READER’S GUIDE

•

Reader’s Guide

•

FREEZELL SERIES SEQUENCE

(1st Generation

• FIVE BULLETS)

1 . My Possessive Fake Husband [Completed]

                  a. Partners In Crime (MPFH Side

             Story) [Complete

d]

    

2. My Naughty Boastful Boss [Completed]

<EDITING

    

3. My Impulsive Ex Boyfriend [Completed]

    

4. My Stupid Runaway Groom [Completed]

My Short Tempered Husband

[C

ompleted

]

   

(2nd Generation - EIGHT GRENADES)

6. The Arrogant Client [Completed]

7. The Secretive Professor [Completed]

8. The Distressed Raced [

Completed

]

9. The Vicious Agent [Completed]

10. The Indecent Suitor [

Completed]

              a. Instances and Chances

              (Side Story) [Completed]

11. The Untamed Actor [Completed]

12. The Nasty Rancher [On-going]

13. The Fierce Manipulator [Soon]

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

Freezell #10: The Indecent Suitor

Lhayanna Alex Almeda, a young sweet girl with a simple dream-and that is to be with her greatest love, ngunit tila madamot ang pagkakataon at tadhana para sa kaniya. Hindi niya pa nararanasan na mahalin pabalik, ay nabasag na siya. She was crushed…. her whole self… her whole being.

Sa pagbabagong nangyari sa buong pagkatao ni Alex ay tila hindi iyon naging madali para sa mga taong nakapaligid sa kaniya, lalo na sa taong bumasag mismo sa dating pagkatao niya, ngunit wala na siyang pakialam. He broke her, she became ruthless. He crushed her, she exceeded the word heartless. Kung sino na lang ang gustong manatili, ay manatili. Lahat ng gustong umalis, umalis.

Maayos na ang lahat para sa kaniya. She loves her new self, and her new fearless personality. Ngunit paano kung ang nakaraan niyang bumasag sa kaniya ay nagbabalik kasabay ng mga lihim na hindi niya na nais pa sanang malaman? Paano kung pilit nitong ibinabalik ang katauhan niyang ayaw na niyang balikan kailanman?

Freezell Series #10

PROLOGUE

FREEZELL SERIES #10

–

“UY ! Balita ko nakabalik na raw si Vincent,” pukaw sa atensyon ko ni Karyl at tila tumigil ang mundo ko sa narinig ko.

   

“H–Hindi ko alam. Wala akong balita,” utal na tugon ko sa kaniya.

   

“Kasi naman sis, bakit ka pa nakipaghiwalay. Hindi ka makapaghintay ng four years?” Turan niya sa akin at mabilis akong napayuko. May mga luhang nagbabadya sa mga mata ko.

      

Hindi lang naman iyon ang dahilan. Gusto ko sanang isagot sa kaniya.

    

“Mag-aayos muna ako nitong mga papel. Maiwan muna kita—”

     

“Hala! Nandito na ang manliligaw mong sobra-sobra sa aruga,” putol niya sa akin at napatigil ako sa pagdampot ng mga folder sa mesa ko.

      

Nagulat ako dahil tuloy-tuloy siya patungo sa akin. Hindi man lamang niya binati ang mga nadaanan niyang tao na kalimitan niyang ginagawa.

   

Napadako ang nga mata ko sa mga mata niya at kitang-kita ko roon ang nagbabagang galit.

    

Walang sabi-sabi na bigla na lamang niyang hinaklit ang pulso ko at kinaladkad ako patungo sa parking lot kung saan narito palagay ko ang sasakyan niya.

     

Isinandal niya ako sa puwetan ng sasakyan niya saka pabalang na binitawan ang pulso ko.

    

“DAHIL BA BUMALIK NA SIYA KAYA HINDI MO NA MAGAWANG MASAGOT ANG MGA TEXT AT TAWAG KO!?” Kitang-kita ko kung paano pumaibabaw ang galit sa mga mata niya.

     

“Ano bang katangahan ’yang sinasabi mo—”

     

“JUST FUCKING ANSWER ME!” Sigaw niya sa akin. “ANO NANG ESTADO KO SA’YO NGAYONG BUMALIK NA SIYA!?”

     

“You’re still nothing. Mula nang bumalik ka hanggang ngayon, wala na akong pakialam sa’yo—” Bigla na lamang niyang hinawakan ang batok ko at sapilitan na ginawaran ng halik ang mga labi ko.

      

Hindi pa siya nakuntento. Nilislis niya ng kaunti ang paldang suot ko saka hinimas ang hita ko na tila lalong nagpalulong sa akin sa sarap na kaya niyang ibigay.

    

Maya-maya pa ay humiwalay siya sa akin na animo nagtagumpay siya sa pakay niya sa akin.

     

“You, responding to my kisses only means one thing. You’ll eventually fall for me, again. Don’t worry, baby, I will take you properly kapag sinagot mo na ’ko,” aniya at muli nanaman akong sinagibsib ng mapupusok na mga halik. Wala siyang kapaguran at kasawaan sa mga labi ko.

---

KASALUKUYAN akong naglalakad sa hallway dahil may ipapasa akong mga report.

    

“Saan ka pupunta? Sa opisina ng hayop?” Agad akong napalingon sa boses na iyon at otomatikong napa-arko ang kilay ko.

    

“Paki mo?” Pambabara ko agad sa kaniya ngunit hindi siya natinag no’n.

“Sinusubukan mo ba ’ko?” Nakangising wika niya sa akin.

     

“Nasusubukan ka ba?” Pabalang na sagot ko sa kaniya. Ugaling-ugali niyang makialam ng buhay ng may buhay.

     

“If you’re doing this, just so I will no longer pester you, then you’re wrong. Kahit anong gawin mo, kahit harangin mo pa ako ng kung anu-ano, kapag sinabi kong mapapa sa akin ka, mapapa sa akin ka,” mayabang na pahayag nito sa akin at biglaan na lamang inilang hakbang ang pagitan namin at bigla akong ginawaran ng isang mapusok na halik.

    

Ako na alagad yata ng mga diwata ng karupokan ay agad sinagot ang halik na iyon. Mabilis ko pang ipinalupot ang mga braso ko sa batok niya at ninamnam ang halik na iginagawad niya.

     

Nanglalambot na ang mga tuhod ko ngunit mas lalo pa itong nanglambot nang bigla na lamang niyang sinimulang ikiskis ang nakabukol niyang pag-aari sa akin. He’s making his indecent moves again!

      

“Uhmmmm….” wala sa sariling ungol ko. Nang mapagtanto ko ang katangahan ko ay tila bumalik ako sa reyalidad at mabilis siyang itinulak.

     

“Gusto mo naman, pero bakit nagpapanggap ka pang ayaw mo? Huwag mong lokohin ang sarili mo. Alam kong nahuhumaling ka sa yakap at halik ko,” nakangisi niyang wika sa akin na sadyang nagpa-init ng ulo ko.

     

“Tibay rin talaga ng tapang ng apog mo, e ’no?”

    

“Pinatibay mo,” ganting sagot niya sa akin.

     

“I rejected you a hundred times, since your return. Hindi kita gusto. Hindi kita kahit kailan gugustuhing muli. Wala akong balak patulan ’yang paghahabol mo sa akin,” matapang na pahayag ko saka pinahiran ng likod ng palad ko ang mga labi ko.

      

“Say that again,” may pagbabanta sa tono na wika niya sa akin.

    

“HINDI.KITA.GUSTO—”

Bigla na lamang niya akong muling sinagibsib ng halik at narito nanaman ang pakiramdam na tila ako dinuduyan at nawawala sa sarili… muli ay tinugon ko ang halik at sa gulat ko ay bigla na lamang niyang dinakot ang dibdib ko at pinisil-pisil ito bago ako pinakawalan.

    

“Nahawakan ko na, kaya wala ka nang kawala pa. Huwag kang mag-alala, dahil sa oras na lumapat ang mga labi ko sa katawan mo, tiyak makakalimutan mo pati ang pagkatao mo.”

    

I am Lhayanna Alex Buenafrancia– Almeda

, and he is……

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

Axel Leindeyl Freezell–Montealegre, THE INDECENT SUITOR.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Catchy? Hindi ko rin alam. Basta iba kasi ang plot nito. HAHAHAHA.

One

ALEX

           

Nag-iinat ako ng katawan dahil katatapos ko lamang mag-jogging. Ang dami kong kailangang tapusin na mga papel ngayon, at hindi ko kayang simulan ang araw nang hindi ako nag-e-ehersisyon. Ma-i-stress ako all day, I need this exercise to breathe.

                     

“Good morning, Alex,” at idagdag pa ang tuko na ito na akala mo ay sugo ng lahat nang lahi ng mga reptiles kung makadikit sa akin.

                   

“Lumubay ka sa’kin. Ang aga mo nanamang sinisira ang araw kong hayop ka,” singhal ko sa kaniya saka ko siya inismiran ngunit nginisian lamang ako ng hayop. Oo, dahil sa kaniya naging ganito kabalasubas ang bunganga ko.

                          

“Ang aga mo nanamang high blood sa akin. Don’t worry, Alex. I love you too,” aniya saka pa ako kinindatan.

           

Napaikot ako ng mga mata dahil sa narinig kong sinabi niya. “Gago nalang ang maniniwala sa’yo, Axel, at hindi ako gago, mas lalong hindi ako tanga. Anong palagay mo sa’kin? Mala Zeinab Harake sa pagbibigay ng chances? Sira na pala ang ulo mo,” angil ko sa kaniya saka ko siya binato ng maliit na towel na hawak ko.

                   

“Alex—”

                  

“’Tang ina, aalis ka ba o sasapakin kita? Tindi rin talaga ng koneksyon mo, pati password ng condo ko, nakukuha mo,” gigil na putol ko sa kaniya.

          

“I have my ways, at alam mo ’yon,” sagot niya sa akin na parang chill na chill ang lahat.

                     

Nginisian ko siya saka ko hinubad sa harap niya mismo ang lose shirt na suot ko. Natira lamang ang sports bra ko. “And I don’t fucking care about your ways, dahil noong mga panahon na naghahabol ako sa’yo, ginawa mo ’kong gago. Patigasin mong mag-isa ’yang etits mo, wala akong pakialam sa’yo,” iritadong turan ko saka ko pa siya hinampas ng t-shirt ko at tumuloy na sa silid ko.

             

No, Axel. You will no longer have that innocent, naive, fragile and easily manipulated girl, Lhayanna. You asked for Alex? Here she is.

                

“Hey, Alex! Open this goddamn door,” pangungulit niya sabay malakas na kalampag sa pinto ko. “Sabay tayong mag-almusal. I won’t let you and that fucking ex of yours to have your—”

                      

“YOU FUCK OFF, AXEL! EX DIN KITA, BAKA NAKAKALIMUTAN MO!” sigaw na putol ko sa kaniya at tila natahimik siya sa kabilang bahagi ng pinto.

     

Matagal na katahimikan ang namayani bago ko siya narinig na magsalita. “I never considered myself as your boyfriend before, kaya kita nililigawan ngayon. I will show you that the boy you once loved turns to be a grown up man now,” aniya ngunit mapait akong napangiti kahit pa hindi niya iyon nakikita.

           

“The woman who once prioritized and love you, now only cares for her pain. You’re no longer a priority… you’re no longer part of my life, Axel. So better fuck off. Tigilan mo na ’ko,” walang emosyon kong wika at nagtuloy na ako sa banyo saka ko mabilis na pinadaloy ang tubig sa katawan ko.

               

Sa tuwing magkaka-usap kami at itinataboy ko siya, akala mo ba ay wala kaming pinagdaanan…. akala mo ba ay totoong siya ang habol nang habol sa akin…. akala mo ba ay totoong napakahirap kong paibigin…. akala mo ba ay totoong ni minsan sa buhay ko ay hindi ko siya pinili…. pero ang totoo…. I only restarted, at wala siyang magawa kung hindi sabayan iyon. Binago ko ang sarili ko… ang sarili ko, na ang taong iyon na nagmamakaawa sa akin, ang sumira mismo.

       

---

       

“Hala! Ang bango-bango naman niyan, Yanyan!” may kilig sa tinig na wika ni Ymari sa akin, matalik kong kaibigan.

               

“Yep! Binake namin ni Mommy ko ’to. Sana nga magustuhan ni Axel,” nakangiting wika ko habang inaamoy ko pa ang mga cupcake na nasa box.

           

“For sure ’yan. Kahit naman masungit ’yon sa’yo, alam ko naman na hindi matitiis n’on ’yong pinag-effortan mo,” nakangiti niyang turan sa akin saka pa niya ako inakbayan at magkapanabay naming tinungo ang basketball court kung nasaan alam kong naroon si Axel.

                 

“Ayon siya Yanyan, kaso—” kaso may katabi siyang magandang babae. Ang nag-rank 1 sa most beautiful faces of West Windle Academy.  Sabrina Velarde. Ka-edad niya si Axel. Hindi gaya ko na mas bata ng tatlong taon. Pareho pa sila ng kurso na Business Administration, ako ito, Education.

                  

“Hayaan na natin, Ymari. Sa susunod nalang siguro—”

                   

“Halika na, hindi tayo papayag na maaagawan ka. Nauna siyang naging sa’yo,” aniya at kinaladkad ako patungo kay Axel.

        

“So, you’re coming with me tonight?” dinig kong wika ni kay Sabrina at nakita ko naman ang pamumula ng huli dahil sa tanong niya.

           

“Sinong kayang tumanggi sa isang Axel Leindeyl Montealegre?” may pang-aakit na wika nito sa kaniya.

              

Bigla na lamang akong tinulak ni Ymari kaya’t halos mapasubsob ako patungo sa kanila na ikinalingon nila sa akin.

            

“Alex?” ani Axel nang makita niya ako.

            

“A–Ano…. A–Axel… kasi…..” Hindi ko kayang hindi mautal sa tuwinang kaharap ko siya…. kaharap ang taong bata pa lamang ako, pinapangarap ko na.

              

“Who is she?” tanong ni Sabrina.

              

“Pamangkin ni Mommy,” tukoy niya sa akin na nagbigay kirot sa dibdib ko. Pamangkin? Mommy Avrein always treats me like her own daughter. I’m not her niece.

                  

“I see,” anito kay Axel saka bumaling sa akin. “Hi! I’m Sab,” pakilala niya sa sarili niya saka niya inabot ang kamay niya sa akin.

            

Kinuha ko ito dahil wala naman siyang masamang ginagawa sa akin. “H–Hello. I’m Yanna,” utal na sagot ko sa kaniya.

              

Binitiwan niya ang kamay ko, saka siya biglang umangkla kay Axel na muling ikinabigat ng paghinga ako. Ako nalang sana ’yon…. pero bakit hindi pwedeng ako?

                  

“A–Ah, Axel. P–Para sa’yo sana ’to,” wika ko saka ko iniabot ang box ng mga cupcakes.

           

“Ano nanaman ’to?” aniya sa iritadong tono.

                   

“N–Nagbake kasi kami ni Mommy kanina—” I stopped. Who wouldn’t? He just threw it away…. those cupcakes…. that I put my heart to.

                 

“Hindi ka makaintindi? Sinabi ko nang huwag mo ’kong dinadalhan ng kung anu-ano, ’di ba? Sabog ba talaga ’yang utak mo?” Halos hindi maproseso ng isip ko ang narinig kong iyon.

    

Anong naging mali ko? Gusto ko lang naman mag-effort sa taong gusto ko…. sa taong mahal ko.

             

---

                

“ALEX!? I’M FUCKING WAITING HERE!”

              

Just go away. You made me this fucking harsh and cruel. Ang babaeng halos hindi kayang umapak ng langgam na ginawa mong tanga, ngayon natuto nang pahalagahan ang sarili niya. Suffer now, Axel. Suffer more than the way I did.

       

            

   

   

   

   

  

  

“GUSTO ko lang na sabayan kang mag-almusal, napakadamot mo naman,” pangungulit niya sa akin habang inaayos ko ang bag ng laptop na bitbit ko.

                

“Go home, fuck your own balls. Walang may pake sa’yo rito,” pambabara ko sa kaniya saka ako nagpatuloy sa paglalakad.

               

“Are you going to your fucking ex? Gusto mo bang putulan ko ng paa ang gagong ’yon?” Nakuha kong nairita sa mga pinagsasasabi niya kaya’t hinarap ko siya at sinamaan ng tingin.

          

“What Vincent did to me has nothing to do with you. What you did to me was far worse than what he did! Stop acting clean, Axel! He fucking left me for his future and you…..” saglit akong huminto upang bumuntong hininga bago nagsalita. “You fucked my life. That’s it. Now get out of my way, before I kick your fucking ass,” galit na wika ko. Hindi ko kayang hindi magmura tuwing kaharap ko siya. Para bang puro mura lang kaya kong sabihin sa hayop na ’to?

            

“You became ruthless and heartless,” aniya saka yumuko. “Ganiyan ba katindi ang nagawa ko sa’yo?”

           

I laughed. Really. I did fucking laugh in front of him.

     

“You got the nerve to ask? God, Axel. You broke not just my heart, you broke the whole me…. the whole Lhayanna Alex Almeda. You broke me when all I ever did was fully love you. Parang ang laking kasalanan na mahalin ka. Imagine, minahal lang naman kita, pero sakit ang nakuha ko pabalik, wala man lang saya. Gago ka pa sa hayop, para akong nagmahal ng drug addict sa’yo. Sabog ka!” puno ng pait na wika ko saka ko tinulak ang balikat niya at nagtuloy-tuloy na sa paglalakad ngunit hindi ko inaasahan na hahawakan niya ang kamay ko para lamang hatakin pabalik at saka ako niyakap.

                   

“Gago ako. ’Tang ina ko. Hayop ako. Lahat na ng katarantaduhan nasa akin. Sinaktan ko ang babaeng walang ginawa kung hindi patunayan na mahal ako. Ginago ko ’yong babaeng walang ibang ginawa kung hindi alagaan ako. Bobo ako, Alex. Bobo ako. Kaya ngayon na natuto na ’ko, bumabalik ako sa’yo. Bumabalik ako bilang bagong ako. Bumabalik ako para iayos ang lahat. Liligawan kita sa tamang paraan, hindi mo na ako kailangang habol-habulin. Hindi mo na ako kailangan suyuin, ako na ang gagawa n’on—” I didn’t let him finish. I pushed him hard enough para makawala sa mga bisig niya.

            

I stared at his eyes for few seconds before I spoke. “Hindi ko na kailangan ’yan. Those days when I needed those words were long gone now. Aanhin ko pa ’yan? Basag na ’ko. Wala nang magagawa lahat ng sinasabi mo. How could you bring every piece of me together, kung hindi naman ako minsanang nabasag lang? Inunti-unti mo ’ko. Sa tuwing nababasag ako, iba’t ibang dahilan man ’yon, pero lahat ’yon umiikot sa’yo,” I exclaimed as I stormed out of his sight.

        

      

       

    

  

I’M driving my car now. Nanginginig ako. Hindi sa kung ano pa man, kung hindi dahil sa galit. How could he fuck himself up and caused me embarassment!?

                 

Narating ko ang bar na tumawag sa akin at nakita kong duguan ang mga lalaking nasa loob nito at sobrang gulo ng mga mesa, idagdag pa ang mga basag na bote.

               

I saw the host of this mess at the center. Drinking a bottle of liquor as if he’s still waiting for someone who could fight him well.

    

“HOW COULD YOU ALL BE THIS FUCKING WEAK!? ’TANG INA. SAAN BA KAYO NAG-TRAINING!?” lasing ngunit mayabang na wika niya.

              

Nilapitan ko siya at mabilis kong inagaw ang nilalagok niyang bote saka ako ang lumagok niyon bago ko siya pinanglisikan ng tingin. “Kung gagawa ka ng kahihiyan mong hayop ka, tanggalin mo sa emergency contacts mo ang number ko,” saka ko siya inundayan ng suntok sa pisngi.

              

Tila nagising ang kaluluwa niya sa ginawa ko. “A–Alex,” utal na wika niya nang mapagtanto niya kung sino ang kaharap niya.

                   

“Kung nagpakalasing ka man at nanggulo dahil sa mga sinabi ko, wala akong pakialam doon. Kahit magpakamatay ka pa, wala akong pakialam. Nataon lang na tinakot ako ng owner ng bar na ako ang idedemanda kapag hindi ka huminto. Don’t think that I am here for you, dahil kung ikaw lang naman ang pag-uusapan…. matagal na akong walang pakialam,” saka ko binasag ang bote tuhod ko at itinutok ko sa kaniya ang matulis na parte na natira sa kamay ko.

               

“L–Let us talk—”

              

“Uuwi ka ba ng maayos, o ako na ang kusang magdadala sa’yo sa ospital? You fucking choose, Axel. Hindi mahaba ang pasensya ko—”

              

“You used to have the longest patience,” may pait sa tinig na wika niya.

                  

“Pero nawala dahil sa’yo. Huwag kang magtakha na sa pagbabalik mo, iba na ’ko. I’m Alex now, Axel. I’m no longer that kid you used to bully…. that kid you used to toy with…. that kid you broke…. that innocent, kind-hearted college girl who devoted her purest love to you…. you turned my dearest Lhayanna to a ruthless Alex. Huwag mong hanapin ang dating ako, mananawa ka lang—”

                

He kissed me. A fucking french kiss. Hindi ako mapasag dala ng pagkagulat. Hindi ko alam kung anong dapat kong gawin sa mga oras na ito. Narito nanaman ang init na bigay niya. Narito nanaman ang kakaibang pakiramdam na sa kaniya ko lang nakukuha.

               

You fucking wake up, Alex! You’re done with being ‘tanga’! Stop acting like a devoted virgin!

               

I pushed him hard ngunit ngisi niya ang sumalubong sa akin.

               

“You’re still my Alex…. my sweetest Alex. Hindi mo maitatago sa akin iyon. Minsan ka nang naging akin. Minsan ka nang nabaliw sa akin. I could make you go crazy about me, again…. Mark my word, Alex,” aniya at hinaplos ang pisngi ko.

              

“You fucking back off—”

            

“Aren’t you wondering why I kept calling you Alex when everyone calls you either Lhayanna, Yanyan or Yanna?” My brows furrowed for what I heard. “Because Alex is the rumbled name for Axel…. means that, I will always be a part of you…. I’m engraved in your system, Alex. Ako lang, akin lang.”

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

I’m sorry for this late chapter one. I went on a vacation for five days, and now I’m here at a hospital in Pampanga. Binabantayan ko ang Lola ko. Who’s here in Pampanga? Hehehe. Take care fellas.

Two

ALEX

       

Padabog kong binitiwan ang bag ko at agad tumutok sa laptop ko. Pasahan ng grades ng mga estudyante ko ngayon, ngunit kung anu-ano pang inuna at inasikaso ko.

                   

“Aga namang high blood niyan, sissy,” dinig kong pukaw ni Karyl sa attention ko.

               

“Huwag ngayon, sis, wala ako sa mood. Baka mabara kita,” wika ko at tumayo mula sa upuan sabay hablot sa tumbler ko para kumuha ng maiinom.

     

Inasikaso ko si Axel sa ospital kagabi kaya puyat na puyat ako. Mabuti na lamang at naroon ang kuya Ayce niya kaya’t nakauwi ako nang mag-uumaga na.

              

Nang makakuha na ako ng tubig mula sa dispenser ay lumabas ako ng faculty room. Gusto kong huminga. Pakiramdam ko sagad na sagad na ang stress na nararamdaman ko.

       

“A–Alex….” tila ako natuod sa tinig na iyon. Sobrang gandang timing naman nito. Iritado ka na, may isa pang susulpot na mas magpapa irita sa’yo.

                   

“Tapos na tayong mag-usap noon pa. Wala akong balak makipag-usap ngayon, Vincent. Wala ako sa wisyo—”

                

“Ginugulo ka pa ba niya?” Napahinto ako sa pagsasalita sa biglaan niyang sinabi. Alam ko kung sino at ano ang tinutukoy niya.

         

Sumandal ako sa pader saka ako lumagok sa tumbler ko bago ko siya tinignan. “Honestly, sising-sisi ako na pinapasok ko kayong dalawa sa buhay ko. Sising-sisi ako na hinabol-habol ko siya noon, at sising-sisi ako na tinan¹ggap ko ang offer mo noon,” wika ko sa kaniya at nakita ko ang pagdaan ng lungkot sa mga mata niya.

      

“Pero magkaiba kami, Alex—”

         

“Pero pareho n’yo ’kong sinaktan. Maganda lang ang dahilan mo, pero pareho kayong tinarantado ako,” mapait na wika ko sa kaniya.

            

“At nagsisisi ako sa ginawa kong ’yon, kaya nandito ako ulit—”

             

Bigla kong inangat ang mga mata ko at nagtama ang paningin namin kaya’t napahinto siyang magsalita. “I never loved you, alam mo ’yon sa sarili mo,” wika ko deretso sa mga mata niya.

            

“I didn’t know na ganito ang kinahinatnan ng pagbabago mo,” aniya sa akin saka umiling. “Was it because of me?” dagdag pa niya.

                   

“It’s my own decision, Vincent. Hindi ikaw ang dahilan. Hindi ang pang-iiwan mo ang dahilan,” sagot ko sa kaniya at nakita ko siyang ngumiti sa akin…. ng mapait.

          

“Hindi ko kayang maging masaya na hindi ako ang rason…. dahil ibig lang sabihin niyon, siya at siya pa rin ang dahilan ng lahat,” aniya sa akin na bahagyang nakapagpatahimik sa akin. Naiintindihan ko ang ipinupunto niya.

       

“So you’re really choosing your fucking ex over me?” Kapwa kami napalingon ni Vincent sa tinig na iyon.

       

Kapag naman talaga tinamaan ka ng swerte, nagsama pa ang mga demonyo ng buhay ko.

         

Napaismid ako saka ako naglakad palayo sa kanila, hindi ko lang inaasahan na sinundan pala ako ni Axel. Narating namin ang isa sa cafeteria na hindi gaanong puntahan dahil malayo sa mga college buildings.

            

“Alex,” aniya saka hinaklit ang pulso ko.

         

“God, Axel! Pwede bang patahimikin mo naman ang mundo ko? Umay na umay na ’ko sa mukha mo. Kagabi palang pikon na ’ko sa katarantaduhan mo!” inis na turan ko sa kaniya saka ko inagaw ang pulso kong hawak niya.

                

“Hindi ko alam kung pinahihirapan mo lang ba ako dahil sa nangyari noon, o totoong—”

               

Sinampal ko siya saka ko ako ngumisi sa kaniya nang makabawi na siya. “Akala mo ba nagpapakipot lang ako sa’yo? No, Axel. I fucking hate and despise you!”

      

Amg hindi ko inaasahan ay bigla niya akong ngisian. “The fact that you’re still affected towards my presence, will serve as my aasurance that you’re still into me, Alex. Alam ko naman na ako lang. Alam ko naman na ako pa rin,” saka niya ako tinalikuran at nagsimula na siyang lumakad paalis.

                     

   

   

   

   

   

  

KUNG may hihigit pa sa salitang masama ang loob, iyon ang nararamdaman ko ngayon. Sinong matutuwa kung narito ako ngayon sa opisina ng taong ayaw kong makita para maging katulong niya.

           

“Ma’am ano pong kailangan n’yo—” Hindi ko pinakinggan ang sekretarya niya. Deretso akong pumasok sa opisina niya at hindi ko inaasahan ang nadatnan ko.

           

May naka-kandong na babae sa kaniya na mabilis niyang itinulak dahil akmang hahalikan siya.

         

“You back off, slut!” galit na wika niya rito na mukhang hindi pa rin niya nararamdaman ang presensya ko.

        

“But, Axel—”

                

“You fucking back off! Kapag naabutan ka ni Alex dito, sinisiguro ko sa’yong mawawalan ka ng trabaho!” sigaw niya rito kaya’t napatikhim ako.

          

Bigla silang napalingon sa gawi ko at nakita ko ang panglalaki ng mga mata niya nang makita ako.

   

“Mukhang busy ka, babalik nalang ako sa ibang araw—”

          

“No! Fuck— I mean, stay,” tila natataranta niyang wika saka niya kinaladkad ang babae palabas ng opisina niya.

                         

Tahimik akong naupo sa harap ng mesa niya hanggang sa makabalik siya. Kita ko pa ang butil-butil na pawis sa noo niya na parang dala ng kaba.

                   

“Relax, Axel. Hindi mo kailangang kabahan, wala akong expectations sa iyo at mas lalong wala akong pakialam sa kung ano mang gawin mo,” walang emosyong turan ko sa kaniya. Nagsasabi lang naman ako ng katotohanan.

             

Biglang parang bumigat ang awra ng paligid matapos kong magsalita. Tila ba may nasabi akong hindi dapat.

               

“Alex…. Wala ka na ba talagang tiwala sa akin?” aniya na ikinangisi ko.

                

“Nagtatanong ka ba o naninigurado?”

                  

“I’m asking for heaven’s sake,” sagot niya sa akin na may himig na pagkapikon.

                 

“Sa totoo lang? I trusted you so much, and I even loved you so much to the point na nakalimutan ko na ang sarili at pagkatao ko…. but that was all in the past now, Axel. Alam mo kung anong nakatanim sa utak ko ngayon? ’Yong sakit na pinaranas mo, at ’yong katotohanan na hindi pala ako dapat maghabol sa taong hindi ako gusto,” sambit ko sa kaniya na punong-puno ng pagmamalaki.

        

“You changed… a lot, and I don’t like it,” aniya sa akin na lalo kong ikinangisi.

        

“Ganoon naman talaga, ’di ba? Kapag ang isang tao, biglang nagbago sa paraan na salungat sa’yo, sasabihin mo hindi mo gusto. But for your information, hindi nagbabago ang tao dahil lang ginusto niya. Sakit ang nagpabago sa kaniya…. those painful feelings someone have caused, those painful scenarios she saw, those painful love she received, those rejection she doesn’t deserved…. those pain became her greatest shield and strength,” mahabang turan ko.

            

Bigla siyang tumayo mula sa kinauupuan niya at lumapit sa gawi ko. Hindi ko inaasahan na bigla niya akong hinatak patayo saka ako niyakap.

                   

“I will chase you… hanggang sa mapagod ka nang tumakbo… hanggang sa maramdaman mo na ako pala ang pahinga mo,” bulong niya saka ko naramdaman na hinagkan niya ako sa ulo.

             

Kung sana noon pa, Axel…. Kung sana noon mo pa pinaramdam ang ganito, baka ako mismo ang nakaluhod na lalapit sa’yo.

                    

Hindi ako kumalas sa yakap niya, ngunit hindi ko rin naman kinalas ang pagkakayakap niya sa akin.

            

“Was there a time na nagsisi kang pinagtabuyan mo ’ko? Na ikaw mismo ang umapak sa pagkatao ko?” I don’t honestly know where that question came from, but it suddenly slid out of my mouth.

            

Inihiwalay niya ako sa kaniya at sa gulat ko ay bigla na lamang niya akong hinagkan. Isang buong-buong halik na animo nais niyang ipakalimot sa akin ang paggalaw ng mundo.

                       

Sinagot ko ang halik na iyon…. hindi ako makapag-isip ng tama. Magaan ang halik na animo ipinararamdam niya sa akin ang pagiging totoo niya.

             

Nang tila naramdaman ko ang panglalambot ng mga tuhod ko ay agad kong naipulupot sa batok niya ang mga braso ko. Mas pinalalim pa niya ang halik ngunit napanatili niya ang gaan ng paggalaw ng mga labi niya sa mga labi ko.

                 

It was the purest kiss we ever shared. He’s kissing me like I am a very fragile and delicate thing to handle.

            

Kapwa kami napahiwalay sa isa’t-isa para sumagap ng hangin at doon ako biglang tinamaan ng hiya.

        

I responded! I fucking responded… AGAIN!

                  

“Papatunayan ko ang sarili ko sa’yo. Papatunayan ko na ako lang ang mahal mo mula noon hanggang ngayon. You love me, Alex…. you still do.”

                       

I need to think of my way out kaso wala nga pala. Ipinadala nga pala ako ng university sa kumpanya niya para samahan siya sa dalawang buwan na pag-aasikaso ng sponsorship niya para sa mga university scholars. Wala akong magagawa, magmumukha akong alalay niya dahil ako ang may hawak ng mga batang kapos-palad na gustong mag-aral.

      

“Lalabas na ako,” nagpapasalamat akong hindi ako nautal.

                

“I will give my secretary a leave, para naman magkaroon ka ng function dito. We’ll enjoy our times together, Alex. Susulitin ko ang pangliligaw ko. Ikaw… ako… dito sa opisina ko…. tayong dalawa lang,” aniya at muli akong kinabig para gawaran ng mabilis na halik saka na siya bumalik sa upuan niya.

                 

How can I continuously reject him if I always let him take over my mind and body, unconsciously? Nakakabaliw.

  

   

      

      

    

BITBIT ko ang isang kahon ng coupon bond at lisik na lisik ang mga mata ko sa kaniya. Wala talaga siyang kwenta. Tinitignan lamang niya ako habang hirap na hirap akong bitbit ang kahon.

                 

Ibinagsak ko ito sa harap niya at nakita ko siyang nakangiti sa akin. “Anong gusto mong kainin ngayong lunch?”

               

“Hindi ako kakain. Tigilan mo ’ko—”

                 

“Ay, akala ko ako,” pagputol niya sa akin kaya’t sinamaan ko pa lalo siya ng tingin.

             

“Gago!”

             

“Mas mahal kita, Alex,” aniya sa akin. Kung nagkataon na ako pa rin ang babaeng patay na patay sa kaniya, baka naihi o nagkikisay na ako sa kilig, pero hindi na…. matagal ko nang kinalimutan ang nakaraan kong iyon.

                     

“Lumayas ka na sa harap ko. Ako na ang mag-aasikaso ng mga ’to para hindi ako abutin ng dalawang buwan sa opisina mo!Kumain ka na kung gusto mo,” saka ako naupo at nagsimulang buksan ang mga folder na may lamang impormasyon tungkol sa sponsorship niya.

                    

“Payag kang kumain ako?” tanong niya ngunit hindi ko siya pinansin. “Alex, payag ka ba?” muli niyang pangungulit.

            

“Just fucking do whatever you want—” bigla ko na lamang nabitawan ang folder na hawak ko dahil bigla na lamang siyang dumukwang sa akin saka sinakop ang mga labi ko.

             

Hindi ako nakahuma agad dahil sa matinding gulat. Nagpakasasa siya sa mga labi ko hanggang sa siya na mismo ang lumayo mula sa akin.

                

“There, I just ate,” aniya saka ngingiti-ngiting tumingin sa akin.

                   

“HOW DARE YOU!?”

            

“Yes, Alex. How dare me. Mabuti nga at labi mo lang ang kinain ko, kung ako lang talaga ang tatanungin, may gusto pa akong kainin kaso baka hindi mo ibigay,” aniya sa nakakalokong tono. Namula ako ng sobra, dama ko iyon dahil matindi ang pag-iinit ng pisngi ko sa mga binitawan niyang salita.

                     

“Wala kang pinipiling lugar! Iyang kahalayan mong hayop ka hindi na nawala sa’yo—”

             

“Anong kahalayan?” nakakaloko niyang putol sa akin saka pa siya biglang nagtakip ng bibig at kunwaring nagulat sa sinabi ko dahil tinuro-turo pa niya ako. “Anong iniisip mo!? Gusto ko lang naman kumain ng talaba at tahong kaso red tide!” dagdag pa niya na lalo pang nagpa-init ng mukha ko.

               

“BASTOS KANG HAYOP KA!” at akmang babatuhin ko sana siya ng folder nang bigla niyang hinawakan ang pulso ko.

                   

“Ang bastos, nakahubad, Alex. Kapag gusto mo naman ng special, pwede naman akong tumuwad, pero may alam akong extra special,” aniya saka pa niya inilapit ang mga labi niya sa kaliwang tainga ko. “Ikaw… ako, parehong nakahubad… habang ikaw nakatuwad,” pagpapatuloy niya na tila gusto ko nalang talagang panawan ng malay-tao.

                

“MALIBOG! BASTOS! HAYOP!” sigaw ko habang pinaghahampas siya ng mga kamay ko.

           

“Normal ko pa ’to, paano pa kapag pinairal ko na ang pagiging totoong malibog ko sa’yo?” mayabang niyang pahayag sa akin.

        

“I’m fucking quitting—”

   

“Ooopsss. Alam mong hindi mo pwedeng gawin ’yan. Maraming bata ang nakasalalay ang pag-aaral sa’yo,” nakangisi niyang turan sa akin.

           

“Kaya ko silang pag-aralin!”

                

“Why can’t you admit it, Alex? Mahal mo pa ’ko. Apektado ka pa rin sa akin. Ako pa rin ang mahal mo. Just admit it, titigil ako,” sumeryoso bigla ang tinig niya kaya’t hindi ko malaman kung anong dapat na maging reaksyon ko.

                  

Tumayo ako mula sa kinauupuan ko saka ako nakipagsukatan ng tingin sa kaniya.

            

“Paano kong tatanggapin sa sarili ko na mahal pa kita, kung mismong kaarawan ko na dapat sana ay masayang-masaya ako, nahuli kong nakapatong ka sa pinakamatalik kong kaibigan habang humahalinghing? Ang masakit pa ro’n, ako pa ang pinagtabuyan mo paalis, dahil ano na nga ulit? Ahh… dahil hindi mo ako gusto, at ginamit mo lang ako para mai-close deal ang first project mo. Ngayon mo sabihin na aminin ko? Tell me, Axel. Paano? Dahil kung magagawa ko, para ko nalang din tinraydor ang sarili ko.”

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

FLASHBACKS TAYO SA SUSUNOD NA MGA CHAPTERS. I’LL SHOW YOU HOW ALEX TURNED THE WAY SHE IS NOW, AND WHEN DID AXEL COME BACK TO HER LIFE.

Three

ALEX

      

Nakangiti

ako

habang

nakatitig sa gitarang binili ko para sa kaniya.

Noong

minsan kasi

akong

nagpasama sa kaniya upang mamili ng regalo para sa anniversary

nina

Mommy Avrein

at

tito

Vience ay nakita kong

titig

na titig siya sa gitarang ito. Matagal ko nang kilala si Axel, at alam ko kung kailan niya gusto ang mga bagay-bagay.

   

Kasalukuyan akong nagsusulat ng liham na isasama ko sa gitara nang makarinig ako ng pagtikhim mula sa likuran. Agad akong napalingon at nakita ko si Daddy Luis na nasa pintuan ko. My dad? He’s the greastest man in my life. Walang makapapalit sa kaniya.

                  

“Mukhang masaya ang prinsesa ko,” aniya saka lumapit sa akin at hinalikan ako sa buhok.

       

Tumingala ako sa kaniya saka ako nagsalita. “You know how much Axel means to me, Dad,” nakangiti kong wika sa kaniya.

              

“I know, kaya nga nagseselos na ’ko dahil parang mas mahal mo pa siya kaysa sa akin,” tumatawang wika niya kaya’t natawa rin ako bago ako tumayo at yumakap sa kaniya.

             

“You’re the best man in my life, Dad. Walang makakapalit sa’yo. You will always be the best man for me,” turan ko at naramdaman ko ang paghaplos niya sa buhok ko.

                 

“I don’t want you to get hurt, Lhayanna. You’re my greatest treasure. Bilang ama, kakayanin kong sagupain lahat kapag nasaktan ka. Hindi kita binabawalan magmahal, but please baby, magtira ka para sa sarili mo. Hindi pwedeng lahat ibibigay mo, dahil kapag dumating ang araw na iwan ka, na huwag naman sanang mangyari, mahihirapan kang bumangon kasi walang natira sa’yo,” aniya saka mas pinahigpit ang yakap niya sa akin. “Bumaba na tayo, magagalit nanaman ang Mommy mo.”

           

Nauna nang bumaba si Daddy. Nag-ayos lang ako ng sarili ko bago ako nagdesisyon na bumaba na.

             

Sa pagbaba ko ay nagulat ako sa nakita ko. Nasa hapag-kainan namin si Axel at nagsisimula na rin kumain. Hindi ko alam kung makakaramdam ba ako ng kilig o ano, dahil alam ko kapag dito siya nag-almusal, siguradong sabay nanaman kaming papasok.

        

Hindi ako kumikibo habang kumakain kami dahil sa kilig na nararamdaman ko. Hindi rin naman kumikibo si Axel at mukhang sarap na sarap sa niluto ni Mommy.

          

Matapos kumain ay agad kong kinuha ang bag ko at nauna nang lumabas ng bahay. Sumakay na ako ng sasakyan niya kahit hindi niya pa sinasabi na isasabay niya ako. Alam ko naman na pipilitin siya ni Daddy at iyon pa rin naman ang mangyayari.

               

Hindi nga ako nagkamali, sumakay siya ng sasakyan niya at minaneho ito patungo sa eskwelahan namin ngunit hindi pa rin siya nagsasalita.

          

“A–Axel,” pukaw ko sa atensyon niya ngunit patuloy lamang siya sa pagmamaneho. “P–Pwede bang sabay tayong kumain ng lunch? Tapos mamayang uwian, pwedeng pahatid na rin sa’yo? M–May ibibigay kasi sana ako,” utal kong wika sa kaniya.

               

“What’s the date today?” tanong niya sa akin na malayo naman sa sinabi ko.

   

“April 23,” mabilis kong sagot sa kaniya at bigla na lamang siyang nagpreno bago niya iginilid ang sasakyan.

                 

“Remember this day, Alex. From now on, girlfriend na kita,” aniya at gulat na gulat ang buo kong pagkatao sa narinig kong iyon. Hindi ako makapaniwala.

                 

“T–Tama ba ang dinig ko?” utal na tanong ko sa kaniya. Kailangan kong masiguro na hindi ako nililinlang ng tainga ko sa narinig ko.

       

“Girlfriend na kita. You don’t have to chase me anymore. Kusa na akong huminto para sa’yo,” aniya at sa gulat ko ay inalis niya ang seatbelt niya saka kinintalan ng halik ang pisngi ko. “I have all the rights now, Alex.”

                   

Hindi ko man makuha ang huli niyang sinabi, importante ay masaya ako sa mga oras na ito. Pakiramdam ko pa nga ay nakalutang ako sa alapaap dahil sa sobrang galak ng puso ko.

        

Sa wakas ay mayroon na akong karapatan sa taong gusto ko…. sa taong mula pa noon ay tinitibok na ng puso ko! Sa wakas.

        

       

       

      

 

KUMAKAIN

kami rito sa stadium ni Axel. Hindi ko alam kung bakit ayaw niyang kumain sa cafeteria. Bukod pa roon, lagi lang niya akong binibilinan na magbaon o magpa-deliver nalang ng pagkain. Ayaw niyang samahan ako mamili ng pagkain. Hindi nalang ako nagtatanong kung bakit, dahil ayokong magalit siya. Hindi ko alam kung anong gagawin o mararamdaman ko, sa oras na magalit siya sa akin.

      

“Alex, may laban ako ng basketball mamaya. Huwag mo na akong hinatayin, deretso ka nang umuwi. Magpasundo ka kay Mang Ignacio,” aniya na tinutukoy ang personal driver ng pamilya namin.

                      

“Pero…. gusto ko sanang panoorin ka, Axel. Gusto kong suportahan ka sa mga gusto mo. Gusto kong nandoon ako habang masaya kang ginagawa ’yong mga bagay na gusto mo at nagpapasaya sa’yo—”

                 

“I fucking said no. Hindi kailangan na nandoon ka. Hindi kailangan na manood ka. Hindi kita kailangan sa laro. Iintindihin ko pa ang paghahatid sa’yo, imbes makakapagpahinga nalang ako kapag tapos ng laro,” putol niya kaya’t mabilis akong napayuko. Nagpipigil ako ng luha. Ayokong umiyak. Hindi ako pwedeng umiyak.

                       

“S–Sige,” tanging naisagot ko sa kaniya saka na ako nagdesisyon na iligpit ang kinakain ko. Nawalan na ako ng ganang kumain. Halos hindi ko nga malunok ang mga pagkain dahil sa narinig ko.

              

“Huwag mo ’kong dramahan, Alex. Ikaw ang may gusto ng ganitong set-up. You chose me, right? Then bear with how I behave. Ganito ako, ganito ang lalaking gusto mo. Hindi mo ’ko mababago,” aniya at padabog na binalibag ang kutsara at tinidor na ginamit niya

bago tuluyang umalis.

               

It’s been a month since we became in a relationship…. pero sa isang buwan na ’yon, hindi ko alam kung may araw ba na mahal niya ’ko o wala nalang siyang magawa dahil ginusto niyang maging girlfriend ako.

                 

“Kasibangot mo naman!” Napalingon ako sa nagsalita at nakita ko si Ymari na may bitbit na garapon ng stick-o habang papalapit sa akin.

       

“May iniisip lang,” sagot ko sa kaniya nang makalapit na siya sa akin saka ako dumukot ng stick-o mula sa hawak niyang garapon.

       

“Nag-away siguro kayo ni Axel, ’no?” tanong niya sa akin.

            

“Hindi naman kami nag-aaway. Alam mo naman ’yon,” tipid na sagot ko sa kaniya.

            

“Aba’y oo naman. Kasi paano naman kayong mag-aaway kung never ka naman nakipag-away sa kaniya? Kung never mo siyang tinanong sa mga nakikita mo at nababasa mo. Napaka martyr mo Lhayanna, ang sarap mong ipalit sa kay Rizal sa monumento niya,” mataras na pambabara sa akin ni Ymari.

           

“Hindi mo ’ko naiintindihan—”

                   

“Na natatakot kang baka kapag kinastigo mo siya, hindi ikaw ang piliin niya o hindi mo papabor sa’yo ang sasabihin niya? Naiintindihan kita sa part na ’yon, Yanyan

,“ muli niyang putol sa akin kaya’t napayakap ako sa kaniya. Tama siya. Isa iyon sa mga dahilan ko.

                   

Humiwalay ako sa kaniya saka ko kinuha ang mga gamit ko. “May klase ako ngayon ng major, ikaw, anong klase mo?” tanong ko sa kaniya.

                  

“Vacant ko. Lalamon muna ako sa hepa lane,” sagot naman niya sa akin saka na siya naunang umalis.

            

Nagsimula na akong maglakad patungo sa college building namin. As usual, iilan lang ang mga estudyante dahil bibihira lang ang kumukuha ng kursong education ngayon. Siguro ay iilan na lamang talaga ang nangangarap upang maging guro.

    

Saktong aakyat na sana ako pa-second floor nang maraanan ko ang men’s cr at narinig ko ang pamilyar na tinig mula roon. Agad akong nagkubli sa likod ng isang white board nasa labas ng isang classroom.

                  

“Jackpot ka na nga, dre, pero kung umasta ka kala mo agrabayado ka pa,” dinig kong anang isang tinig.

                   

“Jackpot? ’Tang ina, dre, masakit sa ulo. Para akong kumuha ng bato na pinukol ko sa sarili kong ulo. Daig pa ang linta kung makadikit. Nahihiya na nga ako,” sagot ng isang pamilyar ma tinig sa akin. Tila alam ng puso ko king anong tinutukoy nito kaya’t animo ba ay pinapaulanan ako ng libo-libong patalim.

                     

“Kaya ba laging patago ang pagkikita n’yo?”

             

“Sa totoo lang, matagal ko na siyang gustong hiwalayan, dre. Ang kaso, naaawa ako. Awa nalang yata ’yong nararamdaman ko,” sagot niya na ikinatakip ko ng bibig dahil may mga hikbi na nais kumawala sa mga labi ko. Bakit ganito? Bakit puro nalang sakit?

                

Lumabas ako mula sa pinagkukublian ko at tumakbo patungo sa classroom ko. Kahit anong sakit ang nararamdaman ng puso ko, hindi ko maaaring pabayaan ang pag-aaral ko.

               

Kahit na hirap na hirap akong mag-focus sa lesson ay pinilit ko. Pinilit ko rin ang sarili ko na maging ayos sa mata ng lahat…. maging sa mata niya. Hindi ko maaaring ipahalata sa kaniya na may nalaman ako…. ayokong mawala siya sa akin…. ayokong mawala si Axel sa akin.

                  

Tatawagan ko na sana si Mang Ignacio para magpasundo ngunit may ideyang pumasok sa utak ko. Pupunta ako sa basketball game niya, kahit pa ayaw niya. Patago na lamang akong manonood. Patago na lamang akong susuporta. Ayokong maging pabigat sa kaniya…. dahil sa kabila ng mga narinig ko…. mahal ko pa rin siya.

   

Magbubulag-bulagan nalang ako. Dadating naman siguro ang oras na totoong mamahalin niya ’ko… na pahahalagahan niya ’yong mga oras na ako ang naroon para sa kaniya.

               

Nakarating ako sa basketball court at tinungo ko ang pinatagong bleacher na alam kong blind spot ng kinapwe-pwestuhan ng team nila. Nagsisimula na ang laro nang dumating ako at natutuwa akong lamang sila.

                

“GO AXEL!” sigaw ng karamihan ng narito. Paborito talaga siya ng masa at madla.

              

Siguro nga sobra kong minahal si Axel mula pagkabata…. dahil kaya kong talikuran ang sakit na nararamdaman ko para sa kaniya. Matatawag ko bang katangahan ang sobrang pagmamahal?

         

Tuwing makakashoot siya ay pinipigilan ko ang sarili kong sumigaw at tumili. Ayokong malaman niyang narito ako. Lihim na lamang akong natutuwa at pumapalakpak sa tuwing nagpapakita siya ng gilas sa court. Pinakamagaling siya sa mga mata ko, at alam kong sa mata rin ng karamihan. He’s Axel Montealegre, WWU’s MVP. Siguro isa iyon sa mga dahilan kung bakit mas nahulog pa ako sa kaniya.

                 

“Nakakainis! Ang gwapo na, ang galing pa! Pahinga ng isang Axel Leindeyl Montealegre!” tili mula sa likuran ko. Gusto kong ipagmalaki na ako ang girlfriend niya pero hindi ko magawa.

                   

“Nakakainggit nga si Charlotte, e! Pagkatapos ni Sabrina, siya ngayon ang flavor of the month ni Axel. Sana ako nalang!” sagot naman ng isa. Tila ako natuod sa narinig ko. Si Charlotte ang University Muse ng West Windle.

                

Natapos ang laro at sa gulat ng lahat ng narito ay may bigla na lamang tumakbo patungo kay Axel saka tumalon at yumakap bago siya biglang hinalikan.

       

Nakatitig lang ako sa kanila, lalo pa nang makita kong maghiyawan ang lahat nang sagutin ni Axel ang halik na iyon sa kaniya.

       

Naiisip niya ba ako sa mga oras na ito? Naiisip niya ba kung anong nararamdaman o pwede kong maramdaman sa ginagawa niya? Kaya ba gusto niya akong pauwiin ng maaga?

              

Hindi ko alam ang mararamdaman ko. Umalis ako ng court at nagtungo sa college building namin na wala nang tao. Doon ay iniiyak ko lahat ng sakit…. nagmamahal lang naman ako…. pero bakit ganito?

       

---

                  

Napaupo siya sa sofa matapos ng sumbat na ginawa ko sa kaniya. Totoong kapag tinanggap ko sa sarili ko na may pakialam pa ako sa kaniya, para ko nalang din tinraydor ang sarili ko.

         

Pinatatag ko ang sarili ko sa matagal na panahon. Pinilit kong baguhin ang sarili ko upang hindi ko na muling maranasan ang sakit na naranasan ko mula sa kaniya.

          

“Aalis na ’ko,” paalam ko dahil kailangan ko nang umalis, dahil kung hindi ay baka ano pa ang mga maisumbat ko sa kaniya.

         

Saktong naglakad na ako patungo sa pinto nang hawakan niya ang kamay ko, kaya’t muli akong napalingon sa kaniya.

     

“Ilang beses na akong humingi ng tawad sa’yo, Alex. Mula pa noong bumalik ako, puro paghingi nalang ng tawad ang ginawa ko—”

            

Hindi ko siya pinatapos dahil mabilis ko siyang sinampal at nginisian.

                    

“Kaya bang ibalik ng paghingi mo ng tawad ang dating ako na nawala dahil sa’yo!? Kaya bang ibalik ng paghingi ng tawad mo ’yong pagmamahal na ginugol ko sa’yo!? Kinailangan kong tiisin lahat dahil sa sobrang pagmamahal ko. Kinailangan kong balewalain lahat huwag ka lang mawala sa akin, pero anong nakuha ko pabalik? Wala, Axel… puro pasakit.”

                

“Alex, please—”

        

“Ginago mo ’ko ng harap-harapan, pero wala akong magawa kung hindi palihim na masaktan.”

   

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

I dunno about you, pero marami akong kilalang Lhayanna style sa totoong buhay. Mga martyr. 💔

Vote and comment kapag feel n’yo. Wala nang pilitan ’to. Kapag trip n’yo nalang. Wala na ’kong magagawa.

Four

ALEX

      

Tatlong araw. Tatlong araw akong hindi umaalis ng condo ko. Tatlong araw na akong hindi pumupunta sa kumpanya niya upang asikasuhin ang sponsorship niya. Ayoko siyang makita…. ayaw ko siyang makasama.

               

“Ibuburo mo nalang ba ang sarili mo rito?” Agad akong napalingon sa nagsalita at nakita ko si Gray na ibinaba ang mga dala niyang supot sa sahig bago ako dinamba sa sofa at niyakap.

                       

“Kailan ka pa dumating?” tanong ko sa kaniya saka ko siya niyakap pabalik.

                 

Humiwalay muna siya sa akin bago siya nagsalita. “Kaninang madaling araw, nag-leave ako ng three months. Tumawag agad ang mommy mo sa akin. Nagkukulong ka nga raw sa condo,” aniya sa akin saka muling tumayo at dinampot ang mga supot saka na siya nagtuloy sa kusina.

            

“I’m fine. Ngayon pa ba naman ako hindi magiging okay?” wika ko sa kaniya habang nakikita ko siyang nagsasalansan ng mga pinamili niya. Mukhang inutusan siya ni Mommy na dalhan ako ng mga pagkain dito sa condo.

             

“Fine ka diyan. Gusto mong batuhin kita ng spam?” saka pa nga niya ako inambaan ng de-latang spam.

            

“Seriously. Ikaw nalang naman ang laging nagsasabing hindi ako okay,” nakangusong wika ko sa kaniya habang napatong ang baba ko sa sandalan ng sofa.

                  

“Because I saw how devastated you were back then. I saw how much you threw yourself away. I saw how much you suffered. Ako kasi ’yong nandoon. Ako ’yong nakakita kung gaano ka katanga at kung gaano ka kabobo,” singhal niya sa akin kaya’t lalong napatulis ang nguso ko.

          

Gray Sandlers is my friend— no, he doesn’t regard himself as my friend. For him, he’s my companion. He’s a pilot kaya madalang pa sa patak ng ulan kung magkita kami. I met him when I was in high school kasi pareho naming hilig ang pagbabasa ng mga libro pati ang pagpunta sa mga theatrical events, kaya we never lost contact.

                   

“Nagbago na nga po ako—”

           

“Pero mananatili pa rin na marupok? Nabalitaan ko from Vincent na pinadala ka sa company ng iyong mahal na ex for scholar sponsorship. Kumusta ka naman?”

   

Tumayo ako saka ako lumapit sa kaniya at mabilis siyang sinuntok sa braso. “Alam mo ikaw, malakas ang tama mo. Alam mong sinaktan ako ni Vincent pero nagagawa mo pa rin siyang kausapin at tanungin ng tungkol sa akin. Hindi ako magtakha baka pati ’yong isa kong ex, maging bestfriend mo pang gago ka,” gigil na pahayag ko ngunit tinawanan lang ako ng loko saka ginulo ang buhok ko.

