The Ghost of Alejandro

“Sa San Pascual de Almas, walang estudyanteng naglalakad nang hubad ang mukha; bawat isa ay may suot na mapanlinlang na maskara.”

Nilamon ng isang gabing walang bituin ang buhay ni Alejandro Vergara. Para sa kanyang kapatid na si Bill, ang pagpanaw nito ay hindi katapusan kundi simula ng isang madilim na misyon. Hindi pumasok si Bill sa unibersidad upang mag-aral; pumasok siya upang maningil. Ngunit sa kanyang unang tapak pa lamang sa lupa ng San Pascual, may ibang pwersang kumawala-isang mapusok at bawal na init na matagal na niyang itinatago at pilit na kinakalimutan.

Ang unibersidad ay hindi lamang pugad ng mga lihim; ito ay isang palaruan ng laman at pagnanasa. Habang sinusuyod ni Bill ang mundo ng mga fraternity at mga ritwal na ginagawa sa dilim, natatagpuan niya ang sarili na nalulunod sa tukso. Sa gitna ng mga katawang pinagpapawisan, mga matang nanlilisik sa pagnanasa, at mga dampi na nagpapalimot ng katinuan, unti-unting lumalabo ang linya sa pagitan ng kanyang paghihiganti at sariling kasiyahan.

Kailangang tuklasin ni Bill kung sino sa mga lalaking umaakit sa kanya ang may duguang kamay. Mahuhulog ba siya sa patibong ng sarili niyang pagnanasa, o magagawa niyang gamitin ang init na ito upang sunugin ang mga taong pumatay sa kanyang kapatid?

Sa San Pascual de Almas, ang paghihiganti ay matamis, ngunit ang kasalanan ay mas masarap. At upang makuha ang hustisya, kailangan munang hubarin ni Bill ang lahat-pati na ang kanyang sariling pagpigil.

Ang nobelang ito ay isang gawa ng piksyon. Ang lahat ng pangalan, karakter, negosyo, lugar, kaganapan, at insidente ay produkto lamang ng malikhaing imahinasyon ng may-akda (SaintLust). Anumang pagkakahawig sa tunay na tao, buhay man o patay, o sa mga aktwal na pangyayari ay sadyang nagkataon lamang.

Ang kuwentong ito ay naglalaman ng mga temang pang-matanda (Mature Content), kabilang ang:

Tahakang paglalarawan ng gawaing sekswal (Erotica): Naglalaman ng mga eksenang may maseselang tema at tahasang aktibidad.

Karahasan at Murder: May mga bahagi ng kuwento na naglalarawan ng marahas na pagkamatay, pagpatay, at madidilim na krimen.

Ilegal na Droga: Pagbanggit at pagpapakita ng paggamit ng mga ipinagbabawal na gamot bilang bahagi ng madilim na mundo ng unibersidad.

Thriller at Mystery: Madidilim na tema na maaaring maging triggering sa ilang mambabasa.

Kulto at Mental Health: Sensitibong pagtalakay sa mga maling paniniwala, mental health issues, at mapanganib na samahan.

Patnubay ng mambabasa ay lubos na kinakailangan.

Chapter 1

Bill’s POV

May mga sikretong mas mabuting manatili sa ilalim ng lupa. Ngunit para sa akin, ang nakaraan ang mismong wawasak sa katahimikan ng islang iyon.

Nagsimula ang lahat sa isang hukay.

Nakatayo kami ni Kuya Alejandro sa magkabilang dulo ng libingan. Hubad ang aming itaas at puno ng talsik ng sariwang dugo ang aming mapuputlang balat. Sa ilalim ng hukay, naroon ang bangkay. Hindi na makilala ang katawan dahil sa bagsik ng apoy. Rinig ko ang bawat lagitik ng nasusunog na baga at ang pagsabog ng laman sa sobrang init. Nakakasakal ang amoy ng sunog na balat na humahalo sa makapal na usok na pumapasok sa aking lalamunan.

Nakatitig si Kuya Alejandro sa ibaba. Walang buhay ang kanyang mga mata ngunit bakas ang matinding pighati. Tumingin siya sa akin, tikom ang mga labi, ngunit ramdam ko ang takot at paghagulgol na hindi niya mailabas.

“Tulungan mo ako, Bill.”

Isang bulong na hindi binigkas pero naramdaman ko hanggang sa aking mga buto. Biglang umalingawngaw ang tunog ng isang lumang radyo, magaspang at basag ang static.

“Isang brutal na krimen ang yumanig sa San Pascual de Almas matapos matagpuan ang bangkay ng isang lalaki sa talahiban. Ayon sa awtoridad, kinilala ang biktima na si Alejandro Vergara, third year student sa unibersidad. Nagtamo siya ng maraming saksak, basag ang bungo, at binalatan ang buong mukha.”

Nagsimulang umiyak ng malapot na dugo ang mga mata ni Kuya Alejandro. Nanginginig ang kanyang mga kamay sa ere habang humihingi ng saklolo. Pilit kong inabot ang kanyang mga daliri. Tiniis ko ang init ng apoy na sumusunog sa aking balat para lang maramdaman ang kalyo sa kanyang kamay. Ngunit isang marahas na puwersa ang humila sa akin pababa. Sabay kaming nahulog sa naglalagablab na butas, at ang huli kong nakita ay ang mukha ni Kuya na natutunaw sa init bago ako tuluyang lamunin ng dilim.

Nagising akong humihingal. Pawis na pawis ang aking katawan at nanunuot ang lagkit sa suot kong puting sando at brip. Mainit at mabigat ang hangin sa loob ng aking kwarto sa attic. Napatitig ako sa kisame.

Isang taon.

Isang taon na ang nakalipas mula nang paslangin si Kuya Alejandro sa San Pascual de Almas. Hanggang ngayon, pilit na pinaniniwala ng mga awtoridad na suicide ang nangyari. Pinapaikot ikot lang kami ng mga taong may kapangyarihan sa isang mahabang kasinungalingan. Walang hustisya para sa mga dukhang tulad namin.

Isinuot ko ang aking shorts at bumaba sa kusina. Naabutan ko si Papa na nakadapa sa sofa. Puno ang center table ng mga bote ng beer at tirang pulutan na nilalangaw na. Gabi gabi niya itong ginagawa para lunurin ang katotohanang wala na ang paborito niyang anak. Tahimik kong nilinis ang kalat, maingat na iniiwasang magkaingay ang mga bote.

Naalimpungatan siya. Mapupula ang kanyang mga mata at amoy alak ang bawat paghinga niya.

“Pasensya na anak, naparami ako kagabi,” paos na sabi ni Papa.

Tumango lang ako. Marami akong gustong isumbat pero mas pinili kong manahimik.

“Nagluto na ako ng almusal mo kanina bago ako malasing,” dugtong niya. Kahit lulong sa alak, sinusubukan pa rin niyang maging ama.

Ngumiti ako nang pilit para hindi na siya mag alala. “Salamat, Pa.”

Pagkatapos maglinis, lumapit ako sa maliit naming altar. Kinuha ko ang posporo at tiningnan ang litrato ni Kuya Alejandro. Nanginginig ang aking mga daliri. Bago ko pa maikaskas ang posporo, nagsalita si Papa mula sa likuran.

“Sabi ko naman sa iyo, ayokong nakikita na may kandila sa tapat ng litrato ng kuya mo.”

Hinarap ko siya, mabigat ang dibdib ko. “Pa, tanggapin natin na wala na siya.”

“Bill, itigil mo iyan,” banta niya, unti unting tumataas ang boses.

Nagpatuloy ako. Naiinis ako dahil ayaw umapoy ng posporo. Isang kaskas. Dalawa. Tatlo.

“Bill! Sumunod ka sa akin dahil tatay mo pa rin ako! Tama na yung sakit na araw araw kong nararamdaman! Kahit dito man lang sa loob ng bahay ay maramdaman ko na buhay pa rin siya. Itigil mo iyang pagtitirik ng kandila! Para sa akin ay buhay siya at nakakausap ko pa rin siya sa bahay na ito!”

Lumapit si Papa, nanginginig ang buong katawan. “Huwag mong patayin ang pag asang iyon!”

Tumulo ang aking mga luha. Masakit mawalan ng kapatid, ngunit habang tinitingnan ko ang wasak na anyo ni Papa, nakita ko ang walang katumbas na sakit ng isang magulang. Si Kuya Alejandro ang liwanag ng bahay na ito. Ako ay nanatiling anino lang, ang anak na nandito pero hindi sapat.

“Kumain na tayo,” mahinang sabi ni Papa. Naubos na ang kanyang lakas sa pagsigaw.

Naupo kami sa hapag. Kinuha ko ang folder at inabot sa kanya. Tinitigan niya ito bago marahas na inilayo ang mga papeles.

“Paulit ulit na lang ba tayo dito, Bill?” tanong niya.

“Hanggang mapagod ka at pirmahan mo,” matigas kong sagot.

“Para saan? Paghihiganti mo ang kuya mo?” Natawa si Papa nang mapait. “Nawalan na ako ng isang anak. Hindi ako papayag na mawalan pa ng isa.”

“At nawalan din ako ng kapatid!” ganti ko. “Gabi gabi ko siyang nakikita sa panaginip ko, humihingi ng tulong. Hindi siya matahimik at ako rin. Kailangan kong malaman ang tunay na nangyari.”

Hindi na sumagot si Papa. Pinunasan ko ang aking luha at tahimik na kumain. Hindi niya alam na ito na ang huli naming almusal.

Kinagabihan, bumaba ako bitbit ang aking travel bag. Natutulog si Papa sa sofa, bukas ang TV at may hawak na beer. Dumiretso ako sa kusina at kinuha ang folder sa basurahan. Ipinatong ko ang registration form para sa San Pascual de Almas sa ibabaw ng dokumentong may tunay na pirma ni Papa.

Maingat kong binakat ang kanyang pirma. Nang makasigurado, tumungo ako sa pinto. Tiningnan ko si Papa na humihilik. Lumapit ako at humalik sa kanyang ulo.

“Ako na ang bahala,” bulong ko.

Pag gising niya ay tiyak na magagalit siya, pero kapag nasa loob na ako ng San Pascual de Almas ay wala na siyang magagawa. All boys school ito para sa mga elite. Ang scholarship na inialok nila matapos mamatay si Kuya ang tanging paraan ko para makapasok.

Pitong oras ang biyahe sa bus. Pitong oras ng pag iisip habang nagpapalit ang tanawin mula semento patungo sa mga bukirin.

Ako si Bill. Labing walong taong gulang, limang talampakan at limang pulgada ang taas. Inosente ang aking mga mata, ngunit sa loob ko ay nag aalab ang galit. Kung gaano kaingay at palakaibigan si Kuya, ganoon naman ako katahimik. Ako ang observant na kapatid. Palagi akong anino ni Kuya, pero siya lang ang nakakaintindi kung sino talaga ako sa likod ng mga maskara ko.

Nang marating ko ang pier, sinalubong ako ng malamig na hangin at amoy ng dagat. Sumakay ako sa speed boat kasama ang ibang bagong estudyante na halatang galing sa mayayamang pamilya. Naramdaman ko ang mapanuri nilang tingin sa luma kong bag, pero hindi ako nagpatinag.

Habang mabilis na tumatakbo ang bangka sa madilim na dagat, hinampas ng malamig na hangin ang aking mukha. Bawat hampas ng alon ay nagpapaalala sa akin kung bakit ako narito. Gagawin ko ito para kay Kuya, para kay Papa, at para sa sarili ko.

Natanaw ko ang San Pascual de Almas mula sa malayo. Ang mga gusali ay parang mga matatas na kastilyo, ngunit alam kong sa loob nito ay may nagtatagong mga demonyo. Ang bawat ilaw sa pampang ay parang mga matang nagmamasid sa aking pagdating.

“Huwag kang matatakot, Bill,” bulong ko sa sarili habang bumabagal ang speed boat.

Pagbaba ko sa isla, bumungad ang malaking arko ng unibersidad. Handa na akong isuot ang aking maskara para malaman ang totoong nangyari sa likod ng pagkamatay ni Alejandro.

Chapter 2

Bill’s POV

Dormitoryo ang unang hantungan ko. Room 406. Pinilit ko ang dorm master na dito ako ilagay kahit madalang na itong ipagamit sa mga bagong estudyante dahil sa bigat ng nakaraan nito.

Alam ko ang dahilan. Ito ang silid ni Kuya Alejandro bago siya natagpuang patay sa talahiban. Kahit naipadala na sa amin ang karamihan sa gamit niya, sigurado akong may mga ebidensyang hindi nabura ng simpleng paglilinis o mabilisang pag iinspeksyon ng mga bayarang pulis.

Anim na buwan kong binuo ang plano ko sa isip. Una, magpanggap na inosenteng probinsyano para malaya akong makapagmatyag. Pangalawa, pasukin ang mundo ni Kuya at kilalanin ang mga taong nakapaligid sa kanya. At panghuli, maningil. Dugo sa dugo.

Sa tindi ng pagod sa biyahe, nakatulog ako agad sa kama na dating hinihigaan ng aking kapatid. Pero hindi naging mahimbing ang tulog ko dahil binagabag ako ng mga pira pirasong imahe ng mga kamay na humihila sa akin pababa.

Nagising ako dahil sa malamig na pakiramdam na may nakatitig sa akin sa dilim. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata at napalundag sa gulat.

Isang lalaking mahaba at buhol buhol ang buhok, suot ang makapal na salamin, ang nakatayo sa mismong tabi ng aking higaan. Nakatitig lang siya, walang kukurap kurap.

Tumama ang likod ko sa pader. Siya pala ang roommate ko. Wala nang tanong tanong, hinablot ko ang aking tuwalya sa likod ng pinto at mabilis na lumabas patungo sa shower area. Iniwan ko siyang nakatayo pa rin doon na parang estatwa.

Ala una na ng madaling araw. Madilim na asul ang liwanag ng hallway. Ang shower area ay mahabang hanay ng cubicles na walang pinto. Tanging pader lang ang naghihiwalay sa bawat showerhead kaya malinaw na makikita ang likuran ng sinumang maliligo. Sa San Pascual, sadyang walang privacy.

Naghilamos ako sa lababo. Habang nakatingin sa salamin, inisip ko ang bago kong roommate. Sino siya at bakit niya ako pinapanood matulog? May alam ba siya sa kwartong ito?

Habang naglalakad patungo sa dulong cubicle, may narinig akong mabilis at malalim na paghinga. Hindi lang isa, kundi dalawa. Dahan dahan akong humakbang sa basang semento. Sumilip ako sa cubicle na nababalot ng makapal na usok mula sa mainit na tubig.

Tumambad sa akin ang eksenang magpapainit sa unang gabi ko.

Isang maputing lalaking kulot ang nakatuwad sa pader at nakadiin ang mga palad sa malamig na tiles. Nakaarko ang kanyang likod, sinasalubong ang bawat mabigat na pagbayo ng lalakeng nasa likuran niya. Isang matangkad at morenong atleta ang pumapasok sa kanya. Umaalon ang mga kalamnan ng atleta sa likod sa ilalim ng dilaw na ilaw habang mabilis at malakas nitong kinakantot ang kulot na lalaki.

Ang bawat pagbaon ay may kasamang malakas na lagutok ng balat na humahalo sa lagaslas ng tubig. Nakabaon ang malalaking kamay ng atleta sa baywang ng bottom at mahigpit itong hinihila palapit sa bawat pagsadlak ng kanyang tigas. Nakasubsob ang mukha ng atleta sa leeg ng kulot at mainit ang hininga nito habang umuungol nang malalim.

Nakatingala ang kulot na lalaki at sarap na sarap habang kinakagat ang sariling palad para pigilan ang malalakas na daing. Pero sa tuwing sagad ang pagbaon ng atleta, nakakawala ang maiinit na ungol niya. Napalunok ako. Amoy na amoy ko sa hangin ang matapang na halo ng mainit na pawis, sabon, at matinding libog.

Gumapang ang init mula sa dibdib ko pababa sa aking puson. Hindi ko maalis ang tingin ko. Nanatili akong nakapako habang pinapanood ang bawat marahas na galaw ng kanilang mga katawan. Nang biglang magtama ang mga mata namin ng kulot na lalaki sa repleksyon ng basang tiles. Imbes na magulat ay ngumiti siya nang mapanukso. Mas idiniin niya ang katawan niya palikod at mas inarko ang kanyang balakang. Hinahamon niya akong panoorin ang bawat paglubog at pag ahon ng laman sa loob niya.

Umatras ako at agad pumasok sa malayong cubicle. Paghubad ko ng shorts, napailing ako. Tigas na tigas ang pagkalalaki ko at basa na ang dulo dahil sa nasaksihan. Binuksan ko ang malamig na shower at nagpakawala ng malalim na hininga para palamigin ang aking sistema.

Paglabas ko ng shower area, naabutan ko ang kulot na lalaki. Nakasuot siya ng roba ng San Pascual pero bahagyang nakabukas ito kaya kita ang pulang pula pa rin niyang dibdib. Nakasandal siya sa lababo at nagyoyosi habang naglalagay ng serum sa mukha.

“Hello!” Abot tenga ang ngiti niya. “Pasensya ka na kanina ha, akala ko tulog na lahat ng students kaya sinamantala na namin.”

“Ako dapat ang humingi ng pasensya, napasilip ako,” sagot ko habang nagtutuyo ng buhok.

“Nako, wala iyon! Sa islang ito, ang pagmamasid ay bahagi na ng kurikulum,” tawa niya habang tinatapik ang pisngi. “Ako si Tom, second year Theater Arts student. Bago ka lang?”

“Kakarating ko lang kanina. Bill, first year Political Science.”

Tumawa nang malakas si Tom. “Bill! Tom! Taray! Para tayong mga anak ni Scarlet Witch sa Marvel!”

Napakunot ang noo ko dahil pamilyar ako sa komiks ni Kuya. “Hindi ba Tommy at Billy iyon? At kambal sila.”

“Ganoon na rin iyon! Billy na itatawag ko sa iyo para match tayo!” kumindat siya.

“Boyfriend mo ba iyong kasama mo kanina?” tanong ko.

Bigla siyang tumahimik. “Ah, hindi. Nakilala ko lang kanina sa library. Physical Education major. Alam mo na, kailangan ng release,” tipid niyang sagot. May dumaang lungkot sa mga mata niya bago muling ngumiti. “Una na ako, Billy! See you bukas, sakto at nasa iisang building tayo para sa General Electives.”

Ang unang araw ko sa campus ay nauwi sa pagmamasid. Nakikinig ako sa mga bulungan sa pasilyo at inaabangan ang pangalan ni Kuya Alejandro. Ramdam ko ang malamig niyang presensya sa mga lumang gusali.

Maayos naman ang klase pero mahirap tumuon sa aralin. Sumali ako sa isang gardening organization dahil may sariling sanctuarium ang campus na napapaligiran ng matataas na puno at mga halaman. Doon ko balak itago ang mga ebidensyang makukuha ko.

Bago ang huli kong klase, napansin ko ang tensyon sa paligid. Halos lahat ng estudyante ay nakayuko sa cellphone, nagbubulungan at nagtatawanan. Tumunog ang phone ko kaya binuksan ko ang group chat ng batch namin.

Isang video ang bumungad sa akin. Isang twink ang kinakasta ng lalaking may malaking kargada sa loob ng locker room. Rinig na rinig ang malalakas na ungol at pagmamakaawa na kantutin siya nang mas madiin. Kahit hanggang dibdib lang ang kita at madilim ang video, malinaw ang isang detalye: may tattoo ng gagamba sa puson ng bottom malapit sa singit.

Umingay ang chat.

“Ang sarap naman!” “Pokpok!” “Ilabas ang pangalan!”

Hanggang sa may nagsabi: “Hindi ba iyan si Tom Quijano, iyong Theater student? Ganyan ang suot niyang underwear kanina sa rehearsal.”

Pagpasok ko sa classroom, iyon pa rin ang isyu. Nalilibugan ang mga lalaki sa likuran habang pinapanood nang paulit ulit ang malalaswang eksena. Natahimik ang lahat nang pumasok si Tom. Kaklase ko pala siya rito. Namumula ang mga mata niya mula sa pag iyak pero nakataas pa rin ang kanyang noo.

Nagsimula ang klase para sa group project. Walang gustong sumali kay Tom. Pinanood ko siyang tapusin mag isa ang draft ng project. Matikas ang likod niya pero nanginginig ang kanyang mga balikat. Pagkatapos ng klase, nagpasa siya ng papel. Paalis na siya nang tumawa ang isang lalaki sa unahan at bumulong.

“Slut.”

Huminto si Tom sa pintuan. Dahan dahan siyang humarap at naglakad patungo sa unahan ng klase.

“Lahat kayo, tingin!” sigaw niya. Inalis niya ang butones ng slacks at mabilis na ibinaba ang zipper. Itinaas niya ang damit at hinila pababa ang garter ng kanyang pulang brip. Lumabas ang bahagi ng kanyang pubic hair at ang makinis na balat.

“May gagamba ba kayong nakikita?!” hamon niya habang umiikot para ipakita ang buo niyang puson.

Napanganga ang lahat. Walang tattoo ng gagamba. Malinis ang balat niya. May pumalakpak at sumunod ang halos lahat. Bilib ako kay Tom. Hindi siya biktima na iiyak lang sa sulok dahil palaban siya.

Pagbalik sa dorm, naabutan ko ang roommate ko na nakaupo sa kama ko habang hawak ang mga gamit ko. Nakapikit siya at parang may dinadasal na orasyon habang hinahaplos ang unan ko.

“Anong ginagawa mo sa gamit ko?!” sigaw ko.

Nagulat siya at mabilis na tumakbo palabas nang walang sinasabi. Sa sobrang inis, umakyat ako sa rooftop ng dorm para magpahangin at takasan ang amoy ng insenso niya. Doon ko nakita si Tom sa gilid ng railings na naninigarilyo.

“Tom! Angas mo kanina. Tiklop sila eh,” sabi ko paglapit. Inalok niya ako ng yosi pero umiling ako.

“Mga lalaki talaga rito sa San Pascual, puro gago. Pagkatapos kang tikman, ipapakalat pa para magmukhang alpha,” sabi niya habang nagbubuga ng usok. “Sana ay ayos lang iyong totoong lalaki na nasa video.”

“Pero in fairness, sarap na sarap iyong bottom doon,” banat niya sabay tawa nang mapait. “Kung may choice ako, hindi ako mag aaral sa impyernong ito. Buti na lang maraming pogi at may supply ng Vitamin D.”

“Vitamin D?” tanong ko.

Tumango si Tom at kumindat. “Vitamin Dick, Billy boy. Iyon ang nagpapatakbo sa ekonomiya rito.” Sabay kaming nagtawanan.

“Ikaw, bakit mo piniling pumasok dito? Hindi ka naman mukhang palaaway,” tanong niya.

Huminga ako nang malalim. “Kilala mo si Alejandro Vergara?”

Nanlaki ang mga mata ni Tom. Itinapon niya ang yosi at tinapakan. “Sino ang hindi nakakakilala sa kanya? Kanya ang pinakakontrobersyal na kaso rito sa loob ng sampung taon.”

“Kapatid ko siya,” pag amin ko. Kailangan ko ng kakamping tulad ni Tom na may access sa lahat at hindi natatakot sa iskandalo.

Nag usap kami tungkol kay Kuya. Maraming alam si Tom tungkol sa mga underground parties na dinadaluhan ni Kuya noon na hindi nakarating sa balita. Pumayag siyang tulungan akong mag imbestiga.

Bago matapos ang usapan namin, humingi ako ng pabor. “Tom, pwedeng maging roommate na lang kita? Baka gisingin ako nung weirdo sa 406 na may hawak nang kutsilyo.”

“Consider it done, Billy,” ngiti niya.

Pagbaba namin, may ibinulong si Tom sa dorm master. Dumeretso sila sa Room 406 at naabutan nilang may hawak na namang anting anting ang weirdo kong roommate.

“Dorm master, iyan po ang sinasabi ko!” sigaw ni Tom habang may pinupulot na maliit na bote ng poppers sa ilalim ng kama ng weirdo.

Nagalit ang dorm master dahil mahigpit na bawal ang anumang kemikal doon. Kinaladkad palabas ang kawawang estudyante para tuluyan nang patalsikin. Kumindat sa akin si Tom.

“I am not an actor for nothing,” bulong niya.

Nang tuluyan nang pinaalis ang roommate ko, naisipan kong mag ayos bago pa lumipat si Tom. Iniurong ko ang kama palapit sa bintana para makapasok ang hangin at mawala ang amoy ng insenso. Pag usog ko sa headboard, may nahulog na bagay mula sa maliit na siwang ng pader. Isang lumang polaroid picture.

Pagkatingin ko sa litrato sa ilalim ng dilaw na ilaw, nanlamig ang buong katawan ko.

Si Kuya Alejandro. Nakagapos siya sa silya sa loob ng madilim na kwarto. Nasa likod ang kanyang mga kamay at may busal na itim na tela sa bibig. Punong puno ng pasa at kagat mula sa halik ang dibdib niya. Pero ang nakakapagtaka, may tipid siyang ngiti sa harap ng camera. Isang ngiting nagpapakita na alam niya ang mangyayari at hindi siya natatakot.

Sa ibaba ng polaroid, may dalawang salitang mabilis na isinulat gamit ang itim na marker.

Alpha Sigma.

Chapter 3

Bill’s POV

Lumipas ang mga araw na magkasama kami ni Tom sa iisang kwarto. Kung dati ay malungkot at tahimik ang buhay ko, medyo sumigla ito sa tulong niya. Pinagsabay ko ang pag iimbestiga sa pagkawala ni Kuya Alejandro at ang pag aaral ko. Hindi naging mabigat ang lahat dahil nandiyan ang bago kong kaibigan.

Araw araw, para akong nagkaroon ng kapatid. Ligtas ang pakiramdam ko kapag nandiyan siya. Naging misyon na rin ni Tom na pasayahin ako para gumaan ang pinagdadaanan ko. Gabi gabi bago matulog, kinukuwento ni Tom ang makulay niyang karanasan hanggang madaling araw.

“Alam mo ba, Bill, size matters talaga minsan,” kwento niya habang nakatingin kami sa kisame. “Pero mas mag ma matter kung halimaw bumayo.”

Magtatawanan kami na parang walang pasok kinabukasan. Sa mga sandaling iyon, nakakalimutan ko ang bigat ng problema. Napagkasunduan namin na tuwing Biyernes ay magkakaroon kami ng Detectives Meeting Night para pag usapan ang mga nakalap naming impormasyon.

“Bestie, I am home!” malakas na entrada ni Tom nang buksan ang pinto ng dorm namin. Ibinagsak niya ang kanyang bag at nag pose na parang model. Humarap siya sa bintana at nagpanggap na host ng reality show. “Handa ka na ba sa ating Friday Detective Meeting Night Episode 2? For tonight, ako si Enola Holmes at ikaw naman si Sherlock para partner pa rin tayo, bet?”

Natawa ako sa kalokohan niya. Nakaupo ako sa sahig habang nakalatag sa carpet ang mga litrato ng mga taong posibleng may kinalaman sa pagkawala ni Kuya.

“May bago ka bang nalaman?” tanong ko.

“Marami akong nakausap kanina mula sa iba’t ibang department,” sagot niya habang naghuhubad ng sapatos. “Mabuti na lamang at charming ako. Walang makahindi sa smile ko.”

Binuksan ni Tom ang kanyang cellphone at pinindot ang audio recording app. Dumapa siya sa tabi ko at pinindot ang play. Isa isang lumabas ang mga boses mula sa recording. Iba’t ibang tao pero lahat ay may dalang impormasyon tungkol kay Alejandro.

“Si Alejandro yung laman ng mga underground parties? Diba pinagpasapasahan iyon ng mga lalaki rito?” sabi ng isang boses na puno ng malisya. Kumuyom ang kamao ko.

“Mabait iyon,” sabi ng isang lalaki. “Siya ang tumulong sa amin para masibak sa pwesto yung homophobic naming prof.”

“I heard ex siya ni Magnus,” bulong ng isa pa.

“Diba parte siya ng Alpha Sigma before? Kasama nila Magnus, Dominic, Achilles at Diesel,” sabi ng isang lalaki.

At ang huli ang pinakamasakit pakinggan. “Bat hindi niyo pa patahimikin yung patay? He was once part of our group, pero simula nung mapasama siya sa Alpha Sigma, that faggot changed.”

Pilit kong isinulat lahat ng iyon sa notebook ko habang nanginginig ang aking kamay. Nagkatinginan kami ni Tom.

“Alpha Sigma,” bulong ko. “Iyun yung nakita ko sa polaroid.”

Nalaman ko kay Tom na isa pala itong fraternity, ang pinakasikat at kinatatakutan sa campus. May kinuha si Tom na papel sa bag niya at inabot sa akin. Isang registration form para sa Alpha Sigma.

“Kung hindi lang tayo mag bestie ay hindi ko ito gagawin,” ani Tom na halatang nag aalala.

“Salamat,” niyakap ko siya nang mahigpit. “Paano natin ito ipapasa?”

“Alpha Sigma is having a party tonight sa underground base sa dulo ng isla. Dati itong military base pero ginawa na nilang exclusive club,” paliwanag ni Tom.

“Tonight?” tuminis ang boses ko.

“Yes! Kaya halika na, pumili na tayo ng isusuot!” hinila niya ako patayo.

Natigilan ako. “Pero Tom, I do not drink.”

“Why not?”

Napaupo ako sa kama. “Nung Grade 12 ako, uminom kami sa park. Noong nalasing ako, nakipag make out ako sa kaibigan ko sa labas ng kotse, yung kamay ko nasa loob na ng pants niya. Pag dilat ko, nasa harap ko na si Papa. Nagbabago ang pagkatao ko kapag lasing. Nawawala ang hiya ko. Kinakain ako ng matinding libog”

Pinigilan ni Tom ang pagtawa. “Bestie, I appreciate your self awareness. Alam ko naman na hindi ka mamimilit ng ibang tao.” Tumayo siya at kinuha ang isang maliit na bote. “Meron tayong tinatawag na PrEP. Ito ay proteksyon laban sa HIV. Isipin mo itong seatbelt. Hindi dahil nagpaplano tayong bumangga, kundi para kung sakaling may mangyari dala ng kalasingan, may proteksyon ka.”

Tumango ako at ininom ang tableta. Tama siya. Safety first.

Dala ang isang big bike ay pinatakbo ni Tom ito nang mabilis patungo sa dulo ng isla. Tahimik ang paligid nang marating namin ang lokasyon. Sumakay kami sa isang lumang industrial na elevator. Habang bumababa, narinig ko ang malakas na dagundong ng musika. Pagbukas ng pinto, sumalubong sa amin ang usok, nakakabulag na ilaw, at matapang na amoy ng alak. Puno ng kalalakihan ang club.

Hinila ako ni Tom sa isang lamesa at kumuha ng drinks. Naihulog na namin ang registration forms namin sa entrance box.

“Cheers, bestie!” sigaw niya.

Nilagok ko ang isang red cup na puno ng alak. Mainit ito sa lalamunan at mabilis ang tama. Hinila ako ni Tom papunta sa dancefloor. Ang tahimik kong pagkatao ay napalitan agad ng matinding init. Lumabas na ang wild na si Billy.

Maya maya, may kumawit na matangkad at chinitong lalaki sa bewang ni Tom. Nilaplap agad ni Tom ang lalaki sa gitna ng dancefloor. Umakbay din ang lalaki sa akin. Tinitigan ko siya sa mata habang mabilis niya akong hinalikan sa labi. Kusa na lang lumibot ang kamay ko sa maskuladong katawan niya bago siya muling kumawit kay Tom para salitan kaming halikan.

