READER’S GUIDE

•

Reader’s Guide

•

FREEZELL SERIES SEQUENCE

(1st Generation

• FIVE BULLETS)

1 . My Possessive Fake Husband [Completed]

                  a. Partners In Crime (MPFH Side

             Story) [Complete

d]

    

2. My Naughty Boastful Boss [Completed]

<EDITING

    

3. My Impulsive Ex Boyfriend [Completed]

    

4. My Stupid Runaway Groom [Completed]

My Short Tempered Husband

[C

ompleted

]

   

(2nd Generation - EIGHT GRENADES)

6. The Arrogant Client [Completed]

7. The Secretive Professor [Completed]

8. The Distressed Raced [

Completed

]

9. The Vicious Agent [Completed]

10. The Indecent Suitor [

Completed]

              a. Instances and Chances

              (Side Story) [Completed]

11. The Untamed Actor [Completed]

12. The Nasty Rancher [On-going]

13. The Fierce Manipulator [Soon]

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

Freezell #11: The Untamed Actor

Syreen Elieja Averde, is a woman of principle. Basta hindi pasok sa prinsipyo niya, wala siyang pakialam kahit sino pang masaktan. Para sa kaniya, lahat nang gagawin natin ay may kabayaran at lahat ay siguradong may kapalit.

She’s talented, skilled, and lovable. She’s a former secret agent and now a professor in college. May ugali siyang hindi niya kayang ipreno ang gusto niyang sabihin dahil para sa kaniya ang pagiging prangka ay isa sa katunayan na hindi ka plastik.

She knows what she wants in life—and that is to be love. Wala siyang ibang gusto kung hindi ang mahalin nang walang halong panloloko at kagaguhan.

Alam niyang nadapa siya noon nang piliin niyang mahalin ang taong akala niyang totoo sa kaniya, na siya palang gugunaw ng mundo niya dahil isa lamang itong gagong manggagamit at walang ibang kayang intindihin kung hindi ang sariling nararamdaman at mga kagustuhan.

Tahimik at masaya na siya sa bago niyang buhay malayo sa mga baril, patalim, granada at mga misyon. Ayos na ayos na siya sa buhay niya. . . ngunit bigla na lamang bumalik ang hayop na lalaking gumamit sa kaniya noon at ngayon ay nais guluhin ang maayos niyang mundo. Anong dapat niyang gawin para muli na namang takasan ito? Anong dapat niyang gawin para makalaya sa mga mata nitong tila mga mata ng agila sa talim? Saan niya huhugutin ang tapang na tumakbo muli palayo, kung ang mundong ginagalawan nila. . . ay pilit pinag-iisa?

PROLOGUE

Freezell Series #11

~

 

I pulled his nape to kissed him. Alam kong kapwa namin ito gusto.

I’m giving in. Bahala na bukas, sa makalawa o kahit sa ano pang mga susunod. Importante lang naman talaga masaya ako at higit sa lahat, nakararamdam ako nang sarap, wapak! Libog is real.

“Damn. . .” he cussed when he pulled out after an intimate kiss that we shared. “Ituloy na natin ’to,” he said playfully.

Inihiga niya ako sa malambot na kama at inalis na niyang lahat ang saplot ko sa katawan. Bakit hindi ako tumutol? Bakit ka naman tututol sa bagay na gusto mo rin? Lasing ako, pero mas nalalasing ako sa mga yakap at halik niya. Para siyang droga na kapag tinira, swabe ang tama.

He teased my nipples first that send shiver to me. Parang shunga ’tong lalaking ’to. Gigil niya ang fukikels ko!

“Deretso na kasi kung deretso. Ang daming segway!” gigil na wika ko saka ko pa siya mas isinubsob sa dibdib ko. Mukha naman mas nabuhayan ang talipandas sa ginawa ko dahil mas pinag-igihan pa niya ang pagromansa sa dibdib ko.

Dahil yata sa kasabikan ko, kung anu-ano na ang nagagawa at nasasabi ko sa kaniya. Ang kaso, mukhang natutuwa yata siya dahil dinig ko ang bahagya niyang paghagikgik sa akin.

“You are truly impatient,” aniya sa isang nakakalasing na tinig. Wapak talaga ’tong lalaking ’to, kaya akong baliwin kahit sa pagsasalita pa lang niya.

“Oo, kaya dalian mo sa suso ko. Rakrakin mo na ’yong fukikels ko. Mas sabik ’yon sa’yo,” wika ko na lalong ikinatawa niya.

“Don’t ever drink with other guy aside from me from now on. You’re wilder when drunk and I want to be the only man who sees you like this,” aniya at sa isang iglap ay nakapwesto na siya sa gitna ko. Walang sabi-sabi niyang pinasok ang kweba ng isang matimtimang birhen na gaya ko.

“Aray ko! Ang fukikels, shunit!” iyak ko, pero ang totoo ay napakasakit naman talaga.

“Wow! Who would’ve thought that you were still a virgin,” aniya sa nakakalokong tinig ngunit hindi ko na lamang iyon pinansin.

“Galaw, shomay! Nakakabitin!” angil ko sa kaniya at nagsimula naman siyang gumalaw. Nagpatuloy ang sakit sa bawat pag-ulos niya sa akin ngunit kalaunan ay nawala rin. Wow, magic!

Natapos ang gabing iyon at kapwa kami nakatulog na magkayakap. Ganito pala ang pakiramdam ng sex. Shunit ang fukikels, pero swabe at wapak sa pakiramdam. Naihi nga lang ako, sana hindi niya iyon napansin.

Tirik na ang araw nang magising ako. Kinapa ko ang paligid ko ngunit wala na pala akong katabi. Mabigat man at masama ang pakiramdam ay pinulot ko ang mga damit ko at isa-isa iyong isinuot.

Humarap ako sandali sa salamin at tinignan ang sarili ko. Shomay, mukha akong na-gangbang! Iyong titsikels niya kasi malaki pa sa titsikels ng kabayo!

Nag-ayos ako at naghilamos bago bumaba. Akala ko ay maaabutan ko siya na nagluluto ng agahan namin dahil iyon ang madalas kong mabasa sa mga pocketbook, pero mali yata ako ng napuntahang lugar.

Nakatingin ako ngayon sa kaniya habang may nakasandal na ulo ng babae sa balikat niya at sabay silang nanunood ng telebisyon.

“Oh, gising ka na pala. Pwede ka nang umalis. Zylin is here, hindi na kita kailangan,” aniya at para akong pinaulanan ng sibat sa sinabi niyang iyon.

Balahura lang ang bunganga ko, pero patapon ang tapang ko. Balahura lang ako, pero mahina ako. Weaklings.

Tumalikod ako at tuluyan nang umalis. Narito na nga pala ang girlfriend niyang tanggap ang mga katarantaduhan niya. Ako nga lang pala ito. . . ang bobayta na pumayag na kangkangin.

---

“HOY, BILAT! NAG-DE-DAYREAM KA NA NAMAN!” singhal sa akin ni Veron. Kaibigan kong bading na hindi makapag-crossdress dahil professor. Veron Lacitivo.

“Hoy ka rin bilat na may lawit. Alam mo naman na ito lang ang nagagawa ko—”

“Huwow naman, bilat. Three years! Three years ka nang daydreamer. Ang laki naman yata ng kargada, kasi hindi ka makapag-move on,” tumatawang bwelta niya sa akin kaya’t inismiran ko na lamang siya.

“Tigilan mo ’ko. Papasakan ko ng saging iyang bunganga mo,” iritado kong wika na ikinatawa niya lalo. “Buksan mo na lang ’yang tv, hangga’t tayong dalawa lang dito. Kapag dumating na si dean babawalan na naman tayo kasi malakas sa kuryente,” utos ko na sinunod naman niya.

Nang maibukas na niya ang telebisyon ay gusto ko na lamang muling patayin. Laman ng balita ang talipandas kong ex fukikels wrecker. Hindi ko kasi ex-boyfriend, kaya fukikels wrecker nalang.    

“Ay ang gwapo talaga ng actor na ’yan—”

“Blind item nga gaga, paanong naging gwapo!?”

“Bakit ikaw, kilala mo kahit naman naka-blind item!?” singhal niya pabalik sa akin. Hindi ko sinabing iyan ang nagwarak at pumunit ng iniingatan ko. Basta nagkwento lang ako pero walang pangalan. Walang alam si Veron.

“Hindi ko kilala.”

“Naku, bilat! Kahit naman hindi nila sabihin halatang siya ’yan. Kilalang-kilala ’yang playboy na ’yan. Iba kasi ang karisma.”

Oo nga pala. Kilalang-kilala nga pala siya. Kilalang-kilala ko rin siya. The one who used me…. ginawa akong parausan ng kalibugan niya. Kahit ba ginusto ko ’yon noong gabi, pero kinabukasan kung tratuhin ako para akong bayarang babae. Oo! Sariwa pa ’yon sa alaala ko. Pakyu siyang slapsoil siya! Pasalamat talaga siya at wala sa bokabularyo ko ang gumanti.

I am Syreen Elieja Dashman– Averde, and he is. . .

Leik Andrey Freezell– Laugthner, THE UNTAMED ACTOR.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🚬

One

SYREEN

STRESS na stress na ang gandang taglay ko dahil sa hanash ni Dean. Hindi na ako natutuwa sa mga pa-etchos niyang drama sa buhay. Professor naman ako, pero ang tingin niya sa akin muchacha dahil bata ako at baguhan! Ginigigil niya ang beauty ko!

“Yes, woooh! Nguso mo bilat abot hanggang jupiter,” anang isang boses at nalingunan ko ang bakla kong frenny na mukhang kulang na naman sa aruga ng jowa niyang porenjer!

“Beks, napupuno na ’ko kay Dean, hahamunin ko na ’yon ng suntukan!” wika ko saka ako nagpaypay ng mga daliri ko sa mukha.

“Kumalma ka, gaga! Wala pa tayong laban sa mashondang hukluban na ’yon na mukhang kinulang sa dilig. Laki nang gigil sa atin kasi lost na ang beauty niya!” ani Veron at umangkla bigla sa braso ko. “Let’s go bilat. Tara na at magdilig ng mga tuyong halaman.”

Ang slapsoil na Dean namin, inutusan ba naman akong diligan lahat ng halaman na nakapalibot sa buong campus! Iniintindi niya ang mga halaman, ako nga kulang sa dilig, umetchos ba ’ko! Palavarn pa rin ang beauty ko kahit na tuyot ang fukikels!

Nasa may garden na kami ni Veron at nagliliwasan kami sa pagdidilig nang lapitan kami ni Dr. Jio Licaoco, campus director namin.

“Ms. Averde, Mr. Lacitivo,” bati nito sa amin at agad naman akong ngumiti sa kaniya.

“Good morning, Sir!” masiglang bati ko sa kaniya.

“Good morning, Sir, pero hindi ako natutuwa sa pa Mr. Lacitivo mo, Sir! Alam mo naman na bilat din akes,” biro ni Veron. Mabait kasi si Sir Jio. Iyan ’yong kahit may doctorate degree na, down to earth pa rin ang drama. Lovable pa kasi ang guwapo.

“Ikaw talaga, Miss Veron,” aniya saka tumawa. “Bakit kayo ang nagdidilig niyan? Wala ba si Mang Cenon?” tanong niya sa amin at nagkatinginan kami ni Veron.

Nakita kong nanlaki ang mata niya sa akin nang ngumisi ako sa kaniya. Akmang lalapit siya sa akin para takpan ang bibig ko pero kiber na! Kukuda ako dahil gusto ko!

“Si Dean po, Sir! Nai-insecure na naman sa ganda ko! Gusto niya ’kong ma-haggard para kahit paano maabutan niya ’tong ganda ko! Palibhasa kulubot parang cactus!” sumbong ko at napatapik na lang sa sarili niyang noo si Veron. Iyan talaga ang gusto niyang pigilan, ang bunganga kong makasalanan. . . pero realtalk lang naman, e!

Imbes na magalit si Sir Jio sa sinabi ko ay napahagalpak pa siya ng tawa. “Sir! Hindi naman ako nagjo-joke!” tantrums ko at lalo itong tumawa nang tumawa.

“Gaga ka! Iyang bunganga mo, akala ko masisisante ka na! Mabenta ka talaga, sarap mo ibugaw,” bulong ni Veron habang nanonood kami sa paghagalpak ni Sir Jio.

“Napasaya mo ’ko Ms. Averde,” ani Sir Jio nang makabawi na siya mula sa pagtawa. “Sige bitiwan n’yo na iyang mga pandilig na ’yan. May parating tayong bisita ngayon, ayaw kong makita nila na ganito tratuhin sa atin ang mga baguhan na prof. Hayaan ninyo’t pagsasabihan ko si Dean Mina, kapag nakita ko ha?” dagdag nito at awtomatiko kaming napatango ni Veron saka ngumiti sa kaniya.

“Thank you, Sir! Sana talaga magka-jowa ka na! Very much deserve mo! Gwapo na makatao pa!” pang-uuto ni Veron na ikinatawa muli ni Sir Jio bago ito nagpaalam.

Sasalisi na sana ako ng layas nang biglang higitin ni Veron ang braso ko. “At saan ka pupunta bilat? Ako nanggigigil na ’ko sa ’yo! Sinabi ko na sa ’yo iyang bibig mo! Baka mapatalsik ka ni Dean-”

“Kiber kung mapatalsik! Importante nasabi ko ang gusto ko, beks. Kaysa naman magbait-baitan ako, samantalang totoo naman akong demonyita,” putol ko kay Veron saka pa ako nag-flip hair sa harap niya na ikina-make face niya!

“Oo na! Maganda ka na, bilat. Tara na at magpa-beauty!” aya niya sa akin at saka na kami lumayas ng garden.

    

BUSY ako ngayon sa pag-check ng exams ng mga estudyante ko na alam ko naman na ginamitan nila ng kodigo. Secret agent ako dati, hello kids! Ako pa ba naman ang mapapagloko nila? Kahit nga ’yong mga patagong nagde-date sa kanila kilala ko. Don’t touch me, I’m a third eye.

“Excuse me, Ms. Averde,” para akong nakalaklak ng ajinomoto dahil sa boses na iyon na narinig ko.

Agad akong tumayo at humarap sa kaniya saka ngumiti ng ubod ng tamis! “Yes, Dean Maui Mina?” sinadya ko talagang buoin ang pangalan niya. Nakita kong nangasim ang mukha niyang maasim naman na yata talaga dahil sa sinabi ko.

Isipin n’yo ang namesung niya Maui Mina, tunog bold star na, taray ng combination ng Maui Taylor at Ara Mina, pero nangungulubot na siya at mukhang pinaglihi sa sama ng loob. Naiinis talaga ako sa kaniya! Gigil na gigil siya sa ’kin kahit wala naman akong ginagawa sa kaniya.

“I saw your file, and hindi ka pa pala kasal sa edad mong ’yan,” aniya saka ako tinaasan ng kilay. Ginigigil talaga ako ng hukluban na ’to! Sino siya para manghalungkat ng mga papel nang may papel?

“Ikaw nga, Ma’am, hindi ko naman kinukwestyon kung bakit buhay ka pa sa edad mong ’yan,” wala sa sariling wika ko at kapwa kami nanlaki ang mga mata. Hindi ko inaasahan ang dulas ng dila ko sa mga oras na ’to, pakingshet!

“What did you say!?” sigaw niya sa akin.

Bigla ko talagang itinikom ang mga labi ko at sumipol-sipol saka nagkunwaring nakatingin sa iba’t ibang bahagi ng faculty.

“Ms. Averde!” muli niyang sigaw. Bahala siya, hindi ako magto-talk. Mamaos siya kakasigaw diyan. “Ms. Averde, punong-puno na ’ko sa ’yo!”

“Ako rin naman,” bulong ko na mukhang narinig niya yata ulit dahil nagkulay pula na ang mukha niya. “Ma’am! Breathe in, breathe out,” pagpapakalma ko. Aba, mahirap na at baka atakihin ’to sa puso, kasalanan ko pa samantalang siya lang naman ang nagpapa-highblood sa sarili niya!

“And this is our faculty for our—Anong nangyayari!?” Pakingshet! Nandito na yata ang mga bisita! Naabutan kami ni Sir Jio na pinapakalma ko si Dean Maui.

“Sir Jio—” Hindi ko natuloy ang sinasabi ko dahil bigla na lamang pumasok sa pinto kasunod ni Sir Jio ang taong hindi ko inaasahan na makikita ko pang muli sa buhay kong ’to. Akala ko next life na ulit, pakingshet!

The fukikels wrecker, the playboy, that controversial actor, LEIK ANDREY LAUGTHNER!

Pinukulan niya ako ng isang tingin na hindi ko mawari kung nang-uusig ba o nangungutya.

“So what’s the problem here?” mayabang na tanong niya at bigla akong nakaramdam ng gigil na suntukin ang mukha niya!

“Wala po,” matatas na sagot ko saka ako lalayas na sana sa faculty nang biglang magsalita si Sir Jio.

“Ms. Averde, Mr. Laugthner here requested you to be his personal tour guide in our campus,” ani Sir Jio at para yata akong lalagnatin, pakingshet!

Naglakad siya papalapit sa akin at parang gusto kong tuhurin ang titsikels niya na vakat na vakat sa suot niyang maong na pantalon! Pakingshet naman.

“Eyes on me. Hindi kung saan-saan ka nakatingin,” bulong niya nang makalapit siya sa akin at parang gusto kong magpakain sa kaniya—charot lang, sa lupa dahil sa kahihiyan. Imagine, tagal namin hindi nagkita tapos una ko pang sinalubong ang titsikels niyang mukhang galit.

“Tara!” aya ko para lang mawala ang nararamdaman kong tensyon. Aba pakingshet, hindi puwedeng dudurugin niya na naman ang isang Syreen Elieja Averde. Don’t touch me, I’m not marupok.

Nakarating kami sa gymnasium at hindi ko alam bakit naman dito ko pa siya dinala. Laki talaga ng sayad ko kapag nawawala sa hulog.

“Ito ang gym. Okay, next!” sigaw ko nang hindi tumitingin sa kaniya. Kabud ko lang talaga tinuro ang gym dahil ayaw ko talaga siyang makasama ng matagal. Para akong nabuburyong sa kaniya! Gusto ko talaga siyang hamunin ng sapakan. Pangit magtitingin kanina, e.

Maglalakad na sana ako patungo sa library nang bigla niyang hinatak ang braso ko saka niya ako hinarap sa kaniya.

“ANONG PROBLEMA MO?” singhal ko sa kaniya. Sa totoo lang hindi ko rin alam bakit ako sumigaw, e.

“Can you atleast be professional?” aniya at parang nagpanting ang mga tainga ko sa narinig kong iyon sa kaniya.

“Professional ako, pero ngayong nakaharap kita, parang gusto kong maging sindikato!” galit na untag ko sa hayop na nasa harap ko saka ko inagaw ang braso ko. “At wala akong balak na magpaka-professional habang kaharap ka. Mukha mo pa lang kabastos-bastos na—hmmmmmp!” Bigla na lang hinatak ng hayop na ’to ang batok ko saka ako hinalikan!

Literal na nginangasab niya ang mga labi ko ngayon, pakingshet! Sinubukan ko siyang itulak at nagtagumpay ako.

“Hayop!” sigaw ko saka ko siya sana bibigyan ng malakas na sampal ngunit agad niya iyong nasalo.

“So. . . how are you, Syreen? Kumusta ka na?” aniya habang nakangisi sa akin. Tatakasan yata ako ng bait sa ginagawa niya!

“Wala kang pakialam sa akin. Huwag mo ’kong tanungin, hindi ako nakikipag-usap sa hayop!” sigaw ko sa kaniya at nakita kong mas lalo pang naging nakakasuka ang pagkakangisi niya sa akin.

“You talk as if I didn’t pleasure—”

“Nyenyenyenyeeeenyeeeeee. Ablelelelelelelele. . .” Literal kong tinakpan ng mga kamay ko ang mga tainga ko saka gumawa ng mga ingay para hindi marinig ang mga sasabihin niya. “Tananananannntantanatan—”

“You’re so fucking childish!” sigaw niya nang alisin niya ang mga kamay ko sa mga tainga ko.

“BUGOK!” singhal ko sa kaniya saka ko siya hineadbutt at nakita ko kung paanong namula ang mukha niya sa inis dahil sa ginawa ko.

“You will pay for this,” nagbabantang wika niya pero paningkitan ko lang siya ng mga mata kong singkit naman na talaga saka ko siya nginisian.

“Headbutt pa lang ’yan, gigil ka nang hayop ka,” ika ko sa kaniya saka ko siya tinalikuran. Hindi isang hayop na gaya niya lang ang magpapatiklop sa akin sa maraming taon na pinatatag ko ang sarili ko.

Pinunasan ko ng likod ng palad ko ang mga labi ko. Nandidiri ako sa kaniya! Nakakasuka siya! Hayop siya, at napakalakas ng loob ng hayop na manghalik! Hindi naman siya masarap! Don’t touch me, I’m tasteless!

Saktong papalabas na ako ng gym nang makasalubong ko si Veron. Agad akong kinabahan, hindi niya kilala si Leik at mas lalong hindi alam ni Veron ang nakaraan namin ng fukikels wrecker na ’yon!

“Bilat!” sigaw ni Veron saka ako biglang sinapok na ikinagulat ko.

“Aray ko, beks! Inaano kitang gaga ka?” kunot-noong tanong ko sa kaniya pero tinaas-taasan lang ako ng kilay ni gaga saka niya ako kinurot ng mahina sa tagiliran.

“Napakaswerte mong bilat ka! Nasaan na si Fafa Andrey?” aniya sa akin na parang kinikilig. Fan na fan nga pala siya ng hayop na ’yon!

“Wala na, patay na. Sinakal ko,” nakaismid kong sagot sa kaniya at muli akong nakatanggap ng sapok sa kaniya.

“Akong sasakal sa ’yo kapag hindi mo sinabi!” angil niya saka ako pinandilatan ng mga mata.

“Hindi mo ’yan ikinaganda, beks. Hindi ka maganda. Tsaka kahit naman bumakaka ka sa harap n’on, may hiwa pa rin ang hanap n’on. Hindi ikaw na may lawit din gaya niya,” pambabara ko sa kaniya at sinamaan niya ako ng tingin.

“Pinagdadamot mo ba siya, bilat!? Napakasura ng ugali mo! Ang pangit mong ka-bonding! Papaalala ko lang sa ’yo na kaibigan mo ’ko—pinakamatalik na kaibigan!”

“At bakit ko naman ipagdadamot ang bugok na ’yon? Wala nga akong pakialam doon at kung ano man siyang pakingshet siya,” depensa ko ngunit biglang nag-iba ang tingin sa akin ni Veron na para bang inuusig niya ako.

“Bakit parang lumaklak ka ng ampalaya diyan? Wala akong maalalang dapat maging dahilan para maging ampalaya ka nang ganiyan,” aniya sa akin na bahagya kong ikinakaba.

Pakingshet, Veron! Kung alam mo lang! Sana talaga alam mo kung gaanon kahayop ang idolo mong kulang yata sa aruga at bakuna!

“Ako rin naman, wala akong maalalang dahilan para maging ganiyan siya kainis sa akin,” anang isang tinig. Nakita kong parang mangingisay sa kilig si Veron kaya alam ko na agad kung sino ’yon. Idagdag pa na boses pa lang, parang pang demonyo na.

“OMG! FAFA ANDREY!” sigaw ni Veron saka tatakbo sana kay Leik pero bigla ko siyang hinatak.

“Kumalma ka nga punyeta!” singhal na bulong ko sa kaniya.

“PAANO!? PAANO KAKALMA, BILAT!?NUMBER ONE FAN AKO NI FAFA ANDREY! SHEEEEEET!” tili niya saka biglang tumakbo kay Leik at niyakap niya ito.

Hindi naman siya tinulak ni Leik. Mukhang may asal tao pa palang natitira sa pagkatao niya.

“Hi, Fafa Andrey! I’m Veron Lacitivo,” ani Veron nang makahiwalay na siya rito.

“I’m Leik Andrey Freezell– Laugthner. . .”

“Alam ko na ’yan, Fafa Andrey—”

… 

…

…

…

…

“Mrs. Syreen Elieja Averde‐- Laugthner’s husband.”

Putang ina.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🚬

VOTE | COMMENT

Two

SYREEN         

“ANO!?” tili ni Veron saka pa niya inilagay ang mga palad niya sa magkabilang gilid ng sintido niya.

Sinamaan ko ng tingin si Leik at nginisian ako nito. “Anything. . . my wife?” tanong niya at parang gusto ko na yatang sapakin ang mukha niya hanggang madurog.                    “Ang tindi talaga ng kapal ng mukha mong demonyo kang kulang sa aruga!” singhal ko sa kaniya at nakita ko ang gulat sa mga mata ni Veron dahil sa binunganga ko.                    “HOY, BILAT! HUWAG KANG GANDA-GANDA DIYAN! MAGPALIWANAG KA!” sigaw sa akin nang walang hiya saka pa ako pinagyuyugyog sa balikat.                                      Pakingshet! Kita ko ang saya sa mukha ng hayop na Leik na ’to dahil sa nakikita niyang ginagawa sa akin ni Veron.                                 “Kumalma ka nga!” singhal ko sa kaniya at tinanggal ko ang mga kamay niyang nakahawak sa balikat ko.                        “HOW!? PAANO AKO KAKALMANG BILAT KA! JINUSAWA MO ’TONG FAFA ANDREY KO!” ani Veron saka pa ako inambaan ng sampal pero pinanlakihan ko lang siya ng mga mata.         “Tatampalin kita! Hindi mo pa ’ko hinahayaan na magpaliwanag!” sagot ko sa kaniya saka ko binalingan ang walang hiyang hayop na nasa harap ko. “Hoy fukikels wrecker slash playboy slash sad boy slash controversial actor slash manggagamit, lumayas ka sa harap ko dahil baka basagin ko pa ’yang bungo mong kulang yata sa hilot—”                          “Then do something, my wife. Puwede ka namang gumawa ng bagay na makakapagpatino sa akin,” aniya saka pa ako kinindatan at parang gusto ko na siyang itapon sa bermuda triangle, pakingshet!               “Sheeeeeeeeet, kilikili kong malagkeeeet!” sigaw ni Veron at parang kinikilig pa siya sa ginawa ni Leik.                            “Punyawa ka, beks! Ako ang kaibigan mo, pero pinagagana mo ’yang kalandian mo!” bulong na singhal ko pero hindi niya ako pinansin. Parang nagti-twinkle ang mga mata niya ngayon kay Leik.                     “Sasama ka na ba sa akin pauwi?” aniya at naningkit ang mga mata ko sa sinabi niya.           “Pakyu kang slapsoil ka! At bakit ako sasama sa ’yo? Ang tino ng buhay ko ngayon tapos susulpot-sulpot ka? Paki ko sa ’yo—”          “OMG, bilat! Siya ba ang may malaking kargada na malaki pa sa titsikels ng horsie-horsie? Sheeeeeeet! I want!” putol niya sa akin para lang ma-amaze sa walang hiyang Leik na ’to.                   

Punyeta ka, Veron! Humanda ka sa ’kin! Tatagpasin ko ’yang kargada mo mamaya para matuluyan ka na lang!

                  

“So ikinuwento mo na pala ako rito sa kaibigan mo?” aniya at para yatang sinilaban ang mukha ko dahil sa pag-iinit dala ng kahihiyan. Pakingshet! Makakapag-ihaw yata ako ng bakla ng taon. Kakabugin ko ’tong si Veron hanggang sa sumuka ng dugo dahil sa kahihiyan na bigay niya sa ’kin, punyawa!               Pinaningkitan ko siya ng mata saka ako lumakad papunta sa kaniya at hinaklit siya sa pulso para lang kaladkarin siya papunta sa loob ng gym.                                  “HOY, BILAT! SAAN MO DADALHIN SI FAFA ANDREY—”                            “Humanda ka rin sa akin pagbalik ko, uunahin ko lang ’tong damuho na ’to!” sigaw ko pabalik sa kaniya.                             Nagpakaladkad lang sa akin ang hayop na Leik na ’to. Hindi ko siya nililingon dahil baka mapasabog ko lang ang mukha niya sa sapak kapag nagkataon.                         Marahas ko siyang isinalya sa bodega ng gym. Alam kong masyado na akong marahas mula pa kanina, pero alam n’yo kung mabibigyan lang ako ng tsansa, kakarnehin ko ’tong demonyong ’to!                                 “Gago ka! Ang tino-tino na ng buhay ko tapos ngayon susulpot ka bigla tapos aayain mo ’kong sumama sa ’yo? Sira na ba talaga ang ulo mo!?”              

“You talk as if I did something terrible to you,” aniya saka pa ako nginisian ng mapait.                         

“’Tang ina, Leik. Ang tino kong tao, pero hindi ko alam bakit nakakilala ako ng gaya mong malaki yata ang kulang na turilyo sa ulo!” singhal ko sa kaniya. “Lakas mong magpa-ikot ng tao!”           “Babalik ka kasama ako, o kakasuhan kita at alam mong kayang-kaya kong manipulahin ang magiging resulta ng kaso,” aniya at tinitigan ako sa mga mata.                   Sa paningin ko ngayon ay tila siya demonyo na naghahanap ng hahatakin pababa sa impyerno at ako napili niyang biktima.                    “Gago ka ba? Ano namang ikakaso mo sa ’kin? Wala akong ginagawa sa ’yo—”                          “Adultery. . . my deareast wife. Puwede kong palabasin iyon.”        “Demonyo ka ba? Wala akong lalake!”               Nakakapagsisi, sobrang nakakapagsisi talaga kung bakit hinayaan kong maging marupok sa hayop na ’to noon.    

---

K

asalukuyan akong nakasubaybay sa kaniya. Ang hirap naman kasi nang may alagang aktor na propesor. Para akong call center agent na dapat laging ready.

                   

“Wala pa ang amo mo?” tanong ni Carrisa. Isang PA ng isa ring artistang kasamahan ni Leik.

                  

Walang nakakaalam kung sino talaga ako bukod kay Leik. Ang alam ng lahat ng nakapaligid sa amin ay PA niya ako, without knowing that I was hired by his mom—Mrs. Leyvance Azarei Laugthner, to supervise this man.

                         

“May isa pa yatang isu-shoot si Sir Leik. Malaki nga ang problema ko, Carrisa. May meeting din siya kasama ang buong university faculty bukas. Masyadong hectic ang schedule ni Sir,” ika ko rito at napapangiti na napapailing siya sa akin.

                        

“Tyagain mo na lang, Sy. Masipag masyado ang naging amo mo. O’siya, una na ’ko,” aniya saka kumaway sa akin at sumakay na ng van nila.

                

Naghintay pa ako ng mga isang oras at sa wakas ay lumabas na siya ng lugar kung saan sila nag-shoot. Agad ko siyang pinunasan at inabutan ng maiinom.

Guwapo talaga nitong isang ’to! Sarap gigilin.

                   

“How’s your shoot—”

                     

“I missed you, darling. Gusto ko nang halikan ka,” aniya saka hinawakan ang kamay ko at inilapit iyon sa mga labi niya bago hinalikan.

                    

Para akong naasinan na bulate dahil sa kilig ko. Kapag kami lang talagang dalawa, ipinapakita niya sa akin na gusto niya ako.

       

Hindi ko rin alam bakit agad kaming umabot sa ganito sa dalawang buwan lang na pagbabantay ko sa kaniya. Basta alam ko isang araw, naglalandian na kami. . . nang walang kasiguraduhan kung mag-ano nga ba kami

, pero kiber lang, malandi ako, e.

         

“Uwi na tayo,” aya ko sa kaniya ngunit nagulat ako nang kabigin niya ako saka niyakap ako ng mahigpit.

                     

“Damn. Kayang-kaya mo talagang alisin ang pagod ko kahit sa pamamagitan lang nito,” aniya at naramdaman kong inilapat niya ang baba niya sa balikat ko. “I love your sweet scent, kaamoy nang bagong bukang bulaklak,” dagdag pa niya na ikinangiti ko at ikinasagot ko sa yakap niya.

                            

“Don’t worry, Leik. Sa ’yo lang naman ako bubuka kapag nagkataon,” maloko kong sagot na ikinalayo niya sa akin para lang pingutin ako sa ilong.

            

“So silly,” aniya at hinalikan ang tungki ng ilong ko. “Mauna ka na sa van, magpapaalam lang ako kay direk,” anitong muli at napatango ako.

                         

Naglalakad na ako pabalik sa van nang bigla akong makarinig ng matinis na sigaw kaya’t bilang agent, naging mabilis ang reflexes ko na tunguin ang lugar na pinanggalingan ng boses.

                     

Nakita ko si Leik at ang isang babae. . . si Sharina Abenza, isa sa mga co-artist ni Leik sa project na ito, na masama ang tingin sa kaniya at tila galit na galit.

                            

“Stop this insanity, Sha! Wala akong balak na maging karelasyon mo—” Bigla niyang sinampal si Leik na totoong ikinabigla ko.

    

“You will be mine, Andrey! Wala akong pakialam sa kahit anong dahilan mo!” anito at tangkang hahalikan niya si Leik pero naitulak siya ni Leik.

                          

“Are you fucking out of your mind? Bakit ibinababa mo nang ganito ang sarili mo? Mag-isip ka nga!” sigaw ni Leik sa kaniya na mukhang nauubusan na ng pasensya.

                

Lumapit ako sa kanila dahil hindi ko na gusto ang nakikita ko sa mukha ng babae. Para siyang papatay, punyawa. Mukha siyang dragona na mananagpang kapag hindi napagbigyan sa gusto.

                      

“Leik, anong nangyayari rito?” tanong ko kay Leik at nakita ko ang gulat sa mga mata niya nang makita niya ako.

                      

“This obsessive woman is trying to make a move on me,” bulong niya sa akin nang tuluyan na akong makalapit sa kaniya. “If I only be allowed to beat her into pulp, I gladly would. Nakakapikon,” aniya na lihim kong ikinangisi.

             

Ilang artista na ang sumubok na magpapansin sa kaniya pero hindi niya iyon pinapansin. Madalas pa siyang magsabi sa akin na gusto na lang niya sanang i-report sa management ang mga ito kung hindi lang daw nakakahiya.

                   

“And who the fuck you are, bitch? Hindi ka kailangan dito. Layas,” anito sa akin kaya’t napailing-iling ako. Mukha ngang may tama sa utak ang isang ito. Mukhang hindi yata natarakan ng tamang bakuna ang slapsoil.

                           

“Alam mo miss, hindi rin naman kita kilala so quits lang. Ang kaso kasi rito, para kang manok na mananabong tapos ’tong gusto mong sabungin, hindi ka naman type. Hindi ka ba nahihiya sa sarili mo? Pinagsisisiksikan mo ’yang sarili mo sa hindi ka gusto?” ika ko rito at nakita ko kung paanong nanlaki ang mga mata niya dahil sa mga sinabi ko.

                               

“’Tang ina mo—”

              

“’Tang ina mo rin. Huwag mo ’kong mumurahin, kaya kitang durugin,” supalpal ko rito na nakita kong ikinangisi ni Leik.

                 

“Chill, darling. Sa ’yo lang ako,” aniya at narito na naman ang lihim kong pagkakilig.

          

Pakingshet ka, Leik. Mamaya ka sa ’kin. Ngangasabin kita to the highest level!

       

“Hindi kita titigilan, Leik, hangga’t hindi ka naikakasal, hinding-hindi kita titigilan!” anang babae at mukhang desididong-desidido ito sa mga hanash niya sa buhay. May mga babae pa palang ganito, akala mo hindi nakaramdam ng pagmamahal sa pagkabata at ngayon nanlilimos kung kailan matanda.

             

Biglang ipinulupot ni Leik ang braso niya sa bewang ko saka ko kinabig papalapit sa kaniya. “No need to say that, Sharina. Actually, bukas na ang kasal ko. Invited ka sana, pero baka kasi pigilan mo. By the way, meet my wife-to-be, Syreen Averde,” aniya at harap-harapan niya akong hinalikan.

                  

Hindi ko na inintindi ang slapsoil na Sharina. Wala na akong pakialam dahil may mga malalambot na labi nang nagpapakasasa sa mga labi ko. Kiber na sa lahat ng bagay, basta ito ako, enjoy na enjoy. . . sheeeeeet na malagket! Don’t touch me, I’m the wife-to-be.

               

Narinig kong nagtitili ang babae saka ko naramdaman ang yabag nito palayo, pero mas nangingibabaw talaga ang sarap ng mga halik ni Leik na parang papunta na kami sa romansahan.

                         

Bigla niya akong pinakawalan kung kailan ko ipinulupot sa batok niya ang mga braso ko. Why naman gano’n? Dalang-dala na ’ko pakingshet. Lakas naman mambitin, Sir!

                   

Tinignan niya ako sa mga mata saka niya hinaplos ang pisngi ko at hinalikan ako sa noo.

                       

“Marry me tomorrow, darling. Simple lang. I just want to have my proper right to claim you as mine,” aniya at literal na gulat na gulat ako. Akala ko sinabi niya lang iyon sa babae para panakot at pambabara rito.

                          

“P–Pakingshet. S–Seryoso ka ba?” utal kong tanong at magkakasunod ang naging pagtango niya. “H–Hindi nga tayo mag-jowa, e. T–Tapos papakasalan mo na agad ako—”

                            

“Alam ko na agad na para sa akin ka at para sa ’yo ako. Don’t worry, Sy. Bukod kay Sharina, tayo lang ang makakaalam na kasal na tayo. I promise to keep our relationship private. Poprotektahan kita sa abot ng makakaya ko,” aniya at parang nalusaw yata ang puso ko sa narinig kong iyon.

                  

Bigla ko siyang binigyan ng mabilis na halik sa mga labi at tumango ako saka ngumiti. “Papakasalan kita, Leik.”

     

---

   

TOTOONG IKINASAL KAMI! AT KUNG MINAMALAS TALAGA, REHISTRADO PA! Ngayon ako nagsisisi na nauto ako ng hayop na ’to! Winarak-warak ang fukikels ko saka ako biglang niloko ng hayop tapos ngayon narito sa harap ko na akala mo wala siyang ginawa sa akin?

“Sasama ka ba o gusto mong umabot pa talaga tayo sa korte?” may pagbabanta sa tinig niya. “Maiksi ang pasensya ko. Alam kong alam mo ’yan. . . darling.”

Parang naumid yata ang dila ko sa narinig kong itinawag niya sa akin ang dati niyang endearment sa akin.

Pakingshet ka, Syreen! Hindi ka marupok, bwakanangshet ka! Hindi ka marupok! Hindi ka sasama! Niloko ka niyan! Ginamit! Finuck and left ka niyan! Hindi ka na babalik ulit diyan at magpapauto! Hindi ka na babalik diyan kahit pa malaki ang titsikels niyan, kahit pa yummy siya, kahit pa ang sarap niya. . . kahit pa ang galing niyang magromansa. . . kahit pa iba ang galing ng paggiling niya sa kama. . . kahit pa ang sarap humagod ng mga labi niya sa katawan mo—

.

                          

“Naiinip na ’ko. Are you going with me or not?”                

“Sasama.”               

Pakingshet at bwakanang ina ka, Syreen Elieja Averde– Laugthner!

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Three

SYREEN

YAKAP-YAKAP ko ang bag ko habang nakasakay ako sa sasakyan ng bugok na ’to. Pagkarupok-rupok ko rin naman kasi punyawa!    

“Wala akong balak na kuhanin ’yan, huwag mong pakayakapin,” aniya sa akin habang nagmamaneho at nalingunan ko ang bugok na nakangisi pa.                 “Wala akong pake! Magnanakaw ka nga ng puri ng fukikels, e! Baka nakawin mo rin ’to—”           

“I never stole your virginity, darling. You gave it to me, and you enjoyed it. . . very much,” putol na pang-aasar sa akin ni bugok saka pa yata nanggigil sa gas dahil mabilis niyang pinasibat ang sasakyan!

Pinaghahampas ko siya saka ako nagtitili. “Demonyong kupal! Kasamahan ka talaga ng mga illuminati! Bugok! Leik Andrey na bugok!” singhal ko pero hindi siya natinag, bagkus ay natawa pa ang hayop na ito!

“You better snap out. Baka sa langit na kita dalhin,” aniya sa akin at tila ako natuod sa narinig ko. Bwakanang ina! Pakingshet! Napakagago niya talaga!

Naupo ako nang maayos dahil kilala ko ang karakas niya. Isang maling galaw ko, baka totohanin niya ang banta niya. Utak pa naman nito madalas may ubo! Nakakapanggigil siya!

Lumingon ako sa kalsada at hindi na pamilyar sa akin ang dinaraanan namin. Kung talagang gugustuhin niya akong i-salvage sa oras na ’to, magagawa niya talagang bugok siya!

“Saan mo ’ko dadalhin? At hindi ako nakikipagbiruan sa ’yo kaya huwag mo ’kong babanatan ng langit! Kung demonyo ka, mas naging demonyo ako!” angil ko ngunit hindi ko siya nililingon.

“Bakit ba lagi kang tamang-hinala sa akin? Wala akong masamang gagawin sa ’yo dahil una sa lahat, ako ang nakitang huling kasama mo. Ayaw kong mapagbintangan,” sagot sa akin ng diablo at bahagyang binagalan ang pagpapaandar.

“Ah, oo nga pala. . . takot ka nga pala sa obligasyon, ’di ba? Bahag ang buntot mong bugok ka. Oo nga pala, alam ko nga pala ’yon. Bakit ba kasi ako nagtanong?” sarkastiko kong banat sa damuhong ito. Kung mabibigyan talaga ako ng chance, gusto kong isakal sa kaniya ang necktie niya!

“Stop that sarcasm, Syreen. Alam mo ang limitasyon ko sa ganiyang pananalita mo,” aniya sa akin na may tonong nagbabanta.

Bigla niyang mas binagalan ang pagpapatakbo saka niya ito ipinarada sa gilid ng kalsada saka niya ako hinarap.

Lumingon ako sa kaniya at pinanlisikan ko siya ng mga mata. “Problema mo, gago?”

“I’m not a fucking coward and I am not afraid of obligations. Stop your negative statements towards me. I can never tolerate your goddamn words,” aniya sa akin at nakita ko ang pagbabaga ng mga mata niya. “You’re giving me bad feedbacks but you accepted it yourself,” pagpapatuloy niya sa akin na parang sumilab yata ng lahat ng galit na nataramdaman ko.

“Ay talaga nga naman palang hayop ka sa lahat nang hayop at bugok sa lahat nang bugok!” sigaw ko saka ko inalis ang seatbelt ko. “’Tang inang utak mo, may covid! Nag-iisip ka ba? ’Tang ina, kasal tayo pero hinayaan kong magkaroon ka ng girlfriend dahil sabi mo pang-front mo ’yon sa mga tao para matago mo kung sino at ano ako. Pumayag ako sa mga ginagawa mo dahil nauto mo ’ko! ’Tang ina, ibinigay ko lahat sa ’yo kahit pa nakakagago na PA mo ’ko, at nakikita ko kayo ni Zylin na naglalampungan para lang hindi malaman ng mundo na kasal ka sa isang gaya ko! Tapos ano? Ah oo. . . you fucked me that night and asked me to leave the next day dahil naroon na ang girlfriend mo. You made me looked like a whore in front of her, but in fact. . . I AM YOUR FUCKING WIFE! And now what? I accepted it myself? Putang ina pala naman, Leik. Anong gusto mo? Ilaban kita nang patayan habang tinataboy mo ’ko? Ulol ka ba?” mahabang sumbat ko sa kaniya saka umigkas ang kamay ko at dumapo iyon sa pisngi niya. . . ngunit sinagot niya lamang iyon nang pagngisi.

I heard him clicked his tongue and he stared straight into my eyes. Parang lalamunin ako ng buo ng mga mata niya pero hindi ko rin magawang iiwas ang mga mata ko dahil sadyang nakakalunod ang sa kaniya.

“You let me played with you, Syreen. You let me have the upperhand. Kung hindi mo ’ko binigyan ng kakayahan na apakan ka, palagay mo ba masasaktan ka? In the end, you’re a fucking masochist despite your strong personality. You gave in. Problema ko pa ba ’yon? Suwerte ka nga, pinakasalan kita—” I slapped him again that stopped him from talking.

“Hindi ako nagmumura ng tao, pero putang ina mo, Leik! Putang ina mo!” bulalas ko saka ako mabilis na bumaba ng sasakyan niya at tumakbo palayo.

Putang ina. Bakit ba kasi ang rupok ko?

    

MASAMA ang titig ko ngayon kay Dean dahil umandar na naman ang pagiging insekyora niya sa akin. Pinagpapala niya ako ngayon ng buhangin!

“Kapag talaga nagkaroon ako ng pagkakataon, matandang hukluban ka, ililibing kita rito sa pinapala kong buhangin!” gigil na singhal ko na ikinatawa ni Veron na narito sa tabi ko at nagpapala rin. For better and for worst talaga ang friendship kong ito.

“Pero alam mo, sis, kung ipapaalam mo kay Dean na kasal ka kay Fafa Andrey, siguradong kakalma ’tong si Dean sa pagpapahirap sa ’yo. Girl, main sponsor nitong eskwelahan ang jusawa mo!” aniya sa akin na ikinatingin ko sa kaniya nang masama.

“Nag-usap na tayo, ’di ba? Sabi ko huwag mo nang paulit-ulit na sinasabi na asawa ko ang hayop na ’yon dahil magpapa-annul na talaga ako! Hinding-hindi ko titiisin ang ugaling kanto ng hayop na ’yon!” iritadong singhal ko sa kaniya at nanlaki ang mga mata niya sa akin.

“Ay punyeta, bilat! Huwag kang magpapa-annul! I-transfer mo na lang sa pangalan ko ang marriage license n’yo. Kung hindi ka willing na maging asawa, ako ito, nanginginig pa!” aniya sa akin at agad kong sinapok ang gaga.

Humalukipkip muna ako bago ko siya tuluyang hinarap at tinaasan ng kilay. “Wala kang alam sa ugali n’on! Alam mo, beks, kung puwede ko lang ibalik ang kahapon, iiwasan ko ang hayop na ’yon at magiging masaya na lang sa normal kong buhay. Hindi ka ba nagtataka na nagtago ako nang matagal na panahon dahil lang ayaw kong magkrus ang landas namin? Kasi nga demonyo ’yon! Hudas siya!” angil ko kay Veron at pinaikot ko pa ang mga mata ko.

“Pero alam mo, bilat, nakakapagtaka lang talaga, bakit ngayon ka niya natunton kung kailan okay ka na? Bakit ka pa niya hinanap kung kailan stable ka na? You know, parang ang weird lang—”

“Kasi nga gago ’yon! Mahilig guluhin ang buhay ko na nasa tahimik! Hindi niya yata kayang makita na maayos ako at humihinga. Gusto yata ng gago, bwisitin ako hanggang siya ang maging dahilan ng pagkamatay ko!” putol ko kay Veron na ikinagulat niya. Literal na talaga akong nag-ra-rant sa kaniya.

Kinuha ni Veron sa akin pala at hinagis ito sa kung saan. “Hindi puwedeng puro gigil ka lang, bilat. Tara at ibuhos natin ’yan kay Dean. Tignan mo!” aniya at itinuro si Dean sa akin at ngayon ay nakalinggis kay Leik na mukhang kadarating lang dito sa eskwelahan. “Kung makalinggis daig pa ang anaconda!”

Iginiya ako ni Veron patungo roon at hindi ko siya mapigilan. Hindi niya alam ang awkwardness na nararamdaman ko ngayon, pakingshet! Wala siyamg ideya sa naging sumbatan namin ng bugok na ’to kahapon!

“Good morning po,” bati ni Veron na pumukaw sa atensyon nila.

Tumingin sa amin si Leik at nakita kong bumaba ang tingin niya sa mga kamay namin ni Veron na ngayon ay parang magka-holding hands.

“Tanggap na ba sa eskwelahan na ’to ang office affairs?” aniya at ipinagdiinan pa talaga ang affair. Hindi ko naman malaman sa punyawang sarili ko, basta bigla na lang akong napahatak ng kamay ko na hawak ni Veron na ikinangisi ni gago!

“Walang affair-affair dito, pero kung gusto mo i-affair ko ng palad ko ang itlog mo, “ sagot ko sa kaniya pero pabulong ang dulo. Gusto ko lang talagang manggago gaya nang ginagawa niya sa akin.

“Oh, you like eggs?” aniya sa akin nang nakangisi na mukha narinig ang huli kong sinabi.

“I like eggs, Mr. Laugthner,” sabat ni Dean na ikinataas ng isang sulok ng labi ko at ikinaikot ng mga mata ko. Talagang chance taker ang bruha na tuyot na tuyot.

“Ayos, obvious na obvious na kulang sa dilig,” ani Veron na ikinatawa ko nang malakas. Sira-ulo talaga ang gagang ’to!

“What did you say, Mr. Lacitivo?” tanong ni Dean sa kaniya.

“Iyong mga MATATANDANG puno raw po rito sa school, Dean, kulang na kulang daw po sa dilig. Baka sana raw po mamatay—baka raw po mamatay,” sabat ko at kung titignan mo ’ko, makikita mo talaga nakakalokong ngisi sa ekspresyon ko.

“Can you come with me, Mrs.—I mean, Ms. Averde?” pukaw ni Leik sa atensyon ko at mukhang sinadya ni gago na magkamali. Gusto niya talaga pasabugin ang natitirang bait na meron ako.

“Go, Ms. Averde. Huwag mong ipahiya ang eskwelahan,” ani Dean at nakita ko ang nagbabaga niyang tingin.

“Tusukin ko mata mo, e.” bulong ko pero mukhang hindi na narinig ng matanda dahil nga umeedad na at kulang sa aruga.

Naunang lumayas ang bugok at agad ko siyang sinundan. Ramdam ko ang mga nakakalokong tingin sa akin ni Veron kahit pa hindi ko siya lingunin.

Sinadya kong hindi umalma sa gusto niyang usap dahil ayaw kong magkaroon ng hinala si Dean. Kahit matanda na ang mabulok na ’yon, malakas pa rin ang animal instinct n’on. Literal kasi siyang animal, e.

Nakarating kami sa may president’s office na talaga namang ipinagtataka ko. Iba talaga ang kapangyarihan ng isang ’to. Kaya niyang sakupin hanggang president’s office.

“Maupo ka,” aniya nang makapasok na kami. Ako naman si gaga, agad sumunod. Baka mamaya makita ako ni President Antonio Valenzuela, tanungin pa ako kung anong trip ko sa buhay.

Nakita kong naupo siya sa swivel chair ni President na talagang ikinataas ng kilay ko. Ibang klase talaga ang tatag ng apog niya. Pang mahal na hari.

“Kung nandito tayo para kutyain mo na naman kung gaano ako naging tanga sa ’yo, puwes lubayan mo ’ko. Sasalaksakin ko lang iyang ngala-ngala mo,” singhal ko sa kaniya nang makaupo sa ako.

“I have no intention doing that—”

“Paano ginawa mo na kahapon, gago!” putol ko sa kaniya at inambaan ko siya ng suntok.

Nakita ko siyang napangisi dahil sa sinabi ko. “I really like your patience, darling,” aniya at parang gusto ko nang ituloy ang banta kong salaksakin ang ngala-ngala niya.

“Alam mo, Leik, isa kang malaking pakingshet! Hindi ko alam saan mo hinuhugot iyang tapang ng hiya mo! Oo, hindi ko naman ipinagkakaila na naging alipin ako ng titsikels mo na malaki pa sa titsikels ng kabayo, pero bwakanang ina mo, naka-move on na ’ko!” galit na singhal ko sa kaniya na mas lalo niyang ikinangisi sa akin.

Tumayo siya mula sa kinauupuan niya at naglakad patungo sa akin. Bigla na lang akong hinatak patayo ng damuho at hinapit sa bewang at tinitigan nang mataman sa mga mata.

“Do you know what’s more intriguing?” aniya at muli na naman sumilay ang nakakagagong ekspresyon ng mga mata niya na parang tatalunin na naman ang natitira kong pagtitimpi. “Sa lahat nang naka-move on, ikaw ’tong sobrang apektado. Ganoon ba kalaki ang kargada ko, at hirap na hirap kang pag-move on-an ang isang gabing ibinigay ko sa ’yo?” tanong niya sa akin na parang hindi naman tanong dahil ramdam na ramdam ko talaga ang kahayupan sa pananalita niya maging ang panunukso niya sa akin na abot hanggang langit.

Sinubukan ko siyang itulak ngunit kapit na kapit ang kamay niya sa akin na parang naka-superglue! Pakingshet! Kailangan kong makatakas!

“L–Lumubay ka sa aking hayop ka!” utal na wika ko ngunit sinagot lamang niya ako nang pag-iling at pagngisi. “K–Kapag hindi ka lumubay, idedemanda kita ng harassment!” utal na patuloy mo na parang hindi naman kumumbinsi sa kaniya.

“Harassment? Wala pa nga akong ginagawa sa ’yo, darling. Gusto mo bang meron?” nakakalokong tanong niya sa akin at nakain ko yata ang dila ko, pakingshet!

Nagulat ako nang unti-unti niyang pagapangin ang isang kamay niya patungo sa loob ng damit ko.

“L–Leik. . .” kabadong wika ko. Ito na punyawa! Ito na ang ugali niyang nakakanginig talaga ng tuhod at nakakatunaw ng kalamnan!

“Answer me, Syreen. Gusto mo ba?”

Sasagot na sana ako nang bigla na lamang bumukas ang pinto ng opisina.

“Nandito na po pala kayo, President Laugthner. Pasensya na po sa istorbo.”

ANO RAW? PAKINGSHET, ANONG NANGYAYARI?

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

I want you guys to know, that I am finally a WATTPAD STAR. You can check my profile for legitimacy. Hehehe. Thank you for waiting. Thank you for the love and support.

Four

SYREEN

NAKAIN ko na yata ang dila ko. Hindi ko alam ang sasabihin ko sa narinig ko, punyawa!

Marahas ko siyang itulak at nag-bow kay President Anton saka ko inayos ang buhok ko habang nakayuko. Pakingshet, pwet na malagket! Talagang alam na alam niya akong dalhin sa kahihiyan!

“G-Good morning po, President Anton,” utal kong bati kay President. Malaki ang respeto ko sa taong ito dahil bukod kay Sir Jio, siya ang isa pa sa naniwala sa kakahayan ko. Kaya talagang nakakademonyo na ipahiya ako ng bugok na hudas na ’to sa harap niya mismo!

“Good morning din sa ’yo, iha, pero sana huwag mo na akong tawaging president. I already retired. As of now, si Mr. Laugthner na ang bagong upong presidente nitong eskwelahan,” paliwanag niya sa akin kaya’t napa-angat ako ng ulo at nalingunan ko si Leik na malawak ang pagkakangisi na animo nagtagumpay ang bugok na biglain ako sa pasabog niya.

Alam ko ang tawag sa kanilang walong magpipinsan ay eight grenades, sakto lang talaga. Literal siyang may pasabog hayop na ’yan! Kung puwede lang magtatakbo pero may su-suwelduhin pa rin ako? Ginawa ko na.

“Sir Anton, mawalang-galang na po sa inyo, pero paano naman magiging presidente ’tong bugok na ’to? Professor lang ’to, tamad pa!” Ako mismo ay nabigla sa ginawa kong pagsagot kay President pero kiber na lang punyawa! Hindi ko naman na mababawi kasi narinig na nilang dalawa.

Imbes na sitahin at magalit sa akin si Sir Anton ay tumawa lamang ito nang malakas dahil sa sinabi ko.

“Palabiro ka talaga, iha,” aniya at umiling-iling ako.

“Sir, hindi po ako nagbibiro-”

“Nagbibiro ka lang,” putol niya sa akin.

“Sir, hindi nga po! Matamad talaga ’tong si Leik! Ako pa ang taga-check niya ng midterm at finals noon ng mga estudyante niya-” Mabilis akong napatutop ng mga palad ko sa mga labi ko.

Bwakanang inang buhay ’to! Pakingshet na bunganga ko dumeretso na naman!

“Magkakilala kayo?” tanong ni Sir Anton at parang nalaklak ko yata pati ang boses ko dahil hindi ko masagot ang tanong niya.

Literal akong nagulat at napaigtad nang bigla na lamang akong akbayan ng sugo ng diablo na nasa tabi ko.

“Hindi lang kami magkakilala, Mr. Valenzuela. Magkakilalang-magkakilala po kami. . .” aniya at parang binitin pa ang sinasabi niya. Kinakabahan ako sa maaaring idugsong niya.

“Hindi, Sir! Huwag kang maniwala diyan!” angil ko at pilit kong inaalis ang kamay niyang nasa balikat ko ngunit ayaw niyang magpatinag.

Nakita kong simpleng ngumiti si Sir Anton saka ako binalingan. “Saan kayo nagkakilala, iha? Mukhang malapit kayo sa isa’t isa. Mabuti naman pala kung ganoon. Nangangamba pa man din ako dahil nga baka mamaya ay pag-initan ka na naman gaya nang ginagawa ni Dean. Nagagalak ako na kilala mo pala si President Laugthner. Hindi ko na pala kailangan na alalahanin ka,” wika niya sa akin at hindi ko alam kung dapat bang maantig ang puso ko. Nangingibabaw kasi ang awra ng dagat-dagatang apoy na naka-akbay sa akin.

Tumawa ako na tila awkward saka ako sumagot kay Sir Anton. “Hindi man po kami close nito, Sir, kaya kailangan mo pa rin kaong alalahanin. Kailangan mo ’kong tulungan, Sir.”

“Ikaw talaga, iha. Napakapalabiro mo,” sagot niya sa akin at muli na naman akong umiling at binigyan siya ng mukha na nagmamakaawa.

“Sir, hindi ako nagbibiro-”

“She’s just kidding, Mr. Valenzuela. In fact she gladly accepted the offer to be my temporary secretary while I am looking for one,” putol ng bugok na Leik sa akin na ikinalaki ng mga mata ko nang literal!

“Ano? Anong sinasabi-”

“That’s good to hear,” putol na naman sa akin ni Sir Anton at pakiramdam ko wala na akong matatapos na pangungusap, punyawa!

“And one more thing, Mr. Valenzuela. . .” Awtomatiko ang naging kaba ko nang marinig ko ang one more thing niya. Sa tuwing ganito ay mayroon siyang sasabihin talagang siguradong ikakasira ng ulo ko.

Tinignan siya ni Sir Anton bago ito sumagot. “What is it, Mr. Laugthner?”

“Syreen here is actually my wife. We’ve been married for more than three years now.”

HOLY SHIT!

NAKAUMANG sa kaniya ngayon ang hawak kong encyclopedia. Kakaalis lang ni Sir Anton at ito kami ng sugo ng diablo, magtutuos na!

“SINONG PONTIO PILATO ANG NAGSABI SA ’YO NA IPANGALANDAKAN MONG ASAWA KITA?” galit na sigaw ko sa kaniya.

“Aren’t you my wife?” cool lang na sagot niya sa akin habang prenteng nakaupo sa upuan niya habang may hawak siyang fountain pen at pinapaikot ito sa mga daliri niya.

Mabilis kong naibaba ang encyclopedia dahil sa klase ng tanong niya sa akin. “Wife mo mukha mo-”

“I’m asking you, Syreen. Aren’t you my wife?” bigla ang pagseryoso ng mukha niya maging ang pagkakatingin niya sa akin. Bipolar yata ang bugok na ’to! Legit ang pakaba niya, punyawa!

“W-Wife mo nga ’ko,” utal na sagot ko sa kaniya. Bakit kasi nakaka-intimidate siya kapag ganito? Bakit kasi nakakanerbyos ang mga tingin niya tapos nakakatunaw talaga ng sobra! Pakingshet na mga mata niya. Ang sarap talagang dukutin saka i-display at titigan magdamag sa sobrang nakakahalina.

Tumayo siya mula sa pagkakaupo niya mula sa swivel chair at naglakad lakad sa loob ng opisina habanh nilalaro pa rin ang fountain pen. “Then, I have all the rights to tell anyone that you are married to me. Why, Syreen? Do you have your new boyfriend now? Natatakot ka bang maka-abot sa kaniya ang balita na kasal ka na?” anito at biglang huminto sa paglalakad at tinapunan ako nang nang-uusig na tingin.

“Wala akong jowa. Hindi ako kagaya mong uhaw sa ligaya at pagmamahal!” sumbat ko sa kaniya.

Tila hindi niya nagustuhan ang huli kong sinabi dahil bigla na lamang niyang ibinagsak ang hawak niyang fountain pen at namulsa saka naglakad patungo sa akin nang hindi iniiwanan nang tingin ang mga mata ko.

“Then give it to me, darling. Give the love I’ve been craving for. . . or might as well, give me the satisfaction and the pleasure,” aniya nang huminto siya sa harap ko at parang sumakit yata bigla ang bungo ko sa narinig ko.

“Hindi gagana sa akin ’yang mga padulas mong ’yan, Leik. Magkamatayan na, pero hinding-hindi mo na ’ko ulit maikakama!” singhal ko sa kaniya at unti-unting sumilay ang nakakalokong ngisi sa mga labi niya.

Bigla siyang naupo sa tabi ko saka niya inilapit ang mga labi niya sa tainga ko. “I never told you to pleasure me through sex, darling. But if you want it your way, sino ba naman ako para tumanggi?” bulong niya sa akin at parang bigla akong ginapangan ng hiya sa katawan.

Pakingshet! Bakit kasi puro kalibugan ang nasa utak ko? At ano ba namang malay-malay ko, e siya ’tong kumana ng pleasure-pleasure at satisfaction-satisfaction!

Itinulak ko siya palayo ngunit sinalo lamang niya ang mga kamay ko kaya ngayon ay hawak niya ang magkabilang pulso ko.

“Bitawan mo ’ko, bugok! Iyang utak mong may ubo, stage five na yata ang cancer!” singhal ko sa kaniya ngunit hindi naman siya natinag.

Ang kaninang ngisi niya ay nawala at biglang gumapang ang awra niyang nakakakilabot. Parang any moment ay bangkay na akong ilalabas ng opisina na ito, pakingshet!

“I don’t really like how Jio looks at you, Syreen. Masyadong maraming lalake ang nakapalibot sa ’yo rito. Darling. . . hindi mahaba ang pasensya ko. Baka gusto mong dumistansya sa kanila lalo sa kaibigan mong si Veron,” seryosong turan niya na totoong nakakapagbigay kilabot sa akin nang sobra-sobra.

Isa ito sa rules ko sa sarili ko noong pakasalan ko siya. Bawal na bawal kong banggain si Leik o salubungin siya kapag seryoso o mainit ang ulo niya. Sobrang nakakatakot siya. Kayang-kaya niyang gawin lahat ng bagay na sasabihin niya. He has this intimidating power na kahit pa ang pagiging sira-ulo ko, hindi uubra.

“W-Wala akong nakikitang diperensya kung may mga lalaki sa paligid ko. Trabaho ang ipinarito ko, hindi paglalandi. Kaya huwag mo ’kong utos-utusan na dumistansya, dahil kung nasa ulo ko rin naman pala ang paglalandi, sana noon pa!” matapang na pahayag ko sa kaniya.

Binitawan niya ang mga pulso ko. Akala ko ay lalayuan na niya ako ngunit nagkamali ako. Bigla na lamang niyang hinawakan ang baba ko saka niya hinarap ang mukha ko sa kaniya at agad akong siniil ng isang halik! LITERAL AKONG GULAT NA GULAT, PAKINGSHET!

Nasa punto na ako nang pagtugon sa kaniya nang bigla na lamang niyang pakawalan ang mga labi ko.

“Good thing then. Uhaw ka pa rin sa akin. That’s enough proof na hindi ka mangangabit,” aniya na mas lalo kong ikinagulat.

“Bugok-”

“You still taste the same-no, you got juicier. Just wait. . . I will eventually sip all the juices sooner than later.”

“SAMBAKOL ang pagmumukha, pero mukhang kakatapos kumana,” pang-aasar sa akin ni Veron nang matira kaming dalawa sa faculty.

“Tantanan mo ’ko, beks. Wala ako sa mood, baka ireto kita sa mga kaibigan kong babae,” ganting asar ko sa kaniya at nakita ko ang pandidiri sa sa mukha niya.

Tapos sasabihin ng bugok na Leik, layuan ko raw ’to? Kahit mga maghubo’t hubad ako sa harap nito, baka bigla pa akong sampalin at kumutan sa pandidiri niya, e.