           

“Alam mong kahit bali-baliktarin ang mundo, ikaw at ikaw pa rin ang kakampihan ’ko. Ako lang ’to, Yanna, ang pinakagwapong Gray Sandlers,” mayabang na pahayag niya sa akin.

            

“Oo na, pero pwedeng huwag ka nang makipag-usap kay Vincent? Isa pa sa epal ng buhay ko ’yon, e.”

                

“Pero alam mo, Yan, kung ako ang tatanungin? Mas valid naman ang reason ni Vincent sa pag-iwan sayo—”

     

“Walang valid-valid, Gray. Pareho akong iniwan ng mga animal na ’yon,” angil ko sa kaniya saka ako tumalikod sa kaniya.

                  

“Oh, saan ka pupunta?” pigil niya sa akin.

             

“Haharapin ang kampon ni Satanas. Baka dapuan ng kademonyohan dahil sa hindi ko pagpapakita sa kaniya at tuluyan niyang hindi pirmahan ang sponsorship,” sagot ko sa kaniya saka na ako nagtuloy sa silid ko.

            

“Bilisan mo lang, ako na ang mag-aalay— este maghahatid sa’yo,” tumatawang pahabol niya.

           

           

   

   

     

     

         

TAAS noo kong pinasok ang opisina niya nang hindi man lamang kumakatok. I don’t really care about his rules, for I am the rule myself.

            

Nakita ko siyang subsob na subsob sa mga papeles na nasa harapan niya na animo hindi niya talaga napansin ang pagpasok ko rito.

               

“Kung may dala akong baril, patay ka na ngayon,” pukaw ko sa atensyon niya kaya’t napa-angat siya ng tingin sa akin.

           

Ayokong isipin na may concern pa ako sa kaniya, ngunit sa nakikita kong itsura niya ngayon nakakaramdam ako ng awa. Magulo ang buhok niya, bagsak ang balikat niya, hindi maayos ang suot niyang suit at tie, maging ang ilalim ng mga mata niya ay nangingitim na rin.

                   

“A–Alex,” utal na pagtawag niya sa pangalan ko.

                

“Ayusin mo nga ’yang sarili mo. Hindi ka mukhang kampon ni Satanas, mukha kang miserableng lalaking kinulang sa aruga,” sita ko sa kaniya ngunit mapait siyang ngumiti sa akin.

           

“Iyong babae sana kasing gusto kong mag-alaga sa akin, puro galit nalang ang nararamdaman para sa’kin,” aniya at tila may maliit na kudlit ng sakit ang dumaan sa dibdib ko.

                       

“Wala akong panahon sa mga pahaging mo. Bilisan natin ang pag-asikaso ng sponsorship mo. Alam mo sa sarili mo na ayokong magkaroon pa ng ugnayan sa’yo— AXEL!” I shouted. I literally shouted after I saw him slowly falling from his swivel chair.

                   

Mabilis akong dumulog sa kaniya saka ko siya inalog-alog. “Hey! Gumising ka, huwag mo ’kong pagtripan! Ginawa mo na sa akin ’to noon! ’Tang ina, Axel, kapag pinati-tripan mo lang ako, babasagin ko ’yang bayag mo!” natatarantang sigaw ko ngunit hindi pa rin siya gumagalaw kaya’t tuluyan na akong binundol ng kaba. Hindi na ito ang dati…. hindi na niya ako pinagti-tripan lang.

         

---

         

Abala ako sa pag-aayos ng mga notes ko dahil malapit na ang finals. Hindi ko maaaring unahin ang sakit na nararamdaman ng puso ko. Hindi ko rin kinastigo si Axel sa nasaksihan ko. Ganoon pa rin naman ang turing niya sa akin. Walang nagbago… tila wala siyang kasalanan sa akin kaya’t nagpanggap na lamang akong walang alam habang nasasaktan ng palihim…. ngunit hindi ko maiwasan na maging tahimik habang kasama siya.

                      

“SIS!” Kinabahan ako sa tinig na iyon kaya’t agad akong napalingon. Nakita ko si Ymari na pawis na pawis at mukhang kakagaling pagtakbo.

           

“Anong nangyari—”

          

“Si Axel nasa infirmary! Nawalan nalang bigla ng malay sa pathwalk!”

           

Para akong nabuhusan ng malamig na tubig. Agaran akong tumakbo patungo sa infirmary. May mga luha rin na naglalandas sa pisngi ko. Hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko sa mga oras na ’to.

         

Nakita ko na lamang siyang nakahiga sa isa sa mga patient bed. Mabilis akong dumulog sa kaniya.

                

“A–Axel? Si Lhayanna ’to. A–Anong nangyari sa’yo?” Nanatili lamang siyang nakapikit kaya’t lalo akong kinabahan. “T–Tatawagan ko na ba sina Mommy Avrein? A–Axel, please naman maging okay ka lang,” nanginginig ang boses na wika ko.

              

Hinawakan ko ang kamay niya at sa gulat ko ay bigla na lamang niya aking hinila kaya’t napasubsob ako sa dibdib niya, saka niya mabilis na kinintalan ng halik ang leeg ko!

                 

Gulat na gulat ako sa mabilis na pangyayari. Hindi ko alam ang iaakto ko. Hindi rin ako makagalaw dahil sa gulat.

          

“At last, you talked,” aniya nang magtama ang mga mata namin. “Ito lang pala ang paraan para makausap ka at marinig ko ang boses mo,” dagdag pa niya ng nakangisi.

                  

“I–It was all an act?” hindi ko makapaniwalang wika sa kaniya.

                       

“Yes, Alex. Hindi mo kasi ako kinakausap,” dagdag pa niya saka ako muling hinila ang niyakap. “I hate it whenever you are different around me. I want my Alex. I want my usual Alex,” aniya na tila ikinatunaw ng puso ko. Napaka uto-uto ko ngunit wala akong magawa…. dahil kapag si Axel ang nagsalita, tanga nanaman ako…. ng paulit-ulit.

                      

---

          

Mabilis akong tumawag ng saklolo upang dalhin sana siya sa ospital ngunit mas pinili kong iuwi na lamang siya sa condo niya. Pagpye-yestahan lamang si Axel ng media at ng madla. Kilala siyang bachelor sa bansa at mahihirapan ako kung may lalabas na issue tungkol sa amin dalawa.

                         

Kaka-alis lamang ng doktor na tinawagan ko upang tignan siya at sinabi nito sa akin na over fatigue lang daw ang nangyari kay Axel.

          

Tinitigan ko lamang siya habang nakahiga siya sa malaki niyang kama. Magkamukhang-magkamukha talaga sila ni tito Vience ngunit nakuha niya ang mga mata ni Mommy Avrein na animo humihiyaw ng hindi maipaliwag na emosyon.

                        

Balak ko na sanang umalis ngunit nagulat ako nang hawakan niya ang kamay ko saka niya unti-unting iminulat ang mga mata niya. “C–Can you stay?” nanghihinang wika niya sa akin.

            

“Hindi kita responsibilidad,” wika ko saka ko hinatak ang kamay kong hawak niya.

                 

Hindi siya sumagot, bagkus ay pinilit niyang maupo kahit pa nanghihina siya.

                 

“C–Can you stay regardless of me not being your responsibility?” Hindi ki maipaliwanag ang tonong gamit niya. Basta ang alam ko, hindi ko nagugustuhan kung saan patungo ang usapan na ito.

                

“Tatawagan ko nalang ang mommy mo—”        

“You said those words back then too,” putol niya sa akin na tumutukoy sa nangyari noon.

        

“And I regretted coming for you. Lubos-lubos akong nag-pauto,” saka ako tumawa sa kaniya na puno ng kasarkastikuhan.

                  

             Literal na nagulat ako nang makita ko ang pangingilid ng luha sa mga mata niya. Mariin niya akong tinitigan bago siya nagsalita. “Tell me what should I do to relieve your anger, Alex? Tell me. Lahat gagawin ko. I will do everything to save you from hatred. Ayokong makita na naging ganito ka dahil sa akin. Pakiramdam ko kasalanan ko. Pakiramdam ko—”

              

“DAPAT HINDI MO ’KO TINARANTADO!” I bursted. Ayaw ko man ay wala akong nagawa. Kusang lumabas ang galit na mga salitang iyon mula sa mga labi ko.

              

“Alex, save yourself from what I did. Hindi pwedeng habang-buhay kang may kinikimkim na sakit sa loob mo—”

                

“You don’t know anything about pain, Axel. Dahil kung may alam ka tungkol sa sakit, hindi mo ’ko sinaktan at ginago ng paulit-ulit. Huwag kang magsalita na akala mo alam mo kung anong binigay mo, dahil walang ibang makakaalam ng sakit kung hindi ako lang,” madiin ang bawat salitang pahayag ko sa kaniya.

               

I became stronger. How do I say so? Hindi na ako naiiyak. Hindi na nangingilid ang mga luha ko sa pagsasalita ko.

                 

“Naiintindihan ko, pero hindi ko gugustuhin na nakikita kang ganito. Everyday, I see you hurting from the pain I’ve caused…. from the hatred you built…. from misery. I’m fucking hurt knowing that I was the one who caused you to change the way you are now. It fucks me knowing how much pain I ingrained in your system. Nasasaktan ako dahil nakikita kong nasasaktan ka—”

                    

Nginisian ko siya ng nakakaloko kaya’t napahinto siya sa pagsasalita. “Stop talking about pain, Axel. Wala kang alam sa sakit. Honestly, it was my fault. Paulit-ulit akong nasaktan, kasi paulit-ulit kitang binigyan ng pagkakataon na saktan ako. Alam mo sa sarili mong tanga ako dahil sobrang mahal kita, pero ano na ngang ginawa mo ulit? Ah oo. Lalo mo lang akong ginawang tanga,” mapait na turan ko sa kaniya.

                   

“Alex, alam mong—”

         

“Hindi niya ba ’ko magagawang mahalin? Hindi ba ako pwedeng maging sapat sa kaniya? Hindi ba pwedeng kahit minsan ako naman? Hindi ba pwedeng ako lang? Am I wrong for loving him? Nagpapakatanga nalang ba ’ko? Ginagawa niya ba ’kong martyr dahil nakikita niyang mahal ko siya? Am I not worth loving? Am I useless? Wala ba akong karapatan na sumaya? Bakit nagmamahal lang naman ako, pero ganito kasakit? Bakit sa’kin nangyayari ’to? Bakit hindi ako? Bakit hindi nalang ako? THOSE WERE THE GODDAMN QUESTIONS I HAD BACK THEN, AXEL! PERO ANONG ALAM MO!? WALA! DAHIL HABANG MASAYA KANG SINASAKTAN AKO, WALA AKONG MAGAWA DAHIL TANGANG-TANGA AKO SA PAGMAMAHAL KO SA’YO!”

                

I said those words strongly…. without breaking down. Siguro tama nga ang mga tao sa paligid ko…. narito pa rin ang sakit. Naroon pa rin ako sa nakaraan kung saan ako lubos na nasaktan. Naroon pa rin ako sa nakaraan na kahit kailan hindi ako naging sapat. Naroon pa rin ako…. hindi ko man gustuhin, ngunit naroon pa rin ako. Lhayanna’s pain made me…. the stronger Alex.

               

“I don’t know. I don’t fucking know what to say, Alex,” aniya saka ko nakita ang tuluyang pagkalaglag ng mga luha niya.

                      

“I was so damn devoted to you… hopelessly. Kasi akala ko may babalik sa akin, pero dapat pala hindi ako umasa. Pinagmukha ko lang tanga ang sarili ko. But you know what, Axel? Sa sobrang pagmamahal ko noon sa’yo… I came to a certain point, that I told myself….” I paused for a moment as I stared at him blankly.

          

“P– Please, Alex—”

    

“Makita ko lang na masaya ka, kahit hindi na ako ’yong dahilan… kahit hindi na sa’kin… okay na ’ko. Mahal kita, doon ako sa kung saan alam kong masaya ka.”                

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Arigatou! 🥀

Five

LET ME HAVE MY NOTE HERE. HEHE.

• Kung hindi n’yo bet ang story ni Axel at Lhayanna, you are free not to read this series. Walang kaso sa akin ’yon, pero may gusto akong klaruhin sa inyo. Hindi porke’t hindi siya kagaya ng ibang series, hahanapan n’yo ako nang gaya ng mga nauna. I TOLD YOU, THIS ONE IS DIFFERENT. Kung gusto n’yo pala na ang stories ko ay pare-pareho ng atake, then pwede mo na akong iwan. I won’t give you that. Hindi pwedeng pare-pareho sila ng pag-atake, dahil paano n’yo madi-distinguish ang alin sa alin kung pare-pareho lang sila? Sorry, pero kung hindi n’yo pa naranasan masaktan at lokohin, then Lhayanna Alex Almeda is not just for you. Thank you. 😊

–

ALEX

Tinalikuran ko na siya at hindi ako umaasang maiintindihan niya ako. I was the one devastated… hindi naman siya.

Akmang bubuksan ko na ang pintuan ng silid niya nang bigla na lamang may pares ng braso ang yumakap sa bewang ko. Natuod ako pangsamantala. Hindi ko ’yon inaasahan.

Inalis ko ang pagkakayakap niya sa bewang ko para humarap sa kaniya ngunit muli lamang niya akong niyakap at doon ko nakitang nakaluhod siya sa akin, habang naglalandas ang mga luha sa mga niya.

“Alex…. I’m sorry. I’m sorry for being so fucked up. I’m so sorry for that selfish boy you once loved. I’m sorry for that pathetic, stupid, ill-mannered boy who broke you. He’s nothing but a useless jerk. I’m sorry…. Alex,” aniya at hindi ko maipaliwanag ang dapat kong maramdaman sa mga katagang iyon. Tila idinuduyan ang puso at pagkatao ko sa narinig ko.

“Get off me, Axel-”

“Hindi ko alam kung ano pa bang pwede kong gawin para patawarin mo ’ko. Hindi ko alam kung ano pang dapat kong gawin para mapatawad mo lahat ng katarantaduhan ko sa’yo. Hindi ko na alam saan pa ’ko magsisimula. I broke you, and I am so damn sorry about that. Kung alam mo lang, Alex…. kung alam mo lang kung gaano kita kamahal. I am so damn inlove with you since we were a kid. I am so damn inlove with you since I became aware of the word love, but I am just so fucked up back then. I don’t fucking know what I really want. I ain’t fucking aware of what makes me happy. I am clueless about my priorities. Sa kagustuhan kong malaman ang mga gusto ko, I ended up hurting you…. Ikaw na ibinigay lahat ng magpapasaya sa akin. I threw you…. I threw away my gem…. I threw away my treasure…. I threw away my loving Alex.”

Napakagat labi ako sa narinig kong iyon, dahil may mga luhang nais bumagsak mula sa mata ko. Sa mga salitang nanggaling mismo sa kaniya, pakiramdam ko ay muli ko nanaman naramdaman ang sakit…. pakiramdam ko hindi pa man naghihilom ang sugat na likha niya, ay muli nanaman itong nanariwa.

I composed myself. Hindi ako pwedeng umiyak…. no, not anymore.

“Your sorry means nothing now, Axel. Saan pa tayo dadalhin ng sorry mo? Sa’yo na mismo nanggaling, tinapon mo ’ko. You threw me…. you wasted me. You threw me when all I did was to give everything to you. Binigay ko naman lahat. Ginawa ko naman lahat. Maybe…. just maybe…. I wasn’t enough for you back then…. and I am sorry, Axel…. I won’t let myself be thrown again. Naitapon mo na akong minsan, katangahan na kung hahayaan ko iyong mapangalawahan,” wika ko sa kaniya saka ko sapilitan na kinalas siya mula sa akin at humakbang ako patalikod.

“A-Alex…. please…. just one last chance-”

“Once is enough, Axel. Two is too much,” putol ko sa kaniya saka ako nagmamadaling lumabas ng silid niya at doon ko na hinayaan malaglag ang mga luha ko.

Why do I still have to feel this way? Bakit, Axel? Bakit kung kailan ako nagdesisyon na unahin naman ang sarili ko, saka ka babalik? Para ba muli akong wasakin?

Saktong tuluyan na akong palabas ng condo niya nang bigla na lamang akong nakarinig ng malakas na kalabog. Agaran kong nilingon ang pinanggalingan ko at nakita ko si Axel na nasa sahig at walang malay.

Hindi ko na nagawang makapag-isip pa. Agad akong tumakbo patungo sa kaniya at inihiga ang ulo niya sa hita ko.

“AXEL!!”

“A-Alex…..”

His nose is bleeding kaya’t lalo ang kinabahan. Hindi ko maintindihan ang nangyayari. Nababa blangko ako. I hate blood, for goodness’ sake.

“WHAT THE FUCK IS HAPPENING!? TELL ME, AXEL!”

“S-Stay…. S-Stay with me.”

LAKAD paroon at parito ang ginagawa ko. Hindi ko alam kung anong nangyayari sa loob ng ER. Hindi pa rin lumalabas si Mamita Yna at Ayce mula sa loob. Hindi ko na alam kung anong nangyayari kay Axel. Ang sabi n’ong doktor na tumingin sa kaniya sa condo ay overfatigue lang, pero bakit siya nagkaganoon?

Nanghihina na ’ko, kaya’t napaupo ako sa malapit na upuan. Nais ko sanang ipikit ang mga mata ko ngunit bigla ko na lamang nakita sina Mommy Avrein at tito Vience na humahangos patungo sa akin.

Mommy Avrein is crying. Her innocent face is full of tears.

“B-Baby….” aniya sa akin saka ako biglang niyakap. “H-How’s Axel?”

Bahagya ko siyang inilayo sa akin saka ako tumungin sa mga mata niyang lumuluha. “Wala pa pong balita, Mommy Avrein. Nasa loob pa po sina Mamita Yna at Ayce-” naputol ang pagsasalita ko dahil lalo pa siyang umiyak ng malakas kaya’t kinuha siya mula sa akin ni tito Vience saka siya niyakap nito.

“Vience…. ang anak natin. Hindi pwede…. hindi pwede. Itataya ko lahat. Huwag lang si Axel,” wika ni Mommy Avrein habang pumapalahaw ng iyak.

Natuod ako at nanglamig sa narinig ko. May iba. Mayroon akong hindi nalalaman. Mayroon akong hindi nasusundan sa mga pangyayari.

“M-May dapat po ba akong malaman?” pukaw ko sa atensyon nila at nakita kong napa-awang ang labi ni tito Vience sa katanungan kong iyon.

“Lhayanna, pwede bang sa susunod nalang natin pag-usapan ito? Pwede bang-”

“The new heart had some complications. Mamita Yna however, relieved the pain for the meantime, but we need to take precautionary measures. We will be observing him and working about his condition. We just hope that everything will be okay,” bigla sabat ni Ayce na kalalabas lamang ng ER. “Tita Avrein, tito Vience, I’m sorry to say this, but I saw that his body was slowly rejecting his new heart.”

Tila ako nabingi sa narinig kong iyon. New heart? Rejecting? Condition? Anong hindi ko alam?

Tulala akong napaupo sa sahig ngunit mabilis na dumulog sa akin si Mommy Avrein.

“Lhayanna,” pagtawag niya sa akin saka niya ginagap ang mga kamay ko. “He has a weak heart eversince he was young. Siguro ako ang dahilan. I was in coma when I gave birth to him. Siguro hindi siya na-develop ng maayos sa loob ko,” aniya at muli nanamang umiyak.

“You have to hear my son out, Lhayanna. Marami siyang kailangang sabihin at ipaliwanag sa’yo. Sa kaniya dapat iyon manggaling at hindi sa amin. Sana pakinggan mo siya ng buong puso. Mahal kita bilang anak-anakan, but I love my son too. He went through worst. Hindi lang ikaw ang nasaktan at nahirapan.”

UNTI-UNTI kong iminulat ang mga mata ko, at bumungad sa akin ang nakangiti niyang mga labi habang hawak niya ang kamay ko.

Nakatulog na pala ako sa gilid ng kama niya habang nakadukdok dahil pagbabantay sa kaniya.

Agad akong tumayo at hinawakan ang noo niya. “Kumusta na ang pakiramdam mo? Anong gusto mong kainin? Tatawagin ko muna si Ayce-”

“All I want is you. Ikaw lang din ang kailangan ko,” aniya sa akin ng nakangiti. Bakas pa rin sa tinig niya ang panghihina.

Naupo akong muli saka ko siya tinitigan sa mga mata. “Why, Axel? Why didn’t you tell me?”

“A-Alex….”

“Ano ba ’ko sa’yo? Bakit ganito?”

He smiled weakly. “I love you enough. Mahal na mahal na mahal na mahal kita.”

“Hindi iyan ang sagot sa mga katanungan ko, Axel-”

“But that was my answer, Alex. Mahal kasi kita. Mahal na mahal na mahal kita.”

Pumikit ako at bumuntong-hinga, bago ako dumilat at muling tumitig sa mga mata niya. “I won’t ask you to explain now. Ayokong pilitin mo ang sarili mo. Ayokong magpaliwanag ka dahil lang gusto ko. I want you to tell me everything kapag handa ka nang sabihin sa akin ang lahat. You owe me now.”

He then again smiled faintly. “I will, but can you promise me that you’ll stay with me? Babayaran ko lahat ng utang ko sa’yo. Just stay with me, Alex. I love you so damn much.”

Muli akong bumuntong-hininga at tumango sa kaniya. “I will. I will stay beside you.”

Biglang nag-iba ang timpla ng mukha niya at yumuko siya bago nagsalita. “Just…. Just until when, Alex?”

“Until I want to.”

“Paano kung bukas ayaw mo na? Paano kung sa makalawa naisip mong mali pala-”

“I loved you for years. Pagdududahan mo ba talaga ang pagda-dalawang-isip ko? Hindi ako kagaya mo na pabago-bago ng desisyon. Rest now. Iuuwi na kita mamaya,” wika ko sa kaniya saka ko siya inalalayan na makahiga.

Nakatitig lamang ako sa kaniya habang natutulog siya. Para talaga siyang anghel kung tulog. Hindi ko malaman kung bakit para siyang sugo ng diablo kapag gising at mas lalo kung galit at nagseselos.

Hindi ko ipagkakaila na lumalambot ang puso ko…. dahil iyon naman talaga ang totoo, lalo pa sa mga nalaman ko. Unti-unti kasi akong nakakabuo ng konklusyon sa utak ko, na maaaring tama…. ngunit natatakot akong tama ako.

May pumasok na isang nurse na naka-face mask at may ituturok sana siya kay Axel nang hawakan ko ang kamay niya at pinigilan ko siya. Nagkatitigan kami at agad tumalim ang tingin ko sa kaniya.

“Who are you? He just got his shot few minutes ago. May kasunod agad?” may pagdududa kong tanong dito.

Hindi ito kumibo. Sa halip ay bigla na lamang nitong inagaw sa akin ang kamay niya at mabilis na lumabas ng silid. Halo-halong kaba at takot ang naramdaman ko.

What was that?

Agad kong inulat kay Ayce ang nangyari at sinabi niyang iimbestigahan niya iyon. Hindi ko na pinaalam kay Axel dahil ayokong makadagdag pa iyon sa alahanin niya lalo pa’t hindi maganda ang kondisyon niya.

“AKIN na ’yan o sasalaksakin kita ng ballpen!?” gigil na wika ko sa kaniya.

Nag-aagawan kami ng laptop dahil ayaw niyang tumigil sa pagta-trabaho kahit pa sinabi sa kaniya ni Mamita Yna na makakasama iyon sa kalagayan niya.

“Mas kaya kong muling ma-ospital kaysa mawalan ng trabaho ang libo-libong trabahador ng kumpanya dahil sa kapabayaan ko-”

“KAPAG IKAW ANG NAWALA, MAIBABALIK KA BA NILA SA AKIN!?” putol ko sa kaniya saka nameywang.

“Bakit? Mahal mo na ba ako ulit?”

That caught me off-guard. Ang dami talagang pwedeng mangyari sa loob lamang ng ilang araw. Just imagine, sinusuka ko siya noong mga nakaraang araw, linggo at buwan na pinepeste niya ako ngunit ito ako ngayon, nakatira pa mismo sa condo niya.

“A-Asa! Manligaw ka muna ng maayos! Puro ka kalibugan!” singhal ko sa kaniya saka ako tumalikod. Baka makita niyang namumula ang mukha ko.

“Naka-bra nga lang kitang nakita, hindi naman braless-”

“Hayop!”

“I love you too, Alex!” saka pa niya iyon sinundan ng tawa.

“Bastos kang hayop ka. Walang manliligaw na malibog-”

“Meron po kaya,” aniya saka inilapag ang laptop at nagsimulang maglakad patungo sa akin bago niya ako hinapit.

“S-Sino?” utal na tanong ko dahil sa hatid ng palad niyang nasa bewang ko.

Imbes na sumagot agad ay inilapit niya ang labi niya sa kaliwang tainga ko saka bumulong. “Ako po. Rawr!”

Bigla ko tuloy siyang naitulak dahil sa ginawa niya at ang walanghiyang gago, bigla na lamang nagtatawa sa akin.

“Manyak!”

“Nagpapamanyak ka naman. Kunwari ka pa,” aniya at muli pang tumawa.

Hindi ko magawang mapikon dahil sa nakikita kong saya ng mga mata niya habang tumatawa. Kahit habang-buhay kong titigan ang mga matang iyon, ay gagawin ko.

“I love it when you smile,” I said out of nowhere.

“Ay, akala ko you love me na,” turan niya saka ngumiti.

“Don’t lose those smiles again, Axel,” nakangiting wika ko sa kaniya.

“I won’t lose them, if I won’t lose you. Kapag nawala ka kasi, doon lang mawawala ang mga ngiting ito,” sagot niya sa akin.

I slowly walked towards him saka ako tumingkayad at kinintalan siya ng halik sa pisngi na alam kong ikinagulat niya. “You won’t lose me again. I’ll stay by your side as long as you need me…. and as long as you love me,” wika ko sa kaniya.

Tila ako biglang kinabahan nang bigla na lamang magbago ang ekspresyon sa mga mata niya at bumalatay roon ang lungkot at sakit.

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“Sana totoo lahat ng ipinapakita mo sa akin. Sana hindi mo lang ito ginagawa dahil alam mong anim na buwan nalang ang itatagal ko.”

Gulantang ako sa narinig kong iyon.

“Y-You knew?”

“I heard you and kuya Ayce talking, Alex. Now tell me, totoo ba lahat ng ito? O ilusyon lang dahil alam mong mamamatay na ’ko?”

I bowed my head, at nakita ko ang mga paa niyang tumalikod mula sa akin kaya’t muli akong nag-angat ng tingin.

“Walang segundo na hindi kita minahal.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

I TOLD YOU. THIS STORY WILL BE A DIFFERENT ONE.

Six

ALEX

       

Nakatingin lamang ako sa kaniya habang magana niyang kinakain ang mga pagkaing niluto ko.

               

“Kung hindi ko alam na mamamatay ka na, iisipin kong patay-gutom ka na,” pagbibiro ko ngunit ang totoo ay tila sinasaksak ang puso ko sa mga salitang iyon.

           

Napatigil siya sa pagkain saka nginitian niya ako na animo batang paslit. “Kaya ko nga sinusulit. I just don’t know when will I last,” aniya sa akin.

                         

“Sulutin mo na talaga! Tsaka pakamahalin mo na ’ko, sa impyerno wala kang makikilalang kasing ganda ko,” tumatawang wika ko ngunit gusto kong pumalahaw ng iyak.

                         

“I will,” aniya saka muling humarap sa pagkain niya at maganang nilantakan iyon.

                

“Maliligo lang ako,” paalam ko sa kaniya saka malalaki ang hakbang na tinungo ko ang banyo.

         

Nang makapasok na ako ng banyo ay doon ko na pinakawalan ang mga impit na hagulgol na kanina ko pang pinipigilan kasabay ng paglagaslas ng tubig mula sa shower. Hindi ko maaaring ipakita sa kaniyang nanghihina at nasasaktan ako. Alam kong hindi niya iyon nanaisin, at higit sa lahat, hindi iyon makakabuti sa sitwasyon niya.

    

Isa pa….. mayroon kaming napagkasunduan, na alam kong sa ayaw at sa gusto ko man, kailangan kong panindigan.

           

---

          

“Walang segundong hindi kita minahal,” wika ko sa kaniya.

      

Bigla na lamang niya akong kinabig at niyakap saka niya hinalikan ang buhok ko. “Be strong for me. Be the source of my strength. Kaysa ipag-mukmok kong mamamatay na ’ko, I want to enjoy my remaining hours with you,” aniya saka mas hinigpitan pa ang pagkakayapos niya sa akin.

                   

“A–Axel,” utal na untag ko sa pangalan niya. Gusto ko nang pumalahaw ng iyak.

            

Pinakawalan niya ako saka niya sinakop ng mga palad niya ang magkabilang pisngi ko. “I love you, Alex. Promise me that you’ll be strong too. Promise me na magiging matatag ka para sa akin. Promise me na kahit mawala ako, hindi mo pasasakitan ang sarili mo. I want you to be happy. I want my dearest Lhayanna Alex Almeda to be the happiest, kahit hindi na ako ang magiging dahilan, importante sa akin ay masaya ka. Your happiness is what matters to me. Mawawala man ako—”

                

“Stop saying na mawawala ka!” angil ko sa kaniya saka ko siya pinanlisikan ng mga mata kong lumuluha.

            

“Let’s face the truth. Nararamdaman ko rin naman. I could feel how this body of mine, rejects my new heart. Nasasaktan at nahihirapan ako na hindi ko dapat nararanasan. Death is inevitable. Death is the most painful truth.Kahit na sumugal pa ako kay Satanas, wala akong magagawa kung oras ko na,” turan niya sa akin saka binitiwan ang mga pisngi ko.

                           

“H–Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Maghahanap kami ng Mommy at Daddy mo ng—” I stopped speakin, because I saw him bitterly smiled at me.

                 

“No need for that, Alex. Mom and Dad already did everything they can. Kaso wala. I was born like this. Ang malas ko nga lang talaga.”

               

“Your Mamita Yna—”

                

“I no longer want false hopes. Lalo na ngayon…. na kahit paano masasabi kong akin ka na ulit. Ayaw ko nang mabigyan nanaman ako ng maling pag-asa. My remaining days are enough. Susulitin ko iyon kasama ka,” aniya na lalong nakapagpabaha ng mga luha ko.

                

“Axel, can’t you fight for me?”

             

“I can, and I will always fight for you, Alex, but not this time. We’re talking about my death, kahit anong laban ang gusto kong gawin para sa’yo, alam kong talo ako. Ang magagawa ko nalang ngayon, pasayahin ka hangga’t buhay pa ako,” dagdag pa niya. Para na akong pinapatay unti-unti sa naririnig ko. Ang pinakamasakit pa sa lahat…. WALA AKONG MAGAWA! WALA AKONG MAGAWA PARA SA KANIYA! I FEEL SO DAMN USELESS KNOWING HIS SITUATION.

                        

“I want to be strong for you, pero paano kong gagawin iyon—”

                 

“Promise me, Alex. Promise me that you’ll be fine after my death. Wala akong ibang hihilingin sa’yo. Walang ibang makakapagpatahimik sa akin, kung hindi ang kaalaman na ipagpapatuloy ng babaeng mahal ko ang buhay niya, kahit na wala na ’ko,” nakangiting wika niya sa akin saka pinahiran ang mga luha ko. “Sige ka, kapag nagkita tayo sa langit tapos nalaman kong miserable ka, susumbatan talaga kita,” tumatawang wika niya ngunit kita kong may mga nangingilid na luha sa mga mata niya. “Just be fine and happy, Alex. That’s all I ask.”

                      

“H–Hindi ko maipapangako—”

                     

“You will. You have no other choice, o mumultuhin talaga kita.”

    

---

              

Lumabas ako ng banyo at nakita ko siyang nakabihis na at nakaupo lang sa may sofa.

                

“Tara na ba?” pag-aaya ko sa kaniya. Lumingon siya sa akin saka niya ako nginitian.

           

“Let’s go,” sagot niya sa akin saka na kami magkapanabay na bumaba ng condo niya saka sumakay ng sasakyan.

                      

Nagmamaneho lang siya habang ako naman ay nakatitig sa kaniya. I don’t know? Siguro alam ko na, at tanggap ko na kahit paano sa sarili ko, na darating ang araw na hindi ko masisilayan ang mga mukhang iyon.

                  

“Stop staring at me, Alex. Baka mabangga tayo,” aniya sa akin na ikinangiti ko. Sa halip tuloy na ialis ko ang tingin ko sa kaniya ay nagsalung-baba ako saka ko pa siya mas pinakatitigan.

                      

“How could you be this handsome? Ang unfair lang ng mundo. Ang gwapo mo sa kahit na anong anggulo,” I said out of nowhere. I didn’t expect his face to quickly turns into red. Ang rupok naman niya sa akin.

                       

“God, Alex! You’re making it harder for me to drive. I said stop staring!” kabado ang pagkakasabi niya noon na ikinatawa ko na lamang ngunit patuloy pa rin akong nakatitig sa kaniya.

                    

“Ang sarap mo siguro— Shit!” Bigla nalang kasi siyang nagpreno, mabuti nalang at hapit sa akin at seatbelt!

                      

Tinignan niya ako ng masama. “I have no plans having sex with you before I die,” seryosong wika niya sa akin na ikinamulagat ng mata ko.

               

“Anong sex—”

            

“I want you to remain pure for your future husband. I will not ruin your future life, for I already ruined your past,” mas pinaseryosong wika niya sa akin.

              

“Pinagsasasabi mo! Sasabihin ko lang naman, ang sarap mo sigurong magmahal at mahalin! Hindi ka na talaga makakapasok sa heaven! Utak mo puro sex, minus five hundred points ka na diyan,” tumatawang wika ko sa kanita ngunit ang totoo ay naaantig ang puso ko sa narinig kong iyon.

               

Ako pa rin ang iniisip niya. Even in his dying days, he still thinks the best for me. He’s after my happiness.

                

Napalunok siya dahil sa sinabi ko at muli na lamang niyang pinaandar ang sasakyan.

                   

Ilang saglit pa ay narating namin ang kweba na pinagdalhan ko sa kaniya noong nasa kolehiyo pa kami. Pumasok kami sa loob at muling bumungad sa amin ang iba’t-ibang uri ng paru-paro.

                

“Ang ganda talaga nila,” wala sa sariling wika ko.

               

“But you’re still the most beautiful,” aniya kaya’t napalingon ako sa kaniya. Nakatitig na pala siya sa akin.

                

“The most beautiful, pero niloko mo. Utot mo kulay blue, Axel,” nakanguso kong wika sa kaniya na ikinatawa niya sa akin.

                           

“I never had sex with Ymari,” wika niya sa akin na ikinamulagat ng mata ko. “I am going to explain few things now. Are you ready to listen?”

                

Bigla akong kinabahan sa narinig kong iyon. Siya nga ba talaga ang hinihintay kongmaging handa na magsalita? O ang sarili ko para makinig?

       

“A–Are you sure?”

          

Maybe, at the back of my mind, malaki pa rin ang tiwala ko sa kaniya. Siguro nga, siya pa rin…. kahit kailan hindi napalitan at mapapalitan. Siguro natatakot akong marinig ang side niyang kahit kailan ay hindi ko pinakinggan, dahil sa takot na magiging tanga akong muli sa pagmamahal sa kaniya. Maybe it wasn’t the thought of being ready, maybe it’s the fact that I am scared and afraid, that my understanding towards him and the thing he had done…. was never the right one.

              

“I was twelve when I first learned that I have a very weak heart. I love playing basketball, and I used that sport to strengthen my heart kasi iyon ang nabasa kong solusyon noon. Akala ko ayos ang lahat. Akala ko okay lang ako. I even take meds prescribed by Mamita Yna, pero nagbago ang lahat nang pa-graduate na ako ng kolehiyo. I started feeling weak. I started feeling that severe pain in my chest, na tipong gusto ko nalang mamatay,” panimula niya ngunit tila na ako nasasakal sa naririnig ko.

              

“You can stop kung hindi kaya—”

              

“Madalas nababalingan kita ng sakit na nararamdaman ko, but you never noticed those chest pains. Kasi kapag nararamdaman ko nang aatake, bigla nalang kitang lalayasan at tatalikuran,” saka niya iyon sinundan ng mahinang tawa. “The day I told you that you’ll be my girl, was the same day that Mom told me that I will be scheduled for a heart transplant soon.”

                

“Kaya ba parang nagmamadali ka?”

              

Umiling siya saka ngumiti. “Gusto ko nang maibalik ang pagmamahal na binibigay mo sa’kin. Gusto ko nang ipakita sa’yong mahal din kita, that’s why I told you that you’ll be my girl…. but a sudden thought came in my mind. Paano kung hindi maging successful ang operasyon? Will I leave you hanging? That’s why I tried my very best para mamuhi ka sa akin. I tried my very best to push you away. Wala na kasi akong kayang i-offer sa’yo. Sarili ko sana, ang kaso dispalinghado.”

                       

Napatutop ako sa mga labi ko. “T–The comfort room scene—”

                

“I knew you were there. I saw your shoes under the whiteboard. Kiss between me and Charlotte? I knew you were there too. I did those bad and terrible things, pero mahal mo pa rin ako. You still chose to believe in me. How naive and fragile my dearest Alex back then,” aniya na animo inaalala ang nakaraan.

            

“How about my birthday—”

                   

“I asked Ymari. I begged her to act…. since that day, was the same day of my operation. Your birthday was the same day that I’ll be flying to US to receive the heart transplant. Gladly, with the help of Ymari, you hated me. You cut our every connection. It pains me knowing that your hatred towards me got bigger, but I told to myself that it was for the best.” Hindi ko alam ang mararamdaman ko sa mga nalalaman ko ngayon. Tila ako nasa loob ng isang libro, tila hindi totoo.

              

“You could’ve told me. Maiintindihan ko naman! Matatangap ko! Sapat ang pagmamahal ko para sa’yo para maintindihan at matanggap lahat—”

                         

“Matatanggap mo, pero hindi ako. I spent almost two years in US. Hindi mo alam kung gaano ko gustong pumatay nang malaman kong pinatulan mo si Vincent pero wala akong magawa. Sinaktan kita, e. Mas gago pa ako sa gago,” he paused for a moment as he breathe in and out. “Kaya nang makabalik ako, ikaw agad ang unang hinanap ko. Gusto kong bawiin ang mga panahon na nawala, pero hindi ko inaasahan na abot langit pala ang galit mo sa akin.”

         

“Dahil wala akong alam. Hindi ko alam,” tulalang sagot ko sa kaniya.

                   

Naglakad siya papalapit sa akin saka hinawi ang hibla ng buhok kong nasa mukha ko. “Can we forget our past? Kahit sa loob nalang ng ilang buwan, gusto kong magsimula ulit tayo. I will court you indecently, maybe that’s my character afterall—” I kissed him. I felt him stiffened. Alam kong hindi niya iyon inaasahan.

                     

Saglit naming pinagsaluhan ang halik na iyon bago siya humiwalay sa akin.

               

“I promise to be always there for you. Kahit na manyak ka, minsan kulang sa aruga, minsan parang may sayad, lagi akong mananatili sa tabi mo. I’ll be your escape away from your reality,” wika ko sa kaniya na ikinangiti niya nang makabawi siya.

                        

“Hindi na ako makakarinig ng sumbat? Ungol nalang—”

              

“Sira ulo ka talaga!” saka ko siya hinampas sa braso.

                 

“Just kidding,” aniya at kinabig akong muli para yakapin. “If I will just be given a chance to live my life for the second time, I could’ve just spent those times I hurted you, treasuring you and making you feel all the love you deserve. Hindi na sana kita sinaktan. Sana pala sinulit ko na noon pa. Mamamatay rin naman pala ako, sana pala minahal nalang kita.”

      

“Do you regret hurting me now?”

              

“I always do, but I love how you turned stronger. Atleast ngayon, iwan man kita, alam kong matatag ka na. Lilipad lang palayo ang katawang lupa ko sa’yo, pero mananatili ang pagmamahal ko. This love of mine will be your forever guide towards your happiness. I love you, Lhayanna Alex Almeda. You may never get the chance to be a Montealegre, but you’ll carry a surname soon, that will make you the happiest. I will make it happen. I will compensate you for losing that chance.”

        

Nasasaktan ako…. nasasaktan ako dahil alam ko sa sarili kong…. ang mga salitang ito ay bahagi na ng kaniyang pamamaalam.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

Seven

ALEX

         

Naglalakad ako sa dalampasigan habang nakatingin sa repleksyon ng bilog na buwan sa dagat. Ang ganda at talagang nakakabighani.

                 

Bigla kong naramdaman ang malamyos na pagtama ng malamig na hangin sa balat ko kaya’t napahalukipkip ako. Mahina talaga ako sa lamig kahit anong gawin ko. Isa ito sa mga rason kung bakit noong inaya niya akong pumunta ng Baguio ay balot na balot ako.

              

---

       

“Tara na kasi,” pag-aya niya sa akin ngunit sinimangutan ko lamang siya.

                

“Alam mong mahina ako sa lamig, susuntukin kita sa ngala-ngala!” bugnot na sagot ko sa kaniya.

           

“Naroon naman ako. Pwede kitang painitin—”

              

“Gago! Hayop! Manyakol!” sigaw ko sa kaniya saka ko siya pinagbabato ng kamatis na hinuhugasan ko, ngunit maagap niya naman nasalo. Kahit na dispalinghado ang puso niya, masigla pa rin kahit papaano ang katawan niya.

   

“Hindi pa nga kita minamanyak, e.”

             

“At wala akong balak dumating ang araw na mamanyakin mo na ’ko,” pangbabara ko sa kaniya. “Isa pa, dalawang linggo nanaman ang inilagi mo sa ospital, gusto mo nanaman magbyahe. Hindi ka si Superman,” wika ko saka ko siya inismiran.

                    

“I just want to spend my remaining days with you, bawal ba ’yon? Paano kung mamatay na ako bukas? E ’di mayroon akong pagsisisi dahil hindi ko nalubos-lubos ang mga araw na dapat sana kasama kita at masaya tayong dalawa? Ayaw ko nang intindihin ang sakit ko, Alex. Mamamatay rin naman ako, so dapat gawin ko nang gawin ang mga gusto ko at makakapagpasaya sa akin,” mahabang litanya niya na nagbigay kurot nanaman sa dibdib ko.

         

“Sa kaka pa-alala mo na mamamatay ka na, baka mauna pa ’ko. Tigilan mo ’yang mga salita mo. Kaldero na ang ibabato ko sa’yong bwiset ka!” kunwaring pagmamatapang ko ngunit ang totoo ay nais nang pumatak ng mga luha ko.

             

Ang totoo… ayaw kong isipin. Tila ako unti-unting napapagutan ng hininga at nadudurog sa isipin na nagbibilang na lamang kami ng mga araw at mawawala na siya sa akin. Nasasaktan ako, para akong sinasaksak ng paulit-ulit.

               

“Pumayag ka na palang sumama sa akin sa Baguio,” pangungulit niya sa akin saka ko naramdaman na may pares ng braso na pumalupot sa bewang ko.

       

“Ang kulit—”

     

“I love you, Alex. I love you more than anything in this world. Mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal na mahal kita,” bulong niya saka niya inilapat ang baba niya sa balikat ko. “The truth is, I don’t want to leave you alone. I don’t want to leave you behind. Gusto ko kung nasaan ka, naroon ako. Gusto ko kung anong magpapasaya sa’yo, ibibigay ko. It’s just that, I can’t go against my death. It pains me knowing that you’ll be sad and all when I’m gone. Hindi ko na mapapahiran ang luha sa mga mata mo, hindi kita mayayakap para mapawi ang lungkot mo, hindi ko na masasabi sa’yong nandito lang ako. It pains me like hell knowing that I will be gone by your side…. forever. I don’t fear death. I fear the thought of leaving you, knowing that you still need me…. that you still love me. Kung pwede ko lang isugal lahat ng mayroon ako…. kung pwede lang…. gagawin ko lahat para lang manatili ako sa’yo.”

               

Hindi ko na napigilan ang mga luha ko sa pagpatak sa mga sinabi niyang iyon sa akin. Bawat salita niya ay damang-dama ko. Alam na alam ng puso ko ang mga nais niyang iparating. Ramdam ng puso ko kung anong ibig sabihin ng mga salitang binitawan niya. Nasasaktan ako…. I want him in my life too… forever…. but forever just seems too long for both of us. We have to do our forever now.

         

“F–Fine. W–We’re going.”

             

       

    

    

     

   

NAKARATING

kami sa Baguio at ako na rin ang nag-drive ng sasakyan. Ayaw ko siyang mapagod. Kung nararamdaman niya ang panghihina niya, ako ay nakikita mismo iyon sa kaniya. Nawala na kasi ang mamula-mulang labi niya, napalitan na iyon ng pamumutla.

             

“I’m glad that I am in this place with you,” aniya nang marating namin ang may kataasang lugar dito sa Baguio. Kapwa kami nakatanaw sa tanawin sa ibaba.

              

“Imbes na nagpapahinga ka nalang, mas pinili mo pa talagang magliwaliw. Minsan malakas din talaga ’yang tama mo—”

                   

“When did you learn those balbal words of yours?” putol niya sa akin kaya’t napalingon ako sa kaniya. Nakatingin na siya sa akin habang nakakunot ang noo niya.

                 

“Noong sinaktan mo ’ko,” nakangisi kong wika sa kaniya. “Oo, gets ko naman na kung bakit at anong naging dahilan mo. Ang kaso, iba ang Lhayanna na sinaktan mo noon, sa Alex na nakakaintindi na sa iyo ngayon. That Lhayanna was in pain so she changed herself. I am the new version, and gladly, naiintindihan na kita, pero hindi mo pwedeng ipilit sa akin na ibalik ko siya,” litanya ko sa kaniya at nakita ko ang paglamlam ng mga mata niya.

               

“I just miss those innocent eyes of yours. Iyong mga matang kapag tumingin ay punong-puno ng pagmamahal at pangungulila,” wika niya sa seryosong tono.

                

“Mas namimiss ko naman ’yong ka-pakboy’an mo,” wika ko saka pa iyon sinundan ng pekeng tawa.

                     

“I was never a fuckboy.”

                  

Lumakad ako papalapit sa kaniya saka ko hinawakan ang kamay niya at inilapit iyon sa mukha ko.

                    

Pumikit ako nang madama ko ang palad niya sa pisngi ko saka ako nagsalita. “Mas gusto ko na lang na saktan mo ’ko,” panimulang wika ko.

“Alex….”

“Basta buhay ka. Kahit saktan mo ’ko nang paulit-ulit, basta nandiyan ka lang… handa akong magpakasakit. Noong bumalik ka, ang sabi ko, nakaka-miss pala ang masaktan pero ayaw ko nang maranasan. But then, things happened… you got your situation. Sabi ko ulit sa sarili ko, kahit pala saktan mo na ako nang saktan… okay na. Importante buhay ka. Kahit ibuhos mo na lahat ng pasakit sa akin… basta masaya ka… basta humihinga ka… basta alam kong sa tuwing lilingon ako… nandiyan ka lang, okay lang na ako na ang masaktan,” mahabang wika ko saka ako dumilat at doon na nag-unahan sa pagdaloy ang mga luha ko. “Pero bakit… bakit ganito, Axel? Bakit ganito naman? Bakit… bakit kung kailangan susugal na ako ulit sa ’yo saka nagkaganito? Can I not ask God to lengthen your life? Can I not beg Him? Kahit manik-luhod ako sa Kaniya… kahit kunin Niya ang kalahati ng buhay ko, I will willingly give it to Him.”

                    

“Alex, please….” Pinunasan ang mga luha na naglalandas sa mukha ko.

              

“I just want to be with you for a longer time, pero… bakit ang damot naman sa akin ng pagkakataon? Noon, ginusto ko lang naman maging masaya kasama ka, pero… pinagdamot mo sa akin iyon. Ngayon na kapwa na natin nais maging masaya kasama ang isa’t isa, bakit mayroon pa ring hadlang? Am I not allowed to be happy to be in this lifetime. Ang unfair naman sa akin,” wika ko kasabay ng mga hikbi na hindi ko nang nagawa pang pigilan. Parang pinipiga ang puso ko sa mga salitang binibitawan ko.

               

“I want to be with you too. God knows how much I want to spend my whole life with you, kasi gusto ko ikaw lang…. ikaw nalang. But I can’t. I wasn’t permitted,” aniya saka ako kinabig at niyakap ng napakahigpit. Maagap ko iyong sinagot ang ibinaon ko ang ulo ko sa dibdib niya.

                        

“Sa’yo ko lang naman gustong ialay ang lahat nang mayroon ako. It has always been you, Axel. Kahit anong gawin ko, ikaw pa rin. Kahit…. kahit mawala ka…. alam kong ikaw pa rin,” tugon ko sa kaniya at doon na ako humagulgol ng iyak.

                    

Inilayo niya ako sa kaniya saka niya ako tinitigan sa mga mata. “I told you, gusto kong maging masaya ka. Even in my absence, gusto kong maging maayos at masaya ka. Alex, we already talked about—”

            

Hindi niya natapos ang sinasabi niya dahil bigla siyang napahawak sa dibdib niya at nakita kong gumuhit ang sakit sa mukha niya. Agad akong naalarma. Agaran kong tinakbo ang sasakyan at kinuha ang gamot niyang bigay ng mamita Yna niya sa kaniya saka ko iyon pinainom sa kaniya.

                 

Ilang minuto lamang at mukhang napawi na ang sakit na

nararamdaman niya dahil nakatayo na siya ng tuwid at tumingin sa akin ng may nanghihinang ngiti sa mga labi.

     

“A–Ayos ka na ba?” utal na tanong ko sa kaniya dahil kinakabahan ako sa nasaksihan ko. Ilang beses ko na iyong nakita ngunit hindi pa rin ako sanay. Hindi ko kayang nakikita siyang nahihirapan at nasasaktan.

            

“I’m fine now,” aniya sa akin saka ako tinitigan. “You’re cold,” dagdag niya saka bigla akong niyapos ng yakap. “Hindi pa rin nawawala ang mannerism mo na nilalaro mo ang mga kamay mo kapag giniginaw ka,” bulong niya sa akin.

                      

Kilala nga pala talaga niya ako. Kilalang-kilala.

                     

“I love you always, Alex. Hinding-hindi ko kakalimutan lahat ng ito. Hanggang hukay, dadalhin ko lahat ng pagmamahal na ibinigay mo.”

                    

Alam kong lahat hahantong sa kamatayan…. ngunit sana…. sana maaari kong pigilin ang sa kaniya.

   

       

    

     

     

NAKAUWI

na kami at kasalukuyan akong nag-aayos ng mga damit sa cabinet niya. Alam kong nakatuon sa akin ang pares ng mga mata niya habang nakaupo siya sa gilid ng kama niya.

                      

“Anong gusto mong ulamin ngayon?” tanong ko sa kaniya para mawala sana ang pagkailang na nararamdaman ko.

                   

“Ikaw sana, kaso naka-reserve ka na sa future husband mo,” aniya at tila ako nakaramdam ng kung ano man sa akin. Lumingon ako sa kaniya saka ko siya tinapunan ng matalim na tingin.

                   

“Kapag hindi mo tinigilan ang kaka pang-manyak mo sa akin, aatakihin ka nalang bigla sa puso kapag pinatulan kita,” angil sa kaniya at nakita ko ang pagngisi niya.

                     

“Don’t dare provoke me, Lhayanna Alex. I can go against my words for you. I might take you before I die,” aniya sa akin na ikinakaba ko. Sa estado niya ito, nagagawa pa rin niya akong pakabahin at gulatin sa mga salita niya. Kung nagkataon sigurong ako ang may sakit sa puso, baka kanina pa ako patay dahil sa mga pinagsasasabi niya.

                  

“Bahala ka nga diyan,” saka ko pa hinagis sa kaniya ang iilang dami na nasa kamay ko.

                        

“Wait for me,” niya sa akin saka kami magkapanabay na tumungo sa kusina.

             

Hindi ko alam ngunit iba ang pakiramdam ko sa mga oras na ito. Tila ba ako may inaasahan na hindi ko alam kung darating ba o hindi.

            

Nagpapaka abala ako sa paghihiwa ng sibuyas nang lingunin ko sana siya dahil tila wala siya sa likod ko ngunit mga labi niya ang biglang sumalubong sa mga labi ko.

           

Hindi ko na nagawa pang makapag-isip. Basta ninamnam ko na lamang ang mga labi niya sa mga labi ko. His kisses were full of love and desperation. Damang-dama ko sa bawat paggalaw ng mga labi niya ang kasabikan. Damang-dama ko ang walang hanggang pagmamahal.

         

---

        

I did wish that I could kiss those lips forever. Sana lang talaga.

              

“Alex!” napalingon ako sa tinig na iyon at napangiti.

            

“Andiyan na! Umaawra lang sandali,” nakangiting wika ko at nagpatuloy sa paglalakad.

            

Muling umihip ang malakas na hangin ngunit sa pagtatakha ko ay hindi ako nakaramdam ng kahit na anong ginaw. Tila ba may nakayapos sa akin sa mga oras na ito at imbes na lamig ay init ang naramdaman ko.

               

Muli akong napalingon sa ganda ng karagatan….

         

…

    

…

    

…

       

…

     

…

   

…

    

…

    

…

    

…

    

…

    

…

   

…

    

…

    

…

     

…

    

…

     

…

     

…

   

…

    

…

   

…

   

…

   Oo nga pala, dito ko nga pala napiling isaboy ang mga abo niya. His ashes…. my Axel Leindeyl Freezell– Montealegre’s ashes.

            

Dalawang taon na nga pala ang nakakalipas mula nang iwan niya ako. Dalawang taon na nga pala ang nakakalipas mula nang mawala siya sa akin…. mula nang mawalan siya ng buhay sa mga bisig ko mismo. Dalawang taon na mula nang huminto ang tibok ng puso niya habang nakayapos ako sa kaniya.

                

“Talagang gusto mong niyayakap ako sa tuwing nilalamig ako, ano?” nakangiting bulong ko sa hangin. “Sanay na ako ngayon sa lamig, paano wala nang Axel na pwedeng magpainit sa akin,” wika ko saka ko pa iyon sinundan ng pagtawa.

          

Naupo ako sa buhanginan at dumakot ng buhangin mula roon saka pinakawalan iyon sa ere upang tangayin ng hangin.

      

“Pwede mo na akong iwan ngayon…. maaari ka nang umakyat. I’m now setting you free…. I’m now letting you go, my love. I love you. I will always do…. forever.”

      

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Eight

ALEX

Naglalakad ako bitbit ang mga gamit ko nang may humarang na matipunong katawan sa harap ko.

“Saan ang lakad?” nakangiti nitong tanong sa akin.

“Gray, please. Male-late nanaman ako sa pangungulit mo,” nakanguso kong wika sa kaniya.

“Hala, Yanyan. Wala naman akong ginagawa sa’yo,” maang-maangan niyang wika sa akin habang may nakakalokong ngiti sa mga labi niya.

“You did this too the other day. I already told you, hindi delikado ang trabaho ko. It’s just that, mas gusto ko ito. Hindi mo lang talaga alam dahil lagi kang wala. I feel like a lot closer to him and to his memory. Kahit ito nalang ang ibigay ninyo sa akin,” tila muling may nakabarang kung ano man sa lalamunan ko.

“And being that organization’s adviser is one of your paths to take?” aniya sa akin kaya’t sunod-sunod akong napatango.

“Doon, nakikita ko ang mga imahe niya. Isang sabi ko lang kay Missy at Callia, mabibigyan na nila ako ng kopya ng mga videos ng conference room ng kumpanya nila. I get to decide what date or in what situation do I want to see his face. May it be seven years ago or what. Joining Phyrric made me miss him less, kasi nakikita ko siya sa mga alaala niya nang nabubuhay pa siya,” my voice cracked. Kahit yata anong gawin ko, sa tuwing siya ang mapag-uusapan ay unti-unti pa rin akong bumibigay at nadudurog.

“I have nothing against Phyrric. Ang akin lang, hindi ko naisip na pipiliin mo ang in-offer ni tita Avrein sa’yo. I mean, you’re already doing good as a teacher, ang dami mong natutulungang estudyante. Who would’ve have thought that you’ll turn out this way-”

“This selfish way? Longing made me do it, Gray. Kapag dumating ka na sa puntong may nais kang makita pero wala kang magawa dahil kinuha na siya sa’yo, kapag gusto mong mayakap ang taong mahal mo pero pinagkait na sa’yo ang pagkakataong iyon, kapag gusto mong iparamdam ang lahat ng pagmamahal na mayroon ka ngunit hindi mo na magagawa pa kahit kailan, doon… doon mo ’ko maiintindihan. It takes time to move on, but I chose not to. I may have set him free, but I want myself to be forever tangled in his love. Ayaw kong mag-move on. I want to remain as what I am now. I want him, and I will love him forever. He’s my happiness. He’s the only happiness that I want to spend the rest of my life with…. kaso naudlot.”

I started breaking down in tears, but I remained standing firm. Kaya ko nang ngumiti habang may tumutulong luha sa mga mata ko. Axel taught me how. He may be gone, but his presence will always lingers in me.

“Stop crying,” Gray said as he began wiping my tears with his thumb. “Everything’s gonna be okay, Yanyan. Two years may not be enough for you to forget and go on with your life, but things will change now.”

Hindi ko nakuha ang sinasabi niya, basta’t ang alam ko lang ay nakayapos na siya sa akin sa ngayon at hinahaplos ang buhok ko.

“Abuso ka nanaman, gago,” wika ko nang medyo nakabawi na ako saka ko siya tinulak papalayo.

Nakita ko siyang nakangisi sa akin saka pinalabas ang reaksyon niyang animo walang kasalanan. “What!?”

“Abusado! Sapukin kita, e.” saka ko siya tinalikuran habang tumatawa.

I already know that he has feelings for me. Hindi ako ang tipo na tanga pa rin sa ganitong bagay. Hindi niya inaamin pero alam ko. Gray was there when I can’t accept our defeat against his death. Gray was there when all I could do was cry my heart out. He saw my vulnerability.

“TULALA ka nanaman,” pukaw ni Missy sa atensyon ko. Nilingon ko siya nang may ngiti sa mga labi.

“May iniisip lang, mare,” sagot ko sa kaniya.

“Naku! Basta sabihin mo lang anong date ang Axel na gusto mong makita, ta-trabahuhin namin ni Callia ’yan ng ora-orada. Masyado na akong attached sa’yo, ayaw ko nang nakikita na malungkot ka,” nakangiti niyang wika sa akin.

“You’ve done enough. Ang dami ko pang kopya na hindi napapanood,” sagot ko sa kaniya na ikinatango niya sa akin.

“Kung hindi ko nga lang alam na mahal na mahal mo si Axel, baka nireto na kita ro’n sa beshycakes mong si Gray. Kaso baka multuhin naman ako ni Axel,” aniya saka napakamot pa sa batok. “Nga pala, mare, aayain ko sana kayo sa party ni Kyree. Gusto ko sana simple lang, kaso ang talipandas na asawa ko, ayaw-”

“Sinong talipandas?” nakita kong nanglaki ang mga mata ni Missy sa tinig na iyon. Natawa tuloy ako.

“H-Hudsen,” utal na wika niya. Akala mo naman hindi mag-asawa, susmaryosep!

“Sinong talipandas, love?” mayabang na wika ni Hudsen.

“Oh, please lang huwag kayong maglampungan sa harap ko. Kakatusin ko kayong dalawa,” singhal ko sa kanila habang tumatawa.

“Hindi ko talaga alam kung ginayuma ako ni Missy o ano. Mabuti nalang talaga at lumabas na maganda at kamukha ko si Kyree, kung hindi talagang-”

“Talagang ano, Hudsen? Magsalita ka pa, lalayasan ka namin ng anak mo,” singhal pabalik ni Missy sa asawa.

Natatawa ako pero kasabay niyon ay kaunting inggit na nararamdaman ko. Kung sana nabubuhay siya, baka kasal na kaming dalawa at may masayang pamilya

“Tigilan n’yo na iyang lampungan n’yo. Lalarga na ako. Kailangan ako ni Gyor. May inutos si Chief sa kaniya sa mall,” paalam ko sa dalawa ngunit tila hindi nila ako pansin dahil busy silang magbangayan.

Hindi ko nasaksihan kung paano sila nagmahalan, ngunit alam kong mahal na mahal ni Missy si Hudsen ang ganoon din si Hudsen kay Missy. Hindi naman lalabas ang magandang batang si Kyree kung hindi. Mag-iisang taon na rin ang anak nila.

Kinuha ko lamang ang mga gamit ko at tumuloy sa mall kung saan naghihintay sa akin si Gyor. Wala naman siyang misyon. Ang kailangan lang ni Gyor gawin ay manmanan ang isang sales lady na sa palagay niya ay isa sa dealer ng droga. Mall kasi iyon na pagmamay-ari ni tito Cloak Mondragon na ama nina Ayler at Ayce na pinsan ni Axel.

Nakarating ako sa mall at agad kong narating ang department store kung saan naroon ang sales lady. Ang instruction ko kasi kay Gyor ay magpapanggap akong mamimili ng damit saka ko kukunin ang loob ng sales lady kung maaari akong makabili ng item sa kaniya.

No. I’m not a secret agent. I am an adviser. Tumutulong lang ako sa maliliit na misyong gaya nito lalo na at kung walang available na agent.

Nagkatinginan kami ni Gyor na naroon sa hindi kaluyuan at tinanguan ko siya na tipong pinaparating ko na papasok na ako ng department store.

Nang makapasok ako ay agad akong sinalubong ng mga sales lady ngunit tinungo ko ang babaeng siyang pakay ko. Kasalukuyan siyang nagha-hanger ng mga polo nang lapitan ko siya.

“Hi Miss,” pagbati ko rito ng nakangiti at ngumiti naman ito pabalik sa akin, ngunit sa mga mata niya ay mababanaag mong lulong ito sa ipinagbabawal na gamot. I did some research about this when I was still a teacher. Hindi ako maloloko sa ganitong bagay.

“Yes, Ma’am? Ano pong hanap ninyo?” magalang na tanong nito sa akin.

“I want to buy a suit for my husband, and wala akong gaanong alam sa styles. I saw you and you caught my attention. I think you could help me with this one,” nakangiti kong tugon sa kaniya na mukhang ikinapalagay ng loob niya. Ang dali niyang hulihin.

“Tamara,” tinig iyon sa kung saan ngunit tila dumagundong ang dibdib ko. Pamilyar ang tinig na iyon. Panilyar na pamilyar ngunit hindi ko mahagilap kung saan nanggaling.

“Sino ’yon?” tanong ko sa sales lady.

“Ano pong sino ’yon?” tanong pabalik sa akin ng babae.

“Iyong narinig kong tumawag sa’yo ng Tamara,” tila ako nahihilo. Ayaw kong paniwalaan ang narinig ko ngunit wala akong magawa kung hindi paniwalaan ito.

“Hindi po Tamara ang pangalan ko Ma’am. Tyra po,” nakangiti nitong wika sa akin. Huminga ako ng malalim dahil tila nawawala na ako sa sarili. Sa simpleng tinig na iyon ay tila ako na-kulam.

“Pasensya ka na. I must be hallucinating. By the way, anong suit ang recommended mo?” pagbabalok ko sa usapan. Hindi ako maaaring pumalpak. Ito lang ang maitutulong ko sa Phyrric.

“Ito pong navy blue, Ma’am. Waterproof din po siya at tiyak babagay sa mister ninyo,” wika sa akin ng babae.

“May asawa ka na pala,” muling pumailanlang ang tinig na iyon at hindi ko na malaman kung paano ko pakakalmahin ang dibdib ko lalo pa’t hindi ko pa rin mahanap ang may-ari ng tinig na iyon. Gusto ko nang umalis at maghanap ngunit hindi ko maaaring abandonahin si Gyor.

“Okay. Give me that one. XL ang size,” wika ko rito saka ako naglakad ng kakaunti papalapit sa tainga ng babae. “And give me an item you have. Just simply put it in the pocket of the suit. Ako na ang bahalang magbayad ng transaksyon,” bulong ko rito na mabilis niyang nakuha dahil ngumisi siya.

“Sabi ko na nga ba, Ma’am, hindi mo ’ko nilapitan dahil sa wala lang,” nakangisi nitong pahayag sa akin at lumakad na papasok ng stock room. Doon ako nagka-tsansa na umikot sa department store at hanapin ang nagmamay-ari ng tinig na kanina pa bumabagabag sa akin.

Halos lakad-takbo na ang ginawa ko ngunit wala akong makita…. baka dahil wala naman talaga akong hinahanap.

Hinihingal akong bumalik sa sales lady at inabot ko ang card ko sa kaniya. It’s not my personal card, bigay iyon ni Callia with a fake identification. She’s really good at manipulating things such as this. No wonder Aeignn got too obsessed with her. Akala mo para sila laging bagong kasal kapag magkasama.

Nakuha ko na ang mga inabot sa akin ng sales lady at tumungo ako agad sa kinaroroonan ni Gyor. Agad niyang ininspeksyon ang suit at ako naman ay tinawagan si Callia agad.

“Callia?”

“This has to be something important, Alex, or I might just cut you off the organization,” tinig ni Aeignn ang sumalubong sa akin sa kabilang linya. Mukhang mali ang timing ko. Mukhang kasalukuyang nasa rurok ng tagumpay si Aeignn dahil na rin sa hingal niya sa kabilang linya.

“Kindly tell Callia to hand me the cctv footages of tito Cloak’s mall by tomorrow. Thank you, and happy explosion,” pang-aasar ko saka ko mabilis na pinatay ang telepono.

Kailangan kong malaman kung kaninong tinig iyon. Kailangan kong malaman kung sino iyon. Hindi ako matatahimik kung hindi.

“Positive, Alex. Salamat,” wika ni Gyor saka niya ako tinapik sa balikat. Hawak na rin niya ang droga na may finger print ng babae.

PABAGSAK kong inilatag ang katawan ko sa malambot na kama. Pakiramdam ko ay pagod na pagod ako…. o baka dahil sa pag-iisip lamang ng tinig na iyon na narinig ko sa mall. Ayaw kong bigyan iyon ng eksplanasyon ngunit hindi ko mapigilan ang puso at isip ko.

Pumikit ako sandali at naramdaman kong unti-unti na akong iginugupo ng antok nang may bigla na lamang dumantay sa balat ko kaya’t muli akong napadilat.

“May sarili kang kwarto pero akala mo sa’yo rin ’tong kwarto ko. Lagi ka nalang nandito,” nakanguso kong wika.

“Syempre,” sagot nito sa akin saka ngumiti.

“Bumalik ka na sa kwarto mo-”

Sinimangutan niya ako kaya natawa ako. Alam kong sasabihin niya nanaman na tinataboy ko siya. Lumabas siya ng kwarto ko at nagtuloy siya sa kwarto niya, alam ko dahil sinundan ko siya. Matampuhin talaga.

Binuksan ko ang kwarto niya at nakita ko siyang nakaupo sa gilid ng kama niya.

“May pupuntahan tayong party. Pinasasama ka sa akin ni Missy,” wika ko rito at nakita kong tila nabuhayan siya.

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

…

“Talaga po, Mommy? Party po ni Kyree?” excited na wika nito at lumitaw pa ang ngipin niyang ang liliit. Magda-dalawang taon pa lamang siya but he’s too smart. Even Mamita Yna told me that his IQ isn’t compatible with his age.

“Yes, Aex. Huwag nang matampuhin. Manang-mana ka sa pinagmanahan mo. Manang-mana ka sa Daddy mo.”

“YEHEY!”

He’s Aex Kaizen Almeda– Montealegre. Our son. That one night with Axel….. led to his birth…. led to this cute little angel’s birth.

(Pronunciation: Eys pwede rin Ace. Eys Kayzen)

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

BOOOOOOOMM!! 💣💣💣💣💣

Kahit hindi ko kasalanan, ihihingi ko po ng tawad ang pagkakasakit ko kaya hindi ako nakaka-update. Sana po maintindihan n’yo. Tao lang po, tinatamaan pa rin ng sakit. Hehehe. Medyo okay na po ako. Salamat. 🥀

VOTES AND COMMENTS ARE HIGHLY APPRECIATED.

Nine

ALEX

“Hey!” agad kaming napalingon ni Aex sa tinig na iyon. Nakita namin si Gray na patakbong tumungo sa amin saka niya binuhat si Aex at inikot ito sa ere.

“Tito-papa!” sigaw ni Aex dito. Tito-papa talaga ang tawag niya kay Gray. Hindi namin ’yon parehong sinabi ni Gray sa kaniya, he just arrived to that term on his own. Siguro dahil si Gray ang nakakalakihan niyang narito lagi para sa aming dalawa, kahit na alam niyang hindi naman si Gray ang Daddy niya. One call away kasi ang kaibigan kong ’to.

Ibinaba siya ni Gray saka hinalikan sa noo. “Naglakwatsa nanaman kayong mag-ina nang wala ako. Nakakapagtampo,” aniya saka pa ngumuso.

“May bibilhin kasi si Aex na coloring book. Nakita niya sa advertisement online kaso out of stock na kaya hindi ko siya nabilhan,” paliwanag ko rito saka kinuha ang kamay ni Aex.

“Mommy, Tito-papa can come with us naman po, ’di ba? Hindi naman magagalit si Daddy sa heaven?” that innocent voice melted my heart. He knows that his father is already dead pero parang kapag sa kaniya nanggagaling, nakakapang lambot.

I always show him a picture of Axel. Lahat ng meron si Mommy Avrein at ako, lahat iyon pinakikita ko sa kaniya. Gusto kong makilala pa rin niya ang Daddy niya kahit pa hindi na namin siya kasama. Aex is a part of him, and I want that fact to stay that way forever.

“Y-Yes naman,” utal na wika ko. I saw that sad emotion on Gray’s eyes for a second, pero agad naman iyon napalitan ng saya nang hawakan ni Aex ang kamay niya. Nagmukha tuloy kaming masayang pamilya.

Alam kong gusto ni Aex si Gray but not to the point that he wants Gray to be his father. I know my son better than anyone else. He’s attached to him, but not too much. He knows the boundaries despite his very young age.

Tinungo namin ang isang restaurant dahil mag-a-alas dose na rin ng tanghali. Hindi ako nakapasok ng Phyrric ngayon dahil hindi ko maiwan si Aex kay Daddy at Mommy. May lakad sila. Si Mommy Avrein at Daddy Vience naman ay out of the country. Nasabihan ko naman na si tita Aeickel tungkol dito.

“What do you want to eat, Aex?” tanong ko kay Aex habang nakatuon ang pansin ko sa menu.

“Buttered shrimp with vegetable salad,” sagot niya at agaran akong napalingon sa kaniya. Ngiting-ngiti ang anak ko pero hindi niya alam kung gaano kalakas ang tibok ng puso ko ngayon. That was Axel’s favorite food lalo na kapag sa labas kami kumakain. He said those words as if he’s his father.

“S-Sure. B-Buttered shrimp with vegetable salad it is,” utal na tugon ko saka ako bumaling sa waiter at sinabi ang order niya. Pareho naman kami ng inorder ni Gray gaya ng nakagawian namin.

Ilang saglit lamang kaming naghintay at dumating na ang order namin…. ngunit naroon ang pakiramdam ko na animo ba may nakatitig sa amin kaya’t napabaling ako ng tingin sa paligid ng restaurant.

“What’s wrong, Yanyan?” tanong ni Gray matapos niyang hawakan ang kamay ko na nasa ibabaw ng mesa.

“Nothing. Let’s just eat,” sagot ko sa kaniya saka ko binawi ang kamay ko at nagsimula nang kumain.

Nasa kalagitnaan kami ng pagkain ng matalsikan ako sa damit ng sarsa ng binabalatan kong hipon para kay Aex kaya’t agad akong tumungo sa banyo.

Saktong natapos kong pinunasan ang damit ko at lalabas na sana ako ng banyo nang makarinig ako ng tinig sa isa sa mgs cubicle na narito. Tila iyon halinghing ng dalawang tao.

“Silver….” tinig iyon ng isang babaeng animo nasasarapan.

“Stop moaning my name. I don’t like your fucking voice. Just widen your fucking mouth,” anang isang tinig na nagpamulagat sa mga mata ko.

Nagsimulang manginig ang kamay ko at tila dumadaloy na ang panginginig sa buong katawan ko.

Hindi ko alam… hindi ko na alam kung anong iaakto ko.

---

Binuhat ako ni Axel habang patuloy na hinahalikan ang mga labi ko. Kahit pa darang na darang ako sa halik niya ay ramdam ko ang pag-akyat niya sa hagdan patungo sa silid niya.

Saglit siyang humiwalay sa akin saka niya ako ibinaba.

“I know. I’m going to go against my words. I-I just want to let you feel how much I love you-”

“Enough of words, Axel. Just go on. I want this too,” putol ko sa kaniya at tila nagpa-alab iyon ng nararamdaman niya.

[WARNING! R-18. OO NA! NAMISS N’YO NA! PARANG KASALANAN KO PA TULOY NA WALANG DILIG ’YANG ALEX N’YO! HAHAHA.]

I pulled his nape for his lips to lean closer to mine. I got so drowned…. in his kisses. Ayaw mo nang matapos pa ang sandaling ito. If only I could make this situation lasts forever, I will. Gusto ko siyang habang buhay na makasama.

His kisses started roaming around my face. Tipong ingat na ingat siya sa paghalik sa iba’t ibang parte ng mukha ko. Hindi ko alam kung saan ako kakapit dahil sa sensasyon na ibinibigay niya sa akin, kaya’t pinili kona lamang ikawit sa katawan niya ang mga braso ko.

“I love you,” he said as his kisses started traveling down to my neck. This is a new sensation to me. Para akong nababaliw sa bawat hagod ng labi niya sa leeg ko.

Akala ko ay halik lamang niya ang magpapabaliw sa akin ngunit mali pala ako. Mas nabaliw ako nang sabayan ng mga kamay niya ang paggalagugad ng labi niya sa pagkatao ko.

His hands started roaming around my body like a policemen searching for any weapon at a criminal.

“Axel….” I moaned as I felt him gently caressing my thighs. I didn’t know na naalis na pala niya ang suot kong jeans. I am half naked at ngayon ko lang nalaman kung hindi ko pa naramdaman ang mga kamay niya.

His kisses went down to my collarbone, but because I was still wearing my tops, he couldn’t go any further.

“Damn this hindrance,” he whispered in frustration.

Napangiti ako sa sinabi niya kaya’t ako na ang naghubad ng natitira ko pang saplot. I even excuse myself kasi baka masiko ko siya at narinig ko siyang natawa.

“Why?” I asked because he seems so amused.

“Nothing. I just find your excuse so amusing,” sagot niya sa akin saka niya ako tinulungan na alisin ang pang-itaas ko.

When my nakedness was fully exposed to him, I saw the burning desire in eyes. They were hot, chilly, and burning.

“S-Stop staring. N-Napaka awkward,” utal na wika ko ngunit mas tinitigan pa niya ang kabuoan ko na animo nagbibigay sa kaniya ng kakaibang pakiramdam ang pagtitig sa akin.

“Staring at you made me realized two things. First, I need to live my life to its fullest now. Second, I don’t need to go to heaven to see a paradise… for I am already staring at my own paradise,” aniya na nagpainit lalo ng pakiramdam ko. He said those words as if he’s praising me.

Hindi ko siya napigilan nang hubarin na rin niya ang mga saplot na suot niya saka siya yumakap sa akin. We felt each other’s warmth.

“God… I love you so much, Alex,” aniya at naramdaman ko ang pagdantay ng palad niya sa dibdib ko. He started fondling my breast as he kissed my lips again.

“Ohhhh… Axel….” I moaned in pleasure. Ungol ko nalang yata talaga ang mangingibabaw ngayon. Nakakabaliw ang halik at pagpapaligaya ng kamay niya sa katawan ko.

He left my lips for a second just to nip my right nipple. At first I was shocked, but when I felt the arousing feeling, I started arching my body in pleasure. Higit pa yata sa salitang nakakalibog ang nararamdaman ko. Bago sa akin ito at hindi ko alam ang mararamdaman ko. I may have changed a lot from the fragile ay naive Lhayanna, but I was still clueless about sex. I never watched porn for damn’s sake!

Nagsimula na rin akong igala ang mga kamay ko sa katawan niya kahit pa hindi ko alam kung saan ako magsisimula.

Nakapikit lamang ako at hindi ko alam kung saan dumadako ang kamay ko.

“ALEX!!” Dinig kong sigaw ni Axel nang tila madantay ang kamay ko sa isang makinis, maugat at matigas na bagay.

I opened my eyes and I saw him sweating and having some heavy breathing. Inaatake ba siya?

“Inaatake ka na ba sa puso!?” kabadong wika ko.

“I will meet Satan the soonest if you’ll keep on pleasuring my dick, sweetheart,” aniya na ikinagulat ko. Hawak ko na pala ang kapitan ng barko ngunit wala pa akong alam!

Kinuha niya ang kamay ko saka niya iyon ipinangko sa uluhan ko.

“Axel…” I saw the seriousness in his eyes.

“Enough of pleasure, let me bring you to the real paradise,” aniya saka niya iginiya ang kaliwang kamay kong hindi nakapangko patungo sa batok niya. “This will hurt you, but it will only last for a minute.”

I nod as response. He positioned himself in me as he initiated the first strike.

“Ahhhhhhhhhhhh……!” I exclaimed in pain. Naramdaman ko rin na halos kawitin ko na ang batok niya patungo sa dibdib ko dahil sa sakit na nararamdaman ko.

“Hush now, sweetheart. I’m sorry,” he said with guilt.

Hindi ko napigilan ang pagtulo ng mga luha sa mga mata ko…. ngunit hindi dahil sa sakit. I just felt like, I gave the most precious thing in body to the most precious person for me.

“I-I love you, Axel. Don’t say sorry. Go on, now. I love you. Always remember that I love you so much,” I told him as I gave a peck to him.

He smiled to me as he started moving. In…. then out of me. The pain just simply fades away and was replaced by pleasure.

No more words that night. We let our bodies talked, and felt all the love we have for each other. No more words, only moans and the sound of our bodies joining together.

NAGISING

ako na may mabigat na nakadagan sa hita ko. Nang lumingon ako sa tabi ko ay nakita ko si Axel na tulog na tulog ngunit mababanaag mo ang saya sa mukha niya. I gave him my virginity, and yet I feel no regrets. He deserves me as much as I deserve him. Fuck his death. We will just live our life the way we want.

I brushed his hair upward to expose his forehead. Wala man lang kahit isang pimple. Sana lahat clear skin.

Napapangiti ako sa isipin na kung magkaka-anak kami at magiging kamukha at kakutis niya, tiyak aasarin nila akong mag-ama. Clear skin naman ako, kaso mas porselana ang kutis ni Axel kaysa sa akin.

“I love you,” bulong ko sa kaniya kahit pa natutulog siya.

“I love you too, Lhayanna Alex Almeda. Always and forever,” bulong niya pabalik at doon ko napagtanto na gising na pala siya.

Unti-unti niyang iminulat ang mga mata niya at nagtagpo ang mga mata namin.

“Sana mamana ng magiging anak natin iyang mga mata mo kahit na may pagka-manyak kang tumingin,” pang-aasar ko na ikinatawa niya.

“Don’t worry. Magiging kamukhang-kamukha ko ang anak natin dahil siya ang iiwan ko sa’yo. Sayang naman kung hindi ko kamukha, lagi mo ’kong mamimiss n’on,” nakangiti niyang sagot sa akin.

“Sure ka bang magkaka-anak ka?” patuloy kong pang-aasar.

“I made sure of that, Alex. Pwede naman nating ulitin kung hindi ka tiwala sa performance ko kagabi-”

“Sira ulo! Sa laki ng etits mo, feeling ko kapag napangalawahan ako ngayon, lalagnatin na ’ko,” nakanguso kong wika na lalo niyang ikinatawa.

I want to see those smiles and laugh forever… kung maaari lang.

He leaned closer to me and kissed my forehead. “Kapag nagbunga ang gabing iyon, Alex, can you name my son Aex Kaizen? A.E.X not A.C.E, alright? I am sure that my child will be a boy. I searched for the proper position to hit a boy and I think I did the right position,” aniya sa akin na ikinangiti ko.

“Why Aex Kaizen?”

“Aex, came from Axel and Alex. He will represent us… that he came from us, and Kaizen because it means change for the better. You knew that I changed for the better… that I changed for you.”

Tila lalong lumambot ang puso ko sa narinig kong iyon sa kaniya.

“I love you, Axel.”

“I love you too, Alex. I will love you, always.”

---

Mabilis kong itinulak ang pinto ng cubicle kung saan ko narinig ang tinig na iyon. Hindi ako maaaring magkamali. Hindi ako nababaliw lang. Hindi ako nag-iilusyon lang!

Nakita ko ang gulat na ekspresyon ng dalawang tao sa loob ng cubicle nang bumukas ito. Mabilis na napatayo ang babae at napataas naman ng pantalon ang lalakeng narito.

Lumingon ang lalaki sa akin na may galit na mga mata na ikinanginig na ng buong katawan ko.

“WHAT THE FUCK!? WHO THE FUCK ARE YOU TO MESS WITH MY GOOD TIME, MISS!?” galit na wika sa akin ng lalake… at doon na nag-unahan sa pagtulo ang mga luha ko.

Napahakbang ako patalikod at gusto ko nalang mawalan ng malay sa mga oras na ito.

“A-Axel….”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

VOTES AND COMMENTS ARE HIGHLY APPRECIATED.

FOLLOWERS ARE APPRECIATED TOO. ANG TAGAL NA KITANG READER, ANG DAMOT MO SA FOLLOW. HAHAHAHA.

Ten

ALEX

        

Halos tuod na ako habang nakatitig sa kaniya. Hindi ko alam kung anong sasabihin o iaakto ko lalo pa’t galit na galit ang mga mata niyang nakatitig sa akin.

          

“You fucking answer me, Miss! Gusto kong suntukin iyang mukha mo, tang ina!” bakas ang gigil sa tinig niyang iyon.

               

I composed myself. Hindi ako maaaring magmukhang tanga sa harap niya.

                

“Bitin na bitin? Tang ina, Axel, nagmukha akong tanga tapos buhay ka—” hindi ko nakuhang matapos ang sinasabi ko dahil bigla na lamang niyang kinuha ang pulso ko saka ako kinaladkad paalis ng banyo. Dumaan pa kami sa back door ng restaurant kaya’t hindi kami nakita ni Aex at Gray.

                         

Pabalang niya akong isinandal sa isang mamahaling sasakyan saka niya ako pinanlisikan ng tingin at inambaan ng kamao niya. “Tang ina, iba ’yong gigil na nararamdaman ko sa’yo ngayon!” singhal niya ngunit napangisi ako kahit pa hindi ko na maintindihan ang tibok ng puso ko.

                

“Stop fucking pretending that you don’t know me, Axel—”

                        

“AND WILL YOU FUCKING STOP CALLING ME AXEL!!!!!!” iritadong wika niya at pakiramdam kung kaya niya akong patayin ngayon ay nagawa na niya. Frustration was visible in his eyes.

                              

Saglit na napaawang ang labi ko sa sinabi niyang iyon. Hindi ko alam kung mali lang ba ako o ano, ngunit sinasabi ng utak ko na siya sa Axel. Ang mukhang ito na hindi ko maaaring ipagkamali. Ang mga mata, labi, ilong… siyang-siya si Axel.

          

Hinawakan ko ang braso niya ngunit mabilis niyang tinabig ang kamay ko at tila nadurog ang puso ko sa ginawa niyang iyon.

          

My Axel will never do that to me…. he will never let me feel unloved.

              

“N–Nagpapanggap ka lang, ’di ba?” I’m so lost right now. Hindi ko alam kung ano bang mga salita ang bibitawan ko sa kaniya.

                  

“Look, Miss, I don’t fucking know you, and you just messed with my fucking orgasm! I’m not Axel or whatever name does that fucker has. I am Sillan Veriz Coleman, and that is Silver for short!” pakilala niya sa akin ngunit hindi pa rin nawawala ang galit sa mga mata niya.

                   

“S–Sorry,” utal na wika ko sa kaniya. Iyon lamang ang tangi kong nasabi. Hindi ko maberipika kung ano nga bang kasalukuyang tumatakbo sa isip ko.

                           

“Does your fucking sorry can make me reach the heavens? For sure, you knew that it will not. Why not compensate me for messing with my orgasm?” nagbago bigla ang awra at tinig niya sa sinabi niyang iyon. Tila siya unti-unting naging isang mabalasik na leon.

                    

“I–I’m out here. Again, I’m sorry. I didn’t mean to mess with you. Kaboses at kamukhang-kamukha mo kasi ang kakilala ko. Hindi na mauulit—” bigla na lamang niyang inilapat sa magkabilang gilid ko ang mga kamay niya kaya’t napahinto ako sa pagsasalita. Tumunog ang alarm ng sasakyan ngunit mabilis lang iyong nawala nang pindutin niya ang key switch na hawak niya.

                     

“Nag-iisa lang ako, Miss,” pabulong na wika niya kasabay ng isang mapang-akit na tinig. “Wala akong katulad. Wala akong kamukha, kaboses, at mas lalong nag-iisa lang sa mundo ang isang Silver Coleman. Who ever was that man who you reminded of me, tell him to die, ayaw na ayaw kong may katulad at kagaya—” I slapped him. Nakita kong napangiwi siya sa sakit ng sampal ko. I portrayed my fierce face as I faced him.

                          

“He’s dead, don’t worry. Nagkamali ako…. ilusyon ko lang pala ang lahat…. nasa utak ko lang pala ang mga ito, dahil ikaw at siya…. ay kahit kailan hindi magiging iisa. You are too far from my Axel. You’re a trash and he’s a treasure,” wika ko sa kaniya saka ko siya malakas na itinulak at mabilis na tumungo sa pintuan ng restaurant.

                   

Nilingon ko siya ng isang beses at nakita kong nakangisi siya sa akin…. saka bumulong na hindi ko man narinig ay nabasa ko ang buka ng bibig niya.

           

“We’ll meet again, woman.”

     

   

   

   

   

   

   

   

  

  

DALA ko ngayon si Aex dito sa Phyrric dahil wala pa rin akong mapag-iwanan sa kaniya. Mabuti na lamang tahimik at magaling nakibagay ang anak ko dahil kung hindi ay hihirapin ako lalo pa’t wala akong asawa na maaari kong maging katuwang.

         

“Sagutin mo na kasi si Gray!” napalingon ako sa tinig na iyon at nakita ko si Jice na ngiting-ngiti sa akin. Lumapit siya sa amin saka niya hinaplos ang pisngi ni Aex. “Hello, pogi!”

                        

“Hello po, tita Jice,” bibong bati naman ni Aex sa kaniya pabalik.

       

Tumayo si Jice sa akin saka ako nginitian. Sakto naman na dumating ang tatlong maria ng Phyrric at mukhang may pinagtatalunan. Kinuha ni Jomaica sa akin si Aex habang nakikipagtalo siya kay Elle.

                            

“E sa ayaw ko nga, ang kulit!” angil ni Jo rito.

                   

“Hindi ka naman namin pinipilit ni Elle, Jo. Kaso lang tumatanda ka na,” malumanay na wika ni Charisse sa kaniya.

               

“Ano bang pinagtatalunan n’yo?” pang-uusisa ni Jice sa mga ito at ang timpla niya ay mukhang hindi babanat ng maganda. Kilala ko siya, nakapangasawa rin siya ng isang Freezell ngunit ang tanging alam ko lamang sa kaniya sa ngayon ay walang preno ang bibig niya.

                           

“Ito kasing si Jo, akala mo kung sinong maganda. May nangliligaw na gwapo, matipuno, at mukhang marespetong pulis sa kaniya, ayaw sagutin ni gaga,” inis na sagot ni Elle at nakita ko ang pagkunot ng noo ni Jice.

                  

“Shutangena n’yo kasi, e. Kaya hindi kayo nagkakajowa! Simpleng tao lang naman kayo pero ’yong standard n’yo tipong nakatapos ng Harvard with flying colors. Ayusin n’yo, ah. Hiling-hiling ng jowa tapos ’pag may nangligaw, ayaw! Sarap lagyan ng alupihan sa singit. Ang arte. Tse!” pagmamasungit na wika ni Jice na ikinatawa namin ni Charisse. Napanguso naman si Jo dahil sa sinabi ni Jice.

                         

“Hindi naman kasi dahil sa standard. Hindi ko lang talaga maramdaman na handa na ’ko,” sagot niya at tila bigla akong nagkaroon ng reyalisasyon sa narinig ko. I was once there. I once felt that unreadiness. If only I was ready, maybe we shared more memories than what we already had.

        

“Maybe, it’s not about being ready? Siguro takot ka lang? Sometimes, fear makes us feel unready even if our heart, mind and soul say otherwise. Huwag kang matakot, Jo, dahil noong natakot ako, mas malaki ang nawala sa akin. I lost him. Mabuti nalang nga at may Aex siyang iniwan sa akin, dahil kung wala, tuluyan na sana akong nabaliw,” nakangiting wika ko sa kaniya.

                         

“Ito ang gayahin ninyo. Strong. Lalayasan ko na kayo. Naghihintay ang asawa ko. Baka balak magkaroon ng part eight ang honeymoon namin,” aniya sa nakakalokong tono saka nag-peace sign sa amin.

                     

“Eight!?” hindi makapaniwalang tanong ni Charisse.

                 

“Yep. Tapos na kami sa part one, two, three, four, five, six, and seven with different positions,” sagot niya saka bumungisngis at tuluyan na kaming nilayasan.

                                 

“Ibang klase!” natatawang wika ni Jo. Kinuha ko naman sa kaniya si Aex at pinalakad ang anak ko bago namin tinungo ang opisina ni Aeiryn, isa sa triplets ng mga Ricafort at ang natatanging walang asawa.

                        

“OHH! HI, AEX!” She loves my son so much. Gustong-gusto niya si Aex lalo pa kapag iniiwan ko sa kaniya. Natutuwa siya kapag sabay-sabay niyang inaalagaan sina Kael, Zayn, Laezen, Laeden, Ahlen, at Aex. Si Kael ay anak nina Ayler at Griss. Si Zayn ay anak ni Aeidan at Lindzzy. Si Laezen at Laeden ay kambal na anak nina Laeven at Jice, samantalang si Ahlen naman ay anak nina Aeignn at Callia.

                

“Hi po, tita Aeiryn!” bati sa kaniya pabalik ni Aex saka siya pinuntahan at niyakap.

                        

“Can I leave him to you for a while? Pupuntahan ko lang ang opisina ni Axel. Hindi kasi maaasikaso ni tito Vience today. Si Cathia naman wala kasi may business meeting sa Brazil,” wika ko kay Aeiryn. Kung minsan talaga ay dinadalaw ko ang kumpanya ni Axel, dahil gaya niya, ayaw kong mawalan ng trabaho ang libo-libong manggagawa. Cathia Amorsolo is the acting CEO pero mataas ang respeto niya sa akin. Napakabait din niya at maaasahan ko sa lahat ng bagay. She never wished to be the CEO. She’s like a sister to me.

                

“Sure, sure,” nakangiting wika sa akin ni Aeiryn. Others say that she’d soften a bit now, dati raw ay napaka intimidating niya but I don’t see that kind of Aeiryn now. Siguro ay dahil dumarami na ang mga pamangkin niya.

                       

Humarap ako kay Aex para magpaalam. “Hey baby, promise me ba hindi papagurin ang tita Aeiryn, okay? Wait for Mommy. I’ll buy you an ice cream,” wika ko saka ko siya hinalikan sa noo at umalis na.

        

      

    

      

     

   

NAHIRAPAN akong i-park ang sasakyan ko dahil hindi kilala ang sasakyan ko rito. Mabuti na lamang at may bakante sa basement two kaya’t nakapagpark ako.

                       

Patungo na ako sa elevator nang may makabungguan ako at nakita ko ang pagtapon ng kapeng hawak niya sa polo na suot niya.

                         

Mabilis kong kinuha ang panyo ko at nang iaabot ko na ito sa taong nasa harap ko ay napalaki ang mga mata ko nang mapagtanto ko kung sino ito.

                            

“A–Anong ginagawa mo rito!?” utal na angil ko sa kaniya.

                      

Kinuha niya ang panyo sa kamay ko at pinunasan ang polo niya saka tumingin sa akin. “I get to decide wherever I want to show up. Bakit kailangan kong magpaliwanag sa’yo? Isa pa, you owe me two now, Miss,” aniya sa akin na halos hindi ko masundan. Narito nanaman kasi ang kakaibang tibok ng puso ko.

                        

“J–Just… Just get out of my way. May kailangan akong asikasuhin—” napahinto ako sa pagwalk-out sana nang hawakan niya ang braso ko at sapilitan akong hinarap sa kaniya.

                    

“Hindi mo ’ko pwedeng pagwalk-outan kung kailan mo gusto, Miss. I hate the type of you the most, but you bugged the hell in me. Now, I have to satisfy my curiosity,” aniya saka ako kinaladkad. Hindi siya si Axel ngunit mukhang pareho nilang hilig ang mangaladkad. Napangiti ako ng mapait sa isiping iyon.

                          

Hindi ako kumibo. Hinayaan ko lang na kaladkarin niya ako kung saan niya gusto. Hinayaan ko lang kung saan niya ako dalhin.

              

Sapilitan niya akong isinakay ng sasakyan niya saka siya nagmaneho na akala mo siyam ang buhay naming dalawa dahil sa bilis at animo ba walang mga sasakyan sa harap namin.

                   

“Aren’t you gonna ask kung saan kita dadalhin?” aniya nang hindi ako tinatapunan ng tingin.

                      

“Sasagutin mo ba ’ko? Besides, it’s not like that you’re gonna rape me, dahil halatang kaya mong magpaluhod ng babae kung gugustuhin mo,” sagot ko sa kaniya nang hindi ko rin siya nililingon.

                 

I heard him chuckled. A very unfamiliar chuckle. That wasn’t of Axel’s.

            

Because they are not the same person, Lhayanna Alex! You fucking wake up!

                    

“What’s your name? At anong ginawa mo sa kumpanyang iyon?” tanong niya sa akin.

                  

“Anong mapapala ko kung sasagutin ko ang mga tanong mo?”

                     

“I’ll let you have sex with me,” diretso niyang sagot kaya’t napalingon ako sa kaniya at tinaliman ko siya ng tingin.

                    

“No one wants to have sex to you. Stop acting high and mighty. I’m so fed up with that kind of personality,” matabang na wika ko at nakita ko siyang napangisi.

                     

“Don’t you wanna reach the heavens?” he asked arrogantly.

                  

“I reached it once, and I don’t wanna reach it again with the different person. And….” I paused for a while as I looked at him from head to toe. “You’re not attractive and you don’t make me horny.”

                         

Bigla siyang pumreno at nilingon ako ba may nagbabagang pagnanasa sa mga mata kasabay ng hindi maipaliwanag na ngisi. “Wow. You’re a fucking liar.”

                                   

“I get to say whatever I wanna say, Sir—”

                        

“JUST FUCKING TELL ME YOUR GODDAMN NAME!” napakislot ako sa pagsigaw niyang iyon.

                       

“Bababa na ’ko—” hindi ko magawang mabuksan ang pinto ng sasakyan dahil bigla na lamang niya akong pinigilan sa pamamagitan ng paghawak sa braso ko.

                             

“You either tell me your name, or I’ll fuck you right now. You get to choose what you wanna choose, but I get to do what I wanna do to you right now,” aniya sa may pagbabantang tinig.

                  

Nahintakutan ako at pinipilit kong alisin ang kamay niya sa braso ko ngunit hindi ko magawa. “I–I’m Lhayanna Alex. Call me Lhayanna—”

                      

“No. I prefer calling you Alex.”

       

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Eleven

ALEX

             

“Sweetheart, can I ask you to get me a glass of water?” ani Axel habang nakatingin siya sa telebisyon na pinapanood niya. Nasa kusina kasi ako at naghuhugas ng pinagkainan namin.

                       

Naglagay ako ng tubig sa baso at lumakad ako patungo sa kaniya. Inabot ko sa kaniya ang tubig at nilagok niya iyon.

              

“Ayos ka lang ba?” tanong ko sa kaniya dahil hindi ko mawari kung ano bang nangyayari sa kaniya. Iba ang timpla niya at hindi ko ito gusto.

             

Tinap niya ang tabi niya na animo ba sinasabi niyang maupo ako roon kaya’t ginawa ko. Inihilig naman niya ang ulo ko sa balikat niya.

                                 

“I love you so much, Alex. Sobrang mahal na mahal kita. Hangga’t nabubuhay ako, hindi ako magsasawang iparamdam at sabihin sa’yo kung gaano kita kamahal. You are my everything. Gustong-gusto kitang ipaglaban sa mundo, pero wala akong magawa dahil kamatayan ang kalaban ko,” aniya sa nahihirapang tono kaya’t inangat ko ang ulo ko at natagpuan ko siyang lumuluha.

                      

Pinunasan ko ang mga luhang naglandas sa mga mata niya saka ko siya kinintalan ng halik sa mga labi niya. “I’m contented now, Axel. Kuntento na ako sa kung anong naibigay mo. Kuntento na ako sa kung anong nagawa natin. Kung uulitin man ang buhay ko, ang tanging babaguhin ko lang ay ang pagpapatawad sa’yo ng mas maaga upang mas matagal kitang makasama,” wika ko sa kaniya saka ako ngumiti. Nanghihina akong makita na nanghihina siya ngunit wala man lamang akong magawa upang maibsan iyon.

         

“Thank you, Alex. Thank you for everything. Thank you for the forgiveness. Thank you for the love. Thank you for loving me. Thank you for engraving me in your heart. Thank you for the memories—” hindi na niya nakuhang matapos ang sinasabi niya dahil bigla na lamang siyang napahawak sa dibdib niya at napangiwi sa sakit.

                 

“Axel! Axel!” tarantang wika ko. Hindi ko malaman ang gagawin ko. Nanginginig ako. Kinuha ko ang telepono ko at hindi ko na malaman kung sinong tinawagan ko upang sumaklolo sa amin.

                           

Wala na akong nalalaman sa nangyayari. Ang tanging alam ko lang ay nasa ospital kami ngayon at halos buong pamilya ni Axel ay narito.

                     

Mommy Avrein keeps on crying. Ako…. wala na. Tulala na lamang ako habang punong-puno ng sakit ang dibdib ko. Tumutulo ang mga luha ko ngunit walang hikbi. Tumutulo lamang sila habang nakatulala ako…. habang nasasaktan ako.

                   

Alam kong darating ang araw na ito. Matagal ko nang inihanda ang sarili ko ngunit iba pala talaga kapag narito ka na sa mismong sitwasyon. Nakakadurog.

                              

May lumabas ng ER at nakita ko si Ayce. “He’s dying. He’s calling for you, Alex,” ani Ayce sa akin. Hindi na ako nag-atubili pa. Malalaki ang hakbang na tinungo ko ang ER at nakita ko siyang wala nang kulay ang mga labi. Maging ang katawan niya ay iba na rin ang kulay.

                                

Hinawakan ko ang kamay niya, ngunit kinabig niya ako gamit ang natitirang lakas na mayroon siya. Ramdam ko…. ramdam kong iyon na lamang ang lakas na mayroon siya.

                                  

“A…Alex,” pagtawag niya sa akin. Niyakap ko siya…. isang napakahigpit na yakap.

                  

“I love you. I love you, Axel. I’ll go on with my life, para kapag dumating ang araw na muli tayong magkikita, you’ll tell me that you are so proud of me…. that I made you proud kasi kinaya ko kahit wala ka na. Rest now, my love…. Rest now,” napakasakit sa akin ng mga salitang ito. Napakasakit na bitawan ko ito sa kaniya. Para akong dinudurog ng paulit-ulit. Para akong pinagpapasan ng napakabigat na krus.

                  

I kissed his forehead. “I… love…. you…. always. I just hope… that my compensation will be able to meet you the soonest…. no, I’m not hoping, I’m praying…. I’m praying to God to give you your happiness… I love you… Alex. Mawawala lang ako, pero mahal kita…. thank you for everything, sweetheart…. magpapahinga na ’ko.”

                          

Those were his last words. Ipinikit niya ang mga mata niya at nakita kong may butil ng luhang nanggaling doon.

                  

Yakap ko lamang siya… yakap ko lamang siya habang nakatulala ako sa kaniya at nasa mga bisig ko siya… nang i-deklara ni Ayce na wala na siya.

                       

“Axel Leindeyl Montealegre. Time of death, 10:23am.”

             

---

        

Nawala ang takot ko sa mga salitang binitawan niya lalo pa’t naaalala ko kung paano nawala sa akin si Axel.

          

“Wala kang karapatang tawagin ako sa pangalang iyan,” walang emosyon na sagot ko sa taong nasa harapan ko.

                   

“I get to choose the way I want to call you. Besides, hindi mo naman siguro gusto kapag tinawag kita sa mga endearments such as, Love, Mahal, Baby, Sweetie, Babe…. Sweetheart?” that last word just hits me. I want to ask him to repeat it again ngunit napailing ako sa loob ko. Ito nanaman ako…. ipinagkakamali ko nanaman ang taong mahal na mahal ako sa walang kwentang kaharap ko. Magiging apak ito sa pagkatao ni Axel kapag nalaman niyang nag-iisip ako ng ganito.

               

“Saan mo ba ako dadalhin? Dahil kung trip mo lang ito, kailangan ko nang bumalik sa pinanggalingan ko,” blankong wika ko sa kaniya. I need to remain firm. My thoughts are getting cloudy at hindi ito nakakatuwa.

              

“I will show you my dick. I think it’s best to show it to you now to make you fucking horny,” aniya at naikuyom ko ang kamao ko sa narinig kong iyon sa kaniya.

            

“Stop being curious about me. Stop pestering me. Hindi ako natutuwa sa’yo. Humihingi ako ng tawad kung naipagkamali kita sa kakilala ko. Our connection ends here. Ayaw na sana kitang makitang muli. My husband and son wouldn’t surely like it, and I don’t want them to think that I am cheating on them,” mahabang turan ko sa kaniya at nakita ko ang gulat sa mga mata niya.

                          

“May asawa at anak ka na?” he asked. I looked at him and smiled bitterly.

                  

“Yes. Kaya layuan at tigilan mo na ’ko,” sagot ko at inabot ang bukasan ng pinto ng sasakyan.

               

Nakababa na ako at tumawag ng taxi, ngunit bago pa ako makasakay ng taxi ay nakita ko siyang bumaba ng sasakyan niya saka sumigaw sa akin.

                           

“AAGAWIN KITA! REGARDLESS OF YOUR FUCKING STATUS, ALEX!”

              

No Silver. You must have swayed me for a moment…. but no one can ever replace my Axel…. and you’ll never be my Axel.

                

      

“YES, Alex. Pasensya ka na rin at natagalan ako,” paghingi sa akin ng paumanhin ni Cathia nang dumating siya mula sa Brazil. Naabutan niya ako rito sa opisina at inaayos ang mga papeles na pipirmahan niya.

                    

“Pirmahan mo na ang mga ito para makapagpahinga ka. Pasensya na Cath at ikaw ang sumalo ng mga responsibilidad ko sana. Hindi ko lang talaga kasi alam magpatakbo nito. Sira ulong Axel kasi, sa akin pa ipinangalan,” nakanguso kong himutok sa kaniya na ikinatawa niya.

                             

“Seriously, Alex, thank you. Thank you for the trust. Hindi ko expect na ipagkakatiwala mo sa akin ang ganitong posisyon,” aniya sa akin.

                   

“I saw how much you love the workers. Palihim akong nakamasid habang nagbibigay ka ng pagkain sa mga janitress, security guards, parking attendants, kahit na ang totoo ay assistant secretary ka lang ng isang department head. Your salary back then couldn’t even feed a family pero pinipili mo pa rin tumulong. You and Axel both love the poor, you both have the heart for the people. He wants to keep this company para sa mga tauhan niya, and I saw how much you care for them. You are the most suited person for this position. Hindi ka rin mapaghangad, dahil kung gusto mo, kayang-kaya mong kuhanin sa akin ang company but you didn’t. I love observing people, and I fell inlove with your kind heart,” wika ko sa kaniya, at ang loka-loka nangilid ang luha saka yumakap sa akin.

             

“Thank you, Alex. Hindi ko hinahangad ang maraming pera o mataas na posisyon. Maibigay ko lang ang kailangan ng Nanay at Tatay ko pati mga kapatid ko, okay na ’ko. Again, thank you Alex,” aniya kaya’t nagulo ko ang buhok niya. I am older than her kaya’t komportable ako sa pakikipag-usap sa kaniya.

                          

“O’siya, magsimula ka nang pumirma. Hinihintay ako ni Aex for lunch—”

               

“Alex, iyon nga pala sana, makikisuyo ako. Pinilit kong makauwi ngayon from Brazil kasi anniversary nina Nanay at Tatay. Naghanda ng kaunti for lunch, kaso may kabusiness meeting ako ng 2pm, can you cover for me? Promise, pipirma lang naman siya rito, you don’t need to present something,” aniya sa akin at mabilis naman akong tumango.

                       

“Sure. Maliit na bagay. Just text me the exact location,” sagot ko sa kaniya saka ko kinuha ang folder na hawak niya.

                       

“Thank you, Alex. Love you!” wika niya kaya’t kinindatan ko na lamang siya.

               

Mabilis akong tumuloy sa restaurant kung saan naroon si Aex at Mommy Avrein. Nakita ko naman sila agad at mukhang nasa mood ang anak ko dahil may hawak nanaman itong libro.

                

“Sorry, Mommy. After po nating kumain pwede po bang isama n’yo muna siya sa bahay? Susunduin ko nalang po siya pagkatapos ng business meeting na pupuntahan ko. Anniversary po kasi ng parents ni Cathia kaya ako ang pupunta,” wika ko kay Mommy Avrein.

                    

“No worries, baby. Gusto nga rin sana ni Daddy Vience mo na ro’n muna sana si Aex sa bahay for this night dahil baka mag-out of the country kami sa susunod na araw,” nahihiyang wika ni Mommy Avrein na ikinangiti ko. Kahit may apo na talaga si Daddy Vience, iba pa rin talaga ang karisma at alindog.

                    

“Sure, Mommy,” nakangiting wika ko saka ako bumaling kay Aex. “Aex, is that okay with you? Kaso hindi pwedeng pasaway, anak ha? Hindi pwedeng papagurin ang Lolo at Lola,” wika ko sa kaniya at agad naman ngumiti ang anak ko saka tumago.

           

“Yes, Mommy. I will be a good boy,” sagot nito sa akin kaya’t napangiti ako. He took after his father so much. Kung alam lang sana ni Axel na kapag tinitigan niya ang anak niya ay para siyang nananalamin, I’m sure as hell na babangon iyon mula sa pagiging abo.

           

Natapos kaming kumain at isinama na ni Mommy Avrein si Aex. Ako naman ay tumungo na sa meeting place na itinext sa akin ni Cath.

                  

Nasa limang minuto na sana akong naghihintay nang may dumating sa harap ko at inilahad ang kamay sa akin.

           

Tumayo naman ako at inilahad na muna ang kamay ko saka nagsalita. “Good day, I am Ms. Lhayanna Alex Almeda, representative of Montealegre Company—” hindi ko nagawang matapos ang sinasabi ko dahil nabigla ako sa kung sinong kaharap ko. If not for his piercing in his lower lip, lagi kong iisipin na siya si Axel.

                                

“Wow. So you’re still a miss. Paano kang nagkaroon ng asawa at anak?” anito sa hambog na tono.

                      

“Anong ginagawa mo rito?” may inis sa tonong wika ko sa kaniya.

          

“Don’t use that tone on me, Alex. Ako ang kailangan mo, hindi ikaw ang kailangan ko,” mayabang na pahayag niya sa akin.

                        

Ngumisi ako sa kaniya saka ko siya tinaasan ng kilay. “Hindi kita kailangan o ng kumpanya. Kaya naming magpatuloy kahit wala ka—”

          

“Wow. Coming from a representative. Alam ba iyan ng amo mo?” pahayag nito na dahilan kung bakit gusto ko na siyang hampasin ng babasaging basong nasa mesa ko.

                      

“I am the boss, and the sole owner of the company,” mayabang na wika ko na mukhang ikinabigla niya.

                    

“Owner?”

              

“Yes, Mr. Coleman. And if you’ll excuse me, I need to go. Hindi kita kailangan,” angil ko sa kaniya saka ko dinampot ang bag ko at naglakad na paalis ngunit bigla na lamang niya akong hinila at sa sobrang gulat ko ay nakalapat na ang mga labi niya sa mga labi ko.

                    

Wala akong naging pagtutol o reaksyon sa ginagawa niya. Napapikit pa ako dahil sa hindi ko malamang sensasyon at pakiramdam. Hindi ko maintindihan ang sarili ko. Hindi ako tumutugon, ngunit hindi rin naman ako umaangal.

                

Ilang saglit pa ay binitiwan na ng mga labi niya ang mga labi ko. Nakita kong nginisian niya ako dahil hindi pa rin ako nakakahuma sa pagkagulat.

               

“Don’t be too hard on me, Alex. I just want to be closer to you….

         

…

        

…

      

…

   

…

   

…

    

…

    

…

    

…

     

…

   

…

    

…

    

…

    

…

       

…

     

…

     

…

    

…

    

…

    

…

    

…

       

…

    

…

    

…

     

And I want to be your suitor, Sweetheart.“

   

–

M  A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

VOTES AND COMMENTS ARE HIGH APPRECIATED. FOLLOWERS TOO. NAKITA KO SIS, READER KITA MULA NOON PERO PARANG HINDI MO ’KO LAB. HAHAHAHAHA.

Twelve

ALEX

         

Sumikdo ang puso ko sa narinig kong iyon mula sa kaniya. Ayokong paasahin ang sarili ko sa mga bagay na imposible.

                      

“Gago ka! Sinabi kong tigilan mo ’ko, hindi ba!?” saka ko sana siya akmang sasampalin ngunit mabilis niyang nasalo ang kamay ko.

                             

“Walang maaaring manakit sa akin, Alex. Kahit ikaw pa ay hindi ko pahihintulutan. I don’t care kung may asawa o anak ka na. I said what I said, and believe me…. you’ll eventually fall for me, and you’ll ask me to stay in your life forever,” aniya saka niya biglang pinagsalikop ang mga palad namin at magkapanabay naming nilisan ang lugar na iyon.

               

Pinipilit kong kumawala sa hawak niya ngunit hindi ko magawa dahil ang higpit ng hawak niya idagdag pa roon na ang lakas niya.

             

Sapilitan niya akong isinakay sa sasakyan niya. Hindi naman ako sumigaw dahil ayaw ko ng eskandalo, dagdag pa roon ay alam ko sa sarili kong hindi niya ako sasaktan. Hindi dahil may tiwala ako sa kaniya, kung hindi dahil tiwala ako sa kung anong nararamdaman ko.

              

Sinimulan niyang paandarin ang sasakyan at ako naman ay tahimik lamang, hanggang sa pasibatin niya ito na animo ba may nais siyang ungusan. Mabuti na lamang at malinis ang kalsada.

            

“Hindi ako magmamakaawa sa’yo na pabayaan mo akong maka-alis o mawala sa paningin mo. Ang tanging gusto ko lang itanong sa’yo ay kung anong pakay mo sa ginagawa mong ito?” Basag ko sa katahimikan habang may diin ang bawat salita ko.

                  

Mariin siyang pumreno, mabuti na lamang talaga at naka-seatbelt ako, kung hindi ay sumubson na ako sa salamin.

                      

Binalingan niya ako ng tingin habang nakabalatay sa mukha niya ang kaseryosohan. Ngayon ko pa lamang nakita ang ekspresyon na ito mula sa kaniya.

                       

“You made me so fucking curious about you. You made me so damn confused about your personality. Naguguluhan ako dahil kahit minsan ay hindi ako nagmakaawa sa babae. I make them beg for me, not the other way around. You…. you fucking made me like this at nakakagalit ang isiping iyon! How could a mere stranger turns me this way? You have no fucking right to invade my system!” may galit sa tinig na turan niya sa akin. Ang seryoso niyang mukha kanina ay napalitan ng tila gulong-gulong ekspresyon.

                   

Halos hindi ko makuha ang mga salitang binitawan niya. It is so hard to digest. Para bang may nangumpisal sa akin at hindi ko malaman kung paano ko iyon tutugunan.

                      

“Silver… Yeah, you are Silver,” wika ko ngunit tila sinasabi ko ang mga salitang iyon sa sarili ko at hindi sa kaniya. Tinitigan ko siya sa mga mata niya at tila ako nalulunod roon ngunit pinilit kong paglabanan ang pagkalunod. “I need to end things with you. Ayokong guluhin mo pa ako lalo. I need to think straight. Sa tuwing nakikita kita, naaalala ko lang lalo siya. You make me miss him more, you make me want to see him more, you make me want to beg God to bring him back to me, at ayoko nito… ayokong bumalik ako muli sa dating ako na halos i-give up pati ang anak ko dahil lamang sa kagustuhan kong makasama siyang muli. Dito kaya kong magmakaawa sa’yo…. I’m begging you, Mr. Coleman, stay away from me.”

    

Nagulat ako nang tanggaling niya ang seatbelt niya saka niya pinakalapit ang mukha niya sa akin. Hindi ko nga alam kung may hangin pa ba sa pagitan ng mga mukha namin.

                      

“Patay na pala ang karibal ko? Then that’s one more reason to pursue you, Alex. The hell I care kung naaalala mo siya sa akin, as long as sa mga mata mo darating ang araw na ako na ang makikita mo. I have three goals now. One, change myself for you. Two, make you fall for who I am, and three…. make your son a Coleman—” Naitulak ko siya ng malakas dahil sa sinabi niyang iyon sa akin.

                      

“Parang awa mo na—”

            

“You, begging me, only means one thing… You’re affected by my presence. I am starting to invade your system too. This is a good start,” aniya ng nakangisi na.

                            

I looked at him while there are tiny amounts of tears in my eyes. “I don’t fall for jerks anymore. I had enough. Stop this. Stop doing this to me. Hindi ako naniniwala na magbabago ka, at mas lalong hindi ako handang buksan ang puso ko sa mga gaya mo. I just saw you few days ago receiving a blowjob and you want me to believe your lies? No, Mr. Coleman. You may look like Axel, pero hanggang doon nalang iyon. Thank you and good bye—” hindi ko na natapos ang sinasabi ko dahil bigla na lamang niyang sinakop ang mga labi ko. Sinagibsib niya ito ng mapusok na halik na animo uhaw na uhaw siya.

                     

Pumikit ako…. at nadarang.

   

B

akit…. bakit tila ito halik ng taong mahal ko? Bakit ganito?

O baka pinaniniwala ko nanaman ang sarili ko dahil miss na miss ko na siya? Niloloko ko nalang nanaman ba ang sarili ko? Hindi ko nanaman ba alam ihiwalay ang reyalidad sa imahinasyon ko?

           

I responded to his kisses. Gusto kong namnamin ang oras na ito na animo si Axel ang nasa harap ko. Gusto kong samantalahin ang pagkakataon na animo si Axel ang kasama ko. Gusto kong…. hiramin ang sandaling ito na ipinagdamot sa akin. Gusto kong damhin na si Axel ito…. kahit na isa lamang itong ilusyon.

                        

Nagulat ako nang bigla na lamang siyang humiwalay sa akin saka niya ako tinitigan sa mga mata na may mapait na ngiting nakaukit sa mga labi niya.

                      

“You were kissing me back and yet you were thinking of someone else. Nakakafrustrate pala putang ina. This is the very first time I experienced being a rebound. It hurts my fucking pride and ego.”

                   

I smiled bitterly too before I answered him. “Tapos sasabihin mo gusto mong ituloy na ligawan ako? I’m sorry, Mr. Coleman, pero lagi mo iyang mararanasan kung magpapatuloy ka.”

           

Bigla na lamang niyang hinaplos ang pisngi ko na nagpagulo sa akin.

                    

“Wait for me, Sweetheart. I will be able to replace him the soonest, I will be able to destroy your walls, I will be able to come near you, I will be able to successfully chase you, and I will be able to make you go against your words. Say hi to your suitor, stalker, and lover…. Sillan Veriz Coleman.”

              

Natameme ako sa sinabi niyang iyon. Maihahalintulad ko siya sa shift ng sasakyan. Ang bilis niyang magpalit ng katauhan at hindi ko iyon masundan.

         

Ano nang gagawin ko ngayon?

              

     

    

     

    

   

DUMAAN ako sa Phyrric para iwan ang papeles na in-statistics ko for Hudsen. Nakisuyo siya at hindi ko naman matanggihan dahil madalas din akong makisuyo sa kanila ni Missy lalo na kapag walang mag-aasikaso kay Aex.

                        

Nakita kong papalapit sa akin si tita Aeickel kaya’t ngumiti ako sa kaniya na sinagot din naman niya ng tipid na ngiti.

               

“Come with me in my office, Alex,” aniya sa akin kaya’t tumango ako saka sumabay sa kaniya sa paglalakad.

                   

Narating namin ang opisina niya at naabutan namin si tito Nigel, tito Whynter, at tito Dreik na naglalaro ng scrabbles.

                     

“Gago, Nigel, kung kailan ka tumanda saka ka naging bihasa sa pandaraya,” nakangusong wika ni tito Dreik kay tito Nigel at ngumisi lamang si tito Nigel bilang tugon.

                     

“Wala akong pake kung ex ka ni Leickel, ang mahalaga sa akin ngayon mabunyag namin ’yang kadayaan mo!” segunda naman ni tito Whynter. Ang alam ko kasi ay ex ni tita Leickel na asawa ni tito Whynter itong si tito Nigel na asawa naman ni tita Aeickel. Hindi ko alam ang love story nila dahil bata pa ako noon, ngunit parang ang alam ko ay naipagkamali lang ni tito Nigel si tita Aeickel kay tita Leickel kaya niya naging girlfriend si tita Leickel.

                     

“Ehem,” pagtikhim ni tita Aeickel kaya’t biglang natahimik ang tatlo. “Hindi palaruan ang office ko. At anong sadya n’yo rito? Wala akong naaalalang kailangan ko ang presensya n’yo,” walang emosyong wika ni tita Aeickel na ikinatulis lalo ng nguso ng tatlong tito.

               

“Wife—”

             

“Leave.”

             

“Wala ka pala, Nigel—”

                

“Labas, kuya Dreik. I might call ate Vance.”

                   

“Lugi nanaman kay Aeickel—”

                 

“You too, Whynter. Baka maisipan kong buhayin si Lila,” ani tita Aeickel sa kanilang tatlo at walang sabi-sabing bigla na lamang silang nagtatakbo palabas ng opisina niya.

              

Naupo si tita Aei sa sofa na mahaba nang maka alis ng ang tatlong tito.

                     

“Ano pong pag-uusapan natin—”

                 

“I want to warn you, Alex. Illusions are just mere illusions. They can come nearest to reality, but they will never be a reality. Know which is which to avoid pain,” matalinhagang wika niya sa akin na ikinablangko ko.

               

“You are already aware about me and Silver—”

                 

“I’m not asking you not to open your heart again, because that will be selfishness. All I want for you to know is, learn from the past mistakes of yours. Hindi lang sila disenyo ng buhay mo. Every mistake has its learning, and every learning should be painted in your whole being. Hindi ka nagkamali lang. Hindi ka nasaktan lang. Nagkamali ka para may matutunan. Nasaktan ka para mas tumapang. You have your son now, protect him at all cost…. and your heart too.”

            

Napangiti ako sa sinabi ni tita Aei na iyon. Alam ko naman kung gaano niya kami pinahahalagahan ni Aex. Kaya nga nang alukin niya akong maging adviser ng mga agents ay pumayag ako, dahil alam ko kung anong turing niya at ng mga Freezell sa amin ng anak ko.

                 

“I understand, tita. Thank you for your advices and concern. As much as I want to have a long conversation with you, kailangan ko po kasing sunduin sa playhouse si Aex. Nagtext na po kasi si Ma’am Blessy,” paalam ko rito na ikinatango niya.

                     

“Sige na. Baka naghihintay ang anak mo,” sagot niya kaya’t ngumiti akong muli at lumabas na ng opisina niya.

               

Every weekend ay dinadala ko sa playhouse so Aex for him to develop his interpersonal skills and intelligence. Napansin ko kasi na hindi gaanong mabasa sa tao si Aex. Mas gusto pa niyang kapiling ang mga libro niya at mga dinosaur toys. Si Ma’am Blessy ang facilitator at may ari ng playhouse. She’s a kindergarten teacher kaya’t alam kong maaari kong ipagkatiwala si Aex sa kaniya.

                            

Papalabas na sana ako ng Phyrric nang makasalubong ko si Jice na mukhang iritado at masama ang loob sa mundo.

                

“May problema ka ba, Jice?” pukaw ko sa atensyon niya na mukhang hindi alam na narito ako.

                        

“Badtrip na badtrip ako sa mga shutangenang mga mapagpanggap sa peysbuk!” singhal niya sa akin kahit na hindi naman ako ang kaaway niya.

                    

“Baby,” anang isang tinig at nakita ko si Laeven na papalapit sa amin. “Huwag mo nang pansinin ’yong mga nakikita mo sa facebook. May regla ka nanaman kasi at wala kang dilig kaya mainit ang ulo mo—”

         

“Ewwww. Kunwari sa peysbuk mahal ang isa’t isa, pero sa personal parang mga tanga, kasi maliit na bagay lang pinag-aawayan. Huwag nga ako, ha! Shutangena n’yong mga peyk! Excuse me, padaan!” angil niya sa asawa niya na napakamot nalang sa ulo dahil bigla niya kaming nilayasan.

                      

“Pasensya ka na, Alex. May dalaw kaya badtrip sa mundo,” ani Laev sa akin saka sinundan na ang asawa niyang akala mo nagmamartsa habang nagdadabog.

         

Napapangiti ako at napapailing. Siguro kung magkasama kami ni Axel, sa aming dalawa, ako ang nanunuyo. Mas madalas kasi siyang moody at akala mo laging may regla.

             

Sumakay na ako ng sasakyan ko saka ako nagmaneho patungo sa playhouse.

         

Nakasalubong ko ang ibang mga nanay na sinundo na rin ang mga anak nila. Nginingitian nila ako kaya’t sinasagot ko rin sila ng ngiti. Balak ko nga sanang i-suggest kay tita Aei na magpagawa ng playhouse sa bakanteng auditorium sa Phyrric lalo na at dumarami na ang mga apo ng mga Freezell. Hindi na sila kasya sa opisina ni Aeiryn kahit pa may kalakihan iyon.

                 

Papasok na sana ako sa loob nang bigla ko na lamang marinig ang boses ni Aex mula sa hindi kalayuan.

        

“MOMMYYYYYYYYYY!” Agad akong napabaling doon at nakita ko si Aex galing sa kung saan na humahangos patungo sa akin habang malawak ang pagkakangiti.

                

Ibinuka ko ang mga braso ko saka ko siya biglang binuhat nang marating niya ang kinaroroonan ko.

                   

“Saan ka galing? Bakit ang pawis-pawis mo? Sabi ko hangga’t wala ang Mommy kay Ma’am Blessy ka lang didikit, ’di ba? Nagiging bad boy na yata ang Aex ko,” nanenermon kung wika sa kaniya ngunit bigla na lamang hinarangan niya ng maliit niyang hintuturo ang labi ko saka bumungisngis sa akin.

                     

“Sinundo ako po ni Daddy kaya ako sumama. We played at the swing, Mommy. He looks like me so so so so much,” wika niya at tila nanginig ang buo kong pagkatao. May Aex never lies… and he never did even before.

               

“D–Daddy mo?”

               

“Yes po. My daddy at the pictures you showed me po,” sagot niya. Nanglalambot na ang mga tuhod ko. Is he back for real!? Did God grant my wish?

                

“I’m here, Sweetheart.”

      

“Daddy!”

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

VOTES, COMMENTS, AND FOLLOW ARE HIGHLY APPRECIATED!

---

I’M THINKING OF MAKING A SIDE SHORT STORY (5 CHAPTERS WITH PROLOGUE AND EPILOGUE) FOR MISSY AND HUDSEN. PAG-IISIPAN KO LANG MUNA. HEHEHE. PARANG SHORT SIDE STORY NILA LEVIN AT RUIZA NA PARENTS NI GRISS. HEHEHEHE. .

Thirteen

ALEX

         

Lumingon ako sa pinanggalingan ng tinig. Hindi ko alam kung anong isasagot ko sa sinabi niyang iyon. Hindi ko alam kung ano bang reaksyon ang dapat gawin ko, lalo na nang kumawala sa akin si Aex at tumakbo patungo sa kaniya.

       

Kinarga naman niya si Aex na yumapos pa sa leeg niya.

            

“Bakit ngayon lang ikaw po nagpakita sa amin ni Mommy, Daddy?” tanong sa kaniya ni Aex. Maliliit ang hakbang na lumapit ako sa kanila kahit pa dama ko ang panginginig ng mga tuhod ko.

                    

“A–Aex, anak. Come here, we’ll talk,” utal na tawag ko kay Aex.

                            

“I got him so easily. Akala ko kailangan ko pang mag-effort,” aniya saka ko nakitang hinalikan niya sa noo si Aex.

              

“S–Silver, please…. give me my son,” utal na untag ko sa kaniya.

             

Hindi naman ako nagdalawang-salita pa dahil inabot niya sa akin si Aex. Binuhat ko ang anak ko saka bumaling sa kaniya. “I’m sorry,” paghingi niya ng tawad sa akin. Dama ko ang sinseridad ngunit hindi ko iyon kayang intindihin sa ngayon.

                               

“Why are you saying sorry, Daddy?” tanong ni Aex dito at kapwa namin hindi alam ni Silver kung anong isasagot sa kaniya.

                     

“Nothing, son. Your Mommy looks so pissed, and I hate seeing her like that so I’m saying sorry,” nakangiti niyang sagot kay Aex na ikinangiti rin ng anak ko.

                

“We’re going home now, Aex. Say goodbye to…. him,” wika ko. I don’t know how would I address him especially in front of Aex.

                     

Hinawakan ng maliit na kamay ni Aex ang pisngi ko saka niya iniharap ang paningin ko sa kaniya. “Why are we going home without Daddy, Mommy? Is he flying up to the heaven again?” tanong ni Aex na tila ako nangangapa sa isasagot ko.

                   

“Ahmmm…”

             

“No, baby boy. Daddy is coming with you and Mommy. Let’s go,” aniya at saka niya kinuha sa akin si Aex maging ang susi ng sasakyan ko na hawak ko.

                    

Wala akong nagawa kung hindi sundan na lamang sila. Isinakay niya sa backseat ng sasakyan ko si Aex at ako naman ay tutungo sana sa driver’s seat nang bigla niya akong pagbuksan ng passenger’s seat.

                      

Sumakay ako at sinimulan niyang paandarin ang sasakyan. “I have a complete family now!” masiglang sigaw ni Aex sa loob ng sasakyan na may kasama pang pagtaas ng mga kamay. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko sa oras na ito, lalo na at kita ko ang galak sa mga mata ng anak ko. Masaya siya…. kahit pa ilusyon lamang ang lahat…. nakikita kong masayang-masaya ang anak ko…. kaya’t hindi ko ngayon alam kung paano ko ipapaliwanag sa kaniya ang sitwasyon na mayroon kami.

                     

“Just let your son enjoys the moment. Alam nating pareho na walang kasiguraduhan kung saan tutungo ang ginagawa nating pareho,” bulong niya kaya’t napalingon ako sa kaniya ngunit nakatutok lamang ang mga mata niya sa kalsada.

                  

Mahaba-haba na rin ang binabyahe namin at natagpuan kong nakatulog na si Aex sa backseat. Doon ko na binasag ang katahimikan sa amin ni Silver.

          

“Bakit ka ba nagpakita kay Aex? Bakit mo nilapitan ang anak ko?” deretsong tanong ko samantalang kalmado lamang siyang nagmamaneho.

                    

“Honestly at first, duda ako kung kamukha ko nga ba talaga ang lalakeng mahal mo, but when your son suddenly headed towards me, that was when I confirmed that my face looks exactly the same as his Dad’s. Hindi naman niya ako tatakbuhin ng ganoon kung estranghero ang datingan ko sa kaniya dahil mukhang matalino mong napalaki ang anak mo,” mahaba niyang wika sa akin.

                 

“But what you just said didn’t answer my question, Silver. Bakit mo nilapitan ang anak ko!?” tumaas na ang boses ko sa huling mga salitang binitawan ko.

             

Namutawi ang sandaling katahimikan bago pa siya nagsalita. “I just want to show you how serious I am towards you. I can forever pretend to be his father makita ko lang na masaya siya…. dahil habang masaya ang anak mo, alam kong masaya ka. It’s like hitting two birds with one stone, Alex. I’m not asking you to love me now. Hindi ako nagmamakaawang piliin mo ’ko o makita mo ’ko sa ngayon. All I want for now is to get to know you and Aex better…. I don’t honestly know what’s wrong with me, but the day I met you, I became so confused towards different things…. and when I get to see you again for the second time, that was when I realized that you’re holding something in me…. na hindi ko kayang kalabanin. I feel like I am poisoned… like a prisoner. This is too hard to explain, but…. you made me want to protect you. This may sound so cringy, but I am telling the truth. Biglaan. Nagulat nalang din ako, nauulol na ’ko sa’yo.”

          

Ang haba ng sinabi niya ngunit lahat iyon tumagos sa akin. Lahat iyon naintindihan ko. Lahat iyon mabilis na tumatak sa akin.

                     

“You cannot just confess things to me, lalo na’t kakakilala lang natin, Silver. Ginugulo mo lang ang sarili mo. A week? Two weeks? Three weeks? Palagay mo ba sapat iyon para masabi mo ang mga bagay na ’yan—”

                                 

“Three weeks? Ganoon pa lamang ba kaikli ang araw na lumipas mula nang makilala kita?” putol niya sa akin. Nakita ko siyang ngumiti…. isang ngiting hindi ko maipaliwanag kung anong nais na iparating. “But, why do I feel like I’ve known you for so long? Weeks seem like years for me. Those days with you feel like a year and a decade for me. Pakiramdam ko kilalang-kilala na kita, at palagay na palagay ang loob ko sa’yo—”

                        

“STOP SAYING THOSE FREAKING WORDS! I’M BEGGING YOU!” Doon ko namalayan na naglalandas na pala ang luha sa mga mata. “I’m begging you, Silver…. I’m hopelessly begging  you not to say those words again…. Pinapaasa mo ’ko…. Pinapaasa mo akong bumalik si Axel…. kahit na alam kong ilusyon ko lamang ito.”

                                

Hindi ko na siya narinig na nagsalita pa. Narating namin ang bahay na hindi na siya nagsalita pa. Nagpapasalamat ako sa waze dahil kung walang ganoon ang sasakyan ko, baka hindi pa naiwasan na magkausap kami kung itatanong niya kung saan ba eksakto ang bahay namin.

                

Hindi ko na siya pinapasok pa. Ako na ang bumuhat kay Aex at agad ko siyang idineretso sa silid niya.

             

Natatakot akong mas mapalapit kay Silver…. dahil paano kung sarili ko ang lokohin ko, at tuluyan akong mahulog sa ilusyon na gawa ng sobrang pagmamahal ko kay Axel? Matatalo ako…. matatalo kami ni Aex… kapwa kami masasaktan.

       

       

    

        

   

“GOOD morning sleepy heads!” Napabangon ako sa tinig na iyon at nakita ko si Gray ba nakangiti sa akin. Nakatulog pala ako rito sa kwarto ni Aex. Tulog pa ang anak ko, ngunit unti-unti na rin siyang nagising dahil sa presensya ni Gray.

           

“Good morning po tito-papa,” bati sa kaniya ni Aex saka ito bumaba ng kama at yumakap sa tuhod ni Gray. Malambing si Aex kay Gray.

            

“Good morning din sa aming baby pogi,” bati sa kaniya ni Gray at hinalikan siya sa buhok. “I brought you jollibee spaghetti and jolly hotdog for your breakfast,” anito kaya’t mabilis na kumarga si Aex sa kaniya.

                 

“Mauna na kayong bumaba, susunod ako,” wika ko na ikinatango ni Gray.

                 

Nag-ayos lamang ako ng buhok at naghilamos bago ako bumaba. Naabutan kong pinapakain ni Gray si Aex ng spaghetti. Kalat-kalat pa nga ang sauce sa gilid ng labi ng batang makulit.

                        

“Salamat, Abo. Kailan nga pala ang balik mo sa trabaho?” wika ko nang makaupo na ako sa harap nila.

         

“Bakit parang gusto mo na akong palayasin? Hindi pa nga ako nakakapangligaw ng maayos,” pang-aasar niya sa akin kaya’t sinamaan ko siya ng tingin.

      

“Iyang bibig mo, sasalaksakin ko ’yan ng tinidor!” singhal ko sa kaniya na ikinatawa lamang niya sa akin.

                             

“Kasura talaga ng ugali mo! Liligawan lang. Ayaw mo ba akong maging asawa? Yummy na pogi pa,” aniya at nag-flex pa ng bicep niya na ikinatawa ko.

            

“No, tito-papa. Hindi pwedeng ligawin mo si Mommy,” pagsabat ni Aex na kapwa namin ikinagulat ni Gray. Hindi siya nakikisawsaw sa usap namin ni Gray dahil iyon ang turo ko sa kaniya.

     

Humarap si Gray sa kaniya at hinawi ng bahagya ang buhok niyang nasa noo na medyo tumutusok sa mga mata niya. “Bakit naman hindi pwedeng ligawin ni tito-papa si Mommy? Ayaw mo bang maging Daddy si tito-papa?” sinserong tanong ni Gray rito at magkakasunod na umiling ang anak ko.

                

“I love you po, tito-papa, pero may Daddy na po ako. Magagalit si Daddy kapag may liligawin na iba si Mommy ko,” sagot ni Aex na ikinamulagat ng mata ko.

                      

“What was he saying, Yanyan?” Gray asked that caught me off-guard. Wala pa akong nakukwento sa kaniya tungkol kay Silver na kamukhang-kamukha ni Axel.

           

“W–Wala. Huwag mo siyang pansinin. Mabuti pa bilisan n’yo diyan, at ngayon ang movie viewing ng favorite cartoon ni Aex sa mall,” pag-iiba ko ng paksa saka ako tumayo at tumungo sa kusina upang uminom ng tubig.

                         

Walang kami ni Gray ngunit pakiramdam ko ay nagtataksil ako sa kaniya sa pagtatago ko sa pagkakakilala namin ni Silver, at pakiramdam ko naman ay ginagago ko si Silver dahil mayroon kaming Gray ni Aex na laging nakasuporta sa amin. Nakakabobong buhay ’to!

            

 

 

HAWAK ni Gray ang kamay ni Aex habang nagtitingin kami ng coloring book sa National Bookstore. Katatapos lamang namin panoorin ang gusto niyang cartoons at ito siya, ayaw pang umuwi kaya’t nagdesisyon kaming ilakad-lakad na myna siya hanggang sa marating nga namin ang National Bookstore.

                    

Saktong naghahanap ako ng magagandang pocketbook nang maramdaman ko nanaman ang presensya na animo may mga matang nakamasid sa akin.

           

Inilinga ko ang paningin ko sa paligid ngunit wala akong makitang kahit sinong kahina-hinala.

                 

“Yanyan, okay lang bang ibili ko ng tablet si Aex? I think mas okay ’yon kaysa phone na ginagamit niya. Wider screen na rin,” pukaw ni Gray sa atensyon ko.

             

“Tumigil ka. Sinabi ko na sa’yong huwag mo na kaming ginagastusan dahil kaya ko naman. Isa pa, spoiled na spoiled na sa’yo si Aex—”

                     

“I just want to give him the best, dahil wala siyang Daddy na pwedeng magbigay n’on. I’m not replacing Axel, I just want to be your support. Kahit iyon lang, huwag mo na sanang ipagdamot. Besides, hindi naman para sa’yo ’tong ginagawa ko, it’s for Aex. Tanggap kong hindi mo ’ko magagawang gustuhin at mahalin, and I am okay with it, Yanyan. Hindi ako humihiling ng kahit na ano sa’yo,” nakangiti niyang wika. He’s too genuine. Mula noon hanggang ngayon, hindi siya nagbago. Laging kung saan ako masaya, iyon ang gagawin niya.

                       

“Fine. Ang dami mong sinabi. Basta pagsabihan mo lang si Aex na dapat alam niya ang limitations sa paggamit ng gadgets,” pagpapauna ko at sumaludo pa siya sa akin.

     

“Yes, Ma’am. Copy!” aniya.

          

Lumabas kami ng NBS at tumuloy sa apple store kung saan pumili si Gray ng Ipad. Tuwang-tuwa naman si Aex dahil pinapa-testing pa sa kaniya ni Gray ang Ipad na pinipili nito.

                   

“I like it, tito-papa,” wika ni Aex saka niya hinalikan sa pisngi si Gray.

                               

“Ang sweet naman po,” anang isang promoter na kakalapit lamang sa amin. “Ang sweet naman ng mag-ama n’yo,” dagdag pa nito habang nakatingin sa akin.

                  

“Ay, Miss—”

            

“Halata pong mahal na mahal ng Daddy niya ang anak n’yo. Sana lahat ng Daddy ganiyan sa anak. Hindi po ’yong pang-i-spoiled, kung hindi ’yong sincerity ng pagmamahal bilang Daddy,” putol nito sa sasasabihin ko.

             

Mukhang narinig yata ni Gray ang sinasabi ng promoter sa akin dahil bigla na lamang siyang lumapit sa akin habang karga niya si Aex saka ako hinapit papalapit sa kaniya.

                 

“Bagay ba kami?” tanong ni Gray nang nakangiti sa babae.

                

“Ay opo, Sir. Ang ganda-ganda ni Ma’am at ang gwapo-gwapo n’yo po. Siguradong magtatagal ang pagsasama ninyo dahil para kayong match made in heaven,” sagot sa kaniya ng babae.

                          

Hindi ko magawang tumutol dahil mukhang na-e-enjoy ni Gray ang pang-aasar sa akin at pang-pa-prank sa promoter na nasa harap namin.

                     

“Sabihin ko nga sa boss mo taasan ang sweldo mo dahil ang galing mong kumilatis ng tao—”

                          

“Get your filthy hands off my wife and son, you son-of-a-bitch!”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

VOTES AND COMMENTS ARE HIGHLY APPRECIATED! FOLLOWS TOO!

THANK YOU! 🥀

Fourteen

ALEX

          

Kapwa kami nabigla ni Gray sa biglaang pagsulpot ni Silver maging ang naging entrada niya.

                     

Hinatak niya ako papalayo kay Gray saka niya ako hinapit ng mahigpit. “Silver—”

                      

“What gives right to own my Alex and Aex?” ani Silver kay Gray. Nakita ko ang gulat sa mata ni Gray lalo pa nang mapagmasdan niya si Silver.

                        

“Gray, I can explain—”

                  

“B–Buhay ka, Axel?” gulat na gulat na turan ni Gray. Naiintindihan ko ang reaksyon niya. Kahit sino sigurong dating nakakakilala kay Axel ay iisipin na si Silver at Axel ay iisa. Their frowns, voice, and cursing are all of the same page.

                  

Nakita kong ngumisi si Silver sa kaniya. Hindi maipagkakaila na magkamukhang-magkamukha talaga sila ni Axel pero kayang-kaya kong tukuyin kung sino ang alin. Siguro dahil kilala ng buo kong pagkatao ang lalaking mahal ko, at si Silver naman ay mananatiling estranghero sa sistema ko.

             

“Tama na. Gray, iuwi mo si Aex,” utos ko kay Gray saka ako bumaling sa anak ko at hinaplos ang pisngi nito. “Anak, si tito-papa muna ang maghahatid sa’yo kay tita Aeiryn ha? Kakausapin—”

                 

“You’re going to talk with Daddy po ba, Mommy?” putol niya sa akin at bigla akong nahiyang sumagot sa harap ni Gray.

                                    

“Basta mag-ingat kayo,” wika ko saka ko hinawakan ang pulso ni Silver at yayakagin na sana siya paalis ngunit mabilis naman nahawakan ni Gray ang isang kamay ko.

                        

“I will wait for you, Yanyan. Please come back to me,” aniya saka na niya binitawan ang kamay ko. I saw how Gray looked at me before he and Aex left the store. I saw his eyes as if telling me to choose him, but he never said those words. His eyes were pleading, but he stay true to his words. Hindi niya ipinilit ang sarili at gusto niya lalo na sa mga oras na ito.

                         

Hinatak ko paalis si Silver at nang marating na namin ang upperground parking lot, doon na ako sumabog sa kaniya.

                     

“Why do you keep on showing up, Mr. Coleman? Para kang kabute! Para kang ligaw na damo!” iritadong wika ko ngunit nagulat ako nang hinapit lamang niya ako bilang tugon.

                    

“I told you, I am your stalker, but don’t get me wrong. I ain’t creepy. I just want to—”

                    

“Not creepy? Gago ka pala talaga, e. Hindi pa ba creepy na unang beses mong puntahan ang anak ko pero alam mo na agad kung sino siya sa dami ng bata ro’n!? Hindi ba creepy na nasa mall kami ngayon pero nandito ka rin!? Tell me, isa ka lang ba talagang simpleng mamamayan o may nagpadala sa’yo para gaguhin at guluhin kami ng anak ko!?” I bursted. Wala akong magawa sa lahat ng lumabas sa bibig ko dahil noong nakaraaang gabi ko pa iyan iniisip.

                  

Lumuwag ang pagkakahapit niya sa akin kaya’t humakbang ako patalikod upang makalayo sa kaniya.

                       

“Could you please stop thinking stupid things about me!? Nakilala ko agad ang anak mo dahil kamukhang-kamukha ko siya. We have the same facial features lalo na sa mga mata. Bakit ako narito ngayon!? Dahil balak ko sanang isurpresa si Aex dahil namili ako ng mga laruan para sa kaniya, pero nang huminto ako sa harap ng bahay ninyo ay sakto namang pagsakay n’yo sa sasakyan ng gagong ’yon!” paliwanag niya sa akin na ikinaumid ng dila ko.

       

“You’re—”

      

“Stop judging me based on your speculations. I don’t fucking care if you don’t trust me, o kung hindi pa sapat ang pagkakakilala natin para pagkatiwalaan mo ’ko, but let me tell you this, I do fucking care kung anong tingin mo sa akin sa paglapit ko kay Aex! I will not hurt your child, Alex! Bakit ko sasaktan ang batang gusto kong angkinin na maging anak? Damn it!” aniya saka niya mabilis na hinubad ang mamahalin niyang relo at hinagis iyon ng malakas sa sahig na naging sanhi ng pagkabasag nito sa maraming piraso.

             

Hindi ko kayang ipaliwanag kung ano ba ang bigla kong naramdaman sa mga katagang binitawan niya. It was as if he’s begging me to let him be a father to Aex kahit na wala naman silang koneksyon.

             

“Ako lang ang pwedeng mag-ilusyon dito, Silver. Wala kang dapat ipag-ilusyon. Hindi mo anak si Aex at kahit kailan ay hindi ka magiging parte ng buhay niya. I told you, hindi kita kailangan sa buhay ko o namin ng anak ko— Hmmmmmp!” Bigla na lamang niya akong sinunggaban ng halik at kahit magpapasag ako ay wala akong magawa dahil mabilis niyang nahuli ang dalawang kamay ko.

                

Marahas ang halik niya na wari ba ay pinarurusahan ako dahil sa mga salitang binitawan ko. Marahas ang mga halik niya na animo ipinararating na nasaktan siya sa mga salitang sinabi ko.

              

Nalasahan at naramdaman mo ang pagdurugo ng mga labi ko na mukhang nalasahan niya rin dahil pinakawalan na niya ako.

             

“At natatandaan ko rin na sinabi ko sa’yo na magiging akin ka. I don’t fucking care if you already have that damn guy in your life. Makukuha kita, Alex. I could feel it. Darating ang araw na malulunod ka sa’kin. Believe me, mamahalin mo rin ako, and I fucking swear that there won’t be another quiet second in your life kapag hindi nangyari iyon! Pupunuin kita ng pagmamahal sa bawat aspeto!” sigaw niya sa akin.

                      

“What makes you think na pipiliin kita over Gray? Siya ang naroon nang mga panahon na kailangan ko ng karamay. Kilalang-kilala ko siya, ikaw? You’re a mere stranger to me. Ngayon lang kita nakilala—”

                      

“But I am fucking your system. Alam mo sa sarili mo na saglit na panahon na nakilala mo ’ko ay para na akong chewing gum na nadikit sa buhok mo. Hirap na hirap kang alisin ako. Don’t lie to me, Alex. Ramdam ko sa bawat hawak at halik ko sa’yo na gusto mo pa…. that you’re longing and wanting for more. Don’t worry, we’ll reach that eventually,” mayabang na pahayag niya sa akin. “For now, let me have my quality time with Aex. Aside from your heart, I want to catch his little innocent heart too—”

                

“No, please. Not my son. Ayokong paasahin mo siya. Ayokong masaktan siya sa huli kung mawawala ka—”

                      

“I will never break his heart. Take my words. I will never go against my words lalo na kung si Aex ang usapan. I told you, mamahalin ko ang anak mo na parang akin siya,” aniya at napaupo na lamang ako sahig. Nakakapagod makipagtalo sa kaniya. Lagi siyang may naisasagot sa akin. Ayaw ko siyang papasukin sa buhay namin ngunit tila wala na akong kakayahan pang pigilin iyon.

           

“Hindi ko na alam ang sasabihin ko sa’yo,” wika ko ngunit dumulog siya sa akin saka lumuhod sa harap ko at hinawakan ang baba ko. Nagpantay tuloy ang mga tingin namin.

                

“I will not demand you to choose me. Just give me a chance to fight fairly with that fucking guy. Lalaban ako ng patas, at kung sa huli hindi mo ako pipiliin, I will leave quietly… leaving no trace at all,” aniya at tila ako nahipnotismo ng mga mata niya dahil sa biglaan kong pagtango.

      

“Uuwi na ’ko—”

                 

“Ihahatid kita. That damn guy got the chance to be with Aex, and to be fair, kailangan ako naman ang maghatid sa’yo,” aniya at hindi na ako kumibo pa. Pagod na ’ko.

      

        

     

   

  

NAG-AAYOS ako ng hapag kainan habang nasa sala si Aex at nanonood ng Blues Clues. Nagluto ako ng tinolang manok para sa hapunan naming mag-ina.

                      

“Anak, halika na, kakain na,” pukaw ko sa atensyon niya dahil mukhang enjoy na enjoy siya sa panonood.

          

“Okay po, Mommy,” sagot naman niya saka dahan-dahan na bumaba sa sofa at tumuloy sa dining table.

             

Pinapalamig ko ang pagkain ni Aex nang magkakasunod na doorbell ang narinig ko kaya’t iniwan ko na muna siya upang pagbuksan ang kung sino mang taong iyon.

                   

Pagbukas ko ng pinto ay bumungad sa akin ang nakangiting mukha ni Gray habang may bitbit siyang mga supot ng grocery.

                

“Anong ginagawa mo rito, aber? Gabi na maghahatid ka pa yata ng grocery—”

                  

“Tita Eirin and tito Luis asked me bring this to you and Aex. Kanina pa sana itong hapon kaso nagreport ako sa trabaho. Mahirap masisante baka wala akong ipangbuhay sa’yo,” tumatawang wika niya saka na pumasok sa loob.

           

Mukhang napansin niya si Aex, o mas tama sigurong sabihin na hinanap niya agad si Aex dahil nakita kong hinalikan niya muna sa buhok ang anak kong busy sa pagku-kutsara ng pagkain na naiwan ko bago siya tumuloy sa food cabinets ko. Sinalansan niya ang mga dala niya.

                  

“Sana kasi pinagpabukas mo nalang ’yan,” wika ko saka ko pinagpatuloy ang pagpapakain kay Aex.

                   

“It’s okay, Yanyan. Tsaka namimiss ko na kayo ni Aex,” bigla na lamang yatang dumulas ang huling sinabi niya dahil siya mismo ay nabigla. Napalingon kasi ako sa kaniya kaya’t nakita ko. “Nga pala, may ibabalita ako sa’yo kaya rin ako pumunta rito,” dagdag niya na mukhang balak na niyang ibahin ang usapan.

                  

“Ano naman? Chismoso ka, Abo!”

                   

“Kidding aside, bukas ang kasal ng ex mo,” aniya sa akin.

                  

“Ex? Si Vincent?”

                 

“Palagay mo ba si Axel?” aniya sa seryosong tono.

                     

“No, of course not. Alam mong patay na siya—”

               

“Then who was that guy?” tukoy niya kay Silver. “I don’t want to ask you, Yanyan, but I guess I have the right to ask. Gusto ko lang malaman kung sino siya at paano siyang naging kamukha ni Axel,” aniya saka siya lumakad patungo sa amin ni Aex.

                

“He is Sillan Veriz Coleman. Silver for short. I met him at the restaurant we had been. Hindi ko inakalang makikita ko siya ulit dahil client pala siya ng company.”

                    

“Mukhang kilala niya si Axel dahil tinawag ka niyang wife. Nakikita mo si Axel sa kaniya kaya’t nakuha niya ang atensyon mo,” he told me. He’s not asking, he’s claiming it at hindi ko siya masisisi.

                   

“Kahit sinong makakakita sa kaniya na kilala si Axel ay makukuha niya ang atensyon, Gray. But believe me, alam kong hindi siya si Axel. I will not dive deeper in my illusions. Hindi ko sasaktan ang sarili ko,” wika ko. Akmang yayakapin niya ako nang tumunog nanaman ang doorbell.

                 

Napatakbo ako roon dahil akala ko ay si Mommy Avrein at Daddy Vience dahil schedule nila ng dalaw kay Aex ngunit mali ako. Madilim na mukha ni Silver ang sumalubong sa akin.

                  

“I guess the bastard came in first. I saw his fucking car,” aniya at walang pasabing pumasok sa loob. Natuod ako sandali dahil sa gulat saka ako sumunod sa kaniya.

                        

Nakita ko na lamang na nakaupo silang dalawa ni Gray sa magkabilang side ng dining table habang ang anak ko naman ay palipat-lipat lang ng tingin sa kanilang dalawa na animo naguguluhan.

            

“Aex, baby? Can you go to your room now and brush your teeth? Tapos nood ka nalang muna sa tab mo, susunod nalang si Mommy,” wika mo kay Aex. I saw my son nod, saka maliliit ang hakbang na tumungo siya sa silid niya.

                      

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Gray kay Silver at nakita ko ang pagngisi ng nakakaloko ni Silver.

                    

“Should I ask you the same question?” tanong niya pabalik.

                     

“Lagi ko ’tong ginagawa. I am Lhayanna’s support. I don’t think may mali sa pagpunta ko rito,” walang emosyong tugon ni Gray sa kaniya.

                   

“Support? Then let me tell you this, Mr….?”

           

“Gray Sandlers,” pakilala ni Gray. Nananatili lamang akong tahimik.

                         

“Oh, Mr. Sandlers. Let me tell you that I am Alex’ suitor. I will court her and marry her,” walang gatol na wika ni Silver na ikinaawang ng labi ko at ikinagulat naman ni Gray. Kapwa kami nagulumihanan sa sinabi ni Silver.

                  

“Wow. Advance ka palang mag-isip,” banat naman ni Gray.

                  

“Hindi lang ako mabagal, pare,” ganting tugon naman ni Silver.

                

“Huwag mo ’kong tawaging pare, wala kang anak na inaanak ko—”

                 

“Pero mukhang may inaanak ka na anak ng future misis ko. Kung ninong ka ni Aex, mukhang magiging magkumpare nga tayo,” putol kay Gray ni Silver at nakita ko ang pagkuyom ni Gray sa kamao niya. Mahaba ang pasensya niya at isa si Gray sa mga taong kilala kong wagas ang pagtitimpi.

                          

“T–Tama na ’yan— Shit!” bigla kasing kumulo ang tiyan ko hudyat na nagugutom na talaga ako. “K–Kumain muna tayo,” nahihiyang wika ko saka sana ako tutuloy sa kuhanan ng ulam nang magsalita si Silver.

                    

“Sakto. I brought crispy pata—”

               

“Lhayanna doesn’t eat hard fried food. She likes the soft ones, if you don’t mind me giving you informations,” mayabang na pahayag ni Gray na animo pinangangaya niyang kilalang-kilala niya ako.

                   

“I see. Kaya pala sarap na sarap ka sa labi ko, Alex. Malambot kasi.”

           

’Tang ina, Silver. Bakit ganiyan ka!?

     

–

M  A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

I GOT A SURPRISE DELIVERY KANINA DAHIL DAW MONTHSARY NG FREEZIES. GRABE! SOBRANG SAYA, SOBRANG GALAK NG PUSO KO. I WILL SHARE YOU THESE PHOTOS. I WANT TO SHARE TO ALL OF YOU HOW MUCH THANKFUL AND GRATEFUL I AM. I LITERARY CRIED WHILE RECEIVING THE SURPRISE. HUHUHU. HINDI AKO PUBLISHED AUTHOR PERO NAKA RECEIVED AKO NG GANITO FROM MY READER (MY ATE, MY FRIEND). GRABE! SUPERB! 😭

THANK YOU CHARISSE MARIE NATALICIO FOR LOVING ME AND SUPPORTING ME! NEVER EXPECTED THIS, ATE. ILOVEYOUSOMUCH! ❤

Fifteen

ALEX

Kapwa kami hindi nakapagsalita agad ni Gray dahil sa itinuran na iyon ni Silver. Kayo man siguro ang lumugar sa posisyon ko at ipangalandakan ng nakahalik sa’yo na nahalikan ka niya ay magugulumihanan ka rin sa iaakto mo.

“Anong sabi mo?” tanong ni Gray na animo ano mang oras ay maaari nang sumabog.

“Bakit, pare? Naunahan din ba kita sa parteng iyon?” mayabang na pahayag ni Silver na mukhang hindi na ikinatuwa ni Gray dahil bigla na lamang siyang tumayo mula sa kinauupuan niya at inundayan ng malakas na suntok si Silver na naging sanhi ng pagkatumba nito kasama ng upuan.

“Gray!” sigaw ko dahil sa gulat sa ginawa niya.

“ANONG TINGIN MO KAY ALEX!? KOMPETISYON!? GAGO KA PALA SA KAHAYUPAN!” angil ni Gray na animo kung mabibigyan lang siya ng tsansa na patayin si Silver ay ginawa na niya.

Nakita kong ngumisi si Gray sa kaniya saka pinunasan ang dumugong labi niya at tumayo.

“Aren’t we competing for her? Lumalaban ako ng patas sa’yo pero hindi ako kasing bagal mo,” aniya saka niya tinayuan si Gray. magkasinglaki sila kaya’t kung hahantong man sila sa matinding pisikalan ay hindi ko alam kung paano ko silang aawatin.

“Tumigil na kayo, parang awa n’yo na. Ayokong makasaksi ng away si Aex dito sa pamamahay ko. Isa pa, hindi n’yo ako kailangan pagkompetesyahan-”

“WE HAVE TO!” sabay nilang sagot sa akin na sabay na sabay pa.

“Umalis na muna kayo. Kailangan kong makapag-isip ng maayos, at hindi ako makakapag-isip ng maayos kung nandito kayo,” malumanay na wika ko sa kanila.

Kilala ako ni Gray. ALam niyang kapag sinabi ko ay sinabi ko aya’t mabillis niyang kinuha ang susi niya na nasa mesa.

“Babalik nalang ako bukas. Ipagluluto ko kayo ni Aex ng kare-kare,” wika niya sa akin saka lumapit sa akin at tangkang hahalikan ako sa noo nang bigla na lamang humarang si Silver.

“Umalis ka kung aalis ka. Hindi mo kailangan humalik,” matabang na wika niya kay Gray.

Nakita kong muling kumuyom ang kamao ni Gray kaya’t tinignan ko na lamang siya at umiling. “Just go for now. I’ll see you tomorrow,” turan ko sa kaniya at nakita kong sapilitan siyang napatango.

Nang maka-alis na si Gray ay napalingon ako kay Silver at matatalim ang mga mata niyang nakatitig ang sumalubong sa akin.

“Don’t look at me as if telling me that you want me to give you up, ’cause I won’t. Hindi kita isusuko nang hindi ako lumalaban, Alex,” aniya sa akin saka muling naupo.

“I asked you to leave, bakit nandito ka pa?” tanong ko sa kaniya.

“Pakainin mo muna ako. Napagod akong makipagsagutan sa mangliligaw mo at nasaktan ako kahit papaano sa suntok niya,” sagot niya sa akin.

“Pagod na rin ako-”

“Gusto mong pakainin din kita?” aniya sa nakakalokong tono. Bigla akong nawalan ng isasagot sa kaniya.

“Kanina ka pa! Hindi ko alam kung anong tumatakbo sa isip mo at sinabi mo mismo sa harapan ni Gray na nahalikan mo ’ko-”

“Wasn’t that the truth? We already shared a kiss, hindi nga iisang beses lang,” putol niyang muli sa akin at naramdaman ko ang pag-iinit ng pisngi ko.

“S-Stop! Pakakainin na kita!”

“Ng ano? Hain mo o hain ng langit?” aniya nang nakangisi.

“GAGO KA!”

“Crush mo lang ako niyan, e.”

Pumikit ako saka huminga ng malalim. Pinipilit kong magpakabuti pero parang may gustong sumugad ng pasensya ko.

“Ipaghahanda na kita, bago ko pa maisipang lagyan ng lason ang pagkain mo,” wika ko sa kaniya saka ako sumandok ng pagkain at inihapag iyon sa harap niya.

“I don’t eat tinola,” aniya sa akin at napatulala ako. Literal.

“Come again,” tanging nasabi ko at nakita kong napa angat ang tingin niya sa akin.

“I don’t eat tinola and other foods with ginger,” sagot niya sa akin kaya’t agad akong napahawak sa kitchen counter dahil nanglambot ako sa narinig ko. Pakiramdam ko ay tutumba ako sa mga oras na ’to.

“A-Axel….”

Nakita kong naguluhan siya sa itinuran ko. Maging ako rin naman ay hindi malaman kung bakit iyon ang mga salitang lumabas sa mga labi ko.

“Stop looking at me as if you’re looking at him, Alex. Hindi ko lang iniinda pero nakakalalake na,” may hinanakita na wika niya sa akin. Ramdam ko ang pait ng pananalita niya.

“I will ask you this question for the last time and I want you to answer me with the truth. I’m begging you, tell me the truth….. Are you Axel? Are you him?” May pagmamakaawa na sa tono ko. Ayaw ko man umasa ngunit may parte ng sistema ko na humihiyaw na siya si Axel.

---

“Maglugaw nalang kaya tayo? Wala akong ganang kumain,” wika ko sa kaniya dahil busy siya sa pagbutingting ng nasirang ilaw sa banyo.

“I don’t eat lugaw,” sagot niya sa akin habang tutok na tutok sa ginagawa.

“May pinadalang tinola si Mommy, ito nalang ang kainin mo. Oorder nalang ako ng lugaw sa grab.”

Sa halip na sumagot ay bumaba siya sa hagdanan saka ako nilapitan at hinapit sa bewang.

“I don’t eat tinola, lugaw and any food that has ginger, Sweetheart. I don’t like the after taste,” aniya saka hinalikan ang tungki ng ilong ko bago ako pinakawalan.

“Hindi ko naman ho alam, mister. Pasensya na. Ipagluluto nalang po kita ng itlog na may kamatis,” wika ko na ikinatang at ngiti niya.

“Sure, Sweetheart. Pagkatapos kong kainin ang itlog na lulutuin mo para sa’kin, itlog ko naman ang atupagin mo, ha?”

“BASTOS!!”

---

He stared at me for a while bago siya nagsalita.

“I am not Axel. Hindi ko rin hihilingin na maging ako siya. Huwag kang mabuhay sa multo niya, Alex. Narito ako, ako ang tignan mo, hindi ang taong nakikita mo sa mukha ko.”

Bigla na lamang siyang tumayo saka naglakad palalabas ng bahay ko. Hindi ko siya nagawang pigilan dahil pakiramdam ko ay sobrang lambot ng mga tuhod ko.

Axel…. please help me, my love. Nahihirapan na ’ko.

PUMASOK ako sa Phyrric at alam kong mukha akong problemado kahit wala naman talaga akong problema.

“Hindi mareresolba ang problema mo rito, kung gusto mo mag-hiking ka,” banat sa akin ni Jice na naabutan ko rito sa pantry nang magtitimpla sana ako ng kape ko.

“Noong naghiking ka ba naresolba ang problema mo?” sabat naman ni Aeiryn na narito rin at gumagawa ng cha-a niya.

“Hindi nga, nasarapan naman ako. Booom!Panis ka, Aeiryn!” saka pa siya umakto na animo rapper kay Aeiryn na ikinailing na lamang nitong isa.

“By the way, Alex, nasaan nga pala si Aex? Hinahanap kasi siya sa akin ni Kael, hindi ko alam ang isasagot ko,” tanong ni Aeiryn sa akin sa blangkong tono. Minsan hindi ko mawari kung ano nga bang emosyon ang inilalabas niya.

“Hiniram siya ni Mommy at Daddy, alam mo naman ang mga Lolo at Lola mahirap pigilan sa gusto,” nakangiti kong wika rito.

“Ang alam ko out ka ngayon dito sa Phyrric, Alex. Nakisuyo yata si Cathia kay tita Avrein na ipakiusap muna na sa office ka muna. Nasa ospital daw kasi ang Nanay ni Cathia,” sabat muli ni Jice at bigla akong kinabahan. Hindi ako nasabihan ni Cathia, at kapag nangyayari ang ganoon, tiyak na seryoso ang nangyari sa kaniya.

Nangyari na rin kasi ang ganito nang maospital naman ang kapatid niyang bunso. Hindi na niya ako nagawang sabihan dahil sa sobrang taranta.

“Ganoon ba? Hindi pa ako nasabihan. Baka nag-email sa akin si tita Aeickel ng memo, hindi pa kasi ako nagbubukas,” sagot ko sa kaniya saka ako lumabas ng pantry at mabilis na dinial ang numero ni Cathia.

“Alex?” sagot niya sa kabilang linya.

“Kamusta na si Nanay mo? Hindi mo nanaman ako sinabihan,” malungkot na wika ko.

“Pasensya ka na, Alex. Hindi maganda ang lagay ni Nanay. May pumutok siyang ugat, stroke siya ngayon,” aniya saka hagulgol ang narinig ko sa kabilang linya.

“Aayusin ko lang ang kumpanya, tapos pupuntahan kita diyan. Hush now, Cathia. Magiging maayos din ang lahat,” wika ko saka ko na pinatay ang kabilang linya.

Mabilis akong sumakay ng sasakyan ko at dumeretso ako sa kumpanya. Maayos naman ang lahat nang dumating ako. May iilan-ilang papeles na kailangan pirmahan kaya’t ako na ang nag-stamp. Hindi kailangan ng pirma ko, ngunit mas makapangyarihan ang stamp ko na lagi kong dala.

Tinawag ko ang sekretarya ni Cathia mula sa intercom. Segundo lang ang lumipas ay pumasok na siya sa loob para kuhanin ang mga papeles ngunit sa gulat naming dalawa ay muling bumukas ang pinto ng opisina at sumulpot doon ang taong hindi ko sana nais makita sa ngayon.

“Sir, excuse me but you are not allowed here. Ma’am Cathia isn’t here. I already notified your good office about the cancellation of the meeting,” wika ni Pia.

“I see. Then, can I have an appointment with this beautiful woman?” sagot niya na animo may laman ang salita.

“No, Sir. Ms. Almeda is a very private person. Hindi siya naghahandle ng office matters,” sagot sa kaniya ni Pia.

“It’s okay, Pia. You may go. Ako na ang bahala sa taong ito. Mukhang kulang sa aruga, e,” bwelta ko saka ko siya nginisian.

Lumabas si Pia at siya namang lapit niya at upo sa harapan ko.

“I’m sorry for leaving the other night,” aniya sa akin.

“No worries, mas gusto ko nga ’yon,” sagot ko naman sa kaniya.

“I just don’t like it whenever you look at me as if I am not Silver. Nakakagago lang,” dagdag niya at saglit akong natahimik.

“Kung magtatalo lang tayo, mabuti pang umalis ka na. Marami akong aasikasuhin,” pag-iiba ko ng usap saka ko itinuon ang pansin sa mga papeles na nasa harapan ko.

“Paano kung gusto kong mapa-ibig ka? Pwede ba ’kong mag-stay?” aniya kaya napa angat ang tingin ko sa kaniya.

“Silver, mauuwi lang tayo sa pagtatalo-”

“Giving me a chance won’t harm you-”

“But it will hurt me,” putol ko sa kaniya.

“Masasaktan ka lang naman kung mamahalin mo rin ako,” aniya sa akin.

“Then, I won’t. Masasaktan pala ako, e.”

“I didn’t say that I will hurt you. I just want you to be ready because just like you, I have my own past too. Hindi ko maiaalis na may mga hahabol at hahabol sa akin kung sakaling maging tayo…. but I want you to know, and I want you to be rest assured na ikaw nalang ngayon. You’ll be the only one. No more playing,” seryosong wika niya.

“Paano mong nasasabi ang mga salitang ’yan?”

“Because the moment I decided to pursue you, I realized that you made me like this. You made me serious. You pull out the seriousness in me, na hindi ko naramdaman sa past flings ko. I’m not saying these flowery words to get you, gusto ko lang talagang malaman mo na seryoso ako sa’yo. I ain’t fucking kidding and lying.”

Natameme ako sa mga salitang narinig ko. Tila ba ako nakikinig sa malamyos na tugtugin kahit pa baritono ang tinig niya. Ayaw kong magpadala sa mga ganitong salita ngunit paano nga ba? Paano nga ba malalabanan ang mga ganitong salita?

“I won’t lie to you, Silver. You caught my attention, but not because you are you, but because you look like him…. my Axel. Hindi ko alam kung kaya ba kitang tignan na hindi ko siya nakikita sa’yo. I don’t wanna be cruel with you. Ayokong ako ang manakit sa’yo dahil sa bawat titig ko, ay ibang tao ang nakikita ko. Kung darating ang panahon na gugustuhin kong makasama ka, I want to see you as you…. and not as someone who looks like the person I used to love. Magiging unfair ako sa’yo. You want a fair fight with Gray, siguro siya, maibibigay iyon sa’yo…. pero paano ako? How can I give you fairness…. if whenever I look at you, all I see is the only person I ever loved?”

He stood up and walked towards me. He stopped in front of me and caressed my face.

“Kahit siguro pigilan kong gustuhin ka, hindi ko magagawa. You invaded my system. Ang hirap mong alisin. Ayaw ko rin sanang pasukin ang buhay mo, pero wala akong magawa sa dikta ng puso ko. It was shouting your name whenever you were not in my sight. It was telling me to look for you whenever it misses you. It keeps on fucking my system whenever it wishes to see you. Nagiging gago at abnormal na ’ko. I even went to a hospital and met a psychiatrist. Do you know what the psychiatrist told me?”

“Ano?”

He stared at me for a second before he planted a quick kiss on my lips.

“She told me that I am drowning to you, Alex… I just simply fell for you….. for the whole you and your extra baggages.”

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

TEAM GRAY?

TEAM SILVER?

TEAM MAYORA? HAHAHAHAHAHAHAHAHA!

SA AKIN PA RIN ANG HULING HALAKHAK. 😂

Sixteen

ALEX

             

“Problemang pag-ibig?” tanong ni Callia na siyang nalingunan ko.

            

Naupo siya sa tabi ko at nakitingin sa cctv na nire-review ko. Hindi ko alam kung ano bang naabutan niyang itsura ko at nasabi niya iyon sa akin.

    

“H–Hindi naman—”

                   

“You cannot fool me regarding this matter, Alex. I’ve been there a lot of times,” nakangiti nitong turan sa akin saka ako bahagyang tinapik sa balikat.

  

“Have you ever experience na parang nagtataksil ka sa taong mahal mo kahit hindi naman intentional?” tanong ko sa kaniya at nakita ko siyang bahagyang napangiti. Malaki na nga raw ang ipinagbago ni Callia. Sabi ng ibang agents, noon daw ay bibihira itong magsalita o ngumiti man lang.

             

“I always have, I always been, especially those times when I am the only heiress of Eerie at asawa ko na si Aeignn. Araw-araw parang nilalason ko ang sarili mo dahil pinagtataksilan ko ang taong mahal ko kahit na ayaw ko. It’s like a real torture in my whole system. I felt like I was a shit,” aniya sa akin.

     

“There is someone who entered my life and Aex as well recently, who looks exactly like Axel. He caught my attention, hindi ko naman ipagkalaila iyon. Gusto kong makita at makasama si Axel, and he showed up at the most crucial time. Ang hirap lang, I feel like I’m slowly drowning unto my illusions whenever he shows up,” wika ko at nakita ko siyang napalingon sa akin.

                  

“At pakiramdam mo, pinagtataksilan mo si Axel dahil doon?” tanong niya sa akin na ikinatango ko. “Look, Alex, hindi mo ba naisip na baka kaya dumating siya sa buhay mo ay para ayusin ang nasira sa’yo? Hindi kaya bonus lang na kamukha niya si Axel? O baka naman may naiisip ka pang iba kaya ganiyan ang nararamdaman mo?”

            

I stared at her so intently. “Si Gray,” wika ko at nakita ko siyang ngumiti at tumango.

                  

“It’s guilt, Alex. Gray was the one who supported you during your down moments. Gray was there when you needed someone you could lean on. It’s the guilty feeling na iniisip mong hindi mo masuklian si Gray sa lahat ng efforts niya, habang ito ka at mayroon ibang nais bigyan ng tsansa.”

            

---

Aaminin ko, totoong nakakalunod ang mga salitang binitawan niya ngunit hindi sapat upang tuluyan kong makalimutan na may Axel ako sa buhay ko. He may not be existing physically anymore, but he will remain in me…. sa buo kong pagkatao.

                    

“Pwede bang hayaan mo na muna ako? Can you please be gone for a week or two? Ayaw na muna kitang makita. I want to assess myself, Silver. Hindi pwedeng maapektuhan ng presensya mo ang desisyon ko. Magiging unfair ako sa’yo at mas lalo sa sarili ko,” wika ko saka ako tumayo at lumayo sa kaniya.

        

Tumungo ako sa bintana kung saan tanaw ko ang nagtataasang mga building ng lungsod.

                      

Naramdaman kong lumapit ang presensya niya sa akin ngunit hindi ko siya nilingon.

                

“Unfair ka na sa akin simula pa lang, Alex. Nakikita kita kung sino at ano ka, but you don’t see me the way I am. Fine, I’ll be gone but please let me know about your decision. Siguro naman doon, may karapatan na ’ko. Just…. Just let me fucking now,” aniya saka ko siya naramdaman na naglakad na palalayo at umalis na ng opisina ko.

       

---

      

Callia’s words knocked on me. I stood up and told her na siya na muna ang bahala sa files na inaayos ko.

           

It’s been more than a week since the last time I saw Silver, and it’s been a week since I told Gray not to show up in front of me too. Gusto ko lang kasi talagang makapag-isip, at pakiramdam ko, hindi ko iyon magagawa kung guguluhin nila ako. Thanks to Callia.

         

I drove my car all the way to Gray’s pad. Kilala ako rito dahil madalas kong iwan si Aex sa kaniya.

          

Nang marating ko na ang pad niya ay agad akong nag-doorbell at agad namin bumukas ang pinto. Bumungad sa akin si Gray na mukhang katatapos lamang maligo dahil nakatapis lamang ang pang-ibaba niya ng tuwalya at basa pa ang buhok.

                 

“A–Alex?” utal na wika niya. Mukhang hindi niya inaasahan ang pagdating ko.

                     

“Can I come in?” tanong ko sa kaniya at tila ro’n lamang siya natauhan.

                     

“S–Sure. Sure,” aniya saka ako pinapasok sa loob. “Magbibihis lang ako sandali. Maupo ka muna sa couch,” aniya saka ako naupo sa sofa.

             

Hindi ko alam paano ko sisimulang kausapin si Gray. Higit sa kahit kanino, siya ang dapat makaalam kung anong napagpasyahan ko.

              

Saglit na oras lamang ay nasa harap ko na siya. “Sorry, Yanyan. Hindi ko kasi alam na darating ka—”

            

“It’s okay, Gray. You don’t have to apologize. It’s my fault for not notifying you ahead of time,” nakangiti kong wika sa kaniya.

                   

“Ano nga palang sadya mo, and how’s Aex? I miss him so much,” he said and I saw the realness in his eyes. Mahal niya talaga ang anak ko.

                   

“He’s doing okay. Nakabakasyon siya kay Mommy and Daddy dahil marami akong trabaho sa Phyrric ngayon,” sagot ko saka ako bumuntong hininga. “The real reason that I am here is because I want to tell you something, Abo. Komportable akong masasabi ko sa’yo ’to without thinking twice,” wika ko na halata kong ikinakaba niya.

           

“You’re not kicking me out of your life, aren’t you?” kabadong wika niya at magkakasunod akong umiling.

               

“No, Gray. You will always be a part of my life. You will always be a part of Aex life too. Hindi ka mawawala, hindi kita aalisin, but I want you to tell you that I want us to stay this way forever. I love you, Gray. Mahal kita, but not to the extent that I could forsee a future with you. Mahal kita, but not more than a brother,” wika ko sa kaniya at nakita ko ang pagguhit ng sakit sa mga mata niya ngunit pinili pa rin niyang ngumiti sa akin.

                     

“I understand, Yanyan. You don’t have to explain. Like what I told you before, hindi ako humihingi ng kahit na anong kapalit. Mahal kita, Lhayanna. I love you enough to give you up. Mahal kita at hindi mo ako magagawang mahalin kahit na kailan pa man, and that’s okay with me. Nagmamahal ako, hindi naman ako sumusugal at naghihintay ng kapalit,” nakangiti niyang wika sa akin ngunit kita ko ang pangingilid ng mga luha niya.

                  

“Gray—”

                   

“I’m okay, Yan, kaya ko ’to. I’m… I’m ready for this. Matagal ko nang napaghandaan ’to. Alam kong hindi mo ’ko pipiliin, and…. and that’s okay, really. Just… Just please don’t take Aex away from me. I want to stay as his tito-papa, and your friend as well. I swear, I will never…. never ever force you to love me. Kuntento na ako na ganito, e. I will never be a hindrance towards your happiness… dahil kung saya lang naman ang usapan…. I’m the very first person who wants to see you happy…. kahit hindi sa akin…. kahit sa iba na…. basta ang mahalaga, nakikita kong maayos at masaya ka… kayong dalawa ni Aex. You’re happiness is what matters the most to me,” aniya at wala akong nagawa kung hindi ang mapaluha at sugurin siya ng yakap. Nakikita ko ang sarili ko sa kaniya. Iyong ako noon kay Axel.

                          

“Gray, I’m sorry and thank you so much. Thank you for all the love and sacrifices,” wika ko habang nakayapos sa kaniya.

                      

“No worries, Lhayanna. Your happiness is my happiness too. Huwag mong iisipin na masasaktan mo ako kung pipiliin mong maging masaya sa iba. Please… Please, never think that way, kasi doon ako magagalit sa’yo… Always choose your happiness, Lhayanna. Iyon ang pinakaimportante sa akin. Kapwa kayo masaya ni Aex. My sacrifices are my sacrifices alone… you don’t have to feel guilty, dahil kahit minsan hindi ako umasang suklian mo ’yon. I love you enough to be a support and a tool towards your happiness and comfort,” aniya ngunit dama ko na pumapatak na ang mga luha niya sa balikat ko.

                            

“Thank you, Gray. Thank you.”

         

       

      

        

    

NAGHIHINTAY ako ng tawag ni Silver kanina pa. Sinabi ko na rin kay Pia na tumawag sa opisina niya at sabihin na nais kong makausap siya ngunit hanggang ngayon ay wala pa rin.

                          

Inabot na ako ng alas-singko sa kumpanya ngunit wala pa rin kaya’t minabuti ko nang umalis na.

              

Hindi ko alam kung bakit, ngunit tila hindi maganda ang pakiramdam ko ngayon. Para bang may problema ngunit hindi ko matukoy kung ano. Narito rin ang pakiramdam ko na may nakamasid sa akin ngunit hindi ko naman mawari dahil baka paranoid lang ako.

                   

Naglalakad ako ngayon sa kahabaan ng bangketa dahil gusto kong mag-isip. Gusto ko lang bang kahit paano ay makahinga. Napakatoxic ng buhay ko. Mabuti na nga lamang talaga at may Aex ako, kung wala ay matagal nang nasira ang ulo ko.

              

“Miss, bili ka na po nitong pechay at ampalaya para lang makauwi na po ako,” anang babaeng nagtitinda ng mga gulay.

             

“Sige po, ibalot n’yo na po lahat ’yan,” wika ko nang nakangiti rito at mabilis naman itong kumilos.

                     

“Alam mo Miss, ang ganda mo. Bagay ka ro’n sa lalaking kakabili lang din sa akin kanina. Ang bait din po niya kagaya n’yo,” nakangiting sabi nito saka iniabot sa akin ang supot ng gulay.

                    

“May asawa na po ako, e.”

                

“Ay, sorry po. Mukha pa po kasi kayong bata kaya akala ko single kayo. Sorry po talaga,” paghingi nito ng paumanhin.

                  

“Okay lang. Ito po ang bayad. Sa inyo na rin po ang sukli para makapagpahinga na kayo,” wika ko saka na ako umalis.

                

Pabalik na ako ng parking lot ng kumpanya nang bigla na lamang may humaklit ng braso ko at paglingon ko ay may dalawang lalaking mukhang adik ang tila uhaw sa pera ang bumungad sa akin.

              

“Wallet!” angil sa akin ng isa saka ako pinakitaan ng patalim.

              

“Mali kayo ng hinoholdap,” wika ko saka ako umiling sa kanila.

                  

“Anong pinagsasasabi mo!? Gusto mo bang gripuhan ka namin sa tagiliran!?” sabat naman no’ng isang lalaking may hawak ng baseball bat.

                   

“Sinasabi ko lang na mali kayo ng naholdap. Hindi ako mayaman. Muchacha lang ako,” malungkot na pahayag ko sa kanila at nakita kong nangunot ang noo ng mga ito sa akin.

                   

“Lilibuhin ang mga pera mo! Nakita namin kanina! Huwag ka ngang gaga!” singhal nanaman ng isa kaya’t doon na ako nagsimulang lumapit. Nakaranas ako ng training sa Phyrric kaya’t kahit paano ay alam kong kumilos sa mga oras na ito.

                      

Nang malapitan ko na ang may hawak ng patalim ay agad kong hinawakan ang kamay nito saka ko ipinalipit ng mabilis upang mabitawan niya ang hawak niya. Hinubad ko rin ang shoulder bag ko saka ko ito ipinalupot sa leeg ng lalaki at sinakal ito.

                     

“Papakawalan ko kayo, pero sa oras na makita ko kayong muli, ako ang gigripo sa mga tagiliran n’yo,“wika ko ngunit tila hindi naman iyon ininda ng lalaking may hawak ng baseball bat dahil nginisian lamang ako nito.

        

“Wala akong pake sa’yo! Lulumpuhin nalang kita!” sigaw nito saka biglang akmang ihahataw sa akin ang baseball bat nang bigla na lamang may humarang at sumalo ng hampas para sa akin.

                          

“S–Silver,” nanginginig na wika ko lalo pa nang umagos mula sa ulo niya ang dugo.

                      

“’Tang ina mo, Arturo! Holdap lang, wala sa usapan natin ang manakit!” sigaw ng lalaking napakawalan ko dala ng pag-aalala kay Silver. “Tara na hayop ka!” saka niya hinatak ang pumalo ng baseball bat.

             

Dumulog ako kay Silver dahil takot na takot ako sa dami ng dugong umaagos mula sa ulo niya. “S–Silver please hang in here, ilalapit ko lang ang sasakyan,” utal na wika ko at mabilis na tumakbo patungo sa sasakyan ko. Nanginginig ang mga kamay na pinaandar ko ang sasakyan.

                          

“A…Alex,” aniya at hinawakan ang kamay kong hahatak sana sa kaniya patungo sa sasakyan.

                

“H–Huwag ka nang magsalita, please,” wika ko at hirap na hirap na isinakay siya ng sasakyan.

             

Hindi ko alam kung paano kaming nakarating ng ospital dahil tila wala na ako sa sarili ko dala ng kaba. Basta ang alam ko lang at paulit-ulit kong sinasabi na huwag siyang matutulog habang nagba-byahe kami.

                    

Takot na akong tumungo sa mga hospital mula nang mawala si Axel sa akin ngunit ngayon ay tila mas nadagdagan pa ang takot na iyon. Pakiramdam ko ay muli nanamang may mawawala sa akin. Pakiramdam ko ay napakamalas ko.

                    

Hawak ko ang kamay niya habang patakbo siyang ipinapasok sa emergency room.

                      

“Alex…. I…. love…. you.”

                        

“Just hold on, Silver. We’ll talk after you recover—”

             

“No…. No…. Alex…. Sweetheart…. I love…. you.”

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

HELLO PO! POSTED NA NGA PO PALA ANG PROLOGUE AT CHAPTER 1 NINA MISSY AT HUDSEN ENTITLED,

INSTANCES AND CHANCES.

MAY BAGO NANAMAN AKONG ASAWA. ILOVEYOU, HUDSEN! HAHAHAHA.

Seventeen

ALEX

       

Nanginginig ako habang nasa labas ng ER. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi ko alam kung ano na ang tumatakbo sa isip ko. Dagdag pa roon, tila ako kinakain ng konsensya ko dahil kung hindi sa akin, hindi niya matatamo ang sugat na iyon.

                

Ilang oras pa ang lumipas at lumabas ang doktor kaya’t napatakbo ako patungo rito.

          

“K–Kumusta na po ang pasyente?” May panginginig na turan ko.

            

“Maayos na po ang pasyente. Ang hindi lang namin maintindihan ay kung bakit hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nagigising. It seems like something is wrong with him, but we just couldn’t figure it out,” anang doktor na imbes sanang ikapapanatag ng loob ko ay lalo lamang ikinaligalig ng pakiramdam ko.

                  

“Maraming salamat po—”

     

“OH MY GOD! WHERE IS SILLAN!? SOMEBODY TELL ME WHERE IS SILLAN!!” anang isang pamilyar na tinig. Kung kanina ay nanginginig na ako, mas tumindi pa iyon dahil sa boses na narinig ko. Hindi ko alam kung ano ba ang dapat kong iakto.

             

Bakit? Bakit siya ang narito? Anong ginagawa niya rito?

           

Ang daming tanong na bumabagabag sa isip ko. Ang daming tanong na kailangan ng kasagutan ngunit natatakot ako. Ano…. ano nga ba ang totoo?

                 

Lumingon ako sa pinanggalingan ng tinig na naghihisterya at kapwa kami nagkagulatan. Parehong nanglaki ang mga mata namin dala ng gulat at pagkalito.

                       

“Lhayanna……” aniya sa isang tinig na animo hindi makapaniwala.

            

“Y–Ymari….” ganting tawag ko sa kaniya. “A–Anong ginagawa mo rito?” utal na tanong ko sa kaniya. Mababakas mo sa tinig ko ang kaba dahil halo-halos ang espekulasyon na naglalaro sa isipan ko ngayon.

                          

“Can…. Can we talk later? I’m busy right now, Lhayanna. I’m looking for my fiancé,” aniya at akala mo hilong naghahanap ng mga kwarto ngunit nababasa ko sa mga mata niya na nakakaramdam siya ng takot sa hindi ko malamang dahilan.

                            

“Is your fiance named Sillan Veriz Coleman?” pigil na tanong ko sa kaniya nang aalis na sana siya sa harapan ko. Mukhang hindi niya inaasahang kilala ko si Silver.

                   

Nang makita ko ang gulat sa mga mata niya ay hindi na ako nag-aksaya pa ng panahon. Lumakad ako patungo sa kaniya saka ko siya binigyan ng isang malakas na sampal na ikinasinghap ng mga tao sa paligid ko.

                           

“Why!!!?” galit na wika niya sa akin habang hawak ang pisngi niya.

               

“Tell me the goddamn truth, Ymari, o hindi lang sampal ang makukuha mo mula sa’kin. Lulumpuhin kita!” banta ko bago ako huminga ng malalim. “Is Sillan or Silver, my Axel!? TELL ME!!!!!!!” nakita kong napamulagat ang mata niya dahil sa itinanong ko.

                 

“What the hell are you talking about!?” galit na sagot niya sa akin ngunit kita sa mga mata niya ang kalituhan.

                          

“You don’t fucking lie to me, Ymari! ’Tang ina punong-puno na ng kasinungalingan ang buhay ko, huwag mo nang dagdagan pa!” galit na angil ko sa kaniya. Hindi ko na talaga alam ano pa ang dapat kong isipin. “This can’t be a mere coincidence dahil hindi ko iyon paniniwalaan!”

                      

“Look, Lhayanna. I don’t have a freaking idea about what you were talking about but let me straigthen your thinking. Your Axel is dead, my fiance is at this freaking hospital! Someone called me at wala akong ideya kung anong lagay niya then you suddenly butted in and asked me hilarious questions! Nasiraan ka na ba ng ulo!?” galit na wika niya saka ako nilampasan kasabay nang pagbangga niya sa balikat ko.

                      

Parang nanglambot ako sa narinig ko. I don’t know how will I process those real talks. I couldn’t digest it as of the moment.

                              

“Dok! Gising na po ang pasyente. Nailipat na rin po siya sa private room,” anang isang nurse na lumapit sa doktor na kausap ko kanina na nasa hindi kalayuan.

                 

Kapwa kami napatakbo ni Ymari ro’n.

                  

“Anong room number po?”

         

“Tell me my fiancé’s room number,” halos sabagy na tanong namin ni Ymari.

                    

“Room 923,” anang nurse at kapwa kami tumungo ni Ymari ro’n. Hinayaan ko na siyang mauna dahil hindi ko alam kung paano ko pakitutunguhan o haharapin si Silver. After he saved my life? I guess tinamaan ako ng hiya at hindi maipaliwanag na pakiramdam.

                           

Nakita kong pumasok si Ymari at ako naman sy nakatungo lamang sa salamin ng pinto kung saan tanaw ang loob. Nakita kong niyakap siya ni Ymari sabay hinalikan. Para akong tangang nawawasak sa nakikita ko. I turned Gray down just to see this kind of view. I must be a real pathetic.

                         

Aalis na sana ako dahil hindi ko na gusto ang nakikita ko nang bigla na lamang akong mabangga papasok ng nurse na mukhang may dala ng gamot para kay Silver.

                  

“Sorry po, Ma’am,” hingi ng pamumanhin sa akin ng nurse.

            

Napalingon sa akin sina Silver at Ymari. Kita ko ang gulat sa mukha ni Silver na makitang naroon ako.

                       

“A–Alex?” aniya at wala akong nagawa kung hindi ang ngumiti ng tipid.

                    

“Lhayanna, you can go. Ako na ang bahala kay Sillan. Your presence isn’t needed—”

                      

“Hindi mo ’ko kailangan paalisin. Magpapaalam na rin ako,” putol ko kay Ymari dahil hindi ko gusto ang tabas ng dila niya.

            

“No. You stay, Alex,” kapwa kami napalingon ni Ymari kay Silver na siyang kumontra sa akin.

                 

“Sillan!” angil sa kaniya ni Ymari. “Your jokes are not good, hon. It’s getting overboard,” dagdag pa niya sa seryosong tono.

                 

Lumingon si Silver sa kaniya saka siya tinapunan ng blangkong tingin. “I won’t ask how did you know about Alex or how the hell did you know her name, but know your limits, Ymari. I already cancelled our engagement a month ago. Don’t act as if you still matter,” ani Silver na kapwa yumanig sa amin Ymari.

             

“B–But…. hon? You’re still joking, right? It’s your nature to joke around when—”

              

“Just go, Ymari. No one needs you here,” deretsong pahayag sa kaniya ni Silver.

                                    

“No! I’m freaking staying!” pagmamatigas ni Ymari.

                       

“Fine. Just stay away from me and Alex. Doon ka maupo sa sulok. Let Alex take care of me,” aniya na lalo kong ikinagulat. Paano niyang nasasabi ang mga salitang iyon?

             

Hindi na ako nagulat nang lumapit sa akin si Ymari at hinatak ang braso ko. “Ano nanamang kalandian at paghahabol ang ginawa mo? Iba rin talaga ang landing taglay mo. You’ll pay for this,” bulong niya sa akin saka ako binitawan at naupo nga siyang talaga sa sulok.

                     

“Alex, come here,” utos sa akin ni Silver kaya’t napalapit ako sa kaniya.

                     

“Kumusta ka na?” tanong ko nang makaupo na ako sa tabi niya.

                   

“I’m good now. Medyo masakit lang, but I’m okay as long as you are here,” aniya nang nakangiti sa akin. “By the way, I still remember that you called my office to meet me. What was it all about?” aniya na bahagya kong ikinakaba. Napalingon din ako kay Ymari na ngayon ay tila tuon na tuon ang pansin sa kung ano mang sasabihin ko.

                    

“N–Nothing…. Nothing really,” deny ko kahit pa ang totoo ay gusto ko nang umamin sa sasabihin ko sana sa kaniya.

                      

“I don’t think so. You asked for me as if it was so urgent and now you’re telling me that it was nothing? I won’t believe you, Alex. Don’t mind Ymari, just tell me everything you wanna say,” aniya habang matamang nakatingin sa akin. Hindi ko tuloy alam kung anong gagawin ko. He’s so damn intimidating!

                               

“W–Wala. Wala talaga ’yon, huwag mo nang pansinin,” sagot ko saka ko kinuha ang bote ng tubig sa bag ko at ininom iyon.

           

“You look so tense,” aniya saka ba naman ako hinatak sa kamay kaya’t napasubsob ako sa dibdib niya. “Now whisper it to me, Sweetheart. The hell I care about her presence,” aniya patungkol sa sasabihin ko at kay Ymari na ngayon ay hindi ko man nakikita, ramdam kong pinapatay na ako sa klase ng tingin niya.

               

“Silver please—”

              

“Do I have to kiss you infront of her to prove to you that you’re the only one for me?” akmang hahalikan niya ako ngunit pinigilan ko siya.

                    

“Let me go—”

                   

“Tell me first kung ano bang dapat mong sasabihin sa akin,” putol niyang muli sa akin.

                     

I breathe in and then out before I looked into his eyes. “I like you now, Silver. And yes, I’m giving you a chance now to dive deeper into my life,” bulong ko at unti-unting sumilay ang ngiting animo nagtagumpay sa mga labi niya.

                     

“Damn! Damn! Damn! Fucking hell! I’m so fucking happy!” masayang sigaw at mura niya.

           

Wala akong ideya kung paano ko nagawang sabihin ang mga salitang iyon kahit pa nga alam kong may taong nasasaktan sa paligid ko. Maybe…. just maybe…. After prioritizing other people’s feeling for so long, I finally learned to make my feeling be placed at the highest priority.

                 

“Hindi pa kita sinasagot—”

                      

“Doon din naman ang punta natin,” aniya at sa gulat ko ng sobra ay bigla na lamang niya akong siniil ng halik na animo sabik na sabik siya at walamg iniindang kahit na ano.

                      

Saglit na segundo lamang ay pinakawalan na niya ang mga labi ko. “Ang lupet mo naman palang mangligaw. May halik agad—” he quickly kissed me again to stopped me from talking.

                    

“Advance lang akong mag-isip, Sweetheart. Advance rin akong gumalaw,” aniya at nakarinig kami ng pagdabog kaya’t napalingon kami kay Ymari na ngayon ay masamang-masama ang tingin sa aming dalawa.

                    

“I’m going, Sillan, but I freaking swear that I’ll get even!” ani Ymari saka lumabas ng silid. Hindi ko alam ngunit natawa ako ng literal sa inasal niya. Tila siya batang-paslit na naagawan ng laruan.

                           

“Naughty, Alex. So naughty….”

            

          

              

       

   

      

      

NAG-AAYOS ako ng ilang papeles dito sa opisina ni tita Aeickel. Minamadali ko ang mga ginagawa ko dahil kailangan kong pumunta sa ospital upang kumustahin ang lagay ni Silver.

                           

“You are physically present, but mentally absent,” anang isang tinig at nalingunan ko si tita Aeickel na nasa bungad ng pinto at nakamasid na pala sa akin.

                      

“Pasensya na po, tita—”

              

“I could see that you finally opened your heart again, Alex,” aniya at naglakad patungo sa akin.

                    

Alam kong malalaman niya. She has this talent na kayang bumasa ng tao. No wonder she’s the boss, the chief, and the legendary Aeickel Lavria.

                

“In the end, tita, I chose what makes me happy. I chose to free myself in his memories—”

            

“Are you sure that you already freed yourself? As far as I can remember, that guy looks like my nephew,” aniya saka ako tinapunan ng blangkong tingin. “Freeing yourself is way different from learning to love someone of the same features. Sigurado ka bang pinakawalan mo ang sarili mo, o pinipili mong mahalin ang isang taong iniisip mong aakma sa mga ilusyon mo?”

              

Those words hit me. Para akong tinamaan ng malaking tipak ng bato sa narinig ko.

                         

“Tita—”

                  

“You’re being unfair, Alex. You’re unfair to that person and to yours as well. Paano kang magiging totoong malaya kung sa bawat tingin mo sa kaniya, iniisip mong siya ang taong pupuno nang lahat ng pinapantasya mo? Think twice or thrice….. or even many times. Hindi ko sinasabing lumayo ka, but I’d like to tell you to spend your time with him looking at him as him and not as someone who resembles my nephew. You are old enough to consider things, Alex. Baka mayroon ka pang dapat makita pero nabubulagan ka. Baka mayroon ka pa palang mga dapat mapansin pero pinipilit mo lamang hindi intindihin,” mahabang turan niya saka ako tinapik sa balikat at muli na siyang lumabas ng opisina niya.

                  

Napaupo ako sa sofa na malapit at napatitig sa kawalan.

        

Ganoon na ba ako ka-inconsiderate? Hindi ko na nga ba napapansin ang mga bagay na dapat kong mapansin? Hindi ko na ba nakikita ang mga bagay na dapat ko sanang makita? Masyado na ba akong nalulunod sa mga bagay na hindi ko alam kung paano uumpisahan at wasakasan?

               

Napatingin ako sa papel na hawak ko at ganoon na lamang ang panglalaki ng mga mata ko sa nakita ko.

            

Hawak ko ang papeles at nagtatakbo ako patungo sa opisina ni Aeignn. Lakad-takbo ang ginawa ko hanggang sapitin ko ang opisina niya. Naabutan ko siyang nakatingin sa pinto at mukhang inaasahan na niya ang biglaan kong pagdating.

                           

“YOU HAVE TO FUCKING TELL ME WHAT WAS THESE FUCKING PAPERS ALL ABOUT!” galit na sigaw ko sa kaniya at mukhang inaasahan na niya ang magiging reaksyon ko.

                                    

“Paano kung ayoko?” Inilang hakbang ko ang pagitan namin saka ko hinampas ang mesa niya.

                          

“Pinaglalaruan n’yo ba ’ko!? PUTANG INA NAMAN, AEIGNN!”

              

I saw him smirked at me. “I guess you knew Phyrric’s rule kaya ka nagkakaganiyan,” aniya sa akin.

                         

“YES! I FUCKING KNOW THAT PHYRRIC IMMEDIATELY DUMPS PAPERS OF THE DECEASED PERSON! KAYA ANONG GINAGAWA NG MGA PAPELES NA ITO SA OPISINA NG MOMMY MO!!!!?”

                

“Aren’t you wondering?”

                        

Bigla akong binundol ng kaba sa isinagot niyang iyon sa akin.

                       

“A–Are you telling me—”

              

“That kuya Axel Leindeyl Freezell– Montealegre might be alive, Alex. His papers are still here.”

             

Oh my god!

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Kindly spread the news that I updated this story. I deactivated my accounts (fb/mess).

Ingat.

Eighteen

ALEX

                

Tulala ako habang naglalakad. Hindi ko alam kung saan ako dadalhin ng mga paa ko. Ang gusto ko sa ngayon ay pumalahaw ng iyak. Ang gusto ko ay magwala hanggang sa gumaan na ang pakiramdam ko.

                     

Hindi ko alam kung bakit, ngunit dinala ako ng mga paa ko sa bahay ni Gray. Fortunately, he’s here. Nakita ko pa ang gulat na ekspresyon niya nang makita niya ako. Pinapasok niya ako at naupo ako sa sofa. Hindi ko alam kung paanong magsisimulang magsalita dahil para na akong tatakasan ng bait.

               

“Yanyan—”

            

“Bakit napaka unfair naman sa akin ng mundo? Was I a sinner in my previous life para makaranas ng ganito? I only want to be happy pero ipinagdamot at patuloy na ipinagdadamot sa akin ang bagay na iyon,” tulalang wika ko habang naglalandas ang mga luha sa mga mata ko. Walang hikbi, tanging mga luha lamang ang naglalabasan.

                            

“What happened!?” taranta niyang tanong saka pinunasan ang luha sa mga mata ko.

                               

“Am I not worthy of a happy ending, Gray? Don’t I deserve to be happy in this lifetime? Parang nakakagago naman,” I said as I laughed bitterly. Para na akong sira ang ulo. Tumatawa ngunit umiiyak? IT’S JUST TOO FUCKING PAINFUL.

                             

Bigla niya akong hinatak at niyapos ng mahigpit. “Sinaktan ka ba niya? May ginawa ba siya sa’yo? Tell me, Lhayanna!” dinig kong galit na wika niya. Humiwalay ako sa kaniya saka ako umiling sa kaniya.

                          

“No—”

                 

“Please tell me, Lhayanna. Kaya kong bawiin na ipaparaya kita. Kaya kong bawiin ang pangako ko magpapaubaya. Hindi ko kayang ganito. Hindi ko kayang nakikita kang nasasaktan. You’re too precious. Masakit na nakikita kang ganito when all you want is to be love back,” he said and pain was really visible in his eyes. Nasasaktan siya dahil nasasaktan ako. He’s too genuine. Paano ko nagawang saktan ang ganitong klase ng lalake?

                            

“Binuksan ko ang puso ko sa iba. Binuksan ko ang sarili ko na magmahal at mahalin  not knowing that I left another door open. Marami pa pala akong dapat malaman. Marami pa pala akong dapat gawin. How could my life be this miserble? I told Silver that I already like him. I even told him that he’s now permitted to pursue me, pero…… biglang ganito….. bigla na lang ganito.” Halos pabulong na ang ibang salita ko. Nakita kong tila naguguluhan si Gray sa itinuturan ko. Hindi ko siya masisisi dahil maging ako, hindi ko alam kung nasa katotohanan pa ba ako…. o isa nang pantasya ang lahat.

                           

“Anong ibig mong sabihin?”

                       

“Axel might be alive somewhere. I don’t how did it happen. I don’t know…. I fucking don’t know. He died in my arms, asking me to let him go, and now they are telling me that he’s alive. Para na akong nasisiraan ng ulo. How can a person be alive if I saw him died with my two naked eyes—”

                                      

“Do you want him to be alive or not? Saan ka ba nalilito? Sa katotohanan na baka buhay pa ang lalaking minahal mo in the past? O sa katotohanan na baka masira ang kung ano mang meron kayo ng lalaking minamahal mo ngayon in your present? You sound like a scaredy cat, Lhayanna. Natatakot ka sa katotohanan na kapag dumating ang araw na mamimili ka na, baka magkamali ka,” he said as he smiled painfully.

                           

His words were too powerful. Parang alam niya kung anong nararamdaman ko despite of me being clueless about my own feelings.

                

“I–I’m leaving—”

                       

“Verify your informations first, instead of suffering.”

                

        

           

          

     

SINALUBONG ako ng kasambahay ni Silver. Tinungo ko ang address na ibinigay niya sa akin. I need to face him…. and somehow I miss his presence.

                   

Pumasok ako at nakita ko siyang nakaupo at nakatanaw sa glass door. May kalaliman ang iniisip niya ngunit hindi ko matukoy kung masaya ba siya o hindi. It was like he’s in a deep blue sea with his unsaid thoughts.

                  

“Silver?” pukaw ko sa atensyon niya. Napalingon naman siya sa akin saka sumilay ang ngiti sa labi niya.

                           

His expressive eyes. His lips. His smiles. His little expressions. I want to see him as him pero paulit-ulit kong nakikita si Axel. Pinipilit kong alisin sa isip ko na siya sa Axel kahit pa nalaman ko ang katotohanan na malaki ang tsansa na buhay si Axel.

                     

Nilapitan niya ako. May bandage pa siya sa ulo. Nagulat ako nang bigla na lamang niya akong niyakap ng mahigpit.

            

“I missed you,” aniya at naramdaman kong hinagkan niya ako sa ulo. “I missed you, Alex.”

                 

Those words….. those words suddenly made me feel familiar. I was stunned. I couldn’t move.

                               

Kumalas ako sa kaniya saka ko siya tinitigan sa mga mata. Gusto kong muling umiyak. Gusto ko muling humagulgol. Lalo lamang akong nalilito sa mga nakikita at nalalaman ko. Hindi ko na alam kung ano nga ba ang totoo at kung ano ang mga dapat kong paniwalaan. Pakiramdam ko pinaglalaruan ako. Pakiramdam ko walang saysay lahat ng sakit na naranasan ko para muli kong danasin ang ganito.

                            

“A–Axel….” wika ko saka ko hinaplos ang pisngi niya.

                            

“SILLAN!” anang isang tinig ng babae kaya’t agad kaming napalingon doon.

                     

“Ma? Why are you here?” tanong niya sa babae ngunit imbes na sumagot ay lumapit ito sa akin at malakas akong sinampal. “MA!!!!” sigaw ni Silver. Tila ako nabingi sa sampal na natanggap kong iyon.

                          

“YOU BROKE YOUR ENGAGEMENT OFF JUST FOR THIS WOMAN!? WOW, SILLAN. YOU MUST BE INSANE!” galit na wika nito. Nilingon ko ito ngunit hindi ko mawari kung anong nababasa ko.

                                  

“Stop it, Ma. Just go. I don’t want you here,” aniya sa babae na ikinagulat nito ngunit tila nawala rin ang gulat kalaunan.

                         

“So you have it back?” wika ng babae sa kaniya saka ngumisi kay Silver. “Gladly. I’m going now,” wika nito na tila biglang kumalma.

                               

Hindi ko alam kung anong nangyayari. Sinampal ako ng nanay niya at bigla kaming iniwan? Hindi ko maintindihan ang pakay nila sa akin ngunit tila ako masisiraan ng bait.

                       

Nang maka alis ang nanay niya ay umalis siya sa tabi ko, para lamang bumalik na may dalang yelo at maliit na tuwalya.

                      

“Sit down, Alex,” maotoridad na wika niya sa akin na agad kong sinunod.

                  

Napapa aray ako nang simulan niyang dampian ng yelo ang pisngi kong namaga yata dahil sa lakas ng pagkakasampal sa akin.

                     

“Ako na—”

                 

“Just sit still! How could you be such a pushover? May papalapit na sampal sa’yo pero hindi mo man lang maprotektahan ang sarili mo!?” may gigil na wika niya na ikinainis ko.

                             

“Hindi ko alam na sasampalin ako. Kung alam ko lang pisngi mo sana ang pinangsalo ko sa sampal,” angil ko sa kaniya.

                 

Nagulat ako nang bigla na lamang niyang padabog na binitawan ang yelo sa lamesita. “Nasasaktan ka kasi hinahayaan mong masaktan ka. You never changed,” aniya kaya’t napatingin ako ng matalim sa kaniya.

                           

“Hindi ako masasaktan kung walang mananakit sa akin. That’s the difference. Don’t blame the victim just because she trust too much, blame the suspect for taking advantage. And don’t dare say that I never changed, wala kang alam,” wika ko saka ako tumayo.

                                      

“Saan ka pupunta?”

         

“Somewhere na alam kong hindi ako sisisihin sa pagiging ako,” galit na turan ko.

             

“Look, Alex—”

                     

“Instead of explaining to me bakit ako sinampal ng nanay mo, here you are blaming me for being weak, for being such a pa-victim. Ako ba ang nag-cancel ng engagement mo? Ako ba ang umayaw kay Ymari? Ako ba ang nagloko? Una palang sinabi ko nang layuan mo ’ko, pero matigas ka, hanggang sa ito na, ako si tanga nahulog na! Nagkanda letse-letse na lahat. Binubuo ko ’tong sarili ko, bigla kang pasok sa senaryo then boom, talo nanaman ako. Ako na ang tagal nang nasasaktan…. ako na ang tagal nang nahihirapan…. ako na laging talunan,” I broke down. Hindi pa pala…. hindi pa talaga ako kasing tatag ng iniisip ko.

               

Hindi ko inaasahan ang sunod niyang ginawa. He kissed me…. so damn aggressive. Para siyang uhaw na uhaw at sabik na sabik.

                 

I fought him. Nakipaglabanan ako ng pusok sa halik niya. Baliw na ’ko. Baliw na baliw na ’ko. No one in their right mind would kiss someone back habang inaaway.

                       

Hindi ako tumutol nang buhatin niya ako. Hindi pa rin binibitiwan ng mga labi niya ang mga labi ko. Mapusok, magalaw, at mapaghanap ang mga halik.

                          

Malambot na kama ang nagpabalik sa akin sa reyalidad. Napadilat ako at sinubukan siyang itulak. Nakita kong tumigil siya sa paghalik sa akin saka ako tinitigan sa mga mata.

                        

“Alex…..”

               

I stared back at him…. this time, I already know the answer towards my various questions. This time, I know I have the right answer.

                       

“You want me?” deretso kong turan  sa kaniya.

                         

“I will stop if you want me to,” sagot niya ngunit magkakasunod akong umiling.

                            

“I want you too,” wika ko at ako na mismo ang tumulak sa kaniya pahiga saka ako pumaibabaw.

                         

[WARNING! R-18. DON’T JUDGE THE STORY. JUDGE ME NA LANG, INSTEAD.]

                

Ako na mismo ang kusang naghubad ng mga suot kong damit. Nakita ko ang gulat ng mga mata niya dahil sa ginaw ako. Halatang hindi niya inaasahan na magiging ganito ako kapusok.

                        

“May anak na ’ko, wala akong kailangan itago sa’yo. Gusto nating pareho ito,” wika ko saka ko kinuha ang kamay niya at ipinatong iyon sa dibdib kong nakahayag sa kaniya.

                            

He started squeezing my left breast as I leaned closer to his neck where I planted tiny kisses. I could hear his moans. I could hear his panting.

                  

“Damn…..” he cursed with a heavy breathing. His arousal was already poking me. He’s too turned on.

                        

I removed his clothes. Hindi man ako nahirapan dahil tinulungan niya ako.

              

His eyes are burning. Kita rito ang pananabik. The pleasure I could see in his eyes gave me satisfaction. I immediately leaned downward to kiss him.

                 

Nagsimulang gumala ang mga kamay niya sa katawan ko habang patuloy akong nakaupo sa tiyan niya, habang ako naman ay pinauulanan ng halik ang leeg at mga labi niya.

                       

“Alex…..” he said while panting. “I want to be inside of you now,” aniya kasabay niyon ay ang mas naging pagkabuhay ng bahay na iyon malapit sa inuupuan ko.

                           

Hindi na ako nag-aksaya pa ng panahon. I held his shaft and slowly inserted it to my opening.

                

“Ahhhhhhh…..” I cried in pain. I couldn’t even remember when was the last time I experienced this. It feels like the first time.

      

I started moving on top of him. I don’t really care about things anymore as of the moment.

           

Naririnig ko siyang napapaungol sa bawat pagtaas at baba ko sa ibabaw niya. He’s enjoying it. He loves what I’m doing.

                

Pinagpatuloy ko ang paggalaw habang siya naman ay walang tigil sa paglalaro sa dalawang dibdib ko. Napapaliyad pa ako dahil kakaiba ang dantay ng kamay niya sa katawan ko.

                      

“You’re too fucking wet…..” aniya at nagulat ako nang bahagya niyang ibangon ang katawan niya para lamang pala salubungin ng mga labi niya ang dunggot ko.

                         

He played with my crowns while he’s giving hard massage in their thrones. My body was shouting pleasure. Puro liyad at sabunot sa buhok lamang niya ang nagagawa ko. Naghahalo-halo na ang sarap na nararamdaman ko. I’m moving while he’s playing with me breasts with his mouth and tongue.

                          

“Fuck! Fuck!” he exclaimed. He’s near. I’m sure.

             

“Ugghhh…..” I moaned as I felt him thrust harder. Sinasalubong na niya ang bawat paggalaw ko. Sinasalubong niya kaya’t mas dama ko ngayon sa kailaliman ko ang sandata niya.

                                     

“Alex….. fuck! I fucking love you….!” hindi na ako nagulat sa salitang iyon na narinig ko.

            

Pinagpatuloy ko lamang ang paggalaw na tanging ungol lamang ang lumalabas sa bibig ko. My moans speak for me. I’m in too much pleasure. I’m at the peak of the mountains.

                              

Our move went faster…. and faster…. and faster. He didn’t pull off when he reached his climax. He filled me inside. He showered me with everything he has.

                     

Nang kapwa kami makatapos ay hindi ako umalis sa ibabaw niya. Sa halip ay tinitigan ko siya ng mariin saka isa-isang nag-unahan sa paglalandas ang mga luha ko.

                           

Balak sana niyang punasan iyon ng kamay niya ngunit tinapik ko iyon palayo na mukhang ikinagulat niya.

                         

…

      

…

    

…

    

…

    

…

   

…

   

…

   

…

   

…

   

…

    

…

    

…

     

…

          

…

       

“How could you fool me? Kilala ka ng katawan ko. Kilala ka ng sistema ko. Kilala na kita. Sa isang tao lang talaga ako paulit-ulit na masasaktan at magmamahal ng ganito. Stop pretending as Sillan Veriz Coleman, Axel Leindeyl Montealegre.”

    

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

NO SPOILERS! MAG-UPDATE PA AKO LATER. KAPAG KAYA, MGA DALAWA PANG UPDATES.

Nineteen

ALEX

                   

Bumaba ako mula sa ibabaw niya at saka ko isa-isang isinuot ang mga damit ko. He’s still at the state of shock. Mukhang hindi niya iyon inaasahan.

                           

“Hindi ako pakawalang babae. The moment I saw you looked at my eyes with desire and love the way my Axel do, I already know it was you. Hindi ko hahayaan na hawakan, halikan, at parausan ako ng taong hindi ko lubos na kilala. You can pretend all you want but leave me out of it. Kilala na kita,” wika ko kasabay nang pagtapos ko sa pagsusuot ng mga damit ko.

                               

“Alex—”

                      

“I don’t know how did it happen. I don’t know what other tricks you pulled off for this stunt but I no longer care,” wika ko saka ako humarap sa kaniya. “BAKIT MO BA ’KO PAULIT-ULIT NA SINASAKTAN, NILOLOKO AT GINAGAGO? WHAT AM I TO YOU, AXEL? A TOY?”

               

Naupo siya saka kinumutan ang kalahati ng katawan niya. “You’re not a toy for me and you will never be a toy. Hindi kita pinaglalaruan—”

                       

“THEN FUCKING TELL ME WHY THE FUCK DID YOU PRETEND TO BE SOMEONE ELSE!?” putol na sigaw ko sa kaniya. I’m slowly losing my patience and sanity. Hindi ko na alam kung ano pang parating at kung kaya ko pa bang paglabanan.

                   

Imbes na sagutin ako ay may kinuha siya sa drawer niyang isang recorder. Inabot niya iyon sa akin upang pakinggan.

                      

“I accidentally saw that recorder when I was looking for a suit to wear. I didn’t doubt myself at first, but when I saw you the first time at the comfort room, I realized I am missing something or someone in my life…. and it was you,” wika niya.

             

I switched the recorder on and listened to it.

              

“

Hi there, buddy! It’s me, the person you once were. I won’t say my name to no longer confuse you, but I want you to promise me that you’ll look for the girl I love and make her happy. Alam kong makakalimutan mo siya oras na magawa na ang mga proseso na dapat gawin sa’kin, pero alam kong maaalala siya ng puso mo, at lalo na ng sistema mo. Pinangako ko kasi sa kaniya na may ipapadala akong tao upang mahalin at pasayahin siya. I know the consequences and risks I am taking with this operation and process. Alam kong malaki ang tsansa na…. hindi mo na siya maaalala, so I want you to make new memories with her. Ako nalang…. yeah, maybe ako nalang talaga ang tanging makakaalala kung ano man ang mayroon kami…. I need to vanish. Kapag hindi ako nawala, hindi ka mabubuhay. Dude…. make my Alex happy. Make her the happiest girl alive. She’s my treasure. She’s the best thing that ever happened in my life. Don’t ever make her cry, or I will fucking kill you. My Alex….. My Alex is just too precious to be in pain. Make her happy, dude. I am begging you. Hindi mo lang siya naaalala, pero mahal na mahal mo siya. She’s your world…. your everything…. your every breathing…. your treasure…. the reason I decided to die. Kailangan kong mamamatay para mapasaya siya…. my heart needs to die to make you live. Dude, she’s beautiful…. her eyes were expressive as those of an expert actress…. her lips were kissable as a jelly…. her heart was too pure…. her kindness was one of a kind. Make her happy…. make my Lhayanna Alex Almeda happy…. I’m counting on you…. Do the things I wasn’t able to do.“

     

Halo-halo ang emosyon ko sa narinig kong iyon. Pumapatak ang mga luha ko ng walang patna.

               

Axel Leindeyl Montealegre loves me so much that he even sacrificed himself, our memories just to see me happy. He’s not fooling me…. he just want me to go on with my life and be happy. He did not pretend. Hindi lang talaga siya maka alala.

                           

“I–I… I don’t know what to say,” wika ko saka ako lumapit sa kaniya para iabot ang recorder ngunit hinatak lamang niya ako para yakapin ng napakahigpit.

                    

“I love you, Alex. I love you, Sweetheart. After years of struggling, I finally found you again…. I finally found my way back. I’m sorry for making you wait…. I’m sorry…” he’s crying. Dama ko ang hagulgol niya dahil sa paggalaw ng mga balikat niya.

                        

I pulled off then I stared at his eyes. “Since when did you remember me again?” I asked as I wiped his tears with my thumb.

                             

“Thanks to the thieves. If not for their baseball bat, I wouldn’t regain my memory,” aniya sa akin saka ako biglang hinalikan sa noo. “I’m sorry. I’m really sorry for making you wait.”

                      

“You have to tell me your own version of story. Hindi ko mapaniwalaan na buhay ka gayong namatay ka sa mga kamay ko mismo. Hindi ko mapaniwalaan na narito ka ngayon sa harap mo. Ilang taon na ang lumipas, I even accepted—”

                         

“Silver? Iisa lang kami. You’re really attracted to toxic guys, Sweetheart. I let you off twice, and yet you keep coming back to me…. to my toxicity,” aniya nang nakangisi, animo hindi humagulgol kanina.

                        

In the end, hindi pala ako nagmahal muli…. pinagpatuloy ko lang ang pagmamahal ko dahil alam ng buong pagkatao at sistema ko kung sino ang alin. In the end, sa kaniya pa rin talaga ako babalik. He’s the safest haven. He’s still the only key towards my happiness. Hindi pala ako makakakawala sa kaniya.

                                 

“I had another clue that it’s really you because of tita Vienna,” I said as I smiled mischievously.

                     

“How did you know Mama Vienna?” he asked.

              

“Maliit pa lang tayo kilala na kita. Tita Vienna is tito Vience younger sibling. Twin niya si tito Viennard. I’m glad I have a very sharp memory,” wika ko saka ko siya tinaliman ng tingin. “Ang hindi ko makuha ay kung bakit niya ako sinampal, Axel!” himutok ko ngunit tinawanan lamang niya ako. Para na kaming sira ulo. Kanina nag-iiyakan, ngayon naman tumatawa.

                 

“She’s acting. After I regain my consciousness, Mama Vienna pretended to be my mother, and she did everything for me kahit noong nasa States pa kami. Lahat nang alam niyang makakapagpabalik sa memory ko, ginawa niya. Noong unang beses kitang ikwento sa kaniya, she’s beyond happy. Hindi ko alam ang dahilan noong una, pero ngayon alam ko na. She knew that I am exclusively for you. She’s been trying so hard to help me, and last night I asked her to come here to tell her that I already regain my memory and to meet you as well, but the problem is inunahan na ako ng akting niya. Maybe she thinks that by slapping you, it will help me regain my memory, since protecting you was one of my major concern even before,” salaysay niya and I just kept listening.

                   

“Bakit sa akin hindi ka agad umamin?”

                     

“I got scared. Hindi ko alam saan magsisimula o kung paano sisimulan ang lahat. I hurted you. I lost you twice. Ang tapang naman ng hiya ko kung bigla na lang akong lilitaw ulit sa buhay mo,” wika niy at hindi ko napigilan ang sarili ko na suntukin ang braso niya.

                    

“Hiya? Iniwanan mo nga ako ng anak, tapos sasabihin mo, hiya?” singhal ko sa kaniya at doon na tumama sa akin ang isang problema…. Paano namin sasabihin kay Aex na buhay ang Daddy niya?

                         

“Can…. Can you bring my son here? Pwede…. Pwede bang dito na lang kayo tumira?” I saw the hesitation in his eyes bago niya sinabi ang mga iyon. He’s too coward.

                

“Natatakot ka ba sa anak mo? Ang tapang-tapang mo noong si Silver ka pa lang. Lakas ng loob mong magpakita sa kaniya tapos ngayon para kang matatae na maiihi sa salawal!” pang-aasar ko.

                     

“No. This one is different,” his voice became gloomy. “I wasn’t there when you had him. I wasn’t there when he first talked, walked, jumped, smiled…. cried. I wasn’t there when he needed a father and that fucks my whole being. I am a worthless father. How can I be father to him now, when I know nothing about him? It’s not frightening to meet him again, what scares me, is the fact that I missed the important part of his life. Iyong dapat sanang kaagapay mo ’ko, wala ako.”

                    

“I understand your sentiments, but Aex isn’t an ordinary child. Our son—”

                     

“Can you repeat that?”

                  

“Our son?”

            

“If feels so damn good to hear that we have a son now. I am a perfect shooter, afterall.”

                  

“Gago! Ang seryoso na pero bakit hindi mo maaalis ang kalibugan mo!?”

                

He just chuckled.

              

Ang dami kong tanong…. but we have to settle our family first then we will talk. Kailangan ko rin harapin ang mga taong involved rito. I need clarification and of course, the truth.

       

          

          

      

              

       

     

“WHERE are we going po?” tanong ng anak ko nang maisakay ko na siya sa sasakyan.

                       

“Someone wants to meet you. You have to be a good boy, baby, ha?” He smiled and nod at me.

                        

I drove the car all the way to his house. Nasa gate na kami nang makita ko sina Mommy Avrein at Daddy Vience, maging ang mga magulang ko.

                        

My son hurriedly run to them and gave them a peck.

                   

“Nandito po kayo?” I asked them.

                         

“I told your parents the truth and they already talked with Axel. It’s your son’s turn now. Aalis na kami. Please Lhayanna, forgive us for keeping these things from you,” ani Mommy Avrein saka ako hinalikan sa pisngi.

                  

Pumasok kami ni Aex at sa pintuan pa lamang ay naabutan na namin si Axel na nakatayo at tila balak talaga kaming salubungin.

                          

Nagulat ako nang hatakin ng anak ko ang kamay niyang hawak ko saka bumaling kay Axel.

           

“DADDY!” biglang sigaw ni Aex at sinalubong ng yakap si Axel. I want to capture this moment. Tumutulo na pala ang mga luha ko.

                

I saw Axel cried as he locked his son in his arms. Siguro sa batang puso ng anak ko, alam niya na ito ang ama niya kaya’t magaan na magaan ang pakiramdam niya rito.

                  

Kapwa kami napangiti habang may tumutulong luha sa mga mata nang bigla siyang pupugin ng halik sa pisngi ni Aex.

              

“I love you, Daddy.”

              

We were both in shocked when we heard Aex said those words.

                             

Lumapit ako sa kanila saka ko sila kapwa niyakap. Hindi ko ipagpapalit sa kahit na ano ang senaryong ito.

                         

Axel kissed our foreheads, saka kami iginiya sa hapag kainan.

                      

“I cooked for both of you. I don’t know what Aex wants so I cooked pininyahang manok,” he said with his eyes smiling.

                     

“Axel?” I called him nang maiupo ko na si Aex sa baby chair na mukhang inihanda niya rin.

                         

“Yes, sweetheart?” wika niya habang nagsasandok ng ulam.

                  

“Aex…. Aex is allergic to pineapple,” halos ayaw kong sabihin ang mga salitang iyon. I don’t want him to think of anything nor I don’t want his efforts to go to waste but I have to.

         

“I–I’m sorry….” aniya saka mabilis na tinapon sa lababo ang niluto niya. He looked at me then he smiled but I saw the pain in his eyes. He’s trying, and I do understand.

                             

“It’s okay, Axel. Pwede mo naman siyang ipag-fried na lang ng chicken. That is his favorite,” wika ko at tila natataranta siyang nagbukas ng refrigerator dahil doon.

                        

Lumapit ako sa kaniya saka ko siya niyakap mula sa likuran.

                      

“Don’t try too hard, my love. Our son loves you, and I love you, too. You don’t have to blame yourself for not being with us for the past years. You have your reasons. Let’s take it slowly, okay?” wika ko saka ko siya iniharap sa akin.

                    

“I’m sorry, Alex. You had to go through everything without me. I’m sorry. I love you both. You both made me complete. Hindi ko kaya kung mawawala kayo ulit sa akin,” he said and remained silent.

              

Tumingkayad ako saka ko kinintalan ng halik ang mga mata niyang may nangingilid na luha bago ko siya hinagkan sa mga labi niya.

                      

“Let’s take it slowly. Mahal ka namin. You just have to be you. Your efforts of coming back to us was enough proof that you are a worthy father. Stop thinking of anything else. We’ll talk after we eat,” nakangiti kong wika na ikinatango niya.

                        

“I love you so damn much, Alex.”

                          

“I love you too, Axel. I love you for whoever you are and for whatever you can offer to us. You are enough….. always.”

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

AXEL’s POV FOR THE NEXT CHAPTER. MAMAYANG KONTI. PAHINGA LANG AKO.

Twenty

AXEL

           

I am staring at my love and my son while they are eating. Nakakabakla man pakinggan but, fuck! I feel so complete now. Tila nakumpleto ang buhay ko dahil sa kanila.

               

I used to wander, I used to explore, I used to take my life for granted, because I already know how limited my life was.

                             

“Ako na ang maghuhugas ng plato, punasan mo na lang ang anak mo ng bimpo,” utos niya sa akin nang matapos kaming kumain. She’s really a true mother now. Hindi ko alam pero lihim akong napapangiti sa naiisip ko.

                            

I admire Alex so much. She’s been through worst and yet she’s here…. with me…. with the person who hurted her multiple times. Kahit hindi ko ginusto o intensyon na saktan siya, hindi tama ang mga nagawa kong pananakit sa kaniya. Those things I did when we were in college, those were my pure selfishness, yet she endured everything. She’s fighter. Despite her innocent and fragile heart, she’s a strong woman…. truly independent.

                                     

Kinuha ko ang anak namin at dinala ko sa siya sa banyo. This dude is really an  unordinary kid. He’s like an adult.

                            

“Daddy….” he called and when I looked at him, he smiled at me. “Don’t leave me and mommy again po. Ayaw ko na siyang mag-cry at night.”

                   

Hindi ko alam ngunit bigla na lamang bumigat ang nararamdaman ko. Napayakap tuloy ako sa anak ko.

                

“I’m sorry, son. Forgive me for leaving you and your Mom,” wika ko saka ko siya pinakawalan.

                         

“I love you po, Daddy,” he replied.

                  

Nang matapos ko siyang punasan ay tumungo kami sa sala kung nasaan si Alex. Her hair is so messy ngunit napangiti ako. It suits her too well. I feel like falling in love with her multiple times a day. She’s indeed my everything…. my every breathing…. my treasure.

                  

Naupo ako katabi niya habang kinuha naman niya sa akin si Aex at pinatulog.

                           

“Share the story, Axel. I am more than willing to listen.”

                     

---

           

“You’re dying,” napalingon ako sa nagsalita na ’yon at nakita ko si kuya Ayce na dala ang test results ko.

                     

“I know and that’s okay,” sagot ko sa kaniya ngunit alam ko sa sarili kong labag sa loob ko ang mga salitang iyon.

            

I fucking want to cry my heart out. Bakit ngayon pa? Bakit ngayon kung kailan ayos na kami ni Alex? I just want to spend my whole fucking life with her pero lagi akong napagdadamutan ng tadhana. ’Tang ina, wala naman akong ginawang masama o labag sa moral ng tao pero nararanasan ko lahat nang ’to!

                        

“Aren’t you gonna bargain your life with me?” nakangising wika niya sa akin.

                     

“Why? Would you extend it?” nakangisi ko ring sagot sa kaniya.

                     

“It’s your choice to make, Axel. But every gamble comes with a risk. The question now is, would you take the risk?” tanong niya sa akin ngunit hindi ko masundan ang nais niyang ipahiwatig sa akin.

                    

“How much do I left?” tanong ko pabalik sa kaniya.

          

“Five days,” he replied. Nagulat ako. I know my days are numbered but I didn’t expect it to be this soon.

                       

“

Iyon na ba—“

        

“You’re starting to bargain your life,” putol niya sa akin saka ibinaba ang mga test results ko.

                          

Naupo ako sa hospital bed na nasa likod ko saka ako yumuko. Nagsisimula na akong maging mahina. Pakiramdam ko ay kinakain na ng sakit ko ang natitirang lakas na mayroon ako.

                      

“Was there a time in your life that you want to turn things the opposite way?” tanong ko sa kaniya.

                    

“No. I always do things the way I want it. I don’t do things that I would regret in the end,” deretsong sagot nito sa akin.

                   

“I do. Iyong mga panahon na sinasaktan ko si Alex, sana pala minahal ko na lang siya. Those days I distanced myself from her, dapat pala hindi, dapat sinulit ko na lang. I want to be with her. I want to be with her for a very long time. Gusto ko siyang makasama hanggang sa pareho na namin nakakalimutan ’yong pangalan ng isa’t isa. Gusto kong nasa tabi niya ako sa mga masasaya at masasakit na bagay na mangyayari sa kaniya. I just want to be with her…. I want to be her partner…. her companion…. her most trusted person…. Iyong taong alam niyang hindi na siya sasaktan kahit kailan. I just want to be there for her.”

         

Hindi ko alam kung si kuya Ayce pa ba ang kausap ko o ang sarili ko na.

 

“Then take the risk,” aniya kaya’t napa angat ako ng tingin sa kaniya.

                     

“What do you mean?” tanong ko sa kaniya.

                    

“Mamita Yna and I, arrived at the same point. We have to stop your heart from beating in order to save you,” sagot niya at hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa mga oras na iyon. There’s a hope…. may natitira pa akong pag-asa na maaaring kapitan.

                   

“What are the risks?” muli kong tanong.

                   

“We had discussed it with your parents and they refused because it may not go as planned,” sinsero niyang wika.

                       

“I don’t care about the success rate. Just do what you need to do—”

                

“Even if it means suppressing all your memories…. with Alex? Would you take it?” tanong niya sa akin na tila gumimbal sa pagkatao ko.

                

“W–Why? B–Bakit kailangan gawin iyon?” tanong ko.

                    

“Keeping your memories will only bring you danger for the operation. You have to be a blank paper. Blank feelings to stay neutral,” sagot niya at tila unti-unti kong naiintindihan ang lahat.

                     

“So I have to die? I need to die?” I asked.

                 

“Yes. We will inject you a drug that will keep your heart from beating, and I will announce you as dead. By that time, Mamita Yna will arrange everything for your operation. She will inject you another drug that will suppress all your memories,” paliwanag niya. Naliliwanagan ako sa plano ngunit hindi ko alam kung anong dapat kong maging pasya.

      

“I have seen this process in movies. Sasaksakan ng gamot ang isang preso para huminto sa pagtibok ang puso niya saka siya ide-declare na patay para dalhin sa punerarya at doon na siya tatakas,” nakangisi kong wika sa kaniya.

              

“Exactly, but your process is a little different. We’re stopping your heart from beating to avoid other complications and to have a successful result,” paliwawanag niya.

                     

“And to let the woman I love believe that I died,” sarkastiko kong wika.

                  

“You don’t have to be so sarcastic unless you want her to suffer even more. It is your choice to make. To live as a new person, or to die regretting. Just tell me if you already have your decision,” aniya saka na lumabas ng silid na kinaroroonan namin.

                

Mamita Yna and kuya Ayce must have undergone various tests before they proposed this to me. It took them a while. Ang tagal na nilang inaaral ang sitwasyon ko, at ngayon na bilang na ang araw ko, mayroon na silang nahanap na komplikadong solusyon.

               

It took me two days before I decided to say yes to their plans. Mom begged me not to, but I stood firm with my decision. I recorded my voice and logs.

          

Despite of the given low chance of retrieving my memory, I still wrote things about me and kept it. Mawawala ako, pero pipilitin kong makaalala…. pipilitin kong maalala siya at muling makasama. She’s my world and the reason I chose to go on with this risky procedure.

       

The day finally came. One day, I woke up as new person. No memories…. no feelings. Nangangapa ako. Hindi ko alam saan ako magsisimula. There are vague memories, but I wasn’t sure if those were mine.

          

Mama Vienna told me she’s my Mom, that I am Sillan Veriz Coleman and I lost my memory due to a car accident. I believed her. Wala akong karapatan na maghinala dahil mismong sarili ko hindi ko kilala. I lost interest about everything until Mama Vienna asked me to come to the Philippines with her. I don’t know but I immediately agreed with her, and I felt the excitement.

                       

On my way to the barber shop to have my hair cut, I bumped into a woman. She said I look like someone she knew in the past. I introduced myself to her. She’s jolly but something is off about her. Siguro dahil wala akong nakakausap at puro babae sa kung saan-saang bar lang ang nakakahalubilo ko, I decided to be friend with her.

                

Until one day, she’s already my girlfriend without me knowing how did it happen. We’re already engage kahit pa hindi ko alam kung anong nararamdaman ko para sa kaniya.

                

Isang gabing dapat ay kakain kami kasama ang pamilya ni Ymari, at naghahanap ako ng susuotin ko ay may nakita akong tape recorder na nakapailalim sa mga damit ko. Pinakinggan ko ito hindi ko maipaliwanag ang nararamdaman ko. Hindi ko maipaliwanag ngunit damang-dama ko ang sakit ng nagsasalita.

                     

That night I chose to run. I met some random girl at a restaurant and I decided to fuck her mouth at the comfort room, but a woman suddenly messed with my orgasm. I dragged her out, but I could feel an unexplainable feeling while I am holding her arm.

                

I am mad at her, really, but I couldn’t deny the fact that she has invaded my system. She’s so fragile yet powerful. She’s naive yet so strong. Hindi ko alam ang gagawin ko. Hindi niya ako pinatulog nang nagdaang gabi. Iniisip kong libog lang ang nararamdaman ko sa kaniya, but when I get to know her name, that was when I realized that she’s the missing piece I’ve been looking for. Her name was the name I heard from the tape recorder.

                  

I decided to pursue her. I decided to be her suitor, but what fucks me was that she sees me as someone she loved in the past. I totally forgot about Ymari and I, so I called-off the engagement.

                

Pakiramdam ko kahit pa hindi ko narinig ang tape recorder na iyon, patuloy kong hahanapin ang bubuo sa akin, and I will still end up meeting her… for she was the missing piece.

                         

I learned that she has a son and when I get to meet the son, I felt something in my heart. Nakakagagong sabihin pero ’tang ina, parang ako ang tatay niya…. para bang sabik na sabik ako sa kaniya.

                           

Everyday I fall deeper for her. She’s already the reason of my late night fantasies, my morning imaginations, and even my prayers. I want to be her man. I want to replace the person she used to love.

           

---

         

“You already know the rest of the story—” Napalaki ang mata ko dahil bigla na lamang niya akong hinagkan sa mga labi ko.

              

“Mahal na mahal kita, Axel. Thank you for coming back, my love. Thank you…. thank you for choosing to fight for me and Aex,” umiiyak na wika niya sa akin. Pinunasan ko ang mga luhang iyon saka ko siya niyakap at hinagkan ko naman ang noo ng anak namin na nahiga sa mga hita niya.

                     

“I promise to stay. I promise to not leave you anymore. Ngayon kasama mo na ako sa lahat. I will be here through your ups and downs,” sagot ko sa kaniya.

                            

             

        

        

     

     

     

      

      

SOMEONE

             

Hindi ko alam kung dapat ba akong matuwa sa nakikita ko o matawa dahil sa mga nalaman ko.

              

Nakakatuwa na malaman na maayos na sila at nasa tama na ang lahat…. dahil alam mo na ngayon na mayroon na akong sisirain at masasaktan. What’s the main purpose of revenge kung wala naman akong masasaktan?

             

“Matagal na ang mga bagay na iyon. Hindi mo na dapat pang halungkatin,” anang taong kanina pa nakatingin sa akin.

              

“The hell I care? As long as it would give them pain, I will use it. Besides, mukhang clueless naman sila sa mga naganap noon kaya pinili nila ang sitwasyon nila ngayon,” nakangisi kong wika rito.

                    

“Hanggang saan ka dadalhin niyan? Magiging masaya ka ba?” tanong niya sa akin ngunit tinaasan ko lamang siya ng kilay.

                 

“If giving them pain means satisfaction on my side, then I will. Bilog ang mundo. What goes around, comes around,” wika ko at humigop sa kape ko.

                     

“Aalis na ’ko. Mag-isip ka muna nang mabuti. Mamaya na tayo mag-usap,” wika nito at hinayaan ko na siyang lumayas.

             

I don’t need anyone. Sarili ko lang, and the satisfaction of giving people pain by diving deeper into their deepest secrets and flaws.

         

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

3 UPDATES IN A DAY, DONE!

THANK YOU. MAGSISIMULA NANG MULI ANG TRUST ISSUES N’YO. WE’RE DOWN TO THE LAST 10 CHAPTERS.

Twenty-one

ALEX

      

Nakatitig ako ngayon kay Axel habang naghihiwa siya ng mga lulutuin niya. Kahit pa sinabi kong ako na, pinilit niyang siya na lang para makabawi naman siya.

                 

Kung ako ang tatanungin, hanggang ngayon ay para pa rin akong nananaginip na makita siya ngayon sa harap ko. Siya yata ang literal na patay na nabuhay.

                             

“Huwag mo ’kong titigan, baka tigilan ko ang paghihiwa at hiwa mo ang atupagin ko,” aniya nang hindi nakatingin sa akin kaya’t bigla napalaki ang mga mata ko.

                  

“Gago mo! Napakalibog mo talaga!”

         

Narinig ko siyang natawa saka biglang lumingon sa akin at ngumisi. “It has only been me kahit ang dami na ng taong lumipas,” wika niya sa nakakalokong tono at agad kong nasundan ang nais niyang iparating.

     

“ABA’Y OO! ANONG TINGIN MO SA AKIN, PAKANGKANG?” Gigil na wika ko na muli niya lamang ikinatawa.

                               

“No, sweetheart. You have your needs too—”

               

“Pero sa’yo ko lang balak hingin ang needs na iyon at hindi kung kani-kanino. I never did it with other men. Hindi ko nga makuhang magmahal ng iba kasi sa huli ikaw at ikaw pa rin ang hinahanap ko sa kanila. Sabihan mo na ako ng tanga, pero sa sobrang laki yata ng ano mo, na-trauma ako,” at ako naman ang tumawa dahil sa huli kong sinabi.

                         

Bigla niyang binitiwan ang kutsilyo saka naglakad patungo sa akin ng nakangisi. “And he misses you na raw,” ika niya sa napaka nakalalokong tinig.

                           

“Gago, Axel! Tigilan mo ’ko,” banta ko saka ako akmang tatakbo palayo sa kaniya ngunit mabilis lamang niya akong nahatak at niyakap sa may bewang.

                     

“You can never get away from me, sweetheart. Para saan pa ang lahat ng dinanas ko kung pakakawalan din naman kita,” aniya saka ba naman biglang kinagat ang balikat ko na naka-expose dahil sleeveless ang suot kong damit.

                         

“Aray!”

     

Bigla niyang inilapit ang mga labi niya sa tainga ko saka ako binulungan. “Hindi ko pa pinapasok, huwag ka munang umaray,” pang-aasar niya na ikinapasag ko.

            

Kumawala ako mula sa pagkakayakap niya saka ko siya sinamaan ng tingin. “Tatamaan ka—”

                    

“Tinamaan na ’ko sa’yo noon pa, bonus na lang na tinayuan at tinigasan pa,” putol niya sa akin saka nanaman siya ngumisi na animo nalamangan nanaman niya ako. Bakit ba mula nang bumalik siya, parang naging mas diablo ang mga salitang lumalabas sa kaniya?

                   

“Bastos! Malibog—”

                        

“Ibabalik nanaman ba natin? Sabi ko sa’yo ang bastos, nakahubad, kapag special naman, nakatuwad. Pero dahil extra special ka, pwede ka nang maghubad saka ka tumuwad— What the fuck!?” Nagulat siya, ah! Binato ko lang naman siya ng magnet ng ref.

                          

“Iyang bunganga mo, Axel! Para kang nakainom ng—”

                  

“Robust?”

  

“GAGO! KAPAG NAGISING ANG ANAK MO AT NARINIG KA, KAHIT BAHAY MO ’TO PAPALAYASIN TALAGA KITA!” gigil ma sigaw ko sa kaniya. Kahit naman deretso ang bunganga ko, hindi ko hinahayaan na marinig ni Aex ang mga ganoong salita.

                                

“Kalma na po, misis. Sorry na,” wika niya saka lalapitan sana ako. Hindi ko alam kung dahil ba sa sinabi niya o sa itinawag niya sa akin kaya pakiramdam ko namumula na ang mukha ko.

                 

“M–Misis mo mukha mo! Hindi tayo kasal—”

                     

“Kung papayag ka lang, kahit ngayong oras na ’to, papakasalan kita,” aniya sa seryosong tono. Hindi ko mawari kung ano bang iaakto ko sa sinabi niyang iyon.

                            

“Hindi ko sinabing gusto kitang pakasalan—”

                

“Naanakan na kita, wala ka nang kawala sa akin,” putol niya at unti-unting sumilay ang ngisi sa mga labi niya.

                              

Napakagat-labi ako dahil pakiramdam ko talo nanaman ako. Lagi na lang akong nauungusan at mukhang hindi na maganda ’to. Hindi ko siya ina-under pero dapat lagi akong lamang.

                    

Magsasalita na sana ako nang bigla na lamang kaming makarinig ng yabag patungo rito sa kusina, at nang lumingon ako sa pinanggagalingan ng yabag ay nalingunan namin si Ymari na may dala pang basket ng prutas.

         

“Sillan,” wika nito na parang hindi ako nakita saka deretsong lumakad papunta kay Axel at bigla na lamang niyang hinalikan ito.

                 

Kumulo yata lahat ng dapat kumulo sa akin dahil sa nasaksihan ko. Hindi na ako ang dating Lhayanna na tatakbo na lang paalis kapag may hinalikan si Axel o iiyak na lamang sa isang sulok at kakaawaan ang sarili.

                 

Lumakad ako patungo sa kanila saka ko hinablot ang braso ni Ymari para mahiwalay siya kay Axel.

                          

“He’s not your Sillan, he’s my Axel. Naliligaw ka yata?” taas-kilay na wika ko rito na ikinagulat niya.

               

“What the fuck are you saying, bitch?” ganting wika nito sa akin na animo lalaban.

                 

Kinuwelyuhan ko si Axel na ngayon ay tila nasisiyahan sa nakikita niya. Gago ba siya? O abnormal? Naapektuhan na ba ang pag-iisip niya ng mga gamot?

      

“Sasabihin mo ba sa babaeng ’to kung sino ka, o lalayasan ka namin ng anak mo at hindi mo na kami makikita?” gigil na wika ko.

                     

“Calm down, sweetheart. I’m all yours, body and soul,” bulong niya saka hinawakan ang kamay kong nakahawak sa damit niya at inalis iyon doon bago niya pinagsalikop ang kaliwang kamay ko at kanang kamay niya.

                              

“Sillan, please. Let’s proceed with our wedding. Naguguluhan ka lang. Ako ang mahal mo,” ani Ymari. Nagbago na ang tono nito nang makita ang kamay namin ni Axel. Tila na siya nagmamakaawa.

           

“I never loved you. I enjoyed your company, but I never felt something towards you… and Ymari, I already regain my memory. I am Axel and I am inlove with Alex. Wala na akong kailangan pang iba sa buhay kong ito kung hindi sila…. siya at ng anak namin,” ani Axel kay Ymari at nakita ko ang pagbabago ng ekspresyon nito.

                  

“Hanggang saan ka dadalhin ng pagmamahal na ’yan? Axel, hindi ka pa ba natatauhan? Sa tuwing magkakasama kayo ni Lhayanna laging puro problema at trahedya—”

                       

“How the fuck did you know about those?” tanong ko na mukhang hindi niya inaasahan. “So you’ve been watching us all these years? Akala ko ginamit ka lang ni Axel noon, turns out na nagpagamit ka dahil may hidden agenda ka naman pala talaga,” pahayag ko saka ako ngumisi sa kaniya ng mapait. “How could you be this low? Alam mo palang si Axel at Silver ay iisa pero pinili mo pa rin manulot? How nice of you.”

         

Hindi na ako nagulat nang ngumisi ito pabalik sa akin. She’s really a bitch, afterall.

                               

“Akala mo ba dahil maganda at mayaman ka makukuha mo na ang lahat? Let me tell you something, Lhayanna. Sana maproseso ng maliit mong utak ang sasabihin ko…..” wika nito na bahagya kong ikinakaba. “Iyang taong inaangkin mo, natikman ko, napaligaya ko, nahalikan ko, nakasama kong matulog sa iisang kama, at higit sa lahat naipalasap niya sa akin ang langit. Huwag kang angkin nang angkin kung wala ka namang karapatan,” mayabang na pahayag nito at tila ako nabuhusan ng malamig na tubig sa narinig ko.

                      

Nasasaktan ako…. gusto kong pilitin ang sarili ko na umintindi pero nasasaktan ako. Ako kasi dapat ’yong nandoon…. ako dapat ’yong nakakasama niya, nakakahawak at nakakahalik sa kaniya pero nagkaroon ng tsansa ang ibang babae. Nakakagago lang talaga!

                 

Hinatak ko ang kamay kong hawak ni Axel saka ko siya tinignan sa mga mata. I saw guilt…. he’s fucking guilty!

                             

“So it was true,” wika ko saka ako tumawa na puno ng kasarkastikuhan.

                          

“Sweetheart, those times were the times when I wasn’t aware of myself—” I slapped him. Kaartehan nga siguro ang nararamdaman ko, pero nasasaktan talaga ako.

              

Bumaling ako kay Ymari saka ko siya binigyan ng mag-asawang sampal na mukhang hindi niya inaasahan. Asal-kalye na kung asal-kalye.

                 

“Sampal iyan para sa kahibangan mo. Axel wasn’t aware of himself pero ikaw…. ikaw alam mo kung sino siya and yet you still pushed it through. You took advantage of his amnesia!” galit na bulalas ko. “Better fuck-off, Ymari, bago pa magdilim ang pningin ko at baka saksakin na lang kita bigla ng kutsilyo,” wika ko.

                                

“Remembee what I said, Lhayanna. Huwag kang mang-akin, dahil gaya mo, narating ko rin ang langit sa romansa niya,” huling tirada nito bago lumisan ng bahay ni Axel.

                 

Nanglulumo akong napa-upo sa sahig. Pakiramdam ko ba na ang tanga ko at ang kitid ng utak ko?

                   

“Alex—”

              

“Let me think for a while, Axel, dahil sa mga oras na ’to, gusto ko na lang tumakbo palayo sa’yo dala ang anak ko,” naiiyak na wika ko saka ako tumayo at tumungo sa silid kung saan natutulog si Aex. He’s too young to have this kind of set up.

         

Nakakaawa ang mga bata sa sitwasyon na magulang naman nila ang may kasalanan. Wala silang ginagawang mali at masama pero sila ang nahihirapan. They are the ones suffering for their parents’ mistakes and wrong decision.

          

Buhat ko si Aex at lalabas na sana kami ng pinto nang harangin kami ni Axel. I saw how scared his expression was.

              

“Alex….. please—”

                    

“We’re not leaving you. Mag-iisip lang muna ako. Maybe things escalated too quickly and it’s too hard for me to easily cope up,” wika ko saka ko siya hinawi at isinakay na ng sasakyan ko si Aex.

                       

Lumingon ako ng isang beses bago ko pinaandar paalis ang sasakyan. It pains me to see how he wiped his tears as we vanished in his eyesight.

              

       

           

     

   

NAKAKALOKONG ngisi ni Missy ang sumalubong sa akin nang marating ko ang Phyrric.

                  

“Aguyyy! Nadiligan,” pang-aasar niya ngunit tila wala ako sa wisyo na makipag-asaran sa kaniya.

                      

“Missy, mamaya mo na ako asarin,” walang emosyong sagot ko na mukha namang nakuha niya ang ipinararating ko.

       

Naglakad ako patungo sa opisina ni Aeiryn saka ako ro’n dumukdok sa mesa niya. “Rest in your office, not here—”

                      

“It turns out na ako lang yata ang walang alam sa naging sitwasyon ni Axel,” wika ko habang nakadukdok.

              

“You’re wrong. The day na na-inform ka, was the same day Mamita Yna informed us. We were all clueless,” depensa naman niya.

      

“Aeiryn, nasasaktan ako,” I blurted out of the blue.

       

“With the thought of him being alive? Or with the fact that so many things happened without your knowledge?”

             

“The latter. Pakiramdam ko ang inutil ko lang. I mean, I should’ve been the only one in his life, pero dahil nga nagkaroon siya ng amnesia kaya may mga bagay na nangayari—”

                     

“That kuya Axel had sex with other woman?” Parang gusto kong i-tape ang bibig niya dahil sa pagiging deretso.

          

“I wasn’t there and he couldn’t remember me,” sagot ko sa kaniya.

                       

“Alam mo naman pala. Anong inaarte mo? Did you lose something when he did that without his self-awareness? Nabawasan ba ang pagmamahal mo sa kaniya? Think carefully, Alex.”

                  

“Hindi. Hindi ko lang matanggap na kaya niyang gawin ang bagay na iyon sa ibang babae—”

                 

“It’s your own expectation, iyon ang kumakain sa’yo. Alex, the world isn’t as small as you comfort room. Hindi ro’n umiikot ang lahat. Before you count his mistakes, why don’t you count his sacrifices?”

                 

Natatauhan ako sa mga binabanat sa akin ni Aeiryn pero nahihirapan ako. Hindi ko nga alam paano akong nakatulog kagabi. Those pains I had when we were in college, doubled last night.

                               

Inangat ko ang ulo ko at tinitigan ko si Aeiryn sa mga mata. “Bakit ang hirap magmahal ng Freezell?”

               

“Because we are special. We were born special. You have to value every inch of our faithfulness to fully understand our way of loving and thinking. We are flawed. We aren’t perfect, but once we love, we love truly, madly, deeply, and unconditionally,” napalingon ako sa boses na iyon at nakita ko si Aeignn dala ang anak niyang si Ahlen Calev.

                   

“What brought you here, kuya?” tanong ni Aeiryn dito.

                 

Hindi pinansin si Aeignn ang kapatid niya. Lumapit siya sa akin saka muling nagsalita. “Once a Freezell promised you that you’ll be his one and only, that will be forever. ’Cause when a Freezell fell in love, a Freezell will give everything he has….. even his life, ’cause that was love for us…. our life.”

        

“On point,” wika ng isa pang boses at nakita ko naman si Callia na lumapit sa mag-ama niya. “Been there, felt that.”

                      

“By the way, Alex, Mamita Yna called. Isinugod raw sa ospital si kuya Axel. Hindi naman kritikal pero mas mabuti kung tutungo ka na ro’n,” pag-iiba ng usap ni Aeignn na ikinayanig ng dibdib ko.

              

Hindi na ako nagdalawang-isip pa, agad kong tinungo ang ospital kung nasaan siya.

                       

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

MAG-A-UPDATE PA ULIT AKO LATER. MGA 2 OR 3 CHAPTERS PA ANG ISUSULAT KO. PAKIHINTAY NA LANG. SALAMAT.

PS. UNEDITED. MATUTULOG MUNA AKO .

Twenty-two

ALEX

                    

Kabado akong binabagtas ang pasilyo ng ospital. Naitanong ko na sa nurse sa station kung anong room number niya. Kanina pa ako palingon-lingon ngunit hindi ko mahanap ang kwarto na iyon.

                        

Pinipilit kong hanapin ang room 555 ngunit hanggang room 554 lang talaga ang narito. Ang kabang nararamdaman ko ay unti-unting napalitan ng pagkalito.

                            

“Hi, Miss. May hinahanap ka po?” tanong sa akin ng isang nurse na nakasalubong ko. May tulak-tulak pa itong wheelchair.

               

“Oo sana, Miss. Saan ko ba makikita ’yong room 555? Kanina ko pa kasi hinahanap pero hanggang 554 lang,” tanong ko rito saka pa ako napasuklay sa buhok ko na hindi na pala nakatali ng maayos.

                            

“Ay, Miss, bodega po ang room 555. Sa dulo po ng floor na ’to tapos sa may right wing,” nakangiting wika nito sa akin.

                      

Napakunot ang noo ko. Bakit bodega ang itinuro sa akin? Anong ginagawa ni Axel sa bodega?

                     

Patakbo kong tinungo ang dulo ng floor na ito at lumiko sa kanan. Doon ko nga natagpuan ang isang silid ngunit tila wala naman tao sa loob dahil aninag mula rito sa labas na walang nakabukas na ilaw mula sa loob.

              

Kumatok ako ng tatlong beses at halos mahintakutan ako nang biglaan na lamang bumukas ang pinto na animo ba pinatutuloy ako sa loob.

                      

“A–Axel?” utal na wika ko. Matapang ako sa mga bagay-bagay, pero malaki ang takot ko sa multo.

                 

Walang sumagot. Pumasok ako at agad na naghanap ng switch ng ilaw. Nang makita ko ito ay agad kong pinindot ngunit walang ilaw na bumukas. Nanginginig na ako. Sobrang hina ko pagdating sa mga multo lalo pa’t nasa ospital ako.

                        

“A–Axel sinasabi ko sa’yo! Kung prank ’to itigil mo na!” mangiyak-ngiyak na sigaw ko.

               

Halos mapagutan ako ng hininga nang bigla na lamang magkaroon ng liwanag at pagtingala ko at may animo galaxy effect sa kisame kasabay ng isang tugtugin at tinig na kilalang-kilala ng buo kong pagkatao.

     

[PLAY KLWKN BY MUSIC HERO FOR BETTER FEELS]

     

“O kay sarap sa ilalim ng kalawakan, kapag kapiling kang tumitig sa kawalan. Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, nating dalawa… nating dalawa,” anang isang tinig at unti-unti itong lumabas mula sa pinagkukublian at nakita ko si Axel na nakangiti sa akin. Hindi ko maiwasan ang biglaang paglukso ng puso ko nang makita ko siya.

                    

“Tanaw pa rin kita, sinta. Kay layo ma’y nagniningning, mistula kang tala. Sa tuwing nakakasama ka, lumiliwanag ang daan sa kislap ng ’yong mga mata. Pag ikaw ang kasabay, puso’y napapalagay. Gabi’y tumatamis tuwing hawak ko ang ’yong kamay,” pagpapatuloy niya sa pagkanta saka lumapit sa akin at hinawakan ang kamay ko. “I love you,” bulong niya sa pagitan ng pagkanta.

                 

“Anong pakulo ’to?” tanong ko ngunit pinagpatuloy lamang niya ang pagkanta habang hawak ang kamay ko at nakatitig sa mga mata ko.

               

“O kay sarap sa ilalim ng kalawakan, kapag kapiling kang tumitig sa kawalan. Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan, nating dalawa… nating dalawa.” He’s not a good singer but at this moment, he sounds like one. Parang napakalamyos ng tinig niya para sa akin.

                            

Binitiwan niya ang hawak na mikropono saka hinapit ako papalapit. Patuloy naman ang pagtugtog ng kanta kasabay ng orihinal na tinig nito.

       

Simoy ng hangin na kay lamig sa katawan.

Daig pa rin ng liyab na ’king nararamdaman.

Sa tuwing tayo’y magkabilang mundo,

Isang tingin ko lang sa buwan napalapit na rin sa iyo.

Langit ay nakangiti, nag-aabang sa sandali,

Buong paligid ay nasasabik sa ating halik.

         

“I’ve done a lot of mistakes in the past…. sobra-sobra kitang nasaktan, and I will never forgive myself for doing that to you, but I will forever compensate you,” aniya sa akin. Dama ko ang kaba niya sa pagsasalita kaya’t nanatili lamang akong nakikinig.

               

May nangingilid na luha sa mga mata niya bago pa siya muling nagsalita. “Napakaswerte ko, o higit pa sa salitang swerte ang mayroon ako dahil sa lahat ng kasalanan na nagawa ko sa’yo, you still chose to be with me…. pinili mo pa rin na masaktan at mahirapan sa akin…. pinili mo pa rin na mahalin ako kahit ang sakit-sakit na sa parte mo,” he said as tiny pieces of tears started falling from his eyes. Napangiti ako saka ko iyon isa-isang pinunasan ng hinalalaki ko.

           

“You’ve been through a lot, my love. Ang dami-dami mo nang pinagdaanan. Walang-wala sa mga tusok ng karayom na inabot ko. You went through pregnancy without me…. and I’m so damn sorry for that. Pinalaki mo ang anak natin ng mag-isa pero hindi ka napagod. Napakalakas mo…. napakatapang mo…. you’re a real empowered woman. Habang buhay kitang pagsisilbihan. Habang buhay kong iaaalay lahat ng mayroon ako sa’yo,” he paused for a moment as if he’s reminiscing his past actions and mistakes to me.

        

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan

Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan

Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan

Nating dalawa

Nating dalawa

              

Unti-unti nang tumutulo ang mga luha mula sa akin dahil sa naririnig ko sa kaniya.

              

“I am truly fucked up and yet you accepted all my shortcomings and flaws. Ang hirap kong intindihin. Ang hirap kong pakibagayan. I cheated on you. I hurted you. Lahat na ng bagay na kasumpa-sumpang magagawa ng isang lalaki sa babae ay nagawa ko na sa’yo and yet, here you are…. still holding onto me…. still loving me…. still giving me unlimited chances. How could my Lhayanna Alex Almeda be this strong? How did you endure all the hardships I gave you? Those sleepless nights when I made you feel useless… worthless…. Iyong mga gabing naiparamdam ko sa’yo na hindi ka sapat…. na hindi ka kailanman magiging sapat. Iyong mga oras na naiparamdam ko sa’yong ikaw ang may pagkukulang at hindi ako…. Those times that I blamed you when all you did was love me unconditionally…. how…. how did you endure those things without breaking down, my love? How could you be so strong to love a fucked up Axel Leindeyl Montealegre?” We are both crying as he said those words.

      

O kay sarap sa ilalim ng kalawakan

Kapag kapiling kang tumitig sa kawalan

Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan

Nating dalawa

Nating dalawa

                 

Hinalikan ko siya kasabay ng paglalandas ng mga luha namin.

                      

“Mahal kasi kita, e. Kahit na napakagago mo… kahit na yata lahat ng sakit naiparanas mo na sa akin…. In the end, I always end up coming back to you. Hindi ko alam anong gayuma ang ginamit mo, but it was so damn effective. Buong buhay ko…. buong buhay ko, ikaw lang…. ikaw lang ang mahal ko, minahal ko, at mamahalin ko. No one can ever replace you. Despite your shortcomings and flaws, you are still the only one for me, Axel…. ikaw lang, at wala akong magagawa sa bagay na ’yon. You were the cause of my heartbreak in the past, my heartbreak in the present, and maybe my future too but who cares? Your love could just simply wipe those pains away. Ganoon…. ganoon kita kamahal, e.”

          

Halika na sa ilalim ng kalawakan

Samahan mo akong tumitig sa kawalan

Saksi ang buwan at bituin sa pagmamahalan

Nating dalawa

Nating dalawa

                 

Nagulat na lamang ako nang bigla na lamang siyang lumuhod sa harap ko at may inilabas na kahita ng singsing mula sa bulsa niya at inialok sa akin iyon.

                           

“I am your worst nightmare. I am your heartbreaker. I am the cause of your endless suffering. I am fucked up. Wala akong kayang ipangako sa iyo kung hindi ang pagmamahal ko. Wala akong maibibigay sa’yo kung hindi ang sarili ko. I am the most worthless Freezell. I am the cause of your unhappiness in the past. I could make a mistake in the future….. but could you be there for me? Could you be my greatest companion? Could you be my forever? Alex…… Lhayanna Alex Almeda…. Could you be a Montealegre?”

                                

I nodded. I nodded without hesitation before I held his face a kissed him.

               

Lord… how could You bless me with many ways?

     

 

      

     

    

  

“ANG lande, shutangena,” tirada sa akin ni Jice nang ibida ko sa mga babaeng agent ang singsing na ibinigay sa akin ni Axel.

              

“Gaga, mabuti nga kayo may ganiyan, e. ’Di ba nag-propose sa’yo noon si Laeven sa harap pa ng maraming tao broadcast pa on live tv,” singhal ni Griss sa kaniya.

                          

“Trulalu! Shutangena kapag naaalala ko, kinikilig nanaman ang tinggil ko,” aniya at nakita kong napakamot ng leeg si Griss at Missy sa sinabi niya. Hindi mo talaga mapipigil ang bibig niyang pinaglihi yata sa armalite.

               

“Kita mo! Ako nga isang araw nagulat na lang na kasal na ’ko. Wala man lang proposal! Tapos noong kabuwanan ko at kapwa kami inabot ng libog, pinaupo ba naman ako sa mesa. Saan ka pa, ’di ba? Kay Ayler Kupal ka na,” nakangusong dadag ni Griss na mukhang malaki ang tampo sa asawa.

                       

“Okay lang ’yon. Ako nga nauna na ang honeymoon—”

               

“Ako rin naman. Viagra pa nga.”

    

“Samedt. Bathtub, hotel version.”

          

“Ako rin yata.”

             

“Lahat naman yata. Ako nga fertile pa.”

    

Sabay-sabay na sagot nina Griss, Jice, Callia at Missy na pumutol sa sinasabi ko. Parang bigla yatang sumakit ang batok ko sa mga sinabi nila.

               

“A–Ayos na ’yon. Importante kayo ang end game,” biglang kabig ko at nakita ko silang lahat na napangisi sa akin.

               

“Nagkataon lang ba na matinik ang mga Freezell?” tanong ni Griss.

       

“Bakit ’yong akin hindi naman Freezell pero matinik?” tanong ni Missy.

                     

“Girl, iyong sa’yo kasi malibog. Tapos napapaligiran din ng Freezell kaya ganiyan. Huwag mo rin akong artehan, dahil hindi naman lalabas si Kyree kung hindi mo rin ginustong ma-jerjer ’yang pukenjang mo. Tampalin kita diyan,” singhal ni Jice sa kaniya na ikinatawa naming lahat.

                                  

“Kumusta na nga pala si Lindzzy, Jice?” tanong ni Callia kaya’t napatingin kami sa kaniya. Ang balita kasi ay na-ospital si Lindzzy dahil sa anemia.

                          

“Ayos naman na. Nakapagkwento na nga ng exhibition nila sa bukid ang bruha, e. Sir Aeidan din naman kasi, akala mo laging naka enervon,” tumatawang wika nito. “Ganoon ba si Aeignn, Callia?”

                   

Lahat kami ay nakita namin ang pamumula ng mukha ni Callia dahil sa itininanong ni Jice. Wala siyang hiya. Iyon talaga ang totoo.

                       

“I won’t answer that question—”

                   

“Why, my wife? Tell them how good my performance was, last night,” singit ng isang tinig at nakita namin si Aeignn na nakasandal sa pinto habang nakatitig sa asawa niya. “Tell them how you we both enjoyed ovaltine,” anito na ikinasama  ng tingin sa kaniya ni Callia.

                  

“Shut the fuck up, Aeignn—”

                   

“Ay shutangena! Mga food porn! Mga balahura! Mga—”

                

“We did it with cherry fruit last night, baby. Huwag pa-inosente,” wika naman ni Laeven na nasa likod na ni Aeignn.

                         

“HOYYYY!!!!” pigil ni Jice sa asawa pero tinawanan lang naman siya nito.

                 

“Aalis na ’ko, diyan na kayo. Baka dumating bigla ang kupal—”

                      

“We just reenacted the BDO position last night, Tibs. Hindi mo kailangan mainggit sa kanila,” at iyon na nga tinig ni Ayler. Mukhang may reunion ang mga Freezell.

                       

Tinignan ako ni Missy at sumenyas siya sa akin na sesegway na siya ng alis, ngunit nang nasa pinto na siya ay bigla na lamang siyang hinarang ni Hudsen.

                     

“Let’s do it later, don’t envy them. I could do better performance, Missy.”

       

“WOOOOOOOOHHHHHH! NAOL PALABAN SA KALAMPAGAN! SIGE MISSY AT HUDSEN! YANIGIN N’YO ANG PHYRRIC. RAWR!” sigaw ni Jice. May sira na yata talaga ang babae ito, pero natawa kami sa sinabi niya.

             

Nagkwe-kwentuhan pa sila at ako naman ay tumuloy sa pantry upang kumuha ng maiinom. Hindi ko naman inaasahan na narito si Axel na malawak ang pagkakangiti sa akin.

                       

“Misis?” hindi ko yata kayang masanay na marinig ang salitang iyon mula sa kaniya.

                 

“Anong ginagawa mo rito?” tanong ko sa kaniya.

               

“Pinatawag kami ni tita Aeickel, may meeting daw ang lahat ng Freezell,” sagot niya sa akin saka lumapit at hinalikan ako sa noo.

                      

“I see. Sa bahay muna pala kami mamaya matutulog ni Aex. May tatapusin pa kasi akong files. Para hindi ko na rin dadalhin sa bahay mo—”

                 

“Ako na lang ang matutulog sa inyo,” putol niya at napainom tuloy ako ng tubig.

                               

“T–Then?” hindi ko alam bakit iyon ang sinabi ko at kung bakit ako nautal, ’tang ina.

                               

Inilapit niya ang mga labi niya sa tainga ko saka bumulong sa akin. “We’ll make love until daylight, sweetheart. No turning back.”

       

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Kaya ko pa yatang mag-update pa ng isa o dalawa later. Muah!

VOTE AND COMMENTS ARE HIGHLY APPRECIATED. IYON LANG ANG MAIBIBIGAY N’YO SA AKIN. 🥀

Twenty-three

ALEX

              

Nakauwi na kami ni Aex. Nakakain na rin kami, napaliguan ko na siya at ngayon ay pinatutulog ko na siya.

                            

“Is Daddy coming, Mommy?” tanong niya sa akin habang pinipikpik ko ang hita niya.

                        

“Bukas anak, paggising mo, nandito na ang Daddy mo,” nakangiti kong sagot sa kaniya at ngumiti rin naman siya. Hindi mo talaga maipagkakaila na mag-ama sila. Ang unfair lang ng mundo. Siyam na buwan kong dinala, tapos noong lumabas, carbon copy ng ama.

                

“Okay po, Mommy ko. Good night po. Sleep na rin ikaw po,” anito sa akin kaya’t hinalikan ko siya sa noo.

         

Nang mahimbing na ang tulog ni Aex ay tumungo ako sa silid ko saka kinuha ang mga files na i-e-encode ko ngayon. Marami-rami ito at kailangan na ito bukas. Ang dami kasing pakulo ni Axel kaya hindi ko napagtutuunan ng pansin ang trabaho ko nitong mga nakaraan.

                              

Habang nagtitipa ako sa laptop ko ay napansin ko ang singsing sa daliri ko at wala sa sariling napangiti ako. This is just too good to be true…. or maybe I suffered enough, kaya oras naman na para maging masaya ako.

      

Isa-isa kong tinitignan ang cases at may isang case ro’n ang tumawag ng pansin ko. Someone named Bea Crisostomo. I tried looking for her picture sa lahat ng files pero wala akong makita. Nakasulat lang din sa mismong case niya na isa siyang swindler. I don’t what’s with her name pero parang nagbibigay sa akin ang pangalan niya ng uneasiness.

                           

Nagtingin pa ako sa ibang papel at may nakita akong info na nakasulat din ang pangalan niya. Nasulat lang ito ng ballpen kaya’t ibig sabihin ay add-on notes lang ito. Nakalagay na, she’s undergoing a psychological treatment because she tends to classify her own-made imaginary situation, as her reality.

                   

Abala ako sa pagtitipa sa laptop nang makarinig ako ng kaluskos mula sa baba. Agad kong kinuha ang baril sa drawer ko at tahimik na naglakad.

                  

Halos kapwa kami atakihin sa puso ni Axel nang magkagulatan kami. Naitutok ko pa sa kaniya ang baril na hawak ko.

               

“What the fuck, Alex!” sigaw niya sa akin.

                

“S–Sorry,” tarantang wika ko saka ko binitiwan ang baril sa divider na nasa likod ko.

               

“You could’ve killed me—”

                 

“Sino ba kasing nagsabi na deretso kang pumasok! Wala ka man lang pasabi! Malay ko ba kung magnanakaw ka o ano!? I will never compromised my son’s safety!” deretso kong singhal sa kaniya dala ng kaba at nakita ko ang unti-unting pagseryoso ng mukha niya.

                  

Lumakad siya patungo sa akin saka hinaplos ang pisngi ko. “You’ve truly grown. Thank you for keeping our son safe all through these years,” aniya sa akin saka ako niyakap at hinalikan sa noo.

             

Hindi ko napigilan na mapayakap sa kaniya dahil sa ginawa niyang iyon.

               

Kumalas ako mula sa pagkakayakap niya at saka ko siya tinignan sa mga mata. “Kumain ka na ba? May kalderetang baboy pa diyan. Pinagtirhan kita. Alam kong gusto mo ’yon,” nakangiti kong pahayag.

                 

“I-ref mo na lang muna. I will eat it as my breakfast for tomorrow, baka kasi hindi ako matunawan,” sagot niya sa akin kaya’t napatango na ako bago tumungo ng kusina. Inilagay ko sa isang tupperware ang tirang kaldereta at ini-ref ito.

                  

“Where’s our son?” tanong niya sa akin.

                  

“Sa kuwarto niya. Tulog na ’yon. Maaga kasi kung gumising, nanonood ng nickelodeon,” sagot ko sa kaniya. “Diyan ka na lang nga pala matulog sa bakanteng kuwarto katabi ng sa anak mo—”

                      

“Hindi ako nagpunta rito para matulog nang hindi ka katabi. Kung hindi rin naman kita katabi, salamat na lang sa lahat, Alex,” aniya sa nakakalokong tono kaya’t pinanglakihan ko siya ng mata at inismiran.

                         

“Gusto mo lang talaga ng sex kaya rito ka matutulog—”

              

“It’s not sex, my love. It’s making love. Besides, hindi lang iyon ang ipinunta ko rito, but yes, I won’t deny it, it’s my other objective,” putol niya at ngumisi pa sa akin.

                

“Manyak ka talaga! Manyak! Bakit ba ako pumayag na magpakasal sa iyo, e napakamanyak mo naman!” angil ko na ikinatawa lamang niya.

                            

“Do you have a robe? Shower muna sana ako. Nanglalagkit ako sa katawan ko,” tanong niya kaya’t tumungo ako ng silid ko at ikinuha ko siya.

               

Kinuha niya naman ito at mabilis na tumungo ng banyo. Mukhang pagod siya at may iniisip. Siguro dahil sa napagmeetingan nila ni tita Aeickel. He seems bothered pero parang okay lang naman siya.

                

Nang makalabas siya ng banyo ay tumuloy siya sa silid ko. Nakita ko ang nakaka akit niyang itsura at nakakahalina niyang amoy. Badtrip! Iyon din naman ang gamit kong sabon, pero bakit parang mas nakaka attract noong siya na ang gumamit?

           

“May blower ako diyan—”

           

“Can you do it for me?” tanong niya at parang hindi ko gusto ang tono niya. Para niya akong inaakit!

           

“M–May kamay ka naman!” kabadong singhal ko.

                 

“Pero kamay mo ang gusto ko,” otomatikong nanglaki ang mata ko sa sinabi niya at nahampas ko siya sa balikat.

               

“Bastos!”

                    

“Anong bastos!?” aniya saka ngumisi. “Kamay mo ang hahawak ng blower na magtutuyo sa buhok ko, sweetheart, unless you want to use your hand for another purpose? Okay lang naman sa akin,” dagdag pa niya na talaga namang lalo kong ikinahiya.

           

“Bahala ka sa buhay mo!” saka ko pa idinuldol sa dibdib niya ang blower ngunit nang babawiin ko na ang mga kamay ko ay mabilis niya itong nahawakan saka siya humiga. Kaya ang naging lagay, para akong nakadapa sa kaniya.

                

“So bahala na ako sa’yo? You’re my life,” bulong niya sa akin. “And by the way, our last position was you’re the one in control. Pwede bang ngayon, ako naman?” aniya at sa isang iglap lamang ay nasa ilalim na niya ako habang nasa ibabaw ko siya at titig na titig sa akin.

       

[WARNING! R-18. EXPLICIT CONTENT. DETAILED BS.

IT’S BEEN A WHILE SINCE THE LAST DETAILED HAHAHAHA

.

]

     

“A–Axel?” kabado kong pagtawag sa pangalan niya ngunit tila puno na ng pananabik ang pagkatao niya dahil nababas ako na iyon sa mga mata niya.

                         

“I want you right now, Alex. I just… I just can’t get enough of you,” aniya sa akin at unti-unti nang bumaba ang mga labi niya sa mga labi ko.

                     

Hindi na ako nagtakha sa sarili ko na mabilis ko lamang tinugon ang halik na iyon. He’s all I want. His kisses. His touches. His endless pleasure.

                           

Hindi ko alam kung anong kapwa tumatakbo sa mga isip namin ngayon basta’t ang nais ko lamang ay ang bawat pagdantay ng mga kamay niya sa balat ko.

               

Bumaba ang halik niya sa leeg ko at nagsimulang umarko ang katawan ko dahil sa tindi ng tensyon na ibinibigay ng mabibigat at malinamnam niyang halik.

     

“A….Axel….” I moaned as I felt him bit my neck and sucked it. He’s not leaving a hickey, isn’t he?

                        

Duster lang ang suot ko dahil nasa bahay lang naman ako, ngunit tila mas naging pabor sa kaniya iyon dahil sa sitwasyon na ito. Iniangat niya lamang ang duster ko and voila, I am totally exposed in his naked eyes. I am wearing a floral undies na mukhang nakapagpabuhay lalo sa kaniya.

                         

“Damn those tits, sweetheart. How could they still be this mountainous after you gave birth to Aex?” aniya saka niya mabilis na kinalag ang bra ko mula sa likuran.

               

Ngumisi ako sa kaniya saka ako nagsalita. “Ang galing magtanggal, pero hindi marunong magkabit,” nakakaloko kong wika na ginantihan niya sa pamamagitan ng paghila ng bra ko.

                    

“Damn!” mura niya saka walang hinay na kinalag at hinubad ang robang suot niya.

                 

Nang bigla na lamang sakupin ng mga labi niya ang kanang dunggot ko, tila ako namaligno at nagpaubaya na lamang sa kaniya. Sinuso niya ito na animo ba siya ay bagong silang na sanggol habang ang isa naman ay pinaliligaya ng kamay niya.

             

Napapasabunot ako sa kaniya dahil sa sarap na dulot ng mga labi niya sa dibdib ko maging ang puno ng mahikang pagpisil at panggigigil ng kamay niya sa isa pa.

                

“A…Axel…. damn! Can you…. Can you bite it more?” I don’t even know why the fuck did I beg for him to bite my nipple. It must have the secret engine that turns my whole being on.

           

Sinunod niya ang sinabi ko. Kinagat-kagat, nilaro at pinanggigilan niya ang dunggot ko na lalo pang nagbigay sarap sa akin. I love it whenever he plays with my breasts and nipples. It was like, he’s playing with his own crowns.

                             

I almost protest when his lips left my nipples and his hand went roaming around my body. He kissed my abdomen… down to my navel…. and when he reached my panty, he bit its edge and pulled it down using his teeth while looking at my eyes so intently and full of gratification.

             

I was watching the whole time, and it fucking turns me on. Nakakagago! I won’t deny it, sobrang nakakabasa sa baba ang ginawa niyang iyon.

                  

“I’m eating my appetizer now,” mapang-akit na wika niya sa akin saka ako nagulat nang haplusin niya ang pagkababae ko.

                              

“Axel…. shit….!” He started rubbing my womanhood using his fingers. I could feel the heat and the intense greatness of his fingers.

                    

“Yes, sweetheart. Moan for me,” he stated as he continued pleasuring me with his fingers.

               

I was stunned when he suddenly inserted a finger inside. “Fuck it….! Axel!” I exclaimed as he started inserting his finger in and out.

                     

“So fucking hot, inside!”

          

“Uggggghhhh… Ahhhhhh….!”

      

I was near the safe haven when he suddenly pulled his finger off, and to my surprise, he replaced it with his lips and tongue. I was so damn out of words.

        

“A….A…..Axel….!” He’s fucking expert. Damn! He played with my womanhood. I could feel his taste buds in my wetness. The arousing feeling…. the heaven! Damn!

                       

He fucked me using his tongue, and when he felt that I am going insane, he sucked it the way he sucked my nipples.

                    

“Ugggghhhh…. fuck… ahhhhhh! So damn pleasurable! Uggghhhhh…..!” I exclaimed. All I wanna do is arc my body in this heavely pleasure and let him dive deeper into my wetness.

            

He continued sucking and playing my womanhood with his lips and tongue, and when I was about to burst out, I pulled his hair. I could never cum in his mouth…. but he fought me. Mas isinubsob pa niya ang mga labi niya sa pagkakababae ko. Wala akong nagawa kung hindi hayaan na lamang siyang manalo. He tasted and drank my juices. He trully enjoyed pleasuring me using his tongue.

                       

“And now, sweetheart, for our main event,” aniya at lumuhod siya sa kama saka ko nakitang hinawakan niya ang sandata niyang tayong-tayo, tigas na tigas at buhay na buhay.

                  

“A–Axel….” kabado kong pahayag. Ngayon ko lang talaga napagtuunan ng pansin kung gaano ito kalaki. I must really be a fighter to endure that hugeness.

                        

He smirked at me as he positioned himself in between my legs. “Fuck!” hiyaw niya nang biglain na lamang niya ang pasok sa akin.

                   

Napangiwi ako sa sakit ngunit mabilis iyong nawala nang muli nanaman niyang paglaruan ng mga kamay niya ang mga dibdib ko.

                  

He continued fondling my breasts while he entered me in and out, as if he’s not losing any energy at all.

             

“Ugggggghhhh…. ahhhhhh!” he moaned. I could hear our wetness battling like clapping, and that turns me on too. Everything he does…. every pleasure, really turns me on.

                  

He didn’t wasted any of his time and energy. He continued banging me at a full speed. Parang wala nang bukas. Parang wala nang next time sa kaniya. Sinagad niya at binilisan ang bawat pag-ulos sa akin. Ramdam na ramdam ko ang laki niya, at hindi ko ipagkakailang sarap na sarap ako sa dulot ng hagod nito sa pagkababae ko.

                      

Nang naramdaman kong mas lumaki pa ang sandata niyang nasa loob ko, alam ko nang lalabasan na siya. Naghanda ako sa mas matindi pang tensyon….

                  

“Fuck! Ugggggghhhhh…. Axel!” I shouted in pleasure.

           

“Ugggghhhh…. ahhhhh…. ahhhhhh….! Alex…. ugggggghhhhh!” he replied with his moans.

                 

A hot liquid bursted inside me, and I already knew that he’s done… well, me too.

                   

Nang hugutin niya ang pagkalalaki niya sa akin ay hinalikan niya ako sa noo saka niya hinaplos ang pisngi ko.

                  

“Pagpapahingahin lang kita, Alex. Just know that…. we have another round later. Rest now, sweetheart. Kapag tumayo ulit ’to, it’s yours to handle,” aniya sa nakakalokong tono kaya’t napangiti ako at tumango…. saka ako pumikit na dahil sa antok at pagod.

           

Legit nga yatang naka robust siya. His energy wasn’t dropping at all. Kaya ko pa kaya mamaya?

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

3 UPDATES IN A ROW AGAIN. HEHEHE.

ENJOY KA?

AKALA MO BA HINDI KAYA NG ALEX AT AXEL COUPLE KO ANG GINAWA NG MGA NAUNA? PWES NAGKAKAMALI KA. HINDI MAGPAPAHULI ANG MGA ’TO. SI AXEL PA BA? PAALALA KO LANG, ANAK ’YAN NG PERVERT NA SI VIENCE KENT MONTEALEGRE. HAHAHAHA.

Twenty-four

ALEX

           

Napadilat ako nang bahagya na tila ako niyanig nang nagdaang gabi. Pakiramdam ko ay hapong-hapo sa pagod at sa sakit ng katawan. Kung advance honeymoon mang matatawag ang ginawa niya sa hindi pagpapatulog sa akin hanggang pagsikat ng araw.

                     

“What do you want for breakfast, sweetheart?” tanong niya habang nakaunan ako sa braso niya.

                 

“Pahinga sana. Ibibigay mo ba?” tanong ko na ikinatawa niya. Bakit naman pati pagtawa niya ang sexy? Bedroom voice na nakaka akit?

“It’s a no. Kailangan malamanan ng tiyan mo para makabawi ka sa pagod mo,” sagot niya sa akin saka ako hinalikan sa noo.

                      

“Papagurin mo tapos ngayon babawi ka? Sana hindi mo na lang pala ako pinagod. Salamat na lang din sa lahat, Axel,” wika ko saka muling pumikit ngunit bigla na lamang niya akong kiniliti kaya’t napatili ako at napabangon.

                     

“Bwiset ka!” singhal ko nang makatakbo na ako palayo sa kaniya pero tinawanan lamang niya ako nang tinawanan.

                          

“You haven’t felt it yet, sweetheart, but you are all naked,” aniya at doon ko lang napagtanto na wala akong saplot sa katawan. Mabilis tuloy akong napatalon sa kama at nagtakip ng kumot.

                 

“Malibog! Bastos!” angil ko sa kaniya na muli lamang niyang ikinatawa.

                     

“What’s there to hide? I tasted all of you until sunrise. Wala kang kailangan itago, Alex. I love every inch of you,” aniya saka biglang dumulog sa akin at hinalikan ako sa mga labi. “I even pleasured your stretchmarks from giving birth to Aex, kahit man lang sa paraan na ’yon makabawi ako. The pain that those marks gave you, I hope my kisses could just make them vanish,” dagdag pa niya sa napakasinserong tinig.

                    

“I told you, lahat ng sakripisyo ko nang mawala ka, lahat iyon ginawa ko para sa inyo ni Aex. Hindi mo kailangan bumawi, dahil nang araw na bumalik ka sa amin, bawing-bawi ka na,” wika ko sa kaniya saka ako yumapos.

                           

“This seems like a dream for me, sweetheart. Pakiramdam ko napakaswerte ko. Pakiramdam ko kahit na ang dami nating napagdaanan na dalawa, in the end we are meant to be each other’s source of faith. Sabi nga ni Daddy noon sa akin, kapag daw ang isang lalaki, guhit ng bayag niya ang isang babae, kahit anong mangyari, sila pa rin ang magkakatuluyan,” wika niya na bahagya akong napangiwi. Hindi na talaga kayang pigilan ang bibig ni tito Vience kahit pa sa mga pagpapayo. Lumilitaw pa rin ang dapat lumitaw.

                                    

“Paano ikaw pangako-pangako ka pa na hindi mo ko gagalawin dahil para ako sa future asawa ko, tapos in the end nagkaroon ako ng Aex. Scammer ka! Kaya kahit hindi ako ang guhit ng bayag mo, nawalan ako ng choice. Nataniman mo kasi,” tumatawang wika ko na ikinanguso niya sa akin.

                      

“Sweetheart, you’re too tempting. Hindi naman ako seminarista para pigilan ang sarili ko. Mahal na mahal kita, mahal na mahal mo ’ko, nagmamahalan tayo, nagkalibugan, booom, welcome to this world Aex Kaizen,” aniya at literal akong napahalakhak sa pinagsasasabi niya.

                        

“Pero grabe…. grabe ang tulis mo pati ng semilya mo. Isang beses lang nakabuo ka agad—”

                     

“Alam kong fertile ka n’on. I got to see your calendar from your phone,” aniya sa akin ng nakangisi at doon na napamulagat ang mga mata ko.

             

“Ibang klase. Ibang klase kang manyakis ka,” singhal ko sa kaniya peri kapwa naman kami natawa.

                  

  

    

    

DINALA kami ni Axel sa mall dahil gusto niyang maka-bonding ang anak niya at mabilhan ng mga librong gusto nito. Sinabi ko kasi sa kaniya na hindi mahilig sa laruan si Aex. Mas prefer niya ang mga libro kaysa sa mga laruan na mamahalin.

                

“Daddy, pagod ka na po?” tanong ni Aex sa Daddy niya dahil nakapasan siya sa batok ni Axel. Kita ko ang saya at tuwa sa mata ng anak ko lalo pa’t nakikita niyang buo kami ngayon.

                

“I’m okay, son. Nag-e-enjoy ka ba?” tanong niya sa anak niya.

                    

“Opo. Sobra,” sagot naman ni Aex na lalong ikinatunaw ng puso ko.

             

Hindi ko alam pero tiyak na maraming makakaintindi sa akingl na mga magulang lalo na at ina, iyong pakiramdam na kapag nakikita mo ang anak mo na masaya, na napalaki mo siya ng tama, na nakikita mong masaya at mahal niya ang ginagawa niya, na nakikita mong na-a-appreciate niya ang malalaki o maliliit na bagay na ginagawa mo para sa kaniya, tila ba nakakatunaw ng puso sa saya. Tignan mo lang ’yong mga ngiti niya, tanggal na lahat ng agam-agam at pagod mo.

              

Matapos naming makapamili ng mga librong gusto ni Aex ay nagdesisyon kami na dalhin siya sa palaruan kung saan may mga maliiit na bola na pwede kang magbaon sa ilalalim at baloon slides.

            

Nasa gilid lang kami ni Axel habang nakikita namin na nag-e-enjoy si Aex.

             

“I’m glad I didn’t miss this part,” aniya saka ako hinapit sa bewang at hinalikan sa sentido. “Hindi ko alam paano pa kita pasasalamatan sa pagbibigay mo sa akin sa kaniya,” dagdag pa niya kaya’t napayapos ako sa katawan niya.

                        

“Hindi ko rin alam kung paano kita pasasalamatan sa pagbalik mo sa buhay namin. Akala ko noon kaya ko na wala ka, the exact term pala is kinakaya ko lang dahil wala akong pagpipilian. Your return means the world to me, Axel. Sa pagbabalik mo, binuo mo kaming muli ng anak mo,” wika ko habang nakatingala akong nakatingin sa kaniya.          

Nakipagtitigan siya sa akin saka ngumiti. “I may have missed the days when you needed me, but I promise this time it will be different. Ngayon sa tuwing lilingon ka sa likuran mo, naroon na ako at nakasuporta sa’yo. We will give Aex everything. We will give him the things he missed while he was growing. Hindi pa naman huli ang lahat,” aniya sa akin kaya’t napasubsob ako sa dibdib niya.

                        

Natapos ang oras ni Aex at lumabas siya nv laruan na pawis na pawis. Sa gulat ko ay may inilabas na maliit na towel si Axel sa body bag na suot niya at sandong kulay puti na mukhang ipang papalit niya sa damit ng anak niya. Hindi pa roon nagtatapos, may inilabas din siyang pulbo.

                       

“How—”

                       

“I told you, this time it will be different. I will always be here for you, supporting you not just a father to Aex but a companion to you,” aniya at pinunasan na niya ang anak namin. Siya ang lahat nang nag-asikaso kay Aex.

         

Matapos niyang mabihisan ang anak niya au tumungo kami sa isang restaurant kung saan siya nagpa-reserve kanina.

           

Hinainan kami ng iba’t ibang putahe at mukhang nagustuhan naman ng anak ko ang mga nakahapag sa mesa dahil magana siyang kumain habang sinusubuan ng Daddy niya.

                    

Masaya ko silanv pinagmamasdan. Para kaming isang buong pamilya na hindi dumaan sa kahit na anong problema. Para kaming normal na pamilya na hindi nakaranas ng mabigat na sitwasyon.

                           

“Mommy? Can I pee?” tanong ni Aex at agad akong napatango.

                  

“Gusto mo si Daddy ang sasama sa’yo o ako na lang?” tanong ko.

                    

“Daddy po,” aniya kaya’t mabilis na napatayo si Axel at sinamahan si Aex patungo sa banyo.

               

Kumakain lang ako at nagtataka dahil ilang minuto na ang nakalipas, hindi pa rin bumabalik ang mag-ama. Saktong tatayo na sana ako nang humahangos na tumungo sa akin si Axel na namumutla.

                      

“A–Alex,” utal na tawag niya sa akin at para akong ginulantang sa ekspresyon niya.

                 

“Anong nangyari!? Nasaan ang anak natin!?” taranta kong wika.

                             

“I don’t know. I don’t fucking know!” maiyak-iyak na wika niya at doon na ako napatakbo patungo sa banyo.

        

Wala na akong pakialam kahit puro lalaki ang narito. Importante ay mahanap ko ang anak ko.

    

Samu’t saring isipin ang nasa isip ko dahil sa pangyayaring ito. Nangingig at nangangatog ang buong katawan ko dahil sa takot at pangamba.

                 

Pabalik ako sa kung saan ko iniwana si Axel nang makasalubong ko siya. “Ano ba kasing nangyari!?”

              

“I asked him to wait for me, pero paglingon ko wala na siya. Segundo lang… Segundo pamg ang pagitan,” aniya at nakita ko ang panglulumong nararamdaman niya.

                    

“Let’s split up. Pumanta ka rin sa office ng mall at ipa-plug mo si Aex,” utos ko sa kaniya na mabilis niyang ikinatalima.

                  

Saktong lalabas na sana kami ng pintuan ng restaurant nang bigla na lamang ako nakarinig ng pamilyar na tinig.

                 

“Mommy!” agad ko iyon nilingon at nakita ko si Aex hawak ang kamay ni Kyree, anak nina Hudsen at Missy.

                 

Kapwa kami napatakbo ni Axel sa kaniya. Dala ng takot at nahatak ko siya at nayakap ng napakahigpit.

                 

Humiwalay ako sa kaniya at tinignan ko siya sa mga mata kung saan nangingilid na ang luha ko. “Anak naman, bakit ka naman humiwalay sa Daddy mo?”

               

“Sorry po,” aniya. Napalingon ako at nakita ko rin si Missy at Hudsen na humahangos patungo sa gawi namin.

                       

“Anak ng patola!” maiyak-iyak na wika rin ni Missy na mukhang malaki rin ang pag-alala sa anak.

                     

“Tita to Aex. Lalo tami. Toli, Mama. Toli, Papa. Like to lang lalo tay Aex,” bulol na paghingi ng paumanhin ni Kyree sa Mama niya. (Kita ko Aex. Laro kami. Sorry, Mama. Sorry, Papa. Like ko lang laro kay Aex.)

              

Niyakap ni Missy ang anak at tinignan ako saka ngumiti. “May family bonding din pala kayo. Pasensya ka na at balak yatang itanan ni Kyree si Aex,” kamot-ulo niyang pahayag sa akin.

                  

“Pasensya ka na rin, Missy. Balak din kasi yatang makipagtanan ng anak ko kay Kyree,” sagot ko na ikinatawa lamang niya.

           

Lumingon ako sa likod ko at napansin ko si Axel na tahimik lamang. Hindi siya nagsasalita. Walang kahit ano kang mababasa sa kaniya. Tulala siya at animo ina-absorb ang nangyari.

            

“Axel….? Axel? Axel!” Sa ikatlong tawag ko lamang yata sa pangalan niya siya tuluyang natauhan.

                

“S–Sorry,” paghingi niya ng tawad ngunit umiling akong agad. Ayaw kong sisihin nanaman niya ang sarili niya dahil lang sa nangyaring ito.

                

“It’s okay, Axel. We found them. You are not to blame,” nakangiti kong sagot sa kaniya ngunit tipid lamang na tango ang isinagot niya sa akin.

                

Nagpaalam na sina Missy, Hudsen at Kyree sa amin. Kami naman ay tumungo na ng parking lot upang makauwi na. Nakatulog na rin si Aex kaya’t nasa backseat ako nakaupo.

                         

“Axel?” pukaw ko sa atensyon niya habang nagmamaneho.

           

“I’m really sorry, Alex—”

     

“I already told you. You don’t have to be sorry. Wala kang kasalanan. You did your role as his father today, and that’s more than enough, Axel,” putol ko sa kaniya ngunit kita ko pa rin mula sa rear view mirror na hindi pa rin panatag ang kalooban niya.

             

“What if we really lost him? Hindi ko kakayanin, Alex. I lost the chance to he his father once, at ayaw ko nang maulit pa ’yon dahil lang sa kapabayaan ko. I want to be the best for him. I want to be his idol, pero paano kung magagawa ’yon kung simpleng bagay lang hindi ko pa siya magawang protektahan,” aniya sa akin ngunit hindi ko mawari kung ang nangyari pa ba ang pinag-uusapan namin o may pinagmumulan ang mga salitang nanggaling sa kaniya.

                          

“Is there something bothering you, Axel? You don’t look at ease. Kanina ko pa ’yan nababasa sa’yo, but I tried not to mind it,” wika ko and I saw him stiffened.

                

“Nothing, Alex—”

                

“You have to tell me. Pamilya tayo rito, o baka ako lang ang nagsasabing pamilya tayo?” may pang-uusig sa tinig ko. May nararamdaman akong may iniisip siya at itinatago sa akin. Ayaw kong mag-isip ng hindi magagandang bagay kaya’t nais kong sa kaniya magmula ang mga impormasyon.

                            

“It’s really nothing. Baka napagod lang ako sa kakaisip—”

                       

“You can nevee hide anything from me, Axel. Alam mong kilalang-kilala kita. Alam ko kung kailan may bumabagabag sa iyo at kung kailan magulo ang utak mo. Kung hindi pamilya ang turing mo sa akin, maiintindihan ko—”

            

…

   

…

      

…

    

…

    

…

    

…

    

…

     

…

    

…

   

…

   

…

    

…

    

…

     

…

     

…

    

…

    

…

    

…

    

…

   

“Kuya Ayce was kidnapped and no one knows where he is. No one could even locate his whereabouts. No trace at all. A video was sent to tita Aeickel the other day. They are torturing him. He’s full of wounds and blood. Natatakot ako…. Natatakot akong baka kung hindi rin ako magiging alerto, baka mapahamak kayo sa mga kalaban ng Phyrric.”

           

“A–Ayce? Ayce Lander Mondragon?” I asked.

       

Inihinto niya ang sasakyan saka inilabas ang telepono niya at ipinakita sa akin ang video kung saan tinotorture si Ayce. Hinahampas ng mga kahoy at hinihiwa-hiwa ng mga matatalim na bagay…. but no, he wasn’t begging, pleading or even crying in the video. Hindi ko maatim na panoorin pa ito nang mas matagal pa.

                

“That was the reason why we had an emergency family meeting with tita Aeickel the other day. She told us to be alert.”

        

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

---

Sabi ng jowa ko noong nabasa niya ’tong part na ’to habang sinusulat ko:

“It’s really bad to be the author’s favorite, afterall.”

HAHAHAHAHAHA!

Twenty-five

ALEX

         

Ipinatawag ako ni tita Aeickel kaya’t narito ako sa opisina niya. Sa palagay ko ay may iuutos siya sa akin na tanging ako lamang ang makakagawa.

                          

“Tita—”

                    

“It’s been two weeks and we still have no leads about his whereabouts. I even started at the beginning but everything was out of order,” anito sa akin saka ako biglang tinitigan sa mga mata.

                          

“Ano pong maitutulong ko?” tanong ko rito.

           

“You were his junior while you were in high school. You must have the smallest hint about Ayce,” wika niya at saglit na nag-sink in sa akin kung ano si Ayce nang high school pa kami.

                       

Maraming lumalapit na babae sa kaniya ngunit wala siyang pinapansin na kahit sino. Isang beses sinundan namin siya ni Axel dahil siya ang paboritong pinsan ni Axel, at nakita namin siyang may kausap na babae. Masasabi kong bagay dila pero hindi ko nakikita na gusto nila ang isa’t isa.

                        

“It’s Reina Helena Charis Mathias,” anang isang tinig at nalingunan ko si Axel na nasa pintuan ng opisina ni tita Aei.

                          

“Helena?” ani tita Aeickel at mukhang pamilyar sa kaniya ang pangalan na iyon.

                

“I once asked kuya Ayce about that woman and he said nothing. Alam n’yo kung gaano ko iniidolo ang taon iyon kaya’t nang magkaroon ako ng pagkakataon, pinilit kong inalam kung sino ang babae and I got that name,” aniya kay tita Aeickel at sunod-sunod na tumango ito.

                         

Inilabas niya ang telepono niya at idinial ang isang numero. Ini-loud speaker ni tita Aei ang telepono niya na animo nais niyang marinig namin lahat ng pag-uusapan nila ng nasa kabilang linya.

                     

“Hello,” tinig ng isang lalaki ang nasa kabilang linya.

            

“This is Aeickel of Phyrric, Arkon,” wika ni tita Aei at narinig namin ang bahagyang pagtikhim ng nasa kabilang linya.

        

“What can I do for the chief commander of Phyrric?” tanong nito kay tita Aei.

                   

“My nephew is missing. If it’s okay with you, I want to ask for Helena’s number. I think she could have hints to his whereabouts,” deretsong wika ni tita Aeickel sa taong nasa kabilang linya.

                    

“No problem, Aeickel. I’ll send it to you right away,” sagot nito at pinatay na ang tawag.

                        

Humarap sa amin si tita Aeickel at mukhang nababasa niyang naguguluhan kami.

                      

“Arkon is the boss of Vous Tuer, an agency like us. I met him once at a confidential mission. Helena is his niece, the boss of the bosses,” aniya sa amin ni Axel.

                 

Nang dumating na ang mensaheng inaasahan niya ay muli niyang idinial ang isa pang numero at babae ang sumagot sa kabilang linya.

               

Hindi ako mapanghusgang tao ngunit kariringgan mo agad ng awtoridad ang tinig na nasa kabilang linya. Tila ka kumakausap ng isang taong may nakabaon na pagkatao.

          

“Who are you? How’d you know my number, why are you calling me?” anito sa kabilang linya.

    

“ This is Aeickel Lavria Freezell–Ricafort,“ tipid na sagot ni tita Aei rito at mukhang nabosesan siya nito. “We need your help. Ayce… was kidnapped.”

         

Ramdam namin ni Axel ang tensyon lalo pa nang hindi magsalita ang nasa kabilang linya.

   

“We already did our best, hindi pa rin namin siya nahahanap. We were hoping you could help us,” pagpapatuloy ni tita Aei nang hindi pa rin ito nagsalita.

    

“Since when?” tanong nito.

     

“Two weeks.”

    

“What the fuck? Two weeks? Bakit ngayon lang kayo tumawag sa akin? You could’ve called sooner. Anyway, thanks for letting me know. I’ll call this number once I find something. Thanks for letting me know.”

      

Bumuntong-hininga si tita Aei bago nagsalita. “Thank you, Helena.”

   

“Sure,” sagot nito bago pinatay ang telepono.

           

            

              

      

   

LAHAT kami ay balisa ngayon dahil may nag-imporma na kay tita Aeickel na nahanap na si Ayce. Ang hindi namin makuha ay kung bakit nananatili pa rin tahimik si tita Aeickel at hindi gumagawa mg hakbang.

                           

“Amo! Wala pa po bang bakbakan? Ready na ’yong mga baril ko,” wika ni Jice na mukhang kinakalma ang tensyon.

                                  

“Tell it to us. We won’t judge you, Chief,” ani Callia sa kaniyang mother-in-law at mukha naagaw na nga niya ang atensyon nito.

                    

“He’s in an island,” turan ni tita Aei at halos lahat kami ay napatingin sa kaniya.

           

“But we’re not that foolish not to locate him if he’s just in an island. Sigurado ba kayong walang kasalanan ang Helena na ’yon—”

                         

“She’s an ally. Enough of confusion and suspecting,” putol ni tita Aei kay Griss.

                

“Then tell us what was it that made you into a fool, Mom. Bakit nakita siya ng ibang tao, pero hindi ikaw?” tila nang-uusig ang tinig na iyon ni Aeiryn.

                        

“Because the island was under your father’s name. It was the island that his Harrold wanted in the past. Hindi ko naisip na naroon si Ayce. It’s my fault for not widening my suspicion,” aniya at napatango halos lahat kami ng sunod-sunod.

                         

“You shut the idea down that he might just be near,” wika ni Aeignn at tumango si Aeickel.

                  

“What do you think was he doing there?” tanong naman ni Gyor.

               

“Noon ko pa pinaghihinalaan ang lugar na iyon na napagtayuan ng factory ng mga pinagbabawal na gamot ngunit hindi ko napagtuunan gaano ng pansin dahil kalmado lamang ang mga reports na nakukuha ko. Totoo pala talagang kapag kalmado, mas delikado,” ani tita Aeickel at isang tunog ng telepono ang pumukaw sa atensyon naming lahat.

             

Sinagot iyon ni tita Aeickel at mukhang si Helena ang nasa kabilang linya.

      

“We got him. Go to Laurent Medical City. Left-wing will be open for you. No guns, nothing. Hindi kayo papapasukin kapag may dala kayo and don’t worry, it’ll be safe. We will prompt people there to let you in. I will bring him there, he looks like shit.”

                   

Lahat ay naalerto. Lahat kami ay umalis at isa-isang tinungo ang mga sasakyan.

                    

Nang marating namin ang ospital na tinutukoy nito at halos mamangha kami sa istura. Lahat naman kami ay kinapaan saka pinapasok.

        

Nakasalubong namin nila tita Aeickel ang isang mukhang sopistikadang babae na sumisigaw ng awtoridad ang awra. No doubt. This is Helena.

    

“He’s gonna be okay. Wounds, bruises, but he will be taken care of. The entire place is in lockdown and off the radar, walang nakakaalam na nandito si Ayce. I will make sure na he’s protected. Kung hindi kayo kampante, you can bring your own battalion, but I will let some of my trusted men protect him until he’s out.”

     

“Thank you, Helena, for listening to us,” ani tita Aei rito. “You were our last resort.”

     

Kumunot ang noo ni Helena. “Why? Wala kayong tiwala sa akin?”

     

“No, it’s not that. We’re… not sure if you’re gonna help us.”

     

Tumaas ang kilay ni Helena. “Ayce was my friend and there’s nothing I wouldn’t do for a friend. Sa susunod, call me. I don’t bite,” she then smirked and winked at us. “I’ll be upstairs and rest. Kung sakaling nagising na siya, let me know,” dagdag nito na ikinatango ni tita Aei bago ito naglakad palayo.

     

Humarap sa amin si tita Aeickel. Ang dami namin na narito. Akala mo ba ay may gera kaming sinuong.

           

“Agents, stay at the car. Isama ninyo si Axel sa inyo. I only want Alex to be with me,” aniya at mabilis na tumango ang mga ito. Magrereklamo pa sana si Axel ngunit nahatak na siya paalis ng ibang agents.

                       

Isinama ako ni tita Aei na pumasok sa silid na kinaroroonan ni Ayce. Tulog ito, maraming pasa, maraming hiwa ng kutsilyo sa iba’t ibang parte ng katawan.

                        

“Do you want to know why I asked you to stay?” tanong ni tita Aeickel sa akin at naupo siya sa sofa na narito.

                 

“Bakit po?”

                        

“I want you to examine my nephew. I want you to look for a chip. You’re good at body examination, Alex, I’ve seen enough. You are better than the elites,” aniya at doon ko napagtanto ang sinasabi niya. I remember kapag sinasamahan o tinutulungan ko si Gyor, napapadali ang trabaho dahil sa husay kong umobserba.

                         

“Ano pong chip?” tanong ko sa kaniya.

                         

“Kilala ko si Ayce. He will always secure a copy of his every move, and based on his attitude, it will just be somewhere in his body,” aniya at doon na ako lumapit kay Ayce.

                    

Sa totoo lang ay ayaw ko siya halos galawin dahil sa mga sariwang sugat niya. Hindi ko iyon kayang titigan ng matagal ngunit kailangan kong kumilos. Kailangan kong mahanap kung ano man ang dapat kong mahanap.

                           

Tinignan ko si Ayce at may napansin akong kakaibang hiwa sa may bandang siko niya. Kung hindi mo ’yon pakakatitigan, hindi mo iyon mapapansin dahil napakaliit lamang nito.

                               

Pinakialaman ko ang siko niya at sa gulat ko ay may dumikit na lang bigla sa kamay ko na hindi ko maipaliwanag na malagkit na bagay at bigla na lamang itong nag-iba ng kulay at naging tila memory card.

                                

“So he used a camouflage chip now,” ani tita Aeickel na tila manghang-mangha sa nasaksihan. “He’s indeed an experienced doctor and researcher,” dagdag pa niya saka niya kinuha sa akin ang chip. “Thank you, Alex. I hope this thing stays with us,” aniya at mabilis naman akong napatayo.

                              

They are weird, pero ang patuloy na gumugulo sa utak ko…. ano at sino nga ba talaga ang isang Ayce Lander Mondragon.

                                 

 

  

NAKAUWI na kami ni Axel at nag-text si Mommy Eirin na bukas na nila isasauli si Aex.

                      

“O, bakit ang haba ng nguso mo?” tanong ko sa kaniya.

               

“Ako lang naman ang mahal mo, hindi ba?” tanong niya na hindi ko makuha kung saan ba nanggaling.

                      

“Axel, just say your point. Pagod ako—”

            

“Kapag sa akin pagod ka. Kapag sa iba go na go ka. Nakakapagtampo ka na, Alex!” singhal niya na ikinagulat ko.

                     

“NAGSESELOS KA BA SA KUYA AYCE MO!?” hindi ko makapaniwalang wika sa kaniya.

    

“Bakit ako magseselos, nakain ka na ba niya!?” Aba ang gago!

               

“MANYAK! BASTOS! NAPAKA RETARDED MO TALAGA!” galit na wika ko at sa gulat ko ay hinapit niya ako sa bewang.

                     

“Retarded na ako kasi inuulol ako ng kagandahang taglay mo!” aniya at mabilis akong kinintalan ng halik sa labi.

              

Inismiran ko siya saka ako nagpilit na makawala sa mga pagkakahapit niya.

                   

“Axel, come to think of it. I don’t think it’s Eerie,” wika ko at nakita kong naningkit ang mga mata niya.

                      

“Anong ibig mong sabihin?” tanong niya sa akin.

                      

“Noong mawala ka, ako halos ang humahawak ng lahat ng files. Ako rin ang nagre-review ng mga ija-junk at hindi. At sa lahat ng panggugulo ng Eerie, may isang hindi consistent,” wika ko sa kaniya. Iginiya niya ako ngunit hindi paupo sa sofa, kung hindi paupo sa mga hita niya.

              

“Go on, sweetheart.”

                      

“Napakalibog mo talaga—”

                  

“I said go on. Baka hindi mo matapos ’yang sinasabi mo,” aniya ng nakangisi sa akin.

                       

“So ayon nga. I think the attacks failed in consistency. Alam mo ’yon? I don’t think it was Eerie. Pakiramdam ko ginagamit lamang ang pangalan ng Eerie dahil iyon ang pinakamatunog na kalaban ng Phyrric. Sa mga files, there was never an encounter kung saan lumabas ang mga boss ng Eerie…. dahil baka wala naman talagang boss. Napanood ko rin ’yong video ni Duke Navarro. I don’t think he possessed a boss aura. It was like he was just using the name of Eerie to…..”

               

“To what?”

                    

“To frighten people of what he’s capable of, but the truth is he wasn’t capable of anything. Ang dali lang naman sabihin na galing ka sa Eerie, pero mahirap patunayan na galing ka nga talaga roon dahil walang malinaw na impormasyon tungkol sa organisasyon na iyon,” wika ko at naramdaman ko na lang ang kamay niyang gumagapang papasok ng t-shirt ko. Ang hirap mag-explain sa malibog.

                               

“So you were saying that Eerie is an organization made to frighten Phyrric?” aniya saka naman sinubsob ang mukha niya sa leeg ko.

                            

“It’s the dilemma. Whenever we heard of the name Eerie, it was like a storm is coming…. pero paano kung hindi totoo? Paano kung lahat ng iyon ay gawa-gawa lang? Paano kung may Eerie nga pero hindi iyon ginawa para katunggaliin ang Phyrric,” wika ko. Matagal ko nang iniisip ang mga bagay na ito at sa wakas ay mayroon na akong tao na maaari kong masabihan. “Nagtatakha lang ako, tita Aeickel is too intelligent not to easily identify the bosses pero hanggang ngayon wala siyang lead. It was like…..”

                

“What?”

                    …

     

…

     

…

  

…

    

…

    

…

     

…

     

…

    

…

    

…

      

…

       

…

      

…

    

…

    

“Tita Aeickel knew that Eerie wasn’t an enemy all along.”

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

**

It was like, Alex possesses a natural talent of observation. Ang sarap maging matalino, ’no Alex? Pero pass kung tanga naman sa lovelife. HAHAHAHA. Ngayon nakukuha n’yo na ba bakit special ang istorya nila Alex at Axel? Things unfold here na wala sa ibang book. Muah!

---

IF YOU WANT TO READ THE PART OF SAVING AYCE, I WILL PUT THE LINK ON THE COMMENT SECTION. SA STORY NI THEXWHYS (THE QUEEN OF THE NORTH) INILAGAY ANG PAGSAGIP KAY AYCE SINCE MGA AGENT NG INFLICTION SERIES ANG SUMAGIP SA KANIYA. DON’T WORRY. HINDI N’YO KAILANGAN MAGULUHAN. IT’S JUST A WRITERS’ CROSS-OVER. WALANG KAILANGAN MAGULUHAN. MUAH!

Twenty-six

ALEX

       

Nakarating ako sa Phyrric at nakita ko si Missy na humahangos papunta sa interrogation room.

                     

“Missy? May problema ba?” pigil ko sa kaniya dahil mukhang hindi niya ako napansin.

                   

“May nakalabas ng black cell. Mabuti na lang at nahuli agad ni Callia. Hindi ko pa sure kung sino,” sagot niya sa akin nang may pagmamadali kaya’t agad na lang akong sumama sa kaniya.

                           

Nang marating namin ang interrogation room ay nakita namin si Callia na masamang-masama ang tingin sa babaeng kaharap niya.

                         

“Pakawalan n’yo ’ko!” sigaw nito. Tinitigan ko ang babae at unti-unting naging pamilyar ito sa akin. Alam ko nahawakan ko na ang file niya noon nang mag-filter ako ng mga cases.

                   

“Do you want us to kill you, Grace?” tanong ni Callia rito na may nagbabantang tono. Ang natatandaan ko, siya ’yong isang myembro yata ng Eerie ‘kuno’ noon na pinatatakbo ng ama ni Callia.

        

“Hayop ka!” singhal nito kay Callia ngunit hindi naman siya natinag sa ginawa nito.

                      

Lahat kami at napayuko nang dumating si tita Aeickel at naupo mismo sa harap nitong si Grace. Nakita ko ang pagrehistro ng takot sa mga mata niya nang makaharap na niya mismo si tita Aeickel.

                         

“Spill your plans or you’ll die,” deretsong wika ni tita Aei rito at mukhang nahintakutan ito lalo sa narinig.

                     

“Wala akong pakialam sa inyo!” anito at mukhang pinatatatag lamang niya ang tinig niya.

                      

Bumaling si tita Aeickel kay Missy bago nagsalita. “All agents must surrender their badge, guns, id, keys, and hard drive to me. Collect them all,” utos nito at hindi namin alam kung anong dapat naming isipin sa sinabi niyang iyon.

                       

“B–Bakit po, Chief?” utal na tanong ni Missy.

                         

“Ayokong paghinalaan kayo kaya ginagawa ko ’to. Imposibleng makalabas ito ng black cell kung walang tulong galing sa isa sa nasa labas,” walang gatol na sagot niya at kapwa kami napasinghap ni Syreen.

            

“No need for that, Mom,” biglang pasok ni Aeignn sa senaryo. Hindi ko tuloy masundan ang mga kaganapan. Sumasakit ang ulo ko.

                                    

“Aeignn,” tawag ni Callia sa asawa niya.

                

“Babe, I let her out,” walang gatol na wika ni Aeignn. Kung kanina ay napasinghap ako kay tita Aei, ngayon ay gulat na gulat ako sa sinabi ni Aeignn.

                             

“What the actual fuck are saying?” galit na bulalas ni Callia.

                              

“Gusto kasi ako ng asawa mo—Shit!” Biglang sinampal ni Callia si Grace nang sumabat ito.

                               

“I’m not talking to you. Huwag mo ’kong sagarin, mapapatay kita,” nauubusan na ng pasensyang wika ni Callia.

                            

“Anong meron, Aeignn? Bakit pinakawalan mo?” singit ko. Masyadong mataas ang tensyon. Kailangan kong ibaba.

                        

“Hinarang niya si Gyor noong isang araw. She’s seducing Gyor to let her out kapalit nang natitirang kayamanan ng Eerie na dating nasa kamay ni Duke. Gyor told me everything—”

                     

“And you decided to do this risky tactic?” putol sa kaniya ni tita Aei.

                     

“Mom, I just did what I think was right.”

                           

“Anong nakuha mo? Anong napala mo? Sinabi ko na sa’yo wala nang lihiman tapos ginawa mo ’to!” sumbat ni Callia sa asawa.

                            

“It’s not about that, babe. It’s all about Eerie—and how that organization wasn’t existing when all along we thought that it was an organization that we should be afraid of. Care to explain, Mom? Paanong wala talagang Eerie?”

               

Sinenyasan ni tita Aei sina Sir Flame at Tungsten na kasama niya upang ibalik si Grace sa black cell. Nang mawala na ito ay bumaling siya sa amin saka kami nginisian. Ngisi na hindi maipapaliwanag nino man.

                             

“Walang Eerie? Hindi nag-e-exist ang Eerie? You’re wrong, son. Eerie was just there, looking from above, nakatingin sa bawat tagumpay at pagpalpak. You’ll know very soon, kung ano nga ba ang Eerie. But one thing is for sure, and I don’t really care kahit ipamalita n’yo pa—Eerie is something you should be scared of, because Eerie is beyond your expectations. Nagkamali ako noon, pero sinisiguro kong tama na ang lugar na tinutumbok ko ngayon,” anito at tuluyan na kaming iniwan. Isang malaking palaisipan ang sinabi ni tita Aeickel pero may hula naman na ako noon pa rito. The true form of Eerie—isn’t just a lowly organization. Mas higit pa ito ito roon. Something greater, something bigger…. and something TRUSTWORTHY.

                 

Eerie isn’t an enemy.

        

  

    

   

BUSY ako sa pagtipa sa computer ko nang bigla na lamang ay maliliit na kamay ang nagtakip sa mata ko.

                   

“Guess, Mommy,” anito sa napakasayang tono.

                       

“It’s Mommy’s baby boy!” sagot ko saka ko inalis ang kamay niya at humarap. Nakita kong karga siya ng Daddy niya at kapwa sila nakangiti sa akin.

                

“Nagkulit. Sabi ko sa mall na lang kami, sabi niya mas gusto niya raw rito sa Phyrric kaya dinala ko na,” wika ni Axel at napatango na lamang ako.

                       

“Sa bahay lang ba kayo galing?” tanong ko.

                  

“Nope. Kinausap ko ’yong wedding organizer, sweetheart. Ikakasal na tayo pero mas mahalaga pa ang mga cases kaysa sa akin,” aniya saka ito ngumuso. Ibinaba niya si Aex na agad naman nagpunta sa center table ko at nagkalkal ng libro. Mahilig talaga siya sa books at hindi ko ’yon mapigilan.

                        

“Sorry. Rush kasi ’yong iba rito dahil isu-surrender na sa FBI,” sagot ko sa kaniya.

              

“Mag-teacher ka na lang ulit. Mas may oras ka pa sa akin noong teacher ka,” aniya at napangiti ako.

                       

“I will always make time for you po, Mr. Montealegre. Regardless of any situation. Aba, mahirap na at baka bigla ka nanaman mawala tapos maiwan akong nganga,” wika ko saka ko siya kinindatan.

                                      “Don’t do that to me, sweetheart. I might want to take you at this moment,” pabulong na sagot niya na ikinalaki ng mga mata ko. Wala talaga siyang pinipiling lugar!

                        

“Iyang bibig mo na naman, Axel! Ginigigil mo ’ko!” pabulong ko rin na singhal sa kaniya. Ayaw kong makuha ang atensyon ni Aex lalo na sa kalibugan ng Daddy niya.

               

“Don’t worry, Alex, it’s tie. Nanggigigil din ako sa’yo,” aniya at kinagat pa ang pang-ibabang labi niya. Para akong namamaligno kay Axel! Hindi ko talaga kayang itatwa ang kagwapuhang taglay niya. “Don’t hide it, sweetheart. Kinikilig ka na naman sa akin. Don’t worry, I could make you blush more in bed,” dagdag niya at bigla na lamang akong dinukwang at kinintalan ng halik sa mga labi.

                                 

Hinampas ko siya sa balikat. Hindi ko alam lung bakit ba nahihiya pa rin ako sa kaniya gayong para naman na talaga kaming mag-asawa.

                       

“Wala kang pinipiling lugar!” singhal ko na ikinatawa lang niya.

                              

“Sweetheart, pwede ba tayong mag-family date? I mean, gusto ko lang naman bumawi. Something like going to the beach tapos tayong tatlo lang,” pag-iiba niya ng topic at parang alam ko na kung saan ito papunta.

                

“Sure kang kasama ang anak mo? Kilala ko ’yang utak mo. Huwag mo ’kong daanin sa ganiyan tapos advance honeymoon pala ang gusto mo. Bobombahin kita!” wika ko sa kaniya saka ko pa pinaikot ang mga mata ko.

                                  

“You’re judging my real intention. I just really want to be with you and Aex. Puwede rin na hindi beach, pwede naman na sa rancho tayo tapos mangabayo—”

              

“Baka kakabayuhin mo ’ko, hindi tayo mangangabayo,” taas-kilay na wika ko na ikinatawa niya.

                          

“Why laughing, Daddy?” tanong ni Aex na mukhang nakuha namin ang atensyon.

                        

“Your Mommy wants to ride a horse, pagbibigyan ko ba?” aniya at nanlaki ng litetal ang mga mata ko sa sinabi niya sa anak niya. Susmaryosep!

                    

“Yes po. Mommy loves riding, Daddy,” sagot ng anak ko saka ngumiti at muli nang bumaling sa binabasa niya.

                         

Sinamaan ko ng tingin si Axel pero kinindatan niya lang ako saka nginisian.

                      

“Ano na naman?” angil ko sa kaniya.

                        

“So you really love riding. Guess I have to rent a soundproof room where you can ride me all night long and you can moan as loud as you want,” anito at lalo kong naramdaman ang pag-iinit ng mga pisngi ko! Ang sarap sapakin ng gago na ’to. Pabulong-bulong lang siya pero nakakapaglibog na. Napakagago niya. Sana hindi manahin ni Aex ang ugali niyang ’to. Nakakatakot pa naman ang dugo ng mga Freezell, ang lalakas ng talab.

                     

RANCHO nga ang pinuntahan namin. Kasalukuyan kami ngayong nakatanaw sa mga pumipitas ng hinog na mga mangga.

                   

“Parang ang sarap ng mangga,” wika ko dahil nakikita ko talaga ang pagkadilaw nito.

                         

Naramdaman kong lumapit sa akin si Axel habang karga niya sa Aex saka bumulong. “Mas masarap siguro ’yan kapag magkasabay ko kayong kinain,” aniya at nagulantang ako sa narinig ko. Gusto ko siyang sikmuraan sa mga pinagsasasabi niya pero wala akong magawa. Nakairal ang pagiging pilyo niya, paano ko naman kokontrahin ’yon? Para na lang akong sumalo ng langka galing sa mataas na building, IMPOSIBLE.

           

Inismiran ko na lamang siya at kinuha si Aex sa kaniya na ikinatawa niya. Tinungo namin ang mga tauhan na pumipitas at kaya’t napalingon sila sa amin.

                 

“Magandang araw po,” wika ko sa mga ito at nginitian naman nila kami.

              

“Kay ganda mo naman po, Ma’am. Para kang si Ma’am Avrein namin,” anang isang tauhan.

                    

“Kay Daddy rancho ’to,” sabat ni Axel na nakasunod na pala sa amin. “Magandang araw po, Mang Nilo, ito nga po pala ang asawa’t anak ko. Si Alex at Aex,” pakilala niya sa amin sa matandang naroon.

                           

“Magandang araw rin sa inyo. Sana maging masaya kayo sa pag-stay n’yo rito,” sagot naman ng matanda.

                 

“Hello, pogi!” bati kay Aex nang isang tauhan na mukhang bagito pa lamang.

               

“Hello po,” bati naman pabalik ng anak ko.

                  

“Siya nga pala si Quijano, anak ko,” pakilala ni Mang Nilo. “Mahilig siya sa mga bata dahil iyong babaeng nabuntis niya na disisais anyos, inilayo sa kaniya ang anak nila,” paliwanag nito.

                   

“Tay naman, sinabi pa,” ani Quijano saka nahihiyang ngumiti sa amin at napakamot sa batok.                     

“Ang bata mo naman nag-anak,” wika ko na lalo nitong ikinakamot ng batok.

           

“Nagmahal lang po,” sagot nito sa akin na ikinangiti ko.

                

“Kung sabagay, wala naman pinipiling edad ang pagmamahal, pero mahirap talagang magpadala sa kapusukan lalo pa’t bata pa kayo at wala pang kasiguraduhan. Hayaan mo, darating din naman ang araw na ikaw mismo ang hahanapin ng anak mo,” wika ko rito na ikinatango nito at ikinangiti sa akin.                                

“Sige po, Mang Nilo, mauna na muna kami dahil hindi pa po kami nanananghali,” paalam ni Axel dito at inakbayan ako.

                                               

“Nagmamadali ka ba—”

                        

“Just wear this thin shirt inside the house. Nakaka-agaw pansin ang dibdib mo and I don’t like it, Alex,” matatas na wika niya at nakita ko ang pagbabago ng mood niya. Tinamaan na naman ng topak.

                 

“Opo, masusunod po,” sagot ko para hindi na lang humaba ang pagtatalo.

               

Nakarating kami sa loob ng malaking bahay at hinapagan na kami ng pagkain ng mga kasambahay.

                  

“Sir, ito po pala ’yong pinakuha n’yong mangga,” anang isang tauhan na kapapasok at agad napalingon sa akin. Mukha itong namaligno sa paraan ng pagkakatingin nito sa akin.

                            

“Eyes on me, Joselito. Don’t look at my wife. Hindi ko siya ibinabahagi kahit kanino. My possession is my possession alone,” aniya na ikinahiya ko. Kung anu-ano na lang talaga ang lumalabas sa bibig niya.

             

“P–Pasensya na po, Sir. Ang ganda po ng asawa n’yo—”

                    

“I know. Hindi naman ako pipili ng panget,” pambabara niya sa tauhan niya at inagaw na niya ang manggang hawak nito. “Makakaalis ka na.”

       

“Ang sama mo!” singhal ko sa kaniya nang makaalis si Joselito. Pinakakain ko si Aex at siya naman ay nagbabalat ng mangga.

                               

“I just want to let them know what I am possessive when it comes to you. Ayaw kong magkaroon na naman ng problema sa pagitan natin. We’ve been through a lot, and I think that’s enough,” sagot niya sa akin kaya’t itinikom ko na lang ang mga labi ko. Nakakatakot si Axel sa tuwing magseseryoso. Pakiramdam ko lahat kaya niyang manipulahin.

                     

Natapos kaming kumain at inaya niya kami ni Aex sa may flower farm sa may kalapit na bayan. Maze style ’yong flower farm. Nakaka-attract sila ng sobra.

       

“Ang ganda rito,” wika ko at nakita kong nasiyahan siya sa naging reaksyon ko.

             

“I really love it whenever I do something you like,” aniya at hinagkan kami ng anak ko sa noo.

               

“Mommy, that’s Paeonia Suffruticosa,” turo ni Aex sa isang bulaklak na mukha lang naman kamag-anak ng rose sa paningin ko. Ang weird talaga ng utak ng anak ko.

                

Ibinaba ko tuloy siya at hinayaan kong puntahan niya ang bulaklak na mukhang pumukaw ng atensyon niya.

              

Abala ako sa pagtingin sa mga tulips at si Axel naman ay nasa harap ko. Mukhang nasisiyahan siyang kuhanan ako ng litrato.

                           

“You’re really beautiful as these flowers, sweetheart. I will forever cherish you,” nakangiti niyang wika sa akin kaya’t napangiti rin ako at mabilis niya akong kinuhanan ng litrato.

                          

“MOMMY!!!!!!!” Kapwa kami nagulantang sa sigaw na iyon at agad dumagundong ang puso ko sa kaba.

           

“A–Axel, si Aex!” sigaw ko at tumakbo kami sa pinanggalingan ng tinig… ngunit bigo kami. Wala si Axel.

                        

Napalingon ako sa bulaklak na nilapitan kanina ng anak ko at may maliit na note roon na kitang-kita.

             

Want to have him back? Then taste the bitterness of yesterday, the son of the user, and the daughter of the victim. Both of you should know that you will never be meant for each other. Wait for my call.

• X

             

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🚬

Hindi ’yan si Lola C. Huwag n’yo na balakin i-comment. HAHAHAHA.

Twenty-seven

ALEX

       

Nanginginig ako. Para akong tatakasan ng bait. Hindi ko alam ang gagawin ko—Hindi ko alam kung anong iisipin ko. Nasasaktan ako, gusto kong magwala at kwestyonin ang Nasa Itaas kung bakit nangyayari lahat nang ito, pero tila na ako nauubusan ng lakas.

                         

“Breathe, Alex. Maaayos din ang lahat,” ani Missy saka ako niyapos.

                            

“Napapagod na ’ko. When Axel left, Aex gave me reasons to live. Hindi ko alam kung anong gagawin ko. Hindi ko alam kung anong mararamdaman ko. Anak ko ’yon, Missy. He’s my greatest treasure. Siya lang ’yong ka-isa-isang taong alam kong hindi ako tatalikuran kahit na kailan,” wika ko saka isa-isa nang nagbagsakan ang mga butil ng luha mula sa mga mata ko.

                        

“Hindi ko masabing ayos lang ang lahat dahil kung si Kyree ang mawawala sa akin, baka ikamatay at ikabaliw ko. I’m really sorry for this, Alex. Mahahanap din nila si Aex,” aniya at hinaplos ang likod ko.

      

Nang hindi namin mahanap si Aex kanina ay agad namin tinungo ni Axel ang Phyrric. Kapwa kami natataranta kaya hindi namin alam kung paano kaming nakarating ng maayos rito. Agad kumilos ang mga agent at ako naman ay iniwan lang dito sa opisina kasama si Missy. Alam kong sinadya siyang ipaiwan ni Axel dahil iniisip niyang baka kung anong gawin ko.

                      

“Alex!” Kapwa kami napalingon ni Missy sa boses na iyon at nabungaran namin si Gyor na may hindi magandang ekspresyon sa mukha. “You have to go to Callia’s office,” aniya at parang kumabog ang dibdib ko sa narinig kong iyon.

                 

Hindi ko alam kung gaano ko kabilis na narating ang opisina ni Callia, basta’t naabutan ko na lamang na halos lahat ng agent ay narito.

                            

Sinalubong ako ni Axel ngunit hindi ko magawang tignan siya sa mga mata. May hindi ako maipaliwanag na emosyon sa dibdib ko.

                    

Sa halip na lumapit ako sa kaniya ay kay Callia ako lumapit. Naramdaman ko ang pagkadismaya niya sa inakto ko pero wala yata akong panahon na isipin iyon sa ngayon.

                                 

“I tried tracking some cctv footages kung saan kayo nanggaling at ang nakuha ko lamang ay video ng isang kahina-hinalang van. To my dismay, it has no plate number,” ani Callia.

            

Muli na naman pumatak ang mga luha ko. Hindi ko alam kung anong gagawin ko para lang mahanap ko ang anak ko.

                             

“Can you do anything for my son? K–Kahit buhay ko ang hingin n’yong kapalit ibibigay ko. Just give my son back to me. H–He’s just a little boy. H–Hindi niya dapat nararanasan ang ganito.” My voiced cracked. I feel so damn devatated. I feel so damn useless. Para akong walang kwentang ina. Nawala ang anak ko na halos nasa tabi ko lang mismo… at ito ako, tanging pag-iyak lang at pagmamakaawa ang magagawa.

                      

“I examined the handwriting,” ani tita Aeickel na pumukaw sa atensyon naming lahat.

                 

“Tita—”

             

“And I already saw that handwriting once,” putol nito kay Axel sa bumaling sa akin. “I saw you holding a paper with the same way of handwriting. The stroke and smoothness are both from the same person.”

     

“Wala naman po akong ibang dinadalang papel dito bukod sa mismong mga cases—” Ako mismo ang napahinto sa pagsasalita at napatutop sa labi ko sa napagtanto ko. “Could it be—I don’t think so,” wika ko ngunit umiling ng magkakasunod sa akin si tita Aeickel.

         

“Kailangan mong paghinalaan lahat kung gusto mong mahanap ang anak mo,” aniya sa akin saka tumayo at lumakad patungo sa pinto. “We’re doing the mission tonight. No need to wait for the kidnapper’s call. Wala na akong panahon makipaglaro. For now, magpahinga kayo at ikondisyon ang mga sarili n’yo,” utos niya bago tuluyang makalabas.

                           

Hindi ko alam pero kahit paano ay nakaramdam ako ng bahagyang kapanatagan sa sinabi ni tita Aeickel.

       

“SWEETHEART, kumain ka na muna,” ani Axel. Nakatulala lamang ako sa sala. “Hindi naman puwedeng hindi ka kakain—”

                                  

“You fucking shut up!” singhal ko sa kaniya at nakita ko ang pagkabigla sa mga mata niya. “How could you fucking act like your son wasn’t in danger!? Sabagay, ngayon mo lang naman talaga siya nakasama! Wala kang ideya sa kung gaano siya kahalaga!” I bursted. Siguro dahil punong-puno na nang iba’t ibang isipin ang utak ko at hindi ko alam kung kanino ko ibabaling ito.

               

“Why are you saying those things?” aniya sa akin ngunit hindi tumaas ang tono niya na lalo yatang nagpainit ng ulo ko.

                 

“Dahil wala kang pakiramdam! How could you be this fucking selfish, Axel? Nawawala ang anak mo pero akala mo wala lang sa’yo!? Nawawala ang anak mo pero nakukuha mo pa akong ayain kumain!? You’re so fucking insensitive! Nag-iisip ka pa ba!? Paano akong makakakain sa mga oras na ’to kung hindi ko alam kung kumakain ba ang anak ko!? He must be so damn scared pero ito ako at walang magawa! He must be starving pero ito ako pinaglutuan pa ng Daddy niya!? Napakawala mo namang pakiramdam!” Literal na puno ng galit at sakit ang mga salita ko. Si Aex ang pinag-uusapan… anak ko… ’yong nag-iisang anak ko na nagbigay ng lahat ng dahilan para magpatuloy ako. Noong mga panahon na sukong-suko na ako, si Aex lang… siya lang ang nagpatatag sa akin.

                    

“Paano mong nasasabi sa akin ang mga bagay na ’yan?” tanong niya sa akin saka ko nakita ang pangingilid ng mga luha sa mga mata niya. “I want to be strong for you… for the both us… for our son. Kasi kung pati ako panghihinaan, saan ka kukuha ng lakas? Nasasaktan din ako, Alex. Gulong-gulo rin ang isip ko sa mga oras na ’to pero pinipilit kong maging matatag, kasi hindi pwedeng dalawa tayong mawawasak. I have to be your emotional support. I have to be the strong one, kahit ang sakit na, kahit nakakagago na, kahit na para na akong pinapatay sa iba’t ibang isipin sa kung ano nang nangyayari sa anak natin, kailangan ko pa rin maging matatag. I’m not okay, Alex, anak ko ’yon—anak ko na hindi ko nasubaybayan ang paglaki, anak ko na hindi ko pa nakakasama ng matagal, anak ko na kailangan kong bawian ng mga pagkukulang ko. I’m not okay, but for you I’m trying. Pasensya ka na—Pasensya na kung insensitive ang dating sa’yo,” mahaba niyang wika sa akin at nakita ko ang pagbagsak ng mga luha niya.

                        

I felt the guilt. Siguro nga… Siguro nga ako ang insensitive sa aming dalawa.

                    

“Axel—”

                   

“It’s not about the time you spent with him versus the time I spent with him, kasi mas nakahihigit ka. You were always there for him. You were his superhero. Pero kung pagmamahal ang usapan, kaya kong ilaban sa pagmamahal na meron ka para sa anak natin sa pagmamahal na meron ako. He’s the only treasure I have. He’s the only son I could ever have because I am Freezell and I am cursed. I love Aex more than anything, Alex—even more than you,” wika nito saka niya ako tinalikuran.

                           

“S–Saan ka pupunta?” Hindi ko alam kung bakit iyon ang naging tanong ko sa kaniya.

                          

“I just have to breathe. I will be back before the mission,” kalmado niyang wika ngunit ramdam ko pa rin ang pait.

                         

Tumuloy siya sa pinto at nakasunod lamang ang tingin ko sa kaniya nang bigla siyang muling bumaling sa akin saka nagsalita. “You have to eat. I’m sorry kung ito lang ako. I’m sorry kung wala akong kayang i-offer sa inyo. I’m sorry for everything, Alex.”

                     

Tuluyan na siyang nakaalis at naiwan akong tulala. Naramdaman ko lalo ang pagiging mag-isa sa mga oras na ito maging ang mas higit na pangungulila sa anak ko. Pakiramdam ko, itinaboy ko ang nag-iisang taong aalalay sa akin sa mga oras na ’to.                        

       

BALISA ako habang nakatingin sa mga agents na nag-aayos ng mga baril. Natatakot akong isipin na kakailangan pa nilang gumamit ng mga bagay na iyon. Natatakot akong masaksihan iyon ni Aex at mas natatakot akong baka kung mapano ang anak ko.

                            

“I already have the location,” ani tita Aeickel na ngayon ay nakahanda na rin.

                         

“Sino-sinong sasama sa misyon, master?” tanong ni Griss.

           

“Senior elites will be the eyes, elites will do the execution,” sagot niya at napatango ang mga narito.

                    

“How did you locate the place, Chief?” tanong ni Callia.

       

“Nang malaman ko kung kanino sulat-kamay iyon, inalam ko na agad ang mga kilos niya. Habang pinagpapahinga ko kayo, tinatrabaho ko,” sagot nitong muli.

                          

“Baka among Aeickel ’yan,” singit ni Jice.

                 

“Sa unang van sasakay ang mga senior elites at sa pangalawang van naman sasakay ang mga elites. Aeignn, Alex and Axel will be on a private vehicle,” aniya at doon lamang nag-sink in sa akin ang isang bagay.

                               

“W–Wala pa po si Axel,” utal na wika ko na pumukaw sa mga atensyon nila.

                               

“He’s already at the vehicle. You two were in   a very deep tension at hindi iyon makakabuti sa pagsagip ng anak n’yo,” aniya  kaya’t napatango na lamang ako.

                    

Lumabas na kami sa likod na daanan ng Phyrric. Nagsisakay na rin ang mga senior elites at elites sa mga van na designated sa kanila.

           

Nang makasakay ako ng kotse ay lubos ang kaba ko. Nakita ko si Axel sa tabi ko na nakatingin lamang sa bintana at tila nasa malalim ba pag-iisip. Kapwa kami nasa passenger’s seat at si Aeignn naman ang driver.

                

“Maililigtas ang anak n’yo. Don’t worry. Just trust us,” aniya sa amin at pinaandar na ang sasakyan.

               

Habang daan ay hindi ko alam ang iisipin ko. Sana ayos lang si Aex. Sana hindi nila sinaktan ang anak ko. Sana pinakain nila. Sana hindi nila pinaiyak. Sa tuwing maiisip ko na baka kung ano na ang ginawa sa kaniya, parang nababasag ako… parang nadudurog ako. Iba ang anak. Kapag pala ang anak ang nasa alanganin, pakiramdam mo unti-unti ka nang pinapatay.

                 

Narating namin ang lugar at hindi ito tipikal na abandonadong lugar na madalas pinagdadalhan ng mga kinikidnap.

                    

“Here,” abot ni Aeignn sa amin ng isang laptop at nang buksan namin iyon ay kapwa kami nagulat ni Axel. Naroon sa monitor si Aex at nakagapos ang anak namin habang pumapalahaw ng iyak.

                 

“Mommy! Mommy! Save me! I’m scared po!”

     

Para akong nadudurog ng paulit-ulit sa nakikita ko. Gusto kong bumaba at tumakbo patungo sa anak ko upang yakapin ko siya.

       

Napatakip na lamang ako sa mga labi ko at pinakawalan ko ang mga impit na hagulgol ko. Naramdaman mo ang mga kamay na pumaikot sa braso ko saka niya ako niyakap. Ramdam ko na rin ang panginginig niya, na kahit hindi siya magsalita, ramdam mo na ang takot niya para sa anak namin.

             

“A–Anak ko,” wika ko saka ko pa hinaplos ang monitor ng laptop.

              

“Callia was able to hack the system,” paliwanag niya. “We will rescue Aex in no time. Just be patient. Huwag sana ninyong pangunahan ang lahat at bigla na lang kayong tatakbo palabas ng sasakyan. That will be a very foolish act.”

                

“Tinawagan mo na ba ang magulang nito? Naiirita na ako sa kakaiyak nito!” anang isang pamilyar na tinig mula sa monitor.

                       

“Sinabi ko na sa’yo, huwag natin idamay ang bata pero ipinagpilitan mo!” anang isa pang pamilyar na tinig. Kakaiba ang tibok ng puso ko sa mga oras na ito. Para akong napagtaksilan. Para akong ginago.

               

“Huwag mong pakialaman ang mga desisyon ko. Sinabi ko na sa’yo, hindi mo matatamasa lahat ng meron ka kung wala ako. At isa pa, ano sa palagat mo ang maaari kong gamitin para pakinggan nila ako? Wala,” anang naunang tinig at gulong-gulo na ako.

            

…

      

…

    

…

    

…

     

…

       

…

    

…

    

…

      

…

       

…

       

…

    

…

     

…

    

…

      

“Pia, parang awa mo ba huwag mo nang idamay ang bata! Ibalik na natin siya—” hindi natapos ng babae ang sinasabi niya kay Pia dahil sinampal siya nito.

              

“Baka gusto mong ipakalat ko lahat ng pagpapakitang-tao mo, Cathia? Baka gusto mong bumalik ka na naman sa pagiging pulubi mo. Bumalik na ang may ari, Cathia. Hindi mo na kailangan magbait-baitan dahil kusa ka na nilang aalisan ng karapatan sa kumpanya na pinagpapaguran mo.”

               

It’s Pia and Cathia. Cathia was the acting CEO of Axel’s company when Axel was gone, and Pia, was her secretary. Who would’ve thought that they will betray us…. I just want to ask… For what?

     

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🚬

Plug ko lang po ha? Baka gusto n’yong basahin iyong isa kong story WHEN SHE GRATIFIED THE SINNER. R-18 po iyon, and may trigger warning. Posted na ang blurb, prologue and chapter 1. It is a part of a collaboration series named Wrecked Reality Series. Please do support the other books too. THANK YOU PO. Iloveyou all. 🥀

Twenty-eight

ALEX

                 

“MOMMY!” Patakbo kong sinalubong si Aex habang patuloy na umaagos ang mga luha sa mga mata ko.

                        

“Baby!” Niyapos ko siya nang pagkahigpit-higpit nang makuha ko na siya sa mga bisig ko. Ibinuhos ko sa maliit na katawan ng anak ko lahat ng pag-aalala na nararamdaman ko kanina. Halo-halo at hindi ko maipaliwanag ang galak na mayroon ako ngayon lalo pa’t kasama ko na siya.

                     

Naramdaman ko ang malalaking braso na kapwa sumakop sa amin ni Aex. This is home—nag-iisang tahanan na paulit-ulit kong mamahalin at babalikan.

                             

“I–I love you both. I love you. Please, huwag na kayong mawawala ulit sa akin,” aniya at ramdam ko ang pagkabasag ng boses niya. “Hindi ko kakayanin. I’m done with suffering. I just want to have a happy family.”

        

Iniangat ko ang tingin ko sa kaniya saka ko siya nginitian habang lumuluha ako. “I’m sorry, Axel. I love you so much. Naging magulo lang ang utak ko,” wika ko sa kaniya at hinalikan niya kaming dalawa ni Aex sa noo.

                   

Naging madali lamang ang pagsagip kay Aex dahil walang tauhan sina Pia at Cathia. Agad rin na sumuko si Cathia base sa napapanood namin sa monitor ni Axel kaya’t wala nang nagawa si Pia.

                             

“Wow! Ang saya ng pamilya n’yo,” anang isang tinig at napalingon kami ni Axel doon. Nakita namin si Pia na malawak ang pagkakangisi sa amin habang nakaposas ang mga kamay niya sa likuran.

           

“Wala akong pinakitang masama sa’yo para gawin mo sa anak ko ’to,” wika ko saka ako lumapit sa kaniya at binigyan ko siya ng malakas na sampal. Akala ko ay magwawala siya dahil sa ginawa ko ngunit bigla na lamang siyang humalakhak ng napakalakas.

                          

“Anak? Patawa ka, Alex. Anak ang turing mo sa batang may nananalaytay na dugo ng manggagamit. Nakakaawa ka. Wala kang kamuang-muang sa sakit na dinanas ng taong malapit sa’yo. Mas masarap bang magmahal ng taong makasalanan?” anito at muli niya iyong sinundan ng nakakalokong tawa.

                       

“A–Alex, huwag kang makinig sa kahit anong sasabihin niya. P–Please, Alex. Magpakalayo-layo na kayong tatlo at mamuhay ng payapa,” wika naman ni Cathia na nakaposas din at kasunod lang pala ni Pia.

                         

“Hayup kang balimbing ka! Hindi na dapat kita tinulungan para maabot mo ang posisyon mo kung alam kong tataluhin mo rin ako—”

                

“Baliw ka, Pia! Baliw ka! Pati dahilan nang pagkaka-stroke ni Nanay, ikaw rin pala!” galit na bulalas ni Cathia. Naaawa ako sa kaniya. Naging gamit lang siya para kay Pia. Hindi ko man alam sa ngayon ang motibo niya ngunit sinisiguro kong pagsisisihan niya ang pangingialam niya sa anak ko.

                        

“Enough. Isakay n’yo na ang dalawang ’yan. Sa interrogation room na natin aalamin ang lahat,” sabat ni tita Aeickel at nagsisunod na ang mga agents.

                     

Iginiya ako ni Axel pasakay ng sasakyan at kapwa lamang kaming nakayapos sa anak namin na ngayon ay mahimbing nang natutulog.

                 

“I’m sorry, son. Pangako, gagawin ko ang lahat para mapanagot ang mga taong nagtangka nang hindi mabuti sa’yo,” dinig kong bulong ni Axel sa anak namin saka niya ito hinagkan sa ulo bago bumaling sa akin. “I don’t know what truth they hold against us, but always remember that I love you, Lhayanna Alex. I love you with everything I have,” aniya na ikinangiti at tango ko.

                  

“Mahal din kita.”

           

  

KAHARAP namin ngayon sina Pia at Cathia. Si Aex ay kasalukuyang nasa pangangalaga ni Mommy Avrein at tito Vience.

                    

“So what’s your intention for kidnapping Aex?” tanong ni Griss habang nagtitipa at nasa gilid naman niya kami.

             

“Maniwala po kayo sa akin. Napilitan lang akong tumulong sa kaniya dahil binantaan niya akong papatayin niya ang nanay at tatay ko,” lumuluhang wika ni Cathia na ikinatawa ni Pia.

              

“Napilitan? Ang kapal talaga ng mukha mo. Hindi ba’t kaya ka nga nakapagkamal ng salapi galing sa kumpanya ay dahil sa tulong ko? Masyado kang painosente. Hindi bagay sa’yo, gaga!” ani Pia at muling humalakhak.

                              

“Hindi mahaba ang pasensya ko mga kutong-lupa kayo. Sasagutin n’yo ’ko o ipapatapon ko na kayo agad sa black cell!?” singhal ni Griss sa mga ito.

                           

“Maayos kang sekretarya, Pia. Hindi ko alam bakit ka nagkaganiyan—”

              “Alam mo bang pinsan kita, Alex?” putol niya kay Axel at tuluyan akong nagulat sa nalaman ko.

                

“A–Anong ibig mong sabihin?”

             

“I am Eiranina Candelaria’s only daughter that happens to be Eirin Buenafrancia’s only sister—your mom. Magkapatid sa ina ang mga nanay natin, Alex. And do know what’s the funniest thing about it? They both fell inlove with the same man—with Vience Kent Montealegre.”

               

Hindi maproseso ng utak ko ang naririnig ko mula sa kaniya. Nanginginig ako. Para akong kinakapos ng hininga sa mga sinasabi niya sa akin.

                 

“A–Anong sinasabi mo? A–Ano ’tong mga ’to!?” bulalas ko saka ako bumaling kay Axel. “May alam ka ba sa mga sinasabi niya!?” tanong ko ngunit nakita ko ang pagkalito sa mga mata niya. Halatang wala siyang ideya sa nagaganap.

                         

“Parehong naging uto-uto ang mga nanay natin sa ama ng lalaking mahal na mahal mo, pinsan. Ang nanay ko ginamit, ginawang parausan, saka iniwan para sa nanay mo—na binuntis, saka hindi pinanagutan ng ama ng lalaking ’yan. May panganay kang kapatid, pero dahil sa pagiging walang bayag ng ama ng lalaking mahal mo, booooom! Nawala ang kapatid mo at muntik pang mamatay ang mommy mo,” aniya habang nakangisi. Naninikip ang dibdib ko. Para akong tatakasan ng bait sa mga oras na ito. “Hindi ba kayo nahihiya na magkasama kayo ngayon? Hindi ba kayo nahihiya na gusto n’yong bumuo ng pamilya—”

                  

“Their past has nothing to do with our presence, so stop fucking our mind with your lies!” sigaw ni Axel saka pa niya hinampas ang mesa na nasa harap namin.

      

“Oh. Why don’t you ask your parents, Axel? Alam mo bang muntik ka na rin mamatay noon habang nasa sinapupunan ka ng Mommy Avrein mo?” anito at naglungkot-lungkutan pa ng mukha na animo nang-aasar. “Alam mo kung anong nakakatawa?” huminto siya sandali at nagpakawala ng malademonyong ngisi. “Ang Daddy Luis ni Alex ang bumangga sa Mommy mo at naging dahilan kung bakit siya na-comatose. Paano n’yong tatanggapin na ang nakaraan n’yo ay mas malala pa sa inaakala n’yo?” dagdag nito at nagtatawa na animo nagtagumpay siyang sirain kami.

                       

Naramdaman kong lumingon sa akin si Axel at may poot at luha na sa mga mata niya. Hindi ko alam kung anong gagawin at mararamdaman ko. Hindi ko alam pero may galit din na unti-unting nabubuo sa dibdib ko. Napakasakit na malaman ko ang lahat nang ito.

               

“You fucking shut up!”

           

“Namatay ang nanay ko dahil sa kagustuhan na makaganti sa inyo. Tinatapos ko lang naman ang misyon niya, at hindi ako natatakot sa kahit na kanina. Handa akong mamatay. Kayo? Handa n’yo bang tanggapin na ang anak n’yo ay bunga ng pagmamahal na may poot palang pinag-ugatan?”

                       

“HINDI KITA KADUGO AT HINDI KITA KAILANMAN MAGIGING KADUGO!” sigaw ko saka ko patakbong nilisan ang interrogation room at mabilis na hinanap ang anak ko.

             

Nadatnan mo siyang kasama ang mga magulang ni Axel habang pinapakain siya ng ice cream sa may infirmary.

                

Nagulat sila nang bigla kong kuhanin si Aex at inilayo sa kanila saka ako humarap nang may luha sa mga mata ko.

                   

“T–Tito Vience, totoo ba?” nanginginig ang tinig na wika ko sa kaniya.

              

“Ano iyon, iha?”

             

“T–Totoo bang ginamit mo noon ang Mommy Eirin ko at nabuntis mo pa? T–Totoo bang hindi mo siya pinananagutan hanggang sa mamatay ang kapatid ko sa tiyan niya?”

           

Nakita ko siyang nanigas sa sinabi ko kaya’t nakumpirma kong totoo ang lahat ng sinasabi ni Pia.

                

“Oh my God, Lhayanna. Matagal na nang tapos iyon—”

             

“Pero bakit hindi n’yo po ipinaalam! Ginawa n’yo ’kong tanga! Hinabol-habol ko ang lalaking anak pala ng mga taong nagpahirap sa nanay ko!” putol ko kay Mommy—tita Avrein. Hindi ko na yata kayang tawagin siya nang ganoon matapos nang lahat ng nalaman ko.

           

“Anak!” napalingon ako sa tinig na iyon at nakita ko ang Mommy Eirin at Daddy Luis ko na narito na.

                           

Lumapit ako sa kanila saka ako yumakap. “Mom, puwede n’yo po ba kaming ilayo ni Aex? Puwede n’yo po ba kaming itago? Ayaw ko na. Pagod na pagod na po ako,” palahaw ko.

                    

“Ano bang nangyayari?” tanong ni Daddy.

                     

“Kayo po ba ang totoong dahilan kung bakit na-comatose ang Mommy ko noong ipinagbubuntis niya ako?” anang isang tinig at nalingunan namin si Axel na madalim ang awra na nakatingin sa Daddy ko.

                    

“Anong sinasabi mo—”

                     

“Both of us almost died in your hands and yet ngayon ko lang nalaman!? Minahal ko ang anak n’yo nang hindi nalalaman na anak pala siya ng taong muntik pumatay sa aming mag-ina!? Nakakagago ang mga sikreto n’yo!”

                        

“Let’s split up,” mga salitang lumabas sa mga labi ko saka ako mapait na ngumiti. “Noon pa tayo binibigyan ng rason na hindi magsama pero bakit nga ba hindi tayo nakinig? Hindi nga pala talaga tayo para sa isa’t isa pero bakit ba kasi tayo umasa? Let’s split up, Axel. Magpapakalayo ako. Magpapakalayo kami. Kakalimutan kita. Hindi ka na bahagi ng buhay ko mula ngayon—”

                        

“Ganoon na lang iyon?” putol niya sa akin saka ako ginantihan ng nginiting mapait. “Then I will fight for my son’s custody. Hindi mapupunta sa’yo si Aex.” Patda ako sa narinig kong iyon. Para niya akong binuhusan ng nagyeyelong tubig.

       

“ANO BANG PINAGTATALUNAN N’YONG DALAWA!” umiiyak na wika ni tita Avrein.

                

“MGA ANAK KUMALMA NAMAN KAYO PARANG-AWA N’YO NA!” lumuluhang wika rin ng Mommy ko.

       

“Ikakasal na kayo—”

              

“No, Dad. I’m cancelling the wedding. Hinding-hindi ako magpapakasal sa taong ’yan. Sapat na ang naging paghihirap ni Mommy sa kamay ni tito Vience. Hindi ko na hahayaan na maghirap pa ako sa kamay niya. Umalis na tayo,” aya ko sa mga magulang ko ngunit hindi sila sumunod sa akin.

              

“Our past is our past, anak. Hindi n’yo nakaraan ang nakaraan namin. Hindi sa inyo kasalanan ang mga naging pagkakamali namin. Both of you have your own lives to live. Hindi n’yo kailangan mamuhay sa nakaraan na hindi naman sa inyo. Matagal na kaming nagkapatawaran. We all moved on. Hindi n’yo kailangan ma-stuck sa isang nakaraan na hindi naman kayo damay. Huwag n’yong alisan ng kumpletong pamilya ang anak ninyo dahil lang sa nakaraan na wala naman kayong kinalaman,” wika ni Mommy ngunit umiling ako.

             

“Mom, your suffering is my suffering. You’re my mother—”

              

“Anak, your happiness is my happiness. Hangga’t nakikita kong masaya ka, lahat nang nangyari noon, wala na iyon kung kapalit naman ang kasiyahan mo,” ani Mommy saka ako niyakap. Unti-unti kong naiintindihan ang nais niyang iparating. Mahal ko si Axel… at sana patuloy na manaig ang pagmamahal na iyon sa mga oras na ’to.

           

“Axel, hindi matigas ang puso namin ng Mommy mo. Hindi mo kailangan magalit sa tito Luis mo dahil lang sa kasalanan niyang iyon. Our lives are for us to live, not for you to be scared of. Maging masaya kayo kung mahal n’yo ang isa’t isa.”

                          

Tumingin ako kay Axel at nakita ko ang blangko niyang ekspresyon na ikinakaba ko.

                

“How can I still look at Alex the same way as before after knowing that her father almost killed my mom and me? How? Please tell me. I’m begging all of you.”

      

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🚬

You can refer to chapter 31 of My Naughty Boastful Boss regarding this chapter. Pasensya na po kayo ha? Jejedays ko ang story ni Vience at Avrein. Pakipagtiisan muna hangga’t hindi ko pa po nae-edit. Thank you.

LAST TWO CHAPTERS THEN EPILOGUE.

VOTE | COMMENT

Twenty-nine

ALEX

               

There are things and situations that aren’t meant for us—and that’s for sure. Iyong mga bagay na kahit anong pilit natin, hindi mangyayari? Iyong mga bagay na kahit anong subok ang gawin natin, hindi talaga uubra? Masakit man isipin pero may mga hindi talaga para sa atin kahit ano pang pakikipaglaban ang gawin natin.

                     

“Mommy?” Nakuha ni Aex ang atensyon ko sa pagsasalita niyang iyon. Nginitian ko ang anak ko saka ko siya tinanguan.

                      

“Continue doing your art, baby. Okay lang si Mommy,” wika ko sa kaniya na ikinangiti niya rin sa akin.

                   

Despite of everything, I have my son with me. Kahit na talikuran ako ng iba, may anak ako na mananatiling akin talaga.

                

“Namimiss mo?” Napalingon ako kay Missy na katatapos lamang patulugin si Kyree.

                         

Ngumiti ako sa kaniya ng mapait saka ako tumango. “Sino namang hindi makakamiss sa gago na ’yon? Kaya lang sobrang gulo ng utak namin pareho, naiintindihan ko naman ’yong paglayo niya at hindi pagpapakita,” sagot ko kay Missy at tumango siya sa akin.

                 

“Ako nga, dalawang taon hindi nagpakita kay Hudsen—”

                

“Iyan ang hindi ko maintindihan kay Axel, Missy. Lagi na lang siyang nawawala sa buhay namin ng anak niya. Minsan nga napapaisip ako kung masyado lang ba siyang nag-eenjoy sa patago-tago niya kaya niya ’yon ginagawa.”

             

“Magulo lang talaga siguro ’yong isip niya. Hindi rin naman madaling tanggapin na muntik silang mamatay ng Mommy niya sa kamay ng Daddy mo,” sagot ni Missy sa akin.

                      

“Pinahirapan ng Daddy niya ang Mommy ko, pero dahil ipinaintindi ng Mommy ko na nagkapatawaran na sila at piliin ko ang maging masaya, mas pinili ko na lang ang makalimot. Hindi nagbago ang pagmamahal ko sa kaniya, kasi iyon ako, Missy. Mahal ko siya regardless of anything. My love for him is greater that the pain of yesterday, but he couldn’t see that love—mas pinili niyang magbulag-bulagan. Hindi niya man lang ba namimiss ang anak niya? Dalawang linggo na niyang hindi nakikita tapos sasabihin niya ipakikilaban niya ang kustodiya? Para siyang isang malaking joke.”

        

“Magulo lang ang utak n’on—”

                 

“Naging magulo rin ang takbo ng utak ko pero hindi ako kasing makasarili niya,” wika ko saka ako naupo sa sofa katabi ni Missy. Narito na naman ang mabigat na pakiramdam sa dibdib ko. “He cheated on me before pero dahil may rason siya, I accepted him back. Ipinagpalit ko lahat ng sakit na binigay niya noon para sa pagmamahal na mayroon ako. He once again left me and I really thought that he died, but when he came back, I welcomed him with open arms. Kasi ito ako—laging nandito lang, laging naghihintay. Ngayon ito na naman, gusto niya na naman na umintindi ako at maghintay. Hindi ba niya naisip na baka napapagod na ’ko? Kung isusulat ang istorya namin, puro sa akin lang ang pasakit kahit pa may mga sakripisyo siya. Ako lagi ’yong nasasaktan. Ako lagi ’yong umiintindi. Ako lagi ’yong naghihintay.”

              

I felt Missy tapped my shoulder at kaya’t napaangat ang tingin ko sa kaniya. Nakita ko siyang nakangiti sa akin.

                                

“Those pieces will fall to their proper places at the right timing. Huminga ka na muna. Magpahinga ka kung kailangan,” anito na ikinatango ko. “Wala naman masamang mapagod, huwag ka lang munang sumuko.”

               

Paano bang hindi susuko kung ’yong nasa kabilang dulo, hindi mo alam kung lumalaban pa ba.

  

“TITO-PAPA!” salubong ni Aex kay Gray sa airport. Nagpasundo ang walanghiya kong kaibigan. Magpanggap daw akong asawa niya dahil gusto siyang pikutin n’ong isang stewardess, pero paulit-ulit niya raw na sinasabing may asawa na siya.

                            

“Big boy!” salubong rin ni Gray kay Aex saka niya ito binuhat at kinarga.

                              

“Oh, nasaan ’yong babae?” bulong ko sa kaniya saka ako kunwaring umangkla sa braso niya.

                   

“Nandiyan lang sa likod. Balak ko sanang dumeretso sa agency n’yo. Hihingi lang ako ng tulong, kahit taga-bantay lang sa loob ng dalawang buwan. Hindi talaga ako mapanatag sa babaeng ’yon. Para siyang aswang na bigla na lang sumusulpot kung nasaan ako,” ani Gray sa akin at nahalata ko ang takot sa kaniya. He’s not gay, pero ayaw sa lahat ni Gray ay stalkers dahil na-trauma na siya noong highschool kami. Nagkaroon siya ng stalker na ini-lock siya sa gym para pagtangkaan ng hindi maganda.

             

“Sige lang. Ako na ang maglalapit ng kaso mo kay tita Aei. Kumain na muna tayo, hindi pa kami nanananghali ni Aex,” wika ko sa kaniya at nginitian naman niya ako. Nai-kwento ko na sa kaniya through phone ang nangyari sa amin ni Axel at puro magagandang salita lang ang ibinigay ni Gray sa akin. Kung mahal ko raw intindihin ko, kung mahal ko raw kahit masakit na aasa pa rin ako. He’s just too understanding. Kung wala sigurong Axel, tatanggapin ko siya sa buhay ko.

                      

Papasok na kami ng isang restaurant nang mapuwing ako. Kahit anong kusot ko ay ayaw matanggal ng puwing kaya’t hinatak ko ang braso ni Gray na hindi pala napansin na napuwing ako.

                    

“What happened?” tanong niya saka inabot sa akin si Aex.

            

“Napuwing ako,” wika ko. Tinignan naman niya ang mata ko saka niya ito hinipan.

                    

“Wala na ba?” tanong niya. Kinurap-kurap ko ang mata ko at nawala na nga.

      

“Wala na—”

                 

“Baka gusto n’yong kayo na lang ang magpakasal?”

               

“DADDY!” ani Aex saka nagpapasag at pilit na sumasama sa Daddy niya. Gulat na gulat ako na makita ko ngayon si Axel. Humaba ang buhok niya, nagkaroon din siya ng bigote at balbas.

                     

“A–Anong ginagawa mo rito?” utal na tanong ko sa kaniya at tila namahika ako na iabot si Aex sa kaniya.

                         

“Panahon na para mag-usap tayo,” aniya at bigla na lamang akong hinatak at kinaladkad.

                                    

“Just shut up, Alex. I’m fucking jealous right now!” sigaw niya na nakapagpatahimik sa akin.

                  

Isinakay niya si Aex sa likuran at nilagyan ito ng seatbelt at ako naman ay pinasakay niya sa shotgun seat.

                                         

Ayokong magbunganga na naririnig ng anak ko kaya’y mas pinili ko na lamang na manahimik.

           

Wala mang dalawampung minuto ay narating namin ang bahay ng mga magulang niya. “You wait here,” aniya at kinuha ang anak namin sa likuran saka niya pinasok sa loob ng bahay. Ilang minuto lang ay nakabalik na siya at muli nang sumakay ng sasakyan.

                            

“Saan mo naman ako dadalhin ngayon—”

                

“Sa isang lugar kung saan tayo pwedeng magsigawan at magtalo na hindi naririnig ng anak natin. Alam kong nangingilag ka na marinig niya tayong nag-aaway kaya iniwan ko siya sa mga magulang ko,” putol niya sa akin nang walang emosyon.

                      

“Bigla ka na lang sumusulpot—”

                      

“Hindi ako biglaang sumulpot lang. Lagi akong nasa lugar kung nasaan kayo ng anak ko. Huwag mo na ’kong pikunin pa, Alex. Selos na selos ako ngayon, hindi ko alam kung anong magagawa ko,” aniya at mas pinaarangkada pa ng mabilis ang sasakyan.

      

“Lagi mong dinadamay si Gray na wala namang kamuang-muang—”

                  

“Sa akin ka, Alex. Stop saying that name. Lalo mo lang akong iniinis. Baka imbes na mag-usap tayo, mauwi tayo sa gigil ko sa’yo,” aniya saka ako nilingon at nakita ko ang kaseryosohan at pangununot ng noo niya. “Why the fuck are you smiling?” tanong niya at muling ibinaling sa daan ang tingin niya.

            

Hindi ko rin naman namalayan na napangiti na pala ako. Napakarupok at babaw ko talaga. Nakakagago!

                              

“Just drive,” tanging sagot ko sa kaniya.

                       

Nakarating kami sa dulo ng isang bangin at mula rito ay tanaw mo ang maingay na lungsod. Parang ganito rin ’yong pinuntahan namin noon sa Baguio.

             

“Now talk,” aniya nang kapwa na kami makababa ng sasakyan.

                

“Bakit ngayon ka lang nagpakita?” tanong ko sa kaniya.

                         

“Because I am jealous and I felt so threatened. Huwag ka nang lalapit sa Gray na iyon kahit na kailan—”

               

“Kaibigan ko ’yon!” putol na singhal ko sa kaniya.

                 

“I don’t care. Nagseselos ako sa kaniya. Period!” pag-amin niya saka ako tinitigan. “Gusto mo bang pinagseselos mo ’ko?” tanong niya galing sa kung saan.

                            

“Gago ka ba? Bakit ko naman gugustuhin na pagselosin ka?”

                      

“Kasi gusto mong nararamdaman na mahal na mahal kita,” sagot niya sa akin saka ako nginisian.

                    

“Hindi mo nga ako kayang tignan gaya nang dati, ’di ba? Paano mo ’ko magiging mahal na mahal?” may sumbat sa tono ko, ngunit wala akong pakialam.

                  

Nawala ang ngisi sa mga labi niya at napalitan iyon ng kaseryosohan. “I was wrong. Mahal pala kita. Mahal pala talaga kita kahit na anong mangyari. Mahal kita kahit nasasaktan ako, mahal kita kahit nahihirapan ako, mahal kita sa kahit anong sitwasyon. Mahal kita kahit sinasabi ng mundo na hindi kita puwedeng mahalin. Mahal kita kahit na dinidikta ng utak kong dapat magalit ako sa’yo. Mahal kita kahit na ang gago nang lahat nang ginawa ko sa’yo. Mahal kita. Mahal na mahal pala talaga kita, Alex.”

                   

Napakagat ako ng pang-ilalim kong labi sa narinig kong iyon mula sa kaniya. Naninikip ang dibdib ko dahil parang gusto kong pumalahaw ng iyak sa mga narinig ko.

                     

“Bakit kasi ang hilig-hilig mong bigla na lang akong iwan!?” sumbat ko sa kaniya saka ako napaupo at napayuko sa mga tuhod ko saka ako umiyak na animo batang inagawan ng kendi. “Bata pa lang ako mahal na mahal na kita pero lagi mo ’kong pinaghihintay at pinapasakitan. Naiinis na ’ko sa’yo, Axel. Kahit na napakatarantado mo mahal na mahal din kita!”

              

Narinig ko ang yabag niya palapit. Hinawakan niya ako sa magkabilang balikat saka ako itinayo at niyakap.

                         

“Nag-isip lang ako. Nagpalamig. Gusto kong klaruhin ang utak at puso ko. Gusto ko lang kusa kong mapagtanto na hindi ko kaya na mawala kayo sa’kin, and luckily I did. Hindi basurang nakaraan ang magpapahiwalay sa atin. In the end, those were just painful past of our parents, wala tayong ni katiting na kinalaman. Tama sila, we both have our own lives to live, hindi tayo puwedeng mamuhay sa nakaraan na sila naman ang gumawa—Ouch!” Pinaghahampas ko siya sa dibdib kaya napabitaw siya sa akin at naging tsansa ko iyon para maitulak siya palayo.

                   

“Alam mo naman pala, pero pinili mo pa rin akong pahirapan. Gago ka!” nakanguso kong sumbat na ikinatawa niya.

                        

“You look like a snail, sweetheart.”

                 

“Sira-ulo!” singhal ko. Ginagago pa rin niya ako kahit napipikon na ’ko.

                      

“Sira ulo ako?”

                    

“Oo! Gago pa!”

              

“Gago ako?”

                   

“Oo!”

                 

“Pero papakasalan mo pa rin?”

               

“Syempre!”

      

Shit.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🚬

Last 1 chapter then Epilogue. Sana ngayon ko rin maisulat. Hehe.

Thirty

AXEL

Hindi ko mapigilan ang mabilis na pagpintig ng puso ko habang nakatingin ako sa kaniya-sa babaeng naglalakad ngayon sa gitna habang kasama niya ang Daddy niya. She’s too beautiful. She’s like an angel in her white wedding dress.

PERFECT

By: Ed Sheeran

I found a love for me

Oh darling, just dive right in and follow my lead

Well, I found a girl, beautiful and sweet

Oh, I never knew you were the someone waiting for me

’Cause we were just kids when we fell in love

Not knowing what it was

I will not give you up this time

Tila unti-unting bumabalik sa akin lahat ng napagdaanan namin. Lahat ng sakitan, mga dramahan, paghihiwalay at sagutan. I’m glad that she’s still my end game. Pangarap ko lang dati na maikasal sa kaniya ngunit ngayon totoo na. I am a jerk-an asshole, kaya hindi ko alam kung paano niya akong patuloy na minamahal. She’s too genuine.

But darling, just kiss me slow, your heart is all I own

And in your eyes, you’re holding mine

Baby, I’m dancing in the dark with you between my arms

Barefoot on the grass, listening to our favourite song

When you said you looked a mess, I whispered underneath my breath

But you heard it, darling, you look perfect tonight

Nakatingin siya direkta sa akin habang dahan-dahan nag paglalakad niya. Kakaiba ang tibok ng dibdib ko.

Ngumiti ako sa kaniya saka ako marahang umiling. “Please, sweetheart, don’t run,” bulong ko na mukhang nakuha niya ang buka ng mga labi ko. She smiled back at me and shooked her head.

“I won’t,” bulong niya pabalik at nakita ko ang mga luha sa mga mata niya. “This is my dream. You are my dream, Axel,” dagdag pa niya at tila gusto ko na lamang siyang hilahin at yakapin ng napakahigpit.

Well I found a woman, stronger than anyone I know

She shares my dreams, I hope that someday I’ll share her home

I found a love, to carry more than just my secrets

To carry love, to carry children of our own

We are still kids, but we’re so in love

Fighting against all odds

I know we’ll be alright this time

Who would’ve thought that the woman I hurted over a thousand times will end up here with me, in front of the Lord. Parang isang malaking kalokohan, pero higit akong nagpapasalamat sa Nasa Itaas sa pagbibigay Niya kay Alex sa akin. No matter how messed up I am, He still blessed me with this beautiful creation of His-my dearest Alex.

Darling, just hold my hand

Be my girl, I’ll be your man

I see my future in your eyes

Baby, I’m dancing in the dark, with you between my arms

Barefoot on the grass, listening to our favorite song

When I saw you in that dress, looking so beautiful

I don’t deserve this, darling, you look perfect tonight

Kahit anong isip ang gawin ko, napakasuwerte ko sa kaniya-sa katatagan na mayroon sita. I wasn’t there when she had our son. I wasn’t there when she had her cravings, when she had to pee at night because of pregnancy, when she had to be rushed at the hospital, when she had to stay late at night for our son, when she prepared his 1st birthday, when she had to be the strongest woman for not having a partner while raising a child.

Baby, I’m dancing in the dark, with you between my arms

Barefoot on the grass, listening to our favorite song

I have faith in what I see

Now I know I have met an angel in person

And she looks perfect

I don’t deserve this

You look perfect tonight

My Alex-she will always be the strongest woman for me. She endured so much just to meet me at the end of her path. She endured everything just to reach her happy ending. I don’t deserve her, but I will do my very best to be the most deserving man for her.

Nang makalapit na sila sa akin ay inabot ko na ang kamay niya na ibibinibigay sa akin ng Daddy niya.

“Never let her feel alone again, Axel. She endured too much. Pasayahin mo ang anak ko, iyon lang ang hinihingi ko sa’yo,” anang Daddy niya saka ako tinapik sa balikat. Ngumiti ako rito saka ako tumango.

“I will, tito Luis. I will be by her side forever,” sagot ko at ngumiti rin ito sa akin bago na tumungo sa upuan niya.

Tinignan ko si Alex at nakita ko siyang nakatingin na rin sa akin. “I love you,” I whispered.

“Mahal din kita. Mahal na mahal din kita,” aniya at muli na naman may mga luha sa mga mata niya kaya’y hindi ko napigilan na hagkan ang mga luha na iyon kahit pa may suot siyang belo.

Humarap na kami sa pari at nakangiti na ito sa amin.

“All stand, including our couple and witnesses,” anang pari. “Dearly beloved, you have come together into the house of the Church so that in the presence of the Church’s minister and the community your intention to enter into Marriage may be strengthened by the Lord with a sacred seal. Christ abundantly blesses the love that binds you. Through a special Sacrament, he enriches and strengthens those he has already consecrated by Holy Baptism, that they may; be faithful to each other for ever and assume all the responsibilities of married life.”

“Axel Leindeyl Montealegre and Lhayanna Alex Almeda, have you come here to enter into Marriage without coercion, freely and wholeheartedly?”

“I have.”

“I have,” magkapanabay naming sagot ni Alex.

“Are you prepared, as you follow the path of Marriage, tolove and honor each other for as long as you both shall live?”

“I am.”

“I am.”

“Since it is your intention to enter the covenant of Holy Matrimony, join your right hands, and declare your consent before God and his Church,” anang pari saka niya pinag-isa ang kamay namin ni Alex.

Tumingin ako kay Alex at nakita ko na naman ang mga luha niya. Mabuti na lamang talaga at mukhang waterproof ang makeup niya.

“Ang batang hahabol-habol sa akin noon, ito na ngayon, magiging asawa ko na. Sinong mag-aakala na rito tayo hahantong? I ruined your teenage years, I hurted you in past but here you are in front of me-still choosing me over na over again. Nagayuma ba kita?” I paused for a moment and I laughed. Narinig ko rin na nagtawanan ang mga bisita. “Sabi ko noon, kailangan kitang palayain kasi baka hindi ka para sa’kin, baka kamatayan talaga ang dulo ko, at hindi sa’yo. Sabi ko noon, pasasayahin lang kita saglit para may memories akong babaunin sa paglisan ko, but then our twisted fate got more twisted. I came back-pero bakit ganoon, ’no? Ibang katauhan na ako’t lahat pero paulit-ulit mo pa rin akong tinanggap at minahal. You always make me feel that I am the only man in your life. You always make me feel that your love for me was the greastest. Napakaswerte ko sa’yo. Wala na akong hihilingin pang iba dahil sa dami nang tiniis mo para sa akin, ito ka pa rin, nasa harap ko, handa pa rin akong pakasalanan kahit na gaano kalabo itong utak ko. Nandito ka pa rin sa harap ko kahit halos puro pasakit ang binigay ko, kahit puro paghihintay ang ginawa mo para lang umabot tayo rito. Alex… My dearest Lhayanna Alex Almeda, the mother of my son, the only woman that I would give my whole life to spend with, mahal na mahal kita. You are the greatest gift I ever received from above aside from our son. Patuloy ko kayong mamahalin… habang buhay ko kayong poprotektahan.”

“Axel Leindeyl Montealegre, do you take Lhayanna Alex Almeda, to be your lawfully wedded-wife, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do you part?”

“I do, Father.”

Lumapit ang anak namin na siyang ring bearer. Kinuha ko ang singsing na para sa Mommy niya at hinalikan ko siya sa noo. Isinuot ko kay Alex ang singsing saka ko pinahid sandali ang mga nangingilid kong luha at ngumiti sa kaniya.

“Father puwede pa po bang umurong? Itong pinakakasalan ko, pinaiiyak na ’ko wala pa man,” ani Alex sa pari na ikinatawa nito.

Humarap siya sa akin saka ako nginusuan. “Axel na mapang-iwan, Axel na mahilig magpahintay, Axel na manhid, Axel na malihim. Iyan ka-iyan ka, pero tanggap ko lahat ’yan, kasi nga iyan ka. ’Yan ’yong lalaking mahal na mahal ko. ’Yan ’yong lalaking kahit gaano pa ako mapagod, hinding-hindi ko susukuan. Ilang beses mo ba akong iniwan at tinalikuran? Isa? Dalawa? Tatlo? Napagod na ’kong magbilang, pero lahat nang iyon may sapat kang rason-meron kang valid na dahilan. Sabi ko noong inakala kong namatay ka, magpapatuloy ako, pero hindi na ako magmamahal ulit, kasi para sa akin, ikaw lang, kahit wala ka na, ikaw pa rin. Sabi ko noon, mabubuhay naman kami ng anak natin, kakayanin ko-kakayanin namin. Tapos bigla ka na lang bumalik. Siguro dahil sa sobrang kilala ka ng buo kong pagkatao, kahit baligtarin pa ang mundo, mahahanap at mahahanap kita-kasi para sa akin ka naman talaga. Hindi ko kayang magmahal ng iba. Sa huli, bumabalik at bumabalik pa rin ako sa katotohanan na ikaw lang talaga. Kahit gaano nakakapagod, kahit gaano nakakapangsuko, kapag ikaw na ang pag-uusapan, handang-handa pa rin akong lumaban. I love you so much, Axel! Ikaw at ikaw lang, hindi magbabago. Mamahalin kita hangga’t nabubuhay ako. Bibitaw lang ako at susuko sa’yo, kapag pagot na ang hinga ko. Mahal kita, hindi ’yon magbabago.” Nararamdaman kong nahihirapan siyang magsalita dahil sa kakaiyak kaya’t tila nagiging siga ang dating ng mga salita niya pero ramdam ko ang sinseridad… ramdam ko ’yong pagiging totoo.

“Lhayanna Alex Almeda, do you take Axel Leindeyl Montealegre to be your lawfully wedded-husband, to have and to hold, from this day forward, for better, for worse, for richer, for poorer, in sickness and in health, until death do you part?”

“I do po, Father.” Kinuha rin niya ang singsing kay Aex at hinalikan din ang anak namin sa pisngi saka niya isinuot ang singsing sa akin.

“May the Lord in his kindness strengthen the consent you have declared before the Church and graciously bring to fulfillment his blessings within you. What God has joined, let no one put asunder. I now pronounce you husband and wife. Our dearest groom, you may now kiss your bride.”

Unti-unti kong inalis ang belo na suot niya. Nang makita ko nang buo ang mukha niya ay mas lalo akong namangha sa gandang taglay ng asawa ko.

“I love you, Mrs. Montealegre.”

“I love you, Mr. Montealegre.”

And we sealed our marriage with a kiss. This is the real definition of paradise…. being married to the only woman I love-to the only woman that I am willing to give up everything just to end up being with her at the end of the road.

Lhayanna Alex Almeda-Montealegre, you are now mine… with God’s consent.

–

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🥀

VOTE | COMMENT

PROCEED WITH EPILOGUE. SABAY KONG PINUBLISH. 😊

EPILOGUE

ALEX

“Baby boy, tara na sa kwarto mo, papatuligin na kita,” wika ko sa anak ko na ngayon ay nakikipaglaro pa rin sa Daddy niya ng leggo.

“Okay po,” aniya saka bumaling sa Daddy niya. “Daddy, tomorrow po let’s watch documentary series.” Wala naman nagawa ang Daddy niya kung hindi ang mapatango. Natatawa ako sa kanila. Bibo ang anak ko-itong Daddy niya, ayaw ko na lang mag-talk.

Kumarga sa akin si Aex at nang lalakad na kami patungo sa kwarto niya ay bigla na lamang nagsalita si Axel.

“Sweetheart, ako huwag mong patulugin mamaya. I’m ready,” aniya sa akin at napaismid na lang ako sa kaniya. Kahit na kailan talaga!

Inihiga ko si Aex at saka ko siya marahan na pinikpik sa hita. Madali lang patulugin ang anak kong ito na animo matanda na kung mag-isip.

Ilang minuto lang ang lumipas ay naiwan ko na siya at tumungo ako sa sala kung saan naabutan ko si Axel na busy na nanonood ng ameeican football. Tumabi ako sa kaniya saka ako humilig sa dibdib niya. Naramdaman ko naman na hinaplos niya ang buhok ko.

“Pagod ka?” tanong niya sa akin.

“Hindi naman. Pinadala na sa island kanina si Pia pagkatapos siyang makausap ni Mommy. Para na siyang nasisiraan ng bait kaya minabuti na lang nila tita Aeickel na sa isla na siya dalhin dahil baka manggulo lang siya sa black cell,” sagot ko at naramdaman kong tumango siya.

“Gusto mo na bang magpahinga?” tanong niya ngunit hindi ko iyon pinansin, sa halip ay inabot ko ang photo album ba nasa table na katabi nitong sofa na inuupuan namin.

Binuksan ko iyon at inabot ko sa kaniya ang isang larawan.

“What the fuck!? Bakit nakahiga silang lahat sa harap ng delivery room!?” gulat na gulat na wika niya at natawa ako.

“Nakuhanan ’yan ni Griss. Nanganganak akong kasalukuyan diyan.”

“I missed that part again—”

---

Naramdaman ko ang pananakit ng tiyan ko at kasalukuyan akong nasa Phyrric. Ngayon ko kasi pinasa ang application ko.

“J-Jice,” tawag ko sa babaeng kakaraan. Kilala ko siya dahil naroon ako nang ikasal sila ni Laeven.

“Yes, buntis na makinis?” tanong niya sa akin saka ako tinaas-taasan ng dalawa niyang kilay.

“M-Manganganak na yata ako,” wika ko at nakita ko ang gulat sa mga mata.

“Ay, shutangena! Sandali! Tatawagin ko ang mga x-batallions!” aniya at bigla na lamang lumipad sa kung saan.

Bawat hagod ng tiyan ko ay para akong papapanawan ng malay. Napakasakit.

“Alex-Hala putang ina!” ani tito Nigel na kapapasok lamang ng Phyrric at nabungaran ako. Mukhang alam niya na kung anong nangyayari sa akin, pero wala siyang ideya kung ano na ang nangyayari sa kaniya. Bakit ganito?

“T-Tito Nigel, tulong po-”

“Sino’ng dakila? Sino ang tunay na baliw?

Sino’ng mapalad? Sino’ng tumatawag ng habag?“ pagkanta niya na pumutol sa sinasabi ko saka niya biglang inikot-ikot ang dalawang hintuturo niya sa isa’t isa.

“Dad. What are you doing?” tanong ni Aeignn na kadarating din.

“A-Aeignn. Manganganak na ’ko. Tulungan mo ’ko. I’m-”

“’Tang ina! I’m sorry, I can’t be perfect!” aniya at nagaya na siya kay tito Nigel na animo nawawala sa sarili.

Hindi ko alam! Hindi ko alam kung anong nangyayari!

“Alex! Nandito na si amo-Ay shutangena, mga mental patient!” sigaw niya nang makita niya sina tito Nigel at Aeignn na animo mga ballerina habang naka tip-toe ang mga paa at nagsasayaw.

“They are at it again,” ani tita Aeickel saka ako inalalayan. “I will bring Alex to the hospital, you call ate Avrein, Jice,” utos niya kay Jice saka ako iginiya palabas ng Phyrric.

“T-Tita, ano pong nangyayari?” tanong ko habang nakahawak sa tiyan ko.

“Manganak ka lang. Mga baliw ang mga lalaking Freezell. Takot sa panganganak,” aniya kaya’t napatango na lamang ako kahit hindi ko naman nakuha.

Ilang minuto ang lumipas at narating na namin ang ospital ngunit sa gulat ka ay narito yata ang buong pamilya ng mga Freezell. Napangiti ako dahil kahit wala na si Axel, nandito pa rin sila para sa amin ng anak ko.

“MGA HUNGHANG! BAKIT BA KAYO NAGSISAMA!?” Sigaw ni Lola Cassandra ang namayani sa entrada ng ospital.

Hindi ko alam kung anong nangyayari ngunit hindi siya pinansin ng mga narito-nina Lolo Led, Lexir, Leriz at Loard. Maging si tito Vience ay tila nawalan din ng pakialam kay Lola Cassy.

Isinakay ako sa stretcher at akala ko ay maghihintay na lamang sila sa akin ngunit nagulat ako nang pumila silang lima sa likod ng stretcher ko na animo ba ipu-prusisyon ako.

“Are you ready, boys!?” ani Lolo Led. Lolo ni Axel.

“Aye aye captain!” sagot naman n’ong apat.

Bigla na lamang silang tumingkayad saka bumanat ng isang awitin na ikinagulat kahit ng ilang pasyente.

“All the single ladies, all the single ladies

All the single ladies, all the single ladies

All the single ladies, all the single ladies

All the single ladies! Now put your hands up

Up in the club, we just broke up

I’m doing my own little thing

Decided to dip and now you wanna trip

Cause another brother noticed me!“ sabay-sabay nilang pagkanta saka pa nila ipinitik ang pwet nila patagilid at pinalo-palo iyon. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o iintindihin ko ang hilab ng tiyan ko.

“TARAY NG MGA LOLONG GWAPOGI! BEYONCÉ ANG PEG! SA SUSUNOD PAKITAAN N’YO NAMAN KAMI NG PUSSYCAT DOLLS TUTAL LAHAT KAYO MAHILIG SA PUSSY!” hiyaw ni Jice na narito na pala.

“Ipasok n’yo na si Alex sa delivery room,” utos ni tita Aeickel ngunit nagulat na lamang kami nang hawiin ng mga Lola ang mga nurse na nagtutulak sa stretcher ko at sila amg pumalit.

“Pambihira! Ang apo ko Aei, baka mapano!” dinig kong sigaw ni Mommy Avrein.

“Brooom! Brooooom! Brooooom!” bwelo nilang lima at may pasipa-sipa pa sila sa sahig na animo kabaya na nagpa-plano nang tumakbo.

Jusko po! Baka manganak ako nang wala sa oras sa mga ginagawa nila!

“MGA WALANG HIYA! MGA WALANG GMRC!” sigaw ni Lola Cassy at sa gulat ko ay bigla na lamang silang huminto.

“LED! ANONG IBIG SABIHIN NG GMRC!?” sigaw ni Lolo Loard na nakapagpatahimik sa lahat ng narito.

“German Machinegun Bratatatataaaaat Combat! LET’S GO!” sagot naman ni Lolo Led at bigla na nila akong tinulak habang gumagawa sila ng tunog-motor sa mga labi nila.

“Broooom! Broooooom! Broooom!”

“Shutangena! HAHAHAHA! Ang benta n’ong German Machinegun Bratatatataaat Combat!” dinig kong pahabol na tawa ni Jice.

Amg bilis nang pagtutulak nila sa stretcher ko. Akala mo ba talagang may ide-deliver sila-

“Sa Shopeepipipipi. Ang damimimimi. Bumililililili, sa Shopee! Free Shippingpingpingping. CODDDDD. Ang dalilililili, sa Shopee!” anila at gusto ko na lang matae sa nerbyos at gulat sa bilis ng transition nila. Talaga palang ide-deliver nila ako!

“Who lives in a pineapple under the sea? SpongeBob SquarePants! Absorbent and yellow and porous is he! SpongeBob SquarePants! If nautical nonsense be something you wish. SpongeBob SquarePants! Then drop on the deck and flop like a fish! SpongeBob Squarepants-Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Chutchurutchutchu dora. Dora, dora, dora the expolorer! C’mon vàmonos , everybody let’s go! C’mon let’s get do it. I know that we can do it!” halo-halong kanta nila habang kumakaway-kaway pa na animo mga beauty queens at nagfa-flying kiss sa mga nadadaanan naming pasyente at nurses!

Nang marating na namin mismo ang harap nang delivery room at bigla silang sumaludo sa pintuan at sabay-sabay na sumagaw. “LAZADA DELIVERY PO! KAMUKHA PO NAMIN ANG ENDORSER NA SI LEE MIN HO! PASS NA PO SA SHOPEE, SI WILLIE REVILLAME KASI!”

Sinalubong ako ni Mamita Yna at ipinasok ang stretcher ngunit nagulat na lamang ako nang bigla siyang hinatak ni Lolo Loard.

“Me and my jowa! Waaaaak! Magpapa-anak na siya, magpapa-anak na siya! Waaaaaaak! Magkaka-apo na, magkaka-apo na-”

Biglang pinitik ni Mamita Yna sa noo si Lolo Loard. “Just pass out, weaklings,” aniya at tila magic word iyon dahil bigla na lamang hinimatay silang lahat sa mismong pintuan ng delivery room.

BLAAAAAG!

---

“Don’t worry, Axel. Kapag si Aeiryn ang manganganak, sisiguraduhin kong kumpleto kayong lahat na granada. Gusto mo rin kasing makita ng performance ng iba,” wika mo nang nakangisi sa kaniya.

“Parusa ko ba ’yon dahil hindi ako nakasaya noong sa’yo?” tanong niya.

“Oo,” tipid na sagot ko ngunit nagulat na lamang ako nang buhatin niya ako na tila bagong kasal! “A-Anong ginagawa mo!?”

“Ako rin, sweetheart. May parusa sa’yo.”

Shit.

[WARNING! R-18]

Akala ko ay nagbibiro lamang siya ngunit marahan niya akong iniupo sa massage chair na narito sa may kwarto namin.

“Bakit dito? Puwede namang sa kama-”

Bigla na lamang niyang in-on ito at naramdaman ko ang vibration. “Just be at peace, sweetheart.”

Papaano? Paanong kakalma kung ganito?

Hinubad niya ang mga damit ko at mabilis lamg akong nagpaubaya. Bakit naman hindi? Hindi lang isang daang beses na kaming nagniig. Hindi papayag si Axel na lilipas ang isang linggo, na hindi siya makakawalo.

Nang natanggal na niyang lahat ang saplot ko ay kinuha niya ang bra ko saka niya kinuha ang magkabilang strap nito. Ginamit niya ang mga ito na panali sa mga kamay ko sa arm rest ng massage chair. Here he goes again.

I am fully naked in front of him and all I could see was the burning desire in his eyes.

“Ready?” aniya at marahan akong napatango.

Sinimulan niya akong halikan sa noo, pababa sa mga labi mo. Ramdam ko ang uhaw niyang halik na animo nais niyang magmalabis ngunit pinipigilab niya ang sarili niya.

“Just do it, Axel. Let me feel it all,” I said between our kisses that has lit something in him. He kissed me more aggressively as if wanting and craving for more.

“Mmmm….” I moaned in pleasure.

Bumaba ang halik niya patungo sa leeg ko habang ang mga kamay niya ay naglulumikot na sa katawan ko.

Halos mabaliw ako nang ang mga labi na niya ang sumasamba sa kanang dunggot ko habang ang mga daliri naman niya ay nagsisimula nang sumamba sa basa kong pagkababae.

Hindi ko alam kung anong dadamhin ko sa mga oras na ito. Ang vibration ba na galing sa massage chair, o ang sarap na ibinibigay ng mga labi at daliri niya sa mga bahagi ng katawan ko.

“A-Axel….. Mmmm…..”

Nawala ang mga halik niya sa dibdib ko. Akala ko at sisimulan na niya akong pasukin ngunit nagkamali ako. Bumaba lamang pala ang mga halik niya patungo sa puson ko….. hanggang sa abutin nito ang mismong paraiso ko.

“Damn! You always smell so good, Alex,” aniya at sa isang iglap ay naramdaman ko na lamang na mga labi at dila na niya ang sumasamba sa pagkababae ko.

Gusto kong igalaw ang mga hita ko dahil sa kakaibang sarap na nararanasan ko ngunit mas ibinuka lamang ni Axel iyon. He wants to gain more access. He wants to be the commander in charge.

“Mmmm…. Fuck……!” I exclaimed. Nararamdaman kong malapit na akong labasan dahil sa ekspertong dila niya na sinabayan pa ng mga daliri niya na ngayon ay labas-pasok na sa pagkababae ko.

I could feel his tongue playing with my clit that send more pleasure in my whole system. This so darn addicting! Ugh!

I was about to cum when he suddenly pulled off and grinned at me. “Let’s cum at the same time, sweetheart,” aniya saka niya hinubad ang mga saplot na suot niya.

With one swift move, he was already inside me… moving freely. He continued banging me until we both reached our climax.

“Axel,” tawag ko sa kaniya nang alisin na niya ang mga strap ng bra ko na nasa mga kamay ko.

“Yes, sweetheart?”

“I love you. I love you whatever happens. Mamahalin kita hanggang sa dulo,” wika ko nang nakangiti sa kaniya.

He kissed my forehead before answering me. “I love you too, Mrs. Montealegre. Now and forever.”

Those struggles that I had endured in the past was all worth it. Kuntento na ’ko at masaya dahil ang akala kong ipinagdamot sa akin nang pagkakataon ay narito na ngayon sa harap ko.

May plano talaga Siya para sa lahat. It may take a day, week, or years, but what’s meant to be, will always happen no matter what. I’m glad I let him to be my husband. Siya pa rin pala ang end game ko. Sa kaniya pa rin pala ako babalik. Sa kaniya pa rin pala ako sasaya.

I will no longer worry of the future, kasi alam kong may katuwang na ’ko-and that is Axel Leindeyl Montealegre, The Indecent Suitor.

Thank you for reading our roller coaster journey. This is us, signing off.

~ The End

M A Y O R A

I C E _ F R E E Z E

🥀

VOTE | COMMENT

THANK YOU FOR THE LOVE. NEXT INSTALLMENT OF FREEZELL SERIES:

‘THE UNTAMED ACTOR’

HANGGANