Draven sa akin. He caressed my waist and crouched a bit.

“Good morning,” bati niya.

Hindi ko inalis ang tingin kay Kaycee Williams nang humalik ako pabalik kay Draven. She arched her brow.

“What is she doing here?” I asked sternly.

Kaycee Williams placed the cup on the small plate.

“I’ll give you some time to talk to her. I’ll just shower,” bulong ni Draven sa akin.

Tumango ako at nagtungo rin sa sofa. She watched how Draven went into the room, then put her gaze back on me.

“Your operation has some lapses,” deritsahan kong sabi.

Nag-angat siya ng kilay. “And what are our lapses?”

“You aren’t permitted to shoot, but you shoot the target.”

“I have the right to shoot him because he’s a threat. Unless you don’t want me to do my job correctly,” may pang-uuyam sa tinig niya.

“Bakit sa mismong hotel ko?”

“Because I want to hold my birthday there.” Ramdam ko ang pagmamaang-maangan niya.

Umirap ako at ayaw iyong paniwalaan. knowing that she mentioned they built the operation for years. Which means, kalkulado nila lahat. Everything is plotted.

“Binigay niyo ba ang demand?” I asked seriously.

“Unfortunately, yes. We bought some time to arrest the target, gave him his demand, and tried to capture him on the spot. Pero pumasok ka,” ngiti niya ng makahulugan.

Mas lalong nagkasalubong ang kilay ko.

“Well, I understand that Draven’s life is in danger—”

“Not just his life, but also those of my employees trapped inside. Including you and your guests,” putol ko.

She was put on hold for a minute, then proceeded to talk.

“May sinusunod kaming rule when it comes to handling crises, Miss Ferrarin. You are a civilian. That’s not your field of expertise. I saw that you learned the skill, but what you did is still wrong. Dapat nanatili ka sa labas lalo na’t hindi basta bastang mga myembro ng malaking sindikato ang kinakaharap namin.”

Natahimik ako lalo na’t alam kong mali ako sa parteng iyon.

“Your friend is a criminal. He’s part of the big syndicate,” giit niya.

I gritted my teeth.

“Wala sa operasyon namin ang ganoon, Miss Ferrarin. No matter if he’s family, if he’s on the wrong side of the law, then we must not tolerate it.”

Nag-iwas ako ng tingin.

“Tell your grandma that Wallace Serrano is our main target. Your private armed group will ruin our entire plan if you take part in this mission.”

Which means… they’re still after him. Hindi naman ata sila titigil hangga’t hindi nadadakip si Trison.

“My grandmother only gives me information. But she’s not the one who’s entirely leading it. She already retired a long time ago since she’s very old.”

“Then tell it to your sister,” aniya.

Her voice sounded so sure that I realized they had investigated us. Parte siya ng special elite unit ng bansa at madali lamang kumuha ng impormasyon tungkol sa amin kung gugustuhin lamang nila. They can dig deeper. Tago ang impormasyong iyon pero nakalkal niya.

“Why don’t you talk to her instead?” hamon ko.

She can’t. Knowing how my sister leads, she won’t easily negotiate after what they have done to our hotel.

“Kung sakit ka sa ulo, mas sakit siya sa ulo,” she said seriously.

Hindi siya ilalagay ni Lola roon kung hindi siya magaling magplano. She’s silent, but she’s deadly. Parang ahas na swabe lamang ang galaw at hindi mo mapepredikta ang susunod niyang plano.

“My sister knows what she’s doing. Sa aming dalawa, alam kong mas alam niya ang kanyang ginagawa. If she’s clashing into your unit, then there’s probably something wrong—

“Something wrong? You think we’re on the other side?”

“Then talk to my sister and tell it in front of her face,” giit ko.

Kalmado man si Arkaine, ngunit mas malalim siya. Knowing that she has a military degree and became part of the army, she’s skilled beyond what Lola trained her.

I can sense her controlled anger. Nanatiling seryoso ang akin. No matter how I squeeze her, I know it’s futile. She won’t talk. She won’t share anything because it’s confidential.

She picked up her cup of coffee and sipped on it again. Ramdam ko ang pagkakalkula niya sa kanyang isip.

“You’re a US-based army?” I asked.

“Did Draven snitch? Or did you do your own research? Perhaps your sister told you?”

Huh?

“You’re half American. And with your skill, I know that you’re well trained.”

Kita ko ang medyo gulat sa kanyang mukha. Minamaliit ba ako ng babaeng ito? First, she didn’t respect me as the owner of the hotel, and now she’s shocked that I know how to use my brain well!

“Are you mocking me?” halos mairita ako.

“You can’t blame me. Our intelligence says you don’t do well in school.”

What the? Bakit biglang nag-uungkatan ng past dito? Akala ko ba past is past? Bakit nasasali?

“That’s in the past,” I interjected.

“Hmm…” may pagdududa sa tinig niya.

Noong una ko siyang makita, halos mapaniwala niya ako sa mala anghel niyang mukha. I didn’t suspect her of being violent and aggressive, such as someone who knows well how to disarm and handle guns.

Ngayong nakikipag-usap sa akin, ramdam ko na high rank siya. She knows how to use deception as her tactical plan.

Lumabas na si Draven ng kuwarto. Kakatapos niya lang magshower lalo na’t humahalimuyak ang shower gel. He rested his arms on the headboard of the sofa and scrouched a bit just to kiss my cheek.

“You’re still not hungry?” he asked in a low voice.

“Mamaya na. Pag alis ng bisita,” saka ko tiningnan si Kaycee Williams.

She raised her brow.

“I’ll have my breakfast here,” aniya, halata sa tinig ang pang-iinis.

I scoffed. This woman is really getting on my nerves. She’s toying with me. Draven glanced at us confusingly.

“I’ll prepare the table,” aniya at tumayo na ng tuwid.

“Draven, father is asking if you’re planning to come home and to marry me,” she said in a most bitchy tone that irritates me.

“Tang ina ka talaga,” ngisi ko nang gusto ko nalang sakalin ang babaeng ito.

Draven didn’t pay too much attention, as if she were talking about absurd things. At sa tono ng pananalita nito, halatang nang-iinis.

“Hmm… selosa naman pala ito, Draven,” saka siya ulit sumimsim ng kape.

Draven glanced at me and smiled while putting plates on the table.

Kaycee Williams didn’t stay too long, though. Nagpaalam din naman noong lunch na. When dinner came, we went to my parents’ house.

My father’s heavy gaze looked at Draven carefully as soon as we arrived. Nakipagkamay si Daddy sa kanya habang si Mommy ay binibigyan ako ng makahulugang ngisi habang karga niya ang kanyang aso.

“Good evening, Ma’am,” ani Draven na lumapit din kay Mommy.

“Good evening!” nangingiti niyang ilahad ang kamay kay Draven.

My father’s strict expression remained. Hindi nawawala ang naninimbang niyang titig kay Draven.