“Nagulat ka sa balitang presidente na pala ang asawa mo-”

“BUNGANGA MO! SINABI KO NANG HUWAG MONG SINASABI ’YAN, E! BAD WORDS ’YAN! BAD WORDS!” putol ko sa kaniya. Mahirap kasi at baka may makarinig pa sa kaniya, magkakanda letse-letse lalo ang buhay kong matagal na panahon kong inayos.

“Pero bilat, nawiwirduhan talaga ako sa kaniya. Gets ko naman na yummy talaga siya at papabols to the highest degree, pero bakit siya nandito? Anong kailangan niya sa ’yo? Bakit pagkatapos ng ilang taon, nandito siya at parang gustong magsumiksik sa buhay mong wala pa rin sa hulog?” tanong sa akin ni Veron at napabuntonghininga ako.

“Beks, kung tanong mo ’yan, tanong ko rin ’yan. Gusto ko pang naman nang kapayapaan pero hinahainan niya ako nang digmaan. Hindi ko rin naman alam saan ko ilulugar ang sarili ko ngayon. Para kaming nagpi-pinoy henyo. Kilala ko si Leik. Alam ko rin na may kailangan siya sa akin kaya siya narito ngayon, dahil kung wala, malabong mag-stay siya rito. Beks, sa tindi nang kapangyarihan na meron siya, iyong unang araw pa lang na lumayas ako, mabilis na niya akong matutunton pero hindi ginawa. Wala akong silbi n’on kaya siguro gano’n. Well, hindi na ako magtaka kung bigla na lang niya aking papirmahin ng annulment papers ngayon. Baka iyon kasi ang kailangan niya,” mahabang turan ko kay Veron at nakita ko siyang tatango-tango.

“May point ka naman. Ang kaso lang, sigurado ka bang annulment? Baka naman gusto pala nang balikan?” aniya at kumabog yata ang dibdib ko roon na pinilit kong huwag intindihin.

“Wala na siyang babalikan sa akin-”

“Mahal mo pa ba? Kinakabahan ka pa rin ba sa presensya niya? Hindi mo pa rin ba maiwasan na makalimutan ang sarili mo kapag kaharap mo siya? Bumibigay ka pa rin ba sa mga titig niya? Kasi kung oo, bilat, tigilan mo ’ko sa hanash mo na wala na siyang babalikan, dahil sigurado akong meron! Huwag mo ’kong etchosin. Bakla ako, hindi uto-uto,” aniya at in-snob-an ako.

Hindi na lang ako nagsalita at lumabas na lang ng faculty. Ayaw kong makipagtalo kay Veron, hindi naman alo uubra ro’n. Parang dictionary ang taong ’yon, alam yata lahat.

Nasa kalagitnaan ako ng hallway nang bigla na lamang may lumabas mula sa isang silid at tila ako natuod nang mapagtanto ko kung sino ang mga ito.

“Just ask her to sign immediately, honey. I want to get married as soon as possible,” ani Zylin kay Leik at ginawaran niya ito ng halik sa mga labi. Mukhang hindi talaga nila napansin ang presensya ko.

Asawa ako nang lagay na ’to, pero kailangan kong manood na nakikipaghalikan sa iba ang asawa ko sa harap ko mismo. Ang galing talaga ng buhay ko. Ang saya-saya.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

---

Thank you for congratulating me. ❤

Five

SYREEN

MATALIM ang tingin ko nang magtagpo ang mga mata namin ngunit ang kaniya ay tila walang emosyon. . . hindi man lang nagulat ang bugok na diablong ’to!

Naglakad ako papalapit sa mga isinugo ni satanas para gaguhin ang araw ko.

“Oh the bitch is here—FUCK!” Mukhang gulat na gulat siya sa ginawa ko. Sinungalngal ko lang naman ang mukha niya ng palad ko. Oo, literal kong tinulak ng palad ko ang mukha niyang puno ng kolorete palayo sa akin. “How dare you—”

“Talagang how dare me! Itigil mo ’yang bunganga mo! Ang baho ng hininga mo!” putol na singhal ko sa kaniya. Hindi pa ’ko nito nakitang napuno, e. Baka magulat siya pasubuan ko siya ng nguso ng baril.

“What do you want?” walang emosyong tanong sa akin ni Leik. Tindi rin talaga ng kapal ng pagmumukha ng isang ito.

Humalukipkip ako saka ko siya pinakatitigan. “Tingnan mo nga naman ang kapal ng mukha mo, ano? What do I want? Hindi ka nahihiya sa sarili mo niyan, Leik? Workplace ko, isasama mo ’yang kabit mo?” nakangisi kong wika sa pinuno ng mga hudas at bugok sa kalupaan.

Sa halip na mairita siya sa sinabi ko, unti-unting sumilay ang nakakapikon na ngisi sa mga labi niyang mahubog. Kapag talaga namang tinamaan ng diablo, ang dami kong tititigan, ang labi pa niyang magaling sumamba.

PAKINGSHET KA, SYREEN! IKALMA MO NGA ’YANG FUKIKELS MO! NAGAGALIT KA!

Kung bakit naman kasi akala mo nagpaparangal ang mga labi niya, bwakanang ina!

“So you’re admitting it now that you are indeed my wife?” aniya sa nakakalokong tono. Gusto kong siya na ang sunod kong sungalngalin pero nagtitimpi ako. Baka may makakita sa amin na estudyante at lalong magkanda-letse-letse ang lahat-lahat sa buhay ko.

“Alangan naman na i-deny ko? May marriage contract tayo,” taas-kilay na sagot ko saka ako bumaling kay Zylin na mukhang tanga dahil hindi maipaliwanag ang ekspresyon niya. “Kaya huwag kang bida-bida, girl. Tingin mo sa akin api-apihan? Magpapa-bully sa ’yo? Gaga ka pala, e. Kayang-kaya kitang pulbosin pero hindi ko ginagawa, kaya dapat kang magpasalamat sa akin. Sa susunod huwag kang pagala-gala sa teritoryo ko. . . baka magulat ka na lang, sakmal-sakmal ko na ’yang leeg mo,” banta ko rito na sinamahan ko pa ng nakakalokong ngiti.

Sasagot na sana si Zylin nang bigla na lamang hinaklit ni Leik ang pupulsuhan ko at hinatak ako palayo sa kerida niyang mukhang sasabog na sa pikon at galit.

“Bitawan mo ’ko, bugok. Naa-allergy ako sa mga gaya mong kurimaw!” singhal ko pero hindi man lang ako pinansin at patuloy akong kinaladkad.

Hindi ko alam kung mapalad lang ba ako dahil walang mga estudyante o kahit tao man lang sa paligid para masaksihan ang pangde-delubyo sa akin ng bugok na ’to.

Narating namin ang opisina niya sa kakakaladlad niya sa akin saka niya ako marahas na ibinato sa sofa.

Nameywang siya sa harapan ako at tumingin sa taas bago nagbuntonghininga at muling tumingin sa akin. “Let’s get this straight, Syreen,” aniya sa napakaseryosong tono.

“Sigurado kang itutuwid mo ’to? Sa pagkakaalam ko kasi, lahat sa ’yo baluktot. Pag-uugali at paniniwala,” pambabara ko sa kaniya na akala kong ikapipikon niya ngunit mali ako. May sumilay na isang kakaibang ngisi mula sa mga labi niya na animo may bigla na lamang siyang isisiwalat na bubugbog sa lahat-lahat ng mayroon ako.

Inalis niya ang mga kamay niya mula sa bewang niya saka siya humalukipkip at pinakatitigan pa ako ng mas mariin. “May tuwid sa akin, darling. . . pumasok pa nga sa ’yo,” aniya ay ramdam ko ang paggapang ng kahihiyan sa katawan ay pagkatao ko.

“Hayop! Bugok!” galit na bulalas ko sa kaniya.

“Why do you even have to act strong in front of me when I clearly know how vulnerable you are?” aniya at may kinuhang papel sa mesa niya at ibinaba iyon sa harap ko.

“Kung annulment papers ’yan o kahit ano pang ukol sa pagkawala mo sa buhay ko, huwag kang mag-alala, hindi ko pa binabasa, pinipirmahan ko na,” angil ko sa kaniya saka ko dinampot ang papel na inilapag niya sa harap ko.

Pagkabasa ko ng nakasulat sa itaas pa lamang ay nanlaki na ng literal ang mga mata ko sa gulat. “PAKINGSHET KA! ANO ’TO?” malakas na sigaw ko ay pinagduldulan ko pa ang papel gamit ang kanang hintuturo ko.

“A contract. . . darling,” aniya ay inabutan ako bigla ng sign pen. “Pipirmahan mo na kahit hindi mo basabin, hindi ba?” nakakaloko niyang turan sa akin kaya’t sinamaan ko siya ng tingin.

“Talaga naman palang isa’t kalahati kang bugok, ano? Gusto kitang mawala sa buhay ko tapos papapirmahin mo ’ko ng ganitong kontrata? Nasisiraan ka na ba talaga ng ulo?” nagngingitngit na wika ko saka ko ibinato sa mukha niya ang mga papel.

“What’s wrong with it? We can adjust the deets and rules in your favor,” aniya na akala mo wala lang sa kaniya ang ibinato kong dokumento.

“DEETS MO ULO MO, BUGOK KA!” singhal ko at tumayo mula sa kinauupuan ko. Akma na sana akong tutungo sa pinto para layasan ang bugok na ito na kulang yata ang turnilyo sa ulo dahil sa mga pinagsasasabi at pinaggagagawa nang bigla na lamang niyang haklitin ang braso ko para iharap ako sa kaniya.

Napakabilis ng mga pangyayari. Nagulat na lang ako na hinawi niya ang mga gamit sa mesa saka niya ako hinawakan sa magkabilang gilid ng bewang ko at walang habas niya akong inupo sa mesa. Kinulong niya ako nang magtangka akong umalis sa pamamagitan ng paglalagay niya ng magkabila niyang kamay sa mga gilid ko.

“Look at me, Syreen,” utos niya sa akin peeo hindi ko ginawa. MAGKAMATAYAN NA PERO HINDI KO TITINGNAN ANG MGA MATA NIYANG NAKAKARUPOK! Punyawang buhay ’to. “I said look at me, and that’s an order,” may awtoridad na wika niya sa akin at parang hindi ko alam kung saan pa ako huhugot ng tibay at lakas ng loob para hindi siya sundin.

Makailang beses ko nang nasabi ’to, pero totoong nakakabobong makaharap at makausap si Leik sa ganitong mga pagkakataon. Para siyang walking disaster na hindi mo gugustuhing sagupain dahil alam mong may hindi magandang maidudulot sa ’yo. LITERAL!

“I’ll fucking kiss you torridly if you will choose not to look at me in five. . . four. . . three. . . two. . .” Huminto siya na pinagtakhan ko kaya’t bigla akong napalingon sa kaniya—na maling-mali dahil halos wala nang pagitan ang mga mukha namin! “So you want me to kiss you torridly?” bulong niya ngunit damang-dama ko ang tensyon na hatid niyon sa sistema kong naghuhurumentado. Pakingshet! Bakit ba naman kasi pagkarupok-rupok ko? Send help!

“P–Pinagsasasabi mo! M–Maaga pa para managinip!” kunwaring singhal ko pero ang totoo ay nangangatog na ’ko. Pakiramdam ko kapag inakit pa niya ’ko, bubukaka na ’tong mga hita kong marupok pa yata kaysa sa mga tuyong sanga ng puno! Nakakagigil! Dapat galit ako! Galit ako dapat! Ano ba!?

Hindi siya nagsalita, bagkus ay inilapit niya ang mga labi niya sa leeg ko at mula roon ay pinagapang niya ang hininga niya na lalong nagbibigay ng kakaibang senswal na pakiramdam sa akin. “I can smell you craving for me. . . darling. You want me to touch you. . . to pleasure you. . . to satisfy you. I could feel it. You want me, Syreen. You do,” bulong niyang muli at lalo na yatang nagwala ang buong sistema ko sa ginagawa at pinagsasasabi niya. Epektib ang pang-aakit niya sa akin dahil parang nawawala na ako sa sarili ko. Parang gusto ko na kang kalimutan lahat ng nakaraan na mayroon kami at yapusin siya nang mahigpit.

Biglang dumampi ang mga labi niya sa balat ko sa parteng ilalim ng tainga at para akong nakuryente na hindi ko mawari kung paanong nangyari. Para akong sinilaban sa simpleng pagdikit ng mga labi niya sa akin. Literal na nakakagago at nakakabaliw!

“Tell me, my wife. . . do you want me?” tanong niya sa akin na hindi ko alam kung sa paanong paraan ko ba dapat iproseso.

“Leik. . .” tanging naisagot at bahagya siyang lumayo sa akin saka sumilay sa akin ang nakakaloko niyang ngisi.

That playboy and boyish smile that made me insane for those years that I was his possession. . . that handsome smile that took my sanity and virginity away.

“You have to sign the papers, darling. I want you to sign it. I’m not begging you, I’m commanding you,” aniya deretso sa mga mata ko. Nasa isang dangkal lang yata ang pagitan namin at naduduling pa ako halos sa mga titig niyang lalo lang nakakapagpaakit sa akin.

Pumikit ako para iwaksi lahat ng punyawang karupokan sa utak ko. Kailangan kong mag-isip ng matino. Kailangan kong maalis lahat ng kalibugan sa ulo ko para makapagdesisyon ako ng tama. Pakingshet na buhay ’to. Ang hirap-hirap na marupok ka tapos kailangan mong magdesisyon ng maayos. Kung puwede lang samang libog now, desisyon later, ginawa ko na.

Hindi ko naman kasi talaga ikakaila na nalilibugan ako sa kaniya! For heaven’s sake! Siya ang una’t huli ko. Literal na tuyot ako sa nakalipas na tatlong taon!

Nang makahinga-hinga ako nang bahagya ay marahas ko siyang itinulak palayo sa akin at binigyan ng masamang tingin.

“Why do you want me to follow you around? Why do you want me to be your bodyguard? Iyan ba ang dahilan kaya ginugulo mo na naman ako? Dahil gusto mong maging tuta mo na naman ako?” tuloy-tuloy na tanong ko sa kaniya.

Ang laman ng kontratang ibinigay niya sa akin ay hindi annulment papers, kung hindi kasunduan na kailangan ko siyang bantayan sa loob na anim na buwan. Gusto niya akong ibalik sa buhay niya at sa buhay agent na pinipilit kong takbuhan.

Umayos siya ng tayo at namulsa sa harap ko. “It needs to be you because you’re the only one I trust in this field—”

“May tiwala ka sa akin, pero wala akong tiwala sa ’yo,” putol ko sa kaniya.

“I grew up in Phyrric, Syreen. I grew up holding guns, knives, grenades and other dangerous tools. I know how to protect myself because when I was a kid, I was trained by one of the most trustworthy senior elite agent. Kung tutuusin hindi kita kailangan. Puwedeng kumuha na lang ako ng kahit na sino sa Phyrric para bantayan ako pero nandito ako at kinakausap ka,” aniya sa seryosong tono. Bakas na bakas sa kaniya na seryosong usap na talaga ito.

“Ganoon naman pala. Anong ginagawa mo rito? Tahimik na ang mundo ko. Ayaw kong bumalik sa Phyrric hangga’t hindi pa ako handang bumalik. Kung kailangan kong magmakaawa sa ’yo na tigilan mo na ’ko, maluwag sa loob kong gagawin—”

“My mom wants you. She wants you to be my bodyguard. She only wants you because she knew how you worked for me three years ago. She only wants you to guard me over my obsessive fans dahil hindi ko sila puwedeng saktan. That would be the end of my career if I will defend myself in front of the camera,” aniya at hindi ko maintindihan kung dapat ko bang kaawaan ang bugok na ’to. ’Tang ina, siya naman ang namili na maging aktor tapos ngayon ako ang mamomoblema?

“Ayoko—”

“I was almost got molested in my last tv appearance by a tv host in the dressing room but I cannot do anything. . . not when many people were watching. She tried to kiss me and she also tried to cup my dick but luckily I was alert. You may think that I enjoy such thing but I do not. . . I fucking repeat. . . I DO NOT. Walang pinipiling kasarian ang ganoong bagay. Kahit pa lalaki ako at babae siya, nandidiri ako tuwing maaalala ko. I may have fucked countless women, but being molested was another case, Syreen. Kung hindi mo maintindihan, wala akong magagawa,” aniya at muli na naman akong tinitigan.

“Kung sa palagay mo ay mapipilit mo akong maging bodyguard mo dahil lang sa mga pinagsasasabi mo sa akin, then better think twice. Una, wala na akong pakialam sa ’yo. Pangalawa—” Hindi ko natapos ang sinasabi ko dahil bigla na lamang niyang inilang hakbang ang pagitan namin at marahas niyang siniil ng halik ang mga labi ko. Halik na nagpaparusa at ubos ng agresibo.

Hindi ako kumawala. . . OO NA, MARUPOK NA PUNYAWA! Sinagot ko ang halik niya at pinalupot ko pa ang mga braso ko sa batok niya para mas palalimin ang halik.

Kapwa kami naghahabol ng hiningan nang bitawan namin ang labi ng isa’t isa.

“May pakialam ka pa rin sa akin,” aniya saka ngumisi sa akin bago ako muling binigyan ng mabilis na halik.

“Nalilibugan lang ako,” deretsong sagot ko. “Tell you Mom—”

“Oh, I forgot,” putol niya at parang may hindi siya magandang sasabihin sa akin. Literal na nagrigodon ang puso ko sa kaba.

“Ano?”

“Zylin doesn’t know that we’re married. You just informed her a while ago,” walang habas na wika niya na nakapagpalaki ng mga mata ko! LITERAL NA NANLAKI, PAKINGSHET, KILIKILI NI VERON NA MALAGKET!

“GAGO—”

“And oh, another thing. . . my Mom knows that we are married.”

’TANG INA! PARA NIYA AKONG PINASABUGAN NG DALAWANG GRANADA!

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

–

VOTE | COMMENT

SILENT READERS, PLEASE DO VOTE AND COMMENT. 🥺

Six

SYREEN

SIGURADONG mababasa sa mukha ko na mukha akong pinasabugan ng granada dahil sa mga narinig ko mula sa kaniya.

“Earth to you, bilat! Para kang nabugbog ng tite—”

“Bunganga mo na naman!” sita ko kay Veron. Nasa 7/11 kami at kumakain ng ice cream. Kahit nasaan talaga, hindi niya magagawang maipreno ang bunganga niya. Kung hindi nga lang prof itong si Veron, pasok na pasok ’to sa mga comedy bar sa galing mang-alaska.

“Para ka kasing niyugyog ng three thousand times ng malaking sandata at hindi ka maka-get over,” pang-aasar niya kaya’t sinamaan ko siya ng tingin.

Pagkatapos naming mag-usap ni Leik kanina ay pinirmahan ko nang agad ang kontrata. Hindi ko alam kung dahil sa hiya at takot lo sa nanay niya, o talagang marupok lang akong tao kaya ganoon ang naging resulta.

Nilayasan ko siyang agad nang makapirma na ako at pinuntahan ko nga itong si Veron. Natatakot din akong baka sarili ko na ang ipagkanulo ko kapag nagtagal pa kaming magkasama. Literal na parang naglalakad na kalibugan si Leik para sa akin. Ang hirap niyang iwasan lalo na’t inborn sa mga tao ang ganoong bodily needs. At oo pakingshet, huwag n’yo nang ipamukha na three years na akong walang dilig.

“Tara na nga. Baka wala na naman tayong masakyan,” aya ni Veron sa akin saka pa niya binitbit ang bag ko. Ugali niya talagang magmukhang boyfriend sa akin sa pagbibitbit niya ng bag ko. Lalaking-lalaki naman talaga siya kapag tinignan mo, tapos ang guwapo, basta huwag lang siyang magsasalita. Pasmadong bakla kasi ang bunganga niya.

Nakalabas kami ng 7/11 at nag-aabang ng jeep, nang bigla na lamang may humintong pamilyar na itim na Ford Ranger sa harap namin.

“Mukhang masarap ang sakay, bilat,” siko sa akin ni Veron ngunit ibinaling ko sa iba ang paningin ko. Wala akong pantasya sa mga sasakyan at mas lalo na sa mga nasa loob. Dagdag lang sa polusyon ang mga hinayupak.

Hinawakan ko ang kamay ni Veron at hinatak ko siya patungo sa bandang poste para makita namin kung may dadaan na bus o jeep. Laki kasing harang ng sasakyan, e.

Saktong may dadaan na jeep sa harap namin nang bigla na lamang bumaba ang may ari ng Ford Ranger at parang gusto kong manakal nang makita ko si Leik na hindi maganda ang tabas ng mukha at akala mo ay nababalutan siya ng maitim na awra galing sa mga sinaunang kulto. Suot niya pa rin ang suot niyang long sleeves na navy blue na nakatupi ang mga manggas hanggang siko, at black na slacks.

Ano na naman kayang trip nitong bugok na ’to sa buhay? Para siyang isinumpa ng mga kapre sa sama ng timpla niya. Ang sama ng tingin niya sa kamay namin ni Veron kaya hindi ko na lang siya pinansin.

“OMG! FAFA ANDREY MY LOVES!” sigaw ni Veron at naglingunan ang ibang nag-aabang. Nakita ko kung gaano sila nagulat nang makita ang sikat na celebrity na ito na narito sa harap namin at parang kakainin ako—este kakain ng tao sa sama ng awra.

“Come with me,” malamig na wika niya ngunit hindi ko naman sure kung ako ang kausap niya dahil inalis ko na ang tingin ko sa kaniya.

“PA-PICTURE NAMAN, ANDREY! OMG! MY DEAREST ANDREY!” tili ng isang babaeng mukhang taeng-tae sa guwapo.

Napalingon ako nang matanaw ko siya sa peripheral vision ko na naglakad papalpait sa akin.

Lumapit siya sa akin nang malapit na malapit sala bumulong. “I’m talking to you, Syreen. Sasama ka ba sa akin o hahalikan kita sa harap ng mga taong ito at alam mo kung gaano kalaking eskandalo iyon,” aniya at naalarma talaga ako. ALAM NA ALAM NG BUGOK NA ’TO KUNG PAANO AKO TAKUTIN!

Agad kong hinatak ang bag ko kay Veron at akmang sasama na kay Leik nang bigla akong pigilan ni Veron. “Saan ang punta, bilat?” taas-kilay na tanong niya sa akin.

“Let her go,” matatas na utos ni Leik na ikinagulat—IKINAKILIG! Demonyong kaibigan ko, pinagtulakan pa ’ko.

Napapailing ns lang akong sumakay sa sasakyan niya kahit pa ang daming humahabol na fans niya sa amin. Mabuti at malaki si Veron. Nagmukha siyang bouncer na tagaharang ng mga fans nitong bugok na ’to.

“Saan mo na naman ako dadalhin?” tanong ko sa kaniya habang nagmamaneho siya.

“In our own house, MY WIFE,” sagot niya at damang-dama ko ang diin ng pananalita niya sa dalawang huling salita.

          

BUMUNGAD sa akin ang malaking bahay pagbaba ko ng sasakyan niya. Malayo ito ng bahagya sa eskwelahan na pinapasukan ko pero hindi naman malayong-malayo. Sakto lang naman.

Hindi niya ako pinansin at nagtuloy-tuloy lamang siya sa pagpasok sa loob ng bahay kaya sumunod ako. Aba bwakanang ina, mamaya at dito na pala ako mamamatay, mabuti nang nasa malapit siya.

Pagpasok ko sa bahay ay namamgha ako sa istura. Parang family house talaga ito dahil malaki ito at parang ang sarap lagyan ng sandamakmak na makukulit na batang naglalaro. Literal na ang ganda ng designs. Kung ibang babae ang dadalhin niya rito, tiyak na maninikluhod sa kaniya. . . but not me, excuse me! Punyawa, ayos na ayos ako sa buhay ko ’no!

“Sit down,” utos niya sa akin na tila ako aso kaya’t humalukipkip ako at ibinato sa mahabang sofa ang bag ko.

“Wala sa kontrata na kailangan kong tumira sa iisang bubong kasama mo,” walang emsoyon kong wika sa kaniya.

Imbes na maasar sa sinabi ko ay naupo lamang siya sa pang-isahang sofa at sinandal ang ulo niya sandali roon bago muling tumingin sa akin saka ngumisi. “But our marriage contract says otherwise,” aniya sa akin at parang gusto kong batuhin ng cannonball ang mukha niya.

“Kung may pagkakataon lang akong makalaya sa kasal na pinasok ko, matagal ko nang ginawa, Leik. Sagad sa buto ang galit ko sa ’yo,” anas ko sa kaniya saka ako ngumiti ng mapait. “Hindi ko ikakaila na bumibigay ang katawan ko sa tuwing malapit ka dahil iyon naman ang totoo. Marupok ako sa makamundong pagnanasang hatid mo, pero. . .” saglit akong huminto at bahagyang naglakad papalapit sa kaniya bago ako huminto sa harap niya. “. . . hindi maiaalis ng libog na nararamdaman ko ang sakit na binigay mo sa ’kin. Tinapon mo ’ko pagkatapos mo ’kong gamitin. Literal mo ’kong tinaboy na parang aso.”

I saw how his mischievous face suddenly turn into a serious one.

“I don’t like it when you are serious,” aniya at napangisi ako. Sabagay, bibihirang-bibihira naman talaga akong magseryoso sa mga bagay-bagay dahil literal akong gago at kwela.

“It’s not that you don’t like it when I’m serious. . . you just don’t like it whenever I am telling the truth and what’s inside me,” sagot ko sa kaniya. “Now, if you want me to be a good bodyguard for you, let me leave. Kapag nagtagal pa akong kasama ka, baka ako mismo ang pumatay sa ’yo.”

Nakita kong hindi siya natakot sa banta ko. . . walang kahit anong takot akong makita sa kaniya. Pakingshet, anong magagawa ko kung hindi ako intimidating enough? Hindi naman ako si Chief Aeickel na kayang magpaluhod ng mga tao sa isang tingin lang. Hindi naman ako si Callia na kayang tumakot at bumigla ng tao sa mga salita niya. Si Syreen lang ako. Pinaghalo ng katarantaduhan ni Jice na madalas kong nakakasama noon sa mga side mission, ni Griss na mabunganga at ni Missy na may mga kwelang banat na siyang sanggang-dikit ko sa Phyrric. Hybrid version nga raw nila ako sabi ni Aeiryn.

“You won’t leave. This is your house,” aniya sa akin saka tumayo mula sa pagkakaupo.

Akala ko ay tatalikuran niya ako ngunit nagkamali ako. Bigla na lamang niyang hinatak ang kamay ko at literal na napasama ang bwakanang inang katawan kong sagad sa karupokan! Ending, ito ako ay nakakandong na sa kaniya.

“Let me go!” singha ko sa kaniya ngunit imbes na sundin ako ay bigla niyang ipinalibot sa bewang ko ang mga braso niya.

“You’re not going anywhere, darling,” aniya at parang gustong bumaligtad ng sikmura ko sa pikon sa kaniya. Isiniksik niya sa likod ko sa ulo niya na lalo long ikinainis.

“Gago ka ba—SHIT!” BIGLA BA NAMAN NIYANG PINISIL ANG MALIIT KONG BILBIL GAWA NANG PAGKAKA-UPO KASABAY NANG PAGKAGAT NIYA SA LIKOD KO! NAPAKABUGOK NIYA TALAGA!

“I said you’re not going anywhere, so you are not going anywhere, Mrs. Laugthner. Pagod ako sa maghapon na ’to sa dami nang inasikaso ko kaya huwag mo na akong lalong pagurin pa,” aniya saka niya biglang hinawakan ang baba ko at ibinaling niya ng marahan ang ulo ko para magtagpo ang mga mata namin. “Ibang pagod ang gusto ko. Doon game ako.”

Pinanlakihan ko siya ng mga mata saka ko siya bahagyang inangilan. Gusto kong magpapasag pero mahigpit ang yakap ng isa niyang braso sa akin. “Saan ka napagod? Sa kerida mong hampas-lupa? Nakakaubos ba siya ng energy? No wonder, mukha kang tuyot,” bawi ko sa kaniya ngunit tila hindi naman siya apektado, bwakanang ina!

“Tell me, darling. Are you jealous?” aniya sa nakakalokong tono habang hindi pa rin binibitawan ang baba ko.

“Jealous? Sura lang n’on, bantot pa ng bunganga, tapos pagseselosan ko? Asa! Isa pa, mahal ba kita—”

“Yes. You love me, Syreen. . . very much.”

Hindi ako nakakibo sa ginawa niyang pagputol sa akin. Ang tagal kong pinatatag ang sarili ko, pero ngayong nakita at nakakasama ko na naman si Leik, parang wala na naman lahat nang inipon ko. Parang back to zero na naman ang progress ko.

Hindi ako magsisinungaling. Sa tanang buhay ko, si Leik lang ang minahal ko at pinag-alayan ng lahat-lahat na mayroon ako, kaya para akong winasak na kastilyo nang malaman kong tinarantado niya lang ako. . . at ang mas masakit pa roon, hindi siya humingi ng tawad kahit na kailan—kahit pa ngayong nagkita kaming muli, at. . . hindi ko pa rin alam ang dahilan kung bakit niya iyon ginawa sa akin.

Pinakasalan, ginalaw. . . saka tinaboy.

“Oo, mahal kita. . .” wika ko at naramdaman ko ang pagluwag ng pagkakahapit niya sa akin. Siguro ay nababasa niya ang mga mata ko sa oras na ito. Tumayo ako at lumayo sa kaniya. “. . . pero hindi sapat ’yon para isugal ko na naman ang sarili ko sa ’yo, lalo pa’t alam ko. . . alam na alam kong laruan lang ako sa ’yo, ’tang ina.”

May kakaiba sa mga mata ni Leik na hindi ko mawari. Tila may mga emosyon doon na naglalaban kung ano bang dapat niyang ilabas at ipakita.

“Do you really want to sign an annulment paper?” tanong niya sa akin na hindi ko alam kung saan nanggaling.

“Para makapagpakasal na kayo agad? Iyon ang naabutan kong usap n’yo,” nakangisi kong wika.

“We’re not talking about the annulment papers, because she was not aware that I am married. You’re the one who informed her about our marriage, Syreen. We’re talking about my safety over my obsessive fans and she wants you to sign immediately as my bodyguard to guarantee my safety, so we could proceed with our wedding plans without any hassle,” paliwanag niya pero parang hindi naman gumaan ang loob ko sa sinabi niya. Lalo pa ngang nakagago sa akin!

“Talaga naman palang pakingshet ka, e. Kasal ka sa akin tapos may wedding plans kayo pero hindi tayo annulled? Ano ka? Nangongolekta ng asawa?”

Nagbago ang awra niya at hindi ko iyon mabasa lalo pa at yumuko siya. “I’m not going to marry her. I only endured those years I had with her because of guilt and responsibility, Syreen. Zylin was my dad’s godchild and she lost her mother three years ago—which was a close aunt of mine, because of depression. Yes, I told you that she will only act as my girlfriend to mislead media’s attention away from you, but things went complicated. She grew fond of me and when I told her I have a girlfriend—not a wife, she almost killed herself by hanging. Tinaboy kita kasi iniisip kong maiintindihan mo ’ko—”

“Napakagago mo.” Iyon ang mga salitang lumabas sa mga labi ko na pumutol sa kaniya sa pananalita.

“Darling—” Hindi na niya natapos ang dapat na sasabihin niya dahil bigla ko na lamang siyang dinukwang at binigyan ng halik sa mga labi niya.

Saglit lang na nagtagal ang halikan na iyon at humiwalay na ’ko.

Tinitigan niya ako sa mga mata bago siya muling nagsalita.

“Can we give our marriage a second chance?” tanong niya at tila naumid ang dila ko sa dapat kong isagot.

Hanggang kailan ako tatarantaduhin ng mga salita mong patuloy na malakas na malakas sa akin ang epekto?

  

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

**

VOTE | COMMENT

PLEASE ! ! ! ! !

Pauunahan ko na kayo, this novel will give you a roller coaster type of emotion. It was meant to happen, don’t worry. When things unfold at the peak of this novel, mare-realize n’yo kung para saan ang roller coaster emotion ng istorya.

Seven

SYREEN

TITIG na titig siya sa akin at mukhang inaalam niya kung anong magiging desisyon ko. As if naman mababasa niya, kung anong tumatakbo sa utak ko ngayon.

“Talk, Syreen. Huwag mo ’kong—”

“Paasahin? Gaguhin? Tarantaduhin?” putol ko sa kaniya at naglakad-lakad ako sa harapan niya. “Hindi ko naman ikakaila sa ’yo na marupok ako dahil iyon ang totoo. . . pero hindi kaya masyadong tanga naman na ang turing mo sa akin?”

I saw how his brows furrowed. Mukhang hindi iyon ang inaasahan niyang sasabihin ko.

Tinitigan niya ako nang mabuti saka siya dumukwang, itinukod ang mga siko niya sa mga tuhod niya at pinagsalikop ang magkabilang kamay niya. “I’m only asking a second chance for us—”

“Ang dali naman kasing sabihin niyan sa ’yo, pakingshet. Hindi naman kasi ikaw ang nasaktan, ikaw kasi ang nang-iwan. Aba’y kung ganoon lang naman talaga kadaling mag-move on at patatagin ang sarili, bakit ako magpapakipot? Redeeming myself back was as hard as accepting that you only played with my feelings. . . that you took advantage of my naiveness.” Nakita kong may dumaan na guilt sa mga mata niya ngunit agaran naman iyong nawala.

Legit check lang ha? Parang pinipiga ang dibdib ko. Ayaw ko na kasi talagang maalala lahat ng katangahan at pagpapakabobo ko noon pero heto siya’t kulang na lang ay ungkating ang bwakanang inang nakaraan namin.

“I’m not invalidating your emotions. Of course, you deserve to give me back the pain I’ve caused you. Hindi ko inaalis iyon sa ’yo. . . but, darling, I want to go back home now. I want you to be back in my life now. Three years was enough for fooling myself. I’m damn tired, and I want to go back where my heart really belongs,” aniya sa akin habang seryosong-seryoso ang titig at tono niya. Parang gusto niyang pasukin ang hangganan ng pagmamatigas ko sa paraan ng pagtitig niya sa akin.

Naglakad ako patungo sa gilid na sofa at naupo bago muling bumaling sa kaniya na nakasunod pala sa akin ang mga titig. “Home? I’m not your home, Leik. You don’t destroy your home. Are you even sane? Akala mo ba napagaan nang ginawa mong pag-amin sa akin ang loob ko? No. You only make it worst.”

“But you kissed me,” aniya at halos bulong na lamang iyon na umabot sa tainga ko.

“I kissed you, yes. . . but I only did that to balance the situation and nothing else. Kung ikaw ba ang nasa posisyon ko at sinabi ko sa ’yong tinaboy kita three years ago para lang samahan ang isang lalaking mentally unstable, would you easily and quickly accept the pain I gave you? Would you quiclly accept my back in your life just because I told you that you were my home?” sunod-sunod na tanong ko sa kaniya at nakita ko siyang napayuko at natahimik.

“I wont,” he replied that surprised me.

I flicked my tongue and chuckled sarcastically. “See? The end didn’t justify your means. Anong gusto mong gawin ko? Magta-thumbling pabalik sa ’yo dahil ako na ngayon ang pinipili mo? Ang intindi mo ba, masarap maging part ng option? ng choices? Babalikan mo ’ko dahil pagod ka na sa unang pinili mo? Babalikan mo ’ko dahil ayaw mo na sa naging desisyon mo? Bigyan mo naman kahit paano ng kahihiyan ang sarili mo, Leik. Aba’y totoong marupok ako, pero nag-iisip pa naman ako. Second chance for this marriage? I’m sorry. . . bodyguard lang ang kaya kong i-offer sa ’yo,” wika ko saka ako tumayo at kinuha ang bag ko.

Nagsimula akong maglakad patungo sa pinto at hindi naman niya ako sinundan na talagang pinagpapasalamat ko. Baka kasi imbes na lumayas ako, bumalik ako dahil sa pagkarupok-rupok ko.

Hawak ko ang seradura ng pinto nang muli ko siyang lingunin.

“Have a good life with Zylin, Leik. Have a good life with that mentally unstable woman that you chose over us. . . ako na ang mag-aasikaso ng annulment papers.”

      

ITSURA ni Veron ngayon, parang gusto niya akong tirisin, balatan ng buhay at ipagulong sa asin. Nasa classroom pa naman niya kami. Baka i-salvage ako nito.

“SERYOSO, BILAT? ANNULMENT? WOW! ANG GANDA MO NAMAN. PASAMPAL!” aniya sa akin nang maikuwento ko nag tungkol sa pag-file ko ng annulment papers. Siya pa talaga ang unang kumokontra.

Sinamaan ko siya ng tingin bago ko inangilan. “Alam mo, beks, hindi ko talaga malaman kung kaibigan kita o ano. Alam mo naman na stress ako sa kasal na ’yon tapos ayaw mo pa akong paalisin.”

“Hindi ito tungkol sa stress mo, bilat. Tungkol ito sa kayamanan niya. Praktikal tayo rito kahit guwapo siya. Ano, hahayaan mo na lang na ibang babae ang makinabang sa pera niya samantalang ikaw na nga ang legal na asawa sa papel? Papaalala ko lang sa ’yo ha? Wala ka ng milyon-milyon sa bank account mo, oy. Naubos kakapagamot sa mudrakels mo. Wala ka na pong pera at umaasa ka na lang talaga sa sahod mo ngayon. Lahat ng naipon mo sa sinasabi mong dati mong trabaho—na parang agogo dancer yata dahil sa laki ng suweldo, wala na, bilat. Pasensya mo marami pa, pero pera mo, ubos na ubos na!” Ang haba ng sermon niya sa akin pero batak na batak talaga ang punto. Pakiramdam ko sinapingil ako ni Veron ng katotohanan.

Nilapitan ko siya at hinagod-hagod ko ang likuran niya. Napapilantik naman ang daliri niya at kunwaring may pinupunasan na pawis sa noo.

“Huwag ka nang magalit—”

“Stress ako sa ’yo, bilat. Kung gusto mo talaga ng annulment manghingi ka ng bayad danyos na sampung bilyon,” aniya sa akin na ikinatawa. “Gaga, hindi ako nagjo-joke.”

Magsasalita na sana ako nang bigla na lamang sunod-sunod na tumunog ang telepono ko. Pagtingin ko sa tumatawag ay hindi naman ito nakarehistro.

“Hello—”

“You signed the contract. It starts today,” anang tinig na parang nakakabobong mapakinggan.

“Gege. Nasaan ka bang bugok ka? Huwag mong sabibin na nasa impyerno ka. Matagal ka pang bababa ro’n. Masamang damo ka, e.”

“I am looking at you right now while you caressing other man’s back. Lumabas ka rito bago pa kita pasukin. . . diyan.”

Agad kong pinatay ang tawag at natanaw ko siya sa bintana ng classroom ni Veron.

“Beks, labas muna ’ko. Wala akong klase ngayon. May hayop na nag-ayos ng schedule ko,” paalam ko kay Veron at hindi na ako naghintay na sumagot pa siya.

Malalaki ang hakbang ko na tinungo ang kinaroroonan ng BOSS KO, at agaran na sumakay sa sasakyan niya.

“We’re going to go—”

“Wala akong pakialam kahit saan pa tayo magpunta. May dala akong baril, mag-iingat ka sa ’kin,” putol na malamig na wika ko sa kaniya saka ko ibinaling ang tingin ko sa bintana. Hindi na siya kumibo pa at pinaandar na ang sasakyan.

Mahaba-haba ang naging biyahe namin hanggang sa abuti namin ang isang malaking building. Mukhang dito ang studio nila.

“I already explained to Zylin our situation since I cannot take your words back about our marriage,” aniya nang akmang bababa na ako ng sasakyan.

“Ayos pala. Sabihin mo inaasikaso ko na rin ang annulment natin para sa happily ever after n’yo,” sagot ko sa bwakanang inang bugok sa lahat ng bugok at bumaba na ng sasakyan.

Sana all lang naman, ’di ba? Sana all nabibigyan ng explanation. Ako three years delayed ang punyawang explanation. Ang matindi pa ro’n, hindi pa rin malinaw sa akin ang ideya kung bakit matapos ang tatlong taon doon parang gago na kabuteng lalapit-lapit ulit sa akin. Lakas makabugok, e. At ano nga raw. . . gusto ng second chance sa marriage at tinawag pa akong home. Sarap bangasan sa mukha hayop na ’yan.

“Good morning, hon!” salubong sa kaniya ni Zylin ng yakap habang nakasuot ng one piece swim suit. Tiningnan ako nito na para bang nang-uuyam kaya’t nginisian ko siya at kinindatan.

Walang habas akong dumaan sa gitnan nila para paghiwalayin sila. “Excuse me, tabi diyan, dadaan ang legal at orihinal,” pang-aasar ko saka ko pa sila hinawi at successful akong nakalagpas. Hindi nila ako maaapi. Hindi ako nagpakatatag para maging bobong api-apihan gaya ng mga teleseryes sa hapon. Ako si Emma—ang orihilan, pero ugali akong Georgia—palaban at matapang.

“Bitch—”

“Puro bitch lang ba ang kaya mong sabihin. . . kerida?” tanong ko saka ko sila biglang nilingon. Nakita ko ang nagngingitngit na mukha ni Zylin. Parang sasabog na sa galit ang gaga.

Bigla siyang umangkla sa braso ni Leik saka ako nginisian. “Kerida bang matatawag kung ako naman ang pinili? Kerida ba ako kung ako ang nayayakap, nahahalikan at nakakasama?” mayabang pahayag niya sa akin ngunit tumawa lamang ako nang pagkalakas-lakas.

“Oo naman, kerida pa rin ’yon. Kahit bali-baligtarin mo ang mundo, kabit pa rin ang tawag sa ’yo. At ano? Pinili? OMG, Zylin!” pang-aasar na sagot ko saka ko pa tinakpang ang bibig ko na wari bang gulat ma gulat. “Proud kang pinili ka? Ang ganda mo pero utak tanga ka. Gusto mo pala na option ka lang? Ngiiii. Nakakaawa ka naman,” dagdag ko saka ako bumaling kay Leik at ngumiti sa kaniya nang pagkatamis-tamis. “Ay oo nga pala, DARLING, nasabi mo na ba sa kaniyang sinabi mo sa akin kagabi na mahal na mahal mo ’ko? Sinabi mo na ba sa kaniyang nagmamakaawa ka sa akin ng second chance? Nabanggit mo ba sa kaniyang, ako ang HOME mo? Tell it to her, hubby. Para naman hindi niya ako pinagmamalakihan,” banta ko sa kaniya saka ako kumindat at ngumiti bago sila tuluyang tinalikuran.

Ako? Magpapatalo? Excuse me. Magagalitin ako pero hindi uubra sa akin kapag bagsakan na ganito. Mainitin ang ulo ko pero kaya kong magpaikot ng tao kung gusto ko. I may be a ‘tang ina’, ‘gago’, ‘bugok’, ‘pakingshet’, ‘punyawa’ person, pero kapag ganitong banatan, hindi ako mapipikon ng kahit na sino. . . not unless si Leik ka. Siya lang naman talaga ang malakas ang loob na asarin ako habang seryoso.

Tumungo ako sa rest room na nakita ko at agad tumingin sa salamin. Maganda naman ako, e. Malay ko ba sa mata ni Leik. Maganda pa ako ro’n sa bobang Zylin na ’yon. Sigurado rin ako na kahit na virgin akong nakuha ni Leik, paniguradong mas masarap ako ro’n. Suso pa lang taob na ’yon. Anong lalamasin ni Leik sa kaniya? Utong?

“Sus! Kapag nga nagkakasagutan kami ng bobang ’yon gusto ko talagang banatan na huwag siyang bastos at huwag niya ’kong talikuran kahit pa nakaharap siya. Literal siyang flat, duh!” monologue ko sa salamin. Aba’y nanggigigil naman akong talaga.

“Of course, your’s are way bigger. Fondling them was my favorite, darling.”

Literal akong napakislot sa boses na iyon. Paglingon ko ay nakita ko si Leik na prenteng nakasandal sa may pintuan ng rest room.

“Alam ko. Hindi mo kailangan ipagduldulan,” sagot ko sa kaniya at tuluyan siyang hinarap saka humalukipkip. “Kaya nga hindi ko maintindihan bakit pinili mo ang isang ’yon. Obvious naman na lamang ako sa kaniya sa lahat lalo na sa utak.”

“I already explained it to you, Syreen—”

“THREE YEARS? THREE YEARS DELAYED?” putol ko sa kaniya saka ako tumawa ng nakakaloko. “Hindi mo man lang talaga kayang sabihin sa akin ang dahilan kung bakit? Ang gusto ko lang naman malaman ang mismong dahilan bakit kung kailan maayos na maayos na akong namumuhay saka ka darating at magbibida-bida na akala mo ako ang may malaking utang sa ’yo! Isa kang malaking pakingshet!” pigil ang galit na wika ko. Baka mailabas ko na lang bigla ang baril na dala ko at maitutok sa noo niya dahil sa galit na nangingibabaw sa akin.

“Hindi ka ba napapagod magalit?” aniya saka umalis sa pagkakasandal sa pinto at naglakad palapit sa akin. Nang magtakatapat na kami ay huminto siya.

“Leik, puwede bang bumalik ka na lang sa pinanggalingan mo at patahimikin mo ang buhay ko? Napapabilib ako masyado ng koneksyon mo. Una, naging presidente ka bigla ng eskwelahan na pinagtatrabahuhan ko. Pangalawa, may bahay ka malapit lang dito na sinasabi mong bahay ko. Pangatlo, may studio ka na narito lang at narito pa ang kabit mo. Anong klase mambabarang ka ba at parang pabor lahat sa ’yo? Matagal mo ba ’kong nahanap pero ngayon mo lang ako ginugulo? ’Tang ina sagutin mo ’yan bago ko basagin ang mukha mo!”

Nagbuntonghininga siya bago nagsalita. “No. I just found your location recently, and those incidents you mentioned were purely coincidence. I didn’t know that your workplace was just nearby,” kalmado niyang sagot sa akin.

“Madali lang naman palang sumagot ng tanong, pero bakit ’yong tanong ko tungkol sa bakit ngayon mo lang ako nilapitan, hindi mo magawang sagutin—”

“I want a child, Syreen, and I want my wife to be the mother.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

VOTE | COMMENT

Ginaganahan akong mag-update kapag maraming vote at comment. Hahaha.

Eight

Early note: LEIK ANDREY’S NAME IS PRONOUNCED AS “LEYK ANDREY”. LEIK AS IN LAKE NA LAWA. TAAL LAKE, LAWA NG TAAL. OKAY TAYO PO RO’N? TIGILAN N’YO PO ANG KAKATAWAG SA KANIYA NG LIEK O LICK! HINDI ‘DILAAN’ ANG BIDA KO. HAHAHAHA.

–

  

SYREEN

TINAPUNAN ko siya ng isang tingin na hindi makapaniwala. “Gago ka ba?”

“I’m telling you the whole truth,” aniya sa akin at parang gusto ko na lang biglang sungalngalin ang bunganga niya sa mga pinagsasasabi niya.

“Anong tingin mo sa akin? Bagsakan mo ng libog? Paanakang baboy? Inahin? Lintek kang lawa ka! Ang laki-laki ng topak mo sa ulo, pakingshet ka!” gigil na wika ko saka ko sana siya lalagpasan ngunit mabilis niyang hinigit ang braso ko.

“Our marriage will never get annulled, Syreen. Sa akin at sa akin ka pa rin kahit na anong mangyari,” pigil niya sa akin.

Nasa punto na ako ng buhay ko na gusto ko siyang biglaang harapin ang sabakan sa mukha hanggang sa hindi na siya makapagsalita pa ng nga bagay na napakalakas ng epekto sa akin.

“Ganoon ba? E ’di huwag. Ayaw mo? Then tell your mistress to stay out of my sight. Baka magdilim ang paningin ko, ma-salvage ko kayo,” banta ko nang hindi siya nililingon saka ko marahas na binawi ang braso ko sa kaniya at lumabas ng rest room.

Nagngingitngit ako na tumungo sa mismong studio nila kung saan naroon na ang ibang artista at modelo. Maraming abala sa pagre-retouch at ang iba naman ay sa pamimili ng damit na susuotin, pero may isang nangingibabaw sa kanila. . . si Zylin na tanga habang pilit na naglalagay yata ng silicon sa suso niyang malaki pa ang kamao ng bagong panganak na sanggol.

Walang pumapansin sa kaniya. Mukhang sanay na ang mga artista at modelo na ’to na makitang ginagawa niya ang kabobohan na ’to. Literal na lang akong napapailing. Gago talaga ni Leik, walang taste!

“Hi! Are you an artist too?” Napalingon ako sa nagsalita at muntik akong atakihin sa puso nang makita ko ang isang babaeng pagka-kapal-kapal ng salamit at kamukha ni Betty La Fea noong hindi pa name-make over! Sabog ang kulot niyang buhok, nakalabas ang ngipin na medyo may itim-itim at puro pimples. Susmaryosep! Gusto ko siyang dalhin agad sa salon! Ang suot pa naman din niya ay parang mga damit nina Maria, Leonora, Teresa.

“No. PA lang ako,” sagot ko sa kaniya nang makabawi na ako sa gulat at ngumiti ako sa kaniya.

“Ang ganda mo naman po para maging PA lang. Gusto mo pong mag-artista?” nakangiti niyang sagot sa akin. Kahit medyo mukha siyang mangkukulam, naaaliw ako sa kaniya. Seryoso!

Mukha namang mas bata siya sa akin kaya nilagay ko ang kamay ko sa ulo niya at ginulo ang buhok niyang magulo na nga. “Hindi naman lahat tayong maganda kailangan mag-artista. Iyong beauty kasi natin, dapat tinatago kasi siguradong pagkakaguluhan ng iba,” turan ko saka ko pa siya kinindata na ikinahagikgik niya.

“Alam n’yo po, bagay na bagay po kayo n’ong main artist sa photoshoot ngayon. Ayaw n’yo po ba talagang i-try?” tanong niya sa akin ngunit nakangiti akong umiling sa kaniya.

“Tingnan mo ’yon.” Turo ko kay Zylin habang patuloy niyang inaayos ang hianaharap niyang wala naman. “Hindi ko kayang gumawa ng mga bagay-bagay para lang i-please ang iba o pagandahin ang imahe ko. Hindi ko kayang pekein ang mga bagay-bagay. Parang nahihirapan akong huminga,” paliwanag ko sa kaniya at kukurap-kurap siyang tumango sa akin.

Bigla na lamang niya akong niyakap na ikinagulat ko. “Kayo lang po ang nakipag-usap sa akin. Kanina pa po ako pilit nakikipag-usap sa kanila. Sabi ang pangit ko raw po at dugyot,” sumbong niya habang nakayakap sa akin.

Niyakap ko siya pabalik kahit pa tumatama ang buhaghag niyang buhok sa mukha ko. Mabait naman kasi, ba’t naman itataboy at pandidirian? Mga artista na ’to, minsan mga feeling privilege.

“Hayaan mo ’yang mga pangit na ’yan—”

“GUYS, START NA TAYO SA PHOTOSHOOT, BUT BEFORE THAT, I WANT YOU GUYS TO MEET OUR PRIMARY SPONSOR FOR TODAY. SHE OWNS THE BIGGEST AND THE MOST POPULAR MAKE UP BRAND IN THE SOUTH-EAST ASIAN REGION! IYON ANG MGA MAKE UP NA GINAMIT N’YO TODAY AT ANG MISMONG I-E-ENDORSE NINYO. LET’S ALL WELCOME, MS. AKISHA ZEERS! JOIN US HERE IN FRONT, MISS AKI!”

Bigla na lamang kumalas ang babaeng nakayakap sa akin saka niya ako kinindatan at tumungo na sa gitna. Sakto naman na pag-alis niya ay dumating si Leik at tumabi sa akin habang nakapamulsa.

“You just hit the jackpot, darling,” aniya sa akin at naguguluhan.

“Gad! Ampangit!” dinig kong bulong ng isang modelo at awtomatiko akong napasama ng tingin sa kaniya.

“Bastos ang bunganga mo. Hindi ka naman maganda. Kapag nalublob ka sa swimming pool, hulas kang tanga ka!” singhal ko rito na ikinagulat ng karamihan na narito ngunit narinig ko lamang si Leik na bigla na lamang tumawa. . . at sinundan ng babaeng yumakap sa akin kanina ang pagtawa niya.

Natigil sila sa pagtawa at bigla na lamang nag-alis itong si Akisha ng mga suot niyang. . . DISGUISE! Pakingshet!

May lumapit sa kaniyang babae na inabutan siya ng mga wipes at kung anu-ano pa. Basta nagulat na lang ako, mayroon ng napakagandang babae sa gitna.

“Hi, everyone. I’m Akisha Zeers, the sole owner of Zeerisha. I conducted a test a while ago to give a full sponsorship but no one passed, except for this non-artist here,” aniya sabay akong itinuro. LITERAL AKONG GULAT NA GULAT, PUNYAWA! “She deserves the one hundred million worth of sponsorship despite of not being an artist. And mind you, I’m giving it to her. . . in cash.”

HOY, BWAKANANG INA! TUMAMA BA ’KO SA LOTTO? MAMAMATAY NA BA AKO AT KAILANGAN KO NANG AYUSIN ANG LAST WILL TESTAMENT KO? PAKINGSHET!

Lahat ng narito ay napasinghap sa sinabi niya. Ako nga punyawa, parang gustong sampalin ang sarili ko. May katok ba sa ulo ang babaeng ’to?

“And if she would take my offer, she will be my brand ambassadress together with Mr. Leik Andrey Laugthner.”

Agad akong napalingon kay Leik at nakita kong malaki ang pagkakangisi niya bago lumingon din sa akin saka kumindat.

“Pakana mo ba ’to—”

“No. She really conducted a test and you passed. I didn’t know that you are this kind,” aniya sa akin at agad ko siyang inangilan.

“Gago. Mabait talaga ako, sa ’yo lang naman sumasama ang ugali ko. Bago tayo maikasal, alam mo kung gaano ako kabait at kauto-uto!”

Tinawanan lang ako ng walang hiyang lalaking bugok pa sa lahat nang bugok!

“Meet me later, Ms.?”

“S–Syreen Averde—”

“Mrs. Laugthner, Aki. She’s my wife—Syreen Elieja Averde Laugthner.”

AY PUNYAWANG INA NG MGA BUGOK NA ITLOG!

Kung kanina napasinghap ang lahat sa pagbabagong anyo ni Aki, ngayon naman, nahulog yata pati mga puso ng nga tao rito sa ginawa niyang pag-amin! BWAKANANG INANG LALAKI ’TO! KUNG KAILAN KO NILALAYO ANG SARILI KO, SAKA SIYA NAGSUSUMIKSIK!

“OMG, HON—”

“And whoever tells it to the media, I’m warning you. . . you will face hell and torture. I have all the access and means to know who will leak this information. Let me and my wife have our own private life. Don’t meddle,” putol niya sa ikukuda ni Zylin na mukhang hindi inaasahan ang nangyayari ngayon. Gaga ba siya? Quits lang! Ako nga windang na windang pa!

Bigla na lamang niya akong hinawakan sa pulso ko at kinaladkad ako palabas ng building na iyon. Agad niya akong isinakay sa sasakyan niya at tumungo naman siya sa driver’s seat.

“Punyawa, Leik Andrey! Ipaliwanag mo sa akin ang nangyaring ’yon!” sigaw ko sa kaniya nang paaandarin na sana niya ang sasakyan.

Akala ko ay sasaguti niya na ako nang nilingon niya na ’ko ngunit mali ako. Bigla na lamang siyang dumukwang sa akin saka inayos ang seatbelt ko. . . at bigla akong ginawaran ng mabilis na halik sa mga labi.

“Bugok—”

“One thing is for sure, hindi ka na makakawala pa.”

    

NARATING namin ang isang tila malawak na lupain na may iilang-ilan pang mga magsasaka na kakatapos gumapas.

“Huwag mong sabihis sa ’yo rin ’to? Talagang pagdududahan na kita—”

“Kay Akisha ’to,” putol niya sa akin at bahagyang gunaan ang pakiramdam ko.

Sa totoo lang, gusto ko na siyang paghinalaan na stalker ko.

“Sino ba ’yon? Ang weird lang ng mga trip niya sa buhay niya,” wika ko saka ako bumaba ng sasakyan at sumunod naman siya.

Dumeretso ako sa ilalim ng malaking puno ng acacia at doon ako naupo sa may kahoy na upuan na ginawa rin niya.

“She’s the only daughter of tito Royze—tito Nigel’s bandmate. Kaibigan din sila ni Mommy. She bacame successful all by herself and I am really proud of her—”

“Kapag sinabi mong kabit mo na naman ’yon, babasagin ko na talaga ’yang itlog at mukha mong bugok ka!” putol na singhal ko sa kaniya at inamabaan ko pa siya ng suntok ngunit sinalo niya lamang iyon ng isang kamay niya.

Ibinaba niya ang kamao ko at bigla na lamang niya akong hinatak saka niyapos nang pagkahigpit-higpit.

“Sabi ko sa ’yo ikaw lang, ’di ba? I gave you the reason why I stayed at Zylin’s side, and don’t get jealous towards Aki. She’s a lesbian. We both like women,” bulong niya habang nakayakap sa akin.

Bwakanang ina, rumurupok na ’ko! Kailangan kong ikalma ang fukikels kong nawe-wet! Pakingshet na utak ko, advance kasi mag-isip ang lintek! Yakap lang naman ako, pero ang nasa utak ko yata orgasm na! Bwakanang ina talaga!

Malakas ko siyang itinulak palayo sa akin at tinitigan ng mariin sa mga mata. As in titig na titig na parang naglalagkitan na kami ng tingin at papunta na sa sex, PERO SYEMPRE NAMAN HINDI DOON ANG PUNTA! Ine-explain ko lang kung gaano ka-intense!

“Leik, ito once and for all lang. Hindi ko na kahit kailan pa itatanong sa ’yo ulit ’to lapag nakuha ko nang maayos ang sagot mo. I just need the proper answer.”

“Spill.”

“What am I to you? Bakit bumalik ka ulit sa buhay ko? Huwag mo ’kong banatan na gusto mong maging ina ako ng mga anak mo dahil hindi ko bibilhin ang alibi na ’yon. Tapos na akong magtanga-tangahan. Panahon naman na para sa katotohanan,” siwalat ko sa kaniya.

Saglit siyang nanahimik ngunit nakatitig pa rin siya sa akin. Para ngang mas intense ang titig niya, pakingshet! Sa akin pa-sex pa lang, ang sa kaniya yata pa-orgasm na!

“I just want you back because I feel so empty without you, and that’s the truth. Those three fucking years without you by my side, I felt so alone and fucked up. I felt like I am a useless being that doesn’t deserve the word love. . . that I don’t deserve to be cared for. I don’t need you to give me a child. . . I want you. I only want you, Syreen. Kapag ikaw ang bumalik, kakalimutan ko na lahat. Sisimulan natin ulit ang lahat. Lahat ng ayaw mo, iiwasan ko. Lahat ng hindi mo gusto, titigilan ko. Lahat n’ong makapagpapasaya sa ’yo gagawin ko. Lahat ng kailangan mo ibibigay ko. . . just come back to me and fill the emptiness in me. I hate living like a dead person. I hate living like I am just breathing without a purpose,” mahaba niyang paliwanag sa akin at pakiramdam ko lalamunin na ako ng buong-buo ng mga salita niya pero nakakaramdam ako ng kakaiba.

Totoong nakakapanlambot. Totoong tumagos lahat ng sinabi niya sa akin. Gusto kong magmatigas. Gusto kong ilaban ang sakit na ibinigay niya noon sa akin. Gusto kong iparamdam sa kaniya ang pangtataboy na naranasan ko. Gusto kong ipakita sa kaniya hindi na ako ang Syreen na gagang-gaga sa kaniya. . . pero lahat ng gusto kong ’yan, kayang-kayang lusawin ng mga salita niyang nakakarupok, ’tang ina.

“Sana noon pa, Leik. Naghintay naman ako. Tanga ’ko, e. Naghintay ako na babalikan mo ’ko at sasabihin mong izza prank, pero hindi, e. Hindi mo naman ako binalikan. Hinayaan mo ’kong mawala. Hinayaan mo lang ako. Itapon mo kung anong meron tayo.  Itinapon mo ’yong tayo. . . Leik Andrey Laugthner. . .

    

…

   

…

   

…

   

…

   

…

  

…

. . . kung bibigyan ko ba ng pangalawang pagkakataon ang kasal na ’to, anong aasahan ko sa ’yo?“

“I’ll give you my whole life, darling. . . buong ako. . . buong-buo.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Iyong unang version nitong chapter na ’to, masakit. HAHAHA. Sabi ko saka ko na kayo sasaktan, ito na lang muna pala. HAHAHAHA.

Nine

SYREEN

“I’LL give you my whole life, darling. . . buong ako. . . buong-buo.”

Kahit anong pilit kong huwag magpadala sa kaniya, nilalamon pa rin ako ng mga kagustuhan ko na sumubok. . . na baka puwede pa. . . na baka puwedeng umisang tsansa pa.

“Hindi ko na pagagandahin ang mga salita ko, Leik. Sa totoo lang, natatakot na akong sumubok sa ’yo, natatakot na akong sumugal, natatakot na akong magbaka-sakali, natatakot na ako. . . sa ’yo mismo, at sa kung anong bagong paraan ng pananakit na naman ang gagawin mo sa akin, pero wala, e. Kahit yata sampung taon o tatlong dekada ang lumipas, talong mo lang ang paulit-ulit na hahanapin ng bulaklak ng kalabasa,” mahaba kong turan at nakita ko ang unti-unting pagguhit ng ngiti sa mga labi niya.

“So does that mean—”

“Yes, Leik. I’m giving this marriage another chance, pero may kondisyones ako,” putol ko sa kaniya at talaga namang all ears siya. Don’t touch me, I’m kahabol-habol!

Tumango siya sa akin saka nagsalita. “Okay. What is—”

“What are, Leik. What are ang dapat tanong mo,” putol kong muli sa kaniya.

Huminga siya nang malalim bago pa nagsalita. Mukhang nire-ready na niya ang sarili niya sa mga sasabihin ko. Haler, talagang dapat siyang mag-ready. Ise-secure ko na ang fukikels ko para iwas rakrakan!

“What are your conditions?”

Kinuha ko na muna ang telepono ko at binuksan ko ang voice recorder.

“Una, hahayaan mo akong umuwi na muna ngayon sa amin para kumuha ako ng mga gamit ko—”

“Does that mean that you’re coming with me?” tanong niya sa akin at hindi talaga maitatago ang excitement sa mukha niya.

“Puwera na lang kung gusto mo ng hide and seek habang bitbit ko lahat ng mga gamit ko?” taas-kilay na sita ko sa kaniya pero hindi naalis niyon ang excitement niya.

He’s really all for it. . . kahit na bahagya ko iyong pinagdududahan.

“Go on.”

“Pangalawa, gusto ko na uuwi ako tuwing gabi sa amin sa mga araw ng Lunes, Huwebes, Biyernes at Linggo, dahil kailangan kong asikasuhin ang nanay at tatay ko. Muntik nang mawala sa akin ang nanay ko three years ago, at gusto kong naroon pa rin ako para sa kanila kahit pa magiging ayos na tayo. May taning na ang nanay ko ng limang buwan, I want to be there for her,” paliwanag ko at sunod-sunod ang naging pagtango niya.

“I’m all good with that, and. . . I’m sorry if I wasn’t there when you needed a companion,” aniya sa akin at ngumiti ako.

“You don’t have to be sorry. Tapos na ’yon,” anas ko at muling itinuon ang pansin sa sinasabi ko. “Pangatlo, ayaw na ayaw kong aalamin mo kung saan ako nakatira. Ayaw na ayaw kong dadalawin mo ang nanay at tatay ko para lang ipakilala mo ang sarili mo. Wala silang alam tungkol sa ’yo. Wala silang alam sa kung ano tayo o kung anong naganap sa pagitan natin noon. Ayaw kong bigyan siya ng dahilan para ma-stress pa dahil matanda na sila. Sapat nang nabigyan ko sila ng sakit ng ulo noon. Ayaw ko nang maranasan na naman nila ang kunsume nila sa akin ngayon. Matatanda na sila. Leave them out of our business,” mahaba kong turan.

Nakita kong nais niya akong kontrahin ngunit hindi niya ginawa. Marahil ay naisip niyang may punto ang mga sinasabi ko.