Nang mapatingin ako sa VIP area, nakita ko ang isang matangkad at morenong lalaki. Siya si Dominic, isa sa mga sikat na members ng Alpha Sigma. Malamig itong tumingin habang may hawak na whiskey glass.

Naramdaman ko ang sakit ng puson kaya dumiretso ako sa banyo. Halos yumakap ako sa toilet bowl at sumuka. Hilong hilo na ako kaya nagdesisyong lumabas muna ng club para magpahangin.

Sa labas, sumandal ako sa isang nakaparadang Jeep Wrangler. Hindi ko namalayang sumampa na pala ako sa front seat at nakatulog.

“Who the fuck are you?” nagising ako sa isang malakas na sigaw.

Sa ilalim ng buwan, nakita ko ang isang lalaking may mapupungay na mata at matipunong katawan. May full arm sleeve tattoo siya sa kaliwang braso. Amoy na amoy ko ang kanyang pabango na humalo sa amoy ng sigarilyo.

“I said who the hell are you?!” sigaw niya ulit.

Sinubukan kong bumaba pero hinarang niya ako. “Lasing ka na. Hindi safe,” sabi niya nang may awtoridad.

“Let me go,” banta ko habang humahakbang palapit sa kanya. “Or else, I will fucking kiss you.”

Ngumisi ang lalaki. “Try me.”

Sinalubong ko siya ng halik. Ikinawit niya ang kamay sa likod ko para ilapit ako nang husto. Binuhat niya ako at pinaupo sa kandungan niya sa driver seat. Ramdam ko ang pagtigas ng kanyang katawan sa ilalim ng pantalon.

“Let us not do it here. I have a place,” bulong niya.

Pinaandar niya ang sasakyan habang nilalamas ang dibdib ko. Binuksan niya ang kanyang zipper at inilabas ang kanyang matigas na ari. Napalunok ako at agad itong nilaro. Isinubo ko ito nang buo hanggang sa maramdaman ko sa dulo ng aking lalamunan.

“Fuck, you suck so good,” ungol niya habang nakasabunot sa buhok ko. “Ihanda mo ang sarili mo dahil magdamag kitang kakantutin.”

Tumigil ang sasakyan sa isang cabin sa kakahuyan. Binuhat niya ako papasok at hinubad ang aking damit. Nag shower muna kami kung saan naging mainit ang aming halikan sa ilalim ng tubig. Pagkatapos ay dinala niya ako sa kama.

Halos tatlong oras kaming nagkantuta sa iba’t ibang posisyon. Ipinatong niya ang mga binti ko sa kanyang balikat at binayo ako nang sagad. Puno ng pawis at ungol ang buong gabi hanggang sa kapwa kami mapagod.

Nagising akong binibiyak ang ulo sa sakit. Nakita ko ang sarili ko sa salamin na puno ng chikinini ang leeg at dibdib. Agad kong pinulot ang aking mga damit habang nanginginig ang mga kamay. Lumingon ako sa kama at nakita ang lalaking may tattoo na tulog na tulog pa rin.

Bago ako makalabas, napatingin ako sa isang painting sa headboard ng kama. Nanlamig ang buong katawan ko nang makilala ang nasa larawan. Mukha iyon ni Kuya Alejandro. Nasa gitna siya ng isang arena na may nakatarak na pana sa kanyang nagdurugo na puso. Sa ibaba ng frame, may nakaukit na pamagat.

“Murder on The Dancefloor.”

Ito na ang ikatlong ebidensya. Tumakbo ako palabas ng cabin habang mabilis ang tibok ng aking puso.

Chapter 4

Bill’s POV

Malamig ang hangin sa rooftop ng dorm. Tumatagos ito sa manipis kong t-shirt, pero mas nakakakaba ang katahimikan sa pagitan namin ni Tom matapos kaming hindi mag-usap maghapon. Kasalanan ko ang lahat. Iniwan ko siyang nag-aalala noong gabi ng party para magpakasasa sa init ng isang estranghero. Si Tom ang tanging sandigan ko rito at nakakaalam ng aking pakay, pero nagpadala ako sa kalibugan sa gitna ng seryosong misyon.

Nakatayo ako sa pasamano, nakatitig sa mga sasakyan sa ibaba. Ang bigat sa dibdib ko ay hindi lang dahil kay Tom kundi dahil sa pagkadismaya sa sarili. Narito ako para kay Kuya, paalala ko habang nanginginig ang aking mga kamay. Bawat halik na ibinigay ko sa estrangherong iyon ay pagtataksil kay Kuya Alejandro. Paano ko malalaman ang katotohanan kung nagpapatalo ako sa sarili kong kahinaan?

Humarap ako kay Tom na nakasandal sa pader at umiiwas ng tingin.

“Tom, sorry na. Nawala ako sa sarili ko kagabi.”

Bumuntong-hininga siya. “Billy, nasa kalagitnaan tayo ng pag-iimbestiga sa isang delikadong fraternity tapos bigla kang mawawala. Paano kung nakuha ka na ng mga taong pumatay sa kapatid mo?”

“Alam ko, at pinagsisihan ko. Hindi na mauulit,” sagot ko.

Biglang lumamig nang husto ang paligid at napalitan ng nakakabinging katahimikan ang ingay ng lungsod. Sa kabilang dulo ng rooftop, malapit sa kalawanging water tank, may nakita akong bulto ng tao na unti-unting naging malinaw.

Nanigas ako. Isang lalaki ang nakatayo roon, maputla at walang kulay. Nanlilisik ang kanyang mga mata na puno ng galit at paghihirap. Kahit sa dilim, kilala ko siya.

“Kuya Alejandro?” pabulong kong tawag.

Nagsitayuan ang mga balahibo ko. Umamoy lupa at bulok na bulaklak ang hangin. Bumuka ang kanyang mga labi ngunit walang tunog na lumabas. Nakakapanlumo ang kanyang titig. Bago pa ako makahakbang, kumurap ako at naglaho siya.

Napahawak ako sa dibdib at humingal. Hindi iyon panaginip. Galit siya dahil nakakalimutan ko ang hustisya para sa kanya. Naalala ko ang duguan niyang mukha sa painting sa cabin. Konektado ang lalaking nakasama ko kay Kuya.

Nabulabog ako nang hawakan ni Tom ang balikat ko. “Hoy, namumutla ka. Ayos ka lang?”

Agad akong napayakap sa kanya para patunayang hindi ako nababaliw. “Hindi na kita iiwan ulit.”

Nang kumalas siya, inabot niya sa akin ang isang lukot na papel. “Nakita ko ito sa locker ko. May pagpili ng bagong members ang Alpha Sigma sa Biyernes ng gabi.”

Nakasulat sa gitna nito: Are you up for an extra challenge?

“Ito na ang pagkakataon natin,” sabi ko. Kung kailangang dumaan sa impiyerno ng fraternity na ito para mahanap ang pumatay kay Kuya, gagawin ko. Sabay kaming tumango. Walang iwanan.

Kinabukasan, pumasok ako sa general elective na Science, Technology, and Society. Nag-conduct kami ng klase sa engineering garage. Amoy langis, bakal, at lumang goma ang paligid. Ang proyekto ay paganahin ang makina ng sasakyan. Labinlima kami, at ako lang yata ang walang alam sa paggamit ng wrench.

Pinag-partner-partner kami, at ako ang nawalan ng kapareha. Ayos lang sana mag-solo, pero biglang bumukas ang metal door ng garahe.

Pumasok ang isang matangkad na lalaki. Nanigas ako. Pamilyar ang kanyang matipunong katawan at mapang-akit na mga mata. Siya ang lalaking naka hook up ko sa cabin. Ang muli naming pagkikita ay nanggigising sa pagnanasang pilit kong ibinabaon.

“You are late again, Mister Villanueva. Go ahead and pair up with this guy,” turo sa akin ng instructor.

Napayuko ako at tumalikod, ramdam ang init sa pisngi. Nahihiya ako, ngunit wala itong kibo at dumiretso lang sa aming istasyon. Nalimutan niya na siguro ako dahil pareho kaming lasing noon.

Matipid ang pag-uusap namin, puro tungkol lang sa makina.

“Hold this,” utos niya. “Tighten that part. Pass the pliers.”

Sa tuwing maglalapit ang aming mga braso sa masikip na espasyo, nakakaramdam ako ng kuryente. Naamoy ko ang pabango niyang halo ng musk at pawis. Nakikita ko ang paggalaw ng kanyang mga masel sa tuwing nagpipihit siya ng turnilyo.

Hindi ko mapigilang maalala ang haplos niya at ang gasgas ng kanyang balat sa akin. Naalala ko kung paano ko dinilaan ang katawan niyang lasang asin at pawis. Pilitin ko mang iwaglit, tinigasan ako sa gitna ng klase.

Binuksan ko ang dalawang butones ng aking polo dahil sa init. Sinubukan kong mag-focus sa langis, pero ang pawis sa leeg ni Villanueva ang pilit na kinukuha ng paningin ko.

“Tapos na,” ani niya sa malalim na boses. Tumango lamang ako. Napakasungit niya, hindi mo aakalaing naging hayop siya sa kama.

Nang matapos ang klase, nanatili ako para magligpit.

“Can you help me bring it back sa utility room?” utos niya, may awtoridad na hindi mo pwedeng tanggihan.

“Sure,” kaswal kong sagot. Bitbit ang ilang tools, sumunod ako sa kanya sa tahimik na hallway patungo sa masikip at maalikabok na utility room.

“Lapag mo na lang diyan,” utos niya. Pagharap ko, narinig ko ang pamilyar na tunog ng lock. Ni-lock niya kami sa loob.

“You think I forgot you?” ngumisi siya. Wala na ang bahid ng pagiging estranghero sa titig niya. Kilala niya ako.

Bumilis ang takbo ng puso ko. Nagpanggap lang pala siyang hindi ako kilala. Umiwas ako ng tingin, hindi alam kung paano sasabihing hinanap ko rin siya.

Dahan-dahan siyang lumapit at kinorner ako sa lamesa. “Bakit hindi mo ako matignan?” ibinulong niya sa aking tainga habang gumagapang ang kanyang mga daliri sa ilalim ng aking polo.

“Let me go,” mahina kong sabi, pero mas hinigpitan niya ang paghawak sa akin. Nakangisi lang siyang nakatitig habang ramdam ko ang init ng kanyang hininga.

Nagsalubong ang aming mga labi sa isang halik na punong-puno ng pagnanasa. Binuhat niya ako paupo sa lamesa. Kumawit ang aking mga kamay sa kanyang batok at ibinaon ang mga daliri sa kanyang buhok. Nakagitna siya sa aking mga hita, ramdam ko ang tigas ng kanyang alaga.

“Nagawa mo pa akong akitin kanina. Bakit hindi natin hubarin ito nang tuluyan?” anas niya habang tinatanggal ang natitirang butones ng polo ko.

Mabilis niyang sinipsip ang aking utong nang may kasamang kagat. Malakas akong napaungol. Isinalpak niya ang dalawa niyang daliri sa aking bibig para patahimikin ako habang patuloy siyang sumisipsip sa aking dibdib.

“Take it off for me,” utos ko.

Hinubad niya ang kanyang shirt, inilantad ang matipunong katawan sa madilim na ilaw. Dinilaan ko ang kanyang abs at inamoy ang kilikili niyang maalat sa pawis.

Umungol si Villanueva nang malalim. Muli kaming naglaplapan nang walang preno. Subalit sa gitna ng pag-iinit, nakarinig kami ng tunog ng susi mula sa labas.

Nagulat kami at mabilis na pumiglas. Nang marinig ang pag-ikot ng doorknob, hinalikan niya ako at mabilis na tumalon palabas sa sliding window, sabay kindat bago maglaho.

Naiwan akong magulo ang buhok at hinihingal. Nag-ayos agad ako at nagtago sa likod ng istante bago makapasok ang janitor.

Pagbalik sa dorm, nagkwentuhan kami ni Tom bilang pampalipas oras habang naghahanda para sa Biyernes.

“Tom, may nakilala ako. Si Mister Villanueva,” kwento ko, inilalarawan ang mga mata nito at ang tattoo sa braso.

“Naku, ang daming maskuladong Villanueva sa campus,” sagot ni Tom. Pero alam kong isa lang ang Villanueva na kayang magparamdam sa akin ng ganoong init.

Dumating ang gabi ng Biyernes. Ang gabi ng The Sigil Trial.

Dinala kami sa isang abandonadong establisimyento na amoy amag at puno ng graffiti. Tanging mga kandila sa sahig ang nagsisilbing liwanag. Nakalinya kami sa gitna ng kwarto. Nakapalibot ang mga miyembro ng Alpha Sigma, lahat nakasuot ng itim na maskara.

Naglakad ang isang matikas na lalaki sa gitna. “Welcome to The Sigil Trial. I am Leon, the head senior. Tonight we test if you have what it takes. Are you guys excited?!”

Walang sumagot sa kaba. “LOUDER!” sigaw niya.

“YES!” sabay-sabay naming sigaw ni Tom na nag-echo sa gusali.

“Let us fucking start this!” tumawa si Leon. Lumapit ang dalawang nakamaskara na may hawak na kahon.

“Bumunot kayo. Ang kulay ang magtatakda ng inyong Master ngayong gabi. Match your ribbon with their bandana,” paliwanag niya.

Bumunot ako sa kahon. Pula. Itinaas ko ito habang nanginginig.

Agad lumapit ang isang matangkad na moreno, hapit ang itim na shirt sa maskuladong katawan. Nakatitig siya sa akin sa likod ng maskara. Pamilyar siya, ngunit amoy ulan at damo ito, malayo sa pabango ng lalaki sa garage.

Tumingin ako kay Tom na nakabunot ng asul na ribbon. Nagtanguan kami. Kailangan kong tiisin ito para kay Alejandro.

“Let the Sigil Trial begin!” sigaw ni Leon.

Isang magaspang na sako ang itinakip sa ulo ko. Nagdilim ang paligid at naging matalas ang pandinig ko. Narinig ko ang mga ungol at kalabog. Bago ko pa maisipang lumaban, naramdaman ko ang malakas na hampas sa aking batok.

Napakasakit at nakakahilo. Huli kong narinig ang pagtawa ni Leon at tunog ng mga kadena. Unti-unti akong nawalan ng malay, dala ang imahe ni Kuya Alejandro na naghihintay ng hustisya.

Chapter 5

Bill’s POV

Nagising ako sa gitna ng isang nakakahilong pagyanig. Bawat talon ng gulong sa hindi sementadong daan ay nagdudulot ng matinding sakit sa katawan ko. Amoy gasolina, amag, at tuyong dahon ang loob ng sako na nakatakip pa rin sa aking ulo. Nakatali ang aking mga kamay sa likuran gamit ang isang mahigpit na zip tie na pumipigil sa daloy ng dugo sa aking mga pulso. Ang bawat galaw ng truck ay nagdudulot ng hapdi sa aking batok kung saan ako hinampas bago mawalan ng malay.

“Tom? Tom, nandyan ka ba?” pabulong kong tawag. Hirap akong huminga dahil sa kapal ng tela ng sako. Amoy alikabok ang bawat hininga ko. Ramdam ko ang panginginig ng aking kalamnan habang pilit inuunawa ang sitwasyon.

“Bill… nandito ako,” mahinang sagot ni Tom mula sa aking kanan, bakas ang pangangatog sa kanyang boses. “Saan nila tayo dadalhin? Ang sakit ng katawan ko. Pakiramdam ko ay bibigay na ang balikat ko sa higpit ng pagkakatali nila.”

“Kaya natin ito, Tom. Huwag kang susuko. Andito lang ako,” sagot ko.

Biglang huminto ang truck na nagpauntog sa akin sa gilid ng sasakyan. Narinig ko ang pagbukas ng metal door at ang malakas na sigaw ni Leon. “Get the fuck out! Bilisan niyo! Oras na para sa inyong binyag!”

Marahas kaming hinila palabas ng mga nakamaskarang lalaki. Bumagsak ako sa matigas at malamig na lupa. Amoy ulan at damo ang paligid. Nang alisin ang sako sa ulo ko, bumungad ang madilim na gubat na naiilawan lang ng ilang torch na hawak ng mga miyembro ng Alpha Sigma.

“Listen up, everyone!” sigaw ni Leon habang naglalakad sa harap naming mga nakaluhod. “Tonight, you are no longer students. You are neophytes. In our world, a neophyte is a beginner. You are the lowest form of life in this fraternity. You are nothing until you prove you are something. You are here to be molded, broken, and reborn as brothers of Alpha Sigma.”

Hapit na hapit ang itim na damit ni Leon sa malalapad niyang balikat. Malamig ang kanyang mga mata sa likod ng maskara. Ramdam ang lakas at awtoridad sa kanyang tindig.

“Welcome to the first field trial: The Sigil Hunt,” anunsyo ni Leon. “Mahahati kayo sa dalawang grupo. Team Alpha at Team Sigma. Six vs Six. Ang mga Masters niyo ay itatali ang mga kamay sa likod. Sila ang inyong Sigil. Ang layunin? Protektahan ang inyong Master habang binabaril ang Master ng kabilang team.”

Inabutan ako ng isang paintball gun. “Bill, ikaw ang magbabantay sa iyong Master,” utos ni Leon at itinuro ang lalaking nakapula ang bandana.

Lumapit ang aking Master. Mabigat ang aura niya. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa.

“Listen to me, Neophyte,” bulyaw niya sa isang malamig at sopistikadong tono. “I don’t care who you think you are or what your reasons for being here are. In this place, you are my hands and my shield. If I get hit because of your sheer incompetence, I will personally make sure you regret ever breathing. Do you understand me? Look at me when I’m talking to you.”

Malalim at baritono ang boses niya, at matatas siyang mag Ingles.

“Opo, Master,” sagot ko habang mahigpit na hawak ang baril.

Nagsimula ang laro sa isang malakas na sipol. Nagkanya kanya kami ng takbo sa gubat. Makapal ang hamog. Hinawakan ko ang braso ng aking Master para gabayan siya sa madilim na daan at umiwas sa mga sanga.

“Master, dito po tayo sa gilid, mas malago ang mga baging dito para hindi tayo agad makita,” pabulong kong sabi habang hinihila ko siya sa ilalim ng puno ng balete.

“Get your hands off me, you clingy brat,” masungit niyang saway, pero sumunod pa rin siya. “I can walk on my own, even with my hands tied. Just focus on your surroundings and stop being so desperate for contact.”

May narinig kaming kaluskos. Bigla niya akong itinulak nang marahas sa likod ng isang malaking puno para magtago, nakadiin ang kanyang likod sa aking dibdib.

“Shut up if you want to make it out of here in one piece. If you make even the slightest noise, I’ll leave you here to rot,” bulong niya. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan. Kahit napakasungit niya, hindi ko maikakaila ang kaba sa dibdib ko tuwing nadidikit ang balat ko sa kanya.

Gumapang kami sa masukal na damuhan. Muntik na akong tumumba sa putik, pero mabilis akong sinalo ng kanyang balikat.

“Watch your step, you fool,” asik niya. “If you get us caught, I’ll personally see to it that you’re eliminated from this trial in the most painful way possible.”

Napahinto ako at halos hindi makahinga sa kaba. Pero sa kabila ng banta niya, ang pagtayo sa likod niya ay nagbibigay sa akin ng seguridad. Ang kanyang bagsik ang nagpaparamdam sa akin na ligtas ako.

Sa gitna ng bakbakan, isang miyembro ng Team Sigma ang sumulpot mula sa itaas ng puno. Itinutok nito ang baril sa mukha ko. Nanigas ako sa gulat. Sa isang iglap, humarang si Master sa harap ko para sanggahin ang bala.

“Master, huwag!” sigaw ko.

Pilit niya akong binuhat at itinulak para umiwas sa bala. “Move! Don’t just stand there like a sitting duck! Use your head for once!”

Nawalan kami ng balanse at gumulong sa madulas na dalisdis. Tumama ang kanyang maskara sa isang sanga at tuluyan itong natanggal.

Bumagsak kami sa damuhan sa ilalim ng liwanag ng buwan. Nasa ibabaw niya ako, ang mga kamay ko ay nakadiin sa kanyang mainit na dibdib. Hinihingal ako. Dahan dahan akong tumingala.

Nakita ko ang mukha niya. Morenong balat, matigas na panga, at matang may halong gulat habang nakatitig sa akin. Ang makapal niyang labi at matangos na ilong ay nagdagdag sa misteryosong dating niya.

“Are you done staring at me, Neophyte? Or do you plan on staying on top of me until the sun comes up?” masungit niyang tanong. “Get up. Now. We have a game to finish.”

Agad akong namula at tumayo. “Sorry po, Master.”

Pilit siyang tumayo kahit nakagapos ang mga kamay at mabilis na isinuot muli ang maskara. “Get your head in the game. I don’t have time for your amateur daydreaming. Pick up your gun and move,” asik niya, pero napansin ko ang saglit na pagtingin niya sa siko kong may gasgas.

Nagpatuloy ang labanan. Isa isang natanggal ang mga kasamahan namin hanggang sa kami na lang nina Tom ang natira. Nakita ko si Tom, nakatutok ang baril sa aking Master.

“Sorry, Bill!” sigaw ni Tom.

“No way!” sigaw ko pabalik. Napangiti kami dahil kami ang huling natira.

Tumakbo ako nang mabilis at inikutan ang pwesto ni Tom. Naramdaman ko ang pagsunod ni Master sa likod ko.

“Focus! Take the shot now! Don’t hesitate!” sigaw niya.

Itinaas ko ang baril at pinuntirya ang puting bandana ng Master ni Tom.

Splatt!

Eksaktong tumama ang pulang pintura sa dibdib ng Master ni Tom.

“Game over! Team Alpha wins the Sigil Hunt!” sigaw ni Leon.

Nabitawan ko ang baril at mabilis na niyakap nang mahigpit ang aking Master. “Nanalo tayo, Master! Ligtas tayo!”

Tumigas ang katawan niya sa gulat. “Let go of me, you’re making a scene and it’s pathetic,” masungit niyang sabi, pero naramdaman ko ang pagdampi ng kanyang noo sa balikat ko bago siya humiwalay. “I suppose you’re not as entirely useless as I initially thought. Good job.”

Lumapit ang mga seniors. Tinanggal ng Master ni Tom ang maskara niya. Si Villanueva.

Nakangisi siya sa akin. “Well done, Dominic. It seems you’ve found yourself a very loyal little dog,” saad ni Villanueva.

Dominic. Iyon pala ang pangalan ng aking Master. Tumingin ako kay Dominic, na ngayon ay wala na ring maskara. Ngumiti siya sa akin nang tipid pero matamis.

“Good job,” mahinang bulong ni Dominic sa tainga ko.

Nagsimulang maghiyawan ang mga kagrupo ko dahil sa pagkapanalo, ngunit bumasag sa aming kasiyahan ang boses ni Leon. Itinaas niya ang kanyang kamay.

“Don’t celebrate just yet. This isn’t the end. The final game is tomorrow night, and keep this in mind: only four will become official members of Alpha Sigma. We only need four.”

Nagkatinginan kaming mga neophytes. Muling nabuhay ang kumpetisyon dahil apat na pwesto lang ang nakalaan.

“The six neophytes from the winning team will not be returning to their dorms tonight,” utos ni Leon. “You will head straight to the Alpha Sigma house and spend the night there before the final trial. Move out.”

Lumingon ako kay Dominic. Ayaw kong mapahiya sa Master na nagtiwala sa akin.

“As for the losing teams, you may now head back to your dorms,” anunsyo ni Leon habang nakatingin kina Villanueva. “Your chance is over. You are officially out of this trial.”

Nakita ko si Tom na dahan dahang tumalikod kasama ang ibang natalo. Hindi kasama si Tom sa pwedeng pumasa. Papasok ako sa teritoryo ng Alpha Sigma nang wala siya.

Ngunit huminto si Tom at naglakad pabalik sa harap ni Leon. Nanginginig ang kanyang mga kamao.

“Give me one chance. I am willing to do anything,” basag ang boses na pakiusap ni Tom.

Nagtinginan ang mga miyembro ng Alpha Sigma na may lihim na ngisi. Sila Dominic at Villanueva ay nanatiling seryoso at walang imik, ngunit ang ibang lalaki sa likuran ni Leon ay may kakaibang pagnanasa at panganib sa mga titig kay Tom.

“Anything, you say?” muling nagsalita si Leon, unti unting ngumingiti. “Be careful what you wish for, neophyte. In this house, anything has a very expensive price.”

Chapter 6

Ang bawat hininga sa loob ng silid ay may bigat ng bakal. Sa madilim na quarters nina Bill, tanging mahihinang buntong-hininga ang bumabasag sa katahimikan. Anim silang aplikante na nakahilera sa manipis na kutson, tila mga sundalong naghihintay ng hudyat sa isang digmaang hindi nila alam kung maipapanalo nila. Ang tanging unan nila ay sariling mga kamay habang ang kanilang mga binti ay nakabaluktot sa tindi ng lamig na nanunuot sa lumang gusali.

Ang hangin ay stagnant, may amoy ng luma at basang kahoy. Ramdam ni Bill ang bawat paggalaw ng mga kasama, ang bawat daing ng mga katawang pagod ngunit hindi madalaw ng antok dahil sa pangamba. Sa Unibersidad ng San Pascual de Almas, ang gabi ay oras ng paglamon ng dilim sa mga mahihina.

“Natatakot ako para bukas,” bulong ng isa na nakatitig sa kisame. Ang boses niya ay nangangatal.

“Ano kayang ipapagawa sa final test?” tanong ng isa pa mula sa kabilang dulo. Walang sumagot. Ramdam ang tensyon na tila kuryenteng dumadaloy sa pagitan ng kanilang mga kama.

“Paano kung matulad tayo sa mga nababalita na namamatay sa hazing? Ang Alpha Sigma raw ay hindi lang basta fraternity. May mga nawawala na lang bigla,” pahayag ng isa na nagdala ng mas mabigat na katahimikan.

Si Bill ay nanatiling nakahiga nang tuwid. Sa likod ng kanyang mga mata, hindi takot ang namamayani kundi matalim na determinasyon. Ang bawat salita ng kanyang mga kasama ay ingay lamang; ang isip niya ay abala sa pagbuo ng mga plano. Iniisip niya ang kanyang kuya na si Alejandro, ang bawat saksak na tinamo nito, at ang sakit na naging mitsa ng kanyang galit. Ang galit na iyon ang nagbibigay sa kanya ng lakas na hindi kayang tapatan ng anumang hazing.

Samantala, sa kailaliman ng mansyon, isang mas madilim na ritwal ang nagaganap. Sa loob ng underground man cave, ang atmospera ay makapal sa amoy ng alak at usok. Ito ang tunay na mukha ng Alpha Sigma.

Naroon si Tom, nakatali sa isang matigas na silya sa gitna ng silid. Hubo’t hubad ang kanyang katawan, ang mga kamay ay mahigpit na nakagapos sa likod. May itim na piring ang kanyang mga mata at busal na tela sa kanyang bibig. Ang mas matinding pasakit ay ang mga metal clips na nakakapit sa kanyang mga utong, bawat galaw niya ay nagdudulot ng matalim na kirot.

Sa harap niya, nakaupo sa leather na sofa ang mga haligi ng fraternity: si Johnnyboi na puno ng kalupitan, si Mateo na tahimik na mamamatay-tao, si Rick na supplier ng mga ipinagbabawal na kemikal, at si Franco na hawak ang kanyang camcorder.

“Tayo na raw ang bahala sa kanya,” nakangising sabi ni Rick habang ibinubuga ang usok ng yosi sa mukha ni Tom.

Nangangatog ang buong pagkatao ni Tom. Naalala niya ang kasunduan kay Leon: kailangan niyang magpaka-alipin sa fraternity sa loob ng pitong araw para sa kanyang misyon. Kahit gaano kadumi, pumayag siya dahil ang mabigo ay mas masakit pa kaysa sa pambababoy ng mga lalaking ito.

Sinimulan nila ang pagpapahirap. Inalis ni Rick ang piring at pinalitan ang busal ng kanyang sariling mga daliri, marahas itong isinalpak sa bibig ni Tom habang sinasampal ang magkabilang pisngi ng binata. Si Johnnyboi naman ay lalong idiniin ang metal clips hanggang sa mapaliyad si Tom sa sakit.

“Gusto mo ito, ’di ba? Ang maging laruan namin?” asar ni Rick.

Hindi nagtagal, kinuha ni Johnnyboi ang isang vibrating butt plug at marahas itong ipinasok sa tumbong ni Tom. Napasigaw ang binata, ang kanyang katawan ay tila nanginginig sa tindi ng vibration na nagmumula sa loob. Inalis ni Rick ang pagkakatali ni Tom at isinabit siya sa mga rehas sa kisame gamit ang posas. Nilagyan din nila ang ari nito ng chastity cage upang mas lalo itong mahirapan.

“Kaninong puta ka lang, ha?” tanong ni Mateo habang pinapalo ng whip ang namumulang puwitan ni Tom.

“Sa inyo lang! Sa inyo lang ako magpapakaputa!” sigaw ni Tom sa gitna ng matinding sakit at kahihiyan.

Nagtawanan ang apat. Pinagpasahan nila ang katawan ni Tom nang walang awa, isang siklo ng karahasan at pagnanasa hanggang sa mapuno ang binata ng kanilang mga sariwang tamod. Ang lahat ng ito ay nakuha sa camera ni Franco bilang ebidensya ng kanyang tuluyang pagkasira.

Sa itaas, nagising si Bill dahil sa tawag ng kalikasan. Lumabas siya ng quarters at tinahak ang madilim na hallway. Habang naglalakad, napapansin niya ang mga kakaibang painting sa dingding, mga taong may ulo ng hayop na tila nagsasagawa ng ritwal.

Pabalik na sana siya nang makarinig ng pamilyar na boses mula sa isang silid na bahagyang nakabukas. Idinikit niya ang tenga sa pinto, ngunit bigla itong bumukas mula sa loob. Nawalan ng balanse si Bill at diretso siyang nahulog. Bago pa tumama sa sahig, may isang pares ng matitigas na braso ang sumalo sa kanya.

Ang amoy ng musk at sandalwood ay agad niyang nakilala.

“Si Villanueva,” bulong niya. Mabilis na nilock ng lalaki ang pinto.

“Anong ginagawa mo rito? Are you eavesdropping?” tanong ng lalaki sa pabulong na boses na may awtoridad.

“Nag CR lang ako at narinig ko ang boses mo,” sagot ni Bill habang tumatayo.

“So you recognize my voice even in the dark? Mr. Fuck and Run?” asar ng lalaki.

Naramdaman ni Bill ang pag-init ng kanyang mga pisngi. Ang alaala ng kanilang gabing magkasama ay muling naglaro sa kanyang isipan. Ang lalaking ito ay miyembro rin pala ng Alpha Sigma.

Narinig nila ang mga yapak sa labas. Sa isang mabilis na galaw, itinulak ng lalaki si Bill sa likod ng pinto at tinakpan ang bibig nito. Nagtagpo ang kanilang mga mata sa dilim. Rinig ni Bill ang malakas na pintig ng sariling puso at ang mainit na hininga ng lalaki sa kanyang balat.

“Mamaya ka na lumabas, it is not safe for a neophyte to be wandering around,” bulong ng lalaki.

Dinala niya si Bill sa veranda ng kanyang kwarto. Ang tanawin ng madilim na karagatan ay nagbigay ng panandaliang kalmado. Inabutan niya ng sigarilyo si Bill pero umiling ang huli.

“You remind me of someone I used to know,” ani ng lalaki.

“Ilang beses na tayong nagkikita, pero hindi ko pa rin alam kung sino ka,” sagot ni Bill.