“Join us for dinner,” si Mommy na iginiya na kami sa table.

Panay ang tinginan namin ni Draven nang makaupo na. My father took the seat in front of him.

“US-based engineer ka raw?” my mother smiled as she opened the topic.

“Yes, Ma’am…”

“You’re also part of the military?” my father asked, as if he had heard something about his other brother.

“Our company supplies weapons for private military contractors, Sir,” he explained.

“Oh…” si Mommy na tumatango.

“Your lola informed me that it’s already under control. Are you alright?” si Daddy asked.

Tumango ako. “Mabilis na rumispundi ang security team. The elite unit took over, and Colonel Chavez handled the operation,” I explained seriously.

“I’m glad you’re alright,” he nodded.

“Doon ka ba magtatagal sa Caraga? Or you have other plans with your…” Tiningnan ni Mommy si Draven sabay tikhim. “Boyfriend?”

“We’ll go to the US this month while I’m on leave. Babalik din pagkatapos ng bakasyon namin ni Draven,” paliwanag ko.

Sa humahabang pag-uusap, inimbita rin ni Daddy sa patio si Draven para doon mag-inuman. I joined my mother with her dessert while glancing at the sight of Draven talking to my father while drinking.

“Is that the boy your Lola is talking about? Patay na patay ka raw diyan. I understand why,” she chuckled meaningfully and glanced at them too.

Anong patay na patay? Pinapalabas talaga ni Lola na ako itong uhaw ah?

“Your father also told me that you’re obsessed with him. Hmm…”

What?

“Hindi naman,” tanggi ko sa paratang.

“Kaya nga sabi niya, baka raw kahit pauwiin kana rito sa Manila, babalik ka pa rin sa Caraga. Landi mo ha. Manang mana ka sa’kin,” halakhak niya.

I wanted to make a blatant comment about it, but I just shut my mouth. The mood is nice. I shouldn’t ruin it.

She looked at me with a warm smile.

“Please forgive your father… and forgive me,” she whispered weakly.

My attempt to scoop another dessert was put to a halt.

“You were so distant from us after that incident in school, Ashtraia…”

“It scarred our lives at a young age, Mom. I loathe commitments because of our clan’s issues. But Draven was so patient. Hinintay ako. Ilang beses kong gustong takasan lalo na’t pangit ang pagmamahal na nakita ko. At magulo ang angkang kinabibilangan ko. But he still waited for me. He waited patiently.”

She smiled. “I’m glad you’ve found the right love, hija…”

“You should understand that my relationship with my father is already scarred since ages. Magpapatawad man ako, pero hindi ako makakalimot, Mom.”

She nodded. “I understand… not just your pain but also Arkaine’s.”

My sister chose the path my father hated the most because she wants to rebel. But she found her home in the midst of the darkness. And I found mine in the midst of chaos.

We were too young when fate decided to teach us lessons. The love we have for our family has turned into scars. We might forgive our parents for their illicit affairs, but we won’t forget the pain they brought into our lives.

Noong lumalalim na ang gabi, nagpasya rin naman akong magpaalam sa parents ko lalo na’t uuwi na kami ni Draven.

“Ashtraia,” my father called.

Nilingon ko saglit si Draven na nangingiting kinakausap ni Mommy pagkatapos niya iyong yakapin.

“Yes, Dad?”

“I hope you will give me a chance to walk with you down the aisle on your wedding day.”

My chest pounded achingly. Hindi ko halos naisip iyon. Natigilan ako ng ilang sigundo.

“I will understand if it takes more time to heal from the past and you can’t forgive me so easily. But I am willing to wait for it.”

My shoulder loosened.

“Take care. Always…”

Tumango na lamang ako at bumaling na kay Draven na nag-ghihintay sa akin. Sumulyap ako kay Dad. He looked at me wearily. He smiled a little and nodded.

Noong college ako, alam kong ang lagi niyang pagbisita sa condo ko ay para kunin ang kapatawarang matagal kong ipinagdamot, hindi dahil hindi ko kayang magpatawad, kundi dahil pakiramdam ko, kailanman ay hindi nila hiningi.

Hindi ko alam kung maibibigay ko ba agad. It’s a long process.

“Let’s take a shower,” he whispered, and he pulled me into the bathroom as soon as we got into his room.

Inilubog niya ang katawan sa bath tub. Umapaw ang tubig at ang bula. He offered his hand and guided me in.

Hinila niya ang aking baywang at ipiniko ang kanyang mga hita na umahon sa tubig at kita ang kanyang mga tuhod. Umupo ako sa kanyang gitna at isinandal ang aking likuran sa kanyang dibdib.

I can feel his thickness against my buttocks even though they’re not yet erect. I pressed it against my butt cheek until I felt how it grew bigger and thicker.

“You want it?” he asked raspily while his fingertips grazed down the valley of my breast.

“Who wouldn’t when I can feel it rubbing against my back?” I said dizzily.

He chuckled and kissed my earlobe, his two hands fondling my breast.

Iginiya ko pababa ang isa niyang kamay at inilagay sa aking gitna, na dapat ay naroon iyon. I opened my legs a bit to give him more access as he grazed his two fingers into my wetness.

I moved my hips slightly to feel him. His erection started twitching behind me as Draven entered with his two fingers, pushing it in and out slowly.

Napahiga ako sa balikat niya. His kisses went to my neck as I tilted my head to give him proper access. He sucked it, and I felt how he added another finger that made me whimper.

The sensation is sending shudders down my body. And I just can’t help but imagine that he’s burying his face between me while his tongue fucks me senselessly.

After my first release, I flipped my position and knelt between him while I grabbed his member and directed the tip into my entrance. Hinawakan niya ang magkabila kong baywang.

“So this is what your Lola is talking about, huh?” he chuckled.

I raised my brow as I pushed myself into his length. His eyes squinted while the smile remained on his lips, the pleasure kissing his handsome face.

My lips parted a bit as the pleasure was met with a pang of pain as it traveled throughout my body.

“She’s talking about me giving you a head, Drave,” I said while moving a bit.

He slowly pulled himself up and slammed it harder. I reclined my body and hovered over him while I met his thrust. He kissed my chin and sucked my lower lip before thrusting his tongue into my mouth.

We did our second round in the shower, and our third in the walk-in closet. Noong matapos, nagbihis rin naman.

He’s only wearing sweatpants while I’m wearing a bathrobe when we decide to watch the stars on the balcony of his room.

I traced the cracks on his stomach while grazing my fingertip on his skin.

“I told your father that I’m going to marry you.”

Ngumisi lamang ako. Ayokong sagutin iyon lalo na’t ayokong maalala ang hiling ni Dad. It’s painful in some ways…

“We’re going to build the family you wish to have, Ashtraia,” he whispered solemnly.

Hindi ako halos makangiti. The movement of my fingers came to a halt as my eyes drifted toward him.