“Meron pa ba—”

“Pang-apat, hindi mo ako pipilitin sa mga bagay na gusto mo o sa mga bagay na iniisip mong makakabuti sa akin. Pareho tayong magdedesisyon. Hindi mo sakop ang pang-unawa ko. At panglima. . .” Saglit akong huminto at pinagapang ang daliri ko sa balikat niya na wari bang inaakit ko siya.

“And?”

“Gusto ko mula ngayon wala ka nang ililihim na kahit na anong bagay na alam mong dapat alam ko. Mula ngayon, Leik. . . gusto ko ako lang. . . ako na lang. No more Zylin, no more someone that might ruin us. Alam mo kung anong kaya ko. Baka sa oras na mambabae ka, hindi lang bungo n’yo ang pasabugin ko.”

Ang inakala kong matatakot sa banta ko ay napangisi lang sa sinabi ko.

Nagulat pa ako nang hawakan niya ang batok ko at ipinaglapat ang mga noo namin bago nagsalita.

“Noted, darling. . . noted, commander.”

    

HINDI na

ako marupok. . . base sa paniniwala ko, pero isa pala talaga akong malaking scam. Kung meron lang contest ng mga magagaling at matinding scammers tungkol sa karupokan? Ay, bwakanang ina, baka ako pa ang nag-title.

“Let’s eat!” pasigaw na aya niya sa akin dahil mukhang tapos na siyang makaluto. Akala yata nito bingi ako.

O ’di ba? Sa sobrang rupok ng buo kong pagkatao, nandito kami ngayon sa bahay na sinasabi niyang sa amin at ito na nga. . . ano pa nga ba? More chances of winning talaga ang peg ko, pakingshet!

“Syreen, I said let’s eat—”

“Syreen na lang ngayon? Kahapong inuuto mo ’ko, puro ka darling. Sarap mong umbagan,” angil ko sa kaniya at imbes mabwiset sa akin, hayun at ngumisi pa ang loko.

Buhat sa pintuan ng kusina ay naglakad siya papunta sa akin. Narito kasi ako sa may sala. . . at ang pakingshet, TOPLESS!

Para na naman siyang super model na rarampa sa paraan nang paglalakad niya. Saan kaya humuhugot ng self confidence ang isang ’to? Makikihugot lang naman ako. But kidding aside, punyawa ang sarap niya. . . niyang tignan!

“You’re drooling, darling,” sita niya sa akin nang makalapit na siya.

Napalunok ako nang dalawang magkasunod nang mapagtanto kong nasa harapan ko na siya.

Noong nagpasabog ng karupokan, siguro sinalo ng mga kakilala ko lahat, tapos ako. . . nasa taas, namimigay. Punyawa, nakakaakit siya! Idagdag pa na noong nagpasabog yata ng kasarapan, nagtatampisaw itong bugok na si Leik. Bwakanang ina, ang sarap niyang igapos sa kama! Kung hindi lang talaga laging bumabalik sa utak ko ang ginawa sa akin ng isang ’to, baka inalay ko na ang buo kong katawan kasama ang tuyot kong fukikels.

“Drooling mo mukha mo. Marriage natin ang binigyan ko ng tsansa, hindi sex life mo o sex life ko,” sagot ko sa kaniya. Minsan napapabilib din talaga ako ng bunganga ko, e. Maaasahan sa mga ganitong kaganapan. Hindi nauutal. Very good.

Bigla niya akong hinapit sa bewang ko at kinabig papalapit sa katawan niya. Lalo kong naramdaman ang nagsusumigaw niyang mga abs. Punyawa, kung puwede lang sanang makikagat, ginawa ko na!

Mayabang ka, ’di ba? Marriage lang, ’di ba? Hindi kasama ang sex life, ’di ba?

“But it’s a package, darling. It comes with the marriage thingy,” aniya saka pa ako kinindatan. Bwakanang ina, ang panty ko!

Package naman pala. Baka naman. . .

Bwakanang ina, Syreen Elieja! Ang fukikels hindi ’yan pa-give away sa mga package deal!

“Huwag kang malibog, Lawa! Tatampalin ko ’yang itlog mong aalog-alog! Nananahimik ’tong fukikels ko tapos ngangaragin na naman ng titsikels mo! Huwag mo ’kong landiin, magkainan—I mean, kumain na tayo!” matapang na wika ko saka ko marahas na inalis ang pagkakahapit niya sa akin at lumayo ako sa kaniya. Mahirap na, baka hindi ko mapanindigan ang pagiging tapang-tapangan ko.

Kapag kasi si Leik na ang pinag-uusapan, lahat ng tinatago kong self control, hinihigop ng walanghiya. Kapag pakiramdam ko kaya ko nang manindigan sa desisyon ko, binabali ng bugok na ’to lahat ng inaakala ko. Para akong natatanga sa kaniya. Para siyang nakakapasok sa loob ng sistema ko at siya ang gumagawa ng desisyon para sa akin.

Agad akong dumiretso sa kusina. Ako na ang nag-urong ng upuan para sa akin. Mukha kasing hindi agad nakabawi ang isang ’yon sa ginawa ko. Don’t touch, I’m not marupok. Duh!

Nagsasandok na ako ng niluto niyang bistek na baboy nang dumating siya at naupo sa katapat kong silya.

“Someone’s coming here later,” pukaw niya sa atensyon ko. Napahinto pa sa ere ang sinasandok kong ulam dahil sa sinabi niya.

“At huwag mong sasabihin na Mommy mo. Talagang lalayas agad ako,” sagot ko sa kaniya at umiling naman siya sa akin.

“No,” tipid niyang sagot sa akin kaya’t nagpatuloy ako sa pagsandok. Isa sa talent ni Leik ang pagluluto kaya nga nag-gain ng timbang ako noong kami pa. Halos apat na kilo rin ’yon na hirap na hirap akong ipinag-jogging!

Nagsimula na akong kumain at napansin kong nakatingin lamang siya sa akin kaya’t nag-angat ako ng tingin sa kaniya.

“Ayaw mo ng niluto mo? Nilagyan mo ba ’yan ng gayuma?” taas-kilay na tanong ko sa kaniya.

“I didn’t. Hindi ko naman na kailangan gawin sa ’yo ’yon. You are madly and deeply in love with me. That thing was too unnecessary,” nakangisi niyang sagot sa akin. Sana puwede ko siyang sapukin kasi bwakanang ina, kinikilig ako! Nakaka-palpitate ang bugok na ’to sa mga swabe niyang banat!

Bakit ba kasi makalaglag panty ang ngisi at banat niya? Bwakanang ina, Lawa!

“Wow!” tanging ini-react ko. Baka masabi ko pang kinikilig ako at lalong lumakas ang loob ng isang ito.

“Don’t hide your smile, darling. I could sense it,” aniya at pinasadahan niya ng dila niya ang ibabaw na labi niya.

PUNYAWA! LALO NA YATANG NAGKANDA LETSE-LETSE ANG SISTEMA KO! BAKIT BA KASI ANG SARAP-SARAP NIYANG. . . TIGNAN! BAKIT BA NAKAKARUPOK ANG MGA PAKINGSHET NIYANG GALAWAN!? JUSKO, ANG DILA NIYA PARANG ANG SARAP LANG KAGATIN! NAKAKAINIS!

“Sense mo ulo mo! Kumain ka nang kumain! Tigilan mo ang kalalandi mo sa akin—”

“But the thing is. . .” Halos mapagot yata ang hininga ko sa ginawa niyang paghinto sa pagsasalita. “. . . iyong gusto kong kainin, parang ayaw naman yatang magpakain,” patuloy niya at pakingshet! PARANG GUSTONG UMARIRIT NG FUKIKELS KO DAHIL SA PINAGSASASABI NIYA!

“B–Bunganga mo, Leik!” kunwaring sita ko ngunit mas lumalim lamang ang pagkakangisi niya sa akin na parang any moment ay mananagpang na siya— at parang gusto ko n’on ! Pakingshet!

Bigla siyang tumayo para lang pala dumukwang sa kinauupuan ko. Literal akong gulat na gulat nang pahiran niya ng hinlalaki niya ang pang-ilalim na labi ko.

“I’m now wondering kung ano bang tumatakbo sa isip mo,” aniya matapos niyang sipsipin ang daliri nitang ipinahid niya sa labi ko.

“Walang tumatakbo sa isip ko! Paladesisyon ka!” sigaw ko sa kaniya pero ang totoo ay nagririgodon na ang puso ko sa nerbyos sa kaniya. Punyawa, nakakarupok talaga siya!

“Really? Kung tanungin ko na kaya iyong gusto kong kainin. . . kung gusto ba niyang magpakain sa akin? Oo kaya ang isasagot niya?

“Walanghiya ka! Mapang-akit ka! Pa-fall!” singhal ko sa kaniya at bigla na lamang siyang tumawa nang tumawa. “Tinatawa-tawa mo riyan!?”

Naupo siyang muli, tumigil sa pagtawa at nagbuntonghininga bago nagsalita.

“You lock so cute, my lovely wife. Alam mo naman na baliw na baliw ako sa ’yo, pero pa-fall pa rin ang tingin mo sa akin,” ngingisi-ngising sagot niya sa akin.

“Paanong baliw na baliw? Tipong napapa-headbang ba?” angil ko sa kaniya saka ko pa siya iniripan. Nagiging bipolar na talaga ako sa kaniya, punyawa!

“No, darling. Tipong gusto kitang halikan ngayon sa mapusok na paraan hanggang sa mapagtanto mo. . . kung gaano kabaliw ang isang Leik Andrey Laugthner sa ’yo. Gusto kitang halikan hanggang sa maramdaman mo kung gaano ako kasabik na makasama ka. Gusto kong baliwin ka gaya nitong pagkabaliw ko sa ’yo, para naman masabi kong quits na tayo,” mapang-akit na sagot niya sa akin kaya’t mabilis akong napatayo at napahampas sa mesa!

“Anong pang hinihintay mo? Tara na!”

PUNYAWA! PAKINGSHET! BWAKANANG INA! LAHAT NA YATA NG MURA MASASABI KO DAHIL SA BIGLANG LUMABAS SA BIBIG! ANO BANG PINAGGAGAGAWA KO SA BUHAY KO!?

“I guess I came at the wrong moment.”

Kapwa kami napalingon ni Leik sa pinanggalingan ng boses at halos manginig ako sa nakita kong narito ngayon.

Ibinalik ko ang tingin ko kay Leik na parang nagtatanong ako kung bakit narito ang tao na ito ngayon sa harap namin.

“I already told you someone is coming.”

Sunod-sunod akong napalunok bago muling bumaming sa taong narito ngayon sa harap ko na siyang hindi ko mapaniwalaan.

“C–Chief. . .”

“Long time no see, Syreen.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

---

HELLO PO! I made a new facebook group for my readers named Havres ✨. Join na lang po sa gustong mag-join. Thank you po.

Ten

SYREEN

KULANG ang salitang panginginig ng laman para i-define ko ang nararamdaman kong takot at kaba sa buong sistema ko. Punyawa, kahit lahat na yata ng tapang ng loob sa buong universe, isuksok ko sa buo kong pagkatao, kapag nakita ko ang isang Aeickel Lavria Freezell– Ricafort, mangangatog pa rin ang lahat ng kalamnan ko. Pakingshet! Si Chief kaya ’yon!

“Long time no see, Syreen.”

Tapos babanat pa siya ng ganiyan? Okay, ready na akong matigok habang tuyot na tuyot. Kill me now, Chief! I’m ready. Don’t touch me, I’m touchless.

“H–Hello po, Chief. K–Kumusta ako—I mean, kayo po. Kumusta po kayo?” Anak ng bwakanang ina. Nagbubuhol ang dila ko. Kahit yata triplehin o sampuin pa si Lawa, lamang pa rin ang takot ko kay Chief. Para siyang walking hurricane. Ramdam ang ragasa.

“I’m all good. Puwede naman siguro muna akong maupo sa sala ninyo habang kumakain kayo?” ani Chief sa blangkong tono at para akong gago na bigla na lamang kinuha lahat ng laman ng mesa at ipinaglalagay lahat iyon sa lababo.

“Hindi, Chief. Hindi ka dapat naghihintay. Tapos na po kami,” maagap na sagot ko sa kaniya saka ako bumaling kay Leik at pinanlakihan ito ng mga mata. “Tapos na tayo, ’di ba? Busog na busog na tayo, ’di ba?” May gigil pa sa pagbanggit ko ng mga salita. Baka kasi humindi ang bugok na ’to.

Kung siya hindi siya takot sa tiyahin niya, ibahin niya ’ko. Dulo pa lang ng anino ng buhok ni Chief, pati fukikels ko nangangatog sa nerbyos! Daig pa ang may vibrator, pakingshet!

Hindi kami pinansin ni Chief at tumungo na siya sa may sala na mag-isa. Humabol naman ako kaagad at iniwan si Leik na chill na chill lang sa buhay niya. Bahala siyang bugok siya. Kapag nagka-ipitan, talaga namang pati itlog niya iipitin ko.

Naupo ako sa katapat ng sofa na inuupuan ni Chief at kinakalma ko ang sarili ko. Kailangan kong ayus-ayosin ang mga pinagkikikilos ko. Isang maling kilos ko, buking lahat ni Chief ang mga dapat mabuking sa akin, bwakanang ina! Sigurado isang lingon lang sa akin nito, pati mga pinakakatago kong karupokan sa fallopian tube ko, madidiskubre niya.

“So how are you, Syreen?” tanong niya sa akin at wala talagang mababakas na kaligayahan sa tono ni Chief. Para siyang robot na monotone pero nakakakilabot.

“O–Okay lang, Chief. Huwag ka po sanang mambigla,” utal-utal na sagot ko sa kaniya na sinundan ko pa nang awkward na pagtawa.

Biglang umupo si Chief na naka-de kwatro kasabay nang pagdating ni Leik na naupo sa tabi ko.

“Tita, can you please act normal?” ani Leik dito at parang gusto ko siyang batukan ng mga ten times dahil sa bunganga niyang parang sumusuka ng tae! Saan niya hinugot ang tapang ng loob niyang ganunin si Chief? How are you nga lang ni Chief, parang may kasama nang missile!

“I’m acting all normal here, Leik Andrey. How about you? Can you act normal?” sagot niya kay Leik na tila may malalim na pinararating pero kiber kung maiintindihan ko.

Ano naman bang panama nitong utak kong ga-munggo, sa utak ni Chief na parang descendant yata ni Einstein? Wala. Kahit tumuwad, tumambling, at mag-exhibition ako, hindi ako uubra. Para n’yo na lang kinumpara ang size ng Pandaka Pygmaea at Blue Whale— tali-talinuhan din ako sa pa-Pandaka Pygmaea at Blue Whale ko, e. Natutunan ko lang naman ’yan kay Veron.

“A–Ano po ba sanang sadya n’yo, Chief? Pababalikin mo na po ba ’ko—”

“I don’t think you want to go back right now, agent Syreen. Sa nakikita ko. . .” Pinutol niya ang sinasabi niya saka niya ipinatong ang magkasalikop niya mga kamay sa tuhod niyang naka-de kwatro. “. . . parang gusto mo munang sulitin ang pamangkin ko, hanggang sa pareho nang bumigay ang mga tuhod n’yo,” dagdag niya na ikinagulat at ikinatayo ko.

“GRABE, CHIEF! SOBRA KA NAMAN! WALANG GANO’N! WALA NGA!” malakas na bulalas ko na ako mismo ay nagulat. Punyawa, I’m so dead! Balak pa naman nitong bunganga ko na dugsungan ang mga birada ko nang, ‘Tuyot nga! Paanong susulitin?’. Mabuti na lang at napigilan ko pa ang pagkatao at bunganga ko!

“Later, darling. I’m going to give it to you,” sapaw ni Leik at parang gusto ko na talagang magpalamon na lang sa sahig at tiles para mawala na lang sila sa harap ko.

BAKIT GANITO ANG MGA FREEZELL? BAKIT GANITO ANG MGA BAGSAKAN NILA? BAKIT PARANG MGA TILAOK NG MANOK ANG MGA SALITA NILA NA HINDI MA-PRENO SA UMAGA? BAKEEEEEEEEEET?

Nilingon ko siya saka ko siya sinamaan ng tingin na parang sinasabi ko na itikom niya ang bunganga niya dahil si Chief ang kaharap namin at hindi kung sino lang na tropa niya!

“Huwag mong pinagpapapansin ’tong pamangkin mo, Chief—”

“Are you commanding me, agent Syreen?” PUNYAWA! BWAKANANG INA! PAKINGSHET!

“H–Hindi po. Nagsa-suggest lang naman,” kabado kong sagot sa kaniya. Bugok na Leik ’to, humanda sa akin ’to kapag alis ni Chief! Papakainin ko siya ng fukikels—SILI para itikom niya ang bibig niya!

Saan na naman galing ang fukikels, animales kang Syreen ka!

“Tita, kindly spill your purpose of coming all the way here,” ani Leik na talaga naman yatang ipinaglihi ni Ma’am Leyvance sa toyo at kalamansi dahil napakasawsaw at sahod-piga!

Biglang sumilay ang nakakatakot na impresyon sa mga mata ni Chief na lalong nagbigay kilabot sa akin.

“Your Mom wants you to have your own bodyguard and you are here. . . sinusuyo ang asawa mo na balak mong itali para maging bodyguard mo,” she spilled as she smirked. Ang weird talaga niya. Para siyang may ipinahihiwatig! Doon sa part na alam niyang mag-asawa kami ni Leik, hindi na ’yon nakapagtataka. Alam ni Chief lahat ng nangyayari sa universe. May koneksyon siya sa lahat ng atoms.

“Was that a bad idea?”

“As much as I want you out of my jurisdiction, Leik Andrey, your Mom doesn’t want to stop nagging me and she kept asking me to make you come back. You are her precious baby as you already knew that your twin brother died for you,” anito na ikinawindang ko.

May kakambal itong bugok na ’to? Nasaan? Dapat pala iyon na lang ang pinakasalan ko.

“Leir’s sacrifices and bla. . . bla. . . bla. Tita Aei, let Mom panic. I’m old enough to decide for my well-being, and if my well-being is here beside me wife, then, I would gladly and proudly show it to my mom. I’m no rebel, you knew that. But I want Mom to know that I’m no longer the mischievous, the hardheaded and the playboy Leik she used to tolerate. I can handle myself—no, my wife can absolutely handles me. She knows how to use a gun and she has a very reliable instincts. I’m all good. I’ll call Mom to tell her these informations later,” mahaba niyang paliwanag sa tiyahin niya.

Bakit english? Hindi ba puwedeng magpaliwanag ng tagalog? Kailangan pa-english-english pa? Para ba magmukha akong bobo sa harap nila? Wow, Leik! Puro ka na lang kasalanan sa akin, bugok ka!

“If that’s what you want, then go,” tipid na sagot sa kaniya ni Chief. Walang ekspresyon. Hindi ko malaman kung galit ba o baka bigla na lang maglabas ng kwarenta’y singko ’to, tapos totodasin kami.

“Thank you, tita.” Aba, ang bugok nag-thank you? Mukhang ang mga utak ng Freezell lang talaga ang mga nagkakaintindihan at labas na ang utak kong ga-munggo.

Bigla akong binalingan ni Chief kaya’t napangiti ako sa kaniya. Kung ka-ngiti ko man ngayon si Annabelle, hindi ko alam.

“Y–Yes, Chief?”

“Our four-year agreement will end soon, Averde. You have to decide now if you will go back to Phyrric, or we will give you your release papers,” anito at tumayo na saka tuluyang lumabas ng bahay.

Naiwan akong lutang at hindi malaman ang gagawin.

“I can make you forget what my aunt just told you, darling. Just give me the cue,” dinig kong pang-aasar ni Leik.

“BUGOK! NAMUMURO KA NA!”

           

PANAY ang tampal ko sa kamay niya na panay rin ang dantay sa balat ko. Nakahiga kami sa iisang kama, at ang pesteng bugok na malibog na ’to, panay ang hawak sa braso ko. ALAM KONG NAGTUTULOG-TULUGAN LANG SIYA! HUWAG NIYA NGA AKONG KEMEIN, HA!

Magiging totoo ako. Gentleman si Leik lalo na sa sex. Ikinasal kami, pero hindi niya ako pinakialaman hangga’t hindi pa ako handa. Malay-malay ko naman na noong naging ready na akong i-surrender ang kinalbong kagubatan ng Bataan, saka pala ako ipagtatabuyan kinabukasan. Laki rin ng holen nitong bugok na ’to, e.

“I just want to hold you. I won’t force you to make love—”

“Sex ang tawag do’n. Huwag mo nang ipaka-espesyal!” putol ko sa kaniya. Sabi ko na nga ba at gising ’to, e. Humahanap lang nang timing na makatsansing!

Bigla na lang siyang bumangon at sa isang iglap ay naka-ibabaw na siya sa akin. Nakatitig na rin siya sa mga mata ko na parang balak na naman akong lapain.

“It’s making love, darling. Mahal mo ’ko, mahal kita—”

“Mahal mo rin si Zylin, e ’di pakingshet kayong dalawa,” putol kong muli sa kaniya at nakita ko ang pagdilim ng mga mata niya. Masyadong expressive ang mga mata ni Leik na tipikal sa mga Freezell kaya malabong hindi iyon mapansin. . . although, may iba sa mga Freezell na kayang ipakita lang kung anong nais nilang ipakita sa mga mata nila gaya nina Aeignn, Aeiryn, Ayce at Chief. Mga weird talaga sila, punyawa!

“I never loved her. Ilang beses kong kailangang sabihin sa ’yo ’yon? It’s been you all along, Syreen. Kahit na ipinagtabuyan kita noon, ikaw at ikaw pa rin ang mahal ko at mamahalin ko,” aniya sa mariin na tono. Tipong kapag nagkamali ako ng bitaw ng salita, tigok ako.

“Hindi pa rin nga malinaw sa akin ang pangtataboy mo, Leik,” sagot ko sa kaniya at aminado akong hindi ko naitago ang hinanakit sa tono ko. Sino namang hindi, ’di ba? Hello, para niya lang akong tinira gaya ng mga one night stand tapos goodbye and thank you next na.

Biglang lumamlam ang ekspresyon niya at walang pasabi na hinalikan ako sa noo. “I’m really and deeply sorry, Sy. I am a terrible person back then, that’s why I am asking you now for a new and fresh start. Can we?”

Napasama ang tingin ko sa kaniya kasabay nang pag-nguso ko. “Binabalak mo ba ’kong kangkangin tonight kaya bait-baitan ka diyan? Sinasabi ko sa ’yo, Lawa, ha! May phobia na ako sa mga ganiyan mo! Baka mamaya at pumayag ako na bungkalin at diligan mo ’ko tapos bukas pagkagising ko pinapalayas mo na naman ako! Kung dati lumayas lang ako, baka ngayon tarakan na kita ng tinidor sa noo,” banta ko sa kaniya at nakita ko ang paandar na ngisi niyang talaga namang makalaglag panty, bwakanang shet!

“I will never do it to you again, darling. I swear, I won’t,” aniya at ang puso kong babasagin, ito na naman at pagkarupok-rupok!

“Kapag ba ngumiti ako sa ’yo, ibig sabihin payag na akong kangkangin mo ’ko tonight? Ang weird-weird ko naman. Hindi ka na nga naghirap na ibahay agad ako, pati fukikels ko, agad yatang su-surrender sa ’yo! Iba talaga ang bagsik mo, Lawa! Para kang kamandag ng ahas, masyadong mabilis at nakakalason!” anas ko at ang bugok natawa sa sinabi ko! Seryoso naman ako, ano bang nakakatawa ro’n?

Umiling siya sa akin nang kumalma na siya sa pagtawa. “No, I won’t take you if you don’t want me to. I won’t make a move on you if you feel awkward having me here beside you. I won’t force you to something you don’t like just to satisfy my desire. I will give you all the privilege and decision. I won’t ask for something you can’t give as of the moment. Your voice matters to me, darling. What you want will be my top priority—”

“Anong ayaw ko? May sinabi ba ’kong ayaw ko? Sabi ko nga kanina sa dining bago dumating si Chief. . . ano pang hinihintay mo? Tara na!”

Ps. Hindi ako marupok, duh!

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

VOTE | COMMENT

HUWAG MADAMOT! HINDI NAMAN AKO MADAMOT SA UPDATE, IH! 😁

Ps. Naghihintay sila niyan ng bakbakan sa chapter eleven. HAHAHAHAHA.

Eleven

SYREEN

KITANG-KITA ko ang kabiglaan sa kaniya nang bigla ko na lamang siyang dominahin at ako na ang nakaibabaw sa kaniya. Pakingshet, wala na yata talagang urungan ’to! Don’t touch me, I’m determinado.

Kung nakakapalakpak nga lang ang fukikels, siguradong bravo nang bravo ang sa akin dahil mukhang nakaka-amoy na ng dilig ang punyawa.

“I’m not forcing you, darling. You don’t have to do this if you don’t feel—”

Hindi ko na siya pinatapos sa kadramahan niya. Bigla ko na siyang hinalikan at wala na siyang nagawa kung hindi tumugon.

Duh! Sa sarap kong ’to, matatanggihan ba niya ’ko? Don’t touch me, I’m yummy.

Akala ko ay ako na talagaang  mangingibabaw sa amin. . . nagulat ako nang bigla na lamang niya akong bahagyang itulak saka ako binuhat.

“A–Anong gagawin mo?” utal na tanong ko. Aba’y mahirap na at baka mamaya sadista pala ang isang ’to at rakrakin ang fukikels ko!

Ngumisi lamang siya sa akin saka biglang may sinipa sa upuan sa tabi ng kama.

Literal ang gulat ko nang bigla na lamang mag-transform ang upuan at nagmistulan itong square na hindi ko maintindihan!

“ANO ’YAN?” tili ko sa kaniya ngunit bigla na lamang niya akong ini-upo r’on at bigla niyang sinalubong ang mga labi ko na hanggang ngayon ay gulat na gulat pa.

SA LAGAY NA ’TO HINDI NIYA AKO PINIPILIT PERO READY NA READY SIYA? WOW, MAGIC! Pakingshet talaga.

Hindi naman sa marupok ako pero parang gan’on na nga, agad ko talagang nimanam ang mga labi niyang kasing tamis ng kendi at kasing lambot ng marshmallow.

Anong hesitation, anong ayaw? Walang gan’on! Agad kong ipinalupot ang ang mga braso ko sa batok niya saka ako ko pa siya mas kinabig papalapit sa akin.

Bakit ako mahihiya? Tuyot na nga ako, e. Aarte pa ba? Don’t touch me, I’m karinderya! Bukas kay Leik na handang kumain!

Ako mismo ay nagulat sa sarili ko nang bigla ko na lamang kagatin ang pang-ilalim niyang labi. Napalayo siya bigla sa akin siguro ay dahil sa sakit. Sorry naman! Nadala lang!

Bigla niya akong tiningnan nang mariin at parang nilamon ako bigla ng mga mata niyang nag-aapoy sa kakaibang pagnanasa.

“Hindi mo na ’ko maaaring iwan sa oras na gawin natin ’to, Syreen,” seryosong wika niya kaya’t napangisi ako.

“Iiwan? Wala akong balak na iwan ka. Ang balak ko sa mga oras na ’to, itali ka sa akin at kapwa tayo magpapalambot ng tuhod,” anas ko at kitang-kita ko ang pag-arko ng isang sulok ng labi niya na mukhang nagustuhan ang sinabi ko.

Bigla niyang hinaplos ang gilid ng upuan na pinaglagyan niya sa akin at nakita kong muli ang nagbabagang pagnanasa sa kaniya. Nakaka-excite, punyawa! Game na game siya without knowing na game na game rin naman ako, pakingshet!

“This is a wedge ramp combo designed by yours truly,” aniya sa akin at gulantang ako. Makikita talaga sa mukha ko na para akong nasabugan ng bomba sa gulat.

Alam kong graduate ng engineering ’tong si Leik pero pinili niya na lang magturo dahil hindi kaya na pagsabayin ang pagiging engineer at pagiging aktor, pero hindi ko naman naisip na gagawa siya ng sofa na pang-sex! Pakingshet, kili-kili ni Veron na malagket! Sa kaniya ko natutunan ’tong hinayupak na upuan na ’to na pang-sex dahil sa jowa niyang porenjer! Malay ko bang makakakita ako nito sa totoong buhay at ang masaklap pa, self-made pa ng asawa ko. ANG KYUT NIYANG TADYAKAN!

“Ginawa mo ba ’to para sa mga babae mo—”

“Ikaw lang ang makakagamit nito kahit ipa-DNA analysis mo pa,” putol niya sa akin at walang sabi-sabi na sinunggaban na niya akong muli.

Wala na. . . bumigay na. Rupok ko talaga, bwakanang ina!

[WARNING! R-18]

OO NA! NA-MISS MO NA! DETAILED ’TO! LUMUBAY SA AYAW SA DETAILED. THANK YOU.

Hindi na ako tumutol pa nang simulan niyang alisin ang suot kong pangtulog. Manipis lang naman na nighties ang suot ko hindi dahil nagre-ready ako! Mga judgmental—pero medyo gan’on. Binabalak kong aakitin ko siya ng konti saka ko sana hindi ibibigay pero nandito na ako ngayon at naunang bumigay. Wow, magic.

Natanggal na niya ang pang-itaas ko at walang kahirap-hirap na kumaway sa kaniya ang matatayog na kabundukan ng Sierra Madre dahil wala akong suot na bra. Mang-aakit nga, ’di ba? Wala rin akong panty, huwah n’yo nang itanong. Don’t touch me, I’m not ready.

“Damn. . . I missed them,” aniya na mukhang manghang-mangha sa paraisong nasa harap niya! Aba’y dapat naman talaga siyang mamangha. Na-preserve ko kaya ang ganda at tayog ng mga dibdib ko sa pagdaan ng taon. “I’m sorry to say this, darling, but I think. . . they really got bigger and bolder.”

Para naman akong biglang tinakasan ng bait nang bigla na lamang dumantay ang kaliwa niyang kamay sa kanang dibdib ko.

’TANG INA, TOTOO NA ’TO! MADIDILIGAN NA ANG HARDIN NI EDEN!

“Mmmmm. . .” ungol ko nang pisilin niya ito. Awtomatikong napa-arko ang likod ko dahil sa kakaibang kiliti. Ang galing din nitong inimbento niyang sofa dahil napakakomportable ng bawat pag-arko ng katawan ko.

Hindi ko malaman kung bakit napakakomportable ko na pinapanood lamang niya akong nasasarapan habang nilalaro ng magkabila niyang mga palad ang dibdib ko. Oo, gusto kong halikan niya ako pero mas nangingibabaw sa akin ang kakaibang pakiramdam habang pinapanood niya akong nasasarapan sa ginagawa niya.

“You are enjoying it, darling. . .” anas niya. Gustohin ko mang tumango ay hindi ko magawa dahil mas nakaka-engganyo ang pagmasahe niya sa mga dibdib ko.

“LEIK. . . !” tili ko nang bigla ko na lamang maramdaman ang basang bagay na sumakop sa korona ng dibdib ko. Pagtingin ko at nakita kong sinakop na pala niya ng mga labi niya ang isa sa mga iyon saka sinuso na parang isang bagong panganak na sanggol. “F. . . Fuck. . . L–Leik. . .” ungol ko kasabay nang pagsambit ko sa pangalan niya.

Nawawala na yata ako sa sarili ko, ’tang ina. Ang hirap mag-isip ng tama. Noong unang beses na may nangyari sa amin, lasing ako at hindi ko na halos maalala kung ano bang pinaggagawa namin n’on, pero natatandaan ko pa rin naman ang pakiramdam.

Ngayon, gising na gising ako maging ang diwa ko pero parang binabaliw ako ng pagromansa ni Leik! Damn, he’s just too good. He’s indeed a freaking playboy!

Umakyat ang mga kabi niyang kanina lamang ay nakasakop sa korona ko. Umakyat ito at nilaro niya ng dila niya ang leeg ko. . . paakyat sa likod ng tainga ko. . . hanggang sa mismong tainga ko na ang laruin nito.

“Leik. . . shit. . . Mmmmm. . .” ungol ko ang nangingibabaw sa kuwarto at wala ng iba pa. Hindi ko mapigilan.

Nang magsawa na siya at lumayo siya sa akin at itinigil ang pagmasahe sa dibdib ko. Tinitigan niya ako na wari bang inaalam niya kung nagustuhan ko ang mga ginawa niya. Hindi ko alam, basta’t ngumiti ako at tumango sa kaniya.

Damn! Inaalila ako ng katawan ko sa mga oras na ’to. Pati katarantaduhan ko, nawala na parang bula!

Hinatak niya bigla ang suot kong silky short at tumambad agad sa kaniya ang pagkababae ko na ikinangisi niya. Sinabi ko na, wala akong suot na pambaba!

“Oh, darling. . . you are so damn wet and attractive,” aniya at para akong lalong nagliyab sa itinuran niya. “And I want to lick that wetness. . .”

Literal ang gulat ko nang bigla siyang humatak ng throw pillow sa katabing sofa at inilagay iyon sa sahig saka siya lumuhod. . . at parang tuluyan na yata akong nawala sa sarili nang bigla na lamang niyang pagapangin ang kaliwang kamay niya sa kanang hita ko kasabay ng mga labi niyang dumiretso sa kaliwang hita ko at doon ay naglagak ng mga basa, maliliit at nakakaliliting halik.

“Leik. . . “ tila kinakapos ang hininga na tawag ko sa kaniya. Gusto ko siyang patigilin, pero gusto ko rin siyang magpatuloy! Pakingshet na utak ’to.

Pababa nang pababa ang halik niya at hindi ako halos humihinga. Tila kinukuha ni Leik ang lakas ko. . . kaya’t hindi ko mapigilan ang bahagyang mapabangon at mapahawak sa ulo niya.

“LEIK ANDREY. . . !” naibulalas ko nang maramdaman ko ang dampi ng mga labi niya sa pagkababae ko! Totoong dilig na dilig na ako, pero hindi ko inaasahan na labi niya ang unang magbubungkal ng hardin ko!

Nag-angat siya ng tingin at parang binalot ako ng kakaibang init nang bumungad sa akin at nag-aapoy niyang pagnanasa na matikman at malasahan ako sa mga labi niya.

“G–Go on.”

Wala na siyang sinayang na oras. Tila nakipagsayaw ang dila niya sa gitnang hiwa ko at hindi ko naman malaman kung saan ko ibabaling ang ulo ko sa kakaibang sarap na bigay niya.

Naririnig ko pa ang kakaibang tunog ng pakikipaglaro ng dila niya sa basa kong pagkababae. Lalong nakakapag-init! Lalong nakakawala ng ulirat!

“Leik. . . L–Leik. . . “ Puro pangalan lamang niya ang lumalabas sa ungol ko dahil talagang binabaliw niya ako.

Lalo pa akong napaliyad ng todo nang bigla na lamang akong makaramdam ng daliri na pumasok sa lagusan ko.

Nakakabaliw, ’tang ina! Nilalaro niya ako ng dila niya kasabay ng pakikipaglaro ng daliri niya sa loob ko.

“DAMN! LEIK ANDREY. . . n–naiihi na ’ko!” May tinamaan siya sa loob ko at dahil doon ay tila lalo akong nanghihina!

Naramdaman kong nawala ang dila niya sa gitna ko kaya’t napatingin ako sa kaniya. Ganoon na lamang ang laki ng pagkakangisi niya nang masilayan akong nakatingin sa kaniya.

“I must’ve hit your glory spot, darling. You seem so excited for me to go on,” aniya at lalo akong nawawala sa sarili. Kasalukuyan kong gustong sumabog at bigla na lamang siyang huminto!

Hinugot niya ang daliri niya sa loob at tumayo saka walang habas na naghubad sa harap ko.

’Tang ina. Kumakaway na naman ang titsikels niyang hindi ko alam kung kakayanin ko na naman. Ang laki, bwakanang ina! Paano ko ba ’yan kinaya noon? Saan ako humugot ng tapang?

“Staring at my little commander again?” pang-aasar niya sa akin.

Napanguso ako dahil sa sinabi niya. “Little sa ’yo ’yan? Kung hindi ako lasing noon hindi ko hahayaan na pumasok sa akin ’yan. Parang aabot yata ’yan sa esophagus ko!”

Natawa siya nang bahagya ngunit agad iyong napalitan ng ngisi.

“With this huge thing, you’ll be so satisfied, darling. I swear, you will.”

Bigla niyang kinuha ang magkabilang binti ko saka niya iyon isinampay sa mga balikat niya, saka niya ipinuwesto sa entrada ko ang little commander daw niya na malayo naman sa pagiging little, bwakanang shet!

“Papasok ka na ba?” tanong ko sa kaniya at parang na-amuse siya dahil doon.

“Why? Don’t you want me to—FUCK!” Napangisi ako dahil nagulat siya, pero agad napalitan ang ngisi ko ng ngiwi dahil sa sakit.

Bigla ko kasi siuang kinabig at walang segway-segway kong pinasok ang malaking kargada na iyon sa lagusan ko! MALAY KO BA NAMAN NA GANITO PALA KASAKIT!? MANG-AASAR LANG NAMAN AKO, NAKARMA PA ’KO, PAKINGSHET!

“Ohh. . . Ahh. . . !” ungol ko nang magsimula na siyang gumalaw. “L–Leik. . . slowly, please.”

“You’re still so tight, darling. You waited for me. I swear you did,” aniya habang naging dahan-dahan ang pag-ulos sa akin.

Ninanamnam ko ang bawat hagod sa loob ko hanggang sa masanay na ako sa laki niya kaya’t ako na mismo ng sumasalubong at nagpabilis ng paggalaw namin.

“D. . . Damn, Syreen. . . Fuck. . . This tight pussy is so fucking arousing. . . !” halinghing niya. Napakawit ako sa batok niya nang mas bumilis pa nang bumilis ang bawat paggalaw niya.

“F–Faster, Leik. . . Yeah, darling. . . B–Bilisan mo pa. . . Oh, darling. . . Leik. . . “ sunod-sunod na ungol ko dahil mas naging matindi pa ang bawat bira ng ulos niya sa akin na lalong nagbibigay ng sarap sa pakiramdam ko.

Kung ganito ka-worthy lahat ng sakit, parang ang sarap na lang masaktan!

“D–Damn. . . I’m cumming, Syreen. . . I’m cumming for you, darling. . .” pauna niya sa akin. Ang hindi niya alam ay kasabay na niya ako dahil nararamdaman ko na naman na tila naiihi na ako sa kakainang sarap na dulot ng alagad niya.

“L–Lalabasan na ’ko. . . Leik. . . Faster please. . .”

“AHH. . . FUCK!”

“Leik. . .!”

PAKINGSHET, BWAKANANG INA, PUNYAWA! HINDI NA ’TO PANAGINIP!

SYREEN ELIEJA N’YO, NADILIGAN NA RIN SA WAKAS! UGH!

Don’t touch me, I’m newly dilig.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

**

VOTE | COMMENT

---

NOTE:

May bago po akong STAND ALONE story entitled DEBT AND PLEASURE. Puwede n’yo na po siyang mabasa sa profile ko. May prologue at chapter 1 na po iyon. Hehe. Maraming salamat. Pasensya na hindi ako expert. 😂

PS. May GC po ang Havres sa FB. Add n’yo po ako at i-message muna. Mababasa ko naman kahit nasa message request. Name ko po sa fb MAYORA WP. TY!

Twelve

SYREEN

NAGISING ako na masakit ang katawan ko. Aba’y syempre naman at sasakit. THREE YEARS AKONG TIGANG, TUYOT, AT INUGAT, kaya ngayong nabayo ako, pakiramdam ko, nagsigana bigla lahat ng kasu-kasuhan ko.

Baka nga rin ang pagkawala ko ng dilig ang dahilan kung bakit lagi akong aburido kay Dean Maui Mina.

“Aruy. . . aruy. . . aruy. . . !” Pakingshet, may ungol ako after sex. Ang sakit ng balakang ko. Daig ko pa ang binayo ng limang beses, samantalang nakatatlo lang naman kami.

Luminga-linga ako sa paligid at kahit dulo ng kuko ni Leik, wala. Bigla ang bundol ng kaba sa akin.

Bwakanang ina, ganitong-ganito three years ago. Kapag naman talaga naulit ’yon? Pati itlog niya may latay, pakingshet!

Nag-ayos lang muna ako ng sarili ko. Hindi ko mahanap ang maleta ko kaya’t kumuha na lang ako ng white long sleeves niya at iyon ang isinuot ko. Hot pa! Mahirap naman na bumaba at makita niyang mukha akong lantutay na gulay samantalang kakadilig niya lang sa akin. Mamaya magpa-chek up pa ang isang iyon, at isipin na may tama ang tamo—semilya niya! Semilya is the term. Huwag tayong bastos. Don’t touch me, I’m an angel.

Bumaba ako at nasa pang-apat na akong baitang ng hagdan mula sa ibaba nang mapansin kong may dalawang bulto ng tao ang magkatabi sa sofa.

Kung kanina ay binundol lang ako ng kaba, ngayon ay tila nagkakarerahan na ang mga kabayo sa dibdib ko dahil sa kakaibang takot.

Ganitong-ganito ang nangyari noon. . . ayaw na ayaw ko nang maulit pa iyon.

Dahan-dahan ang naging pagbaba ko at ganoon na lamang ang gulat ko nang bigla akong lingonin ng bultong babae.

“Z–Zylin,” utal na untag ko. ’Tang ina, deja vu ba ’to?

Nilingon ako ng katabi niya na kahit na hindi ako harapin ay alam ko naman na si Leik. Wala pa man din siyang pang-itaas.

“Syreen—”

“BWAKANANG INA MO! HUWAG MO ’KONG BABANATAN NA LUMAYAS AKO DAHIL NANDIYAN NA ANG GIRLFRIEND MO, KASI TALAGANG BABASAGIN KO ’YANG ITLOG MO! HUWAG MO ’KONG HAMUNIN!” putol ko sa kaniya. Pakingshet na mga luha ko, gusto pa yatang magtraydor ng mga punyawa!

Tumayo siya at akmang lalapit sa akin pero binataan ko siya mg suntok na halatang ikinagulat niya. NAKA-TOPLESS PA ANG HINAYUPAK NA BUGOK! TALAGANG GUSTO NIYANG IPAGDULDULAN SA AKIN NA KAY ZYLIN PA RIN SIYA UUWI? BWAKANANG INA NILA. PAGBUHOLIN KO PA SILA!

“Kung binabalak mong ulitin ang nangyari noon? Itigil mo na. Noon tumakbo ako paalis, ngayon, kayang-kaya kong pasabugin pati lahat ng laman-loob n’yo!” galit na galit na wika ko sa kaniya at nakita ko ang pagkunot ng noo niya, na ako mismo ay nagtaka. “ANO!?”

“Darling, I will never leave you and you will never leave me,” aniya at para akong nabuhusan ng malamig na tubig. “Hindi ka lalayas at mas lalong hindi kita pinalalayas. This house is yours. You have all the rights,” dagdag pa niya na lalong nakapagpaloka sa pagkatao ko.

ANONG GANAP!? BAKIT WALA AKONG ALAM?

“Anong ginagawa ng flat na ’yan dito? Huwag mong sabihin na pinagmamalakihan ka niya ng suso niyang puro silicon dahil sasampalin ko ’yan! Wala siyang suso, ’wag siyang ambisyosa!” pikon na usal ko at nakita ko kung paano namula ang mukha ni Zylin.

“Darling, your mouth!” pigil sa akin ni Leik kaya’t nilisikan ko siya ng mga mata.

“My mouth? Ito, sinamba mo kagabi. . . nang paulit. . . ulit. . . ulit!” mapang-asar na wika ko. “Huwag mo ’kong mapigil-pigilan na walanghiyain ’yang babaeng pa-victim na ’yan—”

“I came here to apologize for ruining you two—”

“LOLO MO, ZYLIN, APOLOGIZE!” putol ko sa pagputol niya sa akin. Bastos talaga ako, kaya ’wag siyang bastos!

Akmang lalapit ako kay Zylin para tuluyan siyang harapin nang bigla na lamang akong harangin ni Leik at siniil ng halik.

Bwakanang shet! Ano ’to? Pamparupok?

Mabilis lang ang naging paghalik niya at agad din naman niya akong binitawan.

Sinakop ng mga palad niya ang mga pisngi ko saka niya ako iniharap sa kaniya. “Darling, hear her out first. Kung hindi mo magugustuhan ang sasabihin niya, ako mismo ang magpapalayas sa kaniya. Don’t feel threatened, hinding-hindi niya ako maaagaw sa ’yo. I belong to you. Yours and yours alone. Okay?” bulong niya ngunit parang nanunuot iyon sa pakiramdam ko. Parang gusto kong itali na lang siya sa kama at makipagyugyugan sa kaniya maghapon.

Bahagya akong tumango at hinarap si Zylin na ngayon ay may hindi maipaliwanag na reaksyon sa mukha.

Talagang mawawalan siya ng say. Nilaplap lang naman ako ng taong inaangkin niya nang HARAP-HARAPAN! Don’t touch me, I’m kalaplap-laplap. Duh!

“Problema mo?” tanong ko sa kaniya. “Sabihin mo na hangga’t nakikinig pa ’ko. Kapag napikon mo ’ko, gumugulong kang lalabas ng bahay KO,” wika ko pa habang pinagdidiinan ang salitang ko.

“I’m. . . I’m sorry for holding Leik for the past years. I’m sorry. . . for ruining your marriage. I wasn’t aware. I didn’t know—”

“Pero noong nalaman mo na, tuloy ka pa rin sa kaka-hon mo! Ayaw kitang pakinggan, lumayas ka rito. Halatang peke ’yang apology mo. Sa tanda ko nang ’to, ako pa talagang paiikutin mo? Tell your sorry to the marines. Hindi mo ’ko mapapaniwala. Halatang may hidden agenda ka,” putol ko sa drama niya at tatalikod na sana nang bigla na lamang akong may naalala. “By the way, huwag mo nang tangkain na magbigti para lang makuha ulit ang asawa ko, dahil kahit sumusuka ka ng dugo, hindi ko siya papuntahin sa ’yo. Kargo mong mag-isa ’yang mga katangahan at kabaliwan mo, ilabas mo ang asawa ko,” huling banat ko saka ko na hinatak si Leik patungo sa kuwarto namin sa itaas.

Wala akong pakialam. Ang kay Syreen, kay Syreen lang! Period, patak susi, no erase!

             

KATATAPOS niyang maligo at hindi pa rin siya kumikibo magbuhat nang umakyat kami rito sa kuwarto.

Hindi ko na lang pinapansin na topless siya at tinutuyo ang buhok niya. Hindi ko na rin pinansin na ang awra niya ngayon ay nakakalawa ng fukikels!

“Galit ka ba sa pang-ga-gangster ko sa girlfriend mo? Gusto mo sa kaniya ka na?” taas kilay na tanong ko habang nakaupo sa kama.

Tiningnan niya ako at may hindi maipaliwanag sa klase ng tingin niya sa akin.

“Syreen. . .”

“Huwag mo ’kong ma-Syreen-Syreen diyan—”

“I love you.”

OKAY? HALIKA NA, LEIK. SULITIN ANG THREE YEARS NA NAWALA!

Punyawa! Bigla akong napangiti. Para akong nabobo bigla sa simpleng I love you na ’yon!

“H–Huwag mo ’kong daanin diyan—”

“I forgot to tell those words to you last night, ’cause I was busy making you feel it, kaya ngayon ko ginagawa. I want to assure you that you’re the only woman I love. Not Zylin, not anyone. Ikaw lang, Sy.”

Para akong nalulusaw sa mga salita niya. Para siyang sira-ulo na ang galing-galing ng timing sa pagpapakilig. Alam na alam niyang tirahin ang karupokang taglay ko!

Naglakad siya palalapit sa akin at naupo sa tabi ko. Hinarap ko siya at may hindi ako mabasang emosyon sa mga mata niya.

“Ikaw ang nagpapasok sa kaniya, sigurado ako,” anas ko at sunod-sunod ang naging pagtango niya.

“I did,” sagot naman niyabsa akin. “And I’m sorry kung hindi mo iyon nagustuhan.”

Umirap ako sa kaniya bago ako muling nagsalita. “Hindi ang pagpapapasok mo sa kaniya ang issue ko. Ang ayaw ko, humarap ka sa kaniya na topless ka pa! Anong gusto mong iparating n’on—”

“That we just made love the night before. I want her to know that I just had my sleepless yet the most awesome night.”

PAKINGSHET! SIYA NA! SIYA NA TALAGA ANG HARI NG MGA PINAKAMALULUPIT PAGDATING SA REASONING!

“Ang harot mo!” hindi ko napigilan na wika at nakita ko siyang napangisi.

Inangat niya ang kamay niya para haplusin ang buhok ko. “I am telling the truth, darling. I really did that to show her how contented I am being with you. I wanted to show her that you’re all I want and no one else. . . not even her,” paliwanag niya. Marupok na, oo na! Pero punyawa, kung kayo man ang nasa lagay ko at ganito ka-hot ang magpapaliwanag sa inyo, aba’y kahit araw-araw na lang madilim, okay na okay lang!

“Naniniwala naman ako. Marupok ako, e.” sagot ko sa kaniya na bahagya niyang ikinatawa.

“Nagugutom ka ba?” tanong niya sa akin.

“Bakit? Gusto mo bang mag-almusalan muna tayong dalawa?” nakangisi kong ungot sa kaniya at naging pilyo ang kaninang nakakaloko niyang ngisi.

Nagkibit-balikat siya saka kumindat sa akin. “I actually wouldn’t mind.”

NAPAKAHAROT DIN, PAKINGSHET! PALABAN!

Umurong ako palayo sa kaniya sa katanungan na biglang pumasok sa utak ko. Sa mga ganitong panahon talaga, ang hirap pigilan ng utak kong may ubo.

“Leik. . . ,” tawag ko sa kaniya at mukhang naramdaman niyang may nais akong itanong. “. . . anong pinag-uusapan n’yo noong hindi pa ’ko bumababa?”

Nagawi ang tingin niya sa harapan kung saan naroon ang salamin. “She’s asking for my forgiveness. She’s sorry for taking three years of my life.”

“Alam mo? Hindi ako naniniwala na nag-so-sorry talaga siya. She’s obsess with you. Imposibleng sa maiksing panahon, natanggap na niya agad. Nararamdaman kong may itinatago siya,” seryosong pahayag ko. Hindi ko kailangan ilihim sa kaniya ang nasa isip ko.

“That’s exactly what I’ve been thinking kaya ginusto ko rin na makausap mo siya. I trust your instinct, darling,” aniya sa akin. Hindi ko napigilan ang sarili ko na bigla na lang mapayakap sa kaniya.

“Leik, natatakot pa rin ako sa ’yo. Nakita mo naman ang trauma na iniwan mo sa akin, ’di ba? Akala ko talaga kanina mauulit na naman ang dati. Hindi pa rin kasi naaalis sa isip ko ’yon, pati ’yong unang beses na nagkita tayo ulit at sinabi mong hinayaan lang naman kitang laruin at gaguhin ako. Sa totoo niyan, pakiramdam ko napakatanga ko dahil madali kong ibinigay sa ’yo ang tsansa na hiningi mo,” mahabang pahayag ko. Bakit ko pa ba naman itatago, ’di ba? Ito naman talaga ang kinatatakutan ko. Ayaw ko nang maranasan ulit ang pakiramdam na ’yon.

Pumihit siya at nagtagpo ang mga mata namin. I saw the undefined sorrow in his eyes. Basta, hindi ko mapaliwanag, bwakanang ina.

“I need to find ways. At first, I annoyed you so I would know if you’re still bothered by my presence. . . if you still care for me. . . kung may talab pa ba ako sa ’yo. I even told you I only used you three years ago, just so I could get the most valid reaction from you. . . kasi sa palagay ko, kapag nakita ko na ang galit na reaksyon mo, malalaman at mararamdaman kong mahal mo pa rin ako. . . at kung may pag-asa pa rin iyong tayo, though I failed. You cursed me. Galit na galit ka. Minura mo ’ko mula ulo hanggang paa. Everytime I would show up in front of you, you’re on your beastmode self. That was when I decided that I need to tell everything. My reasons, my flaws, my shortcomings, and my invalid decisions. I need to show you how much I love you, I need you and how much I care for you. Gladly. . . I succeeded. Hindi pala effective na galitin ka, lalo ka lang lumalayo. Dapat pala magpakatotoo lang ako. Swerte ko, nandito ka na ngayon sa mga braso ko. Nahahalikan at nayayakap na kita.”               Hindi ko napigilan ang sarili ko na bigla na lamang siyang halikan. Parang may asukal ang bibig ni Leik. Lahat ng salitang lumalabas doon, matatamis at nanunuot.

Gusto kong patuloy na mamuhi sa kaniya sa nangyari sa nakaraan, pero paano kong magagawa iyon kung ito siya sa harap ko at pinararamdam na worthy siya sa second chance na ibinigay ko. Nakakainis! Nakakagigil! Sarap hubaran, punyawa!

Binitawan ko ang mga labi niya kasabay nang sunod-sunod na pagtunog ng telepono ko na bahagya kong ikinataranta.

Mabilis akong lumayo kay Leik at kinuha ang telepno ko para sagutin ang tawag na iyon.

“Bakit, Syna?” nag-aalala kong tanong. Hindi ugaling tumawag ng pinsan kong ito kung hindi importante ang itatawag niya.

“Ate, nasa ospital po ulit kami. Hindi ko na sana ipapaalam sa ’yo—”

Agad kong pinatay ang tawag at nanginginig na humarap ako kay Leik.

“What’s wrong?” nag-aalalang tanong niya sa akin saka ako niyakap.

“K–Kailangan kong umuwi. K–Kailangan ako ng pamilya ko.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

**

VOTE | COMMENT

Thirteen

SYREEN

NAKAYUKO ako at lihim na nagdadasal habang nasa loob ng ER ang taong handa kong ibigay kahit ang kalahati ng buhay ko para lang makasama ko pa nang mas matagal.

“Ate Sy. . .” tawag sa akin ni Syna. Alam kong nag-aalala siya sa hindi ko pagsasalita. Alam kong inaalala niya ako. Alam kong hindi siya sanay na ganito ako.

Nag-angat ako ng tingin saka ako nagsalita. “Anong sabi ng doktor sa ’yo bago ako dumating?” walang emosyon na tanong ko sa kaniya.

“Hindi na raw po niya masisigurado na ligtas pa natin siyang maiuuwi? Alam mo naman, ate, na hanggang dito na lang-”

“Pera ba? Makakahanap ako, pagalingin lang nila siya. Kahit sarili ko ipagkakanulo ko,” putol ko sa kaniya. May mga luha nang nagbabadya sa mga mata ko.

Naramdaman kong may humawak sa balikat ko saka ako isinandal sa dibdib niya.

Oo nga pala, narito nga pala siya. Kahit ayaw ko siyang isama, nagpumilit siya.

“Everything’s gonna be fine, darling. Just trust the Lord,” anas niya at naramdaman kong hinaplos niya ang buhok ko pero wala akong kahit na anong maramdaman. Nabablangko ang utak at diwa ko. Pakiramdam ko ngayon napakahina ko, ’tang ina!

Gusto kong pumalahaw ng iyak at magwala pero parang wala na akong maramdaman para gawin pa ang mga iyon. Ayaw ko nito. . . ito ang pinaka-ayaw komg aspeto mg buhay ko. Nakakagago, ’tang ina. Nakakapanghina pero walang magawa!

Halos mahigit ko amg hininga ko nang bigla na lamang lumabas ang doktor sa pintuan ng ER at magkakasunod itong umiling sa akin.

Tumayo ako palayo kay Leik at humarap sa doktor.

Parang nagunaw ang buo kong pagkatao. Para akong nawalan ng ibabala sa lahat. Nauubos na ’ko. Ubos na ubos.

“We did everything we can, but the cancer cells had spread out. There’s nothing more we can do, Ms. Averde. Let her rest now. We are very sorry,” anas nito sa akin ngunit walamg kahit isang patak ng luha ang tumulo sa mga mata ko.

“Maraming salamat po,” kaswal na tugon ko rito saka ako nilingon si Syna. “Tumawag ka ng punerarya. Asikasuhin natin ang mga dapat asikasuhin. Huwag mo na munang sasabihan ang Tatay, ayaw kong maulila sa mga magulang sa magkaparehong araw,” blangko ang emosyon na wika ko at sunod-sunod ang naging pagtango ni Syna sa akin.

Gumawi ako sa entrada ng ospital para lumabas na ngunit bigla na lamang akong hinigit ni Leik at niyakap.

“Syreen. . . cry. You have to cry, darling,” anas niya ngunit umiling ako at ngumiti ng mapait kahit pa hindi niya naman iyon nakikita.

Mabilis ang ragasa sa utak ko ng mga pangyayari. Kahit hindi ko gustong alalahanin, wala akong magawa. Kusang nagbabalik-balik sa utak ko lahat ng mga nangyari sa nakalipas na taon. Lahat. . . LAHAT NG MGA NANGYARI.

“Let me go, Leik. Marami akong kailangang asikasuhin,” anas ko saka ko siya marahang itinulak palayo sa akin.

Tinitigan niya ako sa mga mata nang makalayo ako sa kaniya. Alam kong nahihirapan siyamg pakitunguhan ako sa mga oras na ito, pero wala akong magagawa. Wala akong oras ngayon para pakitunguhan siya sa paraan na dapat at gusto niya.

“You can always talk to me, darling. Your Mom just died. I may not know how it feels, but I just want you to know that I am here. I won’t leave you,” anas niya at muli ay napangiti ako sa kaniya nang mapait.

“Nanay ko lang ang taong hindi ako iniwan, tinalikuran at pinagtabuyan, pero ngayon. . . pati siya iniwan na ’ko. Huwag mo na muna akong kausapin ngayon, Leik. Wala akong panahon para sa drama,” anas ko at tuluyan ko na siyang tinalikuran at lumabas na ng ospital na iyon.

Nanginginig ang mga kamay ko. . . pero hindi ko magawang umiyak o lumuha man lang. Siguro. . . ’tang ina, siguro nga naubos na ako.

NAKATITIG lamang ako sa kabaong niya habang dagsa ang mga nakikiramay. Hindi ko maiwasan na mapangiti ng mapait sa kaplastikan ng mga tao sa paligid.

Kaniya-kaniyang kuwento ang mga hayop tungkol sa kabaitan ng nanay ko, pero noong mga panahon na kailangan ko ng makakatulong at kailangan ko mismo ng tulong, walang gustong mag-abot ng kamay. Nakakatawang marinig na ngayong wala na ang nanay ko, saka sila magpapanggap na akala mo malaki ang nagawa nila sa buhay niya.

“Ate Sy, nagtatanong po iyong lalaking kasama ninyo kung puwede raw po ba siyang magpa-deliver o mag-hire na lang ng mga magluluto para hindi na raw po tayo maka-abala sa mga kapitbahay na gustong maki-usyoso,” ani Syna at wala akong ibang isinagot sa kaniya kung hindi pagtango lamang.

Hindi sa wala akong lakas na magsalita, wala lang talaga ako sa wisyo na intindihin ang nangyayari sa paligid ko.

Namatay ang nanay ko sa cancer pero dahil may angiokeratoma siya, halos lahat ng nasa paligid namin ay pinandidirian siya. Inaakala nilang nakakahawa ang sakit sa balat na iyon, ’tang ina nilang lahat.

Tumayo ako mula sa kinauupuan ko at tumungo sa likod ng bahay namin. Kinuha ko ang pakete ng sigarilyo at lighter mula sa bulsa ko saka ako nagsindi niyon.

I was never an smoker. Sumisindi lang ako kapag hindi ko mailabas ang nararamdaman ko. This is actually my fourth-the third time. Iyong dapat sanang pangatlo, hindi ko itinuloy.

“I. . . I didn’t know that you smoke,” anang isang tinig at paglingon ko ay nakita ko si Leik na may bitbit na styro cup. Sa palagay ko ay may lamamg kape ang mga iyon.

Himithit na muna ako sa sigarilyo bago ako nagsalita at inabot ang kapeng binibigay niya. “Marami ka naman talagang hindi alam, Leik. Maraming-marami,” anas ko sa kaniya saka ako ngumisi at muling humithit sa sigarilyo.

Naupo siya sa may plant box saka ako tiningala at tinitigan. “Parang hindi kita kilala ngayon,” aniya sa akin at bigla akong natawa na puno ng kasarkastikuhan.

“Hindi ko rin naman kilala ang sarili ko ngayon. It’s a tie,” anas ko sa kaniya. Nakatitig na rin ako sa mga mata niya. “Hindi ko rin alam kung bakit nagkakaganito ako ngayon-”

“Because you don’t want to show everyone how weak you are. Ayaw mong ipakita na umiiyak at nasasaktan ka,” putol niya sa akin. Sinabi niya ang mga salitang iyon direkta sa mga mata ko. Walang pag-aalinlangan na para bang kilalang-kilala niya pati pusod ng pagkatao ko.

“Then what? Take advantage of my weakness? I had enough, Leik. Puwede ka na rin munang umalis. Hindi ka naman kailangan dito,” wika ko sa kaniya ngunit nagat ako nang tumayo siya saka inagaw sa akin ang kapeng hawak ko. . . bago niya ako niyakap nang napakahigpit.

“Cry. . . I’m begging you, darling. I’m begging you, please cry. Let your feelings out. Alam kong masakit kaya nagmamakaawa ako sa ’yo. . . iiyak mo. Nandito lang ako, hindi kita pababayaan. Hindi kita sasaktan. Hindi kita iiwan. Cry now. . . please,” aniya at parang pinipalipit ang puso ko sa sinabi niyang iyon.

Unti-unting may namumuong mga luha sa hayop na mga mata ko at kahit anong pigil ko, wala akong magawa para iwasan ang pagtulo nila.

Tuluyan na ring nabuo lahat ng senaryo sa mga nakalipas na taon sa utak ko. Hindi ko na mapigilan. . . hindi ko na matakbuhan.

Marahas ko siyang itinulak palayo sa akin saka ako ngumiti nang ubod ng pait sa kaniya. Hindi ko gustong mag-breakdown sa harap niya. . . pero ito na, hindi ko na mapipigilan pa.

“Nang araw na itinaboy mo ’kong parang babaeng parausan. . . ang nanay ko lang ang natakbuhan ko. Siya lang ang tumanggap sa akin, samantalang ang tatay ko ay galit na galit at halos itakwil ako bilang anak niya. Nang araw na ’yon. . . hinahanap ko iyong pinagsumpaan natin na hirap at ginhawa, pero wala. . . wala na. Itinaboy mo ako na parang isa akong nakakadiring nilalang. . . at sinong sumalo sa akin? Ang nanay ko, Leik. Ang nanay ko na nakahimlay ngayon sa isang kabaong sa loob ng bahay namin,” mahaba kong wika sa kaniya at walang tigil sa pag-agos ang luha ko.

’Tang ina, ’di ba? Ginusto niyang maramdaman ko ulit ’to, hindi ba? Ipinagpilitan niyang ilabas ko ’to, kaya sana tanggapin niya lahat nang maririnig niya sa akin.

“S-Sorry. . . I didn’t know. . . fuck it. . . I’m really sorry-”

“Noon mga panahon na tinalikuran mo ’ko. . . tinalikuran ako ng lahat. . . ng buong mundo. . . ang nanay ko, Leik. . . ang nanay ko lang ang naroon para sa akin. Siya lang ang nandoon para pahiran ang luha ko, siya lang ang nandoon para magsabi sa akin na magiging maayos din ang lahat. Kaya paano. . . paano ko ngayon tatanggapin na ang taong pinakahuling inaasahan ako na iiwan ako. . . nawala na rin. P-Paano. . . sabihin mo. SABIHIN MO KUNG PAANO?”

Napaupo ako sa damuhan at doon ay iniiyak ko lahat. Inilabas ko lahat ng luha na nais kong ilabas. Para akong kinakain ng nakakagagong sakit saga oras na ito.

Nakita kong hahakbang sana siya papalapit sa akin kaya’t nag-angat ako ng tingin at umiling sa kaniya nang sunod-sunod.

“H-Hindi ko alam kung paano ko mapapagaan ang nararamdaman mo, lalo pa’t alam kong isa ako sa mga dahilan kung bakit mo iyan nararamdaman. I’m. . . I’m really sorry. Hindi ko na alam kung paano pa ako hihingi ng tawad sa iyo, pero sana malaman mong sising-sisi rin ako sa ginawa ko. If only I could offer half of my life to your mother, I would willingly give it to her,” anas niya at nakita ko ang mga mata niya na punong-puno ng sinseridad.