“Sa Alpha Sigma, walang pakialam ang mga tao sa nakasulat sa papel mo. Ang mahalaga ay kung sino ang may tibay ng loob na makapasa bukas,” paliwanag ng lalaki. “Ang tunay mong pangalan ay ibinibigay mo lang sa mga taong karapat-dapat pagkatiwalaan.”

“Kung hindi ako makapasa bukas, then I guess I will never know who you are,” hamon ni Bill.

“Then let’s make a deal. Kapag naging ganap kang miyembro bukas, I will give you a reward. You will get to know my name,” sabi ng lalaki sabay kindat.

Napatigil si Bill, caught off guard sa tindi ng presensya nito. Sa ilalim ng buwan, ang koneksyon nila ay unti-unti nang nagkakaroon ng malalim na ugat, isang ugnayang maaaring maging kaligtasan niya o ang huling pako sa kanyang kabaong sa San Pascual de Almas.

Chapter 7

Mabigat at tila may lasa ng kalawang ang hangin sa sementeryo ng San Pascual de Almas. Hindi ito ang karaniwang katahimikan ng mga yumao; ito ay katahimikang binalot ng tensyon at amoy ng sariwang lupa. Ang paglubog ng araw ay nag-iwan ng mahahabang anino sa pagitan ng mga sementadong nitso, tila mga daliring nagnanais na humila sa sinumang mangahas na tumapak sa sagradong lupang ito.

Nakahilera ang anim na neophytes ng Alpha Sigma. Kanina lamang ay nakapiring ang kanilang mga mata, ngunit nang tanggalin ang mga itim na tela, hindi ang inaasahang tagumpay ang sumalubong sa kanila. Sa halip, anim na sariwang hukay ang tumambad sa kanila, malalim, madilim, at tila naghihintay ng laman.

Sa ibabaw ng isang mataas na mausoleo, nakatayo si Leon. Sa ilalim ng kanyang itim na leather jacket, ang kanyang tindig ay tila isang emperador na naghahanda para sa isang pagbitay. Sa tabi niya, seryosong nakatutok ang camcorder ni Franco, tinitiyak na bawat butil ng pawis at panginginig ng panga ng mga aplikante ay nakarekord para sa kasaysayan ng kapatiran. Sina Rick, Mateo, at Johnnyboi ay may mapanuyang mga ngisi, habang sina Magnus, Dominic, Diesel, at Achilles naman ay nakatayo nang tuwid. Ang kanilang mga mukha ay parang inukit sa bato at walang anomang bakas ng awa.

“Welcome to your reckoning, neophytes,” simula ni Leon. Ang kanyang boses ay baritono, kalmado ngunit may talim na parang labaha. “I hope you’ve had enough rest, because tonight, we celebrate the Final Sigil. This is the moment where we find out if you’re actually Alpha Sigma material, or just another piece of trash that needs to be buried forever.”

Lumunok nang malalim si Bill. Ramdam niya ang panginginig ng kanyang mga tuhod, isang traydor na reaksyon ng kanyang katawan sa harap ng panganib. Ang bawat salita ni Leon ay parang yelo na dumidikit sa kanyang balat habang ang hangin ay patuloy na lumalamig.

“Yesterday, we tested your flesh. We saw how much pain your bodies could endure before you started begging like dogs,” patuloy ni Leon habang dahan-dahang naglalakad sa gilid ng mga hukay. “But tonight? Tonight we test your mind. Because an Alpha Sigma is not just about muscle and bones. An Alpha Sigma is about intellect and the cold, hard speed of thought. That is the only quality that matters in this brotherhood. If you’re slow, you’re dead.”

Nagkatinginan ang mga neophytes. Ang takot ay isang malapot na likido na tila bumabara sa kanilang mga lalamunan. Gusto nilang magtanong, gusto nilang magmakaawa, ngunit ang katahimikan ng sementeryo ay tila sapat na babala upang manatiling pipi sa harap ng kanilang mga master.

“I SAID, ARE YOU ALL EXCITED!?” biglang sigaw ni Leon. Ang lakas ng kanyang boses ay tila yumanig sa mga puno ng Acacia sa paligid. Isang kawan ng mga itim na uwak ang biglang lumipad mula sa mga sanga, naglikha ng isang nakapanindig-balahibong ingay sa madilim na kalangitan na tila sumasang-ayon sa laro.

“Yes, Master!” sabay-sabay na sagot ng mga neophytes, bagaman ang kanilang mga boses ay basag at puno ng panginginig na hindi nila maitago.

“Tonight, we play a game called Riddle of the Corpse,” anunsyo ni Leon habang nilalaro ang kanyang mga daliri sa hangin. “It’s a simple test of logic. You listen to the riddle, you use that little brain of yours, and you guess the killer. Simple, right? But here’s the twist: honesty and clarity are best found in the silence of the grave. You will solve this riddle while lying inside those coffins, buried beneath the very soil you walk on.”

Nanlaki ang mga mata ni Bill. Sa tapat ng bawat hukay ay may nakabukas na kabaong na gawa sa murang kahoy. Ang amoy ng sariwang lupa at barnis ay naging masangsang sa kanyang ilong. Tila naglaho ang lahat ng lakas sa kanyang mga binti. Naisip niya ang kanyang kuya, ang kapatid na pumasok din sa ganitong mundo at hindi na nakabalik kailanman.

“Wait,” ani Leon na may mapanganib na ngiti habang tumitingin sa dulo ng pasilyo. “The ritual won’t be complete without the Alpha Sigma’s favorite toy. The one who has seen the bottom and decided to stay there.”

Mula sa anino ng mga lumang mausoleo ay lumabas si Tom. Ang kanyang tindig ay maangas, ngunit ang kanyang mga mata ay parang dalawang itim na butas, walang emosyon, walang ningning, tila patay na ang kaluluwa sa loob ng naglalakad na katawan. Naglakad siya nang diretso sa tapat ng kanyang nakalaang hukay na hindi man lamang tinitingnan si Bill. Labis ang pag-aalala ni Bill kay Tom. Ang kaibigang kasabay niyang nangarap ay tila unti-unti nang nilalamon ng sistemang ito nang tuluyan.

“Each casket is equipped with an MP3 playing the riddle on a loop, and a walkie-talkie,” malamig na anunsyo ni Leon. “I only need one correct answer from each of you. If you get it wrong, you stay down there. You breathe the dust, the darkness, and the smell of your own fear until every single one of you has spoken. Let’s see how much oxygen your ego consumes before you break.”

Isa-isang sapilitang pinasampa ang anim sa loob ng mga kabaong. Ang pakiramdam ng magaspang na kahoy sa likuran ni Bill ay tila isang paunang yakap ng kamatayan. Agad silang nilagyan ng takip at narinig ni Bill ang nakatutulig na tunog ng mga pala na humahakot ng lupa.

Thud. Thud. Thud.

Ang tunog ng lupang itinatabon sa ibabaw ng kanyang kabaong ay unti-unting lumalabo habang lalong lumalalim ang kanyang kinapapalooban sa ilalim ng sementeryo. Sa loob ng kabaong, ang dilim ay ganap. Wala siyang makita kundi ang sarili niyang mga pilik-mata sa tuwing kumukurap siya. Ang hangin ay mabilis na uminit, nagiging malapot at mahirap langhapin. Narinig niya sa kabilang mga hukay ang mga mahihinang sigaw, ang mga gasgas ng kuko sa kahoy, at ang mga panalanging puno ng desperasyon. Ang claustrophobia ay nagsimulang gumapang sa kanyang balat na parang mga insekto.

Biglang tumunog ang walkie-talkie sa tabi ng kanyang ulo. Isang tinig ang bumulabog sa katahimikan. “Neophytes, the Final Sigil starts now. Don’t waste your breath on screaming. Use it to think.”

Kasunod nito ang pag-play ng MP3. Ang boses ay mekanikal at walang kaluluwa:

“Four souls occupy a room with no windows and a bolted door. The first is blind, yet he felt the air shift as a life was taken. The second is deaf, yet he saw the light leave the victim’s eyes. The third is a corpse, still warm, keeping the secret of his final moments. The room is silent. There is no one hiding in the shadows, and no one has left through the door. You look at the blind man and the deaf man, and you realize they can never testify against the person they cannot truly perceive. Who is the killer?”

“Putangina, English!” sigaw ng isang neophyte sa walkie-talkie. “Gago, ano raw? Hindi ko maintindihan!” hikbi naman ng isa pa. “Ilabas niyo ko rito! Ayoko na! Pakiusap, Master Leon!”

Ang mga hiyaw ay naging hysterical, sinasabayan ng malalakas na sipa sa mga takip ng kabaong na nagpayanig sa lupa sa itaas. Pumikit nang mariin si Bill. Pinilit niyang pakalmahin ang kanyang nagwawalang puso. Pinakinggan niyang mabuti ang riddle, pilit iniintindi ang bawat salita sa gitna ng kapos na hangin at lumalalim na takot.

Lumipas ang isang oras. Ang init sa loob ng kabaong ay halos hindi na matagalan. Ang pawis ni Bill ay bumabalot na sa kanyang buong katawan habang ang bawat hininga ay nagiging isang pakikibaka. Biglang tumunog ang walkie-talkie sa lamesa ni Leon sa itaas, na konektado sa isang speaker para marinig ng lahat sa paligid.

Utal-utal na nagsalita ang isang neophyte. “Ang killer, ang killer ay ang blind guy! Siya ang pumatay dahil hindi niya kailangang makita ang biktima para saktan ito. Ang paggalaw ng hangin ay ang sarili niyang pag-atake!”

“Wrong,” sagot ni Leon nang walang kaabog-abog. “Stay down there and rethink your life.”

Kasunod nito ay ang isa pang boses, mas mabilis at mas desperado. “Yung bingi! Siya ang pumatay dahil nakita niya ang pagkawala ng liwanag sa mga mata ng biktima! Ibig sabihin, nakatitig siya nang malapitan habang binabawian ito ng buhay!”

“Incorrect,” malamig na tugon ni Leon. “You’re seeing things that aren’t there.”

Makalipas ang tatlumpung minuto, isang boses na tila naghihingalo na ang narinig. “Walang ibang pumatay kundi ang sarili niya. It is a suicide!”

“Wrong. The silence is deafening, isn’t it? Enjoy your failure,” panunuya ni Leon.

Sa gitna ng desperasyon, isa pang neophyte ang sumubok sumagot. “Ang anino! Ang anino ang pumatay dahil ito ang bahagi nating lahat na maitim at hindi nakikita!”

“An interesting theory for a poet, but useless for us,” ani Leon. “Wrong.”

Isa na namang boses ang sumubok bago tuluyang mawalan ng lakas. “Walang bintana at kulob ang hangin, ang pumatay ay ang kawalan ng oxygen. Ang pumatay ay ang mismong kwarto.”

“Mali pa rin. You’re overthinking the environment and underthinking the person,” bulong ni Leon.

Ngayon, ang sementeryo ay nababalot ng tensyon na mas mabigat pa sa lupang nakatabon sa kanila. Dalawang kabaong na lamang ang nananatiling tahimik, ang kinalulugaran ni Bill at ni Tom.

Sa loob ng dilim, ang isip ni Bill ay parang isang bagyo. Ang bawat salita ng riddle ay umiikot sa kanyang utak. You look at the blind man and the deaf man. Sino ang “You” sa kwentong ito? Kung may isang tao na nakatingin sa bulag, sa bingi, at sa bangkay, ibig sabihin ay may ika-apat na tao na buhay sa loob ng silid. Isang tao na hindi bulag at hindi bingi. Isang tao na nakakakita sa lahat ngunit hindi napapansin ng mga saksi.

Nararamdaman na ni Bill ang pagbigat ng kanyang mga talukap habang ang oxygen ay tuluyang paubos na. Ngunit sa gitna ng hapdi ng kanyang baga, nahanap niya ang katotohanan. Hindi ito tungkol sa lohika ng krimen, tungkol ito sa pag-ako sa papel ng isang tunay na Alpha Sigma. Isang mamamatay-tao na walang bakas at walang saksing makakapagturo sa kanya.

Sabay nilang pinindot ni Tom ang walkie-talkie. Ang kanilang mga boses ay nagsama sa speaker sa ibabaw ng lupa, isang tunog na tila galing sa kailaliman ng impiyerno ngunit puno ng determinasyon.

“Ako,” ani Bill, ang boses ay paos ngunit matigas.

“Ako ang pumatay,” sabay nilang sagot ni Tom.

Ang katahimikan sa sementeryo ay nabasag ng isang mapanganib na katahimikan mula kay Leon. Napatayo siya mula sa kanyang kinauupuan, isang malawak at nakakatakot na ngiti ang sumilay sa kanyang mukha habang nakatingin sa dalawang hukay nina Bill at Tom.

“Finally,” bulong ni Leon sa transmitter, ang boses ay puno ng madilim na paghanga. “The killers have confessed. Dig them up before they start to enjoy the silence too much. As for the rest, let them stay down there for a few more minutes. They need to learn how to breathe the consequence of being wrong.”

Nagsimulang kumilos sina Rick at Mateo upang hukayin ang dalawa. Nang mabuksan ang kabaong ni Bill, sinalubong siya ng malamig na hangin ng gabi na tila musika sa kanyang pandinig. Huminga siya nang malalim, ngunit sa bawat buga ng hangin, alam niyang ang dating Bill ay naiwan na sa ilalim ng lupa. Ang lumabas sa hukay ay isa nang ganap na bahagi ng kadiliman ng Alpha Sigma.

Chapter 8

Bill’s POV

Nagising ako na tila binibiyak ang aking bungo. Uhaw na uhaw ako at parang may mga bubog sa aking lalamunan sa bawat paglunok. Pagdilat ko, ang puting kisame ng aking dorm room ang bumadya sa akin. Ligtas na ako. Ang huling malinaw na alaala ko ay ang paglabas ko sa kabaong at ang sariwang hangin na humalik sa aking balat. Pagkatapos niyon, ang lahat ay naging malabo.

Kinuha ng isang itim na envelope sa bedside table ang aking atensyon. May embossed logo ito ng Alpha Sigma. Binuksan ko ito nang may nanginginig na kamay.

Welcome to Alpha Sigma.

Nakasaad doon na ang official welcoming party ay sa susunod na Sabado. Biglang bumalik ang lahat: ang boses ni Leon, ang dilim ng hukay, at ang sagot na nagligtas sa akin.

“Ako. Ako ang pumatay.”

Alam kong tama rin ang naging sagot ni Tom. Mabilis akong napalingon sa kabilang kama, pero bakante ang kutson at malinis ang kumot. Nasaan siya? Tinawagan ko ang kanyang telepono pero unattended ang linya. Ngayong nakapasok na ako sa pugad ng Alpha Sigma, wala nang lingunan. Iisa-isahin ko sila hanggang sa malaman ko kung sino ang pumatay kay Kuya Alejandro.

Tumayo ako at pumunta sa bintana. Halos humiwalay ang kaluluwa ko nang makita ko si Kuya Alejandro sa ilalim ng puno. Maputla siya at walang emosyon habang nakatitig sa akin. Pero sa isang pikit ko lang, naglaho siya. Babala ba ito o paalala sa aking sumpa?

Lumipas ang dalawang araw at hindi pa rin umuuwi si Tom. Ang kaba sa dibdib ko ay tila batong pabigat nang pabigat. Dahil hindi makapag-focus sa klase, dinala ako ng mga paa ko sa covered court. Umupo ako sa lapag at dinukot ang aking journal kung saan nakasulat ang aking mga suspek: sina Mateo Alvarado, Rick Salazar, Johnnyboi, at ang archivist na si Franco Santiago. Sigurado akong nasa huli ang mga record ni Kuya.

Akmang magsusulat na ako nang may tumamang bola sa ulo ko.

“Oops, I didn’t mean to pass it that hard,” ani ng isang boses.

Si Villanueva. Naka-jersey siya at lantad ang matipunong katawan na basa ng pawis. Ang bawat patak ng pawis sa kanyang balat ay tila nag-aanyaya ng pagnanasa.

“Ikaw na naman,” ani ko, sinusubukang itago ang pagkataranta.

“Ako na naman? Ikaw nga itong biglang sumusulpot kung nasaan ako,” nakangising sagot niya. “This place is mine. I’m the captain of the basketball team.”

Alam kong may alam siya tungkol kay Tom kaya sinamantala ko ang pagkakataon. “Nasaan si Tom?” seryoso kong tanong.

Ngumisi lamang siya at lumapit sa akin. Kinuha niya ang bola at ishinoot ito sa ring. “I’ll answer pag natalo mo ko. 1v1, tara?”

Ang kinalabasan ay 3-0. Mabilis niyang nakuha ang bola sa bawat subok ko. Tawang-tawa siya sa akin habang hinihingal ako sa hiya.

“Ganto kasi gawin mo,” ani niya. Inayos niya ang posisyon ko mula sa likuran. Ang kamay niya ay nakapatong sa kamay ko habang ang isa ay mahigpit na nakahawak sa bewang ko.

“Hinga ng malalim at tingin lang sa ring,” bulong niya sa batok ko. Naramdaman ko ang matigas niyang kargada na direktang nakadantay sa aking puwitan. Ramdam ko ang hugis nito sa manipis niyang shorts. Ang init niya ay tagos sa aking balat. Humarap ako sa kanya at halos magdikit na ang aming mga labi.

Hindi na siya naghintay. Siniil niya ako ng isang halik na punong-puno ng gutom. Ang kanyang malaking kamay ay mabilis na pumasok sa loob ng aking pantalon at nilamutak ang aking puwet.

Pinutol ko ang halik. “Anong nangyari kay Tom?”

“You lose the game and you expect an answer?” sagot niya. Pinisil ko ang kanyang mga utong sa loob ng jersey para pasukuin siya.

“Ligtas siya. Nasa loob siya ng mansion. He has a pact with Leon that he needs to accomplish,” bulong niya sa tenga ko. Nakahinga ako nang maluwag. “Now, para sa reward ko. Tara sa locker room.”

Pagkalock ng pinto sa locker room, isinalig niya ako sa mga locker. Hinubad niya ang baro ko at sinuso ang aking mga utong. Ang kamay ko naman ay pumasok sa kanyang brief. Jinakol ko ang kanyang matigas na kargada habang dinaramdam ang bawat ugat nito.

“Gamitin mo dalawang kamay mo,” utos niya.

Lumuhod ako at isinubo ang ulo ng kanyang ari. Nilaro ko ito bago isinubo nang buo hanggang sa mabulunan ako.

“Fuck, this is the best head I have ever received,” ungol niya habang nakasabunot sa buhok ko. Isinampal niya ang mainit na ulo ng kanyang ari sa aking pisngi bago ko ito muling nilamon.

Pinatayo niya ako at iniharap sa locker. Dumura siya sa kanyang kargada at sa aking butas bago unti-unting ipinasok ang sarili.

“Fuck, masakit!” daing ko. Ang laki niya ay tila binibiyak ang aking pagkatao.

“Shhhhh,” pagpapatahimik niya. Nirapido niya ako ng kantot. Bawat ulos ay may kasamang basang tunog ng laman.

“Fucky, stop!” sigaw ko nang matamaan niya ang aking sensitive spot.

“You want me to stop?” asar niya. Binagalan niya ang pagkasta, hinihila ang sarili palabas bago muling ibabaon nang dahan-dahan.

“No, fuck, fuck me harder! Make me your fucking slut!” utos ko. Binarurot niya ako hanggang sa halos tumirik ang mata ko sa sarap.

Nang magsawa sa dogstyle, umupo siya sa bangko at inutusan akong upuan siya. Inikot-ikot ko ang aking katawan sa kanyang ari. “Bubuntisin kita!” ungol niya habang nakabaon ang mga kuko sa aking bewang.

Binuhat niya ako patungo sa shower room habang nakabaon pa rin siya. Binuksan niya ang tubig at doon ako patuloy na kinantot. Biglang may pumasok na mga estudyante sa locker room.

“May tao ba diyan?” tanong ng isa.

“Ako ito,” sagot ni Villanueva sa mababang boses habang hindi tumitigil sa pag-araro sa akin.

“Malapit na ako,” bulong niya bago pinakawalan ang kanyang mainit na gatas sa loob ko. Napaungol kaming dalawa nang sabay, lunod sa tunog ng shower.

Ang locker room incident ay naging simula ng isang linggong puno ng kalibugan. Sa bakanteng classroom, sa parking lot, sa library CR, at sa rooftop ng school—hinayaan kong angkinin niya ako nang paulit-ulit.

Limang araw na hindi naputol ang pagkikita namin. Unti-unti nang lumalambot ang puso ko sa bawat halik niya. Isang hapon, habang nasa loob kami ng kanyang sasakyan sa may cliff, muli niya akong inangkin.

“God, you’re so beautiful and sexy,” bulong niya pagkatapos ng lahat.

“I wish I had known you sooner,” ani niya habang humahalik sa aking noo. Mukhang delikado na ako. Ito ba ang tinatawag nilang lovenat?

Chapter 9

Bill’s POV

Sabado na. Mabigat pa rin ang dibdib ko. Hindi pa rin umuuwi si Tom sa dorm. Mukhang sa mansyon na ng Alpha Sigma ko siya muling makikita. Sana ligtas siya sa naging kasunduan nila ni Leon, dahil hindi ko mapapatawad ang sarili ko kapag may nangyaring masama sa kanya. Miss ko na ang bestfriend ko.

Tumunog ang phone ko. Pangalang ‘Villanueva’ ang lumabas sa screen. “Im outside,” basa ko sa text. Agad kong kinuha ang mga gamit ko at lumabas. Pagbukas ko ng gate, nakaparada ang open jeep niya. Nakaupo siya sa driver’s seat, malapad ang ngiti. Hindi ko mapigilang ngumiti pabalik.

Sumakay ako. Pagkatapos lumingon sa paligid para siguraduhing walang nakatingin, mabilis ko siyang hinalikan. Ginantihan niya ito ng mas malalim na halik. Nawala sandali ang kaba ko para sa gabing ito.

“Chill baby, we got a long night ahead. Kung sisimulan mo ako ngayon, baka hindi tayo umabot sa welcome party mo,” nakangiti niyang sabi. Hinalikan niya ang magkabila kong pisngi bago pinaandar ang sasakyan.

“Look, pag opisyal na naging miyembro ka na mamaya, pwede ka na rin sa mansion tumira. Makakasama mo ako araw-araw,” mapang-asar niyang banat. Nginisian ko lang siya, kahit sa loob-loob ko ay natutuwa ako sa ideya.

“Hindi ako pumasok doon para lang maging fuck buddy mo,” sagot ko at tumingin sa labas.

“Bakit, gusto mo ba seryosohin na natin ito?” tanong niya sabay haplos sa bewang ko.

“Bahala ka sa buhay mo!” sagot ko, pilit inaalis ang kamay niya kahit gusto ko ang higpit ng hawak niya.

“Just let me know baby, okay?” bulong niya at hinalikan ang ulo ko.

Sumeryoso siya sa pagmamaneho. “Baby, mamaya hindi tayo pwedeng sabay pumasok. Hindi nila pwedeng malaman na magkakilala na tayo.” Tumango ako at hinawakan ang kamay niya. Naiintindihan ko na kailangan naming mag-ingat.

Biglang may mabilis na motor na nag-overtake sa amin. Lumingon ang rider. Si Johnnyboi. Agad kaming nagbitaw ng kamay. Sana hindi niya kami nakitang magkasama.

Tulad ng napagkasunduan, ako ang unang pumasok sa mansyon. Bago ako bumaba, hinawakan niya ang braso ko. “Mamaya pag-uwi natin, malalaman mo na ang totoong pangalan ko, at malalaman ko na rin ang iyo.”

“Can’t wait. Nawewerduhan na akong tawagin kang Villanueva,” biro ko.

“Aba, ayaw mo na ba?” Hinila niya ako palapit.

“Baka may makakita sa atin! Oo na! Bitaw na!” pagsuko ko. Natawa siya at binitawan ako.

Ang loob ng mansyon ay parang isang medieval masquerade. Amoy lumang kahoy, insenso, at bakal ang paligid. May mga naka-maskarang hayop at ang iba ay nakasuot ng pormal na kasuotan. Inabutan ako ng puting maskara ng isang waiter. Habang naglalakad, nararamdaman ko ang mga matang nakamasid sa akin.

Biglang may humila sa braso ko patungo sa veranda. Puti rin ang maskara niya, ngunit nang hubarin niya ito, nakita ko si Tom.

“Billyboy!” sabik niyang bati.

“Tom!” Niyakap ko siya nang mahigpit. “Anong nangyari sa iyo? Kumusta ka? Sinaktan ka ba nila?” Hindi ko napigilang maiyak.

“Ayos lang ako,” sagot niya habang pinupunasan ang luha niya.

“Sorry, Tom. Pinahamak kita,” pagsisisi ko.

“Wala iyon. Ang mahalaga nakapasa tayo. Mamaya, ganap na Alpha Sigma na tayo. Sabay natin itong pinasok, sabay din tayong lalabas,” seryoso niyang sagot.

Umalingawngaw ang boses ni Leon mula sa loob ng mansyon.

“Brothers of the past and future, welcome to a night where blood and legacy intertwine!”

“Sino yung mga nakamaskara ng hayop?” tanong ko kay Tom.

“Mga alumni ng fraternity,” sagot niya.

“Tonight, let the alcohol and feast flow without end!” sigaw ni Leon. “Surrender to the night, for tonight, we are gods of our own desires!”

Inabutan ako ni Tom ng champagne. Nakisabay kami sa hiyawan. Namatay ang mga ilaw at napalitan ng makukulay na party lights. Tumugtog ang malakas na techno music. Naging isang malaking rave party ang mansyon. Unli ang alak at usok ng sigarilyo.

Habang lumalalim ang gabi, naging mas wild ang mga tao. May mga naghihipuan sa dance floor at naglalaplapan sa mga sulok. May isang lalaking nakatayo sa harap ko at pamilyar ang nakakalokong ngiti nito.

“Si Johnnyboi iyan,” bulong ni Tom at hinila ako palayo. Sana talaga nanahimik siya sa nakita niya kanina.

Dahil sa alak at poppers, nawala ang kaba ko. Nakisayaw ako sa gitna ng crowd. Pagtingin ko sa mezzanine, nakita ko siya. Sinenyasan niya akong umakyat.

Aakyat na sana ako nang biglang namatay ang musika at mga ilaw.

“And now, I call upon our two chosen neophytes to step forward into the light!” sigaw ni Leon.

Ito na ang inisasyon. Nagkatinginan kami ni Tom at sabay kaming naglakad patungo sa harap. Nakatayo si Leon sa ilalim ng pulang ilaw. May hawak siyang antigong kutsilyo.

“Ang Alpha Sigma ay itinatayo sa ibabaw ng dugong hindi natutuyo,” seryosong sabi ni Leon. “Step forward and offer your essence to the brotherhood.”

Inabot niya sa amin ang kutsilyo. “Sugatan niyo ang inyong mga palad. Ipiga ang dugo sa inyong mga puting maskara.”

Bumigkas siya ng Latin: “Sanguis noster, vita nostra. Per vulnus ad aeternitatem. Accipe hoc signum, Alpha Sigma in aeternum!”

Hiniwa ko ang palad ko. Napangiwi ako sa hapdi. Pumatak ang mainit kong dugo sa puting maskara, at ganoon din ang ginawa ni Tom. Naghiyawan ang buong mansyon. Tanggap na nila kami.

“Now, introduce yourselves to our brothers!” utos ni Leon.

Naunang humakbang si Tom. “I am Tom Quijano, a Theater Arts major. I offer my craft and my soul to this stage of brotherhood, ready to perform with the same passion that I bleed for Alpha Sigma.” Nagpalakpakan ang lahat.

Ako na. Kinakabahan ako, pero pinilit kong maging matapang.

“I am Bill Vergara, a Political Science major. I am here to navigate the corridors of Alpha Sigma and ensure that our legacy remains the law of this land,” malakas kong pagpapakilala.

Bumagsak ang katahimikan sa buong mansyon.

“Vergara?” bulungan ng mga tao. Pati si Leon ay nagulat.

“You aren’t related to Alejandro Vergara, are you?” tanong ni Leon.

“I am Alejandro Vergara’s younger brother,” diretso kong sagot.

Lalong umingay ang paligid. Nakita kong hinubad ng taong araw araw akong tinikman ang kanyang maskara. Gulat na gulat si Magnus Villanueva habang nakatingin sa akin. May alam ba sila sa pagkamatay ni Kuya?

Nabasag ang tensyon nang magsalita si Johnnyboi.

“I didn’t realize your tastes were so sentimental, Magnus Villanueva. Is banging the younger brother your way of grieving, or does Bill just taste enough like his dead brother to keep you satisfied?”

Lahat ay napatingin kay Magnus. Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Magnus Villanueva. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko.

“Anong ibig sabihin nito?” nanginginig kong tanong kay Tom.

“Is there something between you and Magnus Villanueva?” tanong din ni Tom, bakas ang pait at galit sa boses. Hindi ako makasagot.

“He is your brother’s ex-boyfriend,” diin ni Tom.

Parang gumuho ang mundo ko. Ang huling sinabi niya ay tuluyang sumira sa katinuan ko.

Chapter 10

Bill’s POV

Lumipas ang isang linggo. Akala ko ay masisira ang mga plano ko nang aminin ko sa lahat na ako ay isang Vergara at kapatid ni Alejandro. Isang sugal iyon na handa kong ipatalo. Pero walang kumontra. Walang naglakas loob na alisan ako ng karapatang maging parte ng Alpha Sigma. Sinasadya kong ipaalam kung sino ako. Gusto kong maalala nila gabi gabi ang nangyari kay Kuya. Ipapaalala ko sa kanila ang kasalanan nila sa paraang hindi nila aakalain.

Mula nang gabing iyon, hindi ko pa nakikita si Magnus Villanueva. Daming tanong sa isip ko. Alam ba niya simula pa lang na kapatid ako ni Alejandro? Bahagi lang ba ng dula ang mga haplos at mabulaklak niyang salita? Ang tanga mo, Bill. Sa dinami rami ng lalaki, doon ka pa naakit sa taong posibleng may kinalaman sa pagkawala ng kapatid mo.

“Bakit hindi mo agad sinabi na kapatid ka ni Alejandro?” tanong ni Leon. Ang boses niya ay kalmado, malayo sa nakakapangilabot niyang tono dati. Nasa loob ako ng kanyang opisina ngayon.

“Pasensya na kung hindi ko agad nasabi,” sagot ko, nagkukunwaring nahihiya pero ang totoo ay gusto ko siyang gisahin ng mga tanong.

Sumandal si Leon sa kanyang leather chair. “Alam kong tingin mo sa akin ay power tripper. Maskara ko lang iyon bilang lider. Sa Alpha Sigma, kailangan mo ng takot at respeto para mamuno.”

“Bakit niyo po ito sinasabi sa akin?” tanong ko.

Tumayo si Leon at lumapit sa bintana. “Dahil kami ni Alejandro ang pinakamalapit sa isat isa rito. Nagsimula kami bilang magkalaban, pero naging matalik na magkaibigan nang sumali kami sa fraternity. Kung hindi siya nawala, sigurado akong siya ang namumuno ngayon.”

Naramdaman ko ang lungkot sa kanyang boses. “Sinisisi ko ang sarili ko, Bill. Sana kasama niya ako noong gabi ng party na iyon. Sana hindi kami nag away sa maliit na bagay. Namimiss ko siya araw araw.”

Nangingilid ang aking mga luha ngunit pinigilan ko. “Anong nangyari sa kanya, Leon? Sabihin mo ang totoo.”