“We’ll break the curse of your family,” he smiled.

I chuckled, but the pain mingled. Hindi ko alam na masakit pala iyong marinig sa lalakeng dumanas ng karahasan ng aming pamilya.

May dinukot siya sa kanyang bulsa. He showed me the small box and opened it until it revealed the diamond ring. I watched how he slowly inserted the diamond ring on my finger.

“May this love remind you that falling in love with the right person won’t break you into pieces,” he whispered sincerely.

The wind blows against us. For the first time, the coldness of the night felt warm while I was in his arms. And in that moment, I knew that my heart was already at peace.

Epilogue

You are at the end of the story! I started this series when I got distracted by the loud and aggressive noises and decided to rest at NGS first. Writing this gives me peace, less headaches, and a better perspective on life. May this story comfort you just like it hushed the chaos in my head. Thank you, irys!
———

String

“Ganda ‘no?”  Trison’s words interrupted my thoughts as our eyes followed one of the rumored granddaughters of the wealthiest clan in the whole Caraga Region.

Ferrarins aren’t just well known for their enormous wealth, territories, and connections, but also for their lineage, which possesses an ethereal beauty like the gods and goddesses.

The old Donya, who has aged so well, has four rebellious granddaughters. The first time they came here, dressed in branded clothes, everyone’s head turned to them like they were models walking on the runway effortlessly.

Ang pagkakaalam ko, dito na raw mag-aaral. Ang isa ay kaedad ko na si Arkaine, ang pangalawa na kapatid niya ay si Ashtraia na isang taon ang agwat sa akin na kaedad naman ni Trison, at ang dalawa pa na pinaka bata sa kanilang apat na mukhang dalawang taon ata ang agwat sa akin.

Nagpatuloy na sumunod ang tingin namin kay Ashtraia. She’s surrounded by boys, mostly the soccer team. Inaakbayan siya ng mismong team captain at nakikita ko kung paano ito yuyuko, may ibubulong at halos tumatama na ang labi sa kanyang tainga.

Among the Ferrarins, she’s the most rebellious type. Madalas makita sa likod ng eskwelahan na naninigarilyo, hindi seryoso sa pag-aaral, at sobrang playgirl. Unlike her other cousins, she seems less interested in school.

“Kaklase ko ‘yan. Gandang ganda kami sa kanya lahat, kaso nakakaturn off nga lang,” natatawang si Trison.

My brows knitted when Ashtraia glanced her head over her shoulder, tilted it while smirking, and brushed her lips against the lips of the captain. Umangat ang kilay ko sa iritasyon nang mapagtantong tama nga ang kumakalat tungkol sa kanya.

“Ako ang nagcheck sa papel niya. Ang linis sumagot! Halos blangko ang papel,” tawa ni Trison.

My eyes drifted to the hand placement of the captain. Nasa baywang niya iyon. Hindi ba’t may rules sa eskwelahan na bawal PDA? I don’t understand why the student president lets this kind of disgusting thing happen. Ano nalang ang iisipin ng ibang estudyante rito pag nakita sila? That the school is built for kissing and stuff?

Oh I should have accepted the offer to run as the president of the student council to punish these kinds of students…

Dumaan sila sa aming dako. Ashtraia’s eyes drifted to us while she was smirking about their topic. Kumindat siya sa akin.

“Kumindat pa sa’kin,” si Trison na umismid.

Marahas ko siyang nilingon. Nakasunod ang ulo niya sa pagdaan nila, kaya hindi niya napansin ang iritasyon ko. Halatang sa akin kumindat tapos aakuin niya.

“Akala niya siguro ma-aattract ako kung sa fifty items, three lang ang score niya. At ‘yung bonus pa…” aniya habang pumapasada ang tingin niya sa katawan niya.

Siniko ko ang nakatuko niyang kamay sa likurang bleachers, kaya halos mawala sa balanse ang kanyang katawan.

“Pero mga ganyang babae pa naman ang gusto ni Mama sa akin,” patuloy niya sa topic at nangingiting ibinalanse lamang ulit ang sarili, ngayon ay nakahilig na sa nakaparte niyang hita.

“Yung hindi ka papatulan?” I answered boredly and leaned against the bleachers.

“Oo. Para hindi raw ako makabuntis ng maaga. Biniro ko nga. May condom naman?” ngisi niya.

“Gago,” iling ko.

Umahon siya at nagawa pang isandal ang kamay sa aking balikat habang nadadala siya sa topic lalo na’t magkalebel na ang mukha namin.

“Bakit Draven? Ayaw mo bang gawin ‘yon? Let’s be frank. We want it. Tingin mo hindi na naisa-isa ng kapatid mo ang pinaka magagandang babae rito?”

I rolled my eyes. O ano ngayon kung naisa isa niya na. Bahala siya.

“Sa ganda ng mga Ferrarin, imposibleng wala siyang natipuhan. Sa playgirl noong Ashtraia, sigurado akong papatulan din noon si Drystan. Ayos ‘yon pag kinasal sila. Maraming handa lalo na’t mayaman ang mga Ferrarin. Makukuha niyo pa ang titulo niyo,” ngiti niya habang umaangat ang dalawang kilay.

Irita kong hinawi ang kanyang kamay paalis sa aking balikat.

“Hindi ‘yon matitipuhan ng mga Ferrarin.”

“Anong hindi? You got a problem with your eyesight. Malaki ang katawan. Magaling sa sports. Badboy. Marahas tingnan. Gusto ng mga babae ang ganoong mga lalake, ‘yung parang sisirain ang buhay nila.”

I admit that my brother is way more bulky compared to me. Maaga siyang nagtatrabaho para sa amin noong makulong si Papa dahil sa pagpasok niya sa mansyon ng mga Ferrarin at pinagtangkaan ang buhay noong Donya para lamang makuha ang titulo na binenta ni Lolo. It’s our mother’s land, which she inherited.

Katulad ng mga taong galit sa mga Ferrarin, triple ang galit ni Kuya sa kanilang angkan.

“Napano ‘yan?” tanong ko nang mahuli siyang kakapasok lamang sa bahay sa gitna ng gabi.

“Jesus! Bakit bigla kang sumusulpot?!” he hissed.

Hinihila niya pa ang hoodie sa likuran para hubarin ito nang napansin ko ang kaonting hiwa sa kanyang pisngi na mukhang galing sa matulis na bagay. I know that he’s just like my father, aggressive and cunning, but I’m hoping that he doesn’t repeat our father’s mistakes.

He tossed his hoodie onto the sofa, revealing his black v-neck t-shirt. His hair got so disheveled that he only brushed backwards.

“Saan mo nakuha?” I asked while looking at him suspiciously.

Irita niya akong tiningnan at binuksan ang ref. Kumuha siya ng pitsel at nagtungo sa lagayanan ng mga baso para kumuha ng isa. Sumandal siya sa sink habang nagsasalin ng tubig.