Tumayo ako mula sa damihan at ngumiti sa kaniya. “Huwag kang mag-alala. Naglabas lang naman ako ng sakit ng dibdib. Hindi naman dahil nangyari ito, iiwan na kita. Tama nang nasira na ang buhay ko ng isang beses. Panahon na para panindigan ko ang mga desisyon ko. . . pero hindi ko naipapangako sa ’yo na makakalimutan ko ang mga bagay na iyon hanggang sa huling hininga ko. . . dahil kung sakit lang ang pag-uusapan. . . parang pinapatay ako ngayon, Leik, parang unti-unting dinudurog ang buong sistema ko sa pagkawala ng nag-iisang taong tumayo at lumaban para sa akin,” anas ko sa kaniya.

Hindi man niya sabihin, alam kong nasa isip niya ngayon na iiwan ko siya dahil sa nangyaring ito kahit pa matapos kong sabihin na bibigyan ko ng pagkakataon ang kasal namin.

Totoong mabigat sa dibdib ang lahat at totoong naglabas lang ako ng kaunting sakit na nararamdaman ko. . . at nagpapasalamat akong hindi pa ako sumasabog nang tuluyan. Huwag lang sana. . . huwag lang sanang magkakaroon ng dahilan para sumabog ako dahil baka hindi ko na mapigilan at masabi ko pa ang mga bagay na matagal ko nang ibinaon sa pinakakailaliman ng utak at puso ko.

“I will make it up to you. Kung kinakailangan na ipakita ko sa ’yong karapat-dapat ako sa tyansang ibinigay mo, gagawin ko. Ibibigay ko rin ang lubos kong pagpapasalamat sa nanay mo para sa mga araw na siya ang nagbigay lakas sa ’yo. . . imbes na sana ay ako,” aniya at tumango lamang ako sa kaniya.

Alam kong nahihirapan siyang pakitunguhan ako sa mga oras na ito dahil ako mismo ay nahihirapang iisplika kung ano nga bang totoong tumatakbo sa utak ko.

Nakakatawang gusto kong murahin lahat ngayon. Gusto ko silang sabihan na pakingshet sila, bwakanang ina nila, pakyu silang lahat, at ’tang ina nila, pero ito ako ngayon at umiiyak sa isang sulok.

Humakbang siya papalapit sa akin at ngayon ay hinayaan ko na siya. Ginawaran niya ako ng halik sa noo saka niya pinahiran ang mga luha mo sa mga mata ko.

Iginiya niya ako papasok ng bahay at ganoon na lamang ang gulat ko nang makita ko si Zylin na nasa harap ng kabaong ng nanay ko at nakasuot pa ito ng kulay pulang damit.

“What are you doing here, Zylin?” tanong ni Leik habang nakayakap siya sa akin.

“Hon. . .” anito saka ako tiningnan.

“Huwag sa burol ng nanay ko, dahil kahit maraming nakaharap dito ay sinisiguro ko sa ’yong ilalabas ko lahat ng baho ng ulo mo,” banta ko sa kaniya ngunit bigla na lamang itong ngumiti at may kinuha sa dala nitong bag.

“Hon. . . I’m pregnant,” anito at ipinakita niya sa amin ang picture ng ultrasound.

Napabitaw sa akin si Leik at nakita ko ang gulat na gulat na reaksyon niya.

Ngumiti ako ng mapait at umiling sa naging reaksyon ni Leik maging sa itsura ni Zylin na mukhang masayang-masaya ngayon.

Akmang hahakbang si Leik palapit kay Zylin para kuhanin ang picture ng ultrasound, nang pigilan ko siya sa braso.

“You’re a Freezell, Leik. Isang beses ka lang maaaring magka-anak,” anas ko sa kaniya at napalingon siya sa akin.

“W-What do you mean?”

Muli ay ngumiti ako nang mapait sa kaniya at sunod-sunod na umiling.

Ito ang sinasabi kong huwag sanang magkaroon ng dahilan para tuluyan akong sumabog. . .

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“Hindi mo anak ’yan. I was once pregnant with your child, and I had a miscarriage.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Mali yata ako nang sabihin kong si Lhayanna Alex ang strongest Freezell girl.

Thank you for supporting me. Mahal ko kayo lagi. Ingat! ❤

Fourteen

SYREEN

MAKIKITA sa mukha ni Leik ang gulat sa balitang isinabog ko sa kaniya. Sino ba naman ang hindi? Kung sa bagay, gulat na lang naman ang mararamdaman niya, hindi na ang sakit at paghihirap.

“W–What are you saying bitch?” tili ni Zylin na at nakita ko kung paano nagbago ang matamis niyang ngiti kanina.

Bigla kong hinawi si Leik paalis sa harap ko at dinakot ko ang damit ni Zylin sa bandang dibdib at kinaladkad ko siya palabas ng bahay namin. Oo, wala akong pakialam kahit gaano pa siya magwala. Sinabi kong huwag niya ’kong sagarin dahil malala ang tama ko sa ulo! Sa burol pa ng nanay ko? Ay pakingshet siyang malala kung ganoon.

“LET ME GO!” tili niya at dahil madali akong kausap, hinagis ko siya pasubsob sa lupa. “OUCH!”

“Mabait ako. Iniintindi kong may sira ka sa ulo, but really? Sa burol pa talaga ng nanay ko? ’Tang ina ka ba? Tao ka ba? May utak ka ba?” gigil na pahayag ko sa kaniya. Kung magkakaroon lang talaga ako ng tsansa, babawian ko siya nang matindi. Tipong hindi na siya makakapagsalita o makakagalaw man lang.

“I am pregnant! Why are you doing this to me?” palahaw niya ngunit tinapunan ko lamang siya ng blangkong tingin.

“Ipaako mo sa totoong ama niya iyang anak mo dahil hindi gugustuhin ng anak mo na lumaki siyang ginagamit mo sa tama ng ulo mo. Hindi materyal ang mga anak na gagamitin mo lang sa paraan na gusto mo. Lumayo ka na sa amin ng asawa ko hangga’t maaga dahil hindi mo gugustuhin na tuluyan kong isabog lahat ng galit na kinikimkim ko. Mapagpasensya ako, Zylin, pero oras na maubos ang pasensyang iyon, nakakalimutan ko lahat ng dapat hindi ko gawin,” anas ko at nakita kong nahintakutan siya sa akin. She should be, dahil hindi ako nagbibiro.

Akmang tatalikod na sana ako sa kaniya nang bigla na lamang itong tumawa nang tumawa at kasabay niyon at ay ang pagdulog ni Leik sa akin.

“Syreen. . .”

“Get her out of here, Leik. Baka mapatay ko ’yan,” anas ko sa kaniya nang akmang hahawakan niya ako sa braso.

Lalo pang tumawa nang tumawa si Zylin at hindi ko na alam kung ano bang problema niya. Bwakanang ina niya, feeling entitled siyang magbaliw-baliwan? Kung meron man may karapatan na mabaliw rito, ako ’yon!

“I have a secret to tell. . .” anito na pakanta ang tono at kumabog ang dibdib ko sa sinabi niya.

“Zylin! Fucking snap out! Ano bang nangyayari sa ’yo?” sigaw ni Leik sa kaniya.

“Ialis mo na ’yan. Wala akong balak makinig sa baliw na babaeng ’yan dahil isa siyang malaking tanga. Parang awa mo na, Leik. Alisin mo ’yan dito. Ayokong makita ng nanay ko kung gaano kasama ang ugali ko. Ayokong malaman niyang kayang pumatay ng tao ng anak niya,” anas ko saka ko sila kapwa tinalikuran at agad na pumasok ng bahay para tumungo sa silid ko.

Naupo ako sa kamay at kumuha ng unan para yakapin ito. Tumingin ako sa bed side table ko kung nasaan ang larawan namin ng nanay ko.

Napangiti ako ng mapait saka ko iyon marahang hinaplos. “Alam kong alam mo naman kung anong propesyon ko kahit hindi ko sabihin, ’di ba? Alam kong ilang beses mo nang nakita ang mga baril at granada sa gamit ko pero kahit kailan hindi ka nagtanong. Lagi mo lang akong sinusuportahan kahit pa sa lahat ng katangahan ko. . . kaya alam mo, Nay, hindi ko makuha bakit kailangan mong iwan ako. Balik ka na. . . balik ka na, Nay. Balik ka na sa akin.”

       

NAGISING ako na pakiramdam ko ay may nakatitig sa akin kaya’t naging mabilis ang reflexes ng katawan ko. Agad kong kinuha ang baril sa ilalim ng unan ko at itinutok ito sa taong nakatitig sa akin.

“SHIT!”

Nagkagulatan pa kami dahil sa nangyari.

“Pakingshet naman, Leik! Bakit mo ba naman ako tititigan habang tulog? Wala tayo sa bahay mo!” galit na sigaw ko saka ko ibinaba ang baril.

Halatang nagulat siya sa inakto ko pero wala naman akong pakialam. Ganoon talaga ako kahit noon pa.

“I think, we both need to talk,” aniya sa seryosong tono kaya’t napahawi ako sa buhok ko. Umayos ako nang pagkaka-upo sa kama at tiningnan ko siya sa mga mata.

“Hanggang hukay ko na sana dadalhin ang lihim na ’yon, kaso iyang tanga mong kabit, alam na alam palabasin ang mga kademonyohang meron ako,” anas ko sa kaniya ngunit mukhang hindi naman iyon ang inaasahan niyang sasabihin ko.

“Can you atleast be serious? Our child died and you could act as civil as this?” aniya at bigla akong natawa na punong-puno ng kasarkastikuhan.

“Civil? Civil sa ’yo ’to? Sige,” anas ko at mukhang hindi niya nagugustuhan angga sinasabi ko.

“Syreen, please! I need you talk with me seriously.” Halos nagmamakaawa na ang tono niya kaya’t kahit paano ay nakakaramdam ako ng konsensya. “Anak ko rin ’yon—”

“Na pinagtabuyan mo. Pero moved on na ’ko r’on. Alam ko naman na ang dahilan mo kaya tanggap ko na. Naiintindihan naman na kita. Oo, anak mo rin ’yon, pero ’yong paghihirap ko, Leik, sa akin lang lahat ’yon,” putol ko sa kaniya saka ako ngumiti ng mapait sa akniya. “Pero uulitin ko, tapos na ako sa parte ng buhay ko na sinisisi kita. Kasi kung hindi ako magpapatawad, ako naman ang talo sa huli,” patuloy ko at nakita ko ang pangingilid ng luha sa mga mata niya.

“Why. . . Why didn’t you tell me?”

“I did, Leik. Kaso sa dami ng taong gustong makuha ang atensyon mo, nagmukha lang akong gagong obsess sa sa ’yo,” sagot ko sa kaniya.

“W–What?”

---

NAKATINGIN

lamang ako sa kaniya. Hinhintay kong matapos ang taping nila para makalapit ako sa kaniya. Nalaman ko kasi na ngayon lang niya hindi kasama si Zylin kaya’t pakiramdam ko, ito na ang pagkakataon para masabi ko sa kaniya.

Kapag tinamaan ka nga naman ng kapakingshet ng buhay, kailangan mong manood habang ang asawa mo ay may kalaplapan na iba. Ang kyut nilang barilin ng shotgun.

“Grabe, ang intense ng kissing scene!” anas nitong presidente yata ng fan club niya.

Intense? Bwakanang ina nga n’ong babae, akala mo sabik na sabik sa nguso ang punyawa!

Talagang nagngingitngit ang kalooban ko, at hindi ko mapipigilan ito—AT WALA AKONG PLANONG PIGILAN! Aba’y hindi pa nga nagpapaliwanag sa akin ang bugok na ’yan kung bakit ako pinagtabuyan at hindi hinanap noong nakaraang buwan tapos ngayon nandito siya at chill na chill sa kissing scene siya sa babaeng artist na ’to na mukhang piranha!

Masamang-masama ang loob ko sa kaniya peeo kailangan kong ipaalam sa kaniya ang sitwasyon ko dahil tiyak na papatayin ako ng tatay ko. Isa pa, hindi lang ako ang nagpakasarap noong ginagawa namin ’to kaya’t kailangan din siyang maghirap sa responsibilidad!

Awa ng mga nuno sa dakong paroon, natapos na rin sa wakas ang taping nila at nakita ko na siyang palabas sa entrada ng lote na pinag-taping-an nila.

“ANDREY! ANDREY!” sigaw ng mga fans niya at ako naman ay hindi magkamayaw sa pakikisiksik. Hindi ko alam kung saan ako puwedeng dumaan. Iniingatan ko rin ang sarili ko dahil baka mamaya’t mapano kami ng batang nasa tiyan ko.

“OMG! ANG GUWAPO MO!” tili ng isang nasa gilid ko.

Saktong dadaan na siya sa harap ko kaya’t naglakas ako ng loob na sumigaw para makuha ang atensyon niya. “LEIK! LEIK ANDREY!” Pinilit ko pang lakasan ang boses ko dahil nasasapawan ako ng ibang tumitili. “LEIK!!!”

Halos mapagod na ang litid ko sa leeg ngunit hindi niya man lamang ako nilingon. Pasakay na siya ng sasakyan nang muli akong sumigaw. “LEIK! BUNTIS AKO! KAILANGAN MONG PANAGUTAN ’TO, PAKINGSHET KA!” malakas na sigaw ko ngunit atensyon lamang ng mga fans niya ang nakuha ko at hindi ang sa kaniya.

“Ewwwwww. Obsessive disorder na ’yan, girl. Asa namang bubuntisin ka ni Andrey. Kilabutan ka, hoy!” anang isa sa akin at akma akong itutulak ngunit mabilis kong hinawakan ang kamay nito.

“Hindi mo ’ko kilala. Kaya kitang patahimikin habangbuhay sa isang pitik lang ng kamay,” anas ko rito saka mo marahas na binitawan ang kamay niya at umalis na sa lugar na iyon.

Madilim na at n

aglalakad ako sa kahabaan ng highway pauwi sa amin. Kahit may pera akong puwedeng ipamasahe, mas pinili ko nga lang ang maglakad. Gusto kong mag-isip. Pakiramdam mo ang tanga-tanga ko sa mga oras na ’to.

“Bakit naman kasi lilitaw ka kung kailan hindi ko inaasahan, little one?” tanong ko sa buhay na nasa tiyan ko habang hinahaplos ko ito. “Kurimaw ang tatay mo, shooter ang bugok. One shot, buntis agad. Sharpshooter,” dagdag ko pa. Gusto kong matawa pero baka isipin ng mga nadadaanan ko, pabaliw na ’ko.

Unti-unting may tumutulong mga luha sa pisngi ko na nagmumula sa mga mata ko. ’Tang inang mga mata ’to, traydor din, e. Sabi kong hindi ako iiyak, pero ang hinayupak alam na alam mag-self pity.

Ang nasa isip ko ngayon, hindi ko alam paano ko paninindigan ang responsibilidad na ’to. Idagdag pa na may cancer si nanay at kailangang-kailangan niya ng mag-aasikaso sa kaniya ngayon. Wala akong kapatid na puwedeng umalalay sa akin. May sakit sa puso ang tatay. Kapag nalaman niyang disgrasyada ako, kung hindi niya ako mapapatay sa galit, ako ang makakapatay sa kaniya sa sama ng loob.

Malalim na malalim ang pag-iisip ko nang bigla na lamang akong nasilaw sa napatiningna liwanag na nagmumula sa isang sasakyan. Bigla akong nanginig at para akong na-estatwa sa kinatatayuan ko. Wala akong nagawa. Naramdaman ko na lang ang paglapat nito sa katawan ko kasabay ng pagkawala ko ng malay.

       

NAGISING

ako na malabong-malabo ang nakikita ko at tila napakabigat ng pakiramdam ko. Hindi rin ako makapagsalita dahil may nakasalpak na kung ano sa bibig ko.

“Hello, Miss? Gising ka na ba? Jusko, bilat. Huwag mo ’kong takutin nang ganitey! Mashoshokutin akes!” anang isang tinig at pinilit kong magmulat ng husto at bumungad sa akin ang isang guwapong lalaki perp may kakaiba sa kaniya. “OMG! Gising na ang sleeping beauty! Bwiset kang bilat ka, nashokot akes ng sobra! Akala ko deadlalu ka na!” muli nitong wika sa akin. Gusto kong magsalita ngunit hindi ko magawa dahil sa kung anong nasa bibig ko. “Ako nga pala si Veron. Ako ang naka-sightmes sa ’yo! Na-hit and run ka ng kinemeng car na kulay pula. Omg, bilat! First time kong maka-sightla ng ganern! I’m so shookt!” reklamo nito kahit hindi pa ako sumasagot.

Akala ko ay patuloy lang akong mabibingi sa mga pinagsasasabi niya. Mabuti at may dumating na nurse para daluhan ako at tingnan ang sitwasyon.

“She’s okay now,” anito at napapalakpak naman ang lalaki. “Pero ang bata—” Marahas kong pinisil ang kamay ng nurse na nasa gilid ko. Ayaw kong ipaalam niya sa estrangherong ito ang tungkol sa anak ko. . . ramdam ko rin naman na kahit hindi pa niya sabihin. Baka mamaya at padala pa kasi ang lalaking ito ng Eerie o ng Phyrric, mahihirapan ako.

“Bata? Anong bagets, nurse?” anas nito at magkakasunod na umiling ang nurse sa kaniya.

Paalam, anak ko. Paalam. Siguro, kailangan mo talagang mawala. . .

---

“And he left this earth without me knowing? How cruel can I be? You did everything you can and all I did was to sit comfortably and enjoy life. You have to hate me for this, Syreen. You have to fucking hate me,” anas niya sa akin at muli ay napangiti ako ng mapait.

“Kahit ano namang pagsisisi pa ang gawin mo ngayon, wala na, Leik. Wala na siya. Kahit magdasal ka pa sa lahat ng santo—gaya nang ginawa ko noon, hindi na maibabalik ang buhay niya. We lost our child, maybe, we were not meant to be a parent afterall. Baka hindi kasi talaga natin kaya,” saglit akong huminto at binitawan ang baril sa gilid ko. “Sa palagay mo ba, kailangan na nating maghiwalay kung ganito naman ang nangyayari—”

“Walang maghihiwalay,” matigas na putol niya sa akin. “Hindi natin kailangan ng anak para manatiling magkasama. You can despise and hate me all you want, but I will stay by your side no matter what. Babayaran ko lahat ng pagkakasala ko sa ’yo. Pagbabayaran ko lahat ng mga pagkukulang ko,” seryoso niyang patuloy saka biglang naglakad palapit sa akin at hinatak ako patayo bago ako niyakap.

“Paano kung tapos ka nang magbayad? Paano kung naibigay mo na lahat ng mga pagkukulang mo?” tanong ko sa kaniya.

Marahan niya akong inalayo mula sa kaniya saka ako pinagmasdan sa mga mata. Doon ko nakitang may mga luha nang tumutulo mula sa mga mata niya.

“Doon na kita mamahalin sa paraan na parang nagsisimula muli tayo. Mamahalin kita sa paraan na alam kong deserve mo. Ibibigay ko sa ’yo lahat ng pagmamahal na kaya kong ibigay sa ’yo. Kapag tapos ko nang pagbayaran lahat. . . magsisimula na tayo ng bago.”

“Kahit walang anak?”

Ngumiti siya saka ako hinalikan sa noo. “We will forever treasure him. . . but for now, you are all that matter to me. . . ikaw na lang, Syreen. . . ikaw na lang.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

**

VOTE | COMMENT

Fifteen

SYREEN

TATLONG

linggo na ang nakakaraan mula nang mailibing ang Nanay at ngayon ay narito kami sa bahay na pag-aari ko raw ayon kay Leik.

Move on? Mabilis akong mag-move on sa mga bagay-bagay. Mahigit tatlong linggo na ring wala ang nanay at wala akong ibang pagpipilian kung hindi ang tanggapin iyon. Wala naman akong magagawa. Hindi maibabalik ng mga luha ko ang buhay niya at mas lalong hindi ako makakapagpatuloy sa buhay ko kung iyon at iyon ang lagi kong isisiksik sa utak ko. Tama na ang sakit. Kailangan kong intindihin ngayon ang mga dapat ko pang intindihin.

“Leik—ay pakingshet!” NAKAHUBO ANG HAYOP! “A–Akala ko ba maghihilamos ka lang? B–Bakit nakahubo’t hubad ka?” Hindi ko alam kung bakit kailangan kong mautal pagpasok ko ng banyo.

“I just know your coming here,” aniya habang nakatingin sa akin at nasa ilalim ng shower.

Bwakanang ina. Hindi pa ko fully moved on sa nanay ko, pero si Leik parang gusto madaliin ang pagmo-move on ko. Pakingshet! Suited talaga sa kaniya ang title na fukikels wrecker, hayop.

“C–Coming mo mukha mo, bugok! Lumabas ka riyan! May pasok ako!” singhal ko sa kaniya at saka ko sana siya ipagduduldulan palabas ng banyo pero mabilis niya akong nahatak kaya’t ito ako ngayon. . . bwakanang ina, nasa ilalim ng shower kasama siya.

Ayaw ko siyang tingnan sa mga mata. Rumurupok ako sa mga mata niyang sumisigaw ng mga nakakakabang emosyon. . . pero ang walanghiya, hinawakan ang baba ko saka itinaas ang mukha ko para lang magtagpo ang mga mata namin.

Asawa ko ’to, pero sa tuwing gagawin niya ’to, legit iyong pakiramdam na parang bida kami sa mga ero-romantic film o in short, PORN!

Ang lagkit ng tingin niya sa akin at hindi ko siya masisi, dahil kung gaano na katagal wala ang nanay ko, ganoon din katagal na walang putok to, maliban na lang talaga kung nagbubul—nag-e-ejaculate siya! English tayo para hindi bastos!

“Darling. . .” Bwakanang ina! Bakit pati pagtawag niya may lagkit pa?

“M–Male-late ako, Leik!” mahinang singhal ko sa kaniya pero parang itong karupokan ko naman ang sumasalakay sa akin.

Mariin niya lang akong tinitigan na para bang gusto niya akong hipnotismohin gamit ang mga mata niya, e bwakanang ina kahit walang gan’on, bubukaka naman ako, e! Marupok kaya ako!

“It’s been almost a month since the last time I tasted you. . .” aniya at parang gumapang ang buong kilabot sa katawan ko nang hawakan niya ang laylayan ng suot kong t-shirt at itinaas iyon para hubarin sa akin.

Syempre dahil nga marupok ako, hinayaan ko. Bwakanang ina, aarte pa? Leik Andrey ’yan, oh!

Ibinaba niya ang mga labi niya sa leeg ko at ako naman ay agad napakapit sa batok niya. Gustong-gusto kong ituloy ’to at abutin naming agad ang sukdulan!

“Leik. . . Mmmm. . . B–Baka hanapin ako. . . Mmmm. . . ni Dean.” Halos hindi ko masabi ang mga salitang iyon dahil patuloy na nagingibabaw ang pag-ungol sa akin. Ang hirap pigilan, punyawa! Ang sarap ng haplos at halik niya!

Kakalasin na sana niya ang bra na suot ko nang sunod-sunod na doorbell ang kapwa nagpahinto sa amin.

“FUCK!” mura niya na halata mong galit na galit dahil bitin na bitin.

Napahampas ako sa dibdib niya saka ko siya tinawanan. “Better luck next time, handsome—”

“Don’t tease me, my wife. I can go on now. Don’t dare me,” aniya at gusto kong matawa dahil halatang seryosong-seryoso siya.

Umiling ako saka ako umalis sa ilalim ng shower at mabilis na kumuha ng tuwalya.

Bitin muna today, darling.

         

“HUWOW! Kasalanan ko pa ngayon? Ikaw ’tong nagpapasundo tapos kasalanan ko pa ngayon? Sana okay ka lang, bilat. Kyompalin kita ng burat ng jusawa mo, e!” galit na singhal ni Veron sa akin habang nasa sasakyan niya kami. Sinabi ko kasi sa kaniyang istorbo siya at ito, ako pa ang sinisi ng walanghiyang baklita.

“Ode hindi mo na nga kasalanan! Daming hanash,” sagot ko sa kaniya at ngumuso.

“Wow. Bitin din ang gaga. Sana hindi n’yo na lang pinansin ang doorbell ko—”

“Hindi pansinin? Bwakanang ina mo, kulang na lang gibain mo kakapindot, tapos huwag pansinin? Kapag napikon mo ’ko, irereto talaga kita kay Syna. Sasabihin ko gapangin ka,” angil na pang-aasar ko sa kaniya at ang walanghiya bigla ba naman parang nagkikisay habang nagda-drive na parang nandidiri.

“Ewwww! Yuck! Ang hanap ko ay daks, hindi keps! Kilabutan ka, hayop!” asar na tugon niya na kinatawa ko.

Sinundo niya ako dahil tapos na ang leave ko at may a-attend-an kaming seminar ngayon. Ayaw ko man iwan si Leik na mukhang tigang na tigang na, pero kailangan. Magagamit ko kasi ang seminar na ito kung sakalin man na i-push ko ang pagdo-doctoral.

Walang nagbago kay Leik kahit pa naisiwalat ko sa kaniya na namatayan kami ng anak. Nanatili pa rin siya sa tabi ko, o siguro mas tamang sabihin na mas lalo pa siyang mas naging malapit sa akin ngayon. Halos ayaw na niya akong pakawalan at lagi niyang iniintindi ang iniisip ko pati mga ginagawa ko. Mas naging maalaga pa siya kahit pa sinampal na siya ng katotohanan na hindi na kami magkaka-anak pa.

“Anong sabi ni Leik tungkol sa bata?” tanong ni Veron sa akin. Alam na alam niya ang tungkol doon dahil ang baklita na ito ang nagdala sa akin sa ospital noon. Siya rin ang tumulong sa akin makapagtrabaho bilang propesor.

“Tanggap daw niya, pero alam mo ba, beks, isang beses lang sila puwedeng magka-anak kaya alam kong nasasaktan siya kahit hindi niya sabihin—”

“Siya lang ang isang beses puwedeng magka-anak, ikaw ay hindi. Puwede kang kumeme sa iba kung papayag siya. . .” ani Veron at nagulat ako sa naging suhestiyon niyang iyon.

“Gaga ka ba? Palagay mo kaya kong tanggapin na may ibang titsikels na eentrada sa fukikels ko? Tampalin kita ng keps, gaga ka!”

“Tanga ka talagang kausap, bilat! Punyeta, kaya minsan ayaw kitang nakakausap. Bahala ka sa buhay mo, letse!” angil niya sa akin at nagpatuloy sa pagmamaneho.

Natatawang naiiling ako sa kaniya. Alam ko ang ibig niyang sabihin. Gets ko siya, pero nagpanggap lang akong hindi para matigil na ang usap namin. Si Veron lang ang kaibigan ko na masasabi kong pinagkakatiwalaan ko, kaya’t itong gagang ’to maraming suggestion na madalas gugulantang sa pagkatao ko.

Nakarating kami sa hinaba-haba ng biyahe namin sa isang malawak na bulwagan at kitang-kita ko na sandamukal ang mga participants. Seminar yata ng mundo ’to, bwakanang ina.

“Beks, huwag kang lalayo sa akin—ay bwakanang ina!” Wala na pala akong kausap. Nandoon na sa mga grupo ng mga lalaki ang baklitang malandi.

Napapabilib din ako minsan ng baklang ’to, e. Kapag talaga gustong maglandi, nagpapanggap na lalaki.

Lalakad sana ako palapit sa kaniya nang may mahagip ang mga mata ko na hindi ko inaasahan.

Anong ginagawa niya rito?

Gusto ko mang mag-usisa ay hindi ko ginawa. Hindi ko alam pero pakiramdam ko ay hinahabol ako ng multo ng nakaraan ko kahit hindi naman. Minsan tamang hinala rin ako, e. Daig ko pa ang nakadroga.

Biglang may nagsalita sa mic na mula sa stage kaya’t agad naglapitan doon ang mga participant, ngunit ako ay lumapit na muna kay Veron.

“Beks—”

“Mga pare, co-teacher ko, si Syreen,” pakilala niya sa akin at parang gusto kong matawa sa ‘mga pare’ niya. Panggap na panggap ang bakla.

“Hello sa inyo. I’m Syreen,” pakilala ko sa tatlong lalaki na kapwa mga nakasuot ng suit.

“Hi, Syreen. I’m Emman,” anang lalaking mukhang nerd. Kahit kuko ni Leik, wala ang isang ’to.

“I’m Alfie,” anas naman ng isang medyo may katangkaran at papasa siyang ingrown ni Leik.

“And I am Bob,” pakilala naman ng huli na kahit yata ipot ni Leik ay hindi uubra. Ampapanget nila! My husband is my standard!

“Hehehe,” ika ko lang sa kanila saka ko na hinatak si Veron palayo sa mga ipis na iyon. “Bwakanang ina mo, exotic pala ang gusto mo. Sana ipinaghuli na lang kita ng salagubang!” singhal ko sa kaniya nang makalayo na kami.

“Judger ka!” anas naman niya ngunit hinatak ko na lang siya nang hindi nakatingin sa harapan kaya’t may nabangha kaming bigla.

“Sorry po—Gyor!?”

“HOLY COW! ANG SARAP MO!” tili ng animal na Veron at parang gusto ko siyamg sapukin nang walang humpay.

“Syreen?” gulat din na wika sa akin ni Gyor.

Isa si Gyor sa mga co-agent ko Phyrric at wala akong natatandaan na umalis siya ng Phyrric, kaya kung nandito siya. . . siguradong may misyon dito.

“Walanghiya ka, bilat! Magkakilala kayo nitong masarap na ’to?”

“Pakingshet ka! Hindi ’yan ulam, gaga!” singhal ko sa kaniya saka ako bumaling kay Gyor. “Co-teacher ko, Gyor, si Veron,” pakilala ko at tumango lamang si Gyor at hindi ngumiti. Ganiyan naman talaga iyan. Akala mo kakambal ni Hudsen na kailangan pang bilhin ang ngiti.

“I’m Gyor,” anito at naglahad ng kamay.

“Huwag—” Pero bago ko pa napigil si Veron sa pag-abot ng kamay ni Gyor ay nagawa na ng baklang maharot at inamoy-amoy pa ’yon.

“Nice meeting you, ulalam!” ani Veron at parang gusto ko siyang batukan saka patulugin.

“Aalis na ’ko, Syreen. May kailangan akong asikasuhin,” paalam ni Gyor at napatango na lang ako.

Akmang lalapit na ako sa nagsasalita sa stage nang bigla akong hablutin sa braso ni Gyor na bumalik bigla.

“Gyor—”

“Mag-iingat ka.”

     

NAKAUPO ako ngayon sa pinakaharapan ng stage dahil dito ang puwesto ng nakuha kong ticket. Si Veron naman ay nasa likuran ko lang.

Palaisipan pa rin sa akin ang sinabi ni Gyor ngunit pinipilit kong huwag intindihin iyon. Ayaw ko ng sakit sa ulo. Sapat na si Leik na nagpapasakit ng ulo at puson ko.

“Please welcome, our guest speakers for today. . . Mr. Aeidan Lex Freezell– Ricafort and Mr. Leik Andrey Freezell– Laugthner,” anang tagapagsalita at parang nalumod ko yata ang dila ko sa narinig ko.

“Hoy, shet! Asawa mo ’yon, bilat!” bulong ni Veron sa akin na mukhang dinukwang pa talaga ako.

“Gaga, alam ko! Asawa ko ’yon, e!” singhal ko pabalik sa kaniya.

Kaya pala nakita ko si Lindzzy kanina. Nandito pala si Aeidan, at ang matindi, kasama ang asawa kong hindi man lang sinabing may ganap siya sa pesteng seminar na ’to!

Naunang nagsalita si Aeidan at puro tungkol lang sa dissertation ang ipinaliliwanag nito, pero knowledgeable naman dahil ang daming nagte-take down notes.

“I’m really glad to have you all here in this seminar. Before I end this discussion, I just want to thank my beautiful wife for making this creative powerpoint presentation in front of you,” ani Aeidan at maraming mga teacher ang nakikilig lalo pa nang lumapit si Aeidan kay Lindzzy na nakaupo sa gilid ng stage hinagkan niya ito sa noo.

Huwow! Akala mo maginoo. Sabi nga noon sa akin ni Jice, ang chika raw sa kaniya ni Lindzzy, sadista ’yan sa kama. May mga food porn pa!

Sumunod na nag-present ay ang asawa kong magaling. Matatalim ang tingin na pinukol ko sa kaniya pero hindi ko alam kung napapansin niya dahil may mga fans yata siya rito sa crowd, punyawa! Hindi na naubos ang mga lintek!

“I LOVE YOU, ANDREY!” sigaw ng isang teacher na narito na mukhang hindi na napigilan ang pag-fa-fangirling niya sa asawa kong kahit yata sumabaw sa pawis, masarap pa rin. Napaka-unfair, bwakanang ina!

“Oh, thank you,” ani Leik nang mahinto siya sa pagpapaliwanag dahil sa sumigaw na iyon.

“Wow? Bakit hindi pa kaya siya sumagot ng I love you too?” bulong-bulong kong himutok at pagbalik ng mga mata ko sa kaniya ay nakatitig na pala siya sa akin habang nakangisi.

Hindi naman niya nabasa ’yong buka ng labi ko, ’di ba?

“Sorry, but my I love you is now exclusive to someone,” anas niya na ikinakabog ng pesteng puso ko! Hindi naman siya aamin sa sandamukal na tao na ’to, hindi ba? Tapos amg dami pa ng media at camera, punyawa!

“KAY ZYLIN LANG BA EXCLUSIVE?” sigaw na intriga namna ng isa. Animales na mga teacher ’to, ba’t ang chi-chismosa?

Bigla na lamang siyang bumaba ng stage pero nakipag-fistbump muna siya kay Aeidan na para bang nagkakaintindihan sila habang hawak niya ang mikropono.

Halos hindi ko maintindihan ang kabog ng dibdib ko. Para akong nilalamon ng kahihiyan na wala naman ako!

Napakagat ako sa labi ko nang bigla niyang taluntunin ang daan patungo sa kinaupuan ko.

Mabilis akong umiling-iling sa kaniya at lalong lumawak ang pagkakangisi niya sa akin.

Halos mapagot ang hininga ko nang bigla siyang huminto sa harap ko at inilagay sa tapat ng mga labi niya ang mikropono.

“This cute professor here caught my attention,” aniya sa mic saka bumaling sa akin. “Can you be the receiver of my exclusive I love you’s?”

Bwakanang ina ka, Leik! Anong ginagawa mo? Anong binabalak mo? Pakingshet, kilikili ni Veron na malagket!

Inalis niya ang mikropono saka siya umumang sa tainga ko at bumulong sa akin.

“This is what you get for teasing me, darling. Hindi ako magandang nabibitin.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Sixteen

SYREEN

BWAKANANG INA! Ipaalala sana sa akin na huwag na huwag kong bibitinin ang punyawang asawa kong malaki ang sapak sa ulo dahil bigla na lang nagkakaroon ng supresa na wala akong kamalay-malay!

“Sinong nagsabing gawin mo ’yon? Kapag ako ginera talaga ng mga punyawa mong fans, ibubuhol kita sa kanila tapos magsama-sama na lang kayong lahat!” bulalas ko sa kaniya nang makauwi na kami.

“Why are you mad? I saw how you blushed at the event—”

“B–Blush mo mukha mo, Leik Andrey Laugthner! Nag-blush ako kasi mainit! H–Hindi sa pakulo mo! Assuming kang bugok ka!” anas ko sa kaniya.

Kasalukuyan kaming nasa veranda ng bahay. Nakatayo ako at nakahalukipkip samantalang siya ay nakaupo at pakape-kape lang.

Kailangan kong sumagap ng hangin pagkatapos ng nangyari sa event kanina. Pakiramdam ko na so-suffocate ang buo kong pagkatao dahil sa mga nalalaman niya sa buhay!

“Darling, don’t hide it. Alam ko naman na nagustuhan mo ang pakulo ko. Suggestion iyon ni Lindzzy,” aniya at may iba sa pagkakabigkas niya sa pangalan ni Lindzzy kaya nagduda na agad ako, tapos nakangisi pa ang bugok na ’to.

“Si Lindzzy? Sigurado kang si Lindzzy? Iyong babaeng ’yon na sobrang hinhin at hinahon, nag-suggest sa ’yo? Ikaw nga magsabi ka ng totoo bago kita bayagan!” singhal ko sa kaniya at tumawa nang tumawa ang walanghiya.

“You know too much, darling,” aniya at humigop sa kape. “It was Jice. She told me to do this trick to you to make you realize how much I wanted to taste you this morning but you teased me. She told me that I must return the favor. Honestly, I wasn’t invited to be a guest speaker, she and Gyor tampered the list and placed my name beside Aeidan’s. There, I suprised you and made you shiver,” siwalat niya at parang proud na proud pa siyang nagpauto siya kay Jice.

Animales kang Jice Isaiah ka, makabalik lang ako sa Phyrric, kawawa ang singit ko sa akin. Lagi mo na lang sinasabotahe ang buhay ko. Tinuruan mo na nga akong maging bungangera, pati pa married life ko, may say kang bruha ka!

“Baka gusto mong si Jice na lang ang asawahin mo—”

“Oh no! I can never handle that woman. Only the most patient man like Laeven can ever handle her mischievousness,” putol niya sa akin at lalong umusok ang ilong ko sa inis.

“So anong tawag sa ’yo? Sabi nila magkaugali kami ni Jice—”

“Of course not!” putol na naman niya sa akin saka tumayo at naglakad patungo sa akin. “Hindi kayo magkaugali. She’s mischievous but you are stubborn. She’s playful but you’re serious. She’s a walking disaster because of her mouth. . . but you, darling, you are simply beastmode. Malayo ang ugali ninyo sa isa’t isa. I have seen her for the past years and she never reminded me of you. One thing you have in common, is your disastrous mouth and nothing more. She’s like a kid. . . but you are my lady,” anito at hinaplos pa ang mukha ko.

“S–Sa palagay mo talaga magpapauto ako sa ’yo?” utal na wika ko. Malay ko sa hinayupak kong dila. Alam na alam din talagang ipahamak ako s mga gantong pagkakataon, e.

“Hmmm?”

“Lumayo ka sa akin. Hindi ka pa absuwelto. Kapag talaga naging laman ako ng mga chismis bukas, sisiguraduhin ko sa ’yong iyang titsikels mo, tuluyan nang malalanta—”

“I don’t think you would ever let that happen,” aniya at bigla na lamang akong napasandal sa bakal na sandalan dahil bigla siyang naglakad paharap kaya’t humakbang ako patalikod.

“A–Anong you don’t think—”

“Darling, you surely want me as much as I want you. You want to taste me as much as I want to taste you. You want me to touch you. . . lick you. . . praise your body. . . and you don’t have to deny it. I could see it in your eyes,” aniya sa sobrang nakaka-akit na tono. ’Tang ina, iyon pa lang ang sinabi niya, pero nakaka-wet na!

Ano, Syreen? Aarte na naman ba?

“B–Bakit ba sex na sex ka diyan?” utal na wika ko at bigla niyang pinagapang ang kanang kamay niya sa hita ko. Nakamaiksing short na lang kasi ako na pambahay.

“Baka sakaling makabuo ulit,” aniya ngunit kita sa mata niya ang kaseryosohan. Para niya akong pinapalaklak ng sandamakmak na cocaine sa tipo ng tingin na ibinabato niya sa akin!

Gusto kong mag-inarte pero parang hindi ko na kaya. Ako na mismo ang nagpalupot ng mga braso ko sa batok niya at ako na rin ang sumunggap ng halik sa kaniya. Wala nang delikadase kung wala. Aarte na naman ba ’ko? Baka sa susunod kung ano nang pakulo ang gawin nito kapag binitin ko na naman!

Ang hirap. . . sobrang hirap bitawan ng mga labi ni Leik dahil napaka-eksperto niya sa paghalik. Ramdam na ramdam ko ang dausdos ng dila niya sa mga parte ng labi mo na lalong nagbibigay ng init sa akin.

“Mmm. . .” Hindi ko mapigilang ungol ko nang bahagya niyang sinipsip ang pang-ibabang labi ko habang patuloy sa pakikipag-espadahan naman ang dila ko sa dila niya.

Wala nang atrasan ’to. Pupunta yata talaga kami sa ikapitong kalangitan sa mga oras na ito.

Bigla siyang humiwalay sa akin at parang gusto kong magreklamo nang walang patna!

“Huwag mong sasabihin na ako naman ang bibitinin mo para makaganti ka, dahil talagang tatagpasin ko ’yang titsikels mong bugok ka—”

“Get undress, darling,” putol na utos niya sa akin na ikinalunok ko ng laway ko.

“A–Agad-agad? Walang intro-intro? Hubad-hubad na lang ba talaga—SHIT! GAGO KA TALAGA!”

Ang walanghiya, bigla pa naman pinunit ang damit kong t-shirt na manipis at pambahay! Anong tingin niya sa sarili niya? X-men? Feeling Wolverine?

“I like it hard today. Just a little punishment for leaving me hanging this morning,” aniya saka pa ako nginisian.

Kung sa palagay n’yo nawindang ako? Puwes tama kayo. I wasn’t wearing any bra. Nasa bahay nga lang ako, para saan pa? Ang problema, nanigas ang mga utong ko sa pagtama ng malamig na hangin!

“Leik Andrey—Oh. . . my. . . gosh. . .” Tili sana iyon pero bigla na lamang naging ungol.

Paano kong pipigilan? Bigla na lamang siyang sumubson sa dibdib ko at sinimulang tikman ang naninigas na dunggot ko.

Gad! If getting insane means experiencing this kind of pleasure, I would gladly be insane for the rest of my life.

[WARNING! R-18. DETAILED!]

• SKIP IF YOU’RE NOT COMFORTABLE! •

Akala ko ay talagang dito na niya balak ituloy ang dapat ngunit mali ako. Bigla niya akong binuhat at nang akala ko ay tutuloy na kami sa kuwarto, bigla siyang huminto sa hagdanan na sobra kong ikinagulat.

“Leik—”

“Let’s do it here, Mrs. Laugthner,” putol niya sa akin at parang lalo akong nadadarang sa paraan ng pagkakasabi niya n’on.

Iniupo niya ako sa mas mataas na baitang ng hagdan saka niya hinatak ang suot kong pang-ibaba. Lahat. Wala siyang itinira. KAHIT NA ANO.

Sunod naman niyang inalis ay ang mga saplot niya at wala rin siyang itinira. Nagmistulan kaming sina Malakas at Maganda ng mga pambatang libro.

“Touch me, darling,” he commanded and I was too hypnotized by his voice not to command him. Marupok na kung marupok. . . pero kay Leik Andrey Laugthner lang luluhod!

I kneeled in front of him while he was standing in front of me. I slowly touched his erection using both my of my hands.

“Ohhh. . .” he moaned.

Itinaas ko ang ulo ko at nakita ko ang pagkagat niya sa labi niya dahil sa paghawak ko sa kaniya.

I started stroking his erection. . . up and down, and damn! Mas lalo pa ’tong lumalaki. He’s indeed huge. Nakakatakot, bwakanang ina!

“Leik. . .” I called him and he bowed his head to meet my eyes.

“Yes, darling?” he asked.

“Can I taste this?” I asked and I saw how that evil grin formed on his lips. He’s surely after what I just said.

“Can you? Can you endure its hugeness?” he asked and I nodded. This time, it’s my turn to give him my evil grin.

“Never underestimate me. Kinaya ko ’to noon, what more pa ngayon?”

First, I tucked my tongue out and tasted the very head of his erection. I could taste the pre-cum of his desire and gad, it was surely more arousing.

“F–Fuck. . . it. . . !” he blurted out as I started putting his erection inside my mouth. “Damn. . . so fucking hot!” he reacted when almost half of his huge erection was already inside.

Nakakaba. Totoong kinakabahan ako dahil unang beses kong ginawa ito kaya hindi ko alam kung tama ba ang mga ginagawa ko sa buhay ko.

I sipped his erection and slowly his right hand travelled all the way to the back of my head. “Gaaaad, darling, you’re so damn good!” He’s really enjoying it, and I love what I’m doing. Giving him this feeling is a major point as his wife.

Halos maduwal ako nang subukan kong buoin ang pagpasok nito sa bibig ko kaya’t naparuong ako at napatingala. Nakatingin din pala siya sa akin at may ngisi siya sa mga labi. Punyawa, parang sinusubukan niya ’ko.

“I told you, darling. It’s huge. You cannot—FUCK IT, SYREEN! OHHHH. . . FUCK!” I gave it to him. I gave him the deep throat Veron has been teaching me, and damn, it really gives him a real satisfaction. It sated my carnal urges too!

He guided my head as I started moving. Yes, I am giving a deep throat blowjob. Damn you, Veron! I never knew that this thing would be this satisfying. Learning from the expert was indeed a good thing.

Nararamdaman kong sasabog na siya at gusto ko sanang sumabog siya sa loob ng bibig ko. Gusto kong matikman siya. Gusto kong malasahan kung ano nga ba ang lasa nito. . . at bakit nakakahumaling.

I thought he was going to burst his semen out in my mouth but I was wrong. He pulled his erection off my mouth and pulled me up. Bwakanang ina, gusto pa. . . !

“You’re so damn unbelievably good, darling. You overwhelmed me,” aniya at hindi ko mapigilan ang mapangiti. “Now, darling, turn around,” aniya saka niya ako iginaya para tumalikod saka niya ako pinahawak sa kaliwang hawakan ng hagdanan.

Literal akong parang nakatuwan sa harapan niya ngunit wala akong pakialam. I love this exhibition.

I really thought that he was going to fuck me from behind but again. . . I was wrong.

I felt something wet at the back of my legs. . . and I realized that it was his lips. He’s giving me wet kisses while his hands made their way all the way to breasts.

“Mmm. . . Leik. . .” I moaned as I felt his lips at my right buttocks. His massaging my breasts while giving pleasure at my right butt through his lips.

“Damn, darling. . . ang kinis mo,” aniya at gusto kong mapangiti. That one thing I could be proud of.

Halos maputol ang hininga ko nang maramdaman kong hinaplos niya ng daliri  niya mula sa likuran ang hiyas ko. ’Tang ina, amg sarap mabaliw!

“L–Leik. . .”

“So damn wet. . .”

“Please, enter me now. . . I’m begging you. Gusto ko nang pasukin mo na,” I said impatiently and with one swift move. . . . he’s already inside me.

“Ohhhhh. . . !” he moaned. Gustong-gusto talaga niya ang init sa loob ko at ramdam na ramdam ko iyon.

Sinimulan niyang gumalaw at ako naman ay humuhugot na lang ng lakas sa kapitan ng hagdanan dahil tila nanlalambot ang mga tuhod ko sa ginagawa niyang paglabas at pagpasok sa pagkababae ko mula sa likuran.

“F. . . Faster please. . . LEIK. . . !” I’m fucking near!

He obeyed me and he really went faster as if he was being chased.

“Mmmmm. . . Mmmmm. . .”

“Hold it longer, darling. . . wait for me,” he begged and I nodded. Hindi ko alam kung napansin pa ba niya ang pagtango ko.

“Oohhhh. . . L. . . Leik. . . Pleaseeee!” Sobrang lapit ko nang sumabog dahil sa bawat pag-entrado niya ay tinatamaan niya ang mismong puwesto nang dahilan kung bakit gusto nang sumabog!

“Ohhh, ohhh, ohhh. . . Now, darling!” he commanded and we both reached our climax.

I felt all his warm love juices inside me. The warmth is too damn addicting.

Nang tila mailabas na niya lahat ay hinugot na niya ang pagkalalake niya mula sa akin saka ako inalalayang maupo sa baitang ng hagdanan.

“That was awesome, Mrs. Laugthner,” aniya habang may ngisi sa mga labi niya.

“Magaling ako, e.” pagyayabang ko sa kaniya kahit pa hinihingal pa ako ng bahagya.

SYREEN N’YO, NAKASUBO NA! ONE ACHIEVEMENT, UNLOCKED!

Bubuhatin na sana niya ako paakyat nang bigla na lamang tumunod ang telepono niyang nasa bulsa ng hinubad niyang khaki shorts.

Kinuha niya iyon at bigla siyang napatingin sa akin saka ipinakita kung sino ang tumatawag.

“I-loud speaker mo,” utos ko at ginawa naman niya.

“Hello—”

“If you two are done having sex, come to Phyrric immediately.”

Bwakanang ina, Chief! Sa mundong ’to, ano pa bang hindi abot ng kaalaman mo?

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Ako na ang sasagot. Wala, Syreen. Wala! HAHAHAHAH. Btw, sa mga readers ko po ng Freezell Series, puwede n’yo pong i-try and STAND ALONE STORY ko na DEBT AND PLEASURE. Mabilis po akong mag-update r’on. Hehehe. THANK YOU PO. ❤

PS. Wala na sanang bitin, ha? HAHAHAHAHA.

Seventeen

SYREEN

NAKARATING kami ng Phyrric at halos lahat ng narito ay gulat na gulat nang makita ako. Aba’y hindi ko rin naman sila masisisi. Bumalik ba naman ang diyosa ng Phyrric, talagang legit silang mawiwindang.

“OMG!” tili iyon na ikinalingon ko at pagkita ko ay si Missy na hangos na hangos kung ako’y takbuhin.

“ANG BABAENG—BWAKANANG INA!” anas ko saka ko siya pinigilan na lumapit sa ’kin at mabilis kong kinuha ang kamay niya. “WEDDING RING ’TO, AH?” gulat na gulat na wika ko.

Bigla siyang ngumiti at nangingimi na sinundot ako sa bewang. “Kasi naman, ih!” anito na lalo kong ikinawindang.

Pakingshet! Three years lang akong nawala pero parang ang dami nang naganap na malayo sa pagkakaalam ko.

“Anong nangyari? Kasal ka na—”

“With me. And this is our daughter, Kylle Reez Brizzle, but you can call her Kyree. Long time no see, Syreen,” ani Hudsen na bigla na lamang sumulpot mula sa kung saan at may bitbit pang bata na sa palagay ko ay magdadalawang taong gulang na.

“Bwakanang ina, hindi nga? Nagkatuluyan kayo?” anas ko at ang animales na Hudsen, ngumisi pa sa akin.

“She threw away herself to me while drunk—”

“Hudsen! Iyang bibig mo na naman!” putol na singhal sa kaniya ni Missy.

“Ang lalandi n’yo! Akala ko baril lang ang pinapaputok n’yo at granada lang ang pinasasabog n’yo, may mga sideline pa pala kayong malayo sa expectation ko. Napapabilib n’yo ’ko diyan sa trip n’yo,” anas ko saka ko marahang kinurot sa pisngi ang anak nilang hawak ni Hudsen. Ang bibilis makabuo ng mga talipandas.

“Hello po,” anito sa akin kaya’t npangiti ako.

“Hello, baby girl. I’m tita Syreen. The most gorgeous, the sexiest—”

“Shutangena! Huwag mong turuan magsinungaling si Kyree. Doon ka na lang kay Leik, mag-jerjeran kayo!”

Kahit hindi ko alamin o tingnan, alam na agad ng kaluluwang taglay ko kung sino ang kumontra sa akin.

Nilingon ko si Jice at sinamaan ko agad siya ng tingin. “Ikaw! Bwakanang ina ka, marami kang kasalanan sa akin. Talagang kapag ginigil mo ’ko, isisiwalat ko sa asawa mo lahat ng kabugokan mo sa misyon natin noon—”

“Okay lang tanggap niya naman. Kapag pinakain ko ’yon ng pukenjang ko, makakalimutan na n’on lahat ng kasalanan ko. Ikaw ba? Kapag sinabi ko ba kay Leik lahat ng kakemehan mo, agad mo ba siyang mapapakalimot gamit ang pukenjang mo? Excuse me, padaan. Jice Isaiah yata ’to. Only my pukenjang can heal my crimes!” anas niya saka pa naghawi ng buhok sa harap ko na animo ba talagang pagkaganda-ganda niya.

“Bunganga mo hindi pa rin nagbabago! Ilang taon na ang nakakalipas para pa rin akong may kausap na machine gun sa ’yo!” sita ko sa kaniya at ang loka-loka tinaasan lang ako ng kilay at ngumisi.

“Ako rin, Sy. May kausap na machine gun gabi-gabi. Sunod-sunod ang putok, kulay brown nga lang,” aniya at parang bigla ko siyang gustong sabunutan.

“Mga lukaret kayo! Lalayas na kami! Naririnig pa ng anak ko ’yang paraan ng pag-uusap n’yo! Ang lakas n’yo pa namang mang-impluwensiya! Good bye!” aniya saka nito hinatak si Hudsen paalis.

“Wow, kung makapagsalita.”

“Kunwari din ’tong si Missy, e. Baka nga nag-jejerjeran ’yan kapag tulog si Kyree.”

Halos sabay ang himutok namin ni Jice at hindi ko talaga mapigilan ang mapailing. Kaya kami nasasabihan na parang iisa. Ang kaibahan lang talaga, malibog ’tong bwakanang inang Jice na ’to at ako ay tamang beastmode lang.

Hindi ako malibog. Walang may ebidensya!

“Ikaw? Hindi ka pa lalayas?” tanong ko sa kaniya at nginusuan niya ako.

“Ikaw ang dapat nang lumayas. Hinahanap ka ni amo. Shutangena, mukhang may pasabog ang pagbabalik mo. Naol sumasabog. Naol may pasabog. Laeven ko, three days sa training, gusto ko pa naman sanang magpaputok later,” anas niya at napapailing akong tinalikuran siya.

Ang bwakanang ina sa akin pa talaga nagsumbong. Magulat ’to, magmalaki ako bigla tungkol sa hagdanan.

   

TAMEME akong nakatingin kay Chief habang mukhang inuusig niya ang buo kong pagkatao habang nakamasid siya sa akin.

“C–Chief, ano po bang kailangan—”

“Aren’t you gonna ask how did I know that you two just had sex as I called?” putol niya sa akin at parang gusto ko na lang biglang lumubog sa kinauupuan ko. Ang bugok na Leik, napakakalmado lang sa tabi ko!

“And the reason is?” tanong niya sa tiyahin niya na parang ang cool lang. Gago, how!?

“Oh, I heard the heavy breathing and panting from both of you. I wasn’t born yesterday nor today,” nakangising sagot sa kaniya ni Chief.

“Sorry about that. We did it at the staircase,” aniya na ikinalaki ng mga mata ko! Hayop? Pumunta ba kami rito para pag-usapan ang sex life namin ni Leik?

“Such an exhibitionist,” kalmadong sagot lamg ni Chief. Lalo kong napatunayan ngayon na may tama talaga sa utak ang mga Freezell! Nakakatakot silang kalabanin at banggain!

“Sandali po!” awat ko sa kanila. Baka mamaya umabot pa ang bwakanang inang Leik Andrey na ’to sa achievement ko, hindi ko na ’yon kakayanin! “Bakit n’yo po ba kami pinatawag, Chief?” singit na tanong ko.

May kinuha si Chief sa drawer niya saka niya inabot ito sa amin na agad ko namang kinuha. “Read,” utos niya.

Binuksan ko ang folder na tila hindi naman interesado si Leik saka ko ito binasa.

Halos manlaki ang ulo ko nang makita ko ang nakasaad doon. Hindi ko mawari kung tama ba ang intindi ko at kung tama ba ang iniisip ko sa nabasa ko.

“A–Ano po ito? P–Para saan po ito?” utal na tanong ko saka ako bumaling kay Leik. “Ano ’to?”

“I told tita Aeickel that you had a miscarriage before and that was her immediate plan and solution,” aniya sa akin at parang gusto kong manakit sa mga oras na ’to.

“So all this time, habang sinasabi mo na ayos lang na wala tayong anak, gumagawa ka na pala ng paraan para magkaroon ka ng sarili mong dugo’t laman? Nakakagalit ka naman,” sarkastiko kong wika sa kaniya at nakita kong bahagya siyang nasaktan dahil sa sinabi ko.

Hinawakan niya ang kamay ko pero mabilis kong binawi iyon. Bwakanang ina niya! Gusto kong tagpasin ang leeg niya sa mga oras na ’to.

“Please, darling. Do understand me—”

“Paano kong maiintindihan na gusto mong magtanim ng semilya mo sa ibang babae at kung hindi gagana, ako ang tataniman ng semilya ng ibang lalake? Nasa tamang pag-iisip ka ba? Kasi kung wala, sasabakan ko na lang iyang mukha mo!” galit na galit na wika ko sa kaniya.

Tumayo bigla si Chief mula sa kinauupuan niya kaya’t napukaw niya ang atensyon ko. Agad akong lumingon sa kaniya dahil iba ang pangungunot ng noo niya na animo ba may hindi tama sa nangyayari.

“You haven’t told her?” aniya kay Leik kaya’t muli kong itinuon ang pansin ko kay Leik at  nakita ko siyang umiling. Mababakas din sa mga mata ni Leik na animo ayaw niyang ipasiwalat kay Chief kung ano man ang nalalaman nito.

“Anong hindi ko alam? May mga dapat pa ba akong malaman? May mga impormasyon bang hindi na naman umabot sa akin? Ano? Lagi na lang akong outcast dito?” naguguluhang tanong ko.

“You better tell her, Leik Andrey. I don’t tolerate this kind of behavior. Hindi ka na bata. Hindi n’yo na kailangan pang maglaro at maglihiman,” ani Chief at lalo pa akong mas naguluhan.

Tumayo ako at binagsak ang folder na ibinagay ni Chief saka ako tumungo sa pintuan.

“Ipatawag n’yo na lang po ako ulit kapag handa n’yo nang sabihin ang lahat sa akin. Ginagawa n’yo ’kong katatawanan at laruan,” sumbat ko saka ko inabot ang seradura ng pintuan ngunit nahigit agad ni Chief ang braso ko pero hindi sa masakit na paraan.

Inilapit niya ang mga labi niya sa tainga ko saka siya mahinang-mahinang bumulong.

“Don’t act as if you are all innocent, Syreen. I know everything about you and everything that you do. You can run away from Phyrric, but you can never outwit my shadow. I know you have your own purpose for doing things, and don’t worry, my mouth is sealed,” aniya sa akin saka ako tuluyang pinakawalan.

Nanginginig akong napasandal sa isang poste nang tuluyan akong makalabas ng opisina niya.

Alam kong alam mo lahat, Chief. Alam kong wala akong maitatago sa ’yo, at nagpapasalamat ako na ititikom mo ang bibig mo. Sana nga. . . sana nga mapagkakatiwalaan kita sa mga ginagawa ko hanggang dulo, dahil hindi ko alam ang magagawa ko, kung pati ikaw. . . tatraydorin ako.

   

TUMULOY ako sa apartment ni Veron. Hindi na ako nag-text o kumatok pa dahil may sarili naman akong susi ng apartment niya.

Pagpasok ko ay madilim at tahimik—MAY UMUUNGOL!

Agad naalerto ang katawan ko at mabilis akong tumungo sa silid niya saka ko pasipang binuksan ang pinto. . . para lang pala madatnan ang hayop kong kaibigan na may kaulayaw sa kama niya.

“PUNYETA KANG BILAT KA!” tili niya sa akin saka ako binato ng lampshade. Mabuti na lang at nakalabas agad ako ng pinto kaya doon siguro iyon tumama.

“SORRY NAMAN!” sigaw ko mula sa labas. “HIDNI KO ALAM NA NGAYON ’YANG UWI MG JOWA MONG PORENJER!” anas ko na sinundan ko pa ng tawa.

Binuksan ko ang mga ilaw saka ako naupo sa sala at binuksan ang tv. Sana ol talaga masaya ang lovelife. Ang akin kasi parang panahon. Minsan maayos, tapos minsan binabagyo. Magulo pa sa bulbol ni Veron ang buhay pag-ibig ko, bwakanang ina.

Baka aktibista ako noong nakaraang buhay ko, kaya ngayon ako nagsa-suffer nang ganito.

Maya-maya pa ay lumabas si Veron ng silid kasama si Dallia—yep, babaeng foreigner ang jowa nito ni Veron. Maarte lang ang hinayupak na ’yan, ayaw sa fukikels ng mga pinay. Magulo? Yup. Pero bakla si Veron, ang preference niya talaga ay mga lalaki, pero mahal na mahal niya si Dallia.

Huwag n’yo nang ungkatin sa akin ang lovelife nila. Basta ang alam ko, nagkakilala sila sa beach sa Boracay tapos naka-one night stand siya ni Veron then boom, kahit diring-diri daw siya, minahal niya na si Dallia.

“Hi, Syreen. I missed you, baby girl,” bati sa akin ni Dallia saka pa ako bineso.

“I missed you too, girl. When are you going back to Canada?” tanong ko. Iba talaga ang nosebleed kapag ito ang kausap ko. Kaunti lang ang alam niyang Filipino words.

“I don’t have an exact date yet, but yeah, I want to enjoy my baby first,” aniya saka walang habas na dinakot ang titsikels ni Veron sa harap ko. Ang walanghiyang bakla, napatili pa talaga.

“Baby, don’t do that!” aniya kay Dallia at tumawa lang ito.

“Malandi kang hayop ka. Kapag nandiyan ang jowa mo, nakakalimutan mong may best friend ka!” singhal ko sa kaniya.

“Excuse me, bilat! Kapag masaya kayo ng jusawa mo, naaalala mo ba ’ko—”

Malalakas na katok ang nagpahinto kay Veron mula sa pagsasalita.

“Bwakanang ina ka! May utang ka ba sa bumbay? Gigibain yata ang pintuan mo!” anas ko at sinamaan niya ako ng tingin.

“Mas maniniwala ako na asawa mo ’yan kaysa pinagkakautangan ko!” aniya at tila kumabog nang malakas ang dibdib ko.

Hindi naman siguro niya ako sinundan, ’di ba?

Agad akong tumungo sa pintuan ng apartment at binuksan ko iyon. Hindi nga nagkakamali si Veron. Si Leik nga ito at madilim na madilim ang ibinubugang awra.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kaniya ngunit imbes na sumagot ay bigla na lamang siyang pumasok ng apartment.

Nakita kong nakita niya si Veron at akmang sasapakin kung hindi ko napigilan.

“OMG, FAFA ANDREY! ANONG NAGAWA KO!?”

“Hey! What are you doing to my boyfriend?”

Halos sabay na wika nina Dallia at Veron na ikinabigla ni Leik. Naiinitindihan ko siya. Noong unang beses ko rin malaman na babae ang jowa ni Veron, ganiyan din ang reaksyon ko.

Hinatak ko palabas ang bugok. Nakita ko ang sasakyan niya at isinakay ko siya r’on. Kaya na sigurong ipaliwanag ni Veron kay Dallia ang nasaksihan nito. Ito na muna ang aatupagin ko.

“Ano kakong ginagawa mo rito?” walang emosyon na turan ko sa kaniya.

“I’m fucking here to pick you up. You are supposed to live in our house. Anong ginagawa mo diyan sa apartment ng kaibigan mo!?” galit na wika niya ngunit napangiti ako ng mapait.

“Palagay mo lang talaga, sa bahay ako tutuloy pagkatapos kong malaman na may itinatago ka na naman sa akin—”

“God! I just want you to be with me. In our own house! In our home—”

“Mahal mo ba ’ko talaga o ginagawa mo lang ’to dahil mayroon kang kailangang gawin na kakailanganin mo ’ko? Huwag mo nang pagandahin pa ang mga salita mo. I am an agent, Leik. I have a very strong instinct despite of being hiatus. Now, tell me and I want the truth,” putol ko sa kaniya saka ko siya tinitigan sa mga mata. I’ve been meaning to ask this for almost everyday pero natatakot ako sa maari niyang isagot sa akin.

I saw guilt in his eyes as he answered my question. “Yes, Syreen. I need you.”

I smiled bitterly. Sinasabi ko na nga ba. “Para?”

“The shareholders of Dad’s company doesn’t want me to take over without me having my own child. They will only grant me the position if I will show them that I already have my child. Alam na nilang kasal ako, at gusto nilang makita na may sarili na akong tagapagmana.”

So that expla

ins everything.

“Bumalik ka matapos ang tatlong taon. . . para gamitin na naman ako.” Again, I smiled bitterly. “You are indeed an untamed actor Leik. I can never tame you. Akala ko pagmamahal ang pinakita mo noong mga nakaraan. . . sinusuyo mo lang pala ako, dahil mayroon kang kailangan. You’re a fucking liar.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R  E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Hindi ako mapanakit. Wala kayong ebidensya.