“Hindi ko rin alam at iyon ang dumudurog sa akin. Pero malakas ang kutob ko kina Dylan at Harold. Sila ang huling kasama ng kapatid mo noong gabing iyon, at mula noon ay nawawala rin sila.”

“Gusto kong malaman ang lahat ng konektado kay Kuya,” mariin kong sabi.

Pinunasan ni Leon ang gilid ng kanyang mga mata. “Tutulungan kita, Bill. Para kay Alejandro. Ituring mo akong kakampi.”

May tatlong malalakas na katok sa pinto. Bumalik ang seryosong aura ni Leon bago niya ito binuksan. Pumasok si Dominic. Diretso ang tingin niya sa akin.

“May ipapagawa ako sa inyong dalawa,” ani Leon, iniaabot ang mga papel kay Dominic. “Tayo ang mag oorganize ng Halloween party ng San Pascual. Limitado ang budget natin kaya gamitin niyo ang inyong mga koneksyon.” Humarap siya sa akin. “Bill, patunayan mo ang sarili mo rito. Ipakita mong hindi umaatras ang isang Vergara sa hamon.”

Lumabas kami ng opisina. Inabot sa akin ni Dominic ang mga papel. “Hintayin mo ako sa labas,” maikli niyang utos.

Dumiretso ako sa labas ng mansyon at nilanghap ang hangin. Sino sina Dylan at Harold? Malalim ang iniisip ko nang biglang bumusina nang malakas ang isang big bike. Nandoon si Dominic, nakasuot ng brown leather jacket. Kahit may helmet, lutang pa rin ang pagiging misteryoso at gwapo niya.

Lumapit ako. Inabot niya sa akin ang isang itim na helmet pero nanginginig ang mga kamay ko at hindi ko ma lock ang strap.

“Bakit ba ang lampa mo? Ako na,” ani niya. Siya na mismo ang nag adjust ng strap. Amoy na amoy ko ang menthol niyang hininga na humahalo sa leather jacket. Tumitig siya sa aking mga mata.

“Mahigpit ba?” tanong niya, medyo malat ang boses.

“Ikaw ang humusga,” wala sa sarili kong sagot. Tanga, Bill. Ano bang pinagsasasabi ko?

Akmang sasakay na ako sa motor nang muntik akong sumubsob sa semento.

Mabilis na humawak si Dominic sa siko ko. “Dito ka kasi humawak.” Kinuha niya ang mga kamay ko at sapilitang ipinulupot sa kanyang tiyan. Naramdaman ko ang matitigas niyang abs. Lord, sana hindi ako tigasan sa likod niya.

Umandar ang motor. Tahimik lang ang biyahe hanggang sa magsalita siya. “Kumusta kayo ni Magnus?”

Nablanko ako. Ang sakit na pilit kong ibinabaon ay muling lumabas. “Uhmmm,” tanging sagot ko.

“Hindi mo kailangang sagutin,” ani Dominic nang mapansin ang katahimikan ko. “Sorry sa nangyari sa kapatid mo, Bill.”

Ramdam ko ang katapatan niya. Tumango lamang ako habang nakayakap sa kanya. May puso rin pala ang lalaking ito.

“Kung kailangan mo ng kausap, nandito lang ako,” dugtong niya.

“Salamat, Dominic.”

Hinarurot niya ang motor nang mas mabilis.

Nakarating kami sa isang lumang factory sa dulo ng isla. Pagbaba ko, halos mangisay ako sa kaba.

“Dominic! Balak mo ba akong gawing flying saucer? Muntik na akong liparin doon sa kurbada!” bulyaw ko habang inaayos ang buhok ko.

“Ang ingay mo, Bill. Safe naman ang kapit mo sa abs ko kaya wag kang magreklamo,” sagot niya habang cool na tinatanggal ang kanyang helmet.

“Anong safe? Tingnan mo itong factory! Political Science major ako, hindi ako sanay sa ganitong lugar na puno ng kalawang at tetanus! Baka kailangan pa natin ng due process para mapaalis ang mga multo rito!” sigaw ko.

Tumigil siya at unti unting lumapit sa akin hanggang sa mapasandal ako sa motor niya. Inilapit niya ang mukha niya sa akin. “Masyado kang madaldal, Bill. Tinititigan na kita kanina pa para makita kung matutunaw ka sa sarili mong inis.”

“Ano?” nawala ang lahat ng tapang ko.

“Cute ka pag nagagalit. Mas bagay sa iyo yan kaysa sa mukha mong malungkot kanina. Tara na sa loob, may trabaho pa tayo,” sabi niya sabay pitik sa noo ko.

“Aray! Nakakainis ka!” sigaw ko habang hawak ang noo ko, pero may nagwawala na sa tiyan ko.

Pagpasok namin sa malawak na hall ng factory, natigilan ako. Rinig ko ang malalakas na tawanan.

Nakaupo si Tom sa isang lumang table at nagkukwento. Tawang tawa sina Diesel at Achilles sa kalokohan niya.

“Billyboy! Halika rito!” tawag ni Tom. “Itong sina Achilles at Diesel, akala ko mga siga, certified chismoso rin pala! At balita ko, itong si Dominic ay may hidden talent sa pagkanta tuwing lasing!”

“Tumigil ka nga, Tom,” seryosong sabi ni Dominic, pero nakita ko siyang bahagyang ngumiti. “Wala akong kinakanta.”

“Wag kang ma deny, Master! Nung huling inuman natin, halos umiyak ka sa pagkanta!” asar ni Diesel. Humarap siya sa akin. “Bill, kwento mo nga kung paano ka natitiis nitong si Dominic sa motor. Balita namin halos mahulog ka raw sa kaba!”

Nagtaka ako. “Paano niyo nalaman?”

“Chinika na sa amin ni Dominic sa intercom kanina! Sabi niya, ang daldal mo raw pero ang higpit naman ng yakap mo sa bewang niya!” banat ni Achilles.

Tumingin ako kay Dominic nang may inis at kilig. “Dominic! Hawak yun para hindi mahulog! Walang malisya yun!”

Nagkibit balikat lang si Dominic. “Sinabi ko lang ang totoo, Bill. Hindi ko naman sinabing hindi ko nagustuhan ang pagkapit mo. Baka gusto mo ring subukan ang handle ng motor ko mamaya.”

“Yieeeeee! Ibang handle na yan, Master!” tukso nina Tom, Achilles, at Diesel.

Namula ang mukha ko. Lumingon ako kay Tom. “Nasaan na ang listahan for booze and foods? Nakakalimutan mo na ang trabaho!”

“Eto na! Relax ka lang, Billyboy,” tawa ni Tom.

“Bill, halika rito. Check natin ang upper floor para sa VIP area,” utos ni Dominic. Iba ang tono niya, parang gusto niya lang akong makasama nang kaming dalawa lang.

“Baka naman hulugan mo ako ng bakal ha?” biro ko habang sumusunod sa makitid na hagdan.

Tumigil siya sandali pero hindi lumingon. “Huwag kang malikot diyan, Bill. Masyadong mataas ito. Focus on your steps.”

“Kaya ko ang sarili ko!” pagmamayabang ko kahit nanginginig ang mga tuhod ko.

“Talaga ba? Kung sakaling magkamali ka ng tapak, siguraduhin mong sa direksyon ko ang bagsak mo. Ayaw ni Leon na may nababaliang neophyte,” saad niya sa malamig niyang tono.

Sa gitna ng lumang factory, habang umaalingawngaw ang tawanan sa baba at kasama ko si Dominic, gumaan ang pakiramdam ko. Baka nga hindi lahat ng dilim ay nakakatakot. Minsan, sa pinakamadilim na sulok ng San Pascual mo mahahanap ang mga taong magpapaalala sa iyo na buhay ka pa.

TGOA: New Book Cover

Chapter 11

Bill’s POV 

Siyam na araw mula nang simulan namin ang pag-aayos sa lumang factory. Binago namin ang abandonadong pasilidad para maging venue ng pinaka-inaabangang Halloween Party sa San Pascual de Almas. Ngayon ang huling araw ng paghahanda. Ramdam na ang pagod, pero mas nangingibabaw ang tensyon dahil bukas na ang event.

Bilang coordinator, kanina pa ako palakad-lakad mula entrance hanggang loading dock. Sold out na ang tickets, pero marami pang tatapusin. Abala ang mga miyembro ng Alpha Sigma sa loob. Sina Rick at Johnnyboi ay nasa main bar, nagpapanggap na tumutulong habang naghahanap ng mabibiktima sa mga student volunteers. Wala akong oras patulan ang mga malilibog nilang tingin. Si Franco ay panay ang ikot para kumuha ng litrato, at si Mateo ay basang-basa ng pawis sa pagbuhat ng kagamitan.

Nakadikit lang si Dominic sa laptop para sa reservations at ticket verification. Nakakainggit ang pagiging kalmado niya. Ako naman ay kailangang siguraduhin ang bilang ng alak at lamesa. Kanina ko pa hinahanap si Tom na nakatoka sa food and booze. Saan ba nagsuot ang lalaking iyon? Pawis na pawis na ako kakaharap sa catering list, bilang ng tequila, at ayos ng VIP section.

Naglakad ako patungo sa main stage para hanapin si Tom. Baka nandoon siya kina Achilles at Diesel na nag-aayos ng visuals at sound setup. Paglapit ko, napatigil ako sa narinig ko.

“No way, Diesel. Hinding-hindi ako magsusuot ng yellow overalls. Mukha tayong saging na may anemia!” bulyaw ni Achilles habang tinutulak palayo ang dilaw na t-shirt.

“Ang arte mo, Achi! Minions kaya iyon. Cute tignan, parang duo tayo. Brotherhood, di ba?” depensa ni Diesel, pilit itinatapat ang tela sa dibdib ng kaibigan.

“Brotherhood? Mukha tayong fast food mascot! Isip ka naman ng astig,” naiinis na sagot ni Achilles, pero hindi niya inaalis ang kamay ni Diesel sa balikat niya.

Napakamot sa ulo si Diesel. “Okay, fine. Paano kung mag-Batman at Robin tayo? Ako si Batman, ikaw yung sidekick ko.”

“Bakit ikaw ang Batman? Mas matangkad ako sa’yo!” asar ni Achilles na nakangiti. “Kung gusto mo bumagay sa pangalan natin, madali lang. I can be Achilles of Greek mythology, and you will be Vin Diesel. Action star tayo pareho!”

“Gago! Magpapakalbo ako? At tsaka kailangan mong magsuot ng maikling leather skirt? Baka mas maraming guest ang sumilip sa hita mo,” panunukso ni Diesel.

“Bakit, takot ka bang may tumingin sa hita ko? O ayaw mo lang na may ibang makakita?” banat ni Achilles at lumapit kay Diesel.

Natahimik si Diesel, nabigla sa paglapit ni Achilles. “Asa ka naman. Baka malamigan ka at lagnatin, sino na lang aasarin ko?”

“Sus, concern ka lang pala,” bulong ni Achilles sabay tapik sa pisngi ni Diesel. “Hanap pa tayo ng iba. I want something special. Something that says we belong to each other, as brothers of course,” nakangiti niyang dagdag bago tumalikod.

“Ang haharot! Rinig hanggang stockroom ang balak niyong mag-leather skirt,” sabat ko habang lumalapit.

“Bill! Pinag-uusapan lang namin paano gagawing extra special ang gabi bukas. Sabi ko sa kanya, mas maganda kung twinning kami,” hirit ni Diesel sabay akbay kay Achilles.

“Mama mo brotherhood,” biro ko. “Kung ako sa iyo Diesel, payagan mo na siyang mag-leather skirt. Hindi lang hita ang masisilip mo, baka masukat mo rin kung gaano katibay ang Trojan Horse niya.”

“Gago! Bibig mo Bill!” tawa ni Achilles habang napahawak si Diesel sa batok.

Lumapit si Dominic bitbit ang laptop niya. “Is everything ready with the stage visuals? We need to finalize the sequence for the DJ set bago tayo mag-out,” malamig niyang tanong.

“Master! Sakto,” bulyaw ni Diesel. “Sabi ko kina Bill, dapat lahat ng mag-partner sa trabaho ngayon ay matchy-matchy rin ang suot bukas. Kayo ang overall heads at laging magkadikit. Bagay ba kayong mag-Bonnie and Clyde? O baka Master and Slave?”

Halos mabilaukan ako. Alam kong delikado ang birong iyan sa harap ni Dominic.

“Master and Slave would be accurate,” hirit ni Achilles. “Si Dominic may hawak ng whip, at si Bill nakaluhod habang hawak ang clipboard niya.”

“Ang baboy niyo!” sigaw ko. Nararamdaman ko ang pag-init ng mukha ko. Lumingon ako kay Dominic, inaasahang papatigilin sila, pero nakataas lang ang isang kanto ng labi niya.

“Master and Slave, huh?” ulit ni Dominic, mababa ang boses. Tiningnan niya ako mula ulo hanggang paa. “I don’t think Bill can handle being a slave. Matigas ang ulo niyan. He’d probably try to cite the Constitution habang pinaparusahan.”

“Anong parusa?!” singhal ko, pero kinabahan ako nang bahagya. “Saka sumusunod naman ako sa mga utos mo!”

“See? Sumusunod daw siya, Master!” gatong ni Diesel.

“Bagay sa inyo yung Mask and Leather,” tawa ni Achilles. “Dominic in a harness, and Bill in nothing but a bow tie and his legal documents.”

“The bow tie sounds interesting,” dugtong ni Dominic, seryosong nanunukso. “What do you think, Bill? Are you ready to be my special project for the night?”

“Tangina niyo lahat!” sigaw ko at itinago ang mukha ko sa clipboard. “Magtrabaho na nga kayo! Diesel, ayusin mo yung bass. Achilles, isentro mo yung props!”

Narinig ko ang tawa ni Dominic bago bumalik sa laptop niya. Napangiti ako. Wala pa akong isang buwan sa Alpha Sigma, pero iba ang samahan namin. Naging kaibigan ko agad sila.

“Bill.”

Nabitawan ko ang clipboard sa gulat. Nakatayo na si Dominic sa likod ko, bitbit ang isang paper bag.

“May error ba sa ticket sales?” tanong ko.

“Wala. Follow me outside,” utos niya at naglakad palabas.

Sumunod ako. Naupo siya sa bench sa gilid ng motor niya at naglabas ng dalawang baunan.

“Eat. Baka himatayin ka bukas sa party, mahirapan pa akong buhatin ka,” sabi niya.

Pagbukas ko, naamoy ko agad ang pagkain. “Chocolate Xiao long bao? Saan mo binili?”

“I didn’t buy it. I made it,” sagot niya. Inabot niya rin ang maliit na container ng sawsawan. “And that’s salt cream dipping sauce. Try it.”

Napatitig ako. “Nagluluto ka?”

“Just eat, Bill. Masyado kang madaldal,” sabi niya, pero kumuha rin siya ng isa. “Mom taught me how to make those. Sabi niya, the best way to handle a stubborn person is to feed them.”

“So, stubborn pala ako sa paningin mo?” asar ko, lumalapit sa kanya sa bench.

“You’re a headache, Bill. But at least you’re a headache that knows how to count tables,” biro niya. Ang mga mata niya ay kalmado at mas malambot.

“Salamat dito, Dominic. Hindi ko akalain na may side ka palang marunong mag-alaga,” tapat kong sabi.

Inabot ni Dominic ang mukha ko at pinunasan ang gilid ng labi ko gamit ang hinlalaki niya. “May sauce ka pa sa mukha. Lampa ka kahit sa pagkain.”

Nanigas ako. Ang init ng balat niya sa mukha ko ay nagpabilis ng tibok ng puso ko. Nanatili ang kamay niya roon ng ilang segundo.

“Ano, tititigan mo na lang ba ako o uubusin mo na iyan?” tanong niya.

“Uubusin na po, Master,” pilit kong biro.

“Good. Bilisan mo, marami pa tayong gagawin,” sabi niya sabay tayo. Lumingon siya sa akin. “By the way, Bill, bagay sa iyo ang bow tie. Isipin mo yung sinabi ni Achilles.”

“Dominic!” sigaw ko habang tinatawanan niya ako pabalik sa loob.

Panandalian lang ang kapayapaan. Isang matinis at malakas na sigaw mula sa loob ng factory ang bumasag sa katahimikan.

Tumayo si Dominic bitbit ang laptop. Napatakbo na rin ako dala ang clipboard. Sumunod sina Achilles, Diesel, at ibang miyembro patungo sa mga restroom kung saan galing ang boses.

Pagdating sa pintuan ng CR, sumalubong sa amin ang matapang at malansang amoy. Amoy ng nabubulok na laman at dugo.

Napahinto kami. Halos masuka si Diesel at napatakip ng ilong si Achilles. Namutla si Franco at naibaba ang camera niya.

Nakasandal sa pader si Tom, nanginginig, hindi makapagsalita, at nakaturo lang sa tapat ng sink. Ang kanyang mga mata ay dilat na dilat sa takot.

Napatingin kaming lahat sa malaking salamin.

Nakapinta roon ang malalaking letra gamit ang sariwang dugo. Isang mensahe na isinulat nang may matinding galit:

YOU’RE NEXT!

Sa lababo, nakahandusay ang apat na patay na daga. Wasak ang mga bituka at nakakalat ang mga laman-loob sa puting ceramic. Ang dugo nila ang ginamit na tinta.

“Anong klaseng hayop ang gagawa nito?” pandidiri ni Achilles.

Napatingin ako kay Dominic. Madilim ang kanyang mukha at nagngangalit ang panga. Babala ito para sa amin.

Dahan-dahan kaming lumapit para suriin ang paligid. Pero nang mapatingin ako sa repleksyon ng salamin, napatigil ang mundo ko.

Sa madilim na bahagi ng hallway sa labas ng banyo, may isang nakatayong pigura.

Ang dati kong weirdong roommate.

Nakatayo siya roon, suot ang kupasing hoodie na tumatakip sa mukha niya. Nanunuri ang kanyang mga mata. Nang mapansin niyang nakita ko siya sa salamin, nilamon siya ng takot.

Bumaling siya at kumaripas ng takbo palabas.

“Hoy! Bumalik ka rito!” sigaw ko at mabilis na humabol.

Kasunod ko si Dominic na mas mabilis kumilos. Halos mabitawan ko na ang lahat ng hawak ko sa bilis ng pangyayari.

Chapter 12

Bill’s POV

Sa itaas na palapag ng factory, tanging isang pumuputok na bumbilya ang nagbibigay ng liwanag. Nakatali sa kinakalawang na upuang bakal ang lalaking hinabol namin, si Mick Anza. Nakuha ni Achilles ang pangalan niya mula sa ID sa kupasing hoodie nito. Balot ng duct tape ang kanyang mga kamay at paa. Nakayuko pa rin siya matapos ang malutong na suntok ni Diesel kanina sa loading dock.

Hinihingal pa rin ako habang nakasandal sa pader. Kasama ko sina Tom, Achilles, at Diesel. Wala pa si Dominic dahil inutusan niya ang iba na linisin agad ang banyo bago maabutan ni Leon.

“Weirdo itong si Mick,” sabi ni Achilles, naglalaro ng lighter. “Kilala siya sa campus. Kasali sa isang paranormal occult org. Inimbita sila rito dahil sa urban legend theme ng Halloween party, pero mukhang masyadong nag-immerse ang isang ito.”

Tumingin ako kay Tom na nanginginig pa rin ang mga kamay. “Tom, anong ginagawa mo sa banyo?”

Namula si Tom, umiwas ng tingin pero sumagot. “May kasama akong volunteer student sa CR kanina. Paglabas niya, namatay bigla ang ilaw. Pagbukas ng emergency light, nandoon na yung nakasulat sa salamin at yung mga daga sa sink.”

Narinig ko ang mahinang tawa nina Diesel at Achilles. Sa gitna ng tensyon, nakalande pa rin si Tom. Bago pa sila makahirit, bumukas ang pinto at pumasok si Dominic. Malamig ang kanyang mga mata, at agad na nagpatahimik sa silid ang kanyang awtoridad.

Dahan-dahang gumalaw ang ulo ni Mick, umungol, at iminulat ang mga mata. Nang makita kami, lalong lumaki ang takot niya at nagpumiglas sa tali.

“Please, pakawalan niyo ako! Wala akong ginagawang masama!” nanginginig na pakiusap niya.

Lumapit ako at tinitigan siya. “Anong kinalaman mo sa nakasulat sa banyo, Mick? Bakit mo kami tinatakot?”

Umiling siya nang mabilis. “Hindi ako! Nakita ko lang din ang nangyari kaya ako tumakbo!”

“Sino ang gumawa n’un? Ba’t takot na takot ka?” singhal ni Diesel, hinawakan ang kwelyo ni Mick.

Huminto sa paghikbi si Mick. Naging blangko ang kanyang titig. “Hindi ako. Nakita ko siya. Naka-costume na pari pero walang mukha. Hindi siya tao, isa siyang demonyo.”

Tumahimik ang palapag. Tiningnan ko si Dominic, nakakunot ang noo at nakahawak sa bewang. Mukhang hindi nagsisinungaling si Mick.

“May susunod na,” monotone na bulong ni Mick, nakatitig sa madilim na sulok. “Maninigil na siya. Ang simula ay ang dulo at ang dulo ay ang simula. Paikot-ikot lang tayo sa dilim ng San Pascual hanggang sa lamigin kayo sa kamay ng paring walang mukha.”

Bigla siyang tumawa ng paos at nakakangilabot. Umalingawngaw iyon sa factory. Sino ang isusunod?

Napatulala ako. Bukas na ang party, at bukas din ang death anniversary ni Kuya Alejandro. Sino ang killer priest? Siya rin ba ang pumatay kay Alejandro? O kaluluwa ni Kuya ang naghihiganti?

“Enough of this bullshit,” putol ni Dominic. Tumingin siya kina Achilles. “Banned na ang org nila. Ilabas niyo iyan. If I see any of them tomorrow, they are dead.”

Kinaladkad nina Diesel si Mick palabas, pero naiwan ang kaba sa dibdib ko.

Bago sumabak sa party kinabukasan, huminto muna kami ni Tom sa aming tinutuluyan. Nagtirik kami ng dalawang puting kandila sa tapat ng litrato ni Kuya Alejandro.

“Gabayan mo kami, Kuya,” bulong ko. “Protektahan mo kami.”

Hinawakan ni Tom ang balikat ko. “Sa tingin mo, Bill, matatahimik na siya kapag nahanap natin ang pumatay sa kanya?”

“Hindi ko alam, Tom. Pero hindi ako titigil hangga’t hindi lumalabas ang katotohanan.”

“Nandito lang ako. Hindi kita iiwan,” paninigurado niya.

Pagdating sa factory, hindi ko na nakilala ang lugar. Mula sa labas, ramdam na ang dagundong ng bass na setup nina Diesel at Achilles. Sinalubong kami ng neon lights at fog machine pagpasok. Nagmukha itong high-end rave party. Puno ng bungo at itim at pulang tela ang kisame. Dumarating na ang mga bisita suot ang kanilang mga costumes.

Natanaw namin sina Diesel at Achilles sa main bar. Napahalakhak kami ni Tom. Naka-Mario at Luigi costume sila na denim jumpers lang na walang pang-itaas, litaw ang abs sa ilalim ng strobe lights.

“Mario! Luigi! Nasaan ang mga tubo niyo?” sigaw ni Tom.

Si Tom ay mukhang demonyo sa kanyang manipis na black sando at oversize jeans na nakababa sa balakang, may matingkad na pulang sungay.

“Hoy, Tom! Takpan mo iyang pinkish nipples mo!” bulyaw ni Diesel habang tumatawa, nakaakbay kay Achilles.

“Inggit ka lang, Diesel,” ganti ni Tom. “Achi, higpitan mo ang kapit kay Luigi, baka may pumasok na Princess Peach diyan.”

Tumawa si Achilles pero napansin niyang tahimik ako. “Bill, bakit ganyan mukha mo? Iniisip mo ba ang creator mo?”

Naka-white sando ako at pakpak na gawa sa puting feathers. Ang peg ko ay si Jacob Elordi mula sa Saltburn.

“Medyo mainit lang,” pagsisinungaling ko, pero iniisip ko pa rin si Kuya Alejandro at ang banta ni Mick.

“Huwag kang mag-alala, paparating na ang antidote mo,” bulong ni Diesel sabay turo sa VIP entrance.

Pumasok si Dominic sa main hall, gwapo sa kanyang puting coat at malalaking antlers sa ulo.

“Si Rudolf the Red Nose Reindeer? Malayo pa ang Pasko!” tawa ni Diesel.

Napataas ang kilay ni Dominic. “It is not Rudolf, you idiot. I am Oliver from Saltburn.”

Napaawang ang labi ko. Gaya-gaya siya. Saltburn din ang costume niya tulad ni Barry Keoghan. Tumingin ako kay Tom na nagkunyaring busy.

“Tinext mo siya, no?” singhal ko kay Tom.

“Nagtatanong lang si Master kung gaano kahaba ang isusuot niyang coat para itago ka sa mga manyak,” tawa ni Tom.

Lumapit si Dominic sa akin. Tinitigan niya ako mula pakpak hanggang sando.

“So, we are doing a Saltburn duo, huh?” bulong niya sa tabi ng tenga ko. “Nice wings, Bill. Pero sa dulo ng gabi, sisiguraduhin kong hindi ka makakalipad palayo.”

“Gaya-gaya ka lang,” sagot ko. “Baka mamaya maisabit kita sa kisame dahil diyan sa antlers mo.”

“I would like to see you try,” hamon niya nang may ngisi. Tiningnan niya sina Diesel. “Ayusin niyo ang mga jumper niyo. Masyadong exposed ang assets niyo.”

“Master, branding ito!” hirit ni Diesel.

Namatay ang neon lights at nag-iwan ng pulang spotlight sa center stage. Lumitaw sa balcony si Leon na naka-Phantom of the Opera costume at may hawak na gold microphone.

“Welcome, Guests, to the darkest night of San Pascual de Almas! This factory is a sanctuary for the wild, the wicked, and the lost. Alpha Sigma welcomes you to the abyss!”

Kasabay ng pagbuga ng apoy sa stage ay ang pagbalik ng EDM music. Nakita namin ang ibang miyembro ng Alpha Sigma. Sina Johnnyboi at Rick ay naka-gray sweatpants lang at walang pang-itaas, nakikipag-flirt sa mga freshies.

“Wala man lang effort,” bulong ni Tom. “Gusto lang niyan ipakita yung pabakat niya.”

“Hayaan mo na,” tawa ni Diesel sabay abot sa amin ng tequila. “Shot muna!”

Nag-inuman kami sa VIP table. Tahimik si Dominic sa tabi ko, umiinom. Panay asar naman nina Diesel at Achilles kay Tom. Habang tumatagal, naramdaman ko na ang tama ng alak.

Nawala ang hiya ko. Sumandal ako sa balikat ni Dominic at gumapang ang kamay ko sa braso niya.

“Dominic, bakit parang umiikot ang antlers mo?” bulong ko, halos mapadikit na ang labi sa leeg niya. Naramdaman ko ang paglingkis ng braso niya sa bewang ko.

“You’re drunk, Bill,” malamig niyang sabi pero hinigpitan ang hawak sa akin.

Hinaplos ko ang dibdib niya. “Hindi ako lasing. Sadyang ang bango mo lang ngayon.”

Tiningnan ako ni Dominic nang may gutom sa mga mata na pilit niyang itinatago.

Sa gitna ng dance floor, nagwala kami sa pagsasayaw kasama sina Tom, Diesel, at Achilles. Biglang nagbago ang tempo at naging malalim ang kanta. Sa gitna ng usok, napahinto kami ni Dominic. Lumapit ang mukha niya sa akin. Hinawakan niya ang batok ko. Magkadikit na ang aming mga hininga, handa nang maghalikan.

Pero sa gilid ng aking mga mata, sa madilim na balcony, nakakita ako ng anino. Isang taong naka-priest costume. Nakatitig siya nang diretso sa akin.

Napabalikwas ako, biglang nawala ang kalasingan.

“Bill? What’s wrong?” nalilitong tanong ni Dominic.

“Lalabas muna ako. Magpapahangin lang,” mabilis kong sabi at nakipagsiksikan sa crowd palabas.

Sinalubong ako ng malamig na hangin sa labas. Huminga ako nang malalim, iniisip ang killer priest.

“Bill.”

Napalingon ako. Nakasandal sa poste si Magnus, may hawak na sigarilyo. Agad nag-init ang dugo ko. Siya ang lalaking muntik ko nang mahalin, na hindi ko alam na naging karelasyon na pala ni Kuya Alejandro dati.

“Anong ginagawa mo rito, Magnus? Ang kapal ng mukha mong magpakita,” asar na sabi ko. “Ginamit mo lang ba ako para balikan ang alaala ni Alejandro? O natutuwa kang nauto mo ako?”

“Hindi sa ganoon, Bill,” subok niyang lumapit. “Totoo ang naramdaman ko sa iyo. Wala akong alam na kapatid mo siya noong una tayong magkita. Patawarin mo ako.”

“Hinding-hindi ko matatanggap na pumatol ako sa lalaking minahal ng kuya ko. Pakiramdam ko tinraydor ko siya,” mariin kong sabi bago tumalikod.

“Bill, sandali!” habol niya.

Hindi ko siya pinansin at pumasok muli sa factory. Sinusundan niya ako habang nakikipagsiksikan ako sa dance floor.

Biglang tumigil ang lahat dahil sa isang malakas na kalabog mula sa itaas.

Isang katawan ang bumagsak sa gitna ng mga estudyante.

Nagsigawan at nagtulakan ang lahat. Nanatili akong nakatitig sa bultong nakabulagta, biyak ang ulo at may basag na bote ng alak na nakatarak sa dibdib. Namatay ang music at lumitaw sa mga screen ang video ng isang lalaking naka-Alpha Sigma jacket. Makikita siyang iniihiian ang mga lalaking nakapiring, binubugbog ang isang neophyte gamit ang silver knuckles, at hinaharass ang isang estudyante.

Napasinghap ang crowd sa pandidiri. Ibinalik ko ang tingin sa bangkay.

Si Johnnyboi.

Chapter 13

Bill’s POV

Mabigat ang hangin sa loob ng mansyon. Sa tuwing ipipikit ko ang aking mga mata, nakikita ko pa rin ang pagbagsak ng katawan ni Johnnyboi at naririnig ang static mula sa screen na nagbunyag ng kanyang mga lihim.

Ayon sa mga pulis ng San Pascual, suicide ang nangyari dahil sa drug overdose. Pero hindi ako naniniwala. Nakita ko ang bote ng alak na nakatarak sa kanyang dibdib. May pumatay kay Johnnyboi. At dahil sa nag-play na footage sa camcorder ni Franco, malinaw na ang killer ay isa sa mga kasamahan namin sa Alpha Sigma.

Paano kung ang bawat Halloween ay hindi selebrasyon kundi isang anihan? Kung totoo ang kutob ko, konektado ito sa pagkamatay ni Kuya Alejandro. Kailangan ko nang makahanap ng mga sagot bago ako ang isunod.

Pinilit kong hanapin si Leon, pero sunod-sunod ang meeting niya kasama ang university board. Puno ang mansyon ng mga lalaking naka-suit at mga abogadong naglilinis ng kalat.

Pababa na ako ng grand staircase nang harangin ako ni Rick. Namumula ang kanyang mukha sa galit. “Gusto mo talagang maging bida, no, Bill?” banta niya.

“Tumabi ka, Rick,” mariin kong sagot.

“Bakit? Natatakot kang malaman ng lahat na ikaw ang pumatay kay Johnnyboi?” sigaw niya. “Ikaw ang nag-upload ng video! Ginawa mo ito para maghiganti dahil kay Alejandro!”

“Wala akong alam sa sinasabi mo,” sagot ko. Hindi ko na natapos ang sasabihin ko. Sumugod si Rick at sinuntok ako sa panga. Tumama ang ulo ko sa gilid ng hagdan, at naramdaman ko ang pag-agos ng dugo mula sa aking labi.

Bago pa siya makasipa muli, dumating sina Diesel at Achilles. “Hayop ka, Rick! Layuan mo siya!” sigaw ni Diesel at mabilis na itinulak si Rick.

“Pinoprotektahan niyo pa ang neophyte na ito?” singhal ni Rick. “Siya ang pumatay kay Johnnyboi!”

“Ang pumatay kay Johnnyboi ay ang katotohanang hindi niyo matanggap!” ganti ni Diesel bago sinunggaban si Rick.

Nauwi ito sa madugong bugbugan. Nagpalitan sila ng suntok sa marmol na sahig at nakabasag ng mga vase habang pilit silang inaawat ni Achilles.

“Tumigil kayo!”

Biglang tumahimik ang buong mansyon. Lumitaw si Dominic mula sa pasilyo, kalmado pero mapanganib ang tingin.

Lumapit siya kina Rick at Diesel. “Nagluluksa ang Alpha Sigma, pero nag-aasal hayop kayo,” madiing sabi ni Dominic. “Rick, bumalik ka sa kwarto mo bago kita palayasin sa islang ito.”

Walang nagawa si Rick kundi umakyat. Lumapit si Dominic sa akin at sinuri ang pasa sa panga ko. “Diesel, Achilles, dalhin niyo si Bill sa taas,” utos niya. “Ayoko nang makarinig ng kahit anong ingay habang may meeting si Leon.”

Pumasok kami sa kwarto nina Achilles at Diesel. Pinaupo ako ni Diesel sa kama habang kinuha ni Achilles ang first aid kit. Sa gilid ng bintana ay nakatayo si Dominic.

“Dahan dahan lang, Diesel,” reklamo ko nang maramdaman ang hapdi ng alcohol.

“Pasalamat ka at panga lang ang tinamaan sa iyo,” biro niya.

Lumingon si Dominic at kinuha ang forceps mula kay Achilles. Siya na mismo ang nag-ayos ng gasa sa aking labi. “Masyadong matigas ang ulo mo, Bill,” seryosong sabi niya, bagaman may halong pag-aalala ang kanyang boses.

“Dominic,” tawag ko sa kanya. Tumingin siya sa akin. “Ano ba talaga si Kuya Alejandro sa loob ng Alpha Sigma bago siya nawala?”

Bago siya makasagot, bumukas nang malakas ang pinto. Pumasok si Tom na nanlalaki ang mga mata sa takot.

“Bill! Buhay ka pa ba?” sigaw niya at niyugyog ang balikat ko. “Narinig ko ang kalabog sa ibaba!”

“Buhay pa ako, Tom, huwag kang OA,” saway ko. “Suntok lang iyon.”

“Suntok lang? Para kang dinaanan ng pison!” naiiyak niyang sagot. “Gusto ko lang naman ng hot guys, hindi hot crime!”

Napangisi ako sa kabila ng sakit. Tumikhim si Dominic para kunin muli ang atensyon namin.

“Tungkol kay Alejandro,” panimula ni Dominic, na nagpatahimik kay Tom. “Hindi kami naging close. Mailap siya at laging seryoso. Tila may sarili siyang mundo.”

“Nakakasama ko lang siya sa bar kung saan ako nagdi-DJ,” dagdag ni Diesel. “Pero hindi rin siya madaldal. Mas madalas silang magkasama ni Achilles.”

Tumingin kami kay Achilles. “Naging kaibigan ko siya,” kwento niya. “Pero hindi stable ang mood niya. Minsan masaya, tapos biglang tulala sa kawalan.”

Kumunot ang noo ko. “May nabanggit ba siyang Ryle o Harold?”

Nag-isip si Achilles. “Parang narinig ko na ang mga pangalang iyan sa kanya, pero hindi ko na maalala ang detalye.”

Tumayo ako kahit nahihilo pa. “Saan ka pupunta?” tanong ni Tom.

“Gusto ko muna mapag-isa,” sagot ko. Mabilis akong lumabas at nagtungo sa University Library. Kung hindi na nila maalala, alam kong makakahanap ako ng sagot sa mga archives ng unibersidad.

Pumasok ako sa library. Wala na masyadong tao. Sinubukan kong halughugin ang mga pisikal na archives ng batch ni Kuya, pero may mga pahinang sadyang pinunit. Nawalan ako ng pag-asa hanggang sa makita ko ang mga computer.

Agad akong naupo at hinanap ang pangalan niya sa digital records: Alejandro Vergara. Pagkatapos ng ilang minutong pag-scroll sa lumang website ng unibersidad, nakita ko ang isang litrato mula sa isang lumang outreach program.

Naroon si Magnus na mas bata pa. Pero ang kumuha ng atensyon ko ay ang tatlong binata sa gitna. Nakasulat sa ibaba ang mga pangalan nila: Harold Dela Cruz, Alejandro Vergara, at Dylan Navarro. Agad kong in-save ang picture sa flash drive ko.

“Bill.”

Napatalon ako sa gulat nang maramdaman ko ang tapik sa aking balikat. Paglingon ko, naroon si Magnus.

“Sorry kung nagulat kita,” malumanay niyang sabi.

“Sinusundan mo ba ako?” asar na tanong ko habang inayos ang gamit ko.

Hindi siya sumagot. Sa halip, tiningnan niya nang maigi ang pasa ko. “Anong nangyari sa mukha mo? Sino ang gumawa nito?” seryosong tanong niya.

“Kaya ko ang sarili ko, Magnus,” sagot ko. “Bumalik ka na sa mansyon.”

Napansin niya ang litratong naka-display sa monitor.

“Kilala mo sila?” tanong ko.

“Kilala ko si Harold at Dylan,” sagot ni Magnus. “Sila ang mga taong hindi mo dapat basta bastang pinakikialaman.” Tumingin siya sa akin. “Tutulungan kita. May kilala akong pwedeng sumagot sa mga tanong mo.”

“Bakit mo ito ginagawa?”

“Dahil hindi ko kayang pabayaan ka, Bill. At may utang na loob ako kay Alejandro.”

Naglakad kami pabalik sa campus. Pamilyar ang dinadaanan namin hanggang sa tumigil kami sa tapat ng dati kong dorm.

“Bakit tayo nandito?” kabadong tanong ko.

Kumatok si Magnus at pinihit ang door knob. Pagbukas ng pinto, bumungad sa amin si Mick.

Nanlaki ang mga mata niya at mabilis na dumampot ng upuang kahoy para gawing panangga. “Huwag kayong lalapit!” sigaw ni Mick sa takot.

“Mick, kumalma ka. Hindi ka namin sasaktan,” pagpapakalma ni Magnus. “Kailangan namin ng tulong mo.”

“Tulong?” mapait na tawa ni Mick. “Pagkatapos niyo kaming idamay sa gulo sa factory? Banned na ang grupo ko sa lahat ng events.”

“Mick, sorry,” pagmamakaawa ko. “Kailangan ko lang malaman ang totoo tungkol kay Kuya Alejandro. Ikaw lang ang pwedeng makatulong.”

Ibinaba ni Mick ang upuan at naupo kami. “Harold and Dylan were my best friends,” panimula niya, bakas ang pait sa boses. “Sanay sila sa mga supernatural na hilig ko. Pero noong dumating si Alejandro, nagbago ang lahat. Sinira niya ang pagkakaibigan namin.”

Huminga siya nang malalim. “Nung gabi na pinatay ang kapatid mo, nawala rin si Dylan. Sabi nila, nagtatago raw ito dahil siya ang pumatay, pero hindi ako naniniwala.” Tumingin si Mick sa akin. “Naging magkarelasyon sina Dylan at Alejandro. Naging toxic sila. At si Harold? Pinatahimik siya ng unibersidad at ipinasok sa mental facility para hindi makapagsalita.”

Napatulala ako sa mga nalaman ko. “Mick,” nanginginig kong sabi. “Yung sinasabi mong pari na walang mukha, parang nakita ko rin.”

Namutla si Mick. “Nakita ko ang faceless priest noong gabing mamatay ang kapatid mo. Para itong aninong sumusunod sa kanila. Nakita ko rin siya bago ang party, nakatayo lang sa labas at pinapanood tayo. Hindi iyon costume, Bill. Sumpa iyon na totoong nandito sa San Pascual.”

Chapter 14

Bill’s POV

Mabigat ang loob ko habang nagsusulat sa aking journal. Isinulat ko ang lahat ng nalaman ko mula kay Mick. Nakakagulat ang mga detalye. Alejandro at Dylan. Toxic. Physically and mentally abusive . Hindi ko matanggap na ang kuya ko na tinitingala ko ay naging sanhi ng pagkasira ng isang pagkakaibigan. Siya raw ang dahilan ng pagkabaliw ni Harold at ang misteryosong pagkawala ni Dylan. Nandiyan din ang nakakakilabot na kwento tungkol sa paring walang mukha na gumagala sa San Pascual. Isang sumpa at anihan na hindi pa natatapos, at baka kami na ang isunod.

Pagkatapos ng pag uusap namin ni Mick, hindi kami tumigil ni Magnus sa paghahanap. Nagtanong kami sa mga lumang residente at naghanap ng mga abandonadong pasilidad para sa mga may sakit sa isip. Pero wala kaming napala. Walang mental institution sa loob ng San Pascual. Ang tanging ospital dito ay maliit lang. Nang palihim naming tiningnan ang mga records, walang pangalang Harold na nakatala. Walang nakakaalam kung saan siya dinala.

Sinubukan naming humanap ng paraan para makatawid sa mainland upang tingnan ang mga ospital sa labas ng isla. Pero mahigpit ang seguridad sa pier dahil sa nangyari kay Johnnyboi. Bantay sarado ang mga bangka ng unibersidad. Nakulong kami sa islang ito.

Ang tanging paraan na lang para mahanap si Harold ay ang makausap ang pamilya niya. Bawat lead na hinahawakan namin ay nauuwi sa dead end.

Dahil sa dami ng dead ends, napilitan akong itigil muna ang imbestigasyon. Kailangan kong mag focus sa midterms para mapanatili ang aking scholarship bilang Political Science student.

Kasalukuyan kaming nagrereview sa living area ng mansyon. Nakalatag sa mesa ang aming mga libro.

“Seryoso ba itong si Hobbes?” reklamo ni Diesel habang nakatitig sa libro ko. “Sabi niya, life is nasty, brutish, and short. Parang height lang ni Tom.”

“Gago!” singhal ni Tom at binato ng highlighter si Diesel. “Laki ng biceps mo pero may kodigo sa calculator!”

Tumawa si Achilles habang relax na nakasandal sa sofa. “Bill, pa explain naman ng Social Contract Theory sa paraang maiintindihan niya.”

Ngumiti ako. “Ganto iyan, Diesel. Isipin mo yung Alpha Sigma. Nag agree tayong sumunod kay Leon para walang gulo sa mansyon. Iyon ang contract. Gets?”

“Ah, parang protection money pala sa gym,” sagot ni Diesel.

Napailing si Dominic mula sa dulo ng mesa habang nagsusulat ng kumplikadong formula. “Crude way of putting it, Diesel. But for your level, it suffices.”

“Wow, nagsalita ang seryoso,” biro ni Tom. “Dominic, pwedeng pahiram ng notes mo?”

“No,” tipid na sagot ni Dominic, pero bahagyang ngumiti.

Naging seryoso ang mukha ni Tom. “Bill, saan mo ba talaga nalaman ang info tungkol kina Dylan at Harold? Sino ang source mo?”

Tumahimik ang paligid. Napatigil si Achilles sa pagbabasa. Alam kong si Mick ang tinutukoy niya.

“Nakausap ko si Mick,” maikli kong sagot.

“Si Mick?!” biglang tumayo si Tom. “Delikado ang taong iyon! Mainit ang mata ng council sa kanya. Nakalimutan mo na ba ang gulong dinala niya sa atin bago ang Halloween party?”

“Kailangan niya ng tulong, Tom. At may alam siya na kailangan ko,” depensa ko.

Tumigil si Dominic sa pagsusulat at tumitig sa akin. “Sino ang kasama mo noong kinausap mo siya?” tanong niya sa seryosong boses.

Hindi ako nakasagot agad. Ayaw kong sabihing kasama ko si Magnus. “Wala. Ako lang,” pagsisinungaling ko.

Nanatiling nakatitig si Dominic sa akin. “Huwag mo nang uulitin iyon, Bill,” babala niya. “Maliit lang ang San Pascual. Delikado ang ginagawa mo.”

Binasag ni Diesel ang tensyon nang tumunog ang tiyan ko. “Gutom lang iyan! Masyado kayong seryoso. Kapag tapos na ang finals, mag cecelebrate tayo rito sa mansyon. Ako sa pagkain, si Achi sa drinks, at si Tom sa deep conversations.”

“Baka deep throat?” hirit ni Tom.

Nagtawanan kaming lahat. Kahit si Dominic ay napangiti sa kabastusan ni Tom.

“Gago talaga,” tawa ni Diesel. “Basta Bill, siguraduhin mong papasa ka para walang bad vibes sa party.”

Tumango ako. Tumingin ako kay Dominic at nakita kong nakatitig pa rin siya sa akin.

Dumating ang midterms. Pagkatapos ng ilang gabing puyat at kape, maayos kong nasagutan ang exam ko. Paglabas ng university grounds, sinalubong ako ni Tom na tuwang tuwa.

“Malaya na tayo! Punitin na ang mga reviewer!” sigaw niya.

Nagsimula kaming maglakad pauwi sa mansyon ng Alpha Sigma. Doon na kami tumira nina Tom para mas malapit kina Diesel at Achilles.

“Kamusta ang exam?” tanong ni Tom.

“Kaya naman. Mapapanindigan ang scholarship,” sagot ko. “Ikaw?”

“Muntik na akong mag breakdown sa stage kanina pero naitawid dahil sa acting skills,” tawa niya.

“Nga pala, Tom,” singit ko. “Tumahimik ang sex life mo simula nung nag review tayo. Kamusta na?”

Huminto si Tom. “Behave muna ako. Focused on myself. Pure and innocent muna.”

Natawa ako. “Ikaw? Pure and innocent? Kamusta naman ang love life? May nagugustuhan ka na ba?”

Naging seryoso siya. “Actually, may nagugustuhan ako ngayon. Pero hindi pa ako sigurado, Bill.”

Nanlaki ang mga mata ko. “Seryoso? Sino iyan?”

“Secret muna,” mabilis niyang sagot.

“Nag lilihim ka na sa akin?” tampong tanong ko.

Hinawakan ni Tom ang balikat ko. “Ikaw ang unang makakaalam kapag handa na ako. Gusto ko muna itong siguraduhin bago ko sabihin sa iba. Baka kasi kapag nalaman niyo ay maglaho na lang bigla.”

“In love ka nga,” bulong ko.

“Hayaan mo muna akong damhin ito mag isa. Sa ngayon, i celebrate muna natin na buhay pa tayo pagkatapos ng finals.” Nauna na siyang pumasok sa gate.

Pumasok kami sa mansyon. Tahimik ang paligid dahil nasa kani kaniyang labas ang ibang frat members. Kaming lima lang nina Tom, Achilles, Dominic, at Diesel ang nasa master lounge para sa sarili naming private party.

Punong puno ang coffee table ng pizza, tequila, asin, at lemon.

“Finally!” sigaw ni Diesel habang binubuksan ang tequila. “Bawal maging matino ngayong gabi.”

“Sa amoy pa lang, gusto ko nang mag confess ng kasalanan,” biro ni Tom.

“Shot muna bago mag drama,” utos ni Achilles.

Nagpatuloy ang gabi sa asaran at tawanan. Seryoso namang umiinom si Dominic sa kabilang sofa. Habang nagkakasayahan, biglang bumukas ang pinto.

Pumasok si Mateo. Naka pajama siya at suot ang hapit na puting sando na nagpapakita ng malalaking muscles niya. Magulo ang buhok niya na parang bagong gising.

“May nakakita ba sa charger ko?” paos na tanong niya.

“Wala rito,” sagot ni Achilles. “Pero may extra baso kami. Shot muna.”

Lumapit si Mateo at naupo. Nag abot ang tingin nila ni Tom. Biglang tumahimik si Tom at naging blangko ang mukha. Ngumiti si Mateo nang makahulugan kay Tom bago naupo sa tabi ni Diesel. Umiwas ng tingin si Tom at mabilis na uminom.

Lumalim ang gabi. Biglang sumeryoso si Diesel. “Feeling ko may sumusunod sa akin nung isang gabi pabalik dito sa mansyon. Alam niyo ba ang kwento tungkol sa Faceless Priest?”

Tumawa si Achilles. “Luma na iyan, Diesel. Imahinasyon mo lang.”

“Hindi iyon imahinasyon,” malamig na singit ni Mateo. Tumahimik kami. “Ang San Pascual ay binuo ng pitong paring misyonaryo. Akala nila sagrado ang isla. Pero nakakabaliw ang katahimikan dito. Si Padre Lazaro ang unang nakarinig sa tinig ng isla, at hindi galing sa Diyos. Pinatay niya ang anim niyang kasamahan at inalay ang puso nila. Pagkatapos, sinunog niya ang sarili niyang mukha bilang huling alay. Siya ang unang killer priest ng islang ito.”

Nakaramdam ako ng malamig na hangin. Napayakap si Tom sa sarili. Nakatitig lang si Dominic kay Mateo.

“Kaya hanggang ngayon, naghahanap pa rin siya ng mga alay,” dagdag ni Mateo.

“Putik naman, Mateo! Tapos na ang Halloween!” reklamo ni Diesel sa takot.

Eksaktong pagkatapos magsalita ni Diesel, bumukas nang malakas ang pinto.

Napasigaw kami sa gulat. Si Magnus pala. Nakatayo siya sa pintuan, magulo ang buhok at mukhang pagod.

“Magnus, buti nakahabol ka,” bati ni Achilles.

“Shot na! Akala namin multo na pumasok,” tawa ni Diesel at inakbayan si Magnus.

Naupo si Magnus sa tabi ni Diesel. Nagpalitan kami ng tingin, nagtatanong kung may nahanap ba siyang bagong impormasyon. Napansin ko rin ang matalim na pagtitig ni Dominic kay Magnus.

Chapter 15

Ang malawak na master lounge ng mansyon ay nababalot na ng halimuyak ng mamahaling alak na humahalo sa lamig ng aircon. Pero sa kabila ng artipisyal na ginaw, ang init sa pagitan ng pito ay unti-unting nagliliyab, isang uri ng enerhiya na tanging ang pinaghalong espiritu ng alak at kabataan lamang ang makakapagbigay. Maingay, magulo, at tila pati ang mga pader na gawa sa narra ay sumasabay sa malakas na bass ng musika na yUMAYANIG sa bawat sulok.

Sina Bill, Tom, at Achilles ay nasa gitna ng floor, halos magkadikit-dikit na ang kanilang mga katawan habang sumasayaw sa ilalim ng umiikot na dim lights. Suot nila ang kanilang mga puting sando na humahapit sa bawat galaw ng kanilang mga kalamnan, basang-basa na ng pawis na kumikislap sa tuwing tatamaan ng laser. Si Mateo at Diesel naman ay wala na talagang balak magpanggap na sibilisado; itinapon na nila ang kanilang mga t-shirt sa kung saang sulok, inilalantad ang kanilang naglalakihang dibdib at walo-walong abs na tila inukit mula sa marmol. Sina Dominic at Magnus, na mas kilala sa kanilang pagiging seryoso, ay sumuko na rin sa bugso ng alak at naki-sando na lang habang nakaupo sa sofa, hawak ang kani-kaniyang baso ng tequila.

“Gago, Bill! Bakit dalawa na ang mukha mo?” tawa ni Diesel habang sumasabay sa beat, ang kanyang malapad na balikat ay bahagyang tumatama sa dibdib ni Mateo. “Para kang amoeba, nag-split ka na sa paningin ko! Isang cell division na lang, magiging buong pamilya ka na!”

“Isang bote pa, Diesel, magiging tatlo na iyan!” sigaw ni Tom, na halos isigaw na ang lyrics ng kanta habang nakapikit at itinataas ang mga kamay na tila humihingi ng basbas mula sa diyos ng hedonismo. “I feel the rush! Grabe, feeling ko nasa music video ako ngayon! Achilles, pakidala naman ang wind machine, kailangan ng cinematic effect ang buhok ko!”

Natawa si Achilles habang bahagyang sumasayaw, ang kanyang sando ay halos maging transparent na dahil sa pagkapit sa kanyang basang balat. “Tom, electric fan lang ang meron tayo rito, huwag kang ambisyosa. Pero aminin niyo, mas masarap uminom kapag alam mong tapos na ang impiyerno ng midterms! Cheers to our survival!”

Lumingon si Bill kay Magnus na kakarating lang mula sa kusina dala ang panibagong tray ng shot glasses. “Magnus! Akala ko ba pagod ka mula sa library? Bakit parang mas malakas ka pa kaysa sa aming lahat?”

“Wala… kailangan ko lang lunurin itong pagod ko,” sagot ni Magnus, medyo gumaralgal na ang boses habang nakatitig sa pawisang katawan ni Bill. “Ang hirap maging matalino. Minsan gusto ko na lang maging katulad ni Diesel, puro muscle at protina lang ang iniisip, walang existential crisis.”

“Hoy! Narinig ko iyon, Magnus! Utak din itong abs ko, multitasking!” hirit ni Diesel. Dahil sa tama ng alak, bigla itong humiwalay kay Mateo at pumunta sa gitna. Tamang-tama naman na lumipat ang kanta sa Die For You ng The Weeknd. Doon na nag-umpisa ang “opening number” ni Diesel. Sa harap nina Magnus at Dominic, nagsimulang gumiling ang binata. Ang kanyang pawisang katawan ay kumikislap habang dahan-dahan siyang bumababa sa isang malaswang squat, sinusubukang maging sensual pero puno ng panggagago. Huminto siya sa tapat ni Magnus at hinawakan ang magkabilang sandalan ng sofa, ikinukulong ang namumulang si Magnus habang iginigiling ang kanyang matigas na dibdib malapit sa mukha nito.

“Ganto po ba sir? Pasado na ba sa PE class?” bulong ni Diesel habang seryosong-seryoso ang mukha pero halatang pinipigilan lang ang tawa. Dahan-dahan siyang lumipat kay Dominic at pasimpleng nag-grind sa tapat ng mga hita nito, dinadama ang tensyon. “Pwede na ba ako sa Adonis, Boss Dom? O kailangan ko pa ng extra coaching?”

“Tangina mo Diesel! Tigil mo iyan, di bagay! Mukha kang uod na binudburan ng asin na pilit nagse-sexy dance!” hiyaw ni Tom habang humahagalpak sa tawa.

Napatingin si Magnus kay Dominic at sabay silang napatawa nang malakas, ang bigat ng kanilang mga responsibilidad sa frat ay panandaliang nalunod sa katatawanan. Napailing na lang si Dominic at tinulak palayo ang hita ni Diesel habang tumatawa. “Gago ka talaga! Umupo ka na nga bago pa kami masuka rito sa ginagawa mo. Masyado kang agresibo.”

Matapos ang kanyang performance, kinuha ni Diesel ang isang bakanteng bote ng tequila at inilapag ito sa gitna ng mahogany coffee table na puno na ng mga upos ng sigarilyo at spill ng alak. “Masyado niyo na akong idol, guys. Pero bago tayo tuluyang himatayin sa tawa o sa stroke, let’s make this night more interesting. Larong walang kawala. Tawagin nating ‘The Hot Seat’. Walang dares, puro tapatan lang. Walang preno, walang censor, at lalong bawal ang pabebe!”

Inilapag ni Diesel ang bote sa gitna. Ang tunog ng salamin sa kahoy ay tila isang hudyat ng giyera sa gitna ng tawanan. Ang kanyang mga mata, na mapula na dahil sa alak, ay isa-isang nanalaytay sa lahat—mula sa misteryosong titig ni Mateo, sa mapang-asar na ngisi ni Tom, hanggang sa seryosong awra nina Dominic at Magnus. Ang lounge ay binalot ng isang panandaliang katahimikan bago ang dambuhalang pagsang-ayon.

“Deal!” Isang malakas na pagsang-ayon ang umalingawngaw. Ang pito ay mas lalong lumapit sa isa’t isa, bumubuo ng isang bilog ng mga lasing na mandirigma na handang mag-spill ng tea. Pinitik ni Diesel ang bote. Humuhuni ito sa gitna ng mesa habang ang lahat ay nag-aabang. Nang huminto ito, ang nguso ay saktong tumuro kay Mateo, at ang pwet ng bote kay Bill.

“Oooooohhh! Patay tayo dyan! Ang hari ng rebelasyon at ang hari ng misteryo!” hiyaw nina Diesel at Tom.

Si Bill, na wala na talagang preno ang bibig, ay sumandal sa mesa, halos madikit ang ilong kay Mateo. “Mateo, Revelation time. Sa loob ng circle na ito… kung bibigyan ka ng pagkakataon para sa isang gabing walang limitasyon… sino ang gusto mong maka-one night stand?”

Nanahimik ang lahat. Tumingin nang diretso si Mateo kay Tom. Walang kurap. Walang pag-aalinlangan. Ang titig niya ay tila hinuhubaran na ang aktor sa harap ng lahat. “Si Tom,” seryosong sagot ni Mateo.

“Wooooooo! Ayun na! Sabi na eh!” halos mahulog si Diesel sa sofa sa sobrang tuwa. Nagkanya-kanyang hiyawan ang grupo, habang si Tom ay tila estatwang nawalan ng script. Napalunok na lang ang aktor, ramdam ang biglang pag-akyat ng init sa kanyang leeg habang hindi niya magawang alisin ang tingin sa mga mata ni Mateo na tila nanunuklaw na.

Muling inikot ang bote. Sa pagkakataong ito, huminto ito kay Achilles bilang taya, at si Dominic ang magtatanong. “Achilles,” simula ni Dominic, ang boses ay naging baritono at seryoso. “Kung kailangan mong pumili ng isa rito na hahalikan mo ngayon, sa harap namin, nang may kasamang dila… sino?”

Lahat ay napatingin kay Achilles. Dahan-dahan siyang uminom ng tequila bago sumagot, tila kinukuha ang lakas ng loob mula sa alkohol. “Si Diesel na lang. Bestfriend ko naman iyan, eh. Safe and tested. At least alam kong hindi ako idedemanda nito bukas.”

Sa sandaling iyon, tila huminto ang mundo para kay Diesel. Ang kaninang malapad na ngisi ay saglit na napatigil. Isang mabilis na kislap ng kung anong emosyon ang dumaan sa kanyang mga mata—isang halo ng gulat at isang klaseng init na hindi galing sa alak kundi mula sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Pero bago pa man may makapansin, mabilis siyang bumawi.

“Wow! Masyado mo na talaga akong idol, Achi! Gusto mo rin pala ng muscles na ’to?” hirit ni Diesel habang fini-flex ang kanyang braso, pilit na ginagawang biro ang lahat. Agad nitong hinila si Achilles sa isang mahigpit na akbay at mabilis na hinalikan sa pisngi nang malakas, pero ang kanyang mga mata ay nanatiling nakatitig sa labi ni Achilles nang matagal.

Sa pangatlong ikot, ang nguso ay tumapat kay Bill, at si Achilles naman ang magtatanong. “Bill, Fuck, Marry, Kill… sa loob ng kwartong ito.”

Ngumisi si Bill. “Kill Mateo, kasi masyadong intimidating. Fuck Magnus… dahil curious ako sa utak ng genius… and I’m gonna marry Dominic para secured ang future ko.”

“SHOOOT! Iba ang taste ni Bill! High-end!” hiyaw ng lahat habang si Magnus ay hindi na malaman kung saan titingin.

“Wait, wait,” reklamo ni Tom habang hinihilot ang kanyang sentido. “Ang boring na ng puro salita. Masyado tayong sibilisado para sa mga lasing. Kulang sa physicality ang gabi.”

Isang mapanganib na ngisi ang sumilay sa labi ni Mateo. Dahan-dahan siyang yumuko at may kinuhang isang deck ng baraha. “Kung gusto niyo ng totoong laro, heto. Kings Cup: Fraternity Edition. Walang tanong-tanong. Kung ano ang mabunot mo, iyon ang tadhana mo. Ang King ang gumagawa ng batas.”

Iniladlad ni Mateo ang mga baraha. Nagsimula ang bunutan. Sa tapat ni Magnus, nagniningning ang isang itim na King of Spades. Ang tama ng alak ay nagpalabas ng kaniyang pagiging mapaglaro. “Para sa unang utos ng King… Gusto kong mag-laplapan ang nakahawak ng Jack at ang nakahawak ng Number 5.”

Dahan-dahang itinaas ni Diesel ang kanyang baraha, Jack of Hearts. At si Mateo naman ay nagpakita ng 5 of Diamonds. Ang dalawang Alpha ng grupo ay kailangang mag-showdown. Walang salita, tumayo si Diesel at lumapit kay Mateo. Hinawakan ni Diesel ang batok ni Mateo habang ang kabilang kamay niya ay sumapo sa matitigas na abs nito. Hinila niya si Mateo palapit at doon na nagsimula ang isang mainit at malalim na halikan. Ang tanging naririnig ay ang mabigat na paghinga ng dalawa at ang tunog ng kanilang mga labi na naglalaban, isang pagpapakitang-gilas ng lakas at pagnanasa.

Nang sa wakas ay humiwalay ang dalawa, may naiwan pang bakas ng kinang sa kanilang mga labi. Doon na sumabog ang tensyon. Muling inalog ang deck. Sa pagkakataong ito, si Diesel ang naging King. “Para sa utos ng King… Gusto kong mag-threeway kiss ang nakahawak ng Alas, Queen, at Number 6. At gusto ko, kailangan may marinig kaming tunog ng laway!”

Dahan-dahang itinaas nina Bill (Ace), Dominic (Queen), at Magnus (6) ang kanilang mga card. Nagtabi-tabi sila sa malambot na leather sofa. Si Bill ang nasa gitna. Dahan-dahang humilig si Dominic kay Bill, habang si Magnus naman ay hinawakan ang baywang ni Bill mula sa kabilang panig. Doon na sumabog ang isang mainit at magulong laplapan. Si Bill ay tila nalulunod sa pagitan ng dalawang naggagandahang lalaki, ang kanyang dila ay salitang nakikipaglaro sa dila nina Dominic at Magnus.

Nang humiwalay sila, ang hangin ay puno na ng libog. Dahan-dahang binaligtad ni Mateo ang kanyang baraha—isang pulang King of Diamonds.

“Dahil ako ang King… gusto ko ng isang palabas na magpapatunay kung gaano katapat ang brotherhood na ito,” baritono ang boses ni Mateo. “Ang nakahawak ng Number 2, kailangang iblowjob nang sabay ang Number 1 at Number 3. Ngayon na.”

Napahinto sina Achilles at Diesel nang makita ang kanilang mga numero (1 at 3). Si Tom naman ay dahan-dahang itinaas ang kanyang Number 2, ang kanyang mga kamay ay nanginginig hindi sa takot, kundi sa anticipation. Ngumisi si Mateo. “Bakit? Akala ko ba Alpha Sigma kayo? Walang atrasan.”

“Fine,” bulong ni Diesel. “Rule is rule.”

Sa gitna ng lounge, dahan-dahang lumuhod si Tom sa pagitan nina Achilles at Diesel. Nanginginig ang kanyang mga kamay habang binubuksan ang zipper ng kanilang mga pantalon. Doon, bumulaga sa kanya ang dalawang malalaki at matitigas na kargada ng dalawang Adonis. Ang mga burat nina Achilles at Diesel ay tila nag-uunahan sa pagtibok, mapula at ugat-ugatan. Hindi na nag-atubili si Tom; inabot niya ang burat ni Diesel at sinimulan itong chupain nang sagad, habang ang kabilang kamay niya ay nilalaro ang matigas na ari ni Achilles.

“Ahhh… tangina, Tom… sipsipin mo pa,” ungol ni Diesel, ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa buhok ni Tom. Maging si Achilles ay napakapit sa ulo ng aktor, ang kanyang mga mata ay nakapikit habang ninanamnam ang init ng dila ni Tom.

Ang mga damit ay mabilis na nagbagsakan sa sahig. Si Diesel at Achilles ay kapwa nakatayo na, ang kanilang mga hubad na katawan ay nagkikiskisan. Habang sinusubo ni Tom ang kanilang mga kargada, naglaplapan ang dalawa, nagpapalitan ng malapot na laway habang ang mga kamay ni Achilles ay nakabaon sa malalapad na balikat ni Diesel.

Sa kabilang sofa, hindi na rin nakatiis si Bill. Naramdaman niya ang malalapad na palad ni Magnus sa kanyang mga hita at ang mainit na hininga ni Dominic sa kanyang balikat. Wala nang salita, nilamon ni Bill ang bibig ni Dominic. Habang naglalaplapan sila, hinawakan ni Magnus ang matambok na puwet ni Bill at sinimulan itong lamasin nang madiin. Nagpalitan silang tatlo ng laway, ang mga dila nila ay nagbubuhol habang mabilis nilang hinuhubad ang lahat.

Nang tuluyan nang mahubad, nasilayan ni Bill ang dambuhalang kargada nina Dominic at Magnus. Habang patuloy silang nagpapalitan ng halik, hinawakan ni Bill ang dalawang burat at sabay itong jinajakol nang mabilis, ramdam ang init na nanggagaling sa mga ito.

Balik kina Diesel, Achilles, at Tom, biglang itulak ni Achilles si Diesel sa sofa. Napahiga si Diesel habang mabilis siyang pinatungan ni Achilles. Sa di kalayuan, nakita nila si Mateo na hubad na rin, seryosong jinajakol ang kanyang sariling malaking burat. “Come here, Tom,” utos ni Mateo. Malandi siyang nilaplap ni Mateo habang pinapaupo si Tom sa kanyang kandungan, saktong bumaon ang dambuhalang kargada ni Mateo sa loob ng puwet ni Tom.

Sa gitna ng sofa, hiyaw at ungol na lang ang naririnig. Nakahiga si Achilles habang ang malalapad na hita ni Diesel ay nakapulupot sa kanya, mabilis na ibinabaon ang matigas na burat nito sa loob ng puwet ni Achilles. Bawat saksak ni Diesel ay ramdam na ramdam ni Achilles hanggang sa kanyang kaloob-looban.

“Ughh… tangina, Diesel… isagad mo pa!” ungol ni Achilles, ang kanyang mga mata ay nangingilid ang luha sa sarap habang ang bawat ugat sa dibdib ni Diesel ay lumalabas sa tindi ng pag-araro.

Sa kabilang panig, mas malakas ang ungol nina Bill, Magnus, at Dominic. Nakatalikod si Bill habang si Magnus ay nasa likuran niya, buong lakas na isinusuko ang matabang burat nito sa puwet ni Bill, habang ang kargada ni Dominic ay nasa loob ng bibig ni Bill. Rinig na rinig ang basang tunog ng laman na nagtatama, mas malakas pa sa musika.

“Ahhh! Magnus… sige pa! Dominic, ughh… your dick is so good…” sigaw ni Bill tuwing humiwalay ang bibig niya para huminga. Sabay na nag-uungulan ang tatlo, ang lounge ay naging isang templo ng laman at pagnanasa.

Sa rurok ng gabi, ang tunog ng pagkantot, paghigop, at pag-ungol ay umabot na sa sukdulan. “I’m cumming! Achi!” sigaw ni Diesel. “Putok niyo nang sabay sa bunganga ko!” hiyaw ni Bill. Isang sabay-sabay na ungol ang pumuno sa buong master lounge habang ang malapot na tamod ay nagtilamsikan sa lahat ng dako. Humahangos silang lahat, ang mga katawan ay nanginginig pa sa tindi ng orgasmo habang dahan-dahang bumabagsak sa sofa. 

Dito sa loob ng Alpha Sigma, ang tanging nanatili ay ang init ng kanilang mga katawan at ang lihim na selyado ng kanilang kapatiran.

Chapter 16

Bill’s POV

Mausok. Malapot ang hangin na humahagupit sa aking baga sa bawat mabilis na paghinga ko. Tumatakbo ako sa gitna ng isang kagubatan dahil sa naglalakihang apoy na lumalamon sa bawat puno. Ang mga sanga ay humahablot sa aking balat at nag-iiwan ng mga sugat na humahapdi sa bawat galaw ko. Hindi ko alam kung saan ako papunta. Ang tanging alam ko lang ay kailangan kong makalayo sa kung anuman ang humahabol sa akin sa likod ng makapal na usok.

“Bill! Dito!”

Halos tumigil ang tibok ng puso ko nang makasalubong ko ang isang pamilyar na anino. Si Kuya Alejandro. Maaliwalas ang kanyang mukha sa kabila ng paligid, ngunit bakas ang matinding takot sa kanyang mga mata. Agad niyang hinawakan ang aking kamay. Ang kanyang palad ay malamig pero mahigpit ang kapit.

“Bilisan mo ang takbo, Bill! Nandiyan na siya! Huwag kang lilingon!” sigaw niya habang hinihila ako sa gitna ng nagbabagang mga dahon.

Tumakbo kaming magkapatid nang walang hinto habang ang aming mga hakbang ay sabay na humahampas sa tuyong lupa. Ngunit sa isang iglap, naramdaman ko ang pagbitaw ng kanyang kamay. Nadapa si Kuya Alejandro pagkatapos nitong mapatid sa isang nakaungos na ugat ng puno. Agad akong lumingon para tulungan siya, pero ang bumungad sa akin ay ang isang imaheng habambuhay na magmumulto sa aking isipan.

Ang Faceless Priest.

Nakatayo ito sa itaas ni Alejandro. Ang mahaba at itim nitong kapa ay nagtatakip sa liwanag ng apoy. Hawak nito ang isang kinakalawang na kutsilyo at walang awa nitong pinagsasaksak ang aking kuya. Bawat baon ng patalim ay sinasabayan ng tunog ng pagpunit ng laman.

“Kuya!” sigaw ko, pero walang boses na lumalabas sa aking lalamunan.

Dahil sa matinding galit, kumuha ako ng isang malaking tipak ng kahoy mula sa nasusunog na puno. Binalikan ko sila at buong lakas na inihampas ang kahoy sa balikat ng paring walang mukha. Nagkaroon kami ng isang marahas na laban sa gitna ng nagbabagang gubat. Nakikipagbuno ako, at bawat sipa at suntok ko ay puno ng desperasyon. Sa gitna ng aming pagkakagulo, nahulog niya ang kutsilyo.

Mabilis ko itong pinulot. Nang muli siyang sumugod sa akin para sakalin ako, hindi na ako nagdalawang isip. Buong lakas kong isinaksak ang patalim sa kanyang dibdib. Naramdaman ko ang paglubog ng bakal sa kanyang katawan. Nanigas ang Faceless Priest sa harap ko. Dahan-dahan kong inalis ang hood ng kanyang kapa para makita kung sino ang nasa likod nito.

Literal na tumigil ang mundo ko. Ang mukha ko ang kaharap ko. Nakangiti ang sarili kong replika sa akin. Ang kanyang mga mata ay nanunukso habang may malapot na dugong tumutulo mula sa kanyang bibig. Ang ngiting iyon ay nagsasabing ako at siya ay iisa.

“AHHHH!”

Napabalikwas ako ng bangon. Ang aking puso ay mabilis ang tibok. Hingal na hingal ako at basang-basa ng malamig na pawis. Inilibot ko ang aking paningin at doon ko lang napagtanto na nasa master lounge ako. Nasa tabi ko si Dominic sa sofa, at magkayakap kaming dalawa kanina habang natutulog. Ang init ng kanyang katawan ay nagpabalik sa akin sa realidad.

Mabilis na nag-flashback sa isipan ko ang mga kaganapan kagabi. Ang King’s Cup, ang mga tanong sa Hot Seat, at ang mga linyang binitawan. Pero mabilis ko itong pinagpag. Sa kabilang sofa, nakita ko si Achilles na mahimbing na natutulog habang may comforter na nakapatong sa kanya. Sa carpet naman sa ibaba ay si Mateo na nakaunan ang ulo sa sarili niyang braso.

Tumingin ako kay Dominic. Ang mukha niya kapag tulog ay nagbibigay sa akin ng panandaliang kapayapaan. Pero ang kapayapaang iyon ay agad na napalitan ng pait nang maramdaman ko ang biglang pagbaliktad ng aking sikmura. Ang hangover ay nagsisimula nang maningil. Agad kong kinuha ang aking sando at pants, mabilis na isinuot ang mga ito, at dahan-dahang bumaba patungo sa banyo sa ground floor.

Tahimik pa ang buong paligid at ang tanging naririnig ko lang ay ang sarili kong mga yapak. Pagpasok na pagpasok ko sa banyo ay nagkagulatan kami ng taong naroon na pala. Si Tom. Halos yakapin na niya ang inidoro sa kakasuka, at ang kanyang mukha ay maputlang-maputla na.

Dinaluhan ko siya at agad na tinapik ang kanyang likod habang ang isa kong kamay ay hawak ang kanyang kulot na buhok para hindi ito madumihan. Pero nang maamoy ko ang pait ng suka niya, hindi ko na rin kinaya. Sa lababo na ako sumuka nang sunod-sunod. Sabay kaming naglalabas ng sama ng loob sa banyo. Ang tanging tunog na namamayani ay ang aming mga hiningang galing sa kailaliman ng tiyan.

“Bill, putangina, ang sakit ng ulo ko,” bulong niya habang nakahawak sa kanyang sentido. “Anong nangyari kagabi? Wala akong maalala. Promise, last inom ko na ito.”

Tahimik kaming dalawa ni Tom sa kitchen counter. Nakatingin lang kami sa umuusok na kape. Para kaming hindi alam kung paano sisimulan ang araw.

Pero mas maingay ang utak ko kaysa sa katahimikan ng kusina. Nag-flashback pa rin ang mga kaganapan kagabi na parang isang sirang pelikula. Nagkaroon ba talaga kami ng orgy? O sadyang malakas lang ang imahinasyon ko dahil sa alak? Baka naman may kung anong droga na hinalo sa mga bote kagabi kaya ganito kagulo ang memorya ko. At ang pinakamatindi sa lahat, ang katotohanang nakipag-sex na naman ako kay Magnus. Sa dinami-rami ng tao sa kwartong iyon, doon pa rin ako bumagsak sa lalaking naging ex ni Kuya Alejandro. Bawat haplos at bawat ungol namin kagabi ay isang malaking sampal at pagtataksil sa alaala ng kapatid ko na hindi ko magawang takasan.

O baka naman panaginip lang ang lahat ng iyon? At speaking of panaginip, yung nakita ko kanina bago ako magising, isa na naman ba iyong pagpaparamdam mula kay Kuya Alejandro? Ang imahe ng sarili kong mukha sa ilalim ng hood ng pari ay nakaukit pa rin sa isipan ko bilang paalala na baka ako na mismo ang sumisira sa sarili ko. Ang ingay ng ulo ko pero sa panlabas ay nakatitig lang ako sa itim na kape ko.

Nabasag ang katahimikan nang biglang pumasok si Achilles sa kusina. Gulo pa ang kanyang buhok pero mukhang mas maayos na ang lagay niya kaysa sa amin ni Tom.

“Boys, have you seen Diesel?” tanong ni Achilles habang inililibot ang paningin.

“Nasa backyard siya,” sagot ni Tom na hindi man lang inaangat ang tingin sa kape. “Doon daw siya magkakape sabi niya kanina. Gusto yata mapag-isa.”

Lumapit si Achilles sa amin at may inilapag na dalawang pack ng anti-hangover sa counter. “Try these para mawala ang hangover niyo. Mukhang kailangang-kailangan niyo yan.”

“Salamat, Achi,” bulong ko habang inaabot ang gamot.

Kumuha rin si Achilles ng sarili niyang tasa at nagsimulang magtimpla ng kape. Ang tunog ng kutsara na tumatama sa seramika ay hudyat ng paglipas ng oras. Habang pinapanood ko si Achilles na seryosong nagtitimpla, dahan-dahan nang lumalayo ang aking kamalayan sa sarili kong gulo. Ang focus ng mundong ito ay unti-unti nang lumilipat sa pigura ni Achilles na may sariling misyong kailangang tapusin ngayong umaga.

Bitbit ang kanyang mainit na tasa, lumabas si Achilles sa sliding door patungo sa malawak na likuran ng mansion. Ang malamig na simoy ng hangin ay agad na humalik sa kanyang mukha para burahin ang antok at ang bigat ng mga alaala ng nagdaang gabi. Ang hamog ay hindi pa tuluyang napapawi mula sa mga damo.

Mula sa malayo, namataan ni Achilles ang pamilyar na pigura ni Diesel na nakaupo sa ilalim ng malaking puno. Habang lumalapit siya, unti-unting naririnig sa hangin ang kantang Iris ng Goo Goo Dolls mula sa phone ni Diesel. Damang-dama ang bawat liriko na sumasalamin sa bigat na dinadala nito sa gitna ng katahimikan ng umaga.

Ngunit nang maramdaman ni Diesel ang presensya ni Achilles, agad nitong pinatay ang musika at binalot muli ng seryosong katahimikan ang paligid. Nilapag ni Achilles ang kanyang tasa at tahimik na umupo sa tapat ng kaibigan. Nagpalitan silang dalawa ng malalim na tingin bilang pagkilala na ang umagang ito ay pagharap sa mga multong pilit nilang kinakalimutan.

Nanatiling tahimik ang paligid. Ang tanging naririnig na lamang ay ang malayo at mahinang huni ng mga ibon at ang marahang kalansing ng kutsara ni Achilles sa kanyang tasa. Kapwa sila nakatingin sa kani-kanilang kape at nagpapakiramdaman kung sino ang unang may lakas ng loob na basagin ang awkwardness na namamagitan sa kanila pagkatapos ng nangyari kagabi. Ang hamog sa damuhan ay dahan-dahang natutunaw, katulad ng pasensya ni Diesel na kanina pa gustong magsalita.

“Achi…”

“Diesel…”

Sabay nilang binigkas ang pangalan ng isa’t isa. Agad na nag-angat ng tingin si Achilles, habang si Diesel naman ay nanatiling seryoso ang mga mata, malayo sa mapang-asar at masiyahin niyang karakter na nakasanayan ng lahat. Ang seryosong mukha ni Diesel ay nagdadala ng galit na kanina pa niya pinipigilan.

“What happened last night,” panimula ni Diesel. Ang kanyang boses ay mababa, paos, at puno ng bigat.

“Let’s just forget about it, Diesel,” mabilis na putol ni Achilles. Iniiwas niya ang kanyang mga mata at itinuon ang pansin sa usok ng kape. “Normal lang naman ang ganoong kaganapan sa fraternity, di ba? We have seen a lot of those things before. Parte lang iyon ng gabi, dala ng alak at ng sobrang kalibugan.”

“Pero hindi lang iyon basta libog, Achi,” mariing sagot ni Diesel habang mas lalong tinititigan nang diretso ang mga mata ng kaibigan. “Alam nating dalawa kung anong pumasok sa isip natin nung pumayag tayo sa dare na iyon. At alam mo rin na sa gitna ng lahat ng tao sa kwartong iyon, ikaw lang ang hinahanap ng mga labi ko.”

“Come on, Diesel, let’s not make this a big deal,” pilit na tawa ni Achilles, bagaman bakas ang panginginig sa kanyang boses. “Kung ano man ang nangyari kagabi, it was just for fun. We are all friends here, we were just caught up in the moment. Minsan talaga, nadadala lang tayo ng emosyon.”

“Alam mo na you and I are not just friends, Achi. Alam mo sa loob mo na hinding-hindi tayo magiging katulad lang nila,” seryosong sagot ni Diesel na nagpatahimik sa buong paligid.

Natahimik si Achilles. Ang tanging naririnig na lamang ay ang malalim at mabilis na paghinga ni Diesel. Nag-flashback sa isipan ni Diesel ang bawat segundo kagabi. Nung magsimula na ang init sa pagitan nilang lahat, sa halip na ibang tao ang mapansin ni Diesel, ang bawat haplos at bawat ungol ni Achilles ang tuluyang nagpabagsak sa kanyang depensa. Doon niya narealize na nahuhulog na siya, at kagabi ang naging kumpirmasyon na hindi na niya kayang ituring na tropa lang ang lalaking kaharap niya ngayon.

“Achi, I like you. I want you,” pag-amin ni Diesel. Ang kanyang boses ay tuluyan nang nanginig. “Hindi lang bilang kaibigan o bestfriend. I want all of you to be mine. Kagabi, nung magkadikit tayo, doon ko napatunayan na hindi ko na kayang magpanggap. Masakit, Achi. Masakit na kailangan kong itago ang lahat dahil lang sa takot ng magiging reaksyon mo.”

Nangunot ang noo ni Achilles. Ang kanyang ekspresyon ay napalitan ng matinding takot at pag-aalinlangan. “We can’t, Diesel. Hindi pwede. Alam mo kung anong nakataya rito.”

“Alam kong gusto mo rin ako, Achi,” giit ni Diesel habang bahagyang lumalapit sa mesa. “Huwag mo nang pigilan ang sarili mo na harapin ang totoo. Ramdam ko kagabi sa bawat pagdikit ng balat natin na pareho tayo ng nararamdaman. Huwag mo nang itanggi dahil lalo lang tayong nahihirapan pareho.”

“Diesel, makinig ka muna sa akin,” pakiusap ni Achilles. Ang boses niya ay tuluyan nang nanginginig sa tindi ng takot na pilit niyang ikinukubli. “Natatakot ako. Natatakot ako na kapag naging tayo, ang laki ng posibilidad na hindi tayo mag-work. At kapag dumating ang araw na hindi tayo ang magkatuluyan sa huli, hindi ko kakayanin na mawala ka sa buhay ko, Diesel. Mas mahalaga ka sa akin kaysa sa anumang panandaliang saya para itaya ko ang lahat sa isang relasyong baka bukas ay mawala rin. Ayokong magising balang araw na hindi na kita pwedeng tawaging kaibigan dahil lang sa isang pagkakamali. Baka nadala ka lang ng bugso ng damdamin dahil sa nangyari kagabi. Maybe you are just infatuated.”

“Infatuated?” Mapait na ngumiti si Diesel habang tuluyan nang bumabagsak ang mga luha na kanina pa niya pinipigilan. “Achi, nakikiusap ako sa iyo. Sa tingin mo ba dahil lang sa sex ito? Dahil lang sa nangyari kagabi? Doon ko lang natanggap ang totoo na hindi ko na kayang magpanggap na magkaibigan lang tayo. Achi, please. Sabihin mo sa akin na nararamdaman mo rin ito. Ramdam ko sa bawat halik mo kagabi na hindi lang ako…”

“Diesel, stop,” mabilis na putol ni Achilles. Ang kanyang boses ay malamig pero bakas ang panginginig. “Huwag mong bigyan ng malisya ang nangyari kagabi. Lasing tayo, Diesel. Libog lang iyon. Kung ano man ang naramdaman mo, sa iyo na lang iyon. Huwag mo akong idamay sa imahinasyon mo.”

“Imahinasyon?” halos pabulong na tanong ni Diesel. Basag na basag ang boses niya habang nakatitig sa mga mata ni Achilles na pilit umiiwas. “Kaya mo bang sabihin sa harap ko na wala lang sa iyo nung magkadikit tayo? Na wala lang sa iyo nung binubulong mo ang pangalan ko?”

“Wala lang sa akin iyon, Diesel,” pagsisinungaling ni Achilles. Bawat salita ay isang saksak sa sarili niyang dibdib.

Dahan-dahan na tumayo si Achilles. Ang kanyang mukha ay blangko pero ang kanyang puso ay nadudurog sa bawat hakbang palayo. Iniwan niya ang kanyang kape na hindi man lang nababawasan at mabilis na naglakad nang hindi lumilingon. Alam niya na sa oras na lumingon siya, baka hindi na niya mapigilan ang sarili na balikan si Diesel at bawiin ang lahat ng kanyang sinabi.

Naiwan si Diesel na mag-isa sa ilalim ng malaking puno. Ang kanyang balikat ay dahan-dahang gumagalaw sa bawat hikbi na pilit niyang pinapakawalan. Ang katahimikan ng bakuran ay muling bumalik, ngunit sa pagkakataong ito, kasabay nito ang dahan-dahang pag-agos ng kanyang mga luha sa kanyang pisngi. Ang bawat liriko ng kantang Iris na pinakinggan niya kanina ay naging isang malupit na sumpa.

Sa malawak na kusina, naabutan ni Dominic sina Tom at Bill na nakatitig sa kani-kanilang tasa. Bagaman galing din sa puyat at matinding inuman, hindi bakas kay Dominic ang anumang pagod. Sa katunayan ay mas lalong lumitaw ang kanyang kaguwapuhan sa ilalim ng ilaw ng kusina. Ang gulo-gulo niyang buhok ay nagbigay sa kanya ng isang magandang dating, at ang matatalas niyang features ay hindi man lang tinatablan ng hangover.

Agad na dumapo ang kanyang tingin kay Bill. Kahit pa pilit niyang itinatago ang nararamdaman sa likod ng mapang-asar na ngiti, hindi maikakaila ang kakaibang lambing sa kanyang boses habang dahan-dahan itong lumalapit.

“Hoy, Bill. Buhay ka pa pala? Sarap ng tulog mo sa tabi ko, tulo-laway ka pa sa braso ko,” bungad ni Dominic habang lumalapit sa pwesto ng binata.

“Ang aga-aga, nambubwisit ka na naman,” mahinang sagot ni Bill, pero hindi nito mapigilang mapangiti nang bahagya sa presensya ng lalaki.

“Wag ka nang sumagot, lalo lang sasakit ang ulo mo sa kaguwapuhan ko,” tumawa si Dominic nang mahina bago marahang ginulo ang buhok ni Bill. “Diyan lang kayo. Paglulutuan kita ng Sinigang na Baboy. Perfect na pantanggal ng hangover yan para mahimasmasan ka.”

Nagsimula nang kumilos si Dominic sa kusina. Sa harap nina Tom at Bill, walang pakundangan niyang hinubad ang kanyang shirt at tanging apron na lang ang isinuot sa kanyang itaas na bahagi. Kitang-kita ang bawat paggalaw ng kanyang mga batak na braso at ang malapad niyang likod habang naghihiwa ng mga sangkap.

“Tangina, Bill,” bulong ni Tom. Halos hindi siya kumukurap habang nakatingin kay Dominic. “Parang ito pa lang, ulam na.”

“Tumigil ka nga, Tom,” saway ni Bill, bagaman hindi rin ito makatingin nang diretso dahil sa pagkapula ng mga pisngi.

Ngunit ang kilig na sandali ay agad na nabasag nang biglang pumasok si Magnus sa kusina. Kaswal nitong hinubad ang kanyang leather jacket, dahilan para tumambad ang suot nitong puting sando na halos bumakat din sa matipunong katawan. May dala itong paper bag na agad nitong inilapag sa tapat ni Bill. Hindi nito napapansin ang presensya ni Dominic na abala sa kalan.

“I bought you something to eat, Bill. Just in case may hangover ka at hindi mo kayang kumain ng mabigat,” seryosong sabi ni Magnus habang nakatitig nang diretso kay Bill. “Mainit pa yan.”

Napatigil si Dominic sa paghahalo ng sinigang. Lumingon ito kay Magnus at ang sandok ay hawak pa rin. Nagkatinginan ang dalawang lalaki sa gitna ng kusina kung saan ang isa ay naka-apron lang at ang isa naman ay naka-sando na may takeout.

“May niluluto na ako para sa kanya, Magnus. Baka mapanis lang yang dala mo,” malamig na sabi ni Dominic.

“Mas mabilis itong makakain kaysa sa paghihintay sa luto mo, Dom. Gutom na si Bill,” sagot naman ni Magnus at hindi nagpapatalo ang malamig nitong boses.

“Gutom siya pero hindi siya patay gutom para kumain ng balot sa plastic, Magnus. Mas kailangan niya ng sustansya, hindi yung kung ano-anong binili mo sa kanto,” banat ulit ni Dominic at sabay baling kay Bill na may mapang-angkin na tingin. “Diba, Bill? Mas gusto mo yung luto ko?”

Hindi agad nakasagot si Bill, habang si Tom naman ay halos mabilaukan sa iniinom na kape bago napailing nang may malapad na ngisi.

“Awkward,” mahinang komento ni Tom. “Bill, baka gusto mong itali yang buhok mo? Masyadong mahaba iyan, baka matapakan ko na sa haba.”

Si Dominic ay mahigpit ang hawak sa counter habang si Magnus naman ay nananatiling kalmado pero bakas ang paghahamon sa mga mata. Ngunit ang lahat ng harutan at tensyon ay biglang naputol nang pumasok si Achilles mula sa likuran.

Hindi ito tumingin sa kanila. Basang-basa ang mga pisngi ni Achilles at malakas ang kanyang mga hikbi habang mabilis na tinatahak ang daan patungo sa hagdan. Hindi ito nagsalita at basta na lamang itong umakyat patungo sa kanyang kwarto nang hindi man lang sila nililingon.

Naiwan silang lahat na nakatingala sa itaas. Ang kani-kanilang mga mukha ay nabahiran ng matinding pag-aalala habang sinusundan ng tingin ang humihikbing pigura ni Achilles. Ang bawat isa sa kanila ay nabalot ng kaba at pagtataka kung anong klaseng sakit ang nagtulak sa palaging kalmadong si Achilles para maging ganoon kaguho sa harap nila.

Ang umagang ito, na dapat sana ay para sa paghilom ng hangover, ay naging simula ng mas malalim na sugat para sa kanilang lahat. Sa gitna ng amoy ng kape at bagong lutong sinigang, ramdam ang bigat ng mga damdaming hindi na kayang itago sa ilalim ng mga ngiti at biro.

Chapter 17

Bill’s POV

Isang umaga ay nilapitan ako ni Leon. Sinabi niya sa malumanay na boses na isasama niya ako sa isang mahalagang pagtitipon. Isa itong eksklusibong meeting kasama ang mga alumni na naninirahan sa kabilang panig ng isla. Ayon sa kanya, personal akong gustong makilala ng mga taong ito. Kinikilala nila ang naging kontribusyon ni Kuya Alejandro noong nabubuhay pa ito. Sila raw ang mga indibidwal na may sapat na impluwensya at koneksyon na bukal sa loob nilang tumulong upang mabuksan ang mga pintuang matagal nang isinara para sa amin. Naniniwala si Leon na ang kanilang gabay ang magiging susi upang mahanap ko ang mga sagot na matagal ko nang kinakailangan.

Nakasandal ako sa bintana ng isang itim na van. Kasama ko sina Leon, Mateo, at ang aming driver. Papasok na kami sa mas liblib na bahagi ng isla. Unti unti nang nawawala ang mga pamilyar na bahay at establisyimento sa gilid ng daan. Napapalitan ito ng masukal na gubat. Sa kabila ng dilim sa labas, komportable akong nakaupo sa tabi ni Leon. Ang bawat kilos niya ay kalmado at puno ng dignidad. Buo ang tiwala ko sa kanya kaya naman ang presensya niya ay nagbibigay sa akin ng pakiramdam ng kaligtasan habang malalim ang aking iniisip.

Sa harapan, nananatiling alerto si Mateo habang binabaybay namin ang tahimik na daan. Ang tanging naririnig lamang ay ang mahinang huni ng makina. Gusto kong makahanap ng sagot tungkol kay Kuya Alejandro.

“How are you holding up, Bill?” tanong ni Leon. Nangingibabaw ang boses niya sa ugong ng sasakyan. “I want to apologize for not being there as much as I promised. Things got a bit out of hand after Johnnyboi died. I had to settle some internal disputes and manage the tension within the fraternity. It was a mess, and I hate that I had to leave you alone. I will make it up to you.”

Habang nagsasalita siya, dahan dahan niyang ipinatong ang kanyang kamay sa aking hita. Hinayaan niya lang itong nakapahinga doon habang seryoso siyang nakatingin sa akin. Naramdaman ko ang init ng kanyang palad ngunit hindi ko iyon binigyan ng ibang kahulugan. Nanatili akong kalmado.

“Maayos naman ako, Leon. Naiintindihan ko naman na marami kang inaasikaso,” sagot ko habang nakatitig sa kanya.

“That is good to hear. You always were stronger than you look,” nakangisi niyang dagdag. “So, tell me, how is your search going? Have you found anything useful while I was away?”

“Nakilala ko si Mick,” pag amin ko. “May kinuwento siya tungkol kina Dylan at Ryle. Sabi niya kasama raw sila ni Kuya Alejandro noong gabing iyon. Parang may itinatago silang lahat sa akin.”

Bahagyang humigpit ang pagkakalapat ng kanyang kamay sa aking hita. Seryoso siyang lumapit at nagbago ang kanyang ekspresyon.

“Listen to me very carefully, Bill. Mick is not mentally stable. He has been reported multiple times for his erratic behavior. You cannot trust a single word that comes out of his mouth. Do not let his words poison your mind.”

“Pero mukhang seryoso siya sa mga sinabi niya,” hirit ko.

“He lives in a world of his own making, Bill. And I have noticed that you are getting closer to some of the other fraternity members. I am telling you this because I care about you. Be very careful. Not everyone who smiles at you is your friend. Sometimes, the enemies are closer than you think. They walk among us, and they wait for the perfect moment to strike.”

“Sino ang tinutukoy mo?” tanong ko.

“Trust is a luxury we cannot afford right now,” seryoso niyang sagot. Unti unting bumalik ang kanyang ngiti. “But do not worry. I will have Mateo train you starting tomorrow. You need to learn self defense and martial arts. You need to be a weapon yourself. You need to know how to handle yourself in the streets. More importantly, you need to learn how to handle a gun. A man with a gun is a man with power, Bill.”

“Baril? Kailangan ba talaga natin gumamit ng ganyan?”

“In this world, yes. It is the only way to”

Hindi na natapos ni Leon ang kanyang sasabihin. Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw. Nabasag ang salamin sa tapat ng driver. Tumama ang bala diretso sa kanyang ulo. Sumabog ang dugo sa dashboard at bumagsak ang kanyang katawan sa manibela. Nawalan ng kontrol ang van. Mabilis kaming sumubsob. Umikot ang sasakyan at malakas na bumangga sa isang poste sa gilid ng kalsada.

“Down! Get down, Bill!” sigaw ni Leon. Mabilis niya akong hinila pababa sa sahig ng sasakyan.

Naramdaman ko ang malakas na paghila niya sa akin. Napahiga ako sa sahig ng van na puno ng mga bubog. Tumama ang aking noo sa kanto ng upuan dahil sa lakas ng pagkabangga. Agad na humapdi ang aking balat. Naramdaman ko ang malapot na dugo na gumuguhit mula sa aking anit patungo sa aking mata. Pilit kong idinilat ang aking mga mata kahit umiikot ang paligid. Nakita ko si Mateo na gumagapang patungo sa amin mula sa harapan. Puno ng galos ang kanyang mukha. Naniningkit ang kanyang mga mata sa matinding kaba.

“Leon! Bill!” garalgal ang boses ni Mateo. Halos hindi siya makahinga dahil sa adrenaline. Sumilip siya sa labas ng umuusok na van para tingnan ang paligid.

Napatingin ako kay Leon. Napansin ko ang mabilis na paglamlam ng kanyang puting polo. Napuruhan siya sa balikat at sariwang dugo ang umaagos mula rito. Sa kabila ng tama, hindi nagbago ang kanyang ekspresyon. Matigas ang kanyang panga at mahigpit ang hawak niya sa kanyang baril.

“I am fine. Don’t let your guard down,” bulong ni Leon. Malamig pa rin ang kanyang boses kahit halatang iniinda niya ang sakit sa balikat.

Dahan dahan kaming sumilip sa basag na bintana ng van. Sa gitna ng mausok na kalsada, nakatigil ang isang itim na motor. Bumaba ang killer priest. Nakasuot siya ng itim. May hawak siyang mahabang baril at naglakad palapit sa aming direksyon.

“Shhhhh. Walang magsasalita,” utos ni Leon. Nakapatong ang kanyang daliri sa kanyang labi habang dahan dahang ikinakasa ang kanyang baril.

Biglang bumukas ang slide door ng van. Isang malakas na kalabog ang gumulat sa amin.

“Putangina mo!” sigaw ni Mateo.

Sinipa niya nang buong lakas ang killer priest bago pa man ito makapasok. Tumalsik ang kalaban palabas ng sasakyan at gumulong sa kalsada. Mabilis na bumaba si Mateo at sinunggaban ang kalaban sa gitna ng kalsada. Nagpambuno silang dalawa at gumulong sa lupa. Pilit nilang inaagaw ang baril sa isa’t isa. Mas malaki at matipuno si Mateo pero napakabilis ng killer. Bawat suntok ni Mateo ay nasasabayan niya ng mga counter punches sa mukha at sikmura. Sunod sunod ang mga suntok at sipa. Gumanti ng suntok si Mateo ngunit mabilis itong nakaiwas. Umikot ang killer at nagpakawala ng isang matinding sipa sa tagiliran ni Mateo. Napaluhod si Mateo sa kalsada habang nakahawak sa kanyang tadyang.

Nang makitang bumagsak si Mateo, agad na kumilos si Leon. Binuksan niya ang isang secret compartment sa ilalim ng sahig ng van. Kinuha niya ang isa pang baril at lumabas para umatake. Mabilis ang galaw ni Leon kahit sugatan ang balikat niya. Nakipagsabayan siya sa kalaban. Nagpalitan sila ng suntok hanggang sa magkatutukan sila ng baril sa mismong mukha ng isa’t isa. Walang gustong umatras.

Matindi ang kaba ko habang pinapanood sila sa gitna ng dilim at usok.

“Tumakbo na kayo! Mateo, ikaw na ang bahala kay Bill! Go now!” sigaw ni Leon. Nakatingin siya nang diretso sa mga mata ng killer priest.

“Pero Boss,” sagot ni Mateo habang pilit na tumatayo at pinupunasan ang dugo sa bibig.

“That is an order! Now, run!” utos ni Leon.

Agad akong hinila ni Mateo patayo mula sa loob ng van. Nahihilo ako at nanginginig ang aking mga tuhod. Pinilit kong tumakbo patungo sa masukal na bahagi ng gubat. Lumingon ako sa huling pagkakataon. Nakita ko si Leon na matapang na nakatayo, nakaharap sa killer priest para bigyan kami ng pagkakataong makalayo. Isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw bago kami tuluyang nakapasok sa dilim ng mga matataas na puno.

Hinihingal ako habang nakaalalay sa balikat ni Mateo. Nanginginig ang kanyang buong katawan ngunit pinapanatili niya ang kanyang balanse para hindi ako bumagsak sa lupa. Bawat hakbang namin ay mabigat.

“Ayos lang ako,” sabi ni Mateo nang subukan ko siyang kumustahin. Nagtago kami sa likod ng isang malaking puno para kumuha ng lakas.

Nakita niya ang duguang bahagi ng aking ulo. Hindi tumitigil sa pag agos ang dugo. Hinubad niya ang kanyang t shirt at inabot ito sa akin.

“I compress mo lang yan sa noo mo. Huwag mong bibitawan,” seryosong utos niya. Alertong nagmamasid ang kanyang mga mata sa mga gumagalaw na dahon sa paligid.

Biglang napatigil ang mundo ko nang marinig namin ang isang boses. Tunog distorted ito at basag dahil sa gamit nitong voice changer equipment. Rinig ito sa buong kagubatan dahil sa katahimikan ng paligid.

“Wag kang magpapahuli sa akin! Hindi ka na makakalabas ng buhay sa gubat na ito!”

Nagsimulang manginig ang buong katawan ko. Halos maiyak na ako sa sobrang takot. Bawat kaluskos ng tuyong dahon ay papalapit sa amin.

“Bingo!”

Isang sigaw ang umalingawngaw. Isang malakas na putok ng shotgun ang sumunod. Tumama ang bala sa itaas na bahagi ng puno na kinatatayuan namin. Nagpira piraso ang kahoy. Mabilis akong hinila ni Mateo para muling tumakbo. Tuloy tuloy ang pagkasa at pagbaril ng killer priest sa aming direksyon. Tumawa siya. Isang tawang parang bata, masaya ngunit nakakakilabot.

“Dito! Hiwalay tayo!” bulong ni Mateo nang makakita kami ng dalawang malaking puno na magkatapat.

Naghiwalay kami at sumandal sa magkaibang puno. Sumenyas si Mateo na tumahimik ako. Itinakip ko ang aking mga palad sa aking bibig at idiniin ang aking mga daliri para hindi makagawa ng kahit anong tunog. Pinigilan ko ang aking paghinga.

“Tagu taguan maliwanag ang buwan, wala sa likod wala sa harap!” bulong ng boses. Nasa mismong likuran ko na siya.

Nasa kabilang panig lang siya ng puno kung saan ako nakatago. Bago niya pa maitaas ang kanyang shotgun, mabilis na sumulpot si Mateo mula sa kabilang puno. Pinalo niya nang buong lakas ang killer sa likod gamit ang isang matigas na sanga. Napabitiw ang killer priest sa kanyang baril. Tumalsik ito sa madilim na damuhan.

Hinatak ako ni Mateo patayo. Hinila niya ako palayo habang tinitingnan ang aking katawan.

“Bill, may tama ka ba? Sumagot ka!” tanong niya. Nakahawak siya sa aking mga balikat.

Umiling ako. Bago pa ako makapagsalita, nakita ko ang killer priest sa likuran niya. Nakatayo na itong muli at nakuha ang kanyang baril. Napatulala kami nang marinig namin ang mabilis na pagkasa nito. Itinutok ng killer ang dulo ng baril sa aming direksyon. Agad na hinarang ni Mateo ang kanyang buong katawan sa harap ko para protektahan ako. Nanlaki ang aking mga mata. Hinintay ko ang pagsabog.

Pinindot ng killer ang gatilyo.

Click.

Walang lumabas na bala. Ubos na ang karga nito.

Umungol ang killer sa galit at itinapon ang mabigat na shotgun sa lupa. Mula sa kanyang bewang, inilabas niya ang isang punyal. Katulad na katulad ito ng hawak ko noong welcome ceremony sa Alpha Sigma. Kumikinang ang talim nito. Dahan dahan siyang humakbang patungo sa amin.

Tumakbo kami muli ni Mateo sa masukal na gubat. Hindi namin mahanap ang daan palabas. Sumasabit ang mga baging sa aming mga paa. Biglang napaluhod si Mateo nang batuhin siya ng punyal ng killer. Tumusok ito sa kanyang likod. Agad dumugo ang kanyang balat at dumanak ito sa kanyang pantalon.

Papalapit na ang killer priest. Sinubukan kong tulungan si Mateo. Pilit ko siyang hinihila patayo pero napakabigat ng kanyang katawan at hindi na siya makatayo. Sumisigaw siya sa sakit.

Kumuha ako ng isang matigas na kahoy sa lupa. Bago pa makalapit nang tuluyan ang killer kay Mateo, hinampas ko siya nang buong lakas. Nailagan niya ito nang mabilis. Hinampas ko siyang muli ngunit masyado siyang maliksi. Sa isang iglap, naramdaman ko ang matigas na sapatos niya sa aking tiyan. Isang malakas na sipa ang nagpatalsik sa akin. Halos mawalan ako ng hininga sa sobrang sakit.

Itataas na sana ng killer ang kanyang kamay para tuluyang saksakin si Mateo. Pinilit kong tumayo kahit masakit ang aking sikmura. Muli ko siyang pinukpok sa likod gamit ang kahoy.

“Takbo! Takbo, Mateo!” sigaw ko. Pilit ko siyang itinulak palayo.

Nang susunod na ako sa kanya, mabilis na nakabawi ang killer. Napatakbo ako sa ibang direksyon dahil sa taranta at dilim. Takbo lang ako nang takbo nang walang lingon lingon. Sumabit ang aking paa sa isang makapal na ugat ng puno. Sumubsob ako sa lupa. Humalik ang mukha ko sa basang putik.

Naabutan ako ng killer.

Nakatutok sa akin ang punyal. Kumikislap ang talim sa tapat ng aking mukha. Puno ng takot ang aking mga mata. Tumingin lamang sa akin ang killer nang diretso. Hindi siya gumagalaw. Itinaas niya ang kutsilyo at buong lakas na inamba sa akin.

Napasigaw ako nang malakas. Hinintay ko ang pagbaon ng talim sa aking dibdib. Nang buksan ko ang aking mga mata, nakita ko ang punyal na nakabaon sa puno sa gilid ng aking ulo. Hindi ito tumama sa aking katawan. Binawi ng killer priest ang kanyang punyal at mabilis na tumakbo palayo sa direksyon kung nasaan si Mateo.

Tumakbo ako nang tumakbo. Bawat hakbang ko ay mabigat at mahirap. Rumaragsa ang mainit na luha sa aking mga mata. Humahalo ito sa malapot na dugo mula sa aking noo. Gusto ko sanang bumalik. Gusto ko pang hanapin si Mateo sa gitna ng dilim na iyon, pero nilamon na ng takot ang aking sistema. Nagpatuloy ako sa pagtakbo hanggang sa marinig ko ang nakabibinging sirena ng mga pulis. Nakita ko ang nakasisilaw na liwanag mula sa main road.

Sa gitna ng kaguluhan, narinig ko ang mga pamilyar na boses. Tumatawag sila sa aking pangalan at sa pangalan ni Mateo. Nandoon sina Tom, Diesel, Achilles, Rick, at Franco. Sumisigaw sila nang malakas. Sa mismong bungad ng gubat, tumambad sa akin sina Magnus at Dominic.

“Magnus!” buong lakas kong sigaw. Paos at basag ang boses ko sa sobrang pag iyak.

Nagulat sila nang makita ang anyo ko. Duguan, marumi, at puno ng putik ang damit ko. Agad na sumugod si Magnus patungo sa akin. Hinawakan niya ang aking mga balikat at mabilis na sinuri ang mga sugat sa aking katawan. Hindi ko na naintindihan ang mga tinatanong niya. Ang tanging nakikita ko na lamang ay si Dominic na nakatayo sa tabi niya. Bakas ang matinding pag aalala at takot sa mga mata niya.

Nang magtagpo ang mga mata namin ni Dominic, bumigay ang lahat ng lakas ko. Mas lalong bumuhos ang aking mga luha. Ang bawat hikbi ko ay puno ng trauma mula sa nangyari.

“Dominic…” mahina kong usal. Iyon lang ang salitang kaya kong sabihin. Sumubsob ako sa kanyang dibdib at niyakap siya nang napakahigpit.

Niyakap niya ako pabalik. Pinatahan niya ako. “Bill, nandito na kami. Ligtas ka na,” bulong niya. Puno ng pag aalala ang boses niya habang hinahaplos ang aking duguang buhok. Hindi ko magawang tumigil sa panginginig.

Sa kabilang panig, nakita ko si Leon sa loob ng isang ambulance. Puno ng benda ang kanyang katawan at maputla ang kanyang mukha. Nakuha niya pa rin akong tingnan. Sa gitna ng lahat ng ito, nagsalita ang boses mula sa two way radio ng isang pulis.

“Unit 4 to Base, we found the second victim. Mateo is in critical condition. He has multiple stab wounds and extreme blood loss. We need an additional ambulance and medical team, STAT!”

Tumigil ang mundo ko nang marinig ang pangalan ni Mateo. Napalitan ng takot at matinding guilt ang aking kaba. Habang yakap ako ni Dominic, ang tanging naririnig ko na lamang ay ang mabilis na pagdating ng mga karagdagang ambulance at ang sigawan ng mga medical team. Isang madugong pagtatapos sa isang gabing hinding hindi ko malilimutan.

Chapter 18

Ang kapaligiran sa loob ng cafeteria ng San Pascual de Almas ay walang tigil sa kaingayan. Hawak ni Tom ang tray ng kanyang tanghalian habang naglilibot ang kanyang mga mata sa mga estudyante. Ngunit sa likod ng malalakas na tawanan, isa lamang ang paksang humahaplos sa kanyang pandinig. Ang madugong ambush noong nakaraang linggo.

“Nakita mo ba yung picture ng van? Sabi nila, headshot daw yung driver,” rinig ni Tom mula sa isang grupo ng mga nursing students sa gilid ng cafeteria.

“Grabe, Alpha Sigma yan ha. Sino namang may lakas ng loob na gumawa niyan sa kanila? Narinig ko critical pa raw yung isang member na si Mateo,” sagot naman ng isa pa na halos pabulong na lang dahil sa matinding takot na baka may makarinig na ibang miyembro ng fraternity.

Ibat ibang bersyon ang lumulutang. May nagsasabing away pamilya, habang ang iba ay naniniwalang babala ito mula sa kabilang kampo na may alitan kina Leon. Ang bawat salita ay tumutusok sa isipan ni Tom dahil alam niya ang katotohanan na si Bill ang kasama nina Leon. Ang bawat bulong ay nagpapaalala na ang mundong pinasok nila ay hindi na laro kundi bangungot na may totoong dugo at kamatayan.

Habang binabaybay ang gitnang bahagi ng cafeteria, nahagip ng kanyang paningin ang isang pamilyar na tao sa pinakadulong banda, malayo sa sentro ng ingay at tsismisan. Doon, sa isang lamesang pang isahan, nakita niya si Diesel na kumakain nang mag isa.

Napatigil si Tom habang pinagmamasdan ang kaibigan. Ang Diesel na laging masigla ay naglaho na. Ngayon, ang nakaupo sa sulok ay tila pasan ang buong mundo. Nakasuot lamang ito ng sweatpants at hoodie. Para itong loner na nagtatago mula sa mundo, malayo sa dating aura ng isang Alpha Sigma member na puno ng yabang.

Simula noong gabing uminom silang magkakaibigan, hindi na nakikitang magkasama sina Diesel at Achilles. Kung dati ay anino nila ang isat isa, ngayon ay tuwing may pagtitipon na lamang sila nagkakaharap. Bakas ang matinding lamat sa pagitan nilang dalawa. Ang masayang samahan ay napalitan ng katahimikan. Halatang may malalim silang lihim.

Huminga nang malalim si Tom, inayos ang hawak sa kanyang tray, at dahan dahang naglakad patungo sa kinaroroonan ng kaibigan. Alam niyang may mali. Hindi niya kayang hayaan na lamang na mag isa si Diesel sa gitna ng ganitong kaguluhan.

“Diesel,” maikling bati ni Tom habang diretso ang tingin sa mga mata ng kaibigan na bakas ang gulat sa kanyang biglaang pagsulpot.

Hindi agad nakasagot si Diesel. Nanatili itong nakatitig sa kanya, tila nag iisip kung dapat ba siyang itaboy o hayaang manatili sa kanyang maliit na mundo. Ngunit bago pa maging masyadong mabigat ang katahimikan, mabilis na ibinalik ni Tom ang kanyang mapang asar na karakter. Inilapag niya ang tray sa lamesa nang may malakas na kalabog.

“Gago, buhay ka pa pala? Akala ko naging display ka na lang dito sa gilid ng cafeteria,” pang aasar ni Tom sabay upo sa tapat nito. “Masyado kang nagpapaka sadboy sa hoodie mo, akala mo naman hindi kita makikilala sa amoy mo pa lang.”

Bahagyang kumislap ang mga mata ni Diesel bago unti unting sumilay ang isang pilit ngunit pamilyar na ngisi sa mga labi nito. “Tangina mo, Tom. Hindi naman pwedeng palaging ako lang ang gwapo sa San Pascual. Kailangan ko ring mag lowkey para may chance naman yung iba. Tiyaka halika rito papa amoy ko sayo betlog ko tignan natin kung may amoy talaga.”

Humalakhak si Tom, isang tunog na puno ng pamilyar na sigla. Pinagmasdan niya ang bahagyang panginginig ng mga daliri ni Diesel habang nilalaro nito ang tinidor sa pagkain. Kunyari ay walang alam si Tom, pero alam niya. Alam niya ang tunay na rason sa lungkot ng kaibigan at ang lamat na hindi basta basta maghihilom, pero nanatili siyang tahimik tungkol dito.

“Kumusta ka na nga? Mukha kang anemic na Johnny Bravo sa itsura mo,” seryosong tanong ni Tom, pilit na ginagawang kaswal.

“Ayos lang ako, gago. Medyo pagod lang sa mga nangyayari sa frat. Alam mo naman, mainit ang mata ng lahat sa amin ngayon pagkatapos nung nangyari sa van,” sagot ni Diesel, pilit na iniiwas ang tingin. “Si Bill? Kumusta na siya?”

Huminga nang malalim si Tom. “Tatlong araw siyang hindi lumabas ng kwarto. Takot na takot. Ako at si Dominic lang ang kinakausap niya,” kuwento ni Tom habang tinititigan ang reaksyon ni Diesel. “Sobrang trauma ang inabot ni Bill. Pero pumasok na rin kanina kahit nanginginig pa tuwing may nakakarinig ng malakas na tunog. Ayaw bumagsak dahil sa scholarship.”

“Mabuti naman kung ganoon,” mahinang usal ni Diesel, bakas ang tunay na pag aalala na pilit niyang itinatago sa ilalim ng hoodie. “Sana hindi na lang siya nadamay sa gulo ng frat. Masyado pang inosente yun para sa ganitong karahasan.”

“Sus, parang ikaw hindi inosente ha? Mukha ka ngang batang nawawala sa mall sa itsura mo na ngayon.” biro muli ni Tom. Pinilit niyang buhayin ang atmospera. “Alam mo, masyado nang seryoso ang paligid. O, ganito na lang para hindi ka na ma sad. Limang pitik, with soft moves.”

Biglang gumalaw ang mga kamay ni Tom sa tapat ng mukha ni Diesel. Gumawa siya ng exaggerated na pitik na may kasamang malambot na kumpas ng kamay na parang sumasayaw. Dahilan ito para tuluyang humagalpak ng tawa si Diesel.

Tumawa ito nang malakas. Muntik nang maibuga ni Diesel ang iniinom na tubig habang hawak ang kanyang tiyan. Nagpawala ito sa madidilim na ulap na nakabalot sa kanya.

“Tangina mo talaga, Tom. Saan mo natutunan yan? Mukha kang gago, promise.” ani Diesel habang pinupunasan ang luha sa gilid ng kanyang mga mata dahil sa sobrang pagtawa.

“Sa Tiktok, gago. Tuturuan kita basta huwag ka nang mag sadboy dito sa sulok,” sagot ni Tom. Natahimik sila sandali, pinagsasaluhan ang huling piraso ng tanghalian. Pinagmasdan ni Tom kung paano lumuwag ang pagkakahawak ni Diesel sa hoodie.

“Saan ang next class mo?” tanong ni Tom habang nag aayos ng gamit.

“Wala na. Pero ayoko pa sanang umuwi,” pag amin ni Diesel, ang boses ay naging matigas. “Dinadalaw ako ng lungkot tuwing nasa mansion ako. Masyadong tahimik.”

Kumirot ang dibdib ni Tom sa narinig, pero nanatili siyang kalmado. Hindi na niya kailangang magtanong pa kung bakit nagiging ganito si Diesel sa sariling tahanan.

“Ganoon ba? O sige, sumama ka na lang sa akin,” anyaya ni Tom sabay tayo.

“Saan tayo pupunta?” takhang tanong ni Diesel.

“Mag seat in ka sa klase ko.” mabilis na sagot ni Tom.

Pagpasok nila sa Faculty of Performance and Media Arts, tila tumigil ang mundo. Agad na nagtinginan ang lahat kay Diesel. Isang Engineering student na naligaw sa kuta ng mga malikhain. Kahit baggy ang suot nitong sweatpants at hoodie, hindi maitago ang lakas ng dating nito. Bakas pa rin ang maskuladong pangangatawan sa bawat galaw niya.

Para kay Diesel, pakiramdam niya ay napunta siya sa isang Pride Parade. Mula sa pintura ng building hanggang sa buhok ng mga estudyante, bawat sulok ay punong puno ng kulay. May mga pink, blue, at neon green na buhok na naglalakad sa hallway.

“Bilisan mo, D. Late na tayo.” mabilis na bulong ni Tom habang hinihila si Diesel.

Pagdating sa tapat ng classroom, rinig na nila ang boses ng professor na nagsisimula nang mag lecture. Pasimple silang sumingit sa likurang pinto. Dahan dahan silang dumaan hanggang makahanap ng pwesto sa dulo. Halos kalahati ng klase ay pasimpleng nakalingon na habang nakatitig sa poging bisita ni Tom.

Napansin ni Tom ang mga tingin ng kanyang mga kaklase kay Diesel. Palihim siyang umirap at inilapit ang balikat sa kaibigan.

Ang paksa para sa hapon na iyon ay tungkol sa dula ni Anton Chekhov na The Seagull. Sa harap ng klase, ipinapaliwanag ng professor ang konsepto ng pagmamahal na walang pinatutunguhan.

“The Seagull is not a story of dramatic deaths,” panimula ng professor. “It is a study of unrequited love. Si Medvedenko ay may gusto kay Masha. Si Masha ay kay Konstantin. Si Konstantin ay baliw kay Nina, at si Nina ay may mahal na iba. Tragedy is carrying the weight of a love that has nowhere to go. Ito ang dahan dahang pumapatay sa atin.”

Napansin ni Tom na nakuha ng paksa ang atensyon ni Diesel. Ang kaibigan niyang Engineering student ay nakatitig sa blackboard. Alam ni Tom ang tunay na dahilan ng lungkot nito at ang lamat sa pagitan nila ni Achilles.

“Sir, paano kung hindi naman pala worth it yung tao?” biglang tanong ni Tom. “Paano kung sa kakahabol nila sa taong hindi sila mahal, hindi na nila nakikita yung taong nasa likod nila na matagal nang naghihintay?”

Lumingon si Diesel sa kanya na may pait sa mga mata. “Hindi ganun kadaling lumingon, Tom. Kapag ibinigay mo na yung buong sarili mo sa isang tao, kahit hindi ka niya piliin, hindi mo basta mababawi yung nararamdaman mo.”

“Paano kung takot kang umamin kasi alam mong masisira lang ang lahat?” tanong ulit ni Tom.

“Mas nakakasira yung pag pigil. Ang tunay na trahedya ay yung mahal mo pero kailangan mong magpanggap na magkaibigan lang kayo,” sagot ni Diesel.

“Paano kung yun ang dahilan ng pagkasira mo?” nanginig ang boses ni Tom.

“Doon papasok yung sacrifice. Hahayaan mong maging masaya yung taong mahal mo sa piling ng iba kahit kapalit nun ay sarili mong kaligayahan,” ani Diesel.

Nagpatuloy ang professor. “If you were sitting right next to the person you love, would you risk everything and confess? Or would you choose the safety of silence?”

Natahimik ang klase. Walang isinagot si Tom. Nagsialisan na ang mga estudyante. Ang tanging naririnig na lamang ay ang paggalaw ng kurtina. Nanatili silang dalawa.

“Buti ka pa, Tom. Hindi ka pa nababaliw sa pag ibig,” basag ni Diesel sa katahimikan.

“Sa tingin mo ba talaga wala akong nagugustuhan?” mapait na tawa ni Tom. “Meron. Pero mukhang may gustong iba. Huli na ako.”

“Pareho pala tayo,” mahinang usal ni Diesel. “Hindi rin ako pinili.”

Isinandal ni Tom ang ulo niya sa balikat ni Diesel. Pinatong din ni Diesel ang ulo niya. Nagtama ang kanilang mga mata na puno ng tensyon at pagnanasa.

Sinakop ni Tom ang mga labi ni Diesel. Nang hawakan niya ang hita nito, isang ungol ang kumawala kay Diesel bago ito marahas na gumanti ng halik.

“Let me make your pain disappear,” bulong ni Tom.

Bumaba ang mga halik ni Tom sa dibdib, pababa sa tiyan, hanggang ibinaba niya ang pants ni Diesel. Agad niyang nilantakan ang ari nito habang nakabaon ang kamay ni Diesel sa buhok niya.

Biglang may mga estudyanteng naglakad sa hallway. Mabilis silang nagtago sa likod ng makapal na kurtina sa tabi ng bintana.

Isinandal ni Diesel si Tom sa pader. Pinatalikod niya ito at ibinaba ang pants nito. Ginamit ang sariling laway bago ipinasok ang kanyang sarili kay Tom.

Isang ungol ang pinakawalan ni Tom. Sinabunutan ni Diesel si Tom habang sinisimulan ang mabilis na paggalaw. Pilit na inaabot ni Tom ang mga labi ni Diesel upang maghalikan.

Napapapikit si Diesel, nakikita si Achilles sa isipan, pero pilit itong binubura sa pagtitig sa mga mata ni Tom.

“Sabay tayo,” bulong ni Tom.

Sabay silang nilabasan. Isang malakas na ungol ang kumawala sa kanila. Pero kasabay nito ay ang nakapangilabot na sigaw mula sa labas.

Isang malakas na kalabog. May estudyanteng nahulog mula sa rooftop. Nanlaki ang kanilang mga mata nang makita ang katawan na nakatuhog sa matulis na flag pole ng school. Ang bakal ay tumagos mula sa likod hanggang sa dibdib.

Mga flyers ang umulan mula sa rooftop. Isang papel ang pumasok sa bintana. Nakasulat doon ang mga katagang, WANTED RICK SALAZAR. KILL THE PUSHER.

Sumilip sila sa baba. Si Rick Salazar ang nakatuhog sa flagpole. Ang mapulang dugo ay dumadaloy pababa. Isang madugong selyo sa isang trahedyang kakasimula pa lamang.

Chapter 19

Ang sikat ng araw ay dahan dahang pumasok sa maliliit na siwang ng bintana ng aking silid. Mabigat ang braso na nakapulupot sa aking baywang. Dahan dahan kong iminulat ang aking mga mata at ang unang bumungad sa akin ay ang malapad at matipunong dibdib ni Dominic. Wala siyang pang itaas na damit at pareho lamang kaming nakasuot ng manipis na pajama. Ang kanyang malaking braso ay nagsisilbing unan ko ngayon. Tumama ang mainit niyang hininga sa tuktok ng aking ulo. Amoy na amoy ko ang natural na bango ng kanyang katawan na mas lalong nagpapabilis sa tibok ng aking puso. Sa bawat paghinga niya ay umaangat ang kanyang dibdib at sumasabay ako sa payapang ritmo ng kanyang tulog.

Sa tabi ng lamp shade sa gilid ng aking kama ay naroon ang aking journal. Kagabi ay ibinahagi ko sa kanya ang lahat ng mga nakasulat doon. Ibinigay ko sa kanya ang bawat pahina ng aking mga lihim at takot tungkol sa mga nangyayari sa aking buhay at sa aming paligid. Hindi ko pa man lubos na matukoy ang eksaktong salita para sa nararamdaman ko sa lalaking ito, isang bagay ang malinaw sa aking isipan. Sigurado ako na tuwing kasama ko si Dominic ay ligtas ang pakiramdam ko. Siya ang aking pahingahan sa gitna ng magulong mundo at sa mga misteryong bumabalot sa San Pascual.

Gumawa ako ng maliit na galaw upang ayusin ang aking posisyon ngunit naging dahilan ito upang maalimpungatan siya mula sa kanyang malalim na tulog. Umungol siya nang malalim na nakapagpatindig ng mga balahibo ko sa batok dahil sa lamig at sarap pakinggan ng kanyang boses. Gumalaw ang kanyang talukap at unti unting bumukas ang kanyang mga mata na may halong antok nang makita niya agad ang aking mukha.

“Good morning,” paos at malalim niyang bati sa akin habang hinahagod ang aking likuran pababa sa aking baywang gamit ang kanyang malaking palad.

“Good morning,” nakangiti kong sagot habang pinagmamasdan ang bawat detalye ng kanyang mukha mula sa kanyang makapal na kilay pababa sa kanyang matangos na ilong hanggang sa kanyang mapupulang labi. Sinubukan kong itukod ang aking mga kamay sa kama para sana bumangon. “Kailangan na nating tumayo at mag ayos Dominic. Marami pa tayong gagawin ngayong araw.”

Ngunit bago pa man ako makalayo ay mabilis niyang hinigit ang aking baywang at ibinalik ako sa pagkakahiga sa ibabaw ng malambot na kama. Napaingos ako sa gulat nang maramdaman ko ang kanyang bigat na bahagyang nakapatong sa aking katawan. Walang babala ay nagsimula siyang mangiliti gamit ang kanyang maiinit na labi sa aking leeg pababa sa aking balikat. Sunod sunod ang ginawa niyang pag amoy sa aking balat.

“Dominic tama na nakikiliti ako,” natatawa kong suway sa kanya habang pilit na inilalayo ang aking leeg ngunit mas lalo lamang niyang idiniin ang kanyang mukha upang halikan ang aking balat. Nakikiliti talaga ako nang sobra kaya gumanti ako at kiniliti ko rin ang kanyang tagiliran gamit ang aking dalawang kamay. Nagtawanan kaming dalawa sa ibabaw ng kama na parang mga bata na walang pakialam sa mga problema sa labas ng kwartong ito. Napuno ng aming mga halakhak ang buong silid.

Nang tumigil siya sa pangingiliti ay tinitigan niya nang malalim ang aking mga labi. Dahan dahan niyang inilapit ang kanyang mukha upang angkinin ang aking bibig ngunit mabilis kong tinakpan ang kanyang labi gamit ang aking palad upang pigilan siya.

“Mag toothbrush ka muna,” pang aasar ko sa kanya habang pinipigilan ang tawa ko dahil alam kong gustong gusto na niya akong halikan sa mga oras na ito.

Kumunot ang kanyang noo at nagpumilit na halikan ako. Inalis niya ang kamay ko ngunit iniwas ko ang aking mukha sa kabilang direksyon. “Ayoko nga sabi eh hindi ka pa nagsisipilyo. Ang baho pa ng hininga mo,” panunukso ko pa lalo upang asarin siya nang husto.

“Ah ganon ba,” nakangisi niyang sagot bago niya ako kinulong sa kanyang mga matitipunong braso upang hindi na ako makawala kahit anong gawin kong pagpupumiglas. Wala na akong nagawa nang marahas ngunit malambing niyang sinakop ang aking mga labi. Ibinuka ko ang aking bibig upang papasukin ang kanyang mainit na dila at doon ay naglaro ang aming mga labi sa isang mainit na sayaw ng umaga. Napahawak ako sa kanyang batok at hinaplos ang bawat parte ng kanyang buhok habang dinarama ang init ng aming pinagsasaluhan.

Nagpalit kami ng mga maayos na damit at nag ayos ng sarili. Wala kaming klase ngayon dahil sabado kaya napagpasyahan namin na gumawa ng sarili naming imbestigasyon upang hindi masayang ang araw. Mula sa aming usapan patungkol sa kaso ni Alejandro, naisip ni Dominic na pumunta kami sa lokal na library ng aming maliit na siyudad. Ang kanyang matalinong katwiran ay kung binura man ng mga namamahala ng San Pascual de Almas ang lahat ng records sa loob ng eskwelahan upang pagtakpan ang katotohanan, sigurado siyang may mga naiwan pang mahahalagang impormasyon sa mga lumang pahayagan sa labas na hindi nila kayang kontrolin.

Hindi masyadong mainit ang sikat ng araw at malamig din ang ihip ng hangin na tumatama sa aming mga mukha. Mahigpit ang pagkakayakap ko sa baywang ni Dominic mula sa kanyang likuran habang mabilis niyang pinapaandar ang motor sa kahabaan ng kalsada. Naramdaman ko ang paggalaw ng kanyang panga at alam kong may sinasabi siya ngunit hindi ko siya maintindihan dahil sa lakas ng hangin.

Umiling siya at iginilid nang bahagya ang motor. Inabot niya sa akin ang isang itim na helmet na may maliit na aparato sa gilid nito. Sinuot ko ito at nakita kong pinindot niya ang isang maliit na switch. In on niya ang intercom na nakakonekta sa aming dalawa sa loob ng aming mga helmet.

“Naririnig mo na ba ako nang maayos ngayon,” boses niya sa loob ng aking helmet na napakalinaw at parang bumubulong lang siya nang direkta sa loob ng aking tainga.

“Wow parang nasa call center tayo,” biro kong sagot sa kanya. “Hello sir thank you for calling. Sir CDS 1 pa void please!”

Tawang tawa si Dominic sa kalokohan ko kaya halos gumewang nang kaunti ang aming takbo sa kalsada. “Baliw ka talaga Bill kahit kailan. Ikaw lang ang nakakapagpangiti sa akin nang ganito.” Habang umaandar kami ay naisipan na naman niya akong asarin pabalik. “Humawak ka lang nang mabuti sa abs ko para hindi ka mahulog sa bilis ng takbo natin,” mayabang niyang sabi sa intercom habang tinatapik ang kanyang tiyan.

Hinimas ko ang kanyang tiyan at nagkunwari akong walang nakakapa doon na kahit anong matigas na parte. “Asan ang abs dito parang wala naman akong maramdaman na pandesal,” panunukso ko sa kanya habang kinakapa ang kanyang tiyan pataas at pababa. Ibinaba ko nang tuluyan ang aking kamay papunta sa ibaba ng kanyang pusod at diretsong kinapa ang kanyang pundilya. “Ah eto ba yung tinutukoy mo na matigas,” sabi ko sabay hawak nang mahigpit sa kanyang nakaumbok na alaga na mahimbing na natutulog sa loob ng kanyang pantalon ngunit biglang nagising sa aking paghawak.

Bigla niyang ipinreno nang bahagya ang motor dahil sa gulat at narinig ko ang malalim at malutong niyang ungol sa loob ng intercom. “Fuck,” bulong niya nang madiin at puno ng pagnanasa.

“Mali,” natatawa kong sigaw sa intercom at mabilis kong inalis ang aking kamay roon bago pa man siya tuluyang mawalan ng pokus sa pagmamaneho. Nagtawanan kaming dalawa nang malakas sa ibabaw ng motor habang patuloy na tinatahak ang daan papunta sa aming destinasyon na puno ng tawanan at kilig.

Makalipas ang halos kalahating oras na byahe ay narating na rin namin ang local library ng San Pascual. Ang amoy ng lumang papel at alikabok ay agad na sumalubong sa aming mga ilong pagkapasok pa lamang sa loob ng gusali. Sinalubong kami ng matandang bantay na librarian.

“Uhm mayroon po ba kayong mga lumang lokal na diyaryo dito na nakatago,” magalang kong tanong sa kanya. “Yung mga may news po sana tungkol sa mga nangyayari dito sa San Pascual noong mga nakaraang dekada. For research lang po sana namin sa aming history class,” pagpapalusot kong dugtong.

Naniwala naman siya sa aking sinabi at tinuro niya sa amin ang section ng mga lumang newspaper na nasa pinakadulo at pinakamadilim na bahagi ng kwarto. Bumungad sa amin ang napakaraming bundok ng mga lumang diyaryo na mukhang hindi na nagagalaw ng maraming taon. Maingat naming binuklat ang lahat at inisa isa ang bawat pahina. Tiniis namin ang pangangalay ng aming mga leeg at ang hirap ng paghahanap.

Sa tabi ng aming inuupuang lamesa ay may napansin akong isang matandang lalaki. Nakaupo siya roon nang tahimik at may hawak na lumang kahoy na baston. Ang kanyang mga mata ay kulay puti at malinaw na siya ay ganap na bulag. Nakapikit siya at tila ba hindi na humihinga dahil sa sobrang tahimik niya na nagbigay sa akin ng nakakapanindig balahibong pakiramdam.

Magkahiwalay kaming nagbubuklat ni Dominic sa magkabilang dulo ng lamesa nang bigla kaming parehong may nahanap na kahina hinalang artikulo. Sabay naming tinawag ang isa at isa sa mahinang boses at mabilis na nilapag sa gitna ng lamesa ang mga newspaper na hawak namin upang basahin.

“Tingnan mo ito, si Ryle,” panimula ko habang nakaturo ang aking nanginginig na daliri sa pahina ng lumang diyaryo. “Ryle Santiago yung huling karelasyon ni Kuya bago siya nawala. Ayon sa balitang ito, kinulong siya noon sa presinto dahil sa pambubugbog niya sa dati niyang kasintahan hanggang sa maospital ito. Meron daw itong malalang anger management issue kaya nakasuhan siya at nakulong ng ilang linggo.”

Tumango si Dominic at seryosong tiningnan ang artikulong aking nahanap. Itinuro naman niya ang kanyang nahanap na diyaryo at inilapit ito sa akin. “Tingnan mo rin ito Bill. Nakita ko ang newspaper na ito na nagsusulat tungkol sa mga magkakasunod na pagkawala ng mga estudyante tuwing October 31. Same day na namatay si Alejandro. Nagsimula daw ang mga insidenteng ito dito sa San Pascual mula pa noong 1970s. Sabi sa article na maraming mga lokal ang nagsasabi na dahil daw ito sa sumpa ng isang paring walang mukha na pinangalanang Padre Lazaro na nagmumulto tuwing bago araw ng mga patay. Tulad nang nakuwento ni Mateo.”

Umiling si Dominic at seryosong tumingin sa aking mga mata na puno ng pag aalinlangan. “Imposible iyon Bill. Hindi ako naniniwala sa mga sumpa at multo na ganyan. Tiyak ako na totoong tao ang may kasalanan sa lahat ng mga pagkawala na ito at ginagamit lang nila ang kwento ni Padre Lazaro para manakot at pagtakpan ang kanilang mga krimen.”

Nang matapos magsalita si Dominic ay biglang tumawa nang malakas at nakakakilabot ang matandang bulag na nasa tabi namin. Halos mapatalon ako sa gulat nang lumingon siya nang direkta sa aming direksyon na parang nakikita niya kami.

“Totoong may Padre Lazaro,” sabi ng matanda sa nakakatakot at nanginginig na tono ng boses. “Huwag kayong magmataas dahil totoo ang paring walang mukha. Kaparehong araw, ika 31 ng Oktubre. Isang gabi habang ako ay naglalakad sa madilim na pasilyo ng San Pascual, nagpakita sa akin ang paring walang mukha na may hawak ng punyal. Hindi niya ako pinatay ngunit hinubad niya ang aking salamin at buong lupit niya akong binulag para hindi ko na siya muling makita.”

Natakot kami nang sobra ni Dominic dahil sa kwento ng matanda. Tumayo ang lahat ng balahibo ko sa katawan kaya agad naming kinuha ang mga mahahalagang pahina ng newspaper at isinilid sa aming bag. Mabilis kaming tumayo, lumabas, at tumakbo paalis ng lokal na library. Hindi na kami lumingon pabalik hanggang sa makarating kami sa nakaparadang motor.

Pagsakay namin sa motor ay mabilis itong pinaandar ni Dominic palayo. Sa loob ng intercom habang kami ay nasa byahe ay pilit na kinukumusta niya ako at pinapakalma ang aking panginginig. Siniguro niya na gagawin niya ang lahat ng kanyang makakaya para magkasama kami palagi at hindi magkakahiwalay.

Nawala ang aking takot at kaba. Biglang napalitan iyon ng matinding gutom. “Gutom na ako Dominic. Gusto ko nang kumain,” pag aalboroto ko sa kanya habang nakayakap sa kanyang likuran.

“I know a place,” nakangiti niyang sagot sa intercom. Mabilis niyang pinaandar ang sasakyan at lumihis ng daan patungo sa isang napakagandang seaside na tinatago ng isang maliit na gubat. Sobrang secluded at tago ng lugar na ito kaya siguradong walang ibang tao roon at solo namin ang buong dalampasigan. Malinis ang buhangin at malinaw ang tubig ng dagat.

Ipinark niya ang motor sa ilalim ng puno at nilabas niya ang isang malaking picnic cloth mula sa compartment kasama ang isang malaking packed lunch. Naglakad kami papunta sa pinong puting buhangin at doon sa ilalim ng mga malalaking puno na nagbibigay ng masarap na lilim ay naglatag kami ng aming uupuan. Hinanda ni Dominic ang pesto pasta sa ibabaw ng sapin. Kumuha siya ng tinidor at binalot ang pasta bago niya ako malambing na sinubuan. Sarap na sarap ako sa bawat kagat. Nagsubuan kaming dalawa nang paulit ulit hanggang sa maubos namin ang buong lalagyan ng pagkain.

Pagkatapos naming kumain at mabusog ay nakahiga ako sa lap ni Dominic habang pinapakinggan ang payapang kapaligiran at ang nakakarelaks na tunog ng mga alon na humahampas sa dalampasigan. Hinahaplos niya ang aking buhok na mas lalong nagpapaantok sa akin. Kinuha niya ang kanyang telepono at nagpatugtog ng isang lumang love song na napakabagal.

Tumawa ako at tiningala ko siya. “Korni mo Dominic ang bagal bagal ng kanta nakakaantok lalo. Parang pang honeymoon e.”

“O ikaw na ang mamili ng kanta kung ayaw mo niyan,” natatawa niyang sagot at inabot ang kanyang telepono sa aking mga kamay.

Naghanap ako ng mas magandang tugtog at pinindot ko ang kantang Fantasy ni Mariah Carey. Agad na tumugtog ang masigla at nakakaindak na intro nito na nagpagising sa aking diwa. Tumayo ako mula sa pagkakahiga at unti unting sumayaw sa harap niya habang tinutukso ko siyang sumali.

Ngunit nang magsimula na ang paborito kong first verse ng kanta ay ngumiti ako nang malapad sa kanya at tinitigan siya sa mata. “Oh when you walk by every night,” malakas na kanta ko habang umiikot sa harap niya sa ibabaw ng buhangin. “Talking sweet and looking fine. I get kinda hectic inside.”

Sumayaw sayaw ako nang nakakaloko at gumiling nang bahagya sa harap niya para asarin siya. Hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari dahil biglang sumabay sa pagkanta si Dominic. Tumayo siya mula sa pagkakaupo sa ibabaw ng sapin at tumuro turo pa sa akin habang ginagaya ang aking mga galaw. Sabay kaming kumanta nang malakas at sumayaw sa gitna ng dalampasigan. Masayang masaya kaming dalawa at nalimutan namin pansamantala ang lahat ng problema na bumabagabag sa aming mga isipan kanina.

Bigla niya akong binuhat nang mabilis at tumakbo siya papunta sa tubig ng dagat habang ako ay tumitili sa gulat. Doon sa malamig na tubig ay nagbasaan kami at naglaro habang naglalandian sa ilalim ng sikat ng araw. Dahil basang basa na ang aming mga damit at mabigat na sa katawan ay hinubad namin ang aming bawat saplot at itinapon sa buhangin hanggang sa ang mga brief na lamang namin ang natira sa aming mga katawan.

Nang makatayo siya nang maayos sa harap ko ay kitang kita ko ang matipunong katawan ni Dominic habang tumutulo ang tubig mula sa kanyang buhok pababa sa kanyang malapad na dibdib hanggang sa kanyang tiyan na may mga pandesal. Nakakatakam sa sarap ang lalaking nasa harapan ko ngayon at ang kanyang basang itim na brief ay nagpapakita ng malaki at umbok na umbok niyang pagkalalaki na lalong nagpapainit sa aking katawan.

Nang mapagod kami sa paglalaro sa dagat ay naglakad kami pabalik sa dalampasigan at nagpahinga ulit kami sa ibabaw ng picnic cloth. Naramdaman ko ang malaking kamay ni Dominic na dumapo sa aking baywang. Dahan dahan itong umakyat papunta sa aking dibdib na nagpalambot sa aking tuhod. Nagkatinginan kaming dalawa at sa isang iglap ay naglapit ang aming mga mukha. Nagsimula kaming maghalikan ng isang halik na puno ng matinding kilig at pag angkin na matagal naming pinipigilan. Ang aming mga labi ay naglalaban sa pagnanasa at ang aming mga dila ay naghahanap ng init sa loob ng bibig ng isa at isa.

Napahiga ako sa ibabaw ng sapin habang patuloy kaming naglalaplapan nang malalim. Dahan dahang ipinasok ni Dominic ang kanyang kamay sa loob ng aking puting brief at hinaplos ang aking puwitan bago niya inalis ang aking suot hanggang sa tuluyan akong maging hubad sa kanyang harapan na walang kahit anong takip. Dumura siya sa kanyang sariling kamay upang basain ang kanyang mga daliri at gawing pampadulas. Habang patuloy kaming naglalaplapan nang marahas ay sinimulan niyang paglaruan ang aking butas gamit ang kanyang basa at maiinit na daliri. Ipinasok niya ang kanyang isang daliri nang mabagal hanggang sa nasanay ang aking katawan at naging dalawang daliri na ang lumalabas at pumapasok doon habang patuloy ang aming paghahalikan na talagang nagpabaliw sa akin sa sobrang sarap. Napapakagat ako sa kanyang labi dahil sa init na nararamdaman ko sa ibaba.

“Sit on my face,” paos at puno ng pagnanasang utos ni Dominic sa akin.

Mabilis akong sumunod sa kanyang inutos. Inupuan ko nang maayos ang bibig ni Dominic na patuloy na kinakain nang buong husay ang aking tumbong na lalong nagpalakas ng aking ungol. Habang ginagawa niya iyon ay mabilis ko namang inalis ang itim na brief ni Dominic at ibinaba ito sa kanyang mga hita. Walang babala at pag aalinlangan na isinubo ko agad ang kanyang malaking alaga. Pinuno ko ito ng aking laway at buong pusong sinubo ang matabang kargada ni Dominic hanggang sa abot ng aking makakaya. Pinagsilbihan namin ang isa at isa sa posisyon na 69. Ang tunog ng aming mga basang paghalik, paghigop at ang mahihinang ungol namin sa sarap ay sumasabay sa hampas ng alon sa dalampasigan.

Nang pareho na kaming nakakaramdam ng matinding sarap at malapit nang abot ang rurok ay pinahinto niya ako. Pinahiga muli ni Dominic ang aking katawan sa kanyang malaking braso at inayos ang aking posisyon. Habang magkayakap kaming dalawa ay dahan dahan niyang ipinatong ang kanyang mabigat na katawan sa ibabaw ko. Ipinasok niya sa basang basa kong butas ang kanyang galit na galit na burat nang isang idlip na nagpasinghap sa akin nang malakas. Napakagat ako sa aking ibabang labi dahil sa sobrang sarap at siksik na pakiramdam na hatid ng kanyang buong pagpasok. Romantiko niya itong kinasta habang nakadikit ang aming mga dibdib.

Dahan dahan at puno ng pagmamahal ang bawat galaw ng kanyang balakang pabalik balik habang ang mga ungol naming dalawa ay malalim at umaayon sa pagbaon kasabay ng aming mabigat na paghinga. Tinititigan niya ako sa mata sa bawat pagpasok niya sa aking katawan at nakikita ko ang labis na pagmamahal sa kanyang mga tingin.

Makalipas ang ilang minuto ng mabagal at punong puno ng pagmamahal na paggalaw ay biglang binilisan ni Dominic ang kanyang pagbayo dahil hindi na niya mapigilan ang init ng kanyang katawan. Napahawak ako nang mahigpit sa kanyang malalapad na balikat habang ibinabaon ko ang aking mga kuko sa kanyang likuran sa sobrang sarap. Patuloy kaming nagkantutan at nagsalo sa init ng aming mga katawan sa ilalim ng malaking puno sa beach na walang ibang saksi kundi ang kalangitan at ang malawak na dagat.

Chapter 20

Sa wakas ay dumating na ang pinaka hihintay na sandali ng bawat magaaral sa loob ng San Pascual de Almas. Pormal nang nagsimula ang sembreak at saktong sakto itong tutugma sa papalapit na Christmas break kaya umaapaw ang excitement ng lahat ng mga estudyante na umuwi. Ang campus ay puno ng mga kabataan na sabik nang makitang muli ang kanilang mga pamilya para magdiwang ng kapaskuhan. Napagkasunduan nina Bill, Dominic, Tom, Achilles, Diesel at Magnus na sa last trip na lamang sila bibiyahe pauwi. Sa dami kasi ng mga estudyanteng sabik umuwi ay napakahaba na ng pila sa pier simula pa kaninang umaga. Napagusapan nilang mas okay kunin ang last trip dahil maluwag luwag na ang malaking ferry. Bukod pa rito ay maiiwasan nila ang nakakasakal na dami ng tao.

Dahil alas dose pa ng hatinggabi ang alis ng kanilang ferry ay nagpasya muna silang tumambay at magpahinga sa loob ng malaking mansyon. Ang hangin sa loob ng malawak na sala ay amoy ng mamahaling pabango, matapang na alak, at mga mabangong kandila. Bilang background music ay tumutugtog ang sikat na kanta ni Prince na Purple Rain. Ang banayad na tunog ng gitara ay sumasabay sa chill na vibe ng magkakaibigan. Nakatambay sila sa malawak at marangyang sala habang naguusap kung ano ang mga plano at gagawin nila sa araw ng Pasko. Kitang kita kung gaano sila ka alta at kung gaano kalaki ang agwat ng kanilang pamumuhay kumpara kay Bill. Tahimik lamang na nakaupo si Bill sa isang gilid at nakikinig sa kanilang mga kwento.

Nakaupo si Tom sa isang mamahaling leather sofa habang umiinom ng alak. Ang kristal na baso ay kumikinang sa ilalim ng ilaw ng chandelier. “Plano ng pamilya ko na sa Switzerland kami magpasko ngayon. Nakakasawa ang init dito sa Pilipinas kaya gusto kong makakita ng totoong snow habang nag iiski,” pagmamalaki ni Tom na nakangisi.

Sumagot naman si Diesel habang naglalaro ng kanyang mamahaling gintong lighter. “Kami naman ay baka sa Japan lang. Pero ang pinaka inaabangan ko ay ang ipinangakong bagong sports car ng dad ko. Kailangan ko ng bagong laruan na magagamit ko sa susunod na taon.”

Tumawa si Achilles at sumandal sa inuupuan. Ramdam niya agad ang lambot ng mamahaling tela. “Uubusin ko ang oras ko sa pagbili ng mga limited edition na designer bags at bagong relo. May bagong release ang Rolex at kailangan kong makuha ang unang piraso na darating dito sa atin.”

Patuloy ang kanilang pagyayabang at paguusap tungkol sa mga luho habang ang boses ni Prince ay pumapailanlang sa buong kwarto. Purple rain, purple rain. Sa kabilang banda ay nakaupo lang si Bill. Wala siyang maibahagi dahil wala naman siyang mga magagarang sasakyan o planong pumunta sa ibang bansa. Sapat na sa kanya ang makauwi sa kanilang simpleng probinsya.

Sabay na lumingon sina Magnus at Dominic sa direksyon ni Bill. Pareho nilang ibinaba ang kanilang mga baso at sabay na nagtanong. “Ikaw Bill, anong gagawin mo ngayong pasko?” Sabay nilang tanong na may halong sinseridad sa kanilang mga boses.

Naputol ang pagiisip ni Bill at napapatulala lamang siya sa kanilang dalawa. Hindi niya alam ang isasagot dahil malayo ang mundo niya sa kaharap niya. Huminga siya nang malalim at malungkot na ibinaba ang kanyang tingin sa sahig. “Hihingi ako ng sorry sa tatay ko,” mahinang sagot ni Bill. Ang kanyang boses ay basag at puno ng pangungulila. “Gusto ko lang siyang makasama at humingi ng tawad sa lahat ng mga nagawa ko.”

Biglang napatahimik ang lahat sa loob ng mansyon. Nawala ang mga mayayabang na ngiti at napalitan ito ng seryosong atmospera. Ramdam ng grupo ang bigat ng mga salita ni Bill kaya hindi na sila nagtanong pa upang hindi madagdagan ang lungkot niya. Alam nilang may malalim itong pinagdadaanan. Upang basagin ang katahimikan ay sabay ulit na nagprisinta ang dalawang lalaki na laging nagaagawan sa atensyon ni Bill.

“Ako na ang maghahatid sa iyo sa probinsya ninyo Bill,” mabilis na presinta ni Dominic. Inayos niya ang kanyang pagkakaupo at tiningnan nang diretso si Bill. “Pagdaong natin sa pier ay naghihintay na ang personal driver ko. Malaki ang van ko Bill. Makakapag relaks ka nang maayos sa byahe at makakatulog ka nang mahimbing hanggang sa makarating tayo sa inyo.”

Agad namang umalma si Magnus at sumingit sa usapan. Umigting ang kanyang panga at seryosong tumingin kay Dominic bago bumaling kay Bill. “Ako na ang maghahatid sa kanya. Pagdaong natin sa bayan ay nandoon na rin agad ang motorbike ko na naghihintay. Mas mabilis kitang maihahatid dahil hindi tayo maiipit sa traffic at dire diretso ang byahe. Mas masaya pa ang byahe natin doon.”

Nagsimulang magtalo ang dalawa sa harap ng lahat. “Mas komportable sa van ko,” giit ni Dominic na tumataas ang boses. “Hindi, ako na pare. Mas mabilis at praktikal ang motor ko,” palaban na sagot ni Magnus. “Ako na nga pare.” “Bill mamili ka na nga sa aming dalawa para matapos na ito,” sabay nilang utos sa naguguluhang si Bill. Ang iba nilang mga kasamahan tulad nina Tom, Diesel at Achilles ay mapapatingin na lamang sa kanilang tatlo. Nangingiti sila habang umiinom at pinapanood ang mainit na asaran. Walang gustong magpatalo sa dalawang matipunong lalaki na ito pagdating kay Bill.

Natigil lamang ang kanilang mainit na asaran nang magulat ang lahat pagbukas ng mabigat na pintuan ng archive room. Lumabas mula rito si Franco. Nanlaki ang mga mata nila dahil ang buong akala ng lahat ay nakauwi na ito kanina pa. “Nandito ka pa pala Franco,” gulat na tanong ni Achilles. “Ang akala namin ay nakauwi ka na kanina pang hapon.”

Umiling si Franco at ngumiti nang tipid. “Hindi pa ako nakakaalis dahil inayos ko pa nang mabuti ang lahat ng archives at records ng ating first sem. Gusto ko pulido ang lahat bago matapos ang taon para wala na akong iisipin.” Tumango na lamang sila bilang pagsang ayon. Nagpatuloy sila sa kanilang asaran. Si Franco ay ang tipo ng lalaki na cute boy. Hindi siya sobrang laki at tamang lean lang ang kanyang katawan. Maputi ang kanyang balat at sobrang mapungay ang kanyang mga mata na palaging inosente kung tingnan. Parang baby boy ni Leon kung asarin siya ni Tom sa likod niya.

Nagkakasiyahan ang lahat at patuloy ang pagtawa sa loob ng sala. Ang kanta ni Prince ay nasa gitna na ng berso nang biglang mamatay ang lahat ng ilaw sa buong mansyon. Kasabay ng pagtigil ng musika ay binalot sila ng siksik na kadiliman. “Ano ba yan, sino ang nagpatay ng ilaw?” inis na sigaw ni Diesel. Agad na tumayo si Tom at kinapa ang pader upang icheck ang switch ng ilaw. Pinindot pindot niya ito ngunit walang nangyari. “Walang kuryente. Baka nagka blackout sa buong bayan.” Habang nag iisip sila ng gagawin ay bigla nilang narinig ang malakas at marahas na pagsara ng main door ng mansyon. Umalingawngaw ang tunog ng makapal na kahoy sa buong bahay. Kinabahan ang lahat dahil alam nilang walang malakas na hangin sa labas upang isara iyon nang ganoon kalakas.

Agad silang tumakbo patungo sa main door upang suriin ito. Hinawakan ni Dominic ang malaking hawakan na bakal at pilit itong hinila ngunit hindi ito mabuksan. Nagtulungan na sina Magnus at Achilles upang pilitin itong buksan pero parang sementado ang pinto. Ayaw nitong gumalaw kahit isang pulgada. Na trap sila sa loob ng madilim na mansyon. Kinain sila ng matinding kaba at takot kaya napagdesisyunan nilang maghiwa hiwalay upang maghanap ng iba pang daan palabas. Ang magkakasama sa paghahanap ay sina Tom at Diesel na pumunta sa likurang bahagi ng bahay. Sina Dominic at Bill ay nagtungo sa mga pinto sa gilid. Sina Magnus at Achilles ay tumakbo papunta sa patio doors. Si Franco naman na nanginginig ay pumunta agad sa CCTV room upang silipin kung ano ang nangyayari sa labas at kung may tao ba sa paligid ng mansyon.

Dapat sana ay sa lahat ng posibleng exit sila pupunta pero sa hindi malamang dahilan ay lahat ng mga pintuan at bintana ay nakakapagtakang ayaw bumukas. Tila ba may isang malakas na tao o mekanismo na pumipigil sa kanila na makalabas ng bahay. Pawis na pawis na sila sa kakapilit buksan ang mga pinto nang biglang mangyari ang hindi inaasahan.

BANG. Isang nakakabinging putok ng baril ang umalingawngaw sa buong paligid na nagpatigil sa pagtibok ng kanilang mga puso. Nagulat ang lahat sa tunog ng baril at agad silang nagtakbuhan pabalik sa gitna ng malawak na grand hall upang magtipon tipon. “Ano iyon?” nanginginig na tanong ng lahat habang nagpapalinga linga sa madilim na paligid. Bago pa man may makasagot ay pumutok ulit ang baril. BANG. Ang bala ay tumama sa isang malaking plorera sa tapat mismo nila na naging dahilan upang mabasag ito at magliparan ang mga bubog sa hangin. Nagsigawan sila sa sobrang takot at sabay sabay na napatingin sa taas ng malaking hagdanan. Doon, sa gitna ng dilim na naiilawan lamang ng sinag ng buwan mula sa bintana, ay nakatayo ang isang tao na nakasuot ng itim na sutana. Ang nakakakilabot na Faceless Priest.

Ang mukha nito ay natatakpan ng makinis at itim na maskara na walang butas para sa mata o bibig. Sa kanyang kanang kamay ay may hawak itong mahaba at kumikinang na baril. Walang supernatural dito, tanging isang mamatay tao na armado at mapanganib. Magsasalita ang pari at ang boses nito ay parang nanggagaling sa isang voice changer machine. Ito ay isang distorted at garalgal na boses. “Ibigay niyo sa akin si Bill,” utos ng killer priest na nagpatayo sa lahat ng balahibo sa katawan ni Bill. “Ibigay niyo siya sa akin dahil kung hindi ay papatayin ko kayong lahat ngayon din. Isa… Dalawa… Tatlo…”

Sa matinding gulat at takot ay nagkanya kanya na sila ng takbo. Nagmamadaling nagtago si Diesel at Tom sa ilalim ng napakalaking lamesa sa dining room. Si Achilles at Magnus ay mabilis na nagtago sa ilalim at baba ng malaking hagdan. Pilit nilang hinihinaan ang kanilang mga paghinga upang hindi sila marinig ng mamatay tao. Si Bill at Dominic ay nakahanap ng isang lumang cabinet sa isang gilid na silid. Pumasok sila sa loob nito at isinara ang pinto. Samantala si Franco ay nagtago sa loob ng madilim na archive room.

Sa sobrang kaba ay inatake si Franco ng malalang asthma. Nagsimula siyang huminga nang mabilis dahil sumikip ang kanyang dibdib. Sa gitna ng kanyang paghihirap ay narinig niyang dahan dahang bumukas ang mabigat na pinto ng archive room. Naglakad ang killer papasok at lumapit sa nanginginig na binata.

Hindi matanggap nina Magnus at Achilles na magtago lamang. Kumuha sila ng kutsilyo at icepick sa kusina. Sumunod sina Tom at Diesel na may hawak na palayok at gunting. Hinarap nila ang pari sa pasilyo. Sumugod sila nang sabay sabay. Pinalo ni Tom ang kamay ng killer kaya nabitawan nito ang baril. Ngunit kahit apat sila ay wala silang laban sa tindi ng lakas ng pari. Binalibag si Tom sa salamin, inumpog si Diesel sa pader, tinadyakan si Achilles, at inihagis si Magnus sa lamesa.

Dumating sina Dominic at Bill upang lumaban ngunit mabilis din silang pinabagsak ng kalaban. Tumakbo si Achilles paakyat ng hagdan at nakalambitin sa chandelier upang makatakas. Kinuha muli ng pari ang baril at itinutok kay Achilles. Nang iputok ito ay hinarangan ni Diesel ng kanyang sariling katawan si Achilles. Umalingawngaw ang kanta sa speaker. PURPLE RAIN, PURPLE RAIN. Bumagsak si Diesel na naliligo sa sariling dugo habang mabilis na tumakas ang Faceless Priest sa kadiliman.

Habang umaalingawngaw ang pighati sa sala, isang nakakabinging katahimikan ang bumalot sa archive room. Sa malamig na sahig, sa pagitan ng mga nagkalat na lumang papel, nakahandusay ang bangkay ni Franco. Ang kanyang maputing damit ay nabalot ng matingkad na pula mula sa malalim na gilit sa leeg. 

Wala nang buhay ang inosenteng binata.

Mid Season Drop

Hello sinners!

Opisyal na tayong nasa mid season ng TGOA! Gusto ko lang sumingit saglit para mag thank you nang malala sa inyong lahat. Ang solid ng suporta niyo mula umpisa at sobrang na aappreciate ko yung oras na binibigay niyo para sa kwentong ito.

Keep the votes and comments coming! Tuloy tuloy lang tayo sa pagbabasa dahil mas magiging wild, madugo, at mainit ang mga susunod na chapters. Wala nang preno preno ito.

Before we proceed sa next half, I wanna hear from you guys. Drop niyo nga sa comments yung mga wildest theories niyo. Ano ba talaga ang totoong nangyari at sino ang may kasalanan sa pagkamatay ni Alejandro? At syempre hindi mawawala ang harot sa gitna ng gulo, sino ang ultimate ship niyo sa mga Alpha Sigma boys natin? Lapag niyo na kung sino ang mga manok niyo.

See you sa next update!

-Saintlust