“Bakit hindi ka pa natutulog. Gabi na ah?” he asked, slightly irritated.

“Nag-aaral ako. May quiz bukas.”

He chugged the water roughly. Gumagalaw ang adam’s apple niya at pinunasan ang kanyang labi gamit ang kamay.

“May kaklase kang Ferrarin?” tanong niya habang naglalakad patungo sa ref.

I remember what Trison told me. May tsansa ngang magkainteres si Kuya sa mga Ferrarin, pero alam kong hindi nga lang sa paraang iniisip ni Trison.

“Meron…”

I saw the interest in his eyes when his face illuminated as he opened the door of the refrigerator. Bumaling siya sa akin habang nakayuko at ipinapasok ang pitsel, ang suot na dog tag ay lumambitin sa kanyang leeg.

“Tipo mo?”

My brows knitted.

“Kuya, alam mong kahit anong gawin natin, may karapatan sila sa titulo dahil binili nila iyon.”

He stood in front of me after slamming the door of the ref shut. He’s two inches taller than me. Malaki ang katawan at mas madilim ang ekspresyon. He inherited all our father’s features, while most of my features came from our mother mixed with father.

“Tapos gano’n nalang, Draven? Kay Mama ‘yon! Hindi sa kanila! The Donya probably tricked our grandfather, kaya binenta sa kanya ang lupain! Alam mo ang ugali ng pamilya nila. Noon pa man. Mapagmataas at nangmamaliit!” agresibo niyang idiniin ang kanyang hintuturo sa dibdib ko.

Naiintindihan ko ang galit ni kuya ngunit alam ko na hindi namin basta basta mababawi ang titulo ng lupa lalo na’t legal nila iyong nabili. Kahit pa walang pahintulot kay Mama, inaprobahan pa rin ni Lolo. And with the connection of the Ferrarins, I know that they can pull some strings to buy it entirely.

Iyon pa ata ang bumabagabag sa isip ko. Kung hindi lamang tumama ang talsik ng tubig sa marahas na pagtalon ni Trison, hindi ako babalik sa huwisyo.

“Problem?” si Sanders na kakaahon pa lang at pinupulot na ang tuwalyang inilapag.

“Napuyat ‘yan kakaisip siguro sa Ferrarin. Nakita namin noong nakaraang araw yung kasali sa cheerdance. Yung Abrielle? Ang ganda…”

Sanders wiped the trickling water from his chest without giving too much attention to the topic.

“Sixteen pa pala ‘yon noon? Rinig ko may party ah? Seventeenth birthday niya?” si Trison.

Iniisip ko pa kung alin doon sa dalawa ang Abrielle lalo na’t dalawa ang kasali sa cheerdance. And they all share the same features. Fair skin. Brown hair. Freckles. But the two were more angelic compared to Ashtraia and Arkaine.

“Doon ka nagtatrabaho sa mga Ferrarin, Sanders,” si Trison na sinuklay ang basang buhok paatras.

Tiningala ko si Sanders. My eyes squinted when the rays of the sun hit my face for a while. Itinagilid ko ang ulo at naghintay sa sagot niya.

“Sa hotel gaganapin. Why, your type?”   The sarcasm in his voice is just too obvious not to shrug at.

“Kung may gusto ako sa apat, ‘yung tahimik na kaklase ni Draven. Matalino raw kasi. Nakakaganda talaga pag matalino eh at ‘yun din ang mga tipo ko,” ani Trison at tiningnan kami. “Kayo?”

“‘Yung matalino rin,” Sanders said.

Trison looked at me curiously as he swam towards the rocks and pulled himself up.

“Ikaw, Draven?” he asked while poking his pinky finger in his ear and sat beside me.

“Doon nalang ako sa kapatid para hindi tayo mag-agawan,” I reasoned.

Trison chuckled. “Then you’re fucked. She’s only going to chew you like bubble gum, then spit you out once you’re tasteless. ‘Yun pa talaga eh malala ‘yon…”

“Why, Trison? You think you have some chance with the other Ferrarins?” angat ng kilay ni Sanders na nilingon pa namin sa likuran.

“Panira ka ng pangarap, Sanders,” iling ni Trison. “At wala rin akong balak. Angkan pa lang…” ngisi niya.

Noong grade twelve na, mas tutok na ako sa pag-aaral. We were all aiming for a scholarship. Mauuna ako kay Trison lalo na’t nasa grade eleven pa lamang siya.

My father was once part of the military. Kaso dahil nagkasakit si Mama, nagkabaon baon kami sa utang. Ayaw niya na ring bumalik dahil gusto itong alagaan. But his desperation to get the land back led him to imprisonment.

“Dapat last year sumali kana kung hilig mo naman pala,” Trison said when he found out that I joined the soccer team.

Nasa terrace nila ako. We’re playing Red Alert 2 on his laptop. His brows kept on knitting as he gathered his battalion for an attack.

“Anong kukunin mong kurso pag-college na?” he asked seriously, his eyes remaining at the front.

“Engineering…”

“Hindi ka mag aarmy? ‘Yun ang gusto ng papa mo, ‘di ba?” he said nonchalantly, nasa harapan pa rin ang atensyon.

“Nasa field pa rin naman ng military pero weapon engineer.”

“Hmm… edi magkikita pa rin tayo?”

I looked at him carefully. Noong naging grade eleven siya, pansin ko na mas naging seryoso siya. I know that he’s determined to prove to everyone that he’s not like his father.

“Papasok ka sa military?”

“Oo, pero kung babagsak, pwede ring kriminal nalang,” he said in a serious tone.

I pushed him. He glanced and smirked at me.

“Kung ipupursue rin ni Sanders ang Military, at ng kapatid mo, edi ayos ‘yon. Maghahabulan lang din tayong apat kung naging kriminal ako.”

I rolled my eyes.

“Edi pinatunayan mong katulad ka lang ng ama mo.”

I saw how his smirk turned into a small smile. He glanced back to the front.

“Swerte ni Sanders dahil mukhang gustong gusto siya noong Donya. May private armed group daw ‘yon. May koneksyon din sa military. May scholarship siya hindi ba?”

Tumango ako.

“Pumasok din kaya tayo?”

“Saan?”

We both looked at each other. His malicious eyes are just too obvious. He laughed while my brows knitted more.

“Saan mo ba gustong pumasok? Malamang, edi sa hotel nila. Pangarap kong makapasok doon sa loob. Sabi ni Sanders ang ganda daw kasi.”

I once saw the exterior design of the luxurious hotel. Hindi pa nga lang nakakapasok. We can’t afford it.

“Kaso ayoko doon sa isang Ferrarin. Mukhang mainit ang dugo sa akin,” he clicked his neck.

Hinila ko ang laptop patungo sa aking harapan. Ako ang tumapos ng kanyang laro.

“Ang aarte talaga nitong mayayaman,” iling niya.