Eighteen

SYREEN

MABILIS akong bumaba ng sasakyan niya. Umiiyak na naman ako, bwakanang ina! Sabi ko matatag na ’ko! Sabi ko okay na ’ko! ’Tang inang mga luha ’to, parang mga gago ang mga hinayupak! Tulo nang tulo!

“Syreen!” dinig kong habol na tawag niya sa akin ngunit patuloy pa rin akong naglakad.

Hindi ko maiwasang mapangiti nang mapait habang lumuluha. Minsan napapabilib din ako ng sarili ko. . . minsan tama ang mga desisyon ko.

Hindi ko naman alam, ano bang nagawa ko sa nakaraan buhay ko at napaparusahan ako ng ganito, ’tang ina. Matino naman akong babae. Mapagmahal naman ako. Malambing naman ako. Maganda naman ako. Hindi naman ako kapalit-palit. Hindi ko makuha bakit sa akin nangyayari ang mga ito.

Naramdaman kong malapit na siya sa akin kaya’t mas binilisan ko pa ang lakad ko, ngunit nahigit na niya ako sa braso.

“Syreen—”

“Isa kang malaking gago!” anas ko sa kaniya saka ko binawi ang braso ko at mabilis ko siyang sinampal. “’Tang ina, Leik, hindi ko na alam alin ang totoo sa hindi sa ’yo! Hindi ko na alam kung kailan ka nagsasabi ng katotohanan at kung kailan mo ako nilulunod lang sa kasinungalingan! ’Tang ina, napakagaling mo! Wala kang kasing galing!” galit na galit na bulalas ko at wala akong mabasang emosyon sa mga mata niya.

“I have to take the position. I have to and I need to—”

“Required bang saktan ako? Para sa posisyon na ’yan, required bang tarantaduhin ako? Paasahin? Gaguhin? Pag-isipin na okay ang lahat, iyon pala, may hidden agenda kang hayop ka? Ang saya-saya ko na sana, e. Ibinubuhos ko na ulit ang lahat sa ’yo kahit pa alam kong naging sobrang bilis ng lahat. Imagine, three years kang nawala sa buhay ko, pero kaunting suyo mo lang, bumigay ako?” Galit na galit ako. . . pero tumutulo nang walang humpay ang mga luha ko. “Alam mo ba kung bakit, Leik? Kasi. . . mahal na mahal kita. Kahit na ubos na ubos na ’ko, mahal na mahal ko pa rin lahat sa ’yo. Kahit kahayupan pa ’yan, kahit kagaguhan pa ’yan, kahit kaululan pa ’yan. . . lahat mahal ko, e. Kaya bakit ganito, Leik. . . Bakit mo ’ko ginaganito?”

Nakita kong itinikom niya ang mga labi niya. Para bang wala siyang handang sabihin at ipaliwanag sa akin. Parang hindi siya habdang magsalita. . . kasi putang ina, makikinig naman ako, e! Tanga ako. Martyr ako. Bobo ako. Marupok ako. Mulala ako. Kahit na kitang-kitang tinatarantado na ’ko, makikinig pa rin ako. Bakit ba ganito akong magmahal, ’tang ina!

“Do I have to say sorry—” Sinampal ko siya sa ikalawang pagkakataon.

“Lahat ng pagmamakaawa mo sa akin. Iyong mga araw na sinasabi mong mahal na mahal mo ’ko at kailangan mo ’ko sa buhay mo. . . iyong mga araw na pinaparamdam mong napakahalaga ko. . . iyong mga araw na gusto mo ng pangalawang pagkakataon para sa kasal na ’to. . . alin. . . alin doon ang totoo, Leik? Sabihin mo, nagmamakaawa ako sa ’yo! Sabihin mo!” bulalas ko at nasa punto na ako na gusto kong lumuhod sa harap niya para lang magsabi siya ng totoo.

“Wala, Syreen. Walang totoo sa mga ’yon. I did those things just so I could gain your trust and I could easily get what I want. When you told me you had a miscarriage, that caught me off guard. These are the truths,” walang gatol na wika niya sa akin at tuluyang bumagsak ang katiting na tsansa na nasa dibdib ko. Para akong sinakluban ng lahat ng mabigat na pasanin sa mundo.

Ngumiti ako sa kaniya saka ako lumapit at sinakop ko ng dalawang palad ko ang mukha niya. . . at mabilis akong tumingkayad para lang gawaran siya ng halik sa noo.

Lumayo ako sa kaniya saka ko siya tinitigan sa mga mata. “Huli na ’to. Sa susunod na magkikita tayo, hindi mo na ’ko mapapaikot.  Mahal na mahal kita. Maraming salamat sa pagpaparamdam sa akin na mahal mo ’ko. . . kahit hindi totoo, naging masaya ako.”

Binitawan ko siya saka ako tumalikod habang patuloy ang pag-agos ng mga luha sa pisngi ko.

Hinding-hindi ako nagkamali sa mga desisyon ko. Tama ako. . . pero siguro, ganito talaga kasakit ang kapalit ng lahat.

      

TULALA ako habang nagkakape at nakatitig sa kawalan. Narito ako sa bahay namin.

“Hoy bilat na feeling masarap!” Napalingon ako at nakita ko si Veron kasama si Dallia na kakapasok lang ng bahay namin.

“Hi, baby girl!” bati naman sa akin ni Dallia at niyakap ako.

“Anong ginagawa n’yo rito?” tanong ko saka ko sila inalok na maupo sa may monoblock. Nasa terrace kasi ako at nakatingin lang sa palayan.

“Gaga ka! Hinahanap ka ni Dean Mina. Dalawang linggo ka nang hindi pumapasok. Hinahanap ka sa akin. Anong gusto mong isagot ko? Nagpapaka-emo? Nagpapasapot ng keps? Letse!” anas niya saka pa ako inismiran.

Nagbuntonghininga ako saka ako nagsalita. “Tinatamad akong magturo. Tinatamad akong bumalik sa school. Hindi ba puwedeng magpa-transfer na? Doon sana sa hindi abot ng galamay ni Leik,” seryoso kong wika sa kaniya.

“I honestly don’t know what you guys are talking about, but it feels like our baby girl here is really heartbroken. Veron told me you are married. What happened?” singit ni Dallia at hindi ko alam paano ko siya sasagutin kaya’t lumingon ako kay Veron na animo nagpapasaklolo.

“Baby, Syreen’s lovelife is like calculus. You know calculus, right?” anas niya sa jowa niya at tumango naman ito. “They are so complicated. They’ve been married for almost four years but they weren’t together for three straight years,” paliwanag niya at gusto kong mamangha. Ang kalmado niya talaga kay Dallia. Alam na alam mong mahal na mahal niya ito.

“So basically, Syreen could cheat and the guy as well?”

“No, baby! No cheating! Have you ever cheated on me while you were out of my sight?” bigla ang pagseryoso ng mga mata niya sa jowa niya na gusto kong ikatawa.

“Of course not, Veron. I never craved for anyone else,”  anito at bigla niyang hinalikan si Veron. Liberated talaga ang babaeng ’to. Walang pakialam sa paligid.

“Kaysa naglalandian kayo, samahan n’yo na lang akong mag-file ng resignation letter ngayon. Nagawa ko naman na,” wika ko na ikinagulat ni Veron kaya’t napahiwalay siya kay Dallia. May lisptick pang nakakalat ang hinayupak.

“Seryoso ba, bilat?”

“Do I look like joking? Mas mabuti nang umiwas at lumayo. Pagod na rin naman ako,” anas ko at tumayo.

Nagtungo ako sa kwarto ko sala ko kinuha ang isang malaking box na lalagyan ko ng mga gamit ko na nasa eskwelahan pa at ang resignation letter na inihanda ko noong nakaraan pa.

Bumaba na ako saka pinuntahan si Veron at Dallia na nasa sasakyan na. Naupo ako sa passenger seat saka ako pumikit.

“Tara na,” anas ko at agad naman pinatakbo ni Veron ang sasakyan.

Minsan, kailangan natin magdesisyon nang pabara-bara para lang masabi natin na tao pa rin tayo. May mga pagkakamali.

Sa nakalipas na linggo. . . pakiramdam ko, nauupos akong kandila dahil hindi matanggap ng sistema ko, na ang taong binigyan ko ng ikalawang tsansa, dinurog na naman ako sa ikalawang pagkakataon.

Narating namin ang eskwelahan at kahit gusto akong samahan ni Veron sa president’s office ay tumanggi ako. Hindi niya kailangang madamay sa mga desisyon ko. Ako ang may gusto nito, ako ang maninidigan dito.

Kumatok na muna ako ng tatlong beses bago ko binuksan ang pinto. Pagpasok ko ay walang tao kaya’t nagdesisyon akong maupo na muna sa sofa na narito.

Hawak ko ang resignation letter ko ngunit hindi ako nagdadalawang-isip na ibigay iyon. Kailangan ko nito. Kailangan ko nang tuluyang makalayo.

Bumukas ang pinto kaya’t agad akong napa-ayos ng upo. Hindi na rin ako nagtataka na siya ang pumasok mula roon. Nakita ko namang hindi siya nagulat nang masilayan niya ako. ’Tang ina, bakit naman siya magugulat, ’di ba?

Tumayo ako nang makaupo na siya sa harap ng mesa niya at naglakad ako patungo roon.

“Good day, Sir. Here’s my resignation letter. I’m sorry for my absences,” anas ko ngunit tinitigan lamang niya ang sobreng hawak ko.

Gusto kong magwala at itumba ang lamesa sa paraan ng pagtitig niya sa hawak ko. Ayaw ko ng mga mata nita. Tipo bang gusto niya akong usigin gayong siya naman ang may napakalaking kasalanan sa akin.

Iniangat niya ang tingin niya pagawi sa mga mata ko. Gusto kong labanan ang titig niya. Gusto kong ipamukha sa bwakanang ina niya na tapos na ako sa phase ng buhay ko na nalulunod pa rin sa mga titig niya. . . ngunit hindi ko nagawa. Itinuon ko ang pansin ko sa halaman na nasa ibabaw ng lamesa niya para lang makaiwas.

“Just accept it. I’m leaving—”

“What if I don’t accept it?” aniya kaya’t naibalik ko ang tingin ko sa kaniya at may nakaukit na nakakalokong ngisi sa mga labi niya.

Eh, isa ka pala talagang malaking ’tang ina! Gusto ko sanang sabihin pero pinigilan ko ang sarili ko.

“I will still resign, Sir. If you won’t accept that letter, I will just go AWOL,” wika ko. Kinokontrol ko ang pasensya ko dahil baka bigla na naman akong sumabog. Ayaw ko nang ipakita kaniya na apektado ako!

“Shall we file you a breach of contract?” pagmamatigas niya sa akin. “You either pay a fine or just go to jail.”

Doon na niya nasundot ang katiting na pasensyang mayroon ako. Hinampas ko ang mesa niya ng malakas ngunit hindi man lamang siya nagulat.

“Mamili ka. Tatanggapin mo ’yan, o puwersahan tayong aabot sa korte para magkapirmahan ng annulment papers. Wala akong pakialam sa kung anong ikaso mo sa akin. Gusto ko lang makalaya na sa ’yo. Para kang lason sa buhay ko, Leik. Unti-unti mo ’kong pinapatay mula noon hanggang ngayon. Hindi na pagmamahal ang hinihingi ko sa ’yo. . . konsensya na lang. At kung wala ka pa rin n’on, kalimutan mo na lang na nagkaroon tayo ng ugnayan na dalawa,” mahabang turan ko saka ako tumalikod.

ISA SIYANG MALAKING BWAKANANG INA!

Papihit na sana ako sa seradura ng pintuan nang magsalita siyang muli.

“Once you storm out of this office, you are already challenging me. Now, Syreen. . . either you stay in this school or stay as my wife forever. Your choice,” aniya na ikilito ng utak ko. Agad akong napalingon sa kaniya. May hawak siyang isa pang papel.

“Anong—”

“I’m not really talking about your contract in this university. I’m talking about the contract you signed as my personal bodyguard. I will invalidate this contract once you choose to stay, but. . . if you choose to run away, I will forever hunt you and you will be my wife until the end of time in accordance to the law,” aniya nang nakangisi.

“’Tang ina! Ano bang gusto mo sa akin, ha? ’TANG INA! PAKAWALAN MO NA ’KO! PURO PASAKIT LANG ANG IBINIBIGAY MO!”

Magkakasunod siyang umiling sa akin saka muling ngumisi. “I will suffer from the hands of the shareholders for not having my own heir, might as well, make you suffer too for now giving me the heir they want.”

Umiling ako sa kaniya at tinitigan ko siya sa mga mata. Mukhang nagulat siya sa iginawi ko.

“Habang buhay na lang akong mananatiling asawa mo. Halos pareho lang iyon kung ikukulong ko ang sarili ko rito at araw-araw kang nakikita. Salamat sa choices mo. . . pero mas pinipili kong maging asawa mo kasabay nang paglaya ko sa mga kamay mo. You will forever hunt me? Go on, Leik. Habulin mo ’ko hanggang dulo ng impyerno,” wika ko saka ko mabilis na binuksan ang seradura ng pinto at lumabas.

Ano pa bang dapat kong ikatakot? Durog naman na ako.

Nakita ko sina Veron at Dallia na inaabangan ako.

“Anong nangyari, bilat?” tanong ni Veron, ngunit imbes na sagutin siya ay sumakay ako ng sasakyan niya at sumunod naman sila.

“Where are we going, baby?” dinig kong tanong ni Dallia.

“Sa bahay na ng tatay n’yo ako dalhin, Veron,” wika ko at tahimik naman siyang tumango sa akin.

Nakapikit lang ako pero alam kong malayo na ang ibinabiyahe namin. Malayo ang bahay na tinitirahan ng tatay ko kumpara sa mismong bahay namin.

Sinadya kong ibukod ang tatay ng bahay dahil nakikita ko ang awa sa mga mata niya sa tuwing nakikita niyang naghihirap ang nanay noon. Isa pa. . .

Nakarating kami sa liblib na lugar na itong bahay lang na ito ang may nakatirik sa lawak ng lugar.

Bumaba kami ng sasakyan at nasa gate pa lang kami at nakarinig na kami ng tilian.

Agad kong binuksan ang malaking gate gamit ang fingerprint ko at bumukas iyon.

Niyapos ko ang mga sumalubong sa akin.

     …

   

…

    

…

    

…

   

…

    

…

    

…

    

…

    

…

    

…

   

…

    

…

    

“NANAY!” magkapanabay nilang wika.

Hinalikan ko sila sa mga noo nila at niyakap pa nang sobrang higpit.

“Liran! Livan! Nandito ang maganda n’yong nangnang Veron!” ani Veron kaya’t yumapos din sa kaniya ang kambal.

Hindi ako nagsisisi na itinago kong buhay kayo. . . dahil tama ang kutob ko simula pa lang. Bumalik siya. . . para gamitin na naman ako, at hindi ako papayag na gagamitin niya. . . pati kayong mga anak ko.

Liran Xyden Averde and Livan Xyren Averde are my sons—they are twins.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Pronunciation:

Liran (Li-ran) Xyden (Say-den)

Livan (Li-van) Xyren (Say-ren)

NOT LAYRAN AND LAYVAN! Tagalog po ang basa. LIRAN and LIVAN. 😊

**

Taguan ng anak? Weird lang, kasi pati readers tinaguan ng anak. HAHAHAHAHA. Grenades, indeed.

Nineteen

SYREEN

NAKITA ko ang gulat sa mga mata ni Dallia kaya’t napangiti ako.

“Oh my gosh, baby girl! You have sons? OMG! OMG!” anito saka pinagyayakap ang kambal ko.

Aba’y naiintindihan ko naman ang gulat niya. Si Veron din naman noon, kahit nasa tiyan pa lang ang dalawa, windang na windang iyan at hindi makapaniwala na mayroon akong kambal na lalaking dinadala.

“Nanay, tagal ikaw uwi,” ani Liran sa akin at ngumuso pa ito.

Sa dalawang anak ko, si Liran at pilyo at malaki ang tsansa na makamana ng mga kagagahan ko sa life. Madalas nakakagalitan iyan ng lolo niya dahil kung anu-ano ang ginagawa. Kung wala sa itaas ng mga puwedeng akyatan, makikita mo nasa hawakan ng hagdanan at nagpapadulas. Kung may sakit sa puso ang magbabantay sa kaniya, mas mauuna pang papanaw.

Si Livan naman, kahit magtatatlong taon pa lang, hindi ko alam kung saan at ano ang minana niyang ugali na ito. May mata siyang nakakatakot na animo lagi kang uusigin at hindi mo alam kung kailan siya kikilos para may sabihin na makakasakit sa ’yo o may mismong gagawin na hindi mo inaasahan. Masasabi ko naman na kamata sila ng ama nila, pero ang mata ni Livan, parang mga mata ng mga sindikato o mga delikadong indibidwal na nakakasalamuha ko. I’ve been to various missions kaya naikukumpara ko.

“Pasensya na anak, ha? Nag-resign na ang Nanay. Puwede n’yo na akong makasama araw-araw,” nakangiti kong wika sa kanila at ngumiti naman si Liran sa akin.

Hinding-hindi ko pagsisisihan na itinago ko sila. Mula nang bumalik si Leik, malaki na ang naging pagdududa ko kaya’t mas pinili kong hindi sabihin sa kaniya ang tungkol sa kambal. Ayaw kong masaktan ang mga anak ko, mas maigi nang ako na lang. Kapag sila ang nasaktan, kahit si Leik pa, mapapatay ko.

Hindi ko ikakaila na mabilis akong bumigay sa kaniya dahil sa galing niyang manuyo. Idagdag pa ang mga nakakadarang niyang mga salita na, bwakanang ina, akala mo talaga ay totoong-totoo!

Nagsimula akong magduda nang sabihin niyang walang dahilan kung bakit gusto niyang ibalik ako sa buhay niya, tapos ay nasundan ng gusto niya hindi umano ng anak, at nasundan ng gusto niya ng ikalawang tsansa. Marupok at gago ako, pero tumatalas ang utak ko kapag kasangkot na ang mga anak ko.

“Nariyan ka na pala,” ani Tatay kaya’t agad akong nagmano sa kaniya. Gayon din sina Veron at Dallia.

“May grocery pa po ba?” tanong ko at tumango naman ang Tatay sa akin.

“Lolo, can I stay at my room now?” tanong ni Livan kay tatay. Deretso siyang magsalita sa edad niya. Hindi gaya ni Liran.

“Sige. Inayos ko na rin ang painting materials mo,” ani sagot ni Tatay at agad akong hinalikan ni Livan sa pisngi bago siya tumakbo paakyat ng kwarto niya.

“Huwag tumakbo anak—!”

“Pumasok na kayo o kung gusto n’yo ay r’on na muna kayo sa swing. Inaayos ko lang ang pagkain,” ani Tatay kaya’t tumango ako sa kaniya at inaya ko sina Veron at Dallia.

“Nanay, ako po lalaro lang d’on,” anas naman ni Liran at tinuro niya ang maliliit na kahoy na kabayo kaya’t tumango ako.

“Mag-iingat, anak, ha?” Nakangiti naman siyang sunod-sunod na tumango sa akin.

Nang makarating kami sa swing ay naupo kami at nakita ko na naman ang mangha sa mga mata ni Dallia.

“They are so cute, Syreen! I want twins too!” masayang wika nito kaya’t lumingon ako kay Veron at binigyan ko ito ng nang-aasar n tingin.

“Gumawa na kayo ng kambal, beks. Kaysa nakiki-anak ka sa akin. Gumawa ka ng sarili mo,” tumatawang wika ko at ang walamghiya, inambaan ba naman ako ng sampal.

“Epal ka talaga, bilat! Hmmm, sana talaga sinunod mo na lang ’yong payo ko. Sana hindi ka na-i-stress ngayon para sa mga anak mo, letse! Sigurado naman ako na natatakot kang mahanap sila ng kanilang fatherlalu!”

Payo? Ah oo. Iyong nasa kotse kami na sinundo niya ako patungo sa seminar.

---

“Anong sabi ni Leik tungkol sa bata?” tanong ni Veron sa akin. Alam na alam niya ang tungkol doon dahil ang baklita na ito ang nagdala sa akin sa ospital noon. Siya rin ang tumulong sa akin makapagtrabaho bilang propesor.

“Tanggap daw niya, pero alam mo ba, beks, isang beses lang sila puwedeng magka-anak kaya alam kong nasasaktan siya kahit hindi niya sabihin—”

“Siya lang ang isang beses puwedeng magka-anak, ikaw ay hindi. Puwede kang kumeme sa iba kung papayag siya. Bilat, huwag kang gaga! Sa oras na malaman niya ang tungkol sa kambal at sa katotohanan na tinago mo sila mula sa kaniya, tigpas iyang ngala-ngala mo, bruha! Kaya go ka nang kumeme sa iba. More chances of winning. Maibibigay mo pa ang anak na betsung niya,” ani Veron at nagulat ako sa naging suhestiyon niyang iyon.

“Gaga ka ba? Palagay mo kaya kong tanggapin na may ibang titsikels na eentrada sa fukikels ko? Tampalin kita ng keps, gaga ka!”

“Tanga ka talagang kausap, bilat! Punyeta, kaya minsan ayaw kitang nakakausap. Bahala ka sa buhay mo, letse!”

Alam ni Veron na itinago ko ang kambal mula kay Leik dahil may sarili akong rason. Hindi niya iyon tinanong. Nagtiwala na lang siya sa akin. Siya ang kasama ko sa halos lahat ng masasakit na phase ng buhay ko. Isa lang naman ang natatanging inilihim ko sa kaniya. . . ang pagiging secret agent ko.

---

Hinding-hindi mo makakalimutan kung paano niya nalaman ang tungkol sa kambal. Sa kadaldan kasi ng bwakanang inang nurse ’yon, e.

Noong naaksidente ako at si Veron ang sumalba sa akin, habang nasa operating room ay huwag na huwag babanggitin na buhat ang bata sa tiyan ko, mas okay na kakong sabihin nilang wala na lang. Alam kong buhay ang anak ko noon dahil hindi naman grabe ang tinamo kong damage. Kaso ang bwakanang inang nurse, habang binabantayan ako ni Veron, nagbigay ba naman sa akin ng vitamin na pambuntis. Iyon. Nagkandaloko-loko ang lahat, pakingshet! Napilitan tuloy akong umamin sa baklang kakakilala ko lang ang lagay ko.

PERO, HINDI AKO NAGSISISI. Veron became more than a brother to me. Lahat ng ikabubuti ko at ng mga anak ko, ginagawa niya.

“Alam mo, bilat, ngayon mo ’ko napapabilib sa instinct mo talaga. Kapag talaga kinutuban ka nang hindi maganda, aba’y legit. Daig mo pa si Madam Auring,” tumatawang wika niya sa akin.

“Alam mo, beks, mas maigi na mga ang ganito. Kung sinabi ko sa bwakanang inang iyon ang tungkol sa kambal, tapos kakasangkapanin niya lang? Baka titsikels niya na ang putulin ko. Hayop na ’yon. Wala raw totoo sa lahat nang pinakita sa akin ng bwakanang ina! Ano ’yon? Pati pag-ungol niya n’ong sinubo ko siya, fake rin? Ulol niya. Putok na putok nga ang bugok, tapos fake? Bwakanang ina niya!” himutok ko pero ang punyawang Veron, nagtatawa nang walang humpay.

“Galit ka ba dahil nag-full performance ka naman pero hindi ka pa rin pinili—”

“EXCUSE ME! HINDI PA IYON ANG FULL PERFORMANCE KO! MALAS NIYA, HINDI NIYA NA MARARANASAN ANG ISANG SYREEN ELIEJA AVERDA AT FULL PERFORMANCE!” bulalas ko at lalong tumawa ang hinayupak.

“Hindi mo syor. Kilala ko ang rupok ng keps mo, bilat. Basang papel lang ang nakatakip. Kapag niyugyog, agad pasok,” ika ng animales at parang kahit nakaharap ang jowa niyang clueless sa pinagsasasabi namin, gusto ko siyang hampasin ng kaldero!

“May I ask why did you name them Liran and Livan?” biglang singit ni Dallia na masayang nakatanaw kay Liran na naglalaro. Halatang gusto na rin niya ng anak. Sana naman kasi galingan ng hinayupak na bakla kong kaibigan, ’di ba?

“Baby, you wouldn’t wanna know. The Syreen I knew during that time, was the weakest of all. Liran was supposed to be Lie Rain and Livan was supposed to be Lie Vain. I only intercepted that’s why she arrived at their current names. I cannot let that insane woman name her sons after her pains. Duh!” ani Veron at doon nawala ang pagtawa ko.

Unti-unting gumuhit ang mapait na ngiti sa mga labi ko.

Hinding-hindi ko makakalimutan ang araw na inilabas ko sila sa mundo.

---

“Nay? Okay na po ba ang pakiramdam mo?” tanong ko kay Nanay habang minamasahe ko ang mga paa niya. Awang-awa na ako sa kaniya. Lahat ng kinakain niya ay isinusuka rin niya.

“Anak? Lagi mong tinatanong kung kumusta na ako. Ikaw ba? Kabuwanan mo na at alam kong nahihirapan at nasasaktan ka,” ani Nanay at parang gusto na namang tumulo ng mga luha ko lalo pa nang haplosin niya ang buhok ko.

“A–Ayos lang po, Nay,” utal na sagot ko kaniya, pero ang totoo ay gusto kong yumakap sa Nanay ko.

Gusto kong sabihin na, napakasakit ng balakang ko, na napasakit ng dibdib ko dahil parang naninigas dahil sa gatas, na ang sakit ng bawat paghilab, na gusto kong magkaroon ng sapat na tulog, na parang binibiyak ang ulo ko sa sakit. . . pero hindi ko magawa. Hindi ko magawa dahil ayaw ko siyang mag-isip at mag-alala sa akin. Isa pa. . . walang ibang maaasahan ang nanay. . . ako lang.

Noong mga panahon na naglilihi ako, lagi kong tinitikis ang sarili ko sa mga nais kong kainin. Mas mahalaga kasing mabili ko ang vitamins at gamot ni Nanay. Hindi ako puwedeng maglabas ng pera dahil gusto ko lang. Hindi ko puwedeng kainin ang gusto ko dahil may mas mahahalaga akong bagay na kailanganan paglaanan. Ang pagpapa-ospital kay Nanay, ang panganganak ko, mga gamot niya, ang madadagdag sa gastusin ko paglabas ng kambal. Lahat. . . lahat kailangan kong isa alang-alang. Hindi ko puwedeng panaigin ang luho at awa sa sarili. Kailangan kong maging malakas.

“Nanay, lalabas na muna po ako para mamili ng kakainin, ha? Ang tatay po nasa kuwarto dahil po nakasumpong ang altapresyon,” paalam ko at ngumiti saka tumango naman ang nanay sa akin.

Lumabas ako at nagdala ng payong. Kasagsagan ng bagyo. Hulyo na kasi.

Kahit masakit ang tiyan at balakang ay tumungo ako sa palengke. Naglalakad ako sa maputik na daan dahil wala naman bumabiyaheng tricycle dito nang tila magsunod-sunod ang hilab ng tiyan ko.

Agad kong nilabas ang telepono ko nang hindi ko na makayanan ang sakit. Tinawagan  ko si Veron—iyong baklang nag-alok sa akin na maging kaibigan niya, at tawagan ko raw siya agad kapag may emergency.

“Hello?”

“P–Puwede mo ba akong tulungan? Manganganak na yata ako—Ahhh!”

“OMG! IYAN NA! WAITSUNG! GOGORA NA ’KO!” sigaw niya at pinatay ang tawag. Alam niya ang address ko. Hindi pa rin naman ako nakakalayo sa bahay.

Biglang mas humilab pa ang tiyan ko nang mas masakit pa kaya’t nabitawan ko ang payong at napasalampak ako sa putikan.

Hawak-hawak ko ang tiyan ko at gusto kong umiyak nang malakas pero pinipigilan ko ang sarili ko.

Gustong-gusto ko nang maging mahina. . . pero hindi puwede. Gusto ko nang bumigay. . . pero kailangan kong lumaban.

Awang-awa ako sa sitwasyon ko. Awang-awa sa kalagayan mo. Awang-awa ako sa sarili ko.

Kung hindi niya ako pinagtabuyan. . . hindi mo mararanasan ’to.

Kung pinanindigan at pinanagutan niya ako. . . maayos sana ang lahat.

Kung sana. . . totoong minahal niya ako, wala ako sa nakakalunos na sitwasyon na ’to.

Pero kahit ano pang isipin ko, hindi ako puwedeng maawa sa sarili ko. Kailangan kong mas maging matatag. Kailangan kong magpatuloy.

“AHHHHHHH. . . !” sigaw ko nang tila malapit nang lumabas ang isa sa kanila. Alam mong kambal sila, base na rin sa ultrasound.

“OH MY GOD!” narinig kong tili at nakita ko si Veron na putlang-putla nang makita ako. “MANONG, DALHIN NATIN SIYA SA OSPITAL!”

Akma nila akong bubuhatin nang hawakan ko si Veron sa braso kahit pa may umaagos na dugo na sa binti ko.

“A–Ang nanay at tatay ko. . . n–nasa bahay. M–Makidalhan mo sila ng pagkain saka mo ako puntahan sa ospital,” wika ko at kahit nanginginig ay tumango siya sa akin kaya’t nanghihina akong ngumiti.

Nakarating kami ng ospital ng driver at sa awa ng Diyos, matiwasay kong nailabas ang kambal.

“Hi, Ma’am! Hihingin ko po sana ang pangalan ng mga bata. Narito po ba ang asawa n’yo—”

“Lie Rain at Lie Vain. . . Averde,” putol ko sa babae at akmang isusulat na nito iyon nang biglang dumating si Veron.

“Anong Lie Rain at Lie Vain? Anong ginagawa mo? Habangbuhay dadalhin ng mga anak mo ang pangalan na ’yon!” aniya sa akin at napangiti ako ng mapait.

“Tama lang naman ang mga pangalan na iyon para sa kanila. Isang kasinungalingan ang dahilan kaya narito sila ngayon at umuulan ngayon. . . habang damang-dama ko na walang kuwenta lahat ng ginawa ko sa buhay ko. . . maging sa ama nila. You see? They are a lie while raining and while I’m feeling that my efforts are in vain,” nanghihinang anas ko ngunit tinaasan lamang niya ako ng kilay.

“Magiging inaanak ko sila. Hindi ako papayag na hanggang pagkamatay nila ay dala nila ang ganiyang pangalan na para bang sila ang pinagbuhusan mo ng lahat ng sakit na nararamdaman mong bruha ka!” aniya saka bumaling siya sa nurse. “Ako na ang magpapangalan, Miss!”

“Veron—”

“Dahil gusto mo talaga ang rain at vain, gawin na lang nating Liran at Livan para hindi gaanong halata. Sa second name? Anong gusto mo?”

Gusto kong itikom ang bibig ko pero mapilit siya.

“Wala—”

“Okay, dahil ikaw si Syreen, gawin natin silang. . . hmmmm. . . Livan Xyren at Liran Xyden Averde, walang middle name. Okay na ito. Settled na,” aniya saka niya inabot sa nurse ang papel.

Napapailing akong walang nagawa sa pagiging paladesisyon niya.

---

“Oh! That’s too cute. You should name our babies too, baby!” ani Dallia matapos marinig ang kuwento. “By the way, Syreen. . . just know that I salute your will, bravenest, determination, and love towards your parents and kids. You are so strong. If I were in your position, I might just have given up. You are the best.”

Napangiti ako sa sinabi niya.

Hindi ko naman kinaya dahil gusto ko. . . wala lang akong ibang pagpipilian kung hindi kayanin. . . dahil iyon ang resulta ng mga naging desisyon ko sa buhay.

Biglang tumunog ang telepono ni Veron kaya’t nagulat kaming tatlo. Pagkuha niya sa bulsa niya ay nanglalaki ang mga mata na ipinakita niya sa akin kung sino ang tumatawag.

“Loud speaker,” utos ko na ginawa naman niya.

“Hello?”

“Where’s Syreen, Veron?”

“Luh! Hindi ko alam—”

“I will rip your fucking head off your body if I don’t find my wife at this moment!” banta niya at nakita kong tila natakot si Veron sa sinabi niyang iyon.

“Bakit mo ’ko hinahanap—”

“NANAY! HAHABOL AKO NG BUBUYOG!”

Oh my god, Liran!

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

• VOTE | COMMENT •

**

Sobrang na-a-appreciate ko ang mga comments. Just know na sobrang nag-e-enjoy akong magbasa kaya napapadalas ang updates. Hehehe. ❤

I LOVE YOU, HAVRES!

Twenty

SYREEN

HINDI ko malaman kung ano bang dapat kong gawin. Kung ipapapatay kay Veron ang tawag o mabilis na tatakpan amg bibig ni Liran na patakbo sa gawi ko.

“NANAY! NANAY!”

Mabilis kong sinenyasan si Veron nang tila hinihiwa ng kamay ang leeg para lang patayin na niya ang tawag na agad naman niyang ginawa.

“Woooooaah!” pagbuga ng hininga ni Veron nang tuluyan nang maputol ang tawag.

Agad akong tumakbo patungo kay Liran saka ko siya kinarga at niyakap bago ko binugaw ang bubuyog.

“Anak, bakit ka naman sumigaw?” nanglulumong wika ko sa kaniya pero nginusuan lamang niya ako na animo may nagawa akong kasalanan sa kaniya. Manang-mana sa ama sa pagiging madrama.

“Nanay! Habol ako po bubuyog, uusap ka pa rin po!” sumbat niya sa akin na ikinagulat.

Sa huli ako pa ang nag-sorry sa kaniya at pinasok siya sa loob ng bahay. Mukhang manipulative sad boy yata ang anak ko pagtanda, bwakanang ina.

Ngayon ay nakaupo kami sa sala nina Dallia at Veron habang tinitingnan nila ang photo album ng kambal.

“Sa kahit anong anggulo ko talaga tingnan, wala silang nakuha sa kapangitan mo,” ani Veron at parang sinipat pa ng hinayupak ang mukha ko at ang mukha ng kambal sa litrato. “Napakalakas naman ng dugo ng mga Laugthner—”

“Ng mga Freezell kamo. Kapag pinagsama-sama mo sila. Iisa ng mga mata. Akala mo any moment babaliwin ka,” putol ko sa kaniya saka ako tumayo para kuhanin ang kape na ipinatimpla ko kay Tatay.

Nadatnan ko si Tatay na nakangiting sinusubuan si Liran at Livan ng pagkain habang kapwa naman busy ang kambal sa mga ginagawa nila. Si Liran nagbubuo ng robot gamit ang lego, at si Livan naman ay nagpipinta.

“Ayos ka lang po ba, Tay? Babalik na po bukas si Dindin. May makakatulong ka na po,” wika ko at tumangi naman ito sa akin.

“Nakakabawas sila sa mga iniinda ko, pero Syreen, gusto ko lang malaman mo. . .” saglit siyang huminto na tila nag-aalinlangan sa sasabihin nila sa akin.

“Ano po iyon—”

“. . . huwag mo nang gastusan ang kidney transplant. Hindi ko naman kailangan pa n’on. Kung kukunin na ako para sumunod sa nanay mo, maluwag kong tatanggapin,” aniya sa akin at nawala ang maliit na ngiti sa mga labi ko.

May altapresyon siya, at nang tukuyin namin ang pinagmumulan ng altapresyon niya, kidney failure na pala, pero kahit kailan ay hindi niya ginusto ang proseso ng dialysis kaya’t ni minsan ay hindi siya nagpagan’on.

“Ayaw mo bang makasama nang mas matagal pa ang mga apo mo, Tay?” tanong ko sa kaniya ngunit imbes na malungkot ay ngumiti siya sa akin.

“Kaya nga sinusulit ko na hangga’t nakakasama ko pa sila. Iniisip ko rin na malungkot doon ang nanay mo. Sigurado ako, gusto niya na rin ng makakasama,” aniya at muli nang itinuon ang pansin sa pagpapakain sa kambal.

Dinampot ko ang tray ng mga kape saka na sana ako lalabas ng kusina nang muli na naman siyang magsalita.

“Ayusin mo ang buhay mo. Piliin mo kung saan ka sasaya. Piliin mo ang tama. Doon lang naman magiging maayos ang lahat, kapag pinili mo nang isatuwid ang lahat,” aniya kaya’t napakagat-labi ako saka na ako tuluyang lumabas ng kusina.

        

MASAMANG-MASAMA ang tingin sa akin ni Veron habang nagmamaneho siya ng sasakyan.

“Sige na kasi!” nakangusong pamimilit ko sa kaniya.

“Napakasura ng ugali mong walanghiya ka! Ang ganda-ganda ko pa naman! Paano kapag biglang nagwala iyon sa sasabihin ko tapos suntukin na lang ang maganda kong fes? Papanagutan mo ba? Punyeta ka! Sarap ipatanggal ng tinggil mo, letse!” himutok niya sa akin.

“Why? What’s happening? Why do you seem so agitated, baby?” tanong ni Dallia at agad kong sinenyasan si Veron na i-zipper niya ang bibig niya sa rearview mirror ng sasakyan.

“Nothing, baby. There’s a yucky coackroach who has been pressuring my inner beauty to death,” sagot ng animales na baklita sa jowa niya. Inambaan ko tuloy siya ng kamao pero walanghiya, nag-make face ang  punyawa!

Sinundo kaso nila ako ni Dallia sa bahay na tinitirhan nila Tatay at ng kambal. Nakisuyo ako sa kaniya na makipagkita kami kay Leik dahil ayaw kong bigyan ng panahon si Leik para maghinala o gumawa ng konklusyon. Mas maigi kung malalaman ko mula sa kaniya kung ano ba ang nalalaman niya. Para sana alam ko ang susunod kong hakbang. Nakikisuyo ako kay Veron na kung puwede kapag nagkabukingan at may alam si Leik, sabihin niya na sa amin ang kambal—na nabuntis niya ako noon. Kaso ayaw niya naman pumayag. Pakingshet!

Nakarating kami ng eskwelahan at pinauna niya si Dallia sa faculty saka ako hinarap.

“Alam mo? Kung iyong daks na tite sana ng asawa mo ang isusuntok niya sa akin, go ako sa plano mo, kaso hindi! Punyeta! Babasagin n’on panigurado pati ang kadulo-duluhan ng balun-balunan ko!” himutok niya sa akin.

“Sige na kasi. Plan B lang naman iyon, e. Hindi ko naman sinabing pupunta ka r’on para sabihin na ‘Hello, Leik. Binuntis ko si Syreen kahit na nangdidiri ako sa kaniya. Sana maintindihan mo.’! Gaga ka. Hindi ko naman din hahayaan na patayin ka niya sa bugbog—”

“At ayaw ko rin na namamaga ang maganda kong fes sa burol, gaga ka! Kakauwi lang ng jowa ko at nagbabalak kaming magpakasal! Panira ka talaga ng kinabukasan!” aniya saka nauna nang naglakad. Sigurado akong nakumbinsi ko na siya. Wala rin naman siyang magagawa.

Tinungo namin ang opisina ng presidente. Sa totoo niyan, gusto ko na lang maglaho na parang bula. Hindi ko na gustong makausap o makita pa siya. Isa siya sa pinakamalaking disaster ng buhay ko. At isa pa. . . nahihirapan akong alamin kung anong gusto niyang mangyari.

Isang araw. . . gusto niya ako sa tabi niya, the next time. . . itininataboy na ako ng bugok. Baka mali talaga ng bakunang ipinatarak si tita Leyvance sa kaniya noong maliit siya. Pati utak naapektuhan

Hindi na ako kumatok. Basta walang habas kong pinasok ang opisina niya at nadatnan ko siyang nakatayo sa gilid ng malaking bintana at nakatingin sa kawalan na animo may malalim na iniisip.

“Bakit mo ’ko hinahanap? Ako na ang kusang nagpakita,” pukaw ko sa atensyon niya. Nilingon naman niya ako pero tila may kakaiba sa mga mata niya. Sa sobrang kakaiba. . . sigurado akong ngayon ko lang ito nakita.

Sinenyasan niya kami ni Veron na maupo sa sofa na agad naman naming ginawa ni Veron. Mas gusto kong galit pa at pa-fucking-fucking si Leik. Mas nakakanerbyos siya kapag ganitong para siyang kalmadong dragon. Baka mamaya bigla na lang magbuga ng apoy kung kailan namin hindi inaasahan.

Naupo siya sa tapat namin at may inilabas na papel mula sa drawer nitong lamesang kaharap namin.

“This is the original bodyguard contract,” aniya at bigla niya iyon walang habas na pinunit sa harap ko at nilagay sa ashtray na narito rin sa harap namin. May inilabas siyang lighter at sinindihan naman niya iyon para tuluyan nang maging abo.

“Anong ginagawa mo?” tanong ko sa kaniya.

“Nothing. I just showed you that I could easily do this,” tipid niyang sagot sa akin na animo wala lang ang ginawa niya.

“At gusto mong paniwalaan ko ’yon? Hindi ang isang gaya mo ang kikilos dahil wala lang. Hindi rin gaya mo ang kikilos nang walang kapalit. Sinunog mo ang kontrata, sigurado akong may hihingin ka sa akin. Ikaw pa ba? Hindi ka papalamang,” sarkastiko kong wika at nakita kong tumaas ang isamg sulok ng labi niya sa sinabi ko.

Humalukipkip siya saka ako tiningnan nang mata sa mata. “Why are you with him?” tanong niya mgunit tila wala iyong emosyon.

“Kailangan ko ng witness. Baka kasi i-salvage mo ’ko—”

“More than anyone else, alam mong ikaw ang mas may kakayahang pumatay, kaysa sa akin,” aniya na ikinagulat ko.

Agad akong napalingon kay Veron at nakita ko ang gulat sa mga mata niya sa narinig niya mula mismo sa mga labi ni Leik.

“P–Pumatay?” ani Veron at kitang-kita ko na butil-butil ang pawis niya sa noo kahit pa malakas naman ang aircon dito sa opisina.

“Why? Hindi ba niya alam kung anong klaseng tao ka bago ka napadpad dito—”

“’Tang ina, Leik! Itigil mo ’yang bibig mo!” galit na putol ko sa kaniya saka ko hinawakan ang mga kamay ni Veron na nasa ibabaw ng mga hita niya. “Beks, sa akin ka lang makinig. Kaibigan mo ’ko. Hindi ako—”

“Stop deceiving people, Syreen. You’ve done enough,” putol sa akin ni Leik at sa mga oras na ’to, gusto kong sungalngalin ang bwakanang inang bunganga niya! Tumayo siya saka nakapamulsang lumakad sa likod ng kinauupuan namin ni Veron. “Ilang misyon na nga ba ang ginawa mo? Isa? Sampu? Isang daan? At ilan ang pinapatay mo sa bawat misyon? Lima?”

Binitawan ko si Veron na ngayon ay nanginginig na at naikuyom ko ang kamao ko sa galit. Nasusuklam ako sa kaniya.

Tumayo ako saka ko siya hinarap. “Oo. Pumapatay nga ako ng tao. Gusto mo bang madagdag ka sa listahan ko?” pigil ang galit na wika ko sa kaniya.

“Why? Would you kill me in front of your one and only friend? Did you even consider him as a friend? Hindi mo nga masabi kung ano at sino ka talaga,” nakangisi niyang tanong sa akin.

Kinuha ko ang vase sa ibabaw ng lamesa at ibinato ko iyon sa gilid ni Leik na sinigurado kong hindi sita tatamaan. Nais ko lang siyang takutin pero hindi nangyari. Hindi siya pumiksi kahit na isang milimetro. Si Veron ang napatili sa gulat.

“Sa ating dalawa, ikaw ang may malaking utang sa akin. . . ikaw ang may malaking nagawang kasalanan sa akin, at ikaw ang patuloy na nanggagamit sa akin. Hindi ko makuha kung bakit kailangan mong gawin sa akin ’to. Kulang ka ba sa pansin, Leik? Gusto mo bang pansinin kita nang pansinin?” wika ko na puno ng kasarkastikuhan.

Nawala ang ngisi sa mga labi niya at muli na naman bumalatay sa mga mata niya ang kanina kong nakita pagpasok namin. Hindi ko maipaliwanag.

“Wala akong utang sa ’yo,” matigas na wika niya sa akin at parang gusto ko siyang sunggaban sa mga oras na ito saka ko na lang talaga siya papatayin. Hindi ko naisip na aabot kami sa puntong ito.

“Siguraduhin mong wala kang pagkakautang sa akin, dahil oras na malamang mo mismo sa sarili mong meron. . . buhay mo ang sisingilin ko. Ipapakita ko mismo sa ’yo ang pagiging mamamatay tao ko,” anas ko.

“S–Syreen. . . puwede na ba akong lumabas. . . natatakot na ’ko—”

“Who was the kid on the phone call?” bigla niyang usal na biglang ikinanginig ng sistema ko. ’Tang inang buhay talaga ’to.

Mag-isip ka, Syreen. Mag-isip ka! Paganahin mo ang utak mo!

“Sasagutin ko ang tanong mo, kung sasagutin mo muna ang tanong ko,” anas ko sa kaniya at tiningnan niya ako na animo hinihintay niya ang katanungan ko. “Anong rason mo para ganituhin ako? Tanggap ko nang hindi mo ’ko minahal kahit na kailan, pero ang tarantaduhin ako nang ganito? Ano. . . anong dahilan at rason mo?”

Naglakad siya patungo sa lamesa niya at may kinuhang papel doon na hindi ko alam kung ano.

“I never wanted to torment you kaya nga itinaboy na lang kita noon. Isa pa, wala naman akong mapapala. Then things turned out this way. Siguro nakatadhana talagang magtagpo ang landas natin para gaguhin ang isa’t isa. What do you think?” aniya na halos hindi ko makuha.

“Ikaw lang ang tumarantado sa akin. Hindi kita ginago kahit na kailan!” galit na bulalas ko sa sinabi niya.

“Oh really?”

May hindi ako maintindihan sa sitwasyon namin. May hindi ako makuha. Nalilito ako. Naguguluhan ako.

Bakit kailangan niya akong papuntahin dito kung ganito rin lang naman ang gagawin niya?

Bakit niya kailangan bulatlatin kay Veron ang pagiging secret agent ko?

Bakit sinasabi niyang nagtatarantaduhan kami gayong siya lang naman ang tumarantado sa akin? Hindi kaya. . . alam niya ang tungkol sa kambal?

“Aalis na kami—”

“Who was the kid, darling. I heard him loud and clear,” aniya at unti-unting bumilis ang tibok ng puso ko dahil sa kaba. Parang hindi ko na alam ano ba ang dapat kong sabihin.

“Anak namin ni Syreen,” biglang singit ni Veron na ikinagulat ko. “Nalasing kami three years ago at may nangyari sa amin—” Bigla na lang niyang tinaob ang lamesa niya at nangbasag lahat ng mga naroon.

“So that was the reason?” aniya at ngayon ay kitang-kita ko ang muhi sa mga mata niya. Ngayon ako naniniwala na kung nakakmatay ang tingin, kanina pa kami wala ni Veron.

Lumapir siya sa amin at biglang ibinukas ang hawak niyang papel na ikinalaki ng mga mata ko.

Marriage contract.

“A–Anong gagawin mo?”

Bigla niya iyong sinindihan ng lighter hanggang sa tuluyan na itong maging abo.

“That was the only thing that binds us, Syreen, and now it’s gone.”

“Hindi ako tanga. Madali lang makakuha ng marriage contract—”

“Our marriage was never registered, Syreen. We were never legally married.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Huwag maniwala kay Jelay. Siya si Someone. Scam siya. HAHAHA.

Most-likely na hanggang thirty chapters lang ito. Kapit lang. Hehehe. ❤

Twenty-one

SYREEN

NABIBINGI yata ako. Hindi ko maproseso ang narinig ko mula sa kaniya. Parang tinatarantado yata ako ng hayop na ’to na pinuno ng mga kabugok-bugokang nilalang sa balat ng lupa.

“Anong. . . Anong sinabi mo?” hindi makapaniwalang tanong ko sa kaniya. ’Tang ina, kapag tini-trip ako nito, pasasabugin ko ang mukha nito!

Nanginginig ako. Siguro ay dahil sa galit at dahil na rin sa hindi ako makapaniwala. Samang-sama ang loob ko! Bwakanang ina! Magugulat ka na lang talaga, hello surprises. Pakingshet!

“You heard me loud and clear, Syreen. Hindi ka totoong kasal sa akin. Hindi ko kahit na kailan nirehistro ang kasal natin—” Sinampal ko siya! ’Tang ina deserve niya ’yon! Kahit nga paulanan ko siya ng bala ngayon, deserve niya pa rin, e!

Ikinuyom ko ang kamao ko dahil baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko at tuluyan ko na talaga siyang mapatay.

“Nakaplano lahat ’to? Balak mo talaga akong  tarantaduhin nanng ganito? Bakit? ’Tang ina hindi ko mahanap iyang hayop na rason mo! Ilang taon akong naniwala na may asawa akong tao, tapos ngayon sasabihin mo never mong nirehistro ang kasal natin? ’Tang ina, Leik! May sira ka ba sa ulo, ha? Ano bang problema mo sa akin?” puno ng galit na bulalas ko. Nagbabadya na rin ang mga luha ko.

Nakakapanghina na malaman ang ganito. Para akong pinaikot-ikot lang sa walang hamggang daan tapos biglang bubulagain na ito na pala. . . finish line na.

“B–Bilat, umalis na tayo. U–Umalis na muna tayo—”

“And you two have a child? That was just too fucking awesome, Syreen. You just had a miscarriage with my baby. How could you be such a hoe?” aniya at parang nagpanting ang tainga ko sa narinig ko sa kaniya.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko at ngumiti ako nang mapait sa kaniya. “Hoe? Sino ba sa ating dalawa ang bumalik para manggamit at makuha ang mana? Sino ba sa ating dalawa ang walang kosensyang mapagpaasa? ’Tang ina pala talaga, e! Pinaniwala mo ’ko! Pinagpaparausan mo ’ko, iyon pala wala ka namang karapatan sa akin? Bakit hindi ka pa ba mamamatay?”

Hindi siya sumagot sa akin, bagkus ay naglakad siya patungo sa malaking bintana at nagmasid doon na para bang may malalim siyang iniisip pero wala akong balak alamin ang bagay na iyon. Gusto ko na lang makalaya. Gusto ko na lang tuluyan nang mawala sa buhay niya.

Hinatak ko si Veron para tuluyan na kaming lumabas ng opisina ngunit bigla na lamang siyang nagsalita na ikinahinto namin.

“You are hiding something from me, Syreen. I could fucking feel it,” aniya sa akin. Nilamon ako ng kaba ngunit hindi ako puwedeng magpatalo. Hindi niya puwedeng malaman ang tungkol sa mga anak ko. Mamamatay na muna ako bago niya sila magamit sa mga kagustuhan niya.

“Ano pang dapat kong itago sa ’yo? Bulatlat na bulatlat ang buhay ko sa ’yo kaya nga nagagawa mo akong tarantaduhin nang ganito, ’di ba? Kung meron may itinatago rito, Leik, ikaw iyon at wala nang iba. Huwag mo ’kong tanungin kung anong alam ko dahil sasabihin ko na sa ’yo ngayon. . . na wala. Wala akong alam bukod sa nakikita kong paa ng babae na nakatago sa likod ng bookshelf mo. Alam mo kung anong trabaho ko noon, Leik. Palagay mo ba talaga ay maloloko mo ’ko?” sagot ko sa kaniya at nakita kong nabigla si Veron sa narinig niya.

Pagpasok pa lang namin ay alam ko nang may babaeng nakatago sa likod ng lalagyanan ng mga libro. Hindi ako ang pinakamagaling na secret agent, pero hindi ako nahuhuhuli. Kaya ako napasama sa mga elite.

“B–Bilat? T–Totoo ba ’yong sinasabi mo? M–May naka-chop-chop na paa na nandito?” bulong ni Veron sa akin at halatang nanginginig pa siya. Bwakanang ina! Mali ang intindi niya sa sinabi ko. Pakingshet ka, Veron!

“Napakagaga mo, punyemas ka!” singhal ko sa kaniya.

“Zylin, get out,” utos ni Leik at hindi nga ako nagkamali ng hinala. Kutob ko naman na talagang itong babaeng ito ang narito. Malaki ang sapak nito sa ulo.

Lumabas ito at naglakad papalapit kay Leik. Hindi ko alam pero tila iba ang Zylin na nakikita ko ngayon. Parang ang tapang ng bwakanang ina kasi meron siyang baon-baon na bala.

“Sabi ko na nga ba, itong baliw na ’to,” anas ko at tinaliman niya ako bigla ng tingin na ikinangisi ko. “Hindi ka ba naman talaga baliw, hindi ba’t nagpanggap ka pang buntis?” pang-aasar ko.

“B–Bilat, tara na. F–Feeling ko kapag nagtagal pa ako rito kasama kayo, huling araw ko na sa earth!” nanginginig na muling bulong sa akin ni Veron.

Nagbuntonghininga ako bago ko nilingon si Leik na naroon pa rin ang pansin sa bintana. “Aalis na kami at sana hindi na tayo magkita pa, lalo na kung wala naman pala tayong ugnayan na dalawa. Salamat sa mga katarantaduhan mo, Leik. Ang dami kong natutunan,” anas ko at tuluyan ko nang binuksan ang pinto ngunit may narinig akong itinuran niya bago ako makalabas.

“We’ll get to meet again, Syreen. By that time. . . you’ll be sorry and crying,” aniya ngunit hindi malinaw sa akin kung ano nga bang pinatutungkulan niya.              

NASA grocery store ako at kasaluluyan akong namimili ng pang-stock sa bahay dahil kaninang dumating si Dindin—iyong yaya ng dalawang bata na matagal ko nang kasama, simula pa lang maliit ako, ay nagsabi na wala na raw laman ang cabinet at ref.

“Dati ka bang sniper? Sabihin mo na kasi punyeta! Ikakamatay ko ’yang mga hanash mo sa buhay!” ani Veron habang namimili ng launcheon meat sa estante.

“Mas maganda nga kasi na wala kang alam. Kapag may alam ka, matatakot ka lang lalo sa akin. Baka mabaliw ka,” sagot ko sa kaniya at walang walanghiyang baklita, nabitawan ang mga delatang hawak niya. Mabuti na lang ay mabilis kong napagsasalo ang mga ’yon!

“OMG! Kaya sobrang weird mo! Gaya ngayon punyeta! Kung ibang tao ang kasama ko hindi na nila masasalo ang mga delata na ’yan! Sigurado nahulog na!” hindi makapaniwalang wika niya sa akin na ikinatawa ko.

“Gaga ka ba! Ang basic lang niyan—”

“Basic ’yan kapag sniper o hired killer ka!” sigaw niya at pinagtinginan tuloy kami ng ibang customer. Inambaan kong sasampalin ko siya at ang walanghiya hinarang ba naman ang purse kong pinahawak ko sa kaniya.

Mabilis ko iyong inagaw sa kaniya at sinamaan siya ng tingin. “Veron, hindi ako sniper o hired killer,” wika ko at umumang sa tainga niya para bumulong. “Secret agent ako. May mga misyon kami na parang mga FBI o mga sting operation ng mga pulis at NBI. Hawak namin sila. Kami ang most trusted organization ng mga iyan. Kapag hindi nila magawa, kami ang gagawa. Malay mo, hawak ko pala ang national secret wala ka pang knows,” anas ko at ang gaga bigla ba naman akong hinampas sa balikat.

“Sinungaling ka. Nananakot ka lang! Itsura mong ’yan? Secret agent? Maniniwala pa ako kung agogo dancer ka sa laki ng suweldo mo noon tapos pinapatay mo ’yong matatandang mayaman na customer mo—” Sinungalngal ko nga ng badge ng Phyrric ang walanghiya.

Kinuha niya iyon sa akin at binasa. Nakita ko ang gulat na gulat na mukha niya. Hindi niya talaga ako mapaniwalaan. Sabagay, ang gandang taglay ko kasi ay pang-Miss Universe. Hindi pang-secret agent.

Iyong demonyong Leik Andrey lang naman na iyon ang tumatrato sa akin na parang basahan, e. Feeling entitled ang bwakanang ina na saktan ang feelings ko.

Umaakto lang naman ako na hindi apektado lalo na sa harap ni Veron, pero sobrang nabobobo na ’ko sa sitwasyon. Pakiramdam ko, nakakarma ako sa mga bagay-bagay kahit na wala naman akong ginagawang masama—hindi naman masama kasi ang itago ang mga anak ko para maprotektahan ko sila. Kung meron lang naman akong mali, iyon ay amg hindi ko ipaalam kay Leik ang tungkol sa kanila. Wala na akong iba pang naiisip para masaktan ako sa paraan na ’to.

“Hindi ko alam kung karma na ba ’to sa dami ng mga napatay kong masasamang tao,” pabulong na wika ko saka ako napabuntonghininga.

Mukhang inaaral pa rin ni Veron amg pinakita ko nang tumunog bigla ang telepono ko. Hindi ko alam pero kakaibang kaba ang naramdaman ko roon.

“Hello?”

“S–Sy. . .” Lalo akong binalot ng kaba nang marinig ko ang boses ni Dindin sa kabilang linya na tila nanginginig.

“Anong nangyari? Anong problema—”

“N

–Naglalaro lang kanina iyong mga bata sa parke kasama tatay mo. . . p–pero umuwi ang tatay mo na umiiyak. S–Sy. . . may kumuha kay Livan! N–Na-kidnap ang anak mo,“ aniya at hagulgol na ang narinig kong kasunod ng sinabi niya.

Para akong nanglambot at hindi ko malaman kung saan ba ako dapat kumapit. Nanginginig ako.

“Bilat? Aba! Napano ko—”

“S–Si Livan. . . na-kidnap,” putol ko sa kaniya.

Natutuliro ang utak ko. Hindi ko alam anong dapat kong gawin. Hindi ko alam kung saan ako dapat mag-umpisa. Para akong nauubusan ng lakas.

Huminga ako nang malalim saka ko kinuha kay Veron ang susi ng sasakyan niya. Wala akong pakialam kahit pa nagsisisigaw siya sa akin. Wala akong pakialam.

Minaneho ko ang sasakyan patungo sa lugar na alam kong maaaring makatulong sa akin.

Halos wala na akong stop light na hinintuan sa bilis ng pagpapaandar ko. Wala na iyon sa isip ko. Ang anak ko lang ngayon ang concern ko. Ang anak ko lang ang iniisip ko!

Nakarating ako sa lugar at walang habas kong binuksan ang pintuan ng opisina at hinarap ito.

“Nawawala ang anak ko! May kumuha sa kaniya!” sigaw ko ngunit tinitigan lamang ako nito nang mariin. “Chief. . . parang awa mo na, tulungan mo ’kong mahanap ang anak ko! Ikakamatay ko kapag nawala—”

“Sino sa kanila, Syreen? Sino sa kambal ang nawawala?” seryoso niyang tanong.

Tama ako. Wala akong maitatago sa kaniya. Nang umalis ako ng Phyrric, alam kong alam na niyang nagdadalang-tao ako n’on. Alam niya ang tungkol sa mga anak ko at alam niyang kambal ang mga ito.

“Si Livan—”

“The smart one,” putol niya sa akin saka siya tumayo ng kinauupuan niya. “Alam na ba ni Leik na nawawala ang anak n’yo?” tanong niya sa akin at hindi ako nakasagto. “O. . . hindi pa niya alam na may anak kayo?”

“W–Wala akong planong sabihin sa kaniya. Sa akin lang ang mga anak ko!”

“If you just told him, Syreen. . . masaya sana kayo ngayon. You missed the chance.”

     

SOMEONE

NAKAMASID lang ako sa kaniya habang nakasabunot siya sa parte ng ulo niya na animo ay mawawala na siya sa sarili niya.

Hindi ko magawang lubusang maging masaya dahil hindi ko pa nakikita sa kaniya ang paghihirap na dapat ay makita ko. Kulang pa itong kabayaran sa buhay na nawala sa akin. Kulang pa itong kabayaran para sa muntik mawalang buhay dahil sa kaniya. Kung kinakailangan niyang mamatay para lang mawala ang nararamdaman kong poot, ako mismo ang magbibigay sa kaniya ng bagay na iyon. Ako na ang hahatol ng kamatayan sa kaniya.

Gusto ko siyang durugin hanggang sa magmamakaawa na lang siyang mawala na lang siya. Gusto ko siyang saktan hanggang sa malaman niya kung gaano kabigat ang mga kasalanan na mayroon siya. Gustong-gusto kong iparamdam sa kaniya ang galit na mayroon ako.

“Bakit ikaw tingin doon sa tao?” Napalingon ako sa pinanggalingan ng tinig at nakita ko ang isang batang babae na may dala-dalang cotton candy.

“Bad kasi siya. Kaya ikaw, hindi ka dapat bad, para wala kang makakaaway,” sagot ko rito at ngumiti ito sa akin na kita ang mga bungi nitong ngipin.

“Oo naman. Hindi ako bad. Good girl ako. Good girl si Veela!” anito at nagtatalon pa sa harap ko.

Muli kong itinuon ang pansin ko sa taong nasa harap ko ngunit nakatalikod sa akin at tinapuban ko siya ng ngisi.

Kulang pa lahat ng pasakit na ’yan. Hintayin mong ibagsak ko sa ’yo ang lahat. Hintayin mong kusa mo na lang ikamatay ang sakit. Hinding-hindi ako titigil hangga’t hindi ko nakukuha ang gusto ko sa ’yo. I’ll make you suffer. I will make you regret living.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Oy! Birthday ko na! Regalo n’yo na lang iyang vote and comment. Tapos regalo ko ’tong update na nakakawalang tiwala. HAHAHAHAHHA.

HAPPIEST BIRTHDAY, JELY/MAYORA!

07/05/1996 🥀

PS.

Happiest birthday, Aeickel and Leickel. Uu. Ka-bday ko sila. Balikan n’yo man iyong kuwento ni Aeickel at Nigel. Iyan ang passcode ng condo ni Nigel. Ang birthday ni Lei at Aei. 🖤

Twenty-two

SYREEN

WALA ako sa sarili ko. Ramdam ko ang dumadaloy na takot at sakit sa akin. Hindi ko na alam kung anong dapat ko pang isipin sa mga oras na ito.

Sa dami ng mga taong nakabangga ko noon at ngayon, hindi ko alam kung sinong magtatangka sa anak ko. Sa dami ng mga nasagasaan kong buhay, wala akong ideya sa puwedeng kumuha kay Livan. Nauubusan ako ng isipin.

“Sy,” tawag sa akin ni Dindin saka niya inabot sa akin si Liran. “Umiyak ka kung kailangan mong umiyak. Huwag mo naman tikisin ’yang sarili mo. Maglilinis na muna ako sa kuwarto ni Liran,” aniya saka pa tinapik ang balikat ko.

“Nanay, nasaan po Livan?” tanong sa akin ni Liran saka pa niya hinaplos ang pisngi ko. Parang nagbabadya tuloy tumulo ang mga luha ko dahil sa ginawa niya.

“Anak, nasaan ka n’ong. . . n’ong umalis si Livan?” tanong ko sa kaniya. May malaki akong pinagtatakhan sa sitwasyon na ito at kailangan kong malaman iyon.

“Hahabol ko po ’yong butterfly sa likod ng padulasan,” sagot niya sa akin at may mabilis na reyalisasyon na pumasok sa akin.

Binitawan ko si Liran at inakay ko siya papasok ng bahay.

“Dindin! Tay!” tawag ko at lumabas si Tatay mula sa kusina habang pugto ang mga maya at si Dindin naman ay lumabas mula sa silid ni Liran.

“Bakit, Sy?” tanong ni Dindin nang may pag-aalala.

“Dito lang kayo sa loob ng bahay. Walang aalis sa inyo. Walang lalabas. Hintayin n’yo na lang ang tawag ko. Huwag na huwag kayong magpapapasok ng kahit na sino. Mahahanap ko rin si Livan. Maiuuwi ko rin siya rito,” paliwanag ko at inabot ko kay Dindin si Liran at mabilis na kinuha ang susi ng sasakyan ko. . . na matagal na panahon ko nang hindi nagagamit.

Mabilis ko itong pinaandar at tumungo sa Phyrric. Alam kong kumikilos na rin si Chief dahil kahit na ano pa ang mangyari ay apo niya pa rin naman ang nawawala. Dalawang araw na mula nang manggaling ako sa Phyrric kaya’t umaasa akong mayroon na silang maibabalita sa akin.

Nakarating ako ng Phyrric at kahit pa sinasalubong nila ako ng ngiti ay hindi ko iyon pinansin. Tuloy-tuloy akong tumungo sa opisina ni Chief.

Pagbukas ko ng pinto ay nadatnan ko silang nag-uusap ni Callia.

“The ghost agent has returned,” anito sa akin saka ako tinitigan nang mariin sa mga mata.

“Wala akong panahon sa mga ganiyan ngayon, Callia,” supalpal ko sa kaniya ngunit nginisian lamang niya ako. Bumaling ako kay Chief na wlaang emosyong nakatitig sa akin. “May napansin akong puwedeng makatulong sa paghahanap kay Livan—”

“That the kidnapper doesn’t know he has a twin, right?” putol niya sa akin na ikinabigla ko. Talaga palang may connection siya sa lahat ng atom. Hindi na nakakapagtaka.

Naupo ako sa harap ni Callia at tumingin ako sa mga palad ko na pinagsalikop ko. “Tinanong ko si Liran kung nasaan siya n’ong nawala si Livan, at ang sagot niya sa akin ay may hinahabol siyang butterfly hanggang sa umabot siya sa likod ng slide. Ibig sabihin. . . hindi ako lubusang kilala ng kidnapper. Puwedeng random lang ang pagkuha niya ng bata, at nagkataon na si Livan ang walang bantay—”

“Did you really think of that? Kinakalawang ka na yata, Syreen,” sabat ni Callia at nawala ang ngisi nito sa mga labi. “Nawawala ang anak mo, isa kang secret agent, tapos iiisipin mong random lang? Are you even thinking? I don’t even know your sons but the moment I learned about this incident, I already knew this wasn’t normal,” patuloy niya at para akong tinamaan ng kidlat sa sinabi niya. “This was done by someone you know. Huwag mong pahirapan ang sarili mo sa pag-iisip ng ibang tao.”

Nakagat ko ang labi ko dahil sa inis. “Kung makapagsalita ka, parang naranasan mong makuhanan ng anak—”

“I didn’t. . . pero alam ko ang pakiramdam nang magtraydor at traydorin. You should know that too,” putol niya sa akin.

“The kidnapper knows you, Syreen. . . it’s just that, the kidnapper wasn’t aware of what he or she did. Sana nga, kinuha na lang niya ang dalawang bata para hindi siya mas madaling matunton,” ani Chief nang nakangisi.

Nabaling ang tingin ko kay Chief dahil sa sinabi niya. “K–Kilala n’yo na ba kung sinomg kumuha kay Livan?” kabadong tanong ko.

Hindi sumagot si Chief, bagkusa ay may ibinigay na brown envelope sa akin si Callia. Mabilis ko iyong binuksan at tiningnan.

Halos maiyak ako nang makita ko kung sino ang nasa larawan. “L–Livan.”

“As you can see, the kidnapper wasn’t dressed as a kidnapper. The kidnapper lured your son with its kindness. Despite him being a genuis, Livan is still a kid. For now, look for any evidence or any witness, Syreen. Iyon lang ang magagawa mo para sa amin,” ani Chief.

Napabuntonghininga ako. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong gawin ngayon.

Bumalik na ako sa parke na pinagkuhanan kay Livan pero wala akong nakitang kahit na ano roon. Sinubukan ko na rin i-check ang mga cctv footage pero wala. Puro blindspots ang mga nilakaran ng salarin animo ba napag-aralan na niya kung ano ba ang dapat gawin.

Tumayo ako at nagpaalam kay Chief. Tulala akong lumabas ng opisin niya nang makasalubong ko si Missy na buhat-buhat ang anak niyang si Kyree.

“Sy? May problema ba—”

“Ingatan mo ang anak mo, Missy. Aalis na ’ko,” putol ko sa dapat na sasabihin niya saka ako mabilis na lumabas ng Phyrric.

Hindi ako makapag-isip ng tama. Hindi rin ako makatulog sa kakaisip kung nasaan na ba ang anak ko. Hindi ko malaman kung ano ba ang magagawa ko para lang maibalik siya sa akin. Parang nakakaubos ng hangin at lakas.

     

TUMUNGO ako sa apartment ni Veron at nadatnan ko sila ni Dallia na kapwa busy sa pagtitipa sa mga laptop nila.

“Anong ginagawa n’yo?” pukaw ko sa mga atensyon nila at nakita ko ang kabiglaan nila sa pagpasok ko.

“Punyeta kang bilat ka! Sinabi kong isauli mo na sa ’kin iyang susi, e! Para kang kabute,” singhal sa akin ni Veron at pinagpatuloy ang pagtipa sa laptop.

“Ano bang ginagawa n’yo—”

“We are hacking all the cctv near the playground where they lasf saw your son,” sagot sa akin ni Dallia habang naroon pa rin sa laptop ang atensyon niya.

Huminto sa pagtipa si Veron at tumingin sa akin nang may awa sa mga mata. “Hindi ka na kasi natutulog. Ito lang ang maitutulong namin. Sinubukan kasi namin magbahay-bahay at hingin ang kopya ng mga cctv na nakita namin, pero ang maga taliputa na masasama ang ugali, ang susungit! Kaya wala kaming choice kung hindi mang-hack. Tinulak nila kami sa paggawa nito, bahala silang mga kemberlu sila!” litanya ni Veron kaya’t napapunta ako sa kinauupuan niya at niyakap siya sa leeg mula sa likod.

“Thank you, Veron. Salamat sa inyo,” maiyak-iyak kong wika.

“Bilat, hindi sa pinangungunahan kita. Ito naman ay suggestion ko lang. . . baka puwedeng ipaalam mo na kay Leik ang tungkol sa mga anak n’yo. Kasi kung matutulungan tayo ni Leik na mahanap si Livan, mas maganda. Isa pa. . . paano kung hindi pala sa ’yo kaaway iyong kumuha ng anak mo, ’di ba? Paano pala kung may iba pang nakakaalam na anak sila ni Leik kaya kinuha si Livan? Si Leik lang kasi ang makakasagot sa atin n’on. Kaya hayun, suggestion lang naman,” aniya saka inabot ang buhok ko at ginulo-gulo niya iyon. “Hayaan mo’t mahahanap natin ang anak mo. Sigurado ako.”

Kumalas ako sa kaniya at paulit-ulit na bumabalik sa utak ko ang suhestiyon niya.

Paano nga naman kung si Leik ang may atraso sa kumuha sa anak namin? Paano kung siya ang nakakakilala sa maaaring may hawak ng anak mo? Totoong siya lamang ang makakasagot n’on sa akin.

“P–Pupuntahan ko siya—”

“Tawagan mo na muna kung nasaan. Huwag kang mag-aksaya ng oras na kung saan-saan ka pa pupunta tapos hindi mo naman siya madadatnan,” ani Veron at sunod-sunod akong napatango.

Sa mga oras na ito, masasabi kong mas nag-iisip pa siya kaysa sa akin. Mukhang inilipad na kasi malayo ang utak ko. Hindi ko na maproseso ang mga nangyayari.

Lumabas ako at sumakay ng sasakyan ko bago ko kinuha ang telepono ko para tawagan siya.

“Why are you calling—”

“Nasaan ka?” pinutol ko talaga siya. Ayaw ko ang tono ng boses niya. Parang tunog lasing kahit tirik pa ang araw.

“Why do you even care?”

“Sasagot ka ba o gusto mong—”

“In our house,” putol niya naman sa akin saka na niya ibinaba ang tawag.

Agad kong pinaandar ang sasakyan patungo sa lugar na iyon. Wala na akong pakialam sa mga dapat kong intindihin.

Nakarating ako sa bahay at agad ko siyang nadatnan sa sala. May pinanonood siyang video ngunit nang dumating ako ay agad niyang pinatay ang tv.

Nakita ko ang mga nagkalat na bote at lata ng alak sa paligid niya. Hindi ko mawari kung ano bang ginagawa niya sa buhay niya.

“Why are you here?” malamig na tanong niya sa akin. Nakasalampak siya sa sahig habang nakasandal ang likod niya sa may sofa at nakatupi naman ang isang tuhod niya habang nakapatong doon ang isa niyang kamay na may hawak na lata ng alak.

“Anong ginagawa mo sa buhay mo ’tang ina!? Wala kang karapatang gumanito-ganito rito kung ikaw naman ang gago!” singhal ko sa kaniya saka ako naupo sa sofa na katapat ng sinasandalan niya.

“That’s the fucking point!” Lasing talaga siya. “How can I be the one suffering when I was the one who fucked everything up! How can I be suffering when I was the one who pushed you away and used you for my own convenience? Damn!” aniya at ibinato ang lata ng alak at tumingin sa akin. “Oh, I remembered. You let yourself be fucked by your gay friend,” puno nang kasarkastikuhan na dagdag niya at kita ko ang pagbabaga ng mga mata niya.

Nagbuntonghininga ako saka ako lumuhod para magkatapat ang mga mukha namin at saka ko siya kinuwelyuhan. “Ano ba talagang totoo, Leik? Ano ba talagang problema na hindi mo masabi? Ano bang dahilan ng mga ipinaggaganito mo? Bakit sinasabi mong ginamit mo lang ako kahit na kitang-kita ko naman sa ’yo na mahal na mahal mo ’ko? Bakit mo niloloko ’yang sarili mo tapos dinadamay mo pa ’ko? Bakit, Leik? Hindi ko makuha, ’tang ina!” bulalas ko sa kaniya. Pinipigilan ko ang sarili kong bigla na lang suntukin ang mukha niya.

“I. . . I—”

“I what, Leik? Sabihin mo na ’tang inang ’yan!”

Kinuha niya ang kamay kong nakakuwelyo sa kaniya saka niya iyon inilapit sa mga labi niya at hinalikan. Sobrang gulat na gulat ako sa ginawa niya. . . ngunit mas nagulat pa ako nang hatakin niya ako pasubsob sa kaniya kaya’t bigla akong may natukuran sa gilid.

Remote.

Biglang bumukas ang tv at paglingon ko roon ay video ko iyon three years ago habang naghihintay sa kaniya na matapos ang shoot niya.

Bigla niya akong niyakap nang mahigpit na mahigpit at hinalik-halikan ako sa buhok ko.

“M–Mahal na mahal kita. . . pero hindi kita dapat mahalin. Bawal kang mahalin. I love you so much. . . but I am not allowed to love you. K–Kailangan kong paulit-ulit na itapon ang pagmamahal na meron ako para sa ’yo. K–Kailangan kong paulit-ulit na sabihin sa sarili kong hindi ako puwedeng magmahal ng gaya mo. . . you’re like a poison to me, Syreen. . . you will lead me to self-destruction. . . pero putang ina! Hindi ko alam bakit sobrang mahal na mahal pa rin kita! Ilang beses man kitang itaboy, paulit-ulit kong gustong hatakin ka pabalik sa akin. Ilang beses ko mang sabihin na hindi kita mahal, pero paulit-ulit kong gustong iparamdam sa ’yo na ikaw lang ang minahal ko nang ganito.”

Lasing na lasing siya. Amoy na amoy ko ang alak sa hininga niya.

“Leik—”

“Ayaw na kitang mahalin. Gusto ko na lang lumayo sa ’yo. . . pero sa tuwing susubukan ko, halos ikamatay ko at patuloy akong gumagawa ng rason para makita ka. Mali ang paraan ko ng pagmamahal sa ’yo, and I am fucking aware of that. . . kasi nga bawal kitang mahalin! Putang ina naman! Putang inang puso ’to! Sa dami ng mamahalin ko, bakit ikaw pa? Sa dami ng kahuhulugan ko, bakit ikaw pa na alam kong magpapakumplikado ng sitwasyon? Bakit, Syreen. . . Bakit? I want you mine alone. I want to love you until eternity. . . pero bakit bawal?”

Hindi ko na napigilan ang pagtulo ng mga luha ko kahit pa hindi ko maintindihan ang sinasabi niya sa akin.

“Dapat ba akong maniwala at magtiwala sa mga sinasabi mo ngayon dahil nakainom ka? Dapat ba akong magtiwala na totoong mahal mo ’ko—”

“Fuck wealth, Syreen! You’re all I need! You are the real wealth that I want to treasure until eternity!” putol niya saka niya ako inilayo sa kaniya at bigla na lamang niyang sinakop ang mga labi ko.

Lasang-lasa ko ang alak. . . ngunit damang-dama ko rin ang kakaibang emosyon na nais niyang iparating. It is the most real and the most genuine kiss we ever shared. . . ito iyon, at kahit anong gawin kong hindi maniwala. . . ramdam na ramdam kong totoo ito.

Ilang saglit lang ay humiwalay siya sa akin at pinagdikit ang mga noo namin. “Fuck my rules and my own beliefs, Syreen. All I want is you. Ikakamatay ko lang kung titikisin ko ang sarili kong huwag kang mahalin dahil sa mga rason na ako lang din naman ang bumuo,” bulong niya sa akin.

Marahan ko siyang itinulak saka ko siya tinitigan sa mga mata niya.

“Ibibigay ko ang gusto mo. Magpapakababa ako para sa ’yo. Magiging marupok ako sa gusto mo. . . pero may isang kondisyon ako.”

“What?”

“Tulungan mo ’kong mahanap ang anak ko. Tulungan mo ’kong mahanap si Livan,” anas ko sa kaniya nang may pagsusumamo sa mga mata.

“Your child with that fucking gay friend of yours—”

“Anak mo si Livan, Leik. They are actually. . .  twins. Dalawa ang anak natin. Liran Xyden and Livan Xyren Averde. . . Laugthner, are yours. . . they are yours, Leik Andrey Freezell– Laugthner.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

It gets fun when it begins to get twisted. 🙂

Twenty-three

SYREEN

“ANAK mo si Livan, Leik. They are actually. . .  twins. Dalawa ang anak natin. Liran Xyden and Livan Xyren Averde. . . Laugthner, are yours. . . they are yours, Leik Andrey Freezell– Laugthner.”

Nakita ko siyang namutla at tila hindi makapaniwala sa sinasabi ko. Hindi ko siya masisisi. Alam kong matapos kong sabihin sa kaniya na nakunan ako sa anak namin, mahihirapan siyang paniwalaan ngayon na buhay ang anak—mga anak niya.

“W–What the actual fuck are you saying, Syreen?” gulat na gulat na wika niya at tumayo kahit pa pasuray-suray siya.

“May anak tayo, at buhay sila,” anas ko saka ako tumayo para lapitan at hawakan sana siya sa braso ngunit mabilis siyang lumayo sa akin at umiwas.

Tiningnan ko siya sa mga mata at nakita kong tila gulong-gulo ang sa kaniya at hirap na hirap paniwalaan ang mga sinasabi ko.

Napahawak siya sa pader nang tila nawalan siya ng balanse. “H–How the fuck did that happen? Y–You told me you had a miscarriage? I believed you as I saw your sad and broken eyes. I believed you. . . and now you are saying. . . buhay sila? Gumaganti ka ba sa akin? Gusto mo ba ’kong paikutin?” aniya sa akin sa gulong-gulong tono.

Alam kong gulong-gulo na siya at hirap na hirap pero mas nahihirapan ako sa mga oras na ’to!

“Leik, wala akong oras para magpaliwanag sa ’yo. Nawawala ang anak ko—anak natin. M–May kumuha sa kaniya at hanggang ngayon ay wala akong lead,” turan ko sa kaniya. Ramdam kong nagsimula na naman ang panginginig ng sistema ko.

“I–I can’t believe what I am hearing from you—”

“I will let you meet my Liran. Kapag nakita mo na ang anak ko, huwag na huwag mong sasabihin na hindi siya sa ’yo, dahil ’tang ina, Leik! Kahit saang anggulo ko tingnan, wala silang nakuha sa akin, lahat inangkin mo!” putol na bulalas ko sa kaniya habang may mga nangingilid na luha sa mga mata ko. “Kaya kong tiisin na tarantaduhin mo ’ko, pero ang pagdudahan na sa ’yo ang mga anak ko. . . sorry pero kayang-kaya kitang patayin.”

Tatalikod na sana ako para unalis ngunit bigla niya akong hinatak at niyakap nang mahigpit. “N–No, no! I’m not doubting my sons. I’m. . . I’m just so confuse right now. I’m. . . I’m sorry,” aniya na kahihimigan mo talaga ng takot ang boses niya. Para siyang nangingig na tila hindi malaman kung ano bang gagawin niya.

Hindi ko alam kung anong katarantaduhan ang bigla na lamang nangyari sa akin. Tila na naman ako naging komportable sa mga bisig niya. Bigla ang sunod-sunod na patak ng mga luha ko maging ang mabibigat na hagulgol na hindi ko napigilan.

“T–Tulungan mo ’ko, Leik. Tulungan mo ’kong maibalik ang anak ko. H–Hindi ko kakayanin kapag may nangyaring masama sa kaniya. . . hindi ko kakayanin. Baka ikamatay ko,” palahaw ko saka ako ipinalupot ang mga braso ko sa bewang niya.

Naramdaman kong hinaplos niya ang buhok ko at hinagkan niya ako. “We will. We will surely look for our sus. I’ll do everything. . . I’ll do whatever it takes to find him.”

        

NAGISING ako dahil nakakarinig ako ng malakas na sigaw kaya’t mabilis akong napabangon.

“You have to fucking look for my son or I’ll fucking tear every piece of your bones!” Naulinagan ko ang sigaw na iyon ni Leik nang tanawain ko siya mula sa hagdanan.

Wala pa siyang pang-itaas at may kaharap siyang dalawang lalaking kapwa mga malalaki ang katawan.

“Sir, sinabi ko na po sa inyo na—”

“I don’t fucking need your excuses. I need my son. Kapag hindi n’yo siya nahanap sa araw na ito, pagsisisihan n’yong kinuha n’yo ang pera ko,” aniya sa mga ito at halos sabay ang mga ito na napakamot-ulo.

Mabilis akong bumaba ng hagdanan at tinungo sila. Hinawakan ko sa braso si Leik na nagulat pa. Mukhang hindi niya naramdaman ang pagbaba ko. “Leik—”

“Bakit gising ka na? Sinabi ni Veron sa akin na ilang araw ka na raw walang tulog. Go  back to sleep, Syreen. I will handle this,” aniya sa nag-aalalang tono ngunit sunod-sunod akong umiling.

Tipid ko siyang nginitian bago ako nagsalita. “Gusto kong mahanap natin ang anak ko na kasama ka. Gusto kong mahanap natin siya at malaman niyang hindi siya pinabayaan ng mga magulang niya. Ito lang ang magagawa ko, Leik. Ibigay mo na sa akin.”

“Ma’am, pasensya na po sa pakikialam sa usap n’yo, pero gusto ko lang po sanang malaman kung saan po kami puwedeng magsimulang maghanap. Kanina pa po kasi galit na galit si Sir sa amin pero wala naman po siyang ibinibigay na lead,” anang isang lalaki—iyong mukhang mas matanda. Mukhang namomoblema rin ito sa inuutos ni Leik sa kanila.

“Nawala siya sa San Simon’s Children’s Park. Wala na akong iba pang detalye dahil walang nakakita nang kuhanin siya,” sagot ko sa mga ito at agad naman silang tumango saka na biglang yumuko at umalis.

“Get dress, darling. We’re going to Liran,” aniya sa akin saka na siya umakyat sa kuwarto.

Sa madaling sabi, naaalala niya lahat. Alam niya kung anong pinag-usapan namin kagabi kahit pa langong-lango siya sa alak. . . o baka ang mga nalaman niya sa akin ang nakapagpawala ng lasing niya.

Kapwa kami natapos magbihis at ngayon ay lulan na kami ng sasakyan niya patungo sa bahay kung saan naroon sina Tatay, Liran at Dindin.

“Leik. . .” basag ko sa katahimikan sa pagitan namin. “Ang totoo niyan, kaya kita pinuntahan ay gusto kong malaman kung may kinalaman ka ba sa pag-kidnap ng anak ko o may kilala ka bang kumuha sa kaniya,” wika ko habang nakamasid ako sa kaniya na nakatunghay lang sa harapan.

Hindi ko masabi ngayon kung ano bang nararamdaman niya o ano. Hindi ko naman kasi alam kung ano rin ang mararamdaman ko. Nawawala ang anak namin pero nakuha kong matulog at magpahinga. Pakiramdam ko wala akong kuwentang ina. Pangatlong araw nang nawawala ni Livan.

“Hindi kita pagtatangkaang saktan sa pamamagitan ng pagkuha sa anak mo kung iyon ang iniisip mo. Hindi ko gagawin iyon sa ’yo sa dami na ng sakit na binigay ko sa ’yo, isang malaki nang katarantaduhan kung patuloy pa rin kitang sasaktan,” seryosong sagot niya sa akin nang hindi ako nilingon. “As for those who kidnapped him, I have no fucking idea. Marami akong kalaban sa negosyo at marami na rin akong nasagasaan sa showbiz. Wala akong alam kung sinong puwedeng kumuha sa anak natin.”

Napabuntonghininga ako sa narinig ko at pinangkitan ko siya ng mata. “Sa kawalanghiyaan mo kasi ’yan. Tira ka nang tira ng mga babae! Masyado kang playboy na hayop ka. Akala mo lahat madadaan mo sa karisma mo—”

“Wala na akong ginalaw na iba magbuhat nang pinakasalan kita,” putol niya sa akin na ikinagulat ko pero agad din naman akong nakabawi.

“Pero peke ang kasal natin,” sagot ko sa kaniya at nakita kong dumilim ang mga mata niya na para bang may kakaiba roon.

Bigla niyang iginilid ang sasakyan saka niya iyon inihinto at lumingon sa akin. Kitang-kita ko ang kakaibang emosyon na ngayon ay bumabalot sa mga mata niya.

“Want to know the reason why, Syreen?” tanong niya sa seryosong tono at agad akong tumango sa kaniya kahit pa wala akong ideya sa kung ano bang sasabihin niya ngayon.

“Bakit, Leik? Bakit pinaniwala mo ’kong kasal tayo, iyon pala ay hindi naman rehistrado?” tanong ko sa kaniya nang mata sa mata.

Nagbuntonghininga siya saka muling sumandal sa kinauupuan niya at tumingin nang deretso sa daan. “I was so damn immature. I married you just so I could claim you as mine. . . pero noong ipaparehistro ko na, nagdalawang-isip ako. Baka kako gusto ko pa rin kumawala sa huli kapag nagsawa na ’ko. I ended up not registering our marriage,” aniya na hindi ko na ikinagulat. Napangiti na lang ako nang mapait sa narinig ko at napayuko.

“Kung gaano ako kasigurado sa ’yo, siya palang ipinagdududa mo sa akin. I was so sure back then. Alam kong ikaw na. Hindi pala ganoon ang dating sa ’yo. Sana sinabi mo,” pahayag ko. Hindi ko alam kung may lungkot ba iyon. . . o disappointment. “Tara na, Leik. Naghihintay ang anak mo,” pag-aya ko nang hindi pa rin siya sumagot.

Nakarating kami sa bahay at alam kong gulat na gulat siya sa nakikita niya. Lalo na nang gamitin ko ang finger print ko para lang bumukas ang malaking gate.

“You kept them here? Kaya kahit anong pag-alam ko sa mga dapat kong malaman, wala akong makuha?” aniya na parang takang-taka kaya’t agad ko siyang tinanguan.

“I need to protect my children. Sa pangit ng nakaraan ko, kailangan kong maging maingat para sa kaligtasan ko at ng mga anak ko,” sagot ko sa kaniya at binuksan ko na ang gate at hinatak ko siya papasok.

“NANAY! NANAY KO!” sigaw ni Liran at malilit ang mga yapak na tumakbo patungo sa akin kaya’t sinalubong ko siya ng karga.

“Anak—”

“Nanay, hindi pa rin uuwi si Livan. Kahit aaway kami, gusto ko po uuwi na si Livan ngayon,” aniya sa akin at maluha-luha ang mga mata niyang tumingin sa akin.

Nilingon ko si Leik na ngayon ay titig na titig kay Liran. Alam kong ganiyan ang magiging reakayon niya lalo na’t mukha silang pinagbiyak na arinola kahit pa kay Leik ang may tae sa sama ng ugaling mayroon siya.

“He’s Liran Xyden, Leik. One of your sons,” pakilala ko. Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa sa pagkakakilala nila o malungkot dahil dapat ay narito rin si Livan at kasalukuyan ko ring ipinakikilala sa kaniya

“I–I can’t believe it,” utal na wika niya at akmang kukuhanin niya sa akin si Liran nang mapadako ang mga mata ko sa gate na pinanggalingan namin.

Halos lumuwa ang mata ko nang makita ko kung sino ang nakatayo roon.

“L–Livan. . .” maiyak-iyak na tawag ko sa kaniya.

“Nanay,” tawag niya pabalik. Bitbit ko si Liran na napatakbo ako patungo sa kaniya.

“Livan! Umuwi na ikaw! Yehey!”

Napalingon ako sa taong nasa likod niya habang nakahawak sa mga balikat niya.

“C–Chief—”

“I won’t let them be in danger. You just have to trust me. They are my grandsons afterall,” putol niya sa dapat na sasabihin ko at hindi ko na napigilan ang mapaiyak.

Mabilis akong lumuhod at niyakap ang dalawa kong anak nang sobrang higpit.

“Tita Aei—”

“Fix yourself. Fix your family, Leik Andrey. Love smartly not blindly. You’re no longer a kid and you already have your own kids. Stop your goddamn foolishness,” ani Chief saka na niya kami tinalikuran at lumakad palayo.

“Yes, tita. I will. I promise. Now that I finally get to meet my treasures, I will cherish them,” bulong niya kahit pa nakalayo na si Chief sa amin.

Thank you, Chief. Thank you.

   

SOMEONE

GUSTO kong magmura na aabot hanggang langit dahil sa nangyari. Gusto kong pumatay sa mga oras na ito dahil hindi ko na alam kung paano ko pa iaayos ang mga plano ko.

“Bakit gano’n!? Bakit hindi mo ako inabisuhan bago ka nagdesisyon!?” sigaw ko sa taong nasa harap ko ngunit nanatili lamang tikom ang mga labi nito.

Alam kong wala na naman akong mapapala sa kaniya. Hindi ko alam kung dapat pa ba akong magtiwala sa kaniya at maniwala matapos niya akong paikutin.

Hindi ko makakalimutan ang araw na sinabi niyang magpatawad na lang ako at kalimutan ang lahat dahil. . . hindi ko magagawa iyon. Nawalan ako, kaya gusto kong mawala rin ang taong iyon. Gusto kong maranasan niya kung paano ang mawalan na gugustuhin na lang niyang sukuan ang lahat at mawala.

Araw-araw ang sakit at ang hirap gumising na alam mong may nawala pero wala kang magawa. Araw-araw kailangan mong harapin ang katotohanan na ang itinuring mong pangalawang inaasahan mo ay bigla na lamamg kukunin sa ’yo.

“Let’s do what she has to say first. Hindi tayo puwedeng magpadalos-dalos dahil lang gusto natin. We need to lielow. The more we do something triggering, the less we could hide ourselves behind the curtains,” anito sa akin at tumayo saka kinuha lahat ng folder na dala-dala niya. Folder na naglalaman kung saang kahinaan namin siya maaring pahirapan.

Hindi pa kami tapos. Kailangan mong masaktan. . . hanggang sa ikaw na mismo ang kumitil ng sarili mong buhay. . . dahil sa mundong ’to, wala kang sariling espasyo.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Twenty-four

SYREEN

INIUWI kami ni Leik dito sa bahay dahil sinabi niyang mas mababantayan niya kami rito. Bwakanang ina naisip niya ’yon? Feeling ko nga siya pa ang delubyo ng buhay ko, e. Kahit naman marupok ako, basta para sa mga anak ko, tumatalino ako.

“Nanay, kanino po ’to house?” tanong ni Liran nang ibaba ko may sala ni Livan.

Naglalakad-lakad sana si Liran nang bawalan siya ni Livan at hinawakan sa kamay. “Don’t move, Liran. Magagalit ’yong man,” bawal niya sa kapatid niya at napangiti naman ako.

Mamaya ko kakausapin si Livan kung anong nangyari sa kaniya, kapag tulog na si Liran. Ayaw kong marinig ni Liran kung anong nangyari sa kakambal niya.

Kanina sa bahay ng tatay ay umalis si Leik at sinabi niyang susundan niya si Chief para malaman ang detalye ng pagkakasagip niya kay Livan. Hindi ko naman siya pinigilan dahil kahit ako rin naman ay gusto ko iyong malaman, nagkataon lang na mas lamang ang pagka-miss ko sa anak ko.

“Mga anak, may sasabihin ang Nanay sa inyo. Gusto ko makikinig kayo. Okay po ba tayo r’on?” wika ko sa kanila at kapwa naman sila tumango sa akin. “Livan, gusto mo na muna bang magpahinga? Puwede naman sa susunod na sasabihin ni Nanay-”

“I’m okay, Nanay,” nakangiti niyang wika sa akin.

Sa totoo niyan, kanina pa ako naguguluhan sa estado ni Livan. Ilang beses na akong nakakita ng mga batang na-kidnap. Ilang beses na akong sumagip ng mga batang ganoon pero tila iba ang naging sitwasyon ni Livan. Hindi mo siya kakikitaan ng trauma dahil mas nangingibabaw ang mga mata niyang tila nga mata ng mga nakakatakot na mga sindikato.

“Iyong mama na nag-drive ng car kanina, hindi n’yo ba siya namumukhaan-”

“Siya po ’yong nagki-kiss sa tv na wina-watch ni tita Dindin,” sagot ni Liran at muntik na akong mapatapik sa noo ko.

Punyeta ka, Dindin. Kakalbuhin kita kapag uwi ko riyan!

“Bakit ka naman nanonood ng ganoon, anak? Hindi ba’t sabi ng Nanay bawal ka sa-”

“No, Nanay. Hindi ako nag-watch, nagan’on lang ako oh,” ani putol na naman sa akin ni Liran at minuwestra niya pa kung paano lang siya kunwaring napalingon sa tv. “I didn’t watch.”

Pumukit ako at nagbuntonghininga saka ako muling dumilat at tumingin sa kanila. “Mga anak, iyong mama na ’yon-”

“He’s our Tatay po ba, Nanay?” ani Livan at naipinid ko ang mga labi ko. Ang bilis talaga ng utak nitong anak kong sindikato. Kahit mafia boss, siguradong papasa ’to.

Sunod-sunod akong tumango sa kanila at para naman may sariling utak ang mga kamay nila dahil pinagtig-isahan nilang hawakan ang magkabilang pisngi ko.

“Kukunin niya po ba kami sa ’yo, Nanay?” tanong ni Liran at parang papaiyak na siya kaya’t umiling ako sa kaniya nang sunod-sunod.

“Hindi, anak. Hindi-”

“I will be joining your family. I will be the best Tatay for the both of you,” ani Leik na nakasandal sa may pinto. Mukhang kanina pa siya naroon at nakikinig.

Naglakad siya papalapit sa amin at nang akmang hahawakan niya ang kambal ay bigla na lamang kapwa ito lumayo sa kaniya na animo natatakot.

“Liran, Livan, siya si Tatay-”

“No, Nanay. Hindi po naman namin need ni Livan ng Tatay! Tatay Piyong is enough!” ani Liran at nagsimula na itong umiyak kaya’t napalapit ako sa kanila ni Livan na ngayon ay titig na titig lamang kay Leik.

Kinarga ko si Liran at niyakap ko ito saka ko hinagod-hagod ang likod niya. “Anak, galit ka ba kay Tatay? Wala naman kasalanan si Tatay sa inyo, e. Ako ’yong nagtago sa inyo ni Livan sa forest kaya hindi kayo nadadalaw ni Tatay,” paliwanag ko at parang gusto ko na rin maiyak sa klase ng hagulgol ni Liran. Ramdam ba ramdam kong natatakot siya.

“Never naman siyang nakipag-play sa amin ni Livan. Okay lang kami kay Tatay Piyong po, Nanay.”

Napalingon ako kay Livan nang bigla siyang lumapit kay Leik at niyakap niya ito sa tuhod na ikinagulat ni Leik nang sobra. “A-Anak. . .” utal na tawag niya rito saka siya lumuhod para mapantayan niya ang anak niya.

“Please po, understand Liran. Scared po siya na iiwan na naman siya,” anito Livan at binuhat naman siya ni Leik.

Hindi ko alam kung ako lang ba. . . pero may kakaiba talaga sa anak kong iyon. Nakakatakot siya. Anak ko siya pero hindi ko mabasa kung anong klaseng bata siya at kung anong klase ng senaryo ang nasa utak niya.

“Iaakyat ko na muna si Liran at patutulugin,” paalam ko sa kanila at umakyat na sa itaas habang patuloy pa rin si Liran sa pag-iyak sa balikat ko.

NARITO ako ngayon sa silid ni Livan habang nagpe-paint siya ng hindi ko mawari kung ano. Siguro ay nagsabi siya sa Tatay niya na magpe-paint na lang siya habang nagluluto si Leik.

“Anak,” pukaw ko sa atensyon niya at ibinaba naman niya ang paint brush na hawak niya at humarap sa akin.

“Why po, Nanay?”

“Ayos ka lang ba? Wala bang masakit sa ’yo? Sinaktan ka ba ng mga kidnapper?” sunod-sunod na tanong ko ngunit imbes na sumagot ay sumampa siya sa kama at naupo roon.

“Nanay, I wasn’t kidnapped po,” aniya na ikinagulat at ikinalaki ng mga mata ko. “Kidnap po is equals to torture, right?” Hindi ko alam kung tama ba ang naririnig ng mga tainga ko sa mga salitang nagmumula mismo sa bibig ng anak ko.

“Anak, sindikato ka ba? May mafia boss bang mag-fo-four years old?” takang tanong ko sa kaniya at tila nawirduhan siya sa sinabi ko.

Samedt, Livan. Nawiwirduhan din ang Nanay sa ’yo, anak.

“Nanay, no joke po please,” sermon niya sa akin kaya’t naitikom ko ang mga labi ko. “Iyong kumuha po sa akin fed me jollibee kiddie meals, bought me mcdonald meals, bought me toys, and meron pa po akong nakalarong boy but he’s quite older,” salaysay niya na parang inaalala ang nangyari at parang hindi ko masundan ang mga sinasabi niya. “They didn’t torture me and they didn’t kinap me po, Nanay.”

Parang gusto ko nang maniwala na may itinayo nang gang ’tong si Livan na napapasunod niya. Parang ang hirap paniwalaan ng mga sinasabi niya.

“Saan ka nakita n’ong babaeng naghatid sa ’yo sa bahay natin?” tanong ko and I was refering to Chief.

“Those poeple who fed me left me at the park again po. Now, Nanay, can I paint na po ba?” tanong niya na parang wala lang ang tatlong araw niyang pagkawala.

Bwakanang ina, amg expected ko talaga mag-iiyakan kaming mag-nanay, tapos tulo-tulo ang mga uhog. Hindi ko alam bakit napaka-weird ng anak ko. Ang dami niyang kukuhanin na ugali, bakit hindi na lang ugali ko? Bakit sa pamilya pa ng ama niya siya kumuha ng ugali? Puwede naman ang kainosentehan ko at pagiging mahinhin. Bakit ganoon? Ganoon ba talaga kalakas ang dugo ng mga Freezell na ’yon? Iyong anak kaya nila Aeignn at Callia, sadista rin kaya?

Lumabas ako ng silid niya at tumungo ako sa kusina kung saan naroon si Leik at parang may kaaway. Napabilis tuloy ang lakad ko.

“Why the actual fuck does this fucking food tastes so bad when I followed all the fucking procedure, ingredients and recipe!?” galit na wika niya at pinagbabato lahat ng pagkain at kaserola sa lababo. “This is just so fucking frustrating! I just want to fucking cook for my sons!”

“Leik? Kaka-fucking mo, kapag na-adapt iyan ng mga anak mo, tatampalin ko ’yang itlog mo, bugok ka!” sermon ko sa kaniya nang makalapit ako.

Lumingon siya sa akin at kitang-kita ko ang frustration sa mukha niya maging ang mga talsik ng sarsa sa apron na suot niya. Wala siyang pang-itaas pero may suot siyang apron.

“Bakit ka ba naka-topless? Iniisip mo bang magiging kasing sarap mo ang ulam kapag ganiyan?” tanong ko sa kaniya at bigla na lamang lumiwanag ang mukha niya saka siya ngumisi sa akin.

“So you find me delicious?”

Hoy, bwakanang ina! Paano niya nati-twist ang mga salita ko? Sa dami kong sinabi, iyon pa talaga ang napansin niya? Wow, pakingshet.

“Oo,” marupok na sagot ko at bigla niyang inalis ang apron na suot niya.

Pakingshet ka talaga, Syreen.

“Ano bang gusto ngayon ng ina ng mga anak ko?” tanong niya at para na naman akong na-engkanto. Lakas magpakilig, tapos ang animales, paiba-iba naman ng takbo ng utak.

“M-Mag-usap muna tayo. Mag-order na lang ng pagkain,” anas ko at tinalikuran ko na siya saka ako dumeretso sa sala.

Naupo ako sa sofa at tumabi naman siya sa akin. May suot na siyang pang-itaas ngayon pero hapit na hapit naman sa kaniya.

“Let’s start this conversation with my saying my never ending sorry. I’m really sorry, darling. I’m sorry if I have caused you too much trouble,” aniya at kitang-kita ko ang sinsero niyang mga mata.

Kinagat ko ang pang-ibabang labi ko sala ko siya pinaningkitan ng mga mata. “Hindi mo naman ako tinatarantado lang, ’di ba? Hindi ka naman umaakting lang, ’no? Totoo naman ’yang pagso-sorry mo, ’di ba? Bwakanang ina, Leik. Kapag nalaman ko na naman na fake ’yan, kahit na anino ng mga anak mo, hindi mo na makikita!” mahabang usal ko na may kasamang pagbabanta.

Umiling siya sa akin saka siya ngumiti. “I may be a useless jerk, but I reall love you three. Kaya kong isuko ang lahat para sa inyong tatlo-”

“Anong ginagawa ni Zylin sa opisina mo noong nakaraan?” putol ko sa kaniya ngunit hindi siya nabigla sa tanong kong iyon.

“She’s begging me to marry her. She’s been bugging me and she kept telling me that she’s pregnant with my child. I told her to hide herself when I saw you coming because I don’t want you to think negatively, but you found her,” paliwanag niya ngunit hindi ako kumbinsido.

Tinitigan ko siya ng mariin sa mga mata bago ako nagsalita. “At gusto mong paniwalaan ko ’yon? Bakit mo sasabihin na hindi tayo kasal at bakit mo isisiwalat na pumapatay ako ng tao kung talagang nandoon siya para lang sa mga dahilan na sinabi mo? Hindi ka ba natatakot na lalabas ang mga sikreto ko? Wala ka ba talagang konsensya-”

“She knew everything about you. She got you investigated,” aniya ngunit sunod-sunod akong umiling sa kaniya.

“Hindi rin, Leik. Alam mong hindi puwedeng maimbestigahan ang agent ng Phyrric-”

“But you left Phyrric three years ago, Syreen. Kaya lang protektahan ng organisasyon ang impormasyon mo kung naroon ka pa rin. You went out to see the world and the world you chose betrayed you. Ang alam ko, iyong mga nakasalamuha mo paglabas mo ng Phyrric ang mga napagtanungan ukol sa ’yo. Iyon ang sinabi sa akin ni Zylin, and believe me. . . she’s so fucking insane to kill you,” putol na naman niya sa akin at nakita ko ang pagbabaga ng mga mata niya. “She even told me that she’s going to kill you if I don’t choose her-”

“Pero hindi mo naman siya pinili, hindi ba?” Hindi ko alam bakit kinabahan ako sa ginawa kong pagputol na iyon sa kaniya.

Bumuntonghininga na muna siya bago sumagot sa akin. “I didn’t. I trust you. You could kill her first before she kills you. I know your capabilities. You were my protector back then. Alam ko kung hanggang saan ang kaya mo at kung hanggang saan mo kayang protektahan ang sarili mo,” aniya at parang nakahinga ako nang maluwag sa narinig kong iyon.

“Good. Kaya sana alam mo, Leik, na hindi kita kailangan sa buhay naming mag-iina pero pinili ko pa rin na manatili rito. Kung tatanungin mo kung bakit, wala akong maisasagot kung hindi totoong mahal lang kita. Kung hindi kita mahal, hindi ako paulit-ulit na susugal at magpapakatanga sa ’yo. Please lang, stop taking my love for granted. Baka isang araw magulat ka na lang na nabagok na ako at sumuko na,” wika ko sa kaniya at sa gulat ko ay bigla niya akong hinatak at niyakap nang mahigpit.

“I want to be honest with you, Syreen.”

“Ha?”

“Ang dami kong nagawang kasalanan sa ’yo. Sana sa oras na malaman mo kung gaano kita pinaikot, huwag mong makalimutan na mahal mo ’ko. . . kahit pa madalas kong kinakalimutan na mahal kita, hindi ko kakayanin kung ang pagmamahal mo sa akin ang makakalimutan mo. I know. . . I know I sound so unfair. Paano kong nahihiling sa ’yo na huwag mong kalimutan na mahal mo ’ko habang kinakalimutan ko naman na mahal na mahal kita. I’m sorry. Iyan lang kasi ang bagay na pinanghahawakan ko. . . ang totoong pagmamahal na ibinibigay at ipinararamdam mo. I love you dearly, Sy. Totoong mahal na mahal na mahal kita kahit pa ilang beses kong tinitikis ang sarili ko,” mahaba niyang turan ngunit hindi ko mawari kung ano ba ang tinutukoy niya sa akin. Hindi ko mapagtagni-tagni kung anong gusto niyang sabihin.

Itinulak ko siya palayo at nakita ko ang luha sa mga mata niya. “Ano bang sinasabi mo? Ipaintindi mo sa akin. Hindi ako katalinuhan, Leik Andrey, ’tang ina naman!”

Yumuko siya at hinawakan ang mga kamay ko saka niya iyon dinala sa mga labi niya at hinalikan.

“Loving you was a mistake, but I fucking swear to the king of hell that I’ll do everything to make everything right. I’ll do everything to make the wrong person. . . the right one for me. I can’t afford to lose you now, darling. I love you so much. I love you. . . then and now. . . always.”

May itinatago ka sa akin, Leik. Damang-dama ko. Ano ba ang malalaman ko para makalimutan kong mahal kita at mahal mo ’ko? Ano. . . gusto kong malaman.

SOMEONE

NAKATINGIN lamang ako sa kaniya habang hinahanda niya amg mga baril na kakailanganin namin.

“We have to move faster and we have hostage that fucker if we really want to get what we want,” aniya sa akin at sunod-sunod akong napakurap sa sinabi niya.

“What do we really want here? Anong makukuha natin dito?” tanong ko at bigla niya akong sinuntok nang marahan sa balikat.

“You know more than anyone kung anong makukuha natin dito,” sagot niya sa akin at siya namang pagsulpot ng isang tao sa may pintuan.

“Do I get to meet that person now?” tanong niya at tumango naman ang taong nasa harap ko.

“Yeah. You will be able to receive all the answers to your unending questions.”

I guess. . . the end is coming.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Last 6 chapters before the ending. Than you. 🖤

Twenty-five

SYREEN

LULAN kami ng sasakyan ni Leik at patungo kami ngayon sa Phyrric. Nagdesisyon na kasi akong bumalik sa dati kong trabaho. Una, para matiyak ko ang seguridad ng mga anak ko, pangalawa ay mapanatili kong limitado ang may access ng mga impormasyon tungkol sa akin. Bwakanang ina, kaunting labas ko lang kasi, ang dami ng mga marites na feeling knows ang buhay ko.

“Nanay, saan po tayo pupunta?” tanong ni Liran sa akin habang kapit na kapit pa rin siya. Hindi niya pa rin tinatanggap si Leik na tatay niya hanggang ngayon. Hindi ko alam kung anong nasa isip ni Liran ngayon.

“Doon sa totoong pinagtatrabahuhan ng Nanay, anak. Makikilala mo r’on ’yong iba pang kamag-anak ni Tatay mo—”

“I don’t want po!” sigaw niya at nagsimula na naman siyang umiyak nang umiyak.

Inabot ni Livan ang isamg kamay ni Liran saka niya iyon marahan na tinapik-tapik.

“Ang mga ibon, na lumulipad, ay mahal ng Diyos, ’di kumukupas. . .” pagkanta ni Livan at tila nakalma niyon si Liran.

Hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Ngayon ko naiintindihan kung paano nila natagalan kahit na madalang akong umuuwi ng bahay. Livan learned how to be independent at nakaka-proud iyon sa parte ko.

Nakarating kami ng Phyrric at alam kong ilag na ilag pa rin si Liran sa tatay niya kaya’t ako na ang bumuhat sa kaniya at si Leik naman ang bumuhat kay Livan.

Pagpasok namin sa Phyrric ay agad nang nagkumpulan ang mga tao na ikinagulat ko.

“I announced your arrival,” nalingunan ko si Chief at nakita ko siyang seryosong nakatingin sa amin. “Welcome back, Agent Syreen.”

“Salamat po, Chief—”

“Huwow! Bumalik na ang tagapagmana ko. Hi, sis. Tuyot ka yata? Kulang sa jerjer?” ani Jice na kadarating at bitbit ang mga anak niya. “HALA, SHUTANGENA! KANINO ANAK ’YAN!?” gulat na gulat na anas niya at ako naman ang napangisi.

“Ano bang akala mo, girl? Ikaw lang kayang dumali ng kambal?” pag-aangas ko at ang gulat niya ay unti-unting naging tawa.

“Shutangena, pukenjang lang si Syreen sakalam!” hiyaw niya at tuwang-tuwang iniabot ang mga anak niya kay Laeven na nasa tabi niya at kinuha si Liran sa akin.

“Jice! Dahan-dahan ka riyan. Tatampalin kita—”

“Wazzup, gwapogi! I’m your tita Jice at your service. Ikaw pala ang. . .” Literal akong kinabahan nang bitinin ni Jice ang sinabi niya. “. . .tinutok, pinasok, at pinutok ni Leik!”

Gusto kong siyang sampalin sa bunganga. Puwede ba?

“Baby! Your mouth,” sita sa kaniya ni Laeven pero hindi niya naman pinansin ang asawa niya.

“Anong pangalan mo, bebe boy?” tanong niya kay Liran at sa gulat ko ay ngumiti si Liran kay Jice at niyakap niya ito saka hinalikan sa pisngi. “Huwow! Bata pa lang speed at smooth na. Gandang-ganda ka ba sa ’kin, bebe boy?”

Bwakanang ina, Liran! Sa dami ng magugustuhan mong tao rito sa Phyrric, bakit kay Jice pa napagaan ang loob mo? Anak, itatakbo na ba kita hangga’t maaga pa?

“I am Liran Xyden po!” masiglang anas niya kay Jice at ang bruhildang animales, pinugpog ng halik sa pisngi ang anak ko.

“Ako po si Livan Xyren,” biglang sabat ni Livan at napagawi ang tingin sa kaniya ni Jice.

“Ay shutangena! Matang mafia!” gulat na wika niya at sunod-sunod akong napatango. Sabi ko na nga ba iisa kami ng utal at iisa kami ng nakikita nito ni Jice.

Ibinalik niya sa akin si Liran kahit pa ayaw pa sana ni Liran dahil parang nagseselos ang anak niyang si Laeden sa anak.

“So the run away agent finally found her way back,” anang isnag tinig at nakita ko si Aeiryn na blangko lang ang itinatapon na tingin sa akin.

“Ito si Aeiryn, wala pa man nakakapang-okray na. Kulang ka lang sa romansa, sis,” ani Jice at tinalikuran na niya kami.

Naglakad ako papalapit kay Aeiryn at pinagmano ko sa kaniya si Liran ngunit hindi nito ginawa. Parang natakot ang anak ko sa kaniya. “Nanay, bad po ba siya?” bulong sa akin ni Liran at parang gusto kong matawa.

“Hindi, anak, pero masungit siya,” sagot ko at nakita ko ang pag-arko ng kilay ni Aeiryn.

“Are you going to sign the contract with kuya Leik? You can leave you children in my office,” aniya at tumalikod na.

Tinawag ko naman si Leik at sinabi kong iwan na lang namin kay Aeiryn ang mga bata. Agad naman siyang sumunod sa akin.

Nang makarating kami sa office ni Aeiryn ay parang walang ipinagbago ito sa paningin ko. Mag-aapat na taon na pero ganoon pa rin ang opisina niya.

“Livan, iiwan ko kayo ni Liran kay tita Aeiryn n’yo, ha? Saglit lang ang Nanay at Tatay. May pipirmahan lang ako,” paliwanang ko sa kanila at tumango naman si Livan saka niya hinawakan ang isang kamay ni Liran.

“Your little Liran looks like so sensitive and brave, but. . . your litte Livan looks so suspicious. May split personality disorder ba siya?” tanong ni Aeiryn agad akong umiling.

“Normal ang mga anak ko. Itong ama nila ang may tama sa ulo. Sala sa init, sala sa lamig. Hindi mo malaman kung anong gusto sa buhay. Isang araw mahal ako, sa susunod, itinataboy ako ng bugok. Alam mo, Aeiryn, kung hindi ko mahal ’tong kuya Leik mo? Nasampolan ko na ’to n’ong inaaral natin na parusang pagputol ng titsikels,” litanya ko kay Aeiryn ngunit ang walanghiyang Leik Andrey, aba’y hinatak ako palabas, bwakanang ina!

Bigla niyang pinagsalikop ang mga kamay namin at hinarap niya ako sa kaniya.

“Are you really sure about this?” tanong niya at inismiran ko siya.

“Mas sure pa ako rito kaysa sa pagmamahal mo sa akin na parang pagtaas ng kuryente ng meralco. Hindi mo alam kung kailan ka na lang gugulantangin na naloko at napaikot ka na pala!” sagot ko sa kaniya at hinatak ko na siya papasok ng opisina ni Chief.

Pagpasok namin sa loob ay awtomatiko kong nabawi ang kamay kong hawak niya dahil sa may madilim na awrang bumabalot sa paligid ni Chief. Para siyang naka-super sayan five.

“P–Pipirma na po ako, Chief,” pagpapaalam ko sa kaniya at inabot naman niya sa akin ang kontrata.

Naupo ako sa sofa at akma ko na sanang pipirmahan iyon nang magsalita siya.

“Once you sign those papers, Syreen, you will never be able to leave again. Whatever your reason may be, you’ll stay in Phyrric. No personal issue, no maternity issues, and all. Whatever you reasons, you’ll stay in Phyrric and that is in your contract. No more leaving, no more hiding and playing,” paglilinaw niya sa akin at hindi ko alam kung bakit. . . pero tila may gusto siyang iparating na hindi ko makuha.

“O–Opo, Chief. Alam ko naman po iyon—”

“Kahit gusto mong takasan si Leik ay hindi mo na magagawa. You’ll be forever on my jurisdiction,” putol niya at napatango naman ako.

Knows ko naman ’yon, Chief, pero bakit parang nagbabanta ka? May kasalanan na naman ba ’tong pamangkin mong walang ibang ginawa kung hindi saktan ako?

Pumirma ako ng kontra at inabot ko na iyon sa kaniya. Tinatakan niya iyon ng blue seal at agad niya iyong p-in-rocess sa may machine na nasa tabi niya.

“Done. Welcome back. I am hoping that you will face everything now, and I really hope that you learned for that three long years,” anas niya sa akin.

“Thank you, tita Aei,” ani Leik ngunit hindi siya pinansin ni Chief. Humigop lang siya sa tasa niya.

Lalabas na sana kami ng opisina nang bigla na lamang nagsalita si Chief habang nakatingin sa kawalan.

“Whatever it was that ruined the pass, don’t let it affect the things you are building in your present.”

Huh?

    

MASARAP ang kain nina Liran at Livan nang madatnan ko silang pinakakain ni Aeiryn.

“Nanay! Sarap po luluto ng pancake si tita Aeiryn!” masayang sigaw niya at sa gulat ko ay lumapit siya kay Leik at hinarap niya pa rito ang plato ng pancake. “G–Gusto mo po ba, T–Tatay?”

Hindi ko alam, pero legit na sumikdo ang puso ko sa narinig ko mula kay Liran. Nakita ko rin kung paanong nagulat si Leik at kung paanong tila maluha-luha ang mga mata niya.

“Can you call me that again, a–anak?” ani Leik na mukhang hindi makapaniwala. Binuhat niya sa Liran at nginitian niya ito. “Can you?”

“T–Tatay, gusto mo po ng pancake—” Hindi natapos ni Liran at sinasabi niya dahil bigla na lamang siyang niyakap nang mahigpit ni Leik na para bang ayaw na niyang pakawalan pa ang anak niya.

Napasulyap ako kay Livan at nakita ko siyang seryoso lamang nakatingin kay Leik at Liran na para bang inaanalisa niya kung anong nangyayari sa kanila.

Lumabas ako ng opisina ni Aeiryn at tumungo ako sa training ground ng Phyrric at doon ako nagsindi ng sigarilyo na kanina ko pa gustong hithitin. Hindi ko alam pero iba ang nararamdaman ko ngayon pero hindi ko naman makuhang maipaliwanag.

“Kumusta?” Nalingunan ko si Gyor at inalok ko ito ng sigarilyo na tinggaihan naman niya.

“Good boy ka pa rin? Hindi ka pa rin naman niya mamahalin,” pang-aasar ko at nginitian lamang niya ako ng tipid. May bayad talaga ang ngiti ng isang ’to!

“Nakapag-usap na ba kayo ng asawa mo?” tanong niya sa akin at himipak muna ako sa sigarilyo bago ko siya sinagot.

“Asawa? Ang bwakanang inang ’yon, hindi naman pala nirehistro ang kasal namin,” natatawang wika ko sa kaniya ngunit hindi naman siya natawa, bagkus ay mas sumeryoso ang mukha niya.

“Why do you have to settle for less, Syreen? Dahil ba Freezell siya? Dahil ba may kaya siya—”

“Alam mong mahal ko siya, Gyor. Sa lahat, ikaw ang nakasaksi kung gaano ako katanga. Binabantayan ko pa lang siya, alam mo na kung paano ako nahulog sa kaniya sa mga pa-etchos niyang drama,” putol ko sa kaniya at muling humithit ng sigarilyo. “Kaya kahit ano yatang gawin sa akin ni Leik, paulit-ulit ko pa rin siyang tatanggapin. Tanga kasi ako ’tang ina. Sinasaktan na ’ko pero sumisige pa rin ako. Pero hayaan mo na, nagbunga na rin naman ang katangahan mo, e ’di panindigan ko na lang. Isa pa, nangako naman siyang hindina niya ako sasaktan. Umaasa lang ako na tutuparin niya na ang pangako niya.”

“The last time I saw you, I told you mag-iingat ka, but you’re just too damn hardheaded and naive, Syreen. Parang kang dispalinghadong sasakyan,” aniya at hindi ko alam kung bakit ako natawa roon.

Napabuga ako ng hangin sa kawalan saka ako bumaling sa mga mata ni Gyor. “Hindi ako bulag, Gyor. May mga napapansin at nakikita ako, pero dahil nga gaga ako, gino-go ko pa rin kahit na parang hindi ko namaintindihan ang gusto ko minsan.”

“You are just afraid of abandonment, Syreen. You just lost your mother and you are afraid that you will be left alone. Pero naisip mo bang. . . hindi ka naman mag-isa? You have your twins with you. Dapat hindi ka na lang bumalik. Dapat hindi ka na lang sumugal. Dapat hindi mo na lang nilimitahan ang sarili mo sa kung ano lang ang gustong ipaalam sa ’yo. Ako lang ang naaawa sa sitwasyon mo. You are almost a sister to me. You were there when I needed a friend. Sayang, Sy. You lost the freedom that was offered to you,” mahabang turan niya sa akin at hindi ko maintindihan kung anong ibig niyang sabihin.

Sasagot na sana ako nang bigla niyang kuhanin sa akin ang ang sigarilyo at tinapon iyon sa kung saan saka niya tinakpan ang bibig ko at kapwa kami nagkubli sa isang malaking bilog na poste.

“Sssshhhh.” bulong niya sa akin.

“Proceed with the plan. Yes, we have to do it now. Yeah. . . Of course, I will make Syreen suffer. I absolutely will. . . Yeah, yeah. . . I understand. Yeah. . . Kailangan niyang masaktan, kailangan niyang magsisi, at kailangang lamunin siya ng sakit para maramdaman niya kung anong sakit ang ibinigay niya. Walang espasyo sa mundong ito ang mga gaya niya. Someone has to die and it has to be the person that committed the crime. Kailangan niyang mamatay. . . at ako ang papatay sa kaniya.”

Nanginginig ako habang nakikinig ako sa taong iyon na nagsasalita sa kausap nito sa telopono. Para akong natutuod at nanglalambot ang tuhod ko sa paglukob ng galit, takot at pagdududa sa akin.

“I told you, Syreen, mag-iingat ka. You should’ve listened to me. You missed the chance to run,” bulong sa akin ni Gyor pero hindi na iyon maproseso ng utak ko.

   

…

   

…

     

…

    

…

    

…

   

…

   

…

   

…

   

…

   

…

   

…

   

…

      

Anong nagawa ko sa ’yo, Leik Andrey? Bakit tinatarantado mo ’ko nang ganito? Bakit. . . Bakit kung kailan tanggap ka na ng mga anak mo? Bakit. . . BAKIT? PUTANG INA!

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

GOOD MORNING! SANA INTACT PA RIN ANG TIWALA N’YO. INTACT PA NAMAN ANG SA AKIN.

CONGRATS SA MGA TUMAMA KAY SOMEONE. HAHAHA. 🖤

Twenty-six

SYREEN

HINDI ako makahinga. Hindi ako makapag-isip ng tama. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin. Bigla akong nablangko at nawalan ng ideya sa kung anong dapat kong gawin.

“Oh, ba’t ka tulala?” tanong sa akin ni Griss na kadarating lang at may bitbit pang sinturon ng mga bala sa magkabilang kamay.

Umiling ako sa kaniya saka tipid na ngumiti.

Matapos nang nalaman ko, hindi ko na alam kung paano ko pa iaayos ang sarili ko. Hindi ako makabalik sa opisina ni Aeiryn dahil hindi ko alam kung paano ko haharapin ang mga anak ko.

’Tang ina. Tama ba na ipinakilala ko sila sa ama nila na may masama palang hangarin sa akin?

Gusto kong kastiguhin si Leik. . . pero hindi ko alam kung may mabuti ba iyong maidudulot sa akin. Parang sasabog ang ulo ko pero kailangan kong mag-isip. Kailangan kong mag-isip kung hindi ay magiging talunan na naman ako sa huli.

Mabagal ang mga hakbang na tinungo ko ang opisina ni Aeiryn. Mula sa malayo ay natanaw ko si Leik na nasa harap ng pintuan at tila may hinihintay.

Nang makita niya ako ay kumaway siya at ngumiti pero hayop, parang dinudurog ako ng mga ngiting ’yon.

Paano mo ’ko nagagawang ngitian habang gusto mo naman pala akong patayin?

Paano mo nagagawang magpanggap na ayos ang lahat pero may balak ka palang masama sa akin?

Hindi ko na alam, Leik, kung saan pa ako nagkulang sa ’yo. Bakit ba ginaganito mo ’ko? Madali ko lang naman matatanggap kung ako lang. . . pero kasi hindi na, e. May mga anak na tayo na madudurog kapag nalaman nilang mismong ama nila ang gustong sumira sa ina nila. ’Tang ina!

Inayos ko ang sarili ko. Kung kaya niyang magpanggap na wala lang, mas kaya ko. Kung kaya niyang manakit ng taong walang ibang ginawa kung hindi mahalin at bigyan siya ng tsansa, mas kakayahin ko. Marupok ako, at matagal ko nang tinanggap iyon. . . pero paano ko paiiralin ang pagiging marupok ko kung ganitong klaseng dahilan pala ang dudurog sa akin?

“. . . k

ailangan niyang mamatay. . . at ako ang papatay sa kaniya . . .“

Putang ina. Gaano ba kasakit marinig ant mga salitang ’yan sa taong pinaglaanan mo ng lahat nang meron ka? Para akong paulit-ulit na sinasaksak. Napakahayop mo, Leik! Masahol ka pa sa demonyo!

Lumapit ako sa kaniya at ngumiti na tila walang nangyari. “Kumusta ang kambal? Baka naman nasobrahan na sa kakakulit sa tita Aeiryn nila,” wika ko at nakangiti naman siyang umiling sa akin. Artista ka nga, Leik Andrey. Ang galing-galing mong magpanggap, ’tang ina!

“Nope. Aeiryn finds them amusing. She’s really fond of her nephews,” sagot niya sa akin saka lumapit ay parang may hahawiin na buhok sa mukha ko nang tila kusang lumayo mula sa kaniya ang katawan ko na ikinagulat niya.

“A–Aano ka ba?” utal na tanong ko pero bigla na lang siyang tumawa.

“Why, darling? Wala naman akong gagawin sa ’yo. Nasa Phyrric tayo. Namumutakti ng cctv dito,” aniya nang nakangisi pero hindi ko magawang sabayan ang trip niya.

Seryoso ko siyang tiningnan bago ako nagsalita. “May problema ka ba, Leik?” tanong ko sa kaniya kahit pa alam ko naman na ang mga plano niya.

Nawala ang ngisi niya at napalitan iyon ng kaseryosohan. “Nah. I was just thinking that it would be better kung iiwan na muna natin kay Aeiryn ang mga bata. Ayusin na muna natin angmga kwarto nila sa bahay,” aniya sa akin sa seryosong tono ngunit may iba na akong pakiramdam doon. He’s probably plotting something right now.

“Sige, ikaw na lang ang kumausap kay Aeiryn. Nahihiya ako sa kaniya,” anas ko at ngumiti naman siya saka tumango.

Mukhang kailangan ko nang ihanda ang sarili ko.

      

NAKARATING kami sa gate ng bahay at naabutan ko si Veron na parang inip na inip na sa ilalim ng tirik na araw.

Anong ginagawa niya rito?

Bumaba ako ng sasakyan ni Leik na ngayon ay kunot-noo rin na nakatingin kay Veron.

“Anong ginagawa mo rito, beks? Punyemas ka, kainit-init, e!” sita ko sa kaniya at binuksan ko ang gate.

“Huwag mo ’kong simulan, bilat. May news ako pero hindi ka makontak!” aniya sa akin at kapwa na kami pumasok ng gate at si Leik namam ay inayos na pinasok ang sasakyan.

Tumuloy kami sa sala at naupo naman si Veron saka may inabot na envelope sa akin. “Ano ’to?” tanong ko.

“Ilang araw kong hinahanap si Livan tapos sa kaka-hack-hack namin ng baby loves ko ng mga cctv, iyan may nakuha kaming malinaw-linaw na litrato,” sagot niya sa akin.

Akma ko na sanag bubuksan ito nang pigilan ako ni Veron. “Bakit—”

“Mamaya mo na lang buksan, kapag nakaalis na ako. Ikalma mo ’yang puke mo,” aniya sa akin at huminga nang malalim. “Hindi mo man lang ba akong aalukin ng juice? Letse, wala ka talagang ka-welcome-welcome sa katawan. Hindi ko alam bakit ba kita kinaibigan,” aniya habang nakataas ang mga kilay at nagpaypay pa ng mukha gamit ang mga kamay.

“Ito na! Ambisyosa, hindi ka naman maganda,” pang-aasar ko saka ako tumungo ng kusina.

Ipinagtimpla ko siya ng juice ngunit tila wala naman doon ang atensyon ko. Narito sa envelope na ibinigay niya sa akin.

Mukhang malalaman ko na kung sino ang kumuha kay Livan pero hindi ko alam kung bakit parang natatakot akong buksan iyon.

Dala ang juice na bumalik ako sa sala at naroon na rin si Leik at kaharap ni Veron. Hindi ko alam pero tila iba ang awra ni Veron habang nakaharap kay Leik. Para bang natatakot siya na mahirap ipaliwanag.

“Oy, beks. Ito na ang juice mo—”

“B–Bilat, may date pa pala kami ni Dallia. N–Nawala sa isip ko,” sagot niya sa akin kahit naman hindi siya nakatingin at biglang tumayo saka lumabas ng bahay.

Mabilis ko siyang hinabol at bago pa siya makalabas ng gate ay mabilis ko siyang hinablot sa braso na alam mong ikinabigla niya.

“Sasabibin mo o hindi? Veron, alam mo kung anong kakayahan ko. Kaya kitang patayin ngayong segundo na ’to mismo,” banta ko at tila lalo siyang nahintakutan.

“S–Syreen. . .” tawag niya sa akin. “. . . natatakot ako,” aniya at kita ko ang maiyak-iyak niyang ekspresyon.

“Kaya kitang protektahan kung ano man iyon, basta sabihin mo sa akin,” anas ko sa kaniya sa seryosong tono at nakita ko ang sunod-sunod na paglunok niya.

“T–Tingnan mo na lang ’yong binigay kong envelope. A–Aalis na ’ko. T–Tawagan mo ’ko agad kung anong plano mo pagkatapos,” utal-utal na tugon niya sa akin saka niya inalis ang pagkakahawak ko sa braso niya. “A–Aalis na ’ko, Sy. Mag-iingat ka.”

Hinayaan ko siyang umalis saka ako napabuntonghininga. Parang pinaglalaruan ang pakiramdam ko sa mga oras na ito. Pakiramdam ko niloloko lang ako at sinusubukan kung hanggang saan ba ang kakayahan ko o hangganan ng pagmamahal ko para kay Leik. . . pero alam kong pakiramdam ko lang iyon, dahil ang totoo. . . may kakaibang nangyayari sa paligid ko.

Kinuha ko ang envelope at binuksan iyon. Tuluyan nanglaki ang mga mata mo nang makita ko kung sino ang nasa larawan na nakatunghay sa isang taong nakaupo.

Bakit. . . ? Anong rason?

Bumalik ako ng sala at natagpuan ko si Leik na iniinom ang juice na hinanda ko para kay Veron.

“Kakain na muna ba tayo ng tanghalian bago tayo mag-ayos?” kaswal na tanong ko sa kaniya na tila wala lang. Wala akong magagawa. Kailangan kong umakto na tipong nasa ayos lang ang lahat.

“Let’s wait. Someone will join us,” aniya sa akin na may kakaibang tono.

“Mahal mo ba ’ko?” Alam kong nagulat siya sa tanong kong iyon. Alam kong hindi niya inasaahan iyon.

Huli na ’to, Leik. Huling tanong ko na kung mahal mo ba ’ko.

Ngumiti siya sa akin pero alam ko naman na peke iyon. “We wouldn’t be here if I don’t, Syreen. How many times do I have to tell you that I love you?” sagot niya at napapangiti ako nang mapait sa loob ko.

Hindi mo na ’ko mapapaikot at mabibilog.

“Bakit kailangan mo ’kong paulit-ulit na saktan kung oo? Bakit kailangan mo ’kong kasangkapanganin kung oo?” Nagkunwari pa siyang naguguluhan sa tanong ko pero alam ko naman na alam niya kung ano nga ba talaga ang itinutukoy ko.

“What are you saying—”

“Hi, hon!” Kapwa kami napalingon sa pinanggalingan ng tinig at nakita namin si Zylin na malawak na malawak ang pagkakangiti sa amin.

“Paano kang nakapasok dito kung hindi ka naman welcome?” nakataas ang isang kilay na tanong ko sa kaniya.

“Leave now, Zylin—”

“Itatapon mo na naman ako? Itataboy? Leik, hindi ganito ang napag-usapan natin noon,” aniya at napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

Lumapit siya kay Leik at mabilis siyang umangkla sa braso nito. “Hindi ka ba aalis—”

“Ang sabi mo noon sa akin paaasahin mo lang siya at sasaktan tapos babalik ka na sa ’kin? Ang sabi mo noon hinding-hindi mo mamahalin ang babaeng ito na—”

“SHUT UP, ZYLIN!” ani Leik at marahas niya itong itinulak palayo.

“A–Anong ibig sabihin nito, Leik? Sumagot ka!” galit na bulalas ko sa mga narinig ko. Hindi ko na rin napigilan ang pagpatak ng mga luha ko. Alam ko naman, pero bakit ba nasasaktan pa rin ako!?

“Ako na ang sasagot para sa ’yo. Hindi ka mahal ng boyfriend ko. Mula umpisa hanggang ngayon, ginagamit ka lang niya. Hindi niya pinarehistro ang kasal ninyo dahil malaki ang galit at poot niya sa ’yo. Hinanap ka niya ulit para gamitin lang at pasakitan na naman dahil hindi siya nakuntento sa sakit na naibigan niya sa ’yo three years ago. You see, Syreen? Nag-e-exist ka lang sa buhay ng boyfriend ko para pasakitan. Did you know that Leik even asked for Aki’s help to get your trust and attention? Sinadya pa niyang sabihin sa harap ng lahat na asawa ka niya para lang makuha ang tiwala mo at durugin ka na naman. You’re just a play thing, Syreen—”

“’Tang ina n’yo. ’Tang ina mo.” Halos wala na akong maramdaman kung hindi pamamanhid ng kalooban. Bumaling ako kay Leik na ngayon ay tila hindi malaman ang gagawin. “Mahal kita, e. Alam mo ’yon, ’di ba? Mahal na mahal kita. Mula noon hanggang ngayon, hindi iyon nagbaho. Mahal pa rin kita. Sa tuwing masasaktan ako. . . sa tuwing gagamitin mo ’ko. . . lagi pa ring nananaig ang pagmamahal ko sa ’yo. Bakit ganito, Leik?”

“Zylin, leave. I am calling everything off. Wala kang alam at mas lalong wala kang kinalaman dito kaya umalis ka na lang—”

“Oh, no, no, no, Leik Andrey,” ani Zylin saka pa ito naglakad papalapit sa akin.

Biglang tumunog ang telepono ko. Agad ko iyong sinagot dahil tila iba ang pakiramdam ko roon.

“Hello?”

“Syreen. . . ang—”

Naramdaman ko na lang na may tumusok na kung ano sa braso ko at nawalan na ako ng malay tao.

         

MINULAT ko ang mga mata ko at hindi pamilyar na lugar ang bumungad sa akin. Madilim ang paligid. Para akong nasa isang basement parking na hindi ko malaman.

Nakatali ako sa isang upuan at parang napaparalisa ang buo kong katawan.

“You’re finally awake,” anang isang tinig na alam ko naman kung sino ang may ari.

“Papatayin mo na ba ’ko? Narinig ko sa kausap mo sa telepono na papatayin mo ’ko. Ngayon na ba?” nakangising wika ko at kasabay niyon ay ang pagsabog ng liwanag sa harapan ko.

“So you heard me?” tanong ni Leik sa akin na nasa harap ko pero wala akong makitang emosyon sa kaniya. . . o mas tamang sabihin na tila binabalot siya ng lungkot.

“Oo. Balak mo ’kong patayin, hindi ba?”

“Mahal na mahal kita. Walang pagpapanggap. Mahal kita higit pa sa kaya kong ibigay. . . pero kahit saang anggulo ko tingnan, parang isang malaking kasalanan na mahalin ka, Syreen. Isang malaking pagtataksil kapag tuluyan kong hinayaan ang sarili ko na mahalin ka. I don’t want to betray her for loving you but I already did. Minahal na kita nang higit pa sa pagmamahal ko sa sarili ko. . . but I need to do this. Kailangan kong itama ang lahat, e. Kailangan kong itama ang lahat para magpatuloy ako sa pagmamahal sa ’yo. . . kahit na alam kong ikakasakit mo,” aniya at tuluyan ko nang nakita ang pagtulo ng mga luha mula sa mga mata niya. “Why did we end up in this type of situation? Napapatanong din ako sa sarili ko, bakit sa dami ng tao, ikaw pa ang minahal ko? Bakit sa dami ng babaeng dumaan sa akin, bakit ikaw? Bakit hindi na lang iba? Bakit hindi na lang iyong hindi magiging komplikado?”

“PUTANG INA ANG DAMI MONG SATSAT! DERETSOHIN MO NA LANG, LEIK! SABIHIN MO NA LANG NA HINDI MO ’KO MINAHAL AT GUSTO MO AKONG PATAYIN! SABIHIN MO NA LANG NA GINAMIT MO LANG AKO—”

“I DIDN’T!” galit na putol niya sa akin ngunit patuloy pa rin siya sa pagluha. “Hindi kita ginamit, Syreen. . . at mas lalong wala akong balak na patayin ka. If I would end up killing you, I’ll just kill myself to end up this suffering. Kaysa patayin kita, magpapakamatay na lang ako,” yumuko siya  na tila pagod na pagod na.

Ayaw kong maniwala. Hindi ako maniniwala!

“Akala mo ba mapapapaniwala mo ’ko? Sabi mo sa kausap mo na kailangan kong mamatay—”

“I wasn’t talking about you,” aniya habang nakayuko at sa isang iglap ay may dumating na dalawang tao na ikinalaki ng mga mata ko.

Hawak ng lalaki ang lupaypay na tao na tila hinang-hina saka iniharap sa akin.

Binalot ako ng takot at samot-saring pangamba. Nanginginig ako. Namamanhid ako at lahat na ng kaba sa dibdib ay sumalakay sa akin.

“I’m killing this person,” ani Leik at tinutukan niya sa sintido ang taong iyon at bumuhos na ang mga luha ko.

“ANONG GINAGAWA MO, LEIK!? PUTANG INA! ANONG GINAGAWA MO?”

“She has to learn the truth first,” anang lalaking may hawak sa taong iyon.       

“I. . . can’t.”

“No, kuya Leik. Tell her!”

“ANONG KAILANGAN N’YO SA KANIYA!?” galit na galit na bulalas ko patungkol sa taong hawak nila.

Napalingon ako sa taong iyon. Wala siyang mga sugat pero tila hirap na hirap siyang tumayo.

…

   

…

    

…

    

…

      

…

   

…

     

…

     

…

     

…

     

…

     

…

    

…

     

…

     

…

     

…

    

…

    

…

    

…

    

…

    

…

“A–Anak. . .”

“What can you say to your daughter now. . . Scorpio?” ani Aeidan sa Tatay ko. Oo. SA TATAY KO NA NAG-ALAGA NG MGA ANAK KO.

Si Leik ang nasa larawan na binigay ni Veron at si Tatay ang tinititigan niya.

“A–Ano ’to, Leik?”

“You’re a criminal’s daughter, Syreen. This man killed Lindzzy’s mother who happened to be my trainer in Phyrric when I was young. Mama Stella died in this parking lot with his own hands and your Nanay Freya’s hands as well.”

Tatay Piyong. . . Nanay Eya. . . ano ’to?

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

CONGRATS SA MGA NAKAHULA NG PLOT KO! 🖤

ELABORATION WOULD BE ON THE NEXT CHAPTER. THANK YOU.

NO SPOILERS SA GC AT GROUP!!!

I gave you the hint. Look back at chapter

Five, 16th line from the bottom and the Tatay Piyong of Liran. Hehehe.

Twenty-seven

SYREEN

HINDI ko magawang maipaliwanag ang nararamdaman ko. Bwakanang ina! Katarantaduhan ba ’to? Nasa just for laugh gags ba ’ko? May mga hidden camera ba rito? May mga bigla na lang bang lalabas at sasabihan ako ng it’s a prank ?

“Kung nagbibiro ka lang, Leik, itigil mo na. Hindi na ako natutuwa, ’tang ina!” galit na bulalas ko at nagpilit akong kumawala sa upuan na kinatatalian ko.

Alam ko ang tungkol kay Freya at Scorpio. Matunog na matunog sila sa Phyrric kahit pa noong nagsisimula pa lang akong mag-training bilang isang secret agent. Alam na alam halos lahat ng mga agent kung anong klaseng mga traydor sila ng Phyrric. . . pero kahit na kailan, hindi ko nalaman kung sino at ano sila sa labas ng Phyrric.

Hindi ko maisip kung anong sinasabi nila na si Tatay si Scorpio at si Nanay si Freya. Ang pangalan ng tatay ko ay Protacio Averde at ang nanay ko naman ay Marleya Averde.

“Kung sana nga, Syreen. . . sana nga katarantaduhan na lang lahat ng ito, kaso hindi. Mahal kita, e. Mahal na mahal kita, pero kapag pinagpatuloy kitang mahalin nang hindi ko natatapos ang dapat matagal ko nang ginawa. . . para na rin akong nag-traydor kay Mama Stella,” ani Leik sa akin at kita ko ang determinasyon sa mga mata niya.

Sunod-sunod ang patak ng mga luha ko sa kakaibang sakit na nararamdaman ko. Parang gusto ko na lang maglaho.

“Kaya ba gusto mo ’kong saktan? Kaya ba ginamit mo ’ko at paulit-ulit na sinasaktan para sa tuwing makikita akong lugmok ng tatay ko, mararamdaman niya rin ang bigat ng loob? Ganoon ba ’yon? ’Tang ina, Leik! Sagutin mo ’ko!” palahaw ko. Hindi ko na alam. Parang sasabog na ’ko sa sakit.

Ibinaba ni Leik ang baril at bigla na lamang siyang naglakad papalapit sa akin saka siya lumuhod sa harap ko na ikinagulat ko.

“I’m. . . I’m sorry. I’m sorry for those times that I had to hurt you when I am hurting too. Patawarin mo ’ko. . . na kailangan pa kitang kasangkapanganin para lang saktan ang mga magulang mo. That day. . . That day I pushed you away, was the same day that I learned that you are Scorpio and Freya’s daughter. I was so damn devastated. I kept asking myself. . . bakit sa dami ng babae, bakit ikaw pa? Bakit sa dami ng babae, ikaw pa na handa kong makasama hanggang sa huli kong hininga? Bakit sa dami ng babae sa mundo, ikaw pa. . . ikaw pa ang hindi ko puwedeng mahalin? Bakit. . . Bakit ang gago ng tadhana sa akin?” mahaba niyang wika at nabibigla ako sa mga naririnig ko. Para akong gagong umiiyak din sa mga naririnig ko.

“Nagsinungaling ka noong sinabi mo sa akin na hindi mo nirehistro ang kasal dahil hindi ka pa handa. Tama ba ’ko? Hindi mo nirehistro dahil nalaman mo na kung sino ang tunay na mga magulang ko,” mapait na wika ko. “Pero. . . Pero ’tang ina naman, Leik. Ano namang kinalaman ko sa mga kahayupan nila? Bakit. . . Bakit pati ako kailangang magdusa nang ganito? Bakit gan’on? Bakit. . . pati ako kailangan mong saktan at pahirapan?” sumbat ko sa kaniya. “Putang ina ang sakit. Hindi mo na lang ako biglaang sinaktan o pinatay. . . bakit inuunti-unti mo?”

“I’m sorry, Sy—”

“PARA SAAN IYANG SORRY MO!? PARA BA MALINIS ANG KONSENSYA MO? ’TANG INA NAMAN, LEIK!”

Tumayo siya mula sa pagkakaluhod at halos mahigit ko ang hininga ko nang muli niyang itutok sa sintido ni Tatay ang baril na hawak niya.

Natatakot ako. Sobrang natatakot ako dahil kitang-kita ko ang determinasyon sa mga mata niya.

“Leik. . . please, huwag ang tatay ko.”

“I have to, Syreen. I have to—”

“Iniisip mo bang kapag nawala ang tatay ko, makakapagpatuloy ka na ng pagmamahal sa akin? Palagay mo ba kaya pa rin kitang tingnan sa mga mata pagkatapos nito. . . kung sa tuwing titingin ako sa ’yo, makikita ko kung paano nawala ang tatay ko sa akin? Palagay mo ba ganoon lang ’yon kadali?” Nakagat ko ang labi ko dahil sa sakit at hapdi na nararamdaman ko. Patuloy pa rin sa pagtulo ang mga luha ko. “Naging masamang tao siya sa inyo. . . pero naging mabuti siyang ama sa akin at lolo sa mga anak natin—”

“He killed my mother without thinking twice knowing that my mother was pregnant. Ganoon ba iyon kadali sa ’yo, Syreen?”

Nagulat ako sa biglaang pagsulpot ni Lindzzy at may mga luha na rin ito sa mga mata. “L–Lindzzy.”

“A–Anak?” ani Tatay na ngayon ay hirap na hirap na nakatingin kay Lindzzy.

“Huwag mo siyang tawaging anak. Kahit na kailan, hindi ka magiging parte ng buhay ng asawa ko,” ani Aeidan kay Tatay.

Hinarap ako ni Lindzzy saka siya nagsalita. “Nawalan ako ng tsansa na makasama ang nanay ko na ang gusto lang ay mahuli ang mga traydor at maprotektahan ang Phyrric. Nawalan ako ng ina. . . at mismong ama pa natin ang pumatay. Sabihin mo. . . Sabihin mo paano kong mabilis na tatanggapin iyon? Habang masaya kang lumalaki kasama ang mga totoo mong magulang. . . ako pala ang walang alam sa totoo kong katauhan,” aniya na punong-puno ng sumbat saka naglakad papalapit sa akin.

Nagulat ako nang guntingin niya ang mga tape na nakapalibot sa akin at inalis niya maging ang mga tali na nakatali sa akin.

“H–Hindi ko alam kung anong sasabihin ko sa ’yo. Hindi ko alam kung saan ba ako dapat magsimula, Lindzzy. Wala akong ideya—”

“Leave, Syreen. Turn a blind eye. Keep living. Keep moving forward. May mga anak ka. Hindi mo mararamdaman ang kawalan niya,” aniya sa akin sa blangkong tono at hindi ko alam bakit bigla na lamang umigkas ang kamay ko at dumapo iyon sa pisngi niya.

Nagulat ako sa ginawa ko. Gulat na gulat ako. “L–Lindzzy. S–Sorry—”

“Ganiyan. . . Ganiyan ang naramdaman ko nang malaman kong walang habas na pinatay ng mga magulang mo ang nanay ko.”

Napayuko ako. Kailangan kong tanggapin ang sinasabi niya. . . at kailangan kong tanggapin kung anong klaseng magulang ang meron ako. Ang unfair ng mundo. . . bakit ganito?

“Drop your fucking guns,” anang isang tinig at nalingunan ko si Chief na kapapasok lamang ng basement at masamang-masama ang tingin sa aming lahat. “Are you fuckings kids? Mga bata ba kayo para gawin ang mga bagay na ito? Leik? Aeidan? Lindzzy? Anong tumakbo sa utak n’yo? Haven’t I told you not to do this fucking thing. Sino kayo para salungatin ang utos ko?” galit na wika niya.

“Mom! I already told you, you stay out of it—”

“How can I? I was the one who released Scorpio and Freya from the island. I was the one who let them live a normal life. I was the one responsible for this, and now you were telling me to stay the fuck out of it? Are you out of your mind?” ani Chief at sa isang iglap lang ay nabawi na niya ang tatay kay Aeidan. Inupo niya ito sa lapag at isinandig sa isang poste.

Hindi mawala ang gulat na reaksyon nina Leik, Aeidan at Lindzzy sa sinabing iyon ni Chief. . . maging ako ay hindi makapaniwala. Akala ko ay tumakas ang Nanay at Tatay.

“W–What are you saying, tita Aeickel?” tanong ni Leik dito na puno ng pagtataka sa mukha.

“I released them in exchange of Syreen. I let them live a normal life in exchange of their daughter. I let them raised her to be a secret agent. That’s a fair deal afterall. Nagtraydor sila sa Phyrric kaya humanap ako ng kaya nilang ibigay at ibayad sa akin na mananatiling tapat sa organisasyon na hindi gaya ng ginawa nila, and I succeeded,” paliwanag niya at hindi ko alam kung paano ko ba dapat maproseso ang mga naririnig ko. Hindi ko alam pero parang nilalamon nito ang utak ko.

“You made a deal with them knowing how sly they could be?” tanong ni Aeidan at nakita kong ngumisi si Chief sa kaniya.

“And you really think that I am that stupid, son? How disappointing,” sagot ni Chief sa kaniya at may inalabas itong isang maliit na aparato na naglalabas ng kulay asul na liwanag.

Itinapat niya iyon sa dibdib ni Tatay at sa gulat naming lahat ay may kulay pulang ilaw sa dibdib niya na nagpapatay-sindi.

“A–Ano ’yon?” nanginginig na tanong ko.

“That’s their life threat from me. Ako ang naglagay, ako lang ang makakapag-alis, at ako lang din ang may kakayahang magpasabog niyon. I’m not a fool to let a traitor live a normal life without holding them through their necks. They were always on my jurisdiction. . . they had never slipped away,” sagot ni Chief at hindi ko alam kung anong dapat kong unang maramdaman.

Naaawa ako sa tatay ko. . . pero ang mga kasalanan nila na alam ko, parang kulang pa ang mga nararanasan niya ngayon.

Bumaling ako kay Leik at hindi maipaliwanag ang reaksyon niya sa mga oras na ’to. . . at hindi ko rin alam kung paano ko siyang pakikitunguhan matapos ng lahat ng mga nalaman ko.

“Leave this place,” utos ni Chief sa amin bago bumaling sa akin. “We’ll talk in Phyrric. Much better, talk with Leik first. Kayo ang pinaka apektado rito—”

“Paano ko pong kakausapin ang taong iyan na puro lang naman kasinungalingan ang alam sabihin sa akin? Sa dami ng mga nalaman ko sa kaniya. . . hindi ko na alam kung alin pa doon ang totoo at hindi. . . kung alin ba sa mga iyon ang dapat kong paniwalaan at pagdudahan,” putol ko kay Chief saka ako naglakad papalapit kay Leik na ngayon ay tila naguguluhan sa lahat ng bagay.

“Syreen—”

“Paano mo ’ko nagagawang saktan habang sinasabi mo na mahal mo ’ko? Dapat kapag mahal mo, hindi mo sasaktan at pahihirapan. Mahal mo ba ’ko talaga o mahal mo lang ako dahil magagamit mo ’ko sa pananakit ng tatay ko? Walang pagmamahal na nakakasakit, Leik. . . kasi dapat kapag mahal mo, handa kang ibigay lahat kahit maubos ka. . . pero sa pagitan nating dalawa. . . ako ang inubos mo.”

Tumalikod ako at naglakad palayo. Hindi ko alam kung saan ba ako tatakbo ngayon. Gusto ko na lang lumayo sa lahat. Sobrang komplikado ng sitwasyon ko. Tama ang tanong niya. . . Bakit ako pa?

Papalabas na ako ng basement nang marinig kong magsalita si Chief.

“We tend to prioritize our own pain because we’re only a human being, but some sacrifices are sacrifices made out of desperation for justice. There are wounds that are meant to heal as time passes by, but there are wounds that can be healed through communication and understanding. According to Lola Cassandra, love conquers everything, and if it doesn’t conquer everything, then it wasn’t love at all.”

Bumaling ako sa kanila at ngumiti ako nang mapait. “Sa ating lahat dito. . . ako ang pinakainagrabyado n’yo. Sa ating lahat na nandito. . . ako ang pinaka nagmukhang tanga. Wala akong alam. . . sinasaktan pala ako para sa kasalanan na hindi ko naman ginawa. Mahal nga ba talaga ako o. . . ako lang ang nagmamahal? Kailangan ko na muna sigurong malaman iyon para makapagpatuloy ako. Kung ang usapan naman ay ang tatay ko, ikaw na ang bahala sa kaniya, Chief. Give him the punishment he deserves, but please. . . take into consideration that they gave me to Phyrric as a collateral.”

Akmang tatalikod na akong muli nang bigla na lamang may pumasok sa basement na ikinalaki ng mga mata ko.

“Z–Zylin,” kinakabahang wika ni Leik.

“Nakalimutan mo yatang kasama mo ako sa pananakit sa babaeng ito. Ito ba ang tatay niya? Ito ba ang puno’t dulo?” turo niya kay Tatay na lupaypay sa isang tabi.

“Stay the fuck out of it. I might kill you,” ani Chief ngunit walang sabi-sabi si Zylin na bigla na lang may inilabas na mahabang kutsilyo.

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat maging si Lindzzy na limang hakbang lang ang layo mula sa akin.

“ZYLIN!” sigaw ko.

Huli na nang iumang niya ang kutsilyo kay Tatay. Masyado na akong malayo para harangan iyon.

Halos mawindang ang buong sistema ko nang makita kong bigla na lamang humarang si Leik sa katawan ni Tatay at siya ang tumanggap ng saksak na iyon.

“OH MY GOSH, HON!” tili ni Zylin.

“PUTANG INA MO!” sigaw ko at mabilis na dumulog kay Leik na ngayon ay may umaagos na dugo mula sa ilalim ng dibdib nito.

Agad akong dumulog sa kaniya at kinalso siya sa braso ko. Nanginginig ako sa takot. Para akong binagsakan ng tone-toneladang semento sa bigat ng nararamdaman ko.

“Leik. . . ’Tang ina, Leik naman!”

Nanghihina siyang ngumiti sa akin saka niya inabot ang pisngi ko ng palad niya. “S–Save your father. T–Tumagos sa kaniya ang kutsilyo. I’m. . . I’m. . . I’m sorry, d–darling. M–Mahal na mahal kita. T–This is all I could do. . . to pay for all the pain I’ve caused you. S–Save your father now. G–Give any part of my organ. . . if you must.”

“LEIK ANDREY!!!!!!!!!!!!!!! ’TANG INA NAMAN!!!!”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Twenty-eight

AEIRYN

THEY brought the girl inside the tormenting room. She looked at my face and I gave her a dangerous smile.

“A–Anong ginagawa ko rito?” she asked and I shrugged my shoulder.

“You should know. You did the stabbing, not me,” I replied as I grabbed her shirt and sat her on a monoblock chair.

“Sino ka!? Bakit ako nandito? Balak n’yo ba akong patayin, ha!? Gaga ka ba! Magiging asawa ako ni Leik—SHIT!”

I slapped her mouth. No one asked her to talk. “My cousin would never marry a lowly thing like you. Are you even sane?” I looked at her from head to toe then I smirked. “I don’t think so.”

“C–Cousin? Pinsan ka ni Leik? Puwede mo ba akong pakawalan dito? Gusto ko siyang bantayan sa ospital—” I slapped her mouth again.

“Don’t talk when I am not asking you to talk, not unless you want me to cut your fucking tongue off your mouth.” She suddenly zipped her mouth. Coward bitch.

I tied her tightly on the monoblock chair using the rope I was holding then I sat at the chair in front of her.

“Do you even know who you are messing with? I’m not forgivable. I’m not a softy, crazy wench,” I said devilishly as I reached for the scissor beside me. “Shall I start cutting your tongue with this?” I asked and I saw how her eyes widened.

“P–Please, pakawalan mo na ko—OH MY GOD!” I aimed the scissor at her face that left her a scrape. It bled a little. Luckily, she was able to dodge that one. She’s somehow a skilled bitch.

“I told you, no talking. I ain’t kidding especially when I am holding a scissor. If you didn’t dodge that one, your eyes must be bleeding right now,” I said with a grin on my face and I literally saw her frightened reaction. Scaredy cat.

I stood up and aimed for her hair. I saw how her tears dripped out when I started cutting them to the shortest.

According to the report passed to my by Callia, this actress loves her hair so much that cutting them would take her sanity away.

She screamed as she saw her cutted hair fell down on the floor.

“BALIW KA! HAYOP KA! PAPATAYIN KITA—AHHHHHHHH!!” I stabbed her shoulder using the scissor. I heard her cried in pain.

“You’re testing my patience which happened to be not so long especially to some crazy bitches like you.”

The blood came rushing out of her shoulder and she’s already crying in pain.

“You stabbed my kuya Leik under his heart. Shall I do the same thing to you? Shall I torture you and slowly kill you? I’m good at it.”

I heard her beg. . . and beg. . . and beg, which made me smirked.

“I ain’t forgivable today. You just stabbed a Freezell,” I said as I deepend the scissor on her shoulder which made her cried in pain.

She deserves more than this. . . I am waiting for kuya Aeignn.

    

SYREEN

NANGINGINIG ang mga kamay ko habang puro ito dugo. Nakatungo lamang ako at iniisip kung ano ba ang nangyayari habang nasa loob ng ER si Leik at Tatay.

’Tang ina, bakit naman humantong sa ganito!? Bakit naman parang sinusubukan talaga kung hanggang saan ang tatag ko? Ubos na ubos na ’ko pero lalo pa yata akong nauubos, ’tang inang ’yan!

“Sy,” narinig kong tawag ni Lindzzy sa akin na nasa tabi ko pero hindi ko siya magawang lingunin. Samot-sari ang mga nasa isip ko at para akong nalulunod sa mga impormasyon na hindi ko maproseso. “Magiging ayos din ang lahat—”

“Sana hindi n’yo na lang pinagbalakan ng masama si Tatay, Lindzzy. Hindi sana naging ganito ang resulta ng lahat,” halos pabulong na wika ko habang nakatingin ako sa mga kamay kong may dugo ng taong paulit-ulit na nananakit sa akin, pero mahal na mahal ko pa rin.

Hindi siya sumagot. Mahabang katahimikan ang namayani kaya’t nag-angat ako ng tingin. Nakita ko siyang nakatulala lamang sa pintuan ng ER at may mga luha sa mga mata.

“Lindzzy—”

“Wala kaming balak na patayin siya,” aniya at nagulat ako sa narinig ko mula sa kaniya. Hindi ganito ang nakita ko! Hindi ganito ang alam ko.

“Nagsisinungaling ka ba—”

“Simula pa lang, wala na kaming balak na patayin siya. Hindi ako ganoong klase ng tao, Syreen. Kaya kong paulit-ulit na magpatawad. . . pero noong nalaman kong siya ang ama natin at nasa paligid mo siya maging ng mga anak mong kambal, kinabahan ako para sa mga buhay n’yo. Kapatid kita. . . Kapatid kita, e. Kahit ngayon mo lang nalaman ang bagay na ito, magkapatid pa rin tayo at hindi ko kayang hayaan na baka isang araw ay mawala na naman siya sa katinuan at saktan niya kayo ng mga pamangkin ko,” paliwanag niya sa akin at para akong nabuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko.

“A–Anong plano n’yo? A–Alam ba ni Leik ’to? A–Alam ba niyang wala kayong balak patayin ang tatay? H–Hindi siguro, ano? Nakita kong determinado siyang patayin ang tatay sa harap ko mismo—”

“Siya ang nagmungkahi na huwag namin patayin si Scorpio,” putol sa akin ni Lindzzy at nagimbal ang buo kong pagkatao sa narinig ko.

“A–Anong sabi mo?” utal na tanong ko. Halos hindi ko malaman kung paano ko ba dapat iproseso ang narinig ko.

Biglang lumingon sa akin si Lindzzy at ngumiti nang mapait. “Wala akong planong patayin ang ama natin. Kaya nang sabihin ni kuya Leik na mas maigi kung gagawa kami ng paraan para kamuhian mo ang sarili nating ama ay saka namin ito dadalhin sa malayong lugar—malayo sa inyo ng pamangkin ko para sa kaligtasan ninyo, hindi na ako nagdalawang-isip na pumayag. Walang natalo. Nailayo ko kayo sa kapahamakan sa mga kamay niya kung sakali, nagawa pa namin ang gusto namin na kahit paano ay makaganti sa kaniya kapag nailabas mo na lahat ng pangdidiri at pagkamuhi sa nalaman mong ginawa niya.”

Hindi ko alam kung bakit pero sunod-sunod ang naging pagtulo ng mga luha ko sa mga narinig ko.

“Bwakanang ina naman, Lindzzy! Bakit naman parang ikaw pa ang ate sa lagay na ’to!”

Muli ay ngumiti siya sa akin at inabot ang pisngi ko para pahiran ang mga luha roon. “Kaya sana. . . sana hindi ka magalit kay kuya Leik. Sana hindi ka magtanim ng sama ng loob sa kaniya, dahil kahit anong galit niya sa ama natin, naisip niya pa rin na masasaktan ka kung mamamatay siya kaya ganoon ang naging plano namin,” aniya at hindi ko maiwasan ang lalo pang umiyak at mapatango-tango. “Hindi niya gustong saktan, paiyakin at pahirapan ka. Iyon lang talaga ang nakikita niyang paraan para kahit paano ay maibsan ang nararamdaman niyang galit para sa ama natin. Iyon lang ang magagawa niya para sa Nanay ko na tumayong pangalawa niyang ina. Kung alam mo lang. . . Kung alam mo lang kung gaano niya saktan ang sarili niya tuwing masasaktan ka niya, kung paano siya magpakabaliw sa alak sa tuwing nahihirapan ka. . . doon mo masasabi na totoong mahal na mahal ka niya.”

“Pakingshet kasi iyang si Leik! Malihim! Kung sinabi niyang balak niyang gantihan ang tatay, baka tinulungan ko pa siya kasi nakikita ko naman kung gaano ka-valid ang reason niya! Tingnan mo, ngayon nalalagay pa sa alanganin ang buhay niya!” himutok ko at patuloy pa rin sa pag-iyak.

Hinagod niya ang likod ako saka ako mabilis na niyakap. “Alam kong nagtataka ka pa rin kung bakit matapos ang tatlong taon doon siya bumalik,” bulong na anas niya habang hinahagod ang likod ko. “Three years ago, desidido na siyang mawala na lang sa buhay mo, desidido na siyang kalimutan ka na lang kahit gaano ka pa niya kamahal, pero. . . three years later, nang sabihin ko sa kaniya na baka manganib ang buhay mo sa kamay ng ama at ina mo, he insisted na ibabalik ka na lang niya sa buhay niya para maprotektahan ka. Remember the contract? Wala naman dapat kontrata sa simula pa lang, pero ipinagpilitan niya. . . para lang maitira ka niya sa bahay niya dahil doon. . . masusubaybayan ka niya.”

’Tang ina, Leik! ’Tang ina! ’Tang ina talaga! All this time ang tingin ko sa ’yo ay hayop, bugok, tarantado, walang iniisip kung hindi ang sarili, animal, isang malaking gago. . . pero lahat pala ng ginawa mo. . . para lang pala sa ikabubuti ko at ikaliligtas ko. ’Tang ina, bakit ganiyan ka! Bakit kahit mahal na mahal mo ’ko at hirap na hirap kang ipakita, pinipili mo pa rin na mahalin ako sa sarili mong paraan! ’Tang ina, kinamuhian kita. . . tapos ako pala. . . ako pala ang walang kaalam-alam sa paraan ng pagmamahal mo na puno nang pagprotekta.

“S–Sana sinabi niya. . . sana.”

“Ayaw niya lang mahirapan ka kapag gagawin na namin ang mga plano. Ayaw niyang masaktan ka kaya’t pilit ka na lang niyang sinasaktan at tinataboy, pero nagbago ang lahat nang malaman niyang may anak kayong dalawa. . . at kambal pa. Lalo siyang naging pursigido na protektahan kayong tatlo. Kung alam mo lang kung paano niya pinarusahan ang sarili niya nang magsinungaling ka sa kaniya na nakunan ka. . . lahat siguro ng awa sa mundo ay mararamdaman mo sa kaniya dahil sinisisi niya noon ang sarili niya.”

Sorry, Leik. Patawarin mo ’ko.

Kumalas sa akin si Lindzzy at siya namang dating ni Chief na ngayon ay hindi ko malaman kung ano ba ang kasalukuyang tumatakbo sa isip.

“C–Chief,” tawag ko ngunit bigla na lamang siyang may hinatak sa kung saan at bigla niyang hinarap sa akin. “Aeidan?”

“Confess, bago ko pa sabihin sa Daddy mo kung anong ginawa n’yong mag-asawa,” utos ni Chief kay Aeidan at nakapamulsa itong humarap sa akin.

“We. . . We kidnapped Livan,” aniya at parang gusto kong tumayo para lang sampalin siya pero nanghihina ako.

“B–Bakit? Para saan?”

“We want to torment Scorpio during that time. We didn’t see Liran. We thought that Livan was an only child. We brought him to our house. Livan knows. He even met her cousin—my son, Zayn. They played together. Your son is a genuis.”

Nagulat ako sa sinabi ni Aeidan. Kaya ba sinabi niya na may nakalaro siyang bata at hindi naman siya na-torture? Kaya rin ba parang kilala niya na si Leik?

“P–Paanong alam niya—”

“He knows that we have the same set of eyes. He knows that I am somehow related to his father. No one told him. He just knew.”

Kaya paano kong hindi masasabi na ibang klaseng bata si Livan matapos nitong mga narinig ko?

“I got him back from my son. May ideya na rin naman ako na sila ang kumuha kay Livan dahil natutunugan ko ang mga plano nila,” ani Chief sa seryosong tono saka bumaling kay Aeidan at Lindzzy. “The next time you do this, I’ll take away Zayn from the two of you. Harsh decisions are dangerous not for the both of you, but for your son. You have a son to protect, keep that in mind.”

Hindi ko na alam kung ano pa bang dapat kong iakto sa dami ng mga nalaman ko. Para akong pinaulanan ng nga impormasyon na hindi ko naman alam kung paano ba mga hihimayin. Daig ko pa ang naglolokong xerox machine. Ang hirap tanggapin at ang hirap intindihin ng mga iyon. Nalulunod ako sa mga kaalaman. Ang dami. . . sobra.

Bigla na lamang may lumabas na doktor mula sa ER kaya’t napatakbo ako patungo roon.

“K–Kumusta po si Leik? Kumusta rin po ang Tatay ko?”

Biglang yumuko ang doctor at sunod-sunod na umiling sa akin.

“We tried our best. . . pero hindi talaga kaya. Pareho silang sobrang napuruhan at ang isa ay nadaplisan pa ang puso,” anang doktor at hindi ko na alam ang nangyari. Basta’t napaupo ako sa sahig at tila hirap na akong huminga.

“Just go straight to your fucking point!” dinig kong sigaw ni Aeidan.

“They both didn’t make it. Sorry.”

’Tang ina naman, Leik! Bakit mo ginagawa sa akin ’to!? Bakit hanggang dulo, sinasaktan mo pa rin ako!?

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Twenty-nine

SYREEN

HINDI ko maipaliwanag ang sakit na nararamdaman ko, ’tang ina! Para akong binagsakan ng lahat ng sakit sa mundo. Napakagago naman ng mundo, bakit naman ganito? Ako ba talaga ang magbabayad sa lahat ng kasalanan na nagawa ng mga magulang ko? Wala ba akong karapatan na sumaya? ’Tang inang ’yan!

Tumayo ako mula sa pagkakasalampak sa sahig at tumungo ako sa kung nasaan siya. Naabutan ko pang puro siya dugo at kung anu-anong aparato ang nakasabit sa kaniya. Kulay ube na rin ang mga labi niya.

Nakakadurog, Leik! Napakasakit! Parang isang malaking katarantaduhan lang ang lahat! Gisingin na sana ako sa bangungot na ’to!

Paglingon ko sa machine ay flat line na lamang ang naroon kaya’t lalong bumilis ang pagtulo ng mga luha ko.

“’Tang ina, Leik. Bakit mo ginagawa sa akin ’to? Ano bang mabigat na kasalanan ang nagawa ko sa ’yo!? Bumangon ka riyan para mo na ng awa sa akin! Kailangan ka ng mga anak mo! Kailangan ka namin!” palahaw ko saka ako lumapit sa kaniya at hinaplos siya sa pisngi.

Pakiramdam ko ay bibigay na ako. Sukong-suko na ’ko. Walang-wala na akong mailabas. Ubos na.

Ano bang kamalasan ang mayroon ako? Bakit ganito kahirap ang sitwasyon ko? Bakit ganito kahirap ang nangyayari sa akin? Daig ko pa ang napaulanan ng lahat ng pasakit sa mundo sa sakit na nararanasan ko. Deserve ko ba ’to? Deserve ko ba ang masaktan? Deserve ko bang paulit-ulit na pahirapan?

“Syreen,” tawag mula sa likuran ko at nakita ko si tita Leyvance na puro luha na ang mga mata.

“T–Tita,” anas ko at bigla na lamang niya akong sinugod nang mahigpit na yakap.

“I’m sorry. I am sorry for what he did to you. I’m sorry for not raising him well-enough. I’m sorry for suffering because of him. Patawarin mo ako, Syreen. Ako na ang humihingi ng tawad para sa mga nagawa ng anak ko sa ’yo. Patawarin mo ’ko . . . patawarin mo sana siya,” ani tita Leyvance at kumalas sa akin.

Kitang-kita ko ang sakit sa mga mata niya. Kitang-kita ko ang sakit na unti-unti rin gumugupo sa masayahin niyang mukha.

Lumapit siya kay Leik saka niya ito niyakap at hindi ko napigil ang mga luha ko sa pagpatak. Nag-iisang anak niya si Leik at si Leik lang ang mayroon siya. Bilang isa na rin akong ina, alam ko kung gaano siya nasasaktan. Alam ko kung gaano kabigat ang dibdib niya ngayon, at alam ko kung gaano parang nilulunod ng sakit ang buo niyang sistema at pagkatao.

“A–Anak, sana hindi mo na lang pinakomplikado ang lahat. Sana hindi na lang umabot sa ganito. Sana nakinig ka na lang sa tita Aeickel mo. B–Bakit ganito naman, Leik? Alam mong ikaw na lang ang meron kami ng Daddy mo. A–Alam mong nawala si Leir dahil sa pagsasakripisyo niya sa ating dalawa. A–Anak naman, bakit naman umabot sa ganito? P–Paano namin matatanggap ng Daddy mo ’to?”

Nakagat ko ang lagi ko dahil sa mga hikbi na gustong kumawala mula sa akin. Nasasaktan ako nang sobra. Nasasaktan ako para sa sarili ko . . . sa mga anak ko . . . at sa buong pamilya niya.

Tinapunan ko ng tingin ang maamo niyang mukha saka ako pumikit at tinalikuran na siya.

Bakit kailangan mong mawala? Bakit kailangan kitang makita na ganito ang estado? Bakit, Leik? Bakit iniwan mo ’ko?

        

NAKARATING ako ng Phyrric at hindi ko maiwasan na salubungin ng yakap ang mga anak ko. Nanglalambot ako pero sila ang masasabi ko talaga na lakas ko.

“Nanay, where’s Tatay?” tanong sa akin ni Liran nang pakawalan ko sila at muli na namang nangilid ang mga luha ko hanggang sa tuluyan nang pumatak ang mga ito.

Nasasaktan ako nang sobra para kanila, lalo na kay Liran. Kakatanggap lang niya kay Leik bilang ama niya, tapos ganito na ang nangyari. Halos hindi pa nila siya matagal na nakakasama. Halos hindi pa nila napoproseso na mayroon silang ama na mahal na mahal sila at handa silang protektahan sa lahat.

Puro na lang bakit ang nasa utak ko. Puro na lang tanong. Nakakaubos lang lalo ang mag-isip ng mga bagay-bagay na walang kasagutan.

Hinaplos ko sa pisngi si Liran at Livan saka ako ngumiti sa kanilang dalawa. “’Di ba lagi kayong nagpe-pray kay Papa Jesus? N–Nandoon . . . Nandoon na si Tatay. K–Kasama na siya ni Papa Jesus kasi kailangan ni Papa Jesus ng pogi na makakasama sa heaven,” paliwanag ko sa kanila pero parang sumasakit lang lalo ang dibdib ko sa mga sinasabi ko.

Hindi ko kaya, Leik. Hindi ko kayang matanggap. Para mo ’kong sinuong sa malaking delibyo saka mo ’ko iniwan. Bakit ganiyan ka!!?

“He’s dead, Nanay? Who killed him?” tanong ni Livan at kita ko ang kaseryosohan sa mga mata niya. Hindi ko mapigilan pero . . . maging ako ay natatakot sa mga mata ni Livan.

“Anak, happy na si Tatay sa heaven with Papa Jesus—”

“Who killed our Tatay, Nanay?” putol niya sa akin ngunit sunod-sunod akong umiling.

Tumayo ako at inakay sila patungo sa opisina ni Aeiryn. Pagpasok namin doon ay wala si Aeiryn kaya’t dinala ko na lamang sila sa opisina ni Griss.

Mabuti at naroon din si Kael na anak nila ni Ayler kaya’t naiwan ko ang kambal sa kaniya.

Tumungo ako sa dati kong opisina at kinuha ang baril ko na ibinigay ni Chief noong nakaraan at mabilis akong tumungo sa tormenting room.

Naabutan ko si Aeignn at Aeiryn na nakaharap kay Zylin na ngayon ay duguan ang balikat at may mga sugat sa mukha.

“How was kuya Leik?” tanong ni Aeignn sa akin.

Tinatagan ko ang loob ko bago pa ako sumagot sa kaniya. “He’s dead.”

Nakita ko ang gulat sa mukha ng magkapatid sa isinagot ko. Alam kong hindi nila inaasahan ang balitang iyon. Alam kong inaakala nila na makakaligtas pa si Leik mula sa kamatayan dahil . . . iyon din ang inakala ko. Akala ko ay babalik siya sa amin ng mga anak niya. Akala ko ay magkakapatawaran kami at . . . kami pa rin sa huli. Akala ko lang pala ang lahat.

Naglakad ako papalapit kay Zylin na ngayon ay tila marami pa ring lakas na natitira at walang habas ko siyang tinutukan ng baril sa ulo.

“Y–You are going to kill me?” mayabang na wika niya at nginisian pa ako.

“Sa paanong paraan mo gustong mamatay? Naghihirap o biglaan? Gusto mo bang mamamatay na lang din sa saksak gaya n’ong ginawa mo kay Leik? Gusto mo bang magkaroon na lang ng butas ang buo mong katawan?” sunod-sunod na tanong ko saka ko hinugot ang malaking gunting na nasa balikat niya saka ko iyon itinarak sa hita niya. Dinig ko ang malakas na sigaw niya na may kasamang pag-iyak dahil sa ginawa kong iyon.

Kulang pa ’yan, Zylin! Kulang pa iyan sa pagkakaulila ng mga anak ko dahil tinanggalan mo sila ng karapatan na makasama nila nang matagal ang ama nila! Kulang pa iyan para sa sakit na ibinibigay mo sa akin ngayon!

“Y–You are a freaking bitch! Sira ang ulo mo, Syreen! Hayop ka! Hayop ka!” sigaw niya at muli ko na namang hinugot ang gunting at itinarak naman iyon sa kabilang hita niya. Naroon na naman ang malakas na palahaw niya.

“Hindi ko alam bakit hinayaan ka ni Leik na makapasok sa buhay niya. Isa kang malaking ’tang ina, Zylin!” galit na galit na bulalas ko. “Gustong-gusto na kitang patayin ngayon pero hindi mo deserve na mamatay lang nang biglaan. Dapat sa ’yo, unti-unting patayin para maramdaman mo hanggang sa pinakahuling hininga mo. Isa kang hayop! Baliw ka! Wala kang utak!”

“Syreen, enough,” pigil sa akin ni Aeignn dahil nakita niyang ikinasa ko na ang baril na hawak ko. “Your sons are here in Phyrric. Hindi puwedeng malaman nila na pinatay mo ang taong pumatay mismo sa ama nila,” dagdag pa niya.

Hindi ko alam pero bigla kong nabitawan ang baril saka ako humarap sa kanilang magkapatid. “Alam n’yo ba kung gaano kasakit?” tanong ko habang may mga luha na naman ako sa mga mata. “Para na rin akong namatay. Para na rin akong nawala. Bakit . . . Bakit kailangan mawala ni Leik sa amin? Bakit hindi ko puwedeng patayin ang taong pumatay sa kaniya? Alam n’yo ba kung gaano kasakit na mawalan? Para akong kinakapos ng hininga dahil wala akong ibang puwedeng gawin . . . kung hindi tanggapin na wala na siya . . . na wala na ang taong mahal ko . . . na wala na ang ama ng mga anak ko. Alam n’yo ba kung gaano nakakabaliw ang isipin na iyon? Buhay na buhay ako pero patay na halos ang buong sistema ko! Pinatay ng hayop na babaeng ito! Hindi madali! Hindi ko kaya. Paano ko matatanggap? Paano ko tatanggapin? Paano?”

Napayuko si Aeignn ngunit si Aeiryn ay mataman lang na nakatingin sa akin. “Let go. Move on. Hindi maibabalik si kuya Leik ng mga luha mo,” aniya sa akin at hindi ko na napigilan ang mapangiti nang mapait.

“Huwag sanang dumating ang araw na mawalan ka rin. Huwag sanang dumating ang araw na mawala sa ’yo ang taong pinagbuhusan mo lahat ng meron ka dahil . . . maririnig mo rin sa akin ang mga salitang iyan, Aeiryn,” anas ko at inilabas ko ang badge at lahat ng gamit na nasa katawan ko saka ko iyon binitawan sa mesa. “I’m quitting. Dadalhin ko ang mga anak ko. Magpapakalayo-layo kami sa inyo . . . sa mundong ito. Itatakas ko sila sa gulo at sakit na ito. Ilalayo ko sila sa mundong hindi dapat nilang makagisnan.”

“Tell Mom about it, Syreen. Huwag kang magpadalos-dalos ng desisyon,” pigil sa akin ni Aeignn.

“Kahit si Chief, hindi na ako mapipigilan. Wala na rin naman ang rason para manatili akong konektado sa pamilya n’yo, mabuti pang umalis na lang kami ng mga anak ko,” sagot ko saka ko dinampot ang baril na nasa paanan ko at humarap kay Zylin. “Bago ako umalis, pasensya ka na, pero kailangan kong gawin ’to. Kung hindi ko gagawin ’to ay habambuhay akong bubulabugin ng isip ko,” anas ko saka ko kinalabit ang baril na nakatutok kay Zylin at nakita ko siyang tinamaan sa tiyan. “Die, Zylin. Just fucking die.”

Ito na lang ang magagawa ko para sa ’yo, Leik. Ito na lang. Ilalayo ko na ang mga anak natin sa mundong ito. Sana . . . Sana suportahan mo ang desisyon ko.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

I forgot to tell you that Freezell #12: The Nasty Rancher’s prologue is now up. Thank you. 🖤

“No once can ever promise a happy ending.” - anonymous

Thirty

SYREEN

SABI ng marami, ang buhay raw ay isang malaking sugal. Bakit hindi naman ako maniniwala? Eh mula nang mahalin ko siya, wala na akong ibang ginawa kung hindi ang sumagal nang paulit-ulit kahit pa gaano kasakit.

“Nanay! Gugutom na po ako!” sigaw ni Liran mula sa kusina kaya’t agad akong tumungo roon. Nakita kong ipinagtitimpla siya ni Livan ng cereal kaya’t hindi ko mapigilan ang mapangiti.

Sana nakikita mo ngayon ’to, Leik. Sana sobrang proud ka ngayon sa mga anak mo na sobrang bibibo. Sana . . . nandito ka ngayon at ikaw mismo ang nakakasaksi sa kung gaano sila katatalino. Sana . . . nandito ka. Sana. . . .

“Nanay, kailan po babalik ni Papa Jesus si Tatay?” tanong ni Liran nang abutan ko siya ng kutsara. Hindi ko alam kung ano bang dapat kong gawin. Pakiramdam ko lalo lang akong nauubos sa mga naririnig ko sa mga anak namin.

“Eat, Liran. Stop asking Nanay,” sagot sa kaniya ni Livan.

Ginulo ko ang buhok ni Livan saka ako umakyat patungo sa silid namin ni Leik. Oo, dito ko napiling tumuloy, sa bahay na sinabi niyang sa akin nakapangalan.

Pag-akyat ko ay naupo ako sa harap ng salamin at tiningnan ang itsura ko. Ilang araw pa lamang ang nakakalipas ngunit bagsak na bagsak na ang katawan ko.

Kinuha ko ang larawan niya na nasa ibabaw ng mesa at tinitigan ko iyon. Ang ganda ng ngiti niya rito. Malayong-malayo sa kulay ube niyang mga labi na huli kong nakita.

“H–Hindi ba puwedeng hilingin ko na bumalik ka na? G–Gusto na kitang bumalik sa amin . . . sa akin. Kahit saktan mo na lang ako nang paulit-ulit. K–Kahit itaboy mo na lang ako nang walang humpay. Kahit na tarantaduhin mo na lang ako. Kahit na mambabae ka pa. Kahit na hindi mo ako piliin, basta’t bumalik ka na lang. B–Bumalik . . . Bumalik ka na sa amin. Hirap na hirap na ’ko,” lumuluhang wika ko.

Hindi ko pa rin mapigil ang sarili ko na umiyak. Hindi ko pa rin mapigil ang sarili ko na huwag masaktan. Kung wala ang kambal sa akin . . . baka matagal na akong bumigay at sumuko.

Tumayo ako ngunit bahagya akong nahilo kaya’t napasandal ako sa may salamin ngunit bigla na lamang iyon tila pintuan ng maliit na cabinet na bumukas.

Pinunasan ko ang mga luha ko at tiningnan ang laman niyon. May nakita akong camera recorder kaya’t kinuha ko iyon.

Binuksan ko ito at may dalawang video na naroon. Binuksan ko ang isa at hindi ko napigilan ang mapatutop sa mga labi ko sa nakita ko. Video iyon nang araw na sumumpa ako na mamahalin ko siya hanggang sa huling hininga ko . . . ang araw ng kasal namin.

---

“Bitawan mo na ’yang camera! Kainis ka! Ang panget ko pa, e!” singhal ko kay Leik dahil tila natutuwa siyang kinukuhanan ako. Kagigising ko lang, puro muta pa ako—o baka nga may panis pa akong laway sa pisngi! Ngayon ang araw ng kasal namin na dala nang pambibigla niya sa akin.

“You look so gorgeous, darling. My favorite face of yours is whenever you wake up. You look like an angel and you simply look so genuine,” nakangiting wika niya habang nakatutok pa rin sa akin ang camera.

“Utot mo! Genuine? Angel? Mukha nga akong hinusgahan ng mga alagad ng diablo!” sagot ko sa kaniya na ikinatawa niya.

Bumangon ako mula sa kama at nakita ko ang simpleng puting damit na nakasuot sa isang manikin. “Ang ganda talaga nito,” namamanghang wika ko.

Naramdaman kong may yumakap na mga braso sa bewang ko. “I love you, soon-to-be Mrs. Laugthner. Mahal kita. Mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal kita,” bulong niya sa akin at naramdaman ko ang paghalik niya sa buhok ko. “Hinding-hindi kita sasaktan. Mamahalin kita higit pa pagmamahal na kaya kong ibigay. Hindi pa ako naging ganito kasigurado sa buhay ko . . . sa iyo at sa iyo lang. I want to spend the rest of my life with you. Hindi ako hihiling ng iba. Gusto ko hanggang sa dulo, ikaw lang.”

Hindi ko mapigilan ang mangilid ang mga luha ko sa mga mata ko dahil sa sinabi niya. Bwakanang ina, Leik! Kasal natin tapos balak mo pa yata akong paiyakin.

Pumihit ako paharap sa kaniya saka ko ikinawit ang mga braso ko sa batok niya at mabilis siyang kinintalan ng halik sa mga labi.

“Alam mo naman na secret agent ako, hindi ba? Kaya hindi mo talaga ako puwedeng loko-lokohin. Putol na ang kinabukasan mo, hindi ka pa mapapakinabangan ng mga magiging babae mo,” pang-aasar ko sa kaniya ngunit mabilis niyang hinalikan ang tungki ng ilong ko bilang sagot.

“Mula bata ako, lahat ng bagay na gusto ko nakukuha ko—kahit hindi ko gusto, ibinibigay sa akin. But you, darling . . . you’re the only one I have ever wanted this way. Pakiramdam ko, kung pakakawalan kita, mabuti nang magunaw na lang ang mundo ko. I love you to the point that loving anyone else was never a choice. You’re all I want. You’re all I want to see walking down the aisle all the way to me. It’s you I want to see every day of my life. It’s you I want to be the mother of my child. Hindi ako hihingi ng iba sa Nasa Itaas, dahil nang ibigay ka Niya sa akin . . . I received more than enough . . . I received the greatest gift and the greatest love,” mahaba niyang turan habang direktang nakatitig sa mga mata ko.

Hindi ko na napigilan ang pagpatak ng mga luha sa mga mata ko. Parang sasabog ang puso ko sa mga salitang naririnig ko sa kaniya. I could feel his genuine love twards me. Ramdam ko . . . ramdam kong mahal na mahal na mahal niya ako.

“Mahal na mahal din kita. Hindi naman ako basta magdedesisyon na magpakasal sa ’yo kung hindi, ’di ba? Sabi ko noon, nakakapikon ka, ang sarap mong barilin sa ulo, ang sarap mong ipakain sa leon sa sobrang yabang, ang sarap mong tagpasin sa leeg . . . pero lahat iyon nagbago. Hindi ko alam kung anong ginawa mo sa akin. Leik Andrey, ikaw lang din ang gusto ko sa buhay ko na ’to. Ikaw lang din ang gusto kong makasama hanggang sa dulo. Ikaw lang ang pagbibigyan ko ng lahat ng meron ako. Sa ’yo ko lang ibubuhos lahat ng kaya kong ibigay. Ikaw lang . . . kahit na masaktan ako sa huli sa mga biglaan kong desisyon, gusto kong malaman mo na ikaw lang . . . kahit na anong mangyari, ikaw lang ang mahal ko . . . sa ’yo lang ako. Ikaw lang.”

Mabilis niya akong siniil ng halik sa mga labi habang walang humpay sa pagpatak ang mga luha ko.

Mahal na mahal talaga kita, Leik. Hanggang dulo . . . mahal na mahal kita.

---

Walang tigil sa pagpatak ang mga luha ko habang pinanonood ko ang video. Para akong sinabuyan ng mga emosyon na ayaw ko na sanang maramdaman pa. Gusto ko na lang mamanhid sa sakit. Gusto ko na lang maubos na nang tuluyan para wala na akong mailabas pa. Ayaw ko na . . . pagod na ’ko.

Sunod kong tiningnan ay ang isang video at nakita kong siya ang naroon habang nakaupo. Mabilis kong ininspeksyon kung kailan iyon kinuhanan at nakita kong noong nakaraang dalawang linggo lamang.

Agad ko iyon binuksan at p-in-lay.

“Hi, darling. Hindi ko alam kung kailan mo makikita ang video na ito o kung may chance ka bang makita ’to,” aniya sa video na sinundan pa niya ng tawa.

Bumalik ka na! Binabaliw mo lang ako lalo, ’tang ina naman!

“Kung nakita mo ’to, ibig sabihin may nangyaring hindi maganda dahil hindi na ako nakabalik. Kung napapanood mo ’to ngayon, ibig sabihin hindi ako nagtagumpay sa mga naplano na namin nila Aeidan at Lindzzy,” patuloy niya sa video. Nakita kong pinagsalikop niya ang mga kamay niya, pumikit at nagbuntonghininga. “I’m sorry . . . I’m sorry for not coming back to you, darling. I’m sorry I ended up walking so far away from you . . . from our sons . . . from the family we wished of building. I’m sorry for not being there for you now. Wala ako ngayon diyan habang mabigat ang nararamdaman mo . . . habang gulong-gulo ka sa lahat ng mga ginawa ko. I’m sorry I wasn’t able to comfort you . . . kasalanan ko. Ang laki ng kasalanan ko sa ’yo, maging sa mga anak natin. Patawarin mo ’ko. Patawarin mo ’ko. Mahal na mahal kita, Syreen Elieja.” Lumuluha na siya sa video. Damang-dama ko ang sakit ng mga salita niya. Damang-dama ko at nalulunod ako roon.

Syreen Elieja . . . kaya pala ganoon ang pangalan ko, dahil isa lang malaking kasinungalingan ang mga nalalaman ko. Such a fucking lie.

“Can you hold on a bit longer? I know I am asking for too much. Ako na ang nang-iwan, ako pa itong humihingi ng pabor,” aniya at nakita ko siyang nagpahid ng luha. “Can you please be strong for our sons? Wala na ako . . . wala na silang ibang masasandalan kung hindi ikaw na lang. Be strong, darling. I am hoping that you will. I am . . . I am praying that He grants you the will to keep going without me. Alam ko . . . Alam ko na kakayanin mo kahit wala ako. You are strong and independent. You are my Syreen. The fierce, strong, brave, and strong-willed Syreen. I love you, darling. I love you more than most. I love you more than you could ever imagine. Mahal kita . . . mahal na mahal. Patawad kung kailangan kitang iwanan. Patawad kung kailangan na naman kitang pabayaan. Patawad . . . patawad. Hanggang sa muli. Mahal kita. Mahal na mahal na mahal kita.”

Nabitawan ko ang camera recorder dahil hindi ko napigilan ang mapahagulgol sa bigat at sakit. ’Tang ina! ’Tang ina bakit naging ganito ang buhay ko!? Bakit!? Bakit!?

Mali bang maghangad nang masaya at maayos na buhay? Masama bang maghangad nang payapang pamilya? Bakit . . . Bakit ipinagkakait sa akin ’to? Anong kasalanan ko? Anong pagkakamali ko?

Tumingala ako at pumikit. Hinayaan kong dumaloy lamang ang mga luha sa mga pisngi ko. Ang bigat na.

“Hindi Mo na ba talaga ako hahayaan na sumaya? Lagi na lang ba akong masasaktan sa mga gusto Mong mangyari sa buhay ko? Wala na ba talaga? Hindi na ba ako puwedeng magmakaawa sa Iyo na ibigay mo ang kaligayahan ko? Hindi na ba ako puwedeng lumuhod sa Iyo at magmakaawa na ibalik Mo sa akin ang taong mahal ko? Bakit ba ang damot-damot Mo sa akin? Bakit . . . Bakit?”

Sunod-sunod na katok sa pintuan ang nagpabalik sa akin sa reyalidad. Pinahid ko ang mga luha sa mga mata at pisngi ko. Tumayo ako at tumungo sa pinto saka ko pinihit ang seradura niyon.

Bumungad sa akin si Veron na may pilit na ngiti sa mga labi.

“Here,” aniya saka inabot sa akin ang mga bagay na ipinaasikaso ko sa kaniya.

“Salamat, beks. Pasensya ka na at lagi kitang inaabala,” anas ko at hinila niya ako para yakapin.

“Magiging maayos din ang lahat. Magiging maayos din iyan. Hindi man ngayon, pero magiging okay rin ang lahat sa buhay mo. Darating ang araw na matatanggap mo rin kung bakit ganito ang nangyari,” aniya sa akin habang hinahagod ang likod ko.

Kumalas ako sa kaniya at tipid siyang nginitian. “Salamat. Sobra.”

Ibinaba ko ang tingin ko sa ibinigay niya sa akin. Passport ko at ng mga bata . . . maging mga plane ticket.

Magpapakalayo-layo na lang kami. Iyon ang pinakamagandang magagawa ko sa sitwasyon na ito.

Aalalahanin ko na lang sa memorya ko kung anong pinagdaan natin, Leik, dahil . . . hindi ko na iyon maaaring balikan pa. Hindi na . . . hindi na kahit kailan.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

I know your sentiments. Nababasa ko lahat. Hindi ko hihilingin na magtiwala kayo sa akin dahil kahit ako, walang tiwala sa sarili ko sa mga sinusulat ko ngayon. Thank you for understanding. Thank you for still supporting me amidst the roller coaster emotion you felt in this novel. 🖤

EPILOGUE will be posted later. Thank you.

From here on, you can decide kung ipagpapatuloy mo pa ang pagbabasa sa mga nobela ko, dahil after nito . . . alam kong maraming tatalikod sa akin. 🥀

EPILOGUE

MASAYANG mukha ni Liran at bumungad sa akin kasabay ng pagbibigay niya sa akin ng report card niya.

“Nanay, my teacher told me that I am the class salutatorian,” nakangiti niyang wika sa akin at hindi ko naman maiwasan ang mapangiti rin sa itinuran niya.

“Very good. How about Livan? Have you seen him?” tanong ko sa kaniya at sunod-sunod ang naging pag-iling niya.

“Nah. That freak usually spends his leisure time with books and paint brushes,” sagot niya sa akin at nagtuloy na siya sa sala kung saan niya ibinaba ang bag niya.

The twins are now seven years old. It’s been almost four years since we migrated here in Los Angeles.

Katatapos ko lang magluto ng hapunan namin at mukhang anong oras na naman darating si Livan. Madalas talaga ay siya na lang ang binabalikan ng school bus nila dahil halos sa library na siya tumatambay para magbasa at magpinta.

Hinubad ko ang apron na suot ko at tumungo sa sala saka ako naupo sa tabi ni Liran na nanonood na ng cartoons.

“Anak, are you jealous of your brother?” tanong ko sa kaniya saka ko inalis ang towel niya.

“No, Nanay. Livan is really intelligent and I don’t have to compete with him. He has his own intelligence and I also have mine,” sagot niya sa akin habang nakatuon pa rin sa pinapanood ang mga mata.

Matatas na silang mag-ingles ni Livan, siguro ay dahil na rin napilitan silang sapilitan na ma-adapt kung ano ang nasa paligid nila.

“That’s good. Ayaw na ayaw ko na magkakaroon ka ng selos sa kapatid mo. Si Livan lang ang tanging kakampi mo. Okay po ba tayo r’on?” tanong ko sa kaniya na ikinalingon niya sa akin.

Ngumiti siya at lumitaw pa ang maliliit niyang mga ngipin. “Yes po, Nanay.”

“HELLO! HELLO! HELLO!” Napalingon ako sa pinto at nakita ko si Veron kasama si Dallia na buhat ang anak nilang babae na dalawang taong gulang—si Quey Lia.

“Hi, Quey!” masiglang bati ni Liran nang makita niya ang bata at agad siyang lumapit dito. Hinalikan niya sa paa si Quey dahil iyon lang naman ang abot ng taas niya.

“Liran, ha! No ligaw-ligaw muna. Ninang Veron will make galit to you,” ani Veron na ikinatawa ko. Hinampas ko rin siya sa balikat dahil sa lawak ng imagination niya.

“Utak mo, beks, meron na namang ubo! Ang layo ng agwat nila—”

“Hello, bilat! Pumatol ka nga sa tatay nila na eight years ang tanda sa ’yo. Letse ka! Feeling innocent!” kantiyaw sa akin ni Veron at napangiti ako.

Hindi ako ang pumatol sa ’yo, Leik. Ikaw ang pumatol sa akin. Mahilig ka kasi sa fresh and innocent, bwakanang ina ka.

Pinaupo ko sila sa sofa at tumungo ako sa kusina para ikuha sila ng juice at makakain.

Nang tumungo kami rito sa L.A na mag-iina, dito na rin napiling manirahan nina Dallia at Veron. Ayaw raw nila akong malungkot at mag-isip na solo ko na lang ang mundo.

Sa totoo lang ay napakalaking tulong nila sa buhay ko. Kapag ramdam kong nakakasuko na, bigla na silang darating para lang magbigay sa akin ng sapat na rason para magpatuloy.

“Bilat.” Napalingon ako at nakita ko si Veron na nasa entrada ng kusina at nakasandal lang. “Kaya pa?” nakangiti niyang tanong sa akin. Lagi siyang ganiyan. Laging iyan ang tanungan niya sa akin.

“Kakayanin. Strong ako. Ganito mo ’ko pinalaki, ’di ba?” tumatawang sagot ko sa kaniya.

Lumapit siya sa akin at tinulungan akong magpalaman ng sandwich. “Wala ka pa bang planong bumalik sa Pilipinas? Magpapa-permanent citizen na ba talaga kayo ng mga anak mo rito?” tanong niya sa akin habang busy siya sa tinapay.

Binitawan ko ang kutsara na pinanghahalo ko sa juice at hindi ko napigilang tumingin sa kawalan. “Ano pa bang babalikan namin doon, Veron? Nandito na ang buhay ko. Nandito na ang buhay namin. Dapat bang piliin kong muli ang magulong buhay r’on? Gusto mo bang hayaan kong makagisnan nila Liran at Livan ang buhay na gusto ko nang takasan?” sunod-sunod na tanong ko sa kaniya.

Narinig ko siyang nagpakawala nang malalim na buntonghininga bago nagsalita. “Secret agent ka, bilat. Kahit anong takas ang gawin mo, iyon at iyon ka. Kahit saang anggulo natin tingnan, iyon ang kapalaran na para sa ’yo kahit pa anong takbo ang gawin mo. Isa pa, naaawa ako sa iniwan mo sa Pinas. Para mo rin silang inalisan ng karapatan sa kambal. Hindi ko sinasabi ito para lang guluhin ang utak mo, pero may dugo silang nananalaytay sa kambal at alam ko . . . gusto rin silang makasama ng mga anak mo,” mahaba niyang turan at hindi ko maiwasan ang mapaisip nang malalim.

“Natatakot ako, Veron. Natatakot akong baka sa oras na hayaan ko ang kambal na makagisnan ang mundong ’yon, baka sila ang mawala sa akin. Hindi ko iyon kakayanin. Ikakamatay ko. Sa tuwing maiisip ko na maaari silang malagay sa alanganin—”

“Sa palagay mo ba hahayaan nilang masaktan ang kambal? Sa palagay mo ba hahayaan nilang may mangyaring hindi maganda sa mga anak mismo ni Leik? I don’t think so. Mas nasa isip ko nga ngayon na feeling nila malaki ang pagkakautang nila sa ’yo at kay Leik. Pero the choice is yours to make naman, e. Kung ayaw mo, keri lang. Nag-a-advice lang naman ako bilang kaibigan mo,” putol niya sa akin. Inangat ko ang tingin ko sa kaniya at nakangiti na siya.

Niyakap ko siya nang mahigpit. “Alam mo, beks, salamat sa inyo ni Dallia ng maraming-marami. Ang dami kong utang na loob sa inyo. Bwakanang ina, baka pati buhay naming mag-iina kulang pang pambayad sa mga nagawa n’yong mag-asawa para sa amin. Huwag sana kayong magsawa na tumulong sa amin,” anas ko at naramdaman kong hinagod niya ang likod ko.

“Never, bilat. Kaya lumayo-layo ka na sa akin. Nandidiri ako sa ka-chessy-han mo!” pangtataboy niya kaya’t napahiwalay ako sa kaniya na tumatawa.

“Sira talaga ang ulo mo, hayop!” tatawa-tawang wika ko at inambaan ko pa siya ng sapok.

Naku, Veron! Mabuti na lang at may Dallia talaga na tumanggap sa ’yo!

      

GABI na at nag-aalala na ako. Wala pa rin si Livan. Nakuha na ng makauwi nila Veron ngunit hindi pa rin siya dumarating.

“Liran?” tawag ko sa anak ko na nakaupo sa sofa at gumagawa ng homeworks niya.

“Yes po, Nanay?”

“Anak, hindi ba nagsabi si Livan sa iyo na male-late siya ng uwi ngayon? May sinabi pa siya sa na may dadaanan siya?” sunod-sunod na tanong ko kay Liran ngunit puro lamang iling ang isinagot niya sa akin.

Kinakabahan akong tumungo sa pintuan ng bahay. Halos mapatalon ako nang makita ko siyang bumaba mula sa school bus niya habang may bitbit na naman na libro na mataas pa yata sa kaniya.

“Bakit naman ngayon ka lang, Livan?” tanong ko sa kaniya saka ko kinuha ang mga librong bitbit niya.

“I’m sorry, Nanay. Ms. Bracken asked me to solve a complicated calculus,” sagot niya sa akin at parang uminit na naman ang ulo ko.

Si Ms. Bracken ang school dean nila na malaki ang interes sa utak ni Livan. Lagi niyang pinagsasagot ng mga komplikadong bagay ang anak ko na para bang sinusubok niya kung hanggang saan ang talino nito.

“You are not dumb, Livan. Kaya mong agad na masagutan iyon. Bakit inabot ka ng ganitong oras?” tanong kong muli saka ko siya inakay papasok ng bahay.

Ibinaba niya ang bag niya sa sofa saka siya may kinuha sa bulsa niya. Kapirasong papel iyon na inabot niya sa akin. Binulatlat ko iyon at bumungad sa akin ang isang equation na hindi ko yata alam kung paano kong iintindihin.

“Ano ’to?” tanong ko sa kaniya.

“That’s the equation Ms. Bracken gave me po, Nanay,” aniya at parang gusto ko na lalong sugurin ang bruhildang ’yon. Sa buhay ko yata na ’to, lagi ko na lang makakainitan ang mga dean.

“Hayaan mo. Sa susunod aawayin ko na talaga ’yon. Napakakomplikado nito—”

“No, Nanay. I didn’t ask you to look at it so you can beat Ms. Bracken. I showed it to you just so you know what took me so long,” putol sa akin ni Livan at hindi ko masundan.

Bwakanang ina! Paano ko ba masusundan itong letseng equation na ’to, e hindi ko nga maintindihan ang lintek!

“H–Ha?”

“The question is wrong po, Nanay. There are misplaced signs and exponents po,” aniya at hindi na alam ang dapat kong isagot sa kaniya.

He’s just seven.

Binitawan ko ang papel na binigay niya at inakay ko sila ni Liran patungo sa banyo. Hihilamusan ko na muna sila para makakain na rin kami.

“Liran, stop playing with the bubble soap,” narinig kong sita niya kay Liran. Kinuha ko kasi ang mga tuwalya nila.

Binalikan ko sila at nakita ko na naman si Liran na puro na naman bula. Maaga yata akong tatanda sa tigas ng ulo ni Liran, bwakanang ina.

Leik, na-missed mo na naman ’tong phase ng buhay ng mga anak mo na ganito sila. Lagi ka na lang wala, pakingshet ka!

Ibinigay ko kay Livan ang tuwalya niya at dumeretso naman siya sa kuwarto.

Si Liran ang hinarap ko ngunit nakanguso ito sa akin. “Nanay, can I play a little more? Can you dress Livan first po?” tanong niya sa malambing na tono kaya’t hindi ko naiwasan na kurutin na lamang siya sa pisngi at tumayo.

That was his charm. His cuteness and mischievousness. Saan kaya niya iyon minana?

Nagtungo ako sa kuwarto ni Livan at hindi ko siya naabutan doon. Tumungo ako sa kabilang kuwarto kung saan siya laging nakatambay maging ang mga paintings niya at doon ko siya nakitang nakaupo sa dulo ng kama.

“Livan,” tawag ko sa kaniya at tinitigan niya lamang ako sa mga mata.

“Nanay, when are we going back to the Philippines?” tanong niya sa akin na ikinabigla ko.

“Why did you ask?” tanong ko pabalik sa kaniya.

“I think . . . we are all ready now, Nanay. I think it’s time po,” aniya saka lumingon sa gitna ng kama at ipinatong niya ang maliit niyang kanang kamay r’on.

“Are we?” nakangiti kong wika sa kaniya at minasdan din ang tinititigan niya.

“Yes, Nanay. He’ll be with us soon.”

We’re coming back the soonest. This time . . . no more running, and . . . no more hiding.

–

THE END

VOTE | COMMENT

---

You’re not satisfied with the ending. I know. Thank you for reading this novel. Thank you for bearing with me. Mahal ko kayo at sana . . . mahal n’yo pa rin ako.

THANK YOU SO MUCH, HAVRES. 🖤

• Mayora / Ice_Freeze 🥀

Aeiryn’s update will start tomorrow. Thank you. 🍂

THE TAMED ACTOR

LEIK ANDREY FREEZELL– LAUGTHNER is a man of every woman’s dream. Wala ka nang ibang hahanapin sa kaniya. He’s rich, drop-dead-gorgeous, an actor, and the man every woman would wish of having.

Ang pagdating sa buhay ni Leik ng isang Syreen Elieja Averde ay isang malaking unos para sa kaniya. Mahal na mahal na mahal na niya ang babae at handa na siyang makasama ito habangbuhay ngunit bigla na lamang niyang napag-alaman na . . . anak pala ito ng mga taong hindi na niya gusto pang alalahanin kahit na kailan.

Ginustong gumanti ni Leik at ginusto niyang paulit-ulit na saktan si Syreen para lang makita nitya kung paano masaktan ang mga magulang nito na makitang nasasaktan ang nag-iisa nilang anak, ngunit . . . hind niya kaya. Sa kahit saang anggulo niya tingnan, mahal niya si Syreen . . . mahal na mahal higit pa sa abot ng kaalaman nito.

Maraming naging plano si Leik para matapos na ang lahat. Marami siyang isinakripisyo para lang umayon ang lahat sa tamang agos, lalo pa nang malaman niyang nagbunga ang masidhi niyang pagmamahal para sa babae, hindi lang iisa—kambal pa.

Lalong umigting ang kagustuhan niyang ayusin ang lahat para sa ikatatahimik ng buhay nila . . . ng pamilyang nais niyang buoin. Ngunit . . . isang trahedya ang bigla na lamang gumulo ng lahat . . . isang trahedya na babawi mismo sa mga nais niyang mangyari.

Trahedya . . . Trahedya na siyang tuluyang maglalayo sa kaniya sa pamilyang pilit na binubuo niya. He has no control. He lost control of it.

Bumalik ka na, Leik. Tanging kayang iusal ng mga taong naghihintay sa kaniya—sa pagbabalik niya, ngunit . . . nasaan na nga ba siya?

Did he actually die? Or did he just lose his track on his way back home?

THE UNTAMED ACTOR that turns out to be THE TAMED ACTOR now . . . were you really gone for good? Many people are waiting for you. Tell us, Leik Andrey . . . where are you?

---

HELLO, MY HAVRES!

• HAHAHAHAHA! NAKA-MOVE ON NA BA LAHAT? Kung naka-move on na kayo, magpaparamdam na ulit ako. 🤣

• NO, this is not a special chapter.

• NO, I didn’t do this because you guys kept forcing me. This is part of my plan for this novel. Wala naman may alam sa takbo ng utak ko lagi, ’di ba? HAHAHAHA.

• Haven’t you wondering kung bakit until now mark siya as on-going? Kung bakit hindi ko pa rin nilalagay sa title na completed na siya? Mwhehehehe.

• I am giving you three chapters after this teaser, then EPILOGUE 2.0

• PARA LAMANG SA MGA FOLLOWERS KO ANG MGA SUSUNOD NA KABANATA! No follow, not a fan, no reads for you. Hindi mo mababasa. Panahon na para magdamot. 😂

LOVEYOUUUUU! 🖤

Ps.

Sumama talaga loob ko noong nakaraan. Biglang ang daming lumitaw na ghost readers (mga nagbabasa lang na kahit simpleng vote, comment, follow hindi magawa) dahil lang hindi nila nagustuhan ang ending. Para pala mapalabas kayo, kailangan papangitin ang nobela. Ganoon kayo karamot. HAHAHAHAHA. Oo, masama talaga loob ko. 🤣 Hahahaha.

Leik Andrey - One

LEIK

PINATAWAG ako ni Tita Aeickel sa Phyrric ngayon. Wala akong ideya sa dahilan. Gusto ko lang sanang itulog ang araw na ito dahil ngayong araw lang ako na ito walang shoot.

Pagdating ko sa Phyrric ay sinalubong ako ng mga naggagandahang agents. Napapabilib talaga ako ni Aeignn sa pagkuha ng mga agents. Ang gaganda pero parang mga off-limits. Parang mga babarilin ako sa ulo kapag pinairal ko sa kanila ang pagiging gago ko.

“What’s up?” pambubulabog ko kay Aeignn na ngayon ay parang ang dami-daming pinipirmahan.

Isa iyan sa mga hindi ko sinang-ayunan kaya ayaw kong pumasok sa Phyrric. Lumihis talaga ako ng landas sa pagiging agent. Kung sabagay, sa aming walo ay sina Aeiryn at Aeignn lang naman ang naging secret agents at ang kuya Ayler at Laeven ay nakapag-asawa ng mga secret agent.

“Mom asked for you?” tanong niya sa akin saka niya binitawan amg ballpen niya.

“Oo. Palagay mo ba bakit? Wala akong ginagawang katarantaduhan nitong mga nakaraan. Isa pa, na-settled na rin iyong issue kay Donna. I never fucked her and yet she’s claiming that I got her pregnant. Ano bang tingin niya sa sperm ko? Nangangapit-bahay?” reklamo ko sa kaniya at inilingan lamang niya ako.

“Just go to her office, kuya Leik. Hindi ko rin alam ang rason,” bored na sagot niya sa akin kaya’t tinalikuran ko na lang siya at tumungo na sa opisina ni tita Aeickel.

Marami sa aming magpipinsan ang takot sa kaniya pero hindi ako. Chill na chill lang ako kapag kaharap ko siya. Siguro dahil ito talaga ako?

Pagpasok ko sa opisina niya ay nakaupong babae na mukhang isa ring secret agent dahil parang mabangis na leon din ang datingan niya sa akin ang nadatnan ko.

“You’re finally here. Sit down, Leik Andrey,” walang emosyon na utos sa akin ni tita Aei kaya’t agad akong sumunod sa kaniya. Naupo ako kaharap ang babaeng mukhang magagalitin.

“Chief—”

“He’s Leik Andrey Laugthner, Syreen. Alam kong kilala mo siya. I once saw you watching his afternoon drama,” putol ni tita Aeickel sa dapat sasabihin ng babae at awtomatikong napangisi ako.

“So this woman here is my fan? What do you want from me? Autograph? Hug? Kiss?”

“Bwakanang ina ka ba? Hindi mo ’ko fan, excuse me! Ang assuming mo! Sungalngalin kita riyan, makita mo!” she replied like a squammy that amused me. Iba ang tabas ng dila niya.

I laughed. A hard one. “You’re one of a kind,” I said while laughing.

“C–Chief, ibang misyon na lang po. Huwag lang siya. P–Please po, Chief,” baling niya kay tita Aeickel at nakita ko pa ang mangiyak-ngiyak niyang mga mata.

“Is she the woman you told Mom, tita? My bodyguard?” tanong ko rin kay tita Aeickel at sunod-sunod siyang tumango.

“Chief—”

“I’m good with it. Shall I sign a contract?” putol ko sa dapat sasabihin niya. I want her. I want to annoy her ’cause it looks like that she despises me. Mahilig pa naman akong mang-inis ng mga tao na tahasang pinapakita na hindi nila ako gusto.

“No need of a contract, but I need to talk to Syreen first. Makakaalis ka na,” sagot sa akin ni tita Aei.

Nilingon ko si Syreen at kinindatan ko pa siya na mukhang lalo niyang ikinapikon bago ako lumabas ng opisinang iyon.

My life would be more fun from now on, I guess.

       

KATATAPOS ng shoot ko at nakasimangot na mukha ni Syreen ang sumalubong sa akin.

“Oh, tubig mo! Mabulunan ka sana,” aniya habang inaabot sa akin ang bote ng tubig na hawak niya.

Nakangising inabot ko iyon mula sa kaniya at nilagok.

Mag-iisang buwan ko na siyang bodyguard at PA ngunit ramdam na ramdam kong iritado pa rin siya sa akin. Hindi ko naman siya masisisi dahil talaga namang puro pang-aasar ang ginagawa ko sa kaniya.

“I really like your face when you are annoyed. Puwede bang dalas-dalasan mo? Pakiramdam ko kasi sobrang nahuhulog na ’ko sa pagiging bugnutin mo,” paandar ko sa kaniya saka ko siya kinindatan na ikinapula niya.

Sa isang buwan ko siyang kasama, masasabi ko na masayahin talaga siyang tao at ayaw niya lang talaga sa mga kagaya ko. Ilag siya sa akin pero ramdam ko naman na naa-attract siya sa akin nang palihim. Ramdam ko iyon. Matalas ang pakiramdam mo sa mga ganoong bagay.

“Bwakanang ina mo, Leik. Paandar ka na naman! Isusumbong kita kay Chief, bugok!” singhal niya sa akin na ikinatawa ko.

Imbes na patulan siya ay bigla ko siyang hinapit sa bewang at inilapit ko ang katawan niya sa katawan ko.

Kita ko ang gulat sa mga mata niyang malapit sa akin ngayon kaya’t napangisi ako. “I want to kiss you right now, darling. Ang lapit-lapit mo. Parang ang sarap-sarap mong halikan . . . hanggang magdamagan,” bulong ko habang nakatingin ako sa kaniya. Mas lalo pa siyang namula na lalo kong ikina-satisfy.

She’s really beautiful. Syreen Elieja Averde is really beautiful. The first time I saw her, I knew to myself that I was already attracted to her. She emits this kind of fierce aura but you would want to discover her soft side.

To sum it up, I like her.

“B–Bugok ka ba—”

“No. I am just really attracted to you. Will you allow me to court you?” tanong ko sa kaniya at pinangunotan niya ako ng noo saka ako tinulak nang marahas.

“N–Nakasumpong na naman iyang pagiging playboy mong walanghiya ka!” utal na sigaw niya sa akin na ikinangisi ko.

“I’m not kidding, darling. Pag-isipan mo. Isang araw tatanungin kita ulit . . . kung handa ka na bang maging asawa ko,” anas ko sa kaniya at muli akong lumagok sa bote ng tubig na hawak ko.

Nakita kong gigil na gigil siya sa akin pero alam ko naman na sobrang apektado siya ng presensya ko.

I could feel the mutual attraction between us kahit na ano pang deny ang gawin niya. She likes me, and . . . I like her.

Tutungo na sana ako dressing room para makapagpalit ng pang-uwi nang bigla na lamang siyang magsalita na ikanagulat ko naman.

“K–Kapag ba . . . ginusto kita, hindi mo ba ’ko sasaktan? H–Hindi ba ’ko magagaya sa mga ex mona bigla mo na lang iniwan sa ere?” utal-utal na tanong niya at hindi ko naiwasan ang mapangiti.

Aaminin ko, hindi ko inaasahan ang tanong niyang iyon, but . . . I like where this is going.

“This may sound so untrue but . . . I have never been attracted to anyone the way I do to you. You’re like a virus to me, Syreen. You keep invading my whole system without any prior notice. Kahit na anong pigil ko . . . hindi ko na magawa. Nakapasok ka na, e. Funny how you could invade my system in a short span of a month,” seryoso kong anas sa kaniya at nakita ko ang paglamlam ng mga mata niya pati ang pagkagat niya sa pang-ibabang labi niya.

Naglakad ako palapit sa kaniya saka ko hinawakan ang baba niya at inangat nang bahagya ang mukha niya. “K–Kasi, Leik—Mmmp!” I kissed her that made her eyes widened.

Segundo lang naman ay pinakawalan ko na rin ang mga labi niya. “How old are you again? Twenty-two? I’m turning thirty soon, Syreen. If you think that I could only be playing with you, think twice. I’m done with that age na puro na lang laro ang gusto. Ngayon . . . ang gusto ko na lang ay gaya mo, na alam kong seseryosohin ako . . . at seseryosohin ko,” anas ko sa kaniya at mas lalo pang namula ang mga pisngi niya dahil sa narinig niya sa akin.

Muli niyang kinagat ang pang-ibabang labi niya kaya’t muli ko siyang kinintalan ng halik. “N–Nakakadalawa ka na, ah!” singhal niya sa akin na ikinangisi ko.

“Don’t do that, darling. Sa tuwing gagawin mo ’yan, para mo ’kong hinahalina na halikan ka. Hindi ako marupok sa temptasyon, pero . . . pagdating sa ’yo, willing akong maging marupok sa kahit na anong paraan mo gusto.”

God! I am really attracted to her! Gusto ko na lang siyang biglang iuwi sa bahay at ipakilala kay Mommy bilang babaeng papakasalan ko. I’ve never been attracted to anyone before as how I am attracted to her now. My heart would skip a beat everytime I see her genuine laughs and smiles.

Kaya ko rin siya madalas na asarin ay dahil na rin sa mga dahilan na iyon. Gusto ko lang talagang makita ang bawat pagngiti niya dahil doon ako mas lalong nahuhulog sa kaniya sa iksi ng panahon na kilala ko siya.

“K–Kapag sinaktan mo ’ko, babarilin talaga kita sa ulo!” banta niya sa akin ngunit imbes na matakot ay kinabig ko siya saka ko siya niyakap nang mahigpit.

“You don’t have to. Kapag sinaktan kita, ako mismo ang babaril sa ulo ko. I will make myself suffer for hurting you. You don’t deserve to get hurt, at kung ako ang makakapanakit sa ’yo, ako mismo ang mananakit sa sarili ko,” bulong ko sa kaniya at doon ko naramdaman na niyakap niya ako pabalik.

“B–Basta huwag mo ’kong sasaktan. T–Tatamaan ka talaga sa aking bwakanang ina ka! M–Mabait ako kaya dapat mabait ka rin sa akin—”

“Hindi ko na ba kailangang manligaw? Sinasagot mo na ba ’ko?” putol ko sa mga pagbabanta niya sa akin na ikinangingiti ko na lang.

Marahan niya akong tinulak at nginusuan niya ako bago tumango. “A–Ang rupok ko man dahil ang guwapo mo . . . pero oo, mag-jowa na tayo.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

---

Ilalagay ko rito kasi hindi raw nababasa ng iba. Sabi sa inyo, para lang sa mga followers ko ’tong mga chapters na ’to. NO FOLLOW, NO READ. 😊

Imagine, nakarating ka ng series 11 tapos hindi ka man lang nag-follow. Ang sama mo! HAHAHAHAHA.

Leik Andrey - Two

LEIK

HOLDING her means the world to me now. Ang bilis ng mga pangyayari pero hindi ko mapigilan ang sarili ko na mas mahalin pa siya.

Has anyone out there ever felt that kind of feeling? Iyong tipong kakakilala mo lang sa tao, pero . . . sa kaniya mo na gustong uminog ang mundo mo? Iyong kakakilala mo lang sa tao pero halos sa kaniya mo na lang gusto igugol lahat ng oras mo?

I am almost thirty now, and I could say that atleast now, I know what I really want in my life, and . . . that’s Syreen. I badly want to spend every day of my life with her. Hearing her taklesa voice and dealing with her childishness and mischievousness.

“Drop the bottle, darling—”

“I have always been dropping everything for you since we became a couple . . . pati panty ko.” Bahagya akong natawa sa sinabi niyang iyon kahit pa wala pa namang nangyayari sa amin.

“Enough of that.”

“Kasal natin, hindi ka ba iinom?” nakanguso niyang tanong sa akin na ikinangiti ko. We just had our civil wedding and now she’s drinking her heart out.

Kinurot ko ang ilong niya at hinalikan ang tungki niyon. “Umiinom ka ba dahil nagsisisi ka na pinakasalan mo ako? Better regret now, ’cause I won’t let you runaway,” nakangiting wika ko sa kaniya at sunod-sunod siyang umiling sa akin.

“Hindi ako nagsisisi na pinakasalan kita. Hindi na ako talo sa genes mo, ha. Tapos mayaman ka pa. Sure na agad na hindi maghihirap ang mga anak ko tapos sigurado pa akong guwapo sila. Palag-palag na talaga, pakingshet!”

She’s really cheerful. Kung hindi mo siya kilala, iisipin mo napakapalikera ng bibig niya, but for me . . . that makes her lovable and unique. Her mischievousness lighted up my colorless life.

Hinapit ko siya papalapit sa akin saka ko siya hinalikan nang mabilis sa mga labi. Hindi ko pinatawad maging ang pakikipaglaro sa munting dila niya.

“Mmmm. . . .” Dinig kong ungol niya at hindi ko naiwasan ang mapangisi. Ang lakas talaga ng dating at talab ko sa kaniya. Hearing her moans are the sexiest tone I’ve ever heard. It’s like a music to my ears.

Lasang-lasa ko ang alak sa mga labi niya. Lasang-lasa ko ang nakakadarang na pagnanasa sa kaniya. I want to claim her now. I want her now.

My plan is to claim her after I register our marriage by tomorrow, but . . . parang hindi na ako aabot. I want her now. I want my wife now.

“I want you now, darling. . . .” I whispered to her ear.

Without any words, she clung her arms around my nape so I carried her all the way to our room.

Nang maibaba ko na siya sa kama ay hinatak niya ang batok ko para lamang gawaran ako ng halik. Ramdam ko ang uhaw namin sa katawan ng isa’t isa.

“Damn. . . .” I cussed when I pulled out after an intimate kiss. “Ituloy na natin ’to,” I said playfully.

Inihiga ko siya sa malambot na kama at inalis ko lahat ang saplot niya sa katawan. She didn’t protest. She never protested. I want her now! Damn it.

I teased her nipples first that might have send ecstatic signals to her body.

“Deretso na kasi kung deretso. Ang daming segway!” gigil na wika niya sa akin saka pa ako mas isinubsob sa dibdib niya.

I liked her aggressiveness so I did the intended job for me. I pleasured her bosoms.

“You are truly impatient,” anas ko sa isang nakakalasing na tinig.

“Oo, kaya dalian mo sa suso ko. Rakrakin mo na ’yong fukikels ko. Mas sabik ’yon sa’yo,” she said impatiently that made me laugh. Fuck it, Syreen! You are unbelievable!

“Don’t ever drink with other guy aside from me from now on. You’re wilder when drunk and I want to be the only man who sees you like this,” anas ko saka ko ipinuwesto ang akin sa kaniya.

“Aray ko! Ang fukikels, shunit!” she cried. I saw her tears falling, but what amazes me right now is the truth that . . . she’s still a virgin.

“Wow! Who would’ve thought that you were still a virgin,” I said in an amusement. I don’t intend to offend her in any way. I am just too amused.

“Galaw, shomay! Nakakabitin!”

I plugged in and out of her until we both reached our climax. My wedding night was a wild one.

Nakatulog na siya matapos nang nangyari. Papikit na rin ako nang sunod-sunod na tumunog ang telepono ko.

Tito Tungsten? Bakit ka naman tatawag ng ganitong oras?

“Yes, tito?” I asked as I answered the call.

“Leik, Night told me that you married Syreen Elieja Averde secretly today,” aniya sa kabilang linya at hindi ko alam kung bakit tila hindi ko gusto ang pananalita niya.

“Yeah. I love her and I want to spend the rest of my life with her. I don’t care kung sasabihin n’yo na sandali ko pa lang siyang nakikilala. I don’t care kung sasabihin n’yo na hindi ko dapat pinakasalan ang tagapagbantay ko. I don’t care, tito Tungsten. I don’t care about anything in this life aside from her and the family that I want to build with her—”

“Leik . . . anak siya nina Khalil at Freya,” putol niya sa akin at tila hindi ko iyon agad nasundan.

“Come again?”

“Syreen Elieja Averde is Syreen Elieja Vergara, daughter of Khalil Vergara also known as Scorpio—ang taong pumatay kay Stella na nanay-nanayan mo. The agent who brought you up when you were a kid . . . the agent who you treated as your greatest love . . .  and the ‘Poison’ who was killed before Night’s eyes. Syreen is his child. You just married Scorpio’s daughter.”

Bigla kong naibagsak ang telepono ko sa narinig ko. Nanginginig ako at hindi ko malaman ang gagawin ko. Nilingon ko si Syreen at nakita ko na payapa siyang natutulog habang may mumunting ngiti sa mga labi.

Paano . . . Paano ko nagawang pagtaksilan ang Mama Stella ko para sa ’yo?

       

GALIT na galit ako ngayon na pinasok ang opisina ni tita Aeickel. Walang kahit na sinong makakapigil sa akin.

Nadatnan ko siya na mataman lang na nakatingin sa kawalan.

“I know you are coming,” she said coldly as she diverted her gaze towards me. She gave me a blank expression.

“You know how much I treasure and love Mama Stella, tita Aei! You know how much I want to fucking kill the person who killed her, and now what? You appointed the daughter of the killer to supervise me—”

“Whom you ended up marrying? Why? Kasalanan ba ni Syreen ang kasalanan ng magulang niya?” she said cutting me off.

“That was not the fucking point—”

“YOU FUCKING STOP SAYING THAT WORD IN FRONT OF ME, LEIK ANDREY!” she exclaimed that left me dumbfounded. I was stunned as I heard her shouted.

“I–I’m sorry. I was just too agitated. I couldn’t figure things out. My mind had been blown. Hindi ko inaasahan ang sinabi ni tito Tungsten sa akin,” anas ko at napaupo sa sofa at napahilamos sa mukha ko. “Paano ko bang dapat na tanggapin na ang taong mahal ko at ang taong pinakasalan ko ay dugo’t laman pala ng mga taong kinasusuklaman ko? Para akong ginagago ng pagkakataon. Paano kong matatanggap na hinayaan kong makapasok sa buhay ko ang dahilan ng pagkamatay ni Mama Stella at nang muntikang pagkamatay ni Lindzzy? Hindi ko alam, tita Aeickel. That child—Syreen, was the reason why Scorpio and Freya decided to kill Mama Stella and Lindzzy. Siya ang dahilan . . . ang babaeng mahal ko . . . ang babaeng pinakasalan ko.”

Guhong-guho bigla lahat ng pangarap ko para sa aming dalawa. Guhong-guho lahat ng inaasahan kong hinaharap na binubuo namin. Durog na durog amg pakiramdam ko.

Paano kong pakikitunguhan siya nang maayos kung sa tuwing lilingunin ko siya ay maaalala ko na siya ang dahilan ng pagkamatay ni Mama Stella at nananalaytay sa dugo niya ang dugo ng mga kriminal? Paano kong pananaigin ang pagmamahal ko sa kaniya kung sa tuwing makikita ko siya ay parang nakikita ko na rin ang paghihirap ni Mama Stella sa mga kamay ng mga magulang niya?

“If you no longer want her in your life, let her go. Hindi kailangan ipilit ni Syreen ang sarili niya sa ’yo. No one is a saint here, Leik Andrey. Kung hindi mo siya mapapatawad sa bagay na hindi niya naman ginawa base sa kagustuhan niya, let her go. She doesn’t deserve to get hurt knowing that her past was hunting her in her present,” ani tita Aeickel sa akin saka tumayo at lumabas ng silid niya.

Naiwan ako na tila hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong maramdaman. Gusto ko siyang saktan, gusto ko siyang pahirapan, gusto kong ipalasap sa mga magulang niya ang sakit at hirap na naranasan ni Mama Stella, pero . . . mahal ko si Syreen. Mahal na mahal ko siya. Hindi ko alam kung kakayanin ko bang masaktan at saktan siya.

I pushed her away this morning using Zylin . . . and that was the most terrible thing I ever did. Maybe . . . just maybe . . . this was meant to happen. We were not meant to be together. Fuck life!

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

Hello!

Follow me on tiktok!

@mayoraaaa_

Follow me on twitter!

@Mayora_WP

Add me on facebook!

@Mayora WP

(Please do message me para ma-accept kita sa buhay ko—este sa fb. Haha.)

Leik Andrey - Three

LEIK

“LEIK ANDREY!”

Paglingon ko ay nakita ko si Mama Stella na may dala na namang box ng donut para sa akin.

“YEHEY!” masayang wika ko saka ako lumapit sa kaniya at niyakap pa siya sa bewang bago ko kinuha ang box ng donut.

“Mamaya, Leik, susunduin ka na nila Mommy at Daddy mo. May misyon ang Mama Stella kasama ang tita Aeickel mo, ayaw ko naman na maiwan ka rito sa Phyrric. Okay ba tayo r’on?” tanong niya sa akin at sunod-sunod akong umiling.

“I want to be here, Mama Stella. I’ll wait for until you finish your mission. Tuturuan mo pa ako maghawak ng baril, ’di ba?” sagot ko sa kaniya saka pa ako ngumiti. Ginulo naman niya ang buhok ko at hinalikan ako sa noo.

“Sana kung darating ang araw na maisisilang ko sa mundo ang anak ko, sana maprotektahan mo siya. Sana mahalin mo siya bilang kapatid mo at sana alagaan mo siya gaya ng pag-aalaga ko sa ’yo,” ani Mama Stella at marahan niya pang hinaplos ang tiyan niya.

“Yes po, Mama Stella! Aalagaan ko po ang magiging baby mo. You are my second mother so I will treat your baby as my younger sibling,” nakangiting sagot ko sa kaniya.

“Sana nga, Leik. At . . . kung dumating man ang araw na mawala ako, sana lagi mong matandaan ang mga tinuro ko sa ’yo at . . . lagi mong pipiliin kung anong makakapagpaligaya sa ’yo.”

---

“L–LEIK.”

Nagising ako sa tinig na iyon at nalingunan ko si Mommy na umiiyak at tila pinagbagsakan ng langit at lupa.

“Why, Mom?” tanong ko sa kaniya saka ako bumangon sa higaan.

Bigla niya akong niyakap at humagulgol siya sa mumunting katawan ko. “Your Mama Stella . . . Your Mama Stella . . . she’s gone, anak. She was killed.”

Para akong nabingi sa narinig ko na iyon. Para akong sinabugan ng mga tinatanaw ko lang dati na mga granada.

Kumalas ako kay Mommy at wala akong sapin sa paa na tumakbo papalabas ng bahay namin.

“LEIK, ANAK! SAAN KA PUPUNTA—”

“I will . . . I will go to Phyrric, Mommy. Y–You are just kidding me. Y–You are lying!”

---

THREE years had passed and I have been living my life like a robot. Three years and all I could do was suppressed my love for her. Ayaw ko nang sumugal. Hindi ko gustong magkasakitan pa kami, at higit sa lahat . . . ayaw kong masaktan siya sa katotohanan.

Knowing Syreen? She’ll blame herself kapag nalaman niya ang nangyari sa nakaraan. She’ll surely make herself suffer. She’ll think that everything happened beacause of her—gaya nang inisip ko noon at . . . ngayon.

“Kuya Leik.” Napalingon ako sa tinig na iyon at nakita ko si Aeidan kasama si Lindzzy.

“What are you doing here?” tanong ko saka ako lumagok ng alak sa kopitang hawak ko.

“Puwede mo bang bawiin ang kapatid ko at iligtas siya sa kamay ng mga magulang niya, kuya Leik?” ani Lindzzy sa akin at nakita ko ang pangingilid ng mga luha sa mga mata niya.

Nabitawan ko ang basong hawak ko at hinarap ko si Lindzzy. “Who told you about Syreen? Paano mo nalaman?”

Mula nang magkaroon kami ng komprontahan ni tita Aeickel three years ago, hindi ko na inungkat pa ang bagay na ito. Wala rin nagpaalam kay Lindzzy ng pagiging magkapatid nila sa ama ni Syreen. Ayaw kong guluhin ang sitwasyon. Mas mabuti nang ako na lang ang palihim na nasasaktan kaysa mas marami pa ang madamay.

“Mom told her everything—”

“Aksidente kong nakita ang files ni Scorpio at Freya dahil napakialaman ni Zayn sa table ni Aeiryn,” paliwanag sa akin ni Lindzzy at napailing ako.

“Hindi mo na dapat iyon inungkat o inalam pa, Lindzzy—”

“Buhay ang ama namin at ang ina ni Syreen. Magkakasama silang naninirahan ngayon,” aniya at ako naman ang nagulat sa narinig ko.

Ang alam ko ay nasa isang deserted island sina Scorpio at Freya base sa balita sa akin noon nina tito Tungsten at tito Flame.

Napatayo ako sa kinauupuan ko at napahawak sa ulo ko. “We need to verify—”

“Alam ko na kung saang eskwelahan nagtatrabaho ang kapatid ko at alam ko na rin kung nasaan ang bahay ng mga magulang niya,” putol ni Lindzzy sa akin at may inabot na folder. “Ito ang mga impormasyon na binigay ni Mommy Aeickel sa akin, kuya Leik. Sana . . . Sana matulungan mo ang kapatid ko. Sana . . . mailigtas mo siya sa mga magulang niya. Natatakot akong baka dumating na naman muli ang araw na gamitin naman nila si Syreen laban sa Phyrric. Natatakot ako . . . natatakot ako para sa kaligtasan ng kapatid ko,” dagdag pa niya at nagsimula itong humagulgol.

Niyakap siya ni Aeidan at ako naman ay napabuntonghininga. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung saan ako magsisimula. Hindi ko alam kung paano akong makababalik muli sa buhay niya.

Sigurado akong isinusumpa niya ako. Sigurado akong abot langit ang galit niya sa akin.

“Paano . . . Paano kung gusto ko lang na magantihan kahit paano sina Scorpio sa ginawa nila kay Mama Stella?” Hindi ko alam bakit lumabas ang tanong na iyon sa mga labi ko. Alam kong mali . . . pero hindi ko maiwasan na isipin pa rin ang gumanti sa mga oras na ito.

Sa tuwing naiisip ko na mahal na mahal ko si Syreen, pakiramdam ko ay nagtataksil ako sa taong minahal ako na parang tunay na anak.

“Magpatawad ka na lang at makalimot, kuya Leik,” ani Aeidan sa akin at napangisi ako nang mapait.

Kung sana . . . ganoon kadali.

    

KASAMA ko ngayon si Aeidan at nakamasid kami kay Scorpio habang may kasama siyang isang bata dito sa isang palaruan.

“What do you think about the child?” tanong ko kay Aeidan.

“He must have been training that kid to be his successor,” sagot naman niya sa akin. “Mukhang mahal na mahal niya at alagang-alaga niya.”

“We’ll take the kid,” anas ko at agad naman tumango sa akin si Aeidan.

Nakamasid lang ako sa kaniya habang nakasabunot siya sa parte ng ulo niya na animo ay mawawala na siya sa sarili niya. Mukhang malaking kawalan nga talaga sa kaniya ang batang iyon.

Hindi ko magawang lubusang maging masaya dahil hindi ko pa nakikita sa kaniya ang paghihirap na dapat ay makita ko. Kulang pa itong kabayaran sa buhay na nawala sa akin. Kulang pa itong kabayaran para sa muntik mawalang buhay dahil sa kaniya. Kung kinakailangan niyang mamatay para lang mawala ang nararamdaman kong poot, ako mismo ang magbibigay sa kaniya ng bagay na iyon. Ako na ang hahatol ng kamatayan sa kaniya.

Gusto ko siyang durugin hanggang sa magmamakaawa na lang siyang mawala na lang siya. Gusto ko siyang saktan hanggang sa malaman niya kung gaano kabigat ang mga kasalanan na mayroon siya. Gustong-gusto kong iparamdam sa kaniya ang galit na mayroon ako.

“Bakit ikaw tingin doon sa tao?” Napalingon ako sa pinanggalingan ng tinig at nakita ko ang isang batang babae na may dala-dalang cotton candy.

“Bad kasi siya. Kaya ikaw, hindi ka dapat bad, para wala kang makakaaway,” sagot ko rito at ngumiti ito sa akin na kita ang mga bungi nitong ngipin.

“Oo naman. Hindi ako bad. Good girl ako. Good girl si Veela!” anito at nagtatalon pa sa harap ko.

Muli kong itinuon ang pansin ko sa taong nasa harap ko ngunit nakatalikod sa akin at tinapunan ko siya ng ngisi.

Kulang pa lahat ng pasakit na ’yan. Hintayin mong ibagsak ko sa ’yo ang lahat. Hintayin mong kusa mo na lang ikamatay ang sakit. Hinding-hindi ako titigil hangga’t hindi ko nakukuha ang gusto ko sa ’yo. I’ll make you suffer. I will make you regret living.

    

GUSTO kong magmura na aabot hanggang langit dahil sa nangyari. Gusto kong pumatay sa mga oras na ito dahil hindi ko na alam kung paano ko pa iaayos ang mga plano ko.

“Bakit gano’n!? Bakit hindi mo ako inabisuhan bago ka nagdesisyon!?” sigaw ko kay Aeidan na nasa harap ko ngunit nanatili lamang tikom ang mga labi nito.

Alam kong wala na naman akong mapapala sa kaniya. Hindi ko alam kung dapat pa ba akong magtiwala sa kaniya at maniwala matapos niya akong paikutin.

Hawak na namin ang bata at bigla na lamang niyang isinuko kay tita Aeickel dahil lang sa sinabi nitong iyon ang tamang gawin.

Wala kaming masamang ginawa sa bata. Hindi ko rin siya nakausap o nakaharap dahil . . . iba ang pakiramdam ko, at ayaw kong magsisi na hindi ko sinunod ang kutob ko.

Hindi ko makakalimutan ang araw na sinabi niyang magpatawad na lang ako at kalimutan ang lahat dahil . . . hindi ko magagawa iyon. Nawalan ako, kaya gusto kong mawala rin ang taong iyon. Gusto kong maranasan niya kung paano ang mawalan na gugustuhin na lang niyang sukuan ang lahat at mawala.

Araw-araw ang sakit at ang hirap gumising na alam mong may nawala pero wala kang magawa. Araw-araw kailangan mong harapin ang katotohanan na ang itinuring mong pangalawang inaasahan mo ay bigla na lamang kukunin sa ’yo.

“Let’s do what Mom has to say first. Hindi tayo puwedeng magpadalos-dalos dahil lang gusto natin. We need to lielow. The more we do something triggering, the less we could hide ourselves behind the curtains,” ani Aeidan sa akin at tumayo saka kinuha lahat ng folder na dala-dala niya.

Hindi pa kami tapos. Kailangan mong masaktan . . . hanggang sa ikaw na mismo ang kumitil ng sarili mong buhay . . . dahil sa mundong ’to, wala kang sariling espasyo.

     

HALOS yanigin ang pagkatao ko nang malaman ko na may anak kami ni Syreen—na kambal, at ang isa . . . ay ang batang kinuha namin mula kay Scorpio.

Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung ano pa bang dapat na plano na sundin ko.

“Kuya Leik, are we going to take Scorpio now?”

“Proceed with the plan,” utos ko sa kaniya sa kabilang linya.

“Are we really not going to kill him like what you said yesterday? Talaga bang nagbago na ang desisyon mo? Ilalayo na lang ba natin siya? If yes, then ipapakuha ko na siya.”

Alam kong ang mga kagustuhan ko ay kagustuhan din ni Aeidan dahil si Lindzzy ang sangkot sa usaping ito.

“Yes, we have to do it now.”

“Paano si Syreen? Papahirapan mo pa rin ba siya? Sasaktan mo pa rin ba siya kahit na mas nasasaktan ka na?” tanong niya sa akin at sandali akong natahimik.

“Yeah . . . Of course, I will make Syreen suffer. I absolutely will. . . .” tila kinukumbinsi ang sarili na wika ko.

“I know it’s too draining for you, kuya Leik, but please . . . hang in there. Matatapos din ito. Kapag tinalikuran na rin siya ni Syreen, maigaganti mo na rin ang sakit na dinanas ni tita Stella.”

“Yeah, yeah. . . I understand. Kailangan niyang masaktan, kailangan niyang magsisi, at kailangang lamunin siya ng sakit para maramdaman niya kung anong sakit ang ibinigay niya. Walang espasyo sa mundong ito ang mga gaya niya. Someone has to die and it has to be the person that committed the crime. Kailangan niyang mamatay . . . at ako ang papatay sa kaniya.”

“Sa paraan na dudurog sa damdamin niya. Kapag anak na niya ang tumalikod sa kaniya, kusa nang guguho ang mundo niya.”

Ibinaba ko ang tawag at bumuntonghininga. Ito na ang oras.

     

“PAANO ko pong kakausapin ang taong iyan na puro lang naman kasinungalingan ang alam sabihin sa akin? Sa dami ng mga nalaman ko sa kaniya . . . hindi ko na alam kung alin pa doon ang totoo at hindi . . . kung alin ba sa mga iyon ang dapat kong paniwalaan at pagdudahan,” aniya kay tita Aeickel saka naglakad papalapit sa akin na ngayon ay tila naguguluhan sa lahat ng bagay.

“Syreen—”

“Paano mo ’ko nagagawang saktan habang sinasabi mo na mahal mo ’ko? Dapat kapag mahal mo, hindi mo sasaktan at pahihirapan. Mahal mo ba ’ko talaga o mahal mo lang ako dahil magagamit mo ’ko sa pananakit ng tatay ko? Walang pagmamahal na nakakasakit, Leik . . . kasi dapat kapag mahal mo, handa kang ibigay lahat kahit maubos ka . . . pero sa pagitan nating dalawa . . . ako ang inubos mo.”

Ramdam ko ang sakit ng bawat salita niya. Damang-dama ko dahil ako ang nagbigay ng mga iyon.

Sa kagustuhan kong gumanti at iligtas siya nang sabay, sobra ko na pala siyang nasasaktan . . . nauubos ko na pala siya . . . dinudurog ko na pala siya.

Tumalikod siya sa akin at naglakad papalayo. Tuluyan na sana siyang makakaalis nang magsalita si tita Aeickel.

“We tend to prioritize our own pain because we’re only a human being, but some sacrifices are sacrifices made out of desperation for justice. There are wounds that are meant to heal as time passes by, but there are wounds that can be healed through communication and understanding. According to Lola Cassandra, love conquers everything, and if it doesn’t conquer everything, then it wasn’t love at all.”

Bumaling siyang muli sa amin at ngumiti ako nang mapait. “Sa ating lahat dito . . . ako ang pinakainagrabyado n’yo. Sa ating lahat na nandito . . . ako ang pinakanagmukhang tanga. Wala akong alam . . . sinasaktan pala ako para sa kasalanan na hindi ko naman ginawa. Mahal nga ba talaga ako o . . . ako lang ang nagmamahal? Kailangan ko na muna sigurong malaman iyon para makapagpatuloy ako. Kung ang usapan naman ay ang tatay ko, ikaw na ang bahala sa kaniya, Chief. Give him the punishment he deserves, but please . . . take into consideration that they gave me to Phyrric as a collateral.”

Nasasaktan akong makita na ganiyan ang naibigay kong paghihirap sa ’yo, mahal ko. Patawarin mo ’ko. Patawarin mo sana ako.

Akmang tatalikod na siyang muli nang bigla na lamang may pumasok sa basement na ikinagulat ko.

“Z–Zylin.”

“Nakalimutan mo yatang kasama mo ako sa pananakit sa babaeng ito. Ito ba ang tatay niya? Ito ba ang puno’t dulo?” turo niya kay Scorpio na lupaypay sa isang tabi.

“Stay the fuck out of it. I might kill you,” ani tita Aeickel ngunit walang sabi-sabi si Zylin na bigla na lang may inilabas na mahabang kutsilyo.

“ZYLIN!” sigaw ni Syreen.

Hindi na ako nakapag-isip pa. Bigla na lamang akong tumalon para iharang ang sarili ko sa katawan ni Scorpio at ako ang sumalo ng saksak na iyon.

“OH MY GOSH, HON!” tili ni Zylin.

“PUTANG INA MO!” dinig kong sigaw ni Syreen.

Agad siyang dumulog sa akin at kinalso niya ako sa braso niya. Nanghihina na ako.

“Leik. . . ’Tang ina, Leik naman!”

Inabot komg pilit ang pisngi niya ng kamat ko saka ako ngumiti. “S–Save your father. T–Tumagos sa kaniya ang kutsilyo. I’m . . . I’m . . . I’m sorry, d–darling. M–Mahal na mahal kita. T–This is all I could do . . . to pay for all the pain I’ve caused you. S–Save your father now. G–Give any part of my organ . . . if you must.”

“LEIK ANDREY!!!!!!!!!!!!!!! ’TANG INA NAMAN!!!!”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

NEXT CHAPTER IS EPILOGUE 2.0

EARLY WARNING!

Huwag umasa sa mga bagay-bagay na walang kasiguraduhan. Ikaw lang ang masasaktan. HAHAHAHAHA!

EPILOGUE 2.0

UNTI-UNTI kong idinilat ang mga mata ko at nakakasilaw na liwanag ang sumalubong sa akin.

“Good morning, Nanay!” dinig kong wika ng isang tinig at napalingon ako roon.

“Good morning, Liran!”

“Nanay, gutom na po ako. Hindi ka pa po ba tatayo riyan?” tanong niya at hindi ko maiwasan ang mapangiti nang bahagya.

“Opo na po. Ito na po at tatayo na po para po maipaghanda ka po ng pagkain, kamahalang Liran.”

Humagikgik si Liran na animo ay kinikiliti.

“Thank you, Nanay! Si Livan po nasa harap pa rin po ng painting niya. Shall I call him na po ba? Gutom na rin po ’yon, Nanay. Hindi lang po maawat sa painting,” masayang wika ni Liran at pumapalakpak at lumulundag pa.

“Liran anak, huwag ka nga gaanong nagtatatalon, hindi ka na tumataba dahil sa kalikutan mo. Kahit na anong ipakain ko sa ’yo hindi ka man lang nagkakalaman kahit na kaunti. Hindi mo ba kapid ’yong vitamins na iniinom mo?”

Nakita kong bahagyang ngumuso si Liran bago nagsalita. “Nanay, what is kapid po ba?” kunot-noong tanong niya.

“Kapid, ahmm . . . kapid is . . . Ewan ko! Basta kapid! Bibili na lang ako ng bago para hindi na ako nahihirapan nang ganito.”

“Kapid po is well-suited in english, Nanay,” anang isang tinig at nalingunan ko si Livan na kapapasok lang ng silid. Mayroon pa siyang iilang pahid ng pintura sa mukha at mga kamay.

“Ay! Well-suited ba? Mabuti na lang, anak ko, kahit na para kang sindikato madalas sa asta mo, matalino ka. Kasi kung hindi, baka ipinaampon na kita sa tito Ayce mo. Kaugali mo ’yon, e.”

Lumakad papalapit si Livan at naupo sa kama. “Nanay, are we really going back to the Philippines next week?” tanong niya at hinawi pa niya ang buhok niya.

“Yes, anak ko. Kailangan na natin bumalik. Hindi puwedeng habangbuhay ko kayong ilayo sa mga Freezell. Hindi ko na maaaring sabihin na ginagawa ko ito para ilayo kayo sa kapalaran na iyon, dahil kahit na ano pa ang gawin ko, alam kong paulit-ulit kayong hahabulin ng mga bagay na nakatadhana para sa inyo. Freezell kasi ang bwakanang inang Tatay n’yo, kahit na bali-baliktarain ko pa ang mundo, Freezell pa rin ang dugong nananalaytay sa inyo. Kung alam ko nga lang na magiging rollercoaster ang buhay ko sa Tatay n’yo, naghanap na lang talaga ako ng ibang magiging asawa.”

“No, Nanay! I don’t like other Tatay! Tapos po hindi naman pogi, so it means hindi rin kami magiging pogi ni Livan. I don’t like it. I like my looks. I’m handsome. Most of my classmates want to be my girlfriend. Lagi ko nga po sinasabi na baby boy mo pa ako, Nanay, kaya bawal pa akong mag-girlfriend but they kept insisting,” pagyayabang ni Liran at muli ay napangiti ako.

Ibang klase talaga ang anak kong ito. Ang laki na ng ipinagbago niya maging si Livan. Noon ay tila kaya ko pa silang pasanin nang sabay, ngayon ay tila maka-crack na yata ang likod ko kapag sinubukan ko silang buhatin.

Si Liran, mas naging madaldal at lalong naging guwapo kaya’t hindi nakakataka ang ibinibida niya na pinag-aagawan siya ng mga babae. Si Livan naman, tila ay mas lalong sumeryoso. Pakiramdam ko ay lahat ng mga lalabas sa mga labi niya ay pawang katotohanan lamang at mga may kabuluhang bagay. Parang hindi rin siya magagawang biruin. Masasabi ko nga talaga na tila siya ang tito Ayce niya.

“Naka-ayos na ba ang mga gamit n’yo pauwi sa Pilipinas? Sinasabi ko sa inyo wala akong pera na ipambibili ng mga bago n’yong damit doon kaya tangayin n’yo lahat ng mga damit na matatangay n’yo pauwi.”

“Are we staying ther for good?” tanong ni Livan saka tumingala sa kisame. “I like the education here, Nanay. They are advance po,” dagdag pa niya.

“Anak, gusto ko man din na rito ka na lang pag-aralin, pero hindi na kakayanin ng bulsa ko. Sila Ninang Veron n’yo rin, uuwi na rin ng Pilipinas. Mahihirapan ka rito kung gugustuhin mo na dito na lang mag-aral.”

“Okay po, Nanay—”

“Isa pa, anak, hindi ka naman sa regular school papasok kapag dating natin sa Pilipinas. May sariling school para sa inyo na ipinagawa ni Chief.”

Nakita ko na tila nangintab ang mga mata ni Livan sa narinig niyang iyon. “Really, Nanay?”

“Na-e-excite niyan si Livan! Hmp! Nandoon ’yong mga cousin natin. Yayabangan ka rin nila na matalino sila. Ako? Hindi na ’ko yayabang. Lagi lang ako sa playground tapos maghahanap ako ng magagandang girls. Ay! I remember pala si Kyree. ’Yong daughter po ni tita Missy. Nakalaro ko po siya sa office ni tita Aeiryn—”

“She’s off limits, Liran,” putol ni Livan sa kakambal niya.

“And why?”

“She belongs si Aex,” sagot niya. Tinutukoy niya ay ang anak ng tita Alex at tito Axel niya.

“Whatever! Nanay, let’s eat na. I hate talking to Livan. He’s so killjoy!”

“Oh, huwag na kayong mag-away. Sige na mauna na kayo sa kusina.”

Bumaba ng kama si Livan at magkapanabay sila ni Liran na lumabas ng silid.

Lumingon sa akin si Syreen at tila nagulat pa siya na makitang gising na ako.

“Kanina ka pa ba gising?” tanong niya sa akin at marahan akong tumango.

“Good morning, darling. I missed you . . . so damn much.”

Nakita ko siyang ngumiti at biglang dumamba sa akin at ginawaran ako nang mabilis na halik sa mga labi.

“I missed you too, Leik Andrey. Akala ko hindi ka na ulit gigising pagkatapos mong gumising kahapon at natulog ulit. Scammer ka talaga!”

Napangiti na lamang ako at hinatak siya saka niyakap.

“Can I have you for breakfast?”

“Mag-recover ka muna. Kapag fully recovered ka na, ibibigay ko lahat ng perfomance na gusto mo,” aniya sa akin saka pa ako kinindatan.

God! I really love her. “Thank you for waiting for me, darling. I love you.”

Yeah, since the beginning of the epilogue, it was my point of view.

               

NAKABALIK na kami ng Pilipinas at nakangiting mukha ni Mommy ang sumalubong sa amin.

Mabilis akong dumulog sa kaniya at niyakap sila ni Dad nang sobrang higpit.

“I am really glad you are finally awake!” lumuluhang wika ni Mommy at pinahiran ko iyon.

“Thank you for holding onto me, Mom. Thank you for not giving up on me.”

---

“Ma’am, wala na po talagang pulso si Sir—”

“Get out, Dr. Alonzo. Let me handle this.”

“Ayce, please. Do everything to save your cousin!”

Naririnig ko ang mga tinig na iyon ngunit malabo na ang lahat para sa akin. Nakaramdam ako na tila may itinurok na kung ano sa mismong puso ko at may gumuhit na masakit na masakit na kung ano sa dibdib ko.

Nanghihina na iminulat ko ang mga mata ko at nakita ko si Mommy at kuya Ayce na nasa tabi ko.

“OH MY GOD! OH MY GOD!”

“That chemical is my last resort, Leik. Kung hindi ka pa rin nagising, I would’ve had pronounced you as dead by now,” ani kuya Ayce sa akin at nanghihina akong ngumiti sa kaniya.

“T–Thank you,” mahinang bulong ko.

“Call Syreen, tita Vance. Tell her to migrate and bring Leik with them. He needs to be treated using a more developed and advanced technology. Some equipments here are not suitable for the treatment. The medicine I gave him will only last a day or two because it wasn’t been fully developed and tested. He will lose consciousness again. Hindi ko na rin alam kung kailan pa siya ulit magigising pagkatapos n’on.”

“I–I understand, Ayce. Thank you. Thank you for giving my son another life to live—”

“I didn’t, tita Vance. His pulse wasn’t entirely gone. Merong kakaunti ngunit masyadong mahina. Dr. Alonzo is a quack. Among the doctors here, I don’t trust him and his diagnosis.”

Nakita kong nilinisan ni kuya Ayce ang iilan sa mga dugong nakakalat sa katawan ko.

“K–Kuya. . . .”

“You are lucky the knife didn’t reach your heart, Leik Andrey. Ang tatay ni Syreen ang nakatanggap ng daplis.”

Syreen . . . I want to see her. I want to tell her, I was brought back to life for her. Syreen . . . I love you.

---

HAWAK ko sa magkabilang kamay ang kambal nang pumasok kami sa bagong gawang bahay na sina Mommy ang nagpagawa.

“Nanay! Ang ganda po ng house!” masayang wika ni Liran at bumitaw pa sa akin saka agaran na tumakbo sa may swing.

“Binyagan na ba natin?” ani Syreen na nasa tabi ko at hindi ko napigilan ang mapangiti.

Her mischievousness wasn’t gone, mas lumala pa nga yata dahil sa kasabikan namin sa isa’t isa.

Bumitaw si Livan sa akin at sumunod kay Liran kaya’t nagkaroon ako ng pagkakataon na hapitin siya palapit sa katawan ko.

“I was asleep for almost four years, how did you endure the pain, darling? Bakit kumapit ka pa rin sa akin? Bakit nanalig ka pa rin na magigising ako? Bakit pinili mo pa rin—”

She kissed me. An intimate one.

I kissed her back as aggressive as her kisses. I missed her. I missed the love of my life.

Ang dami na naming pinagdaanan na maging ang kamatayan ay naging hadlang para magkasama kami.

I guess, this is the start of our new beginning and our happy ending.

Lumayo siya sa akin saka nagsalambitin sa batok ko at tinitigan ako sa mga mata. “Alam mo, kung hindi ka pa rin bumalik sa akin? Ako na mismo ang sasakal sa ’yo. Bwakanang ina, Leik! Naisip ko na nang isubo ’yong ano mo tapos kapag tumigas baka sakali na magising ka, e!”

“That’s rape and harassment, darling,” pang-aasar na wika ko sa kaniya.

“Maiisip ko pa ba naman ’yon? Ang tagal mo  ’kong tinulugan! Palagay mo ba talaga maiisip ko pa ’yon!?”

I kissed the tip of her nose. Umaarangkada na naman ang bibig niya na walang tigil.

“Mahal ko . . . ang gusto ko na lang ngayon ay bumawi sa ’yo—sa inyo. Mahalin ka para sa lahat ng sakripisyo mo sa akin. Ibigay lahat ng makakapagpasaya sa inyo at maging masaya kasama kayo. Wala na akong ibang gusto ngayon kung hindi ang maging masaya habang kapiling kayo. This is my second chance . . . my second life to be with the three of you. I won’t let it go to waste. I will cherish this life by cherishing you, Liran and Livan. I love you, Syreen Elieja Averde—soon-to-be Laugthner. Marry me again, darling. Please . . . I am begging you.”

Ngumiti siya sa akin at sunod-sunod na tumango.

“I will, Leik. Kahit saang simbahan, kahit na anong oras at panahon pa ’yan. Mahal kita . . . mahal na mahal kita.”

“Ilang beses akong nanaginip na nawawala ako sa ’yo—sa inyo. I’m glad . . . I’m glad I found my way back to you. You tamed the untamed actor, maybe that was the unforeseen string attached to you and me that became my guide all the way back.”

---

“LEIK! ’TANG INA NAMAN! BUMANGON KA NA RIYAN! HINDI NA AKO NATUTUWA!”

Gusto kong bumangon, mahal ko. Gusto kong paulit-ulit na sabihin sa ’yo na babalik ako, na babalikan kita ngunit hindi ko magawang maibuka ang mga labi ko at mga mata ko.

“Leik, please naman! Bumalik ka na sa akin! Nagmamakaawa ako sa ’yo! Bumalik ka na sa akin! Pagod na pagod na ’ko!”

Babalik ako sa ’yo, mahal ko. Hinatayin mo ’ko. Babalik ako sa ’yo, pangako.

Gusto kong bumalik sa kaniya. Gusto kong sabihin na mahal na mahal ko siya. Gusto ko siyang yakapin nang mahigpit. Gusto kong iparamdam sa kaniya na mahal na mahal ko siya. Gusto kong bumalik sa kanila ng mga anak namin.

Gusto ko nang magising . . . ngunit hindi ko madiktahan ang katawan ko, at . . . tila lalo pa akong nawawalan na ng lakas para lumaban. Gusto ko pang lumaban pero bumibigay na ang katawan ko. Gusto ko pang lumaban pero tila napapagod na ’ko.

“Leik, please . . . hindi ko na kaya. Parang masisiraan na akong bait.”

Syreen . . . gusto kong bumalik sa ’yo, pero napapagod na ’ko. Gusto kong lumaban pero inaalisan na ako ng lakas para lumaban at magpatuloy.

Baka nga hanggang dito na lang . . . Paalam mahal ko . . . Hanggang sa muli.

–

THE END | FOR REAL

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

VOTE | COMMENT

**

Mahaba ’tong pasasalamat na ’to.

CHAR! HAHAHAHA!

First, thank you for sticking with me kahit pa gaano ka-unpredictable ang utak ko.

Second, mahal na mahal ko kayo.

Third, thank you for trusting me.

Fourth, your votes, comments, follows are well-appreciated. Thank you for not leaving me all throughout the rollercoaster ride of the story.

Fifth, KAHIT NA ANO PA ANG NAGING ENDING NITO, SALAMAT DAHIL NAGPATULOY KAYO AT HINDI N’YO AKO PINABAYAAN.

THIS IS THE REAL ENDING OF

THE UNTAMED ACTOR!

Leik Andrey and Syreen Elieja, now signing off.

TO MY HAVRES,

mahal na mahal na mahal ko

kayo lagi . . . palagi-lagi! 🥀