Naging tutok din ako sa soccer. Pagkatapos ng klase, doon na agad ako dumederitso sa field. Hindi naman ako nahirapan lalo na’t kasali rin ako noon at napahinto lang. For me, it’s just a waste of time while I’m studying. But for some reason, I want to try it again.

“Pangarap ko talaga itong si Ashtraia. Sabi ni Jericho ang bango raw ng bibig.”

I heard my team’s topic while we were all in the field for another practice. Uminom ako ng tubig habang nagpatuloy ang topic nila.

“Malaki din ang dibdib. Inistalk ko nga sa Facebook. Grabe… Isang linggo ko na atang napapanaginipan ‘yung bikini picture niya.”

I glanced at their group. Nagngisihan sila at pabirong hinampas ng t-shirt ang nagsalita.

“Panay ingles ‘yon. May accent pa. Kaya mahirap pormahan!”

It’s a good thing I’m smart. I tossed the mineral water into the trashcan and pulled up my duffle bag, ready to leave.

“Matalino ba ‘yon? Eh pinagkakalat kaya ng mga kaklase niyang babae na bobo raw,” sabay tawanan ulit.

“Ayos lang ‘yon! Hindi naman lahat gifted! Ang mahalaga maganda siya!”

The privilege of these pretty girls, huh?

Kung pangit ‘yon, masasabi pa kaya ‘yan nila? They will criticize her for being dumb and ugly. Pero dahil maganda niya. Pinapalampas kahit ano mang kapintasan niya.

Kung pangit siya sa bobo, ayos lang naman sa akin. Kaso maganda siya. At… bo… bolera.

“Draven. Pasuyo nga ako. Pakibigay ‘to sa student president,” my teacher gave the papers while she looked in a hurry.

Nagtungo ako roon at nakailang katok pa. Nang magsawa, pinihit ko na ang pinto at pumasok.

But the lewd sight welcomed me. The student president stood between someone’s parting legs while he was crouching. At sa galaw ng ulo, sa kamay ng babaeng nasa kanyang batok, alam ko na agad kung anong nangyayari.

I saw how she opened her eyes dizzily. The intensity of her gaze found mine. I avoided her eyes and gritted my teeth. I should have run as the student president instead to avoid this kind of sight.

And if you’re the student president of the school, are you expecting to experience these things instead, huh?

I walked towards the table and placed it carefully.

“Pinapabigay ni Ma’am Santhia,” kalmadong sabi ko.

Nagulat si Cassius at agarang umalis sa harap niya. Ashtraia crossed her legs and watched me interestingly.

Disheveled hair. Deep siren eyes. Sexy smile. Now I’m regretting why, out of all these girls around me, she piqued my interest the most.

She’s just like my brother. She plays like a hustler. Para bang gamay na gamay niya ang mga lalake at kung paano paiikutin sa kanyang palad.

“Later. Outside the school. I’ll wait,” like a grim reaper whispering death against my ear.

It doesn’t sound like a threat to me. Oo gusto ko naman siya, pero ayokong lapit-lapitan talaga. Sakit lang sa ulo dahil halata namang walang interes magseryoso.

Kung manliligaw ako, poporma, masasayang lang ang panahon namin. I’ll get distracted by my school, and she’s definitely going to get distracted by my kisses.

Really, Draven? Kikitain ka lang sa labas ang dami dami mo nang sinasabi! As if you’re her type!

At mabuting hindi ako ang tipo niya. Ayokong habul-habulin niya ako. I’d probably make her my girlfriend right there and then!

“Hindi ako interesado sa mga halik mo,” well, I meant it. It’s my strongest defense to protect myself from her dangerous attacks.

“Basag ang mukha mo pag kamao ni Cassius ang humalik sa’yo.”

Well, baby, I’d rather get punched by your flavor of the month than get addicted to your kisses.

“I don’t involve myself in petty things like your troubles or boys at school.”

She smirked sexily and pulled the neckline of my uniform. I crouched a bit as our faces leveled.

Now that I have a clearer view of her face, I realize that she’s prettier up close. Her brows were thick and properly trimmed, as if she didn’t need to make an effort to shape them. Her almond-shaped eyes were siren-like and fierce. Its color reminds me of the rays of the sun in the forest—almost golden but not too amber.

Her lips were her greatest asset, and every time she smirked, it made her more fierce and dangerous, as if she were an angel cast into the land of sinners to attract the devils with her heavenly beauty.

Her freckles dot the bridge of her nose and are scattered lightly on her cheek. It wasn’t too obvious, but you know it’s there. Her soft hair has lazy waves that make her look more beautiful.

Getting enthralled by her beauty is the greatest downfall for a man. Hindi mo alam kung aahon ka ba para iwasang mabaliw sa kanya, o kusa kang luluhod para lamang magpaalipin sa ganda niya.

And I know that my heart is willing to take a risk for the latter, but my brain is clinging to what little sanity I have left in order to draw a line between attraction and obsession.

Akala ko titigil na siya. But then again, the next few days were a pain in the ass when she suddenly showed up to disturb me.

“I’m not into relationships, Draven,” she smiled after my question about her real relationship with Cassius.

It eases my mind. Meaning, these boys are just her past time. I’m relieved because she’s not interested in anyone.

“I want your help,” she said.

“Help with what?”

“With my assignments.”

See? You were so busy giving chances to those dumb boys who can’t even help you with your small problem. Kung sa akin ka dumikit, edi sana matalino ka rin ngayon? Baka fifty over fifty pa ang marka mo sa quiz at may naisasagot ka.

Her taste in boys says a lot about her. She’s not academically good. Her boys were all dumb. Si Cassius na matalino, bobo rin naman ‘yon dahil madaling natutukso sa kanya.

Her standard is so low that the boys didn’t have a hard time climbing up. Kaya kahit kung sino sino nalang ang nakakaakyat. And since she’s single, very pretty, and comes from a wealthy family, who wouldn’t try to get her?

I don’t want to help her at first since I know that she’s only going to use me. Pag ginawa ko ‘yon, mas marami na siyang oras manlalaki. Ako pa rin ang dehado. Para ko lang ginawang hagdan ang sarili ko at tulungan siyang maiangat para maabot niya ‘yung iba pang mga lalake sa itaas. Is this what my love language looks like? This is dumb.

“I’ll drop all of my boys and I will focus on you,” at nagsisinungaling Pa?

Sa akin? Really? Sa paiba-ibang flavor of the month mong mga lalake, makatiis ka kaya sa isa? Sa akin? I won’t even dare to kiss you if that’s your main goal here, miss. You won’t get a single kiss from me.

“Bring your assignments tomorrow,” I said, almost wanting to punch myself for purposely letting myself fall into her traps.

I think it’s a blessing in disguise. Baka madisiplina ko? I’ll be her tutor. Magiging matalino siya nang maisip niya na ‘yung mga tipo niyang lalake ay mga wala namang utak.

And why don’t you criticize her too, Draven? Why blame her taste in boys? It’s not her fault. She’s only seventeen. She’s young and… rebellious. At ako naman ang eighteen, mas matanda sa kanya, kaya ako na ang mag-iisip ng tama kung hindi niya kaya.

“Hindi mo pa rin ba nililigawan ‘yung tipo mo, Draven?” nangingiting tanong ni Mama nang dalhin ko sa kanya ang kanyang gamot.

She looked so weak and fragile. Lagi na lamang siyang nasa kama. Minsan nasa wheelchair siya pero habang tumatagal, mas nagiging mahina siya.

Bigo akong umiling. “Gamot mo, Mama…”

“Buti pa ang Kuya mo nakakapagdala na ng babae. Eh ikaw?” she smiled while taking her medicine.

Umupo ako sa gilid ng kanyang kama. She still looked very beautiful, despite her state.

“Sige na. Ligawan mo na. Gusto kong maabutan ang girlfriend mo habang nandito pa ako,” she giggled.

Hindi ako halos makangiti man lang. Having a girlfriend is my least priority. Makakapaghintay naman ‘yon. Ayokong mawalan ng oras sa pag-aalaga sa kanya lalo na’t nagtatrabaho si kuya.

I leveled the glass of water in front of her lips. Sumimsim siya roon. Noong nasiguradong tapos na, saka ko inilapag sa gilid ng mesa.

“Ferrarin din ba?” ngiti niya.

I nodded weakly and smiled a little. Humalakhak siya.

“Oh? Naririnig ko lagi, kasi kay Trison na napapalapit ka raw doon sa isang Ferrarin.”

Trison and his fucking mouth…

“Ligawan mo na,” she urged playfully.

“Pag nakapagtapos na po ako,” sabi ko.

“Huh? Ang tagal pa no’n! Tingnan mo ang kapatid mo, nakaya niya naman.”

Of course, because he’s not thinking well. Hindi ko na isinaboses.

“Hindi niya ako papatulan. At hindi ko rin siya papatulan ngayon,” sabi ko.

“Hmm… kung hinintay mo na makakapagtapos ka pa, baka may matipuhang iba? Maganda ‘yon. Marami siyang mahahanap.”

Then I’m fine with it. Lagi naman talaga ‘yung may nahahanap kahit saan mo ilagay.

“Para ‘yung si Kuya,” iling ko.

Ngumiti si Mama, nawiwili sa pagkakasalubong ng kilay ko.

“Kayong dalawa ni Trison masyadong tutok sa pag-aaral. Oo tama naman ‘yan, Draven. Pero hindi naman kita pinagbabawalang mag-girlfriend. Kung hindi masisira ang kinabukasan mo, ayos lang naman ang ganyan.”

Umiling pa rin ako.

“But let her know about your feelings, okay? Pag nawala ako Drave, unahin mo na ang sarili mo…” she smiled weakly.

Hindi ko kaya. If only we were privileged enough to take her to a prestigious hospital in this region. But we couldn’t. Kahit may taning na ang buhay niya, may parte sa akin ang iniisip na baka nasalba pa ang buhay niya kung… mayaman lang kami.

I am not blaming anyone for my mother’s death. It’s the call of the heavens. My mother’s time comes to an end, and we can’t do anything about it no matter how we prayed for it.

“Masasaktan ka lang sa pinapasok mo!” Alice, my childhood friend, cried in front of me.

“Ferrarin siya! Sila ang rason kaya lugmok kayo! Kaya nakulong ang papa mo! Kaya namatay si Tita—”

“Please don’t include my mother’s death,” I interjected.

My mother’s death has nothing to do with the Ferrarins. She doesn’t hate them. Kung sinisisi sila ni Mama, hindi niya na dapat pinatuloy ang isa sa mga Ferrarin sa bahay namin.

And just like how my mother viewed things, I believe that their clan has nothing to do with our downfall.

Ang kalupitan lang naman na ginawa nila ay pinakulong ang aming ama. For the less fortunate like us, nakakaawa nga naman kami sa mata ng lahat. But it doesn’t mean my father doesn’t need to pay for his wrongdoing. Alam naming dalawa ni Mama na mali ang ginawa niya, at hindi namin sinisisi kay Donya ang pagpapakulong niya sa kanya.

I wanted to hate their clan. I wanted to blame them for everything. But will it even bring back the life of my mother?

“Mabait naman ‘yung matanda. Huwag lang galitin,” rinig ko ang boses ni Sanders nang binuksan ko ang pinto ng aking kuwarto.

He’s drinking beer with my brother. Their head both glanced at me. My brothers knitted brows remained while Sanders’ attention went to me.

“Naglalandian pala kayo ni Ashtraia?” he pointed out.

My brother’s brows shot up interestingly.

“That’s good. You’re taking my advice.” The smirk in his lips looked so proud.

“She said she missed your kisses,” si Sanders sa baritonong tinig at nagsalin ng beer sa kanyang baso.

“Kung alam ko lang na mas agresibo ‘yan sa lalake—”

“Pakiinit nga, Kuya,” labas ko ng adobo sa ref na naka tupperware nang tumahimik siya.

Tumayo siya at hindi natuloy ang sinasabi habang inaabot ‘yon sa akin. Sanders looked at the tupperware first while sipping his beer, then glanced at me.

“Bakit hindi ‘yung panganay? Mukhang tipo ka no’n,” ani Sanders.

I saw how my brother glanced at him roughly. Padabog pang nailagay ang kawali sa itaas ng stove at marahas ang pagkakabukas noon na agarang umapoy.

I leaned against the refrigerator and crossed my arms. Ah… ‘yan siguro ang rason kaya pag nandito ‘yon, mainit ang dugo sa akin ni Kuya at ayaw akong palabasin ng kuwarto?

“Mga matalino kasi ang tipo no’n. Nabanggit niya sa akin na matalino ka raw,” patuloy ni Sanders.

“Anong pinapalabas mo rito, Sanders, na bobo ako?” si Kuya sa agresibong tinig at nakakaloko ang ngisi habang tinatapunan kami ng tingin.

“Thought you’re only after the land?” si Sanders nang lingunin siya.

My brother only clicked his neck, furrowed his brows, and didn’t answer. Nagkatinginan kami ni Sanders. He’s fucked.

Bumagabag sa isip ko ang sinabi ni Sanders. She has a fiancé. Wala naman siguro siyang balak na pakasalan iyon, dahil kung meron, hindi siya makikipaghalikan sa akin. Wow. I can’t believe I am good at creating my own fantasies just to fuel this delusion. I’m fucked as well.

O baka nga, tama si Alice. Am I blinded by her beauty? Am I this dumb to like her, who came from the clan that put my father behind bars?

“Gago! Ganito ba ang tama nito? Naduduling ako! Ibalik niyo ang paningin ko!” Trison reacted violently when he lost his balance right in front of me.

I chugged my second beer. Humawak pa si Trison sa hita ko habang nahihilo. My brother picked him up roughly and tossed him back to his seat.

Namaywang si Kuya sa harap ko. Trison was like a hurricane in his seat, glancing at his head from time to time and trying to stand up.

“Tang ina! Nahihilo talaga ako!” reklamo niya nang itinulak ulit ni Kuya pabalik sa kanyang upuan.

“Stay on your fucking seat, Alcaraz!” si Kuya sa matigas na boses.

I looked at my brother carefully. He’s Ashtraia’s type. Ilang beses na siyang naging kuryoso kay Kuya. Panay tanong ng kung ano ano. And knowing that most of her boys resembled my brother gave me the idea that his taste in men radiated a similar vibe.

Ang iritadong tingin ni Kuya kay Trison habang nakapamaywang sa aking harapan ay napunta sa akin. His thick brows knit.

“What are you glaring at? Pang ilan na ‘yan ah?”

Kung pagiging badboy lang, kaya ko naman ‘yan. I can smoke too. Kung hindi lang mahigpit si Kuya, pinagbabawalan ako, edi pwede sanang kaming dalawa ang naninigarilyo sa likod ng eskwelahan.

Kung pagiging basagulero lang, kaya ko rin naman. Malakas naman akong sumipa. I’m a soccer player. Madali lang ‘yon. Pwede namang ipagsabay sa pag-aaral.

Kaso bagsak ako dahil hindi naman ako bobo. Her type of boy doesn’t know how to use their heads right.

But am I that obsessed with her just to fit in with her standards for boys? Ang pangit siguro kung lagi kaming magkaharap sa guidance office pag nahuhuli sa kalokohan.

Ah… I’m probably drunk coz I’m thinking about these petty things.

“Give me some of your cigarettes, Kuya. I’ll try it too,” I said after placing the empty bottle of beer.

“Gago tulong… Nasusuka ako…”   Trison moaned helplessly.

Kuya glared at me, pulled Trison up harshly, and walked him to the garden. Halos sumubsob sa damuhan nang bitiwan niya at doon na nagsusuka.

“Cigarette, Kuya,” I said drunkenly as my head spinned.

“Shut up, Draven!” sigaw niya.

I couldn’t remember what happened. Nagising ako na masikip ang aking higaan at nakitang nasa tabi ko na si Trison, his drunk face facing my side. I groaned and pushed his body. Umungol siya at sa kabila iniharap ang ulo.

My head hurt like hell when I decided to pull myself up and take an abrupt shower.

Paglabas ko, nasa upuan na si Trison, hawak ang ulo at topless pa. He lifted his head and glared at me.

“Magmove-on kana kay Ashtraia!” he demanded aggressively.

I went into my room to change and closed the door.

“Patayin mo nalang ako kung babalik ka sa kanya. I won’t drink that shit again!” marahas niyang pinalo ang pinto at mukhang umalis na.

I settled for being her fling. She thought of a lot of things I wouldn’t even realize I’d do while I was still studying. I wasn’t curious about how intimacy works. I am more curious about how she thinks, about her likes and dislikes, and about her dreams.

Kaso minsan, ramdam ko na ayaw niyang pag-usapan. She always draws a line between us. Ayaw niyang magseryoso dahil sa nakita niya sa kanilang pamilya.

She’s rich, but she has her issues. Laging nasasabi ng iba na maswerte nga siya dahil mayaman siya, but she tattooed the butterfly in her body to remind her that she deserves freedom.

“Pag mahirap ang nagkamali at ang mayaman ang biktima, madali lang sa batas na hatulan tayo. Pero pag ang mayayaman ang nagkamali at mahirap ang biktima, parang ang hirap makuha ng hustisya,” si Trison nang umupo siya sa aking tabi at nakinig sa hearing.

I clutched my hand. The sad reality of the poor people is making a defeaning cry, but still it couldn’t be heard. The silence of the elites was more loud, producing noises through their money, which is why they’re always favored.

Lumingon ako sa kabila at nakita ang kaibahan ng mundo namin ni Ashtraia.

“We can’t keep what’s not meant for us,” ani Trison nang mahuli akong nakatingin sa kanilang angkan.

I bowed my head a bit, disappointed for what had happened to my brother and devastated for the love I would never have.

When Alice showed me her kissing scene with someone else, it hurt. And now that her clan is blaming my brother for the arson attack in the forest, it cut.

No matter how I tried to hold her and keep her by my side, fate always found a way to pull her away from me.

And perhaps Trison is correct. We can’t keep anything that isn’t meant for us. Because if it’s meant to be, it will stay. Willingly.

“I’m going back to the Philippines,” I informed the CEO of the company I’m working with.

“For the land title?” he asked.

Well, I’ve got bigger plans. I nodded.

He stood on his seat and started pacing back and forth.

“You’re the second stockholder of this company, and I trust your skill as my main weapon Engineer, Draven. I hope you won’t retire too soon.”

Hindi ako nakapagsalita.

“Your hard work comes from someone who’s living in the Philippines, right? Are you planning to start a family now?”

Umiling agad ako. After what happened to our combat engineer, I don’t think I will consider it at the moment.

Isa pa, hindi rin ako sigurado kung kasal na ba o may boyfriend na. Babalik lang naman ako para kunin ang lupa namin dahil kaya ko nang bilhin iyon, at kung kinwestyon ang pagbabalik ko, kapani-paniwala ang rason ko.

But if she’s single, and knowing that I’ve been single for ages, I might consider it now. Her clan won’t have a problem with her marrying me because I can provide more than the life she wishes to have. She doesn’t need to work.

Noong bata pa kami, sinubukan kong sabihin ang nararamdaman ko. Maybe we’ll work it out while we are both trying to reach our dreams.

But I was wrong.

Her life has its own direction, which doesn’t include mine. If I pursue her further, one of us needs to sacrifice our dreams. and I know that’s not how it should be. Love comes at the right time, with clear intentions and a determination to pursue your goals. I am not a boy who’s only after the thrill of being in a relationship to rush us; I am a man who’s willing to wait patiently until her rough waves subside.

Noon pa man, marahas na talaga siya. She always shows that no one can control how she wants to live her life. She’s full of determination—rebellious it may seem, but that’s how she handles things. and I’m fine with that as long as she makes her own progress, little by little.

“So tell me the truth. Did you come back for the land title or for my granddaughter?” the Donya asked when Ashtraia left us.

“Both, Donya,” I answered truthfully.

Tumango siya ngunit naninimbang ang istriktong tingin sa akin.

“Aren’t you mad at me? I had put your father behind bars in the past.”

“I know the reason, Donya… And I want to apologize for my father’s behavior. May alam din po ako sa mga pinaggagawa ni Kuya noon.”

“He’s just like your father. Dahil sa mga pinaggagawa niya, hindi malabong siya agad ang mapagbintangan sa sunog sa kakahuyan.”

Tumango ako.

“But he’s innocent, Donya. Hindi ko itatanggi na noong nakulong si Kuya, hindi ko kinamuhian ang angkan niyo. I despise your clan for using your power to put someone behind bars just to clean up the dirt in your family.”

She sighed and nodded. “I am overprotective with my granddaughters, Draven. Kung marunong silang magpatawad, ako hindi. I don’t mind if I use my power to punish these people who have hurt them. Drystan’s intention was clear to me. Maybe he has changed his mind in the process, but it won’t change that his first intention was to use Ashtraia for his cunning plans.”

Natahimik ako saglit.

“I’ll talk to Drystan about that personally. I hope you’re not here to repeat your brother’s—

Umiling agad ako. I will never hurt Ashtraia just to satisfy myself with the pain they have inflicted on us. I believe that she’s different. She’s less cruel. and less evil.

Dumaan ang ilang sigundong katahimikan. Pansin ko ang pagiging seryoso at estrikta niya. Noon pa man hindi ko siya nakikitang ngumingiti pag nangangabayo siya at napapadaan sa bayan. She’s always serious.

“If you trick my granddaughter, you know I’m going to hunt you once I’m dead.”

My eyes narrowed. Umiling ako.  Her face calmed down, and she sipped on her coffee.

“Don’t die yet, Donya,” I said.

Nauubo niyang naibaba ang kape niya. Now, she’s coughing for real. She leered at me.

“At gusto mo na rin akong mamatay?”

Umiling ako.

“I just want your presence on our wedding day in the future if Ashtraia permits me to marry her.”

I can sense that she’s fond of Ashtraia among her granddaughters.

“At pagkatapos noon, pwede na akong mamatay?”

I nodded seriously, still distracted with the topic. Ngunit nang mapagtanto ang pagtango, agaran akong umiling at tumikhim.

“Hindi muna, Donya. You should see your great-granddaughter first.”

When the hostage crisis happened, I had little idea about it. But I spotted Trison at that party. Napansin ko na siya noong pumasok ako. At halos, masundan ko rin ang mga swabe niyang galaw na hindi ko lamang masyadong pinahalatang napapansin ko.

Ashtraia’s accusations cut deep. I’d rather give the land entirely to her. It’s important to me because it’s the only property of my mother, but her peace of mind matters most to me.

“Maging alipin ka nalang ng isang Ferrarin,” rinig ko ang tinig ni Kuya sa aking utak.

The hostage crisis is none other than a classified mission by the special elite unit. Alam kong US-based army si Kaycee Williams at nandito siya para sa isang malaking misyon, but I didn’t expect she would choose the hotel as the main location for their operation.

“He’s a high-value target. If we can catch him, a long list of politicians, CEOs, prosecutors, and others will be caught red-handed; that’s part of the syndicate he’s in. Yet, Wallace is difficult to deal with because he’s an expert in his profession, a hustling criminal,” ani Kaycee Williams.

Wallace Serrano. He used his father’s… I sighed.

“Nasa Caraga rin ang iniimbistigahan naming private armed group,” she explained carefully.

When I pointed the gun at Trison, our dreams from the past flashed before my eyes. A part of me doesn’t want to believe that he’s part of that big syndicate, but the Trison I know won’t put us in danger.

The details that were given to me aren’t the full details at all. May ideya ba si Kuya rito?

“I’m going to marry your daughter, sir,” I said to her father when we visited their house in Manila.

“I know I don’t have the right to say this, but don’t hurt her.”

Ashtraia hates her father after what happened in the past. Naipatapon daw sila sa Caraga dahil hindi na madisiplina sa Maynila. They’re rebelling after finding out about the illicit affairs of their parents.

Maybe if she has a healthy family, the other way for us to meet each other is once I study in Manila. Magkikita pa rin naman siguro kami?
I kept on thinking about it, but as soon as I saw her getting out of the water, my thoughts fled somewhere.

We’re in Palawan to enjoy the beach, just like she wanted.

Ashtraia in her two-piece bikini while brushing her wet hair backwards using her two hands is immaculately perfect. The sunset gleamed at her back while the waves chased after her as she walked towards me.

I reclined my body a bit, my other hand resting at the back, as she occupied the space between my parting legs. Her back leaned against my chest, her wet hair kissing my lips as she rested all her weight on me.

It felt warm that she would always find her way back and sit on it, as if she were claiming her throne in my arms.

“Baka gusto ring sumama ni Kaycee Williams sa atin pauwi total nawiwili siyang asarin ako. Sagarin niya na,” she said in her usual deep tone, the voice to which I’m always addicted every time she speaks what’s on her mind.

I chuckled a little and wrapped my other arm around her waist.

“You found a friend unexpectedly,” I pointed out.

Marahas ang paglingon niya. “Uso pa naman, ‘yung kaibigan lang daw pero…” she arched her brow.

I kissed the side of her head as my lips stretched for a smile.

“Very well then, she’s our enemy,” sabi ko nang hindi na namin pagtalunan pa.

Sometimes I’m wondering if she’s truly jealous of her or if she’s making it her past time to tease me. She’s never been jealous. Or maybe she was jealous when she went into our house with a mad reaction.

I fell first. Ilang beses na akong nagselos na pilit ko lang kinontrol. As much as I want to lash out, claim her as mine, and punch all these boys, I guess that’s not how I loved her.
I’d rather watch how she smiles at him and kisses him and wish that it was me.

I’ve learned to love her from afar while waiting for my turn, until she finally pays me attention and notices that I like her—not too territorial or selfish, but too deep and patient.

Those short-lived moments that she would glance at me, smirk a little, and pull her attention back as if she never saw me. But I knew, those moments that she’s happy, those moments she’s laughing with some other boys, I was there, in awe while watching her smile.

“Ganda ‘no?”  Trison interrupted my thoughts.

Maganda nga.  Sobrang ganda.

I looked down to see the beauty I was just admiring from afar, who was resting in my arms.

“You sleepy?”  I whispered.

“Let’s watch the sunset more,” she murmured while watching the horizon peacefully.

The sunset were already kissing the sea as the waves touched her feet.

“Madalas akong pumunta noon sa dagat pag malungkot ako.”

Oh my poor baby…

“Tell me about it…” I squeezed her lightly.

“Well, coz it’s peaceful? And… it gave me a glimpse of my happy memory with you.”

I sighed and hugged her tight.

“We’ll create more happy memories, hmm?”

Tumango siya ngumiti. We watched as the golden hues of the sunset became dark on the horizon, birds flew freely, and the wind hushed quietly. When the sea and its waves eventually subsided, a string of lights gleamed in the sky.

Her eyes squinted a bit, and she raised her hand to cover her face from the light. I held her chin and kissed her lips thoroughly.

I’m at peace. Because I have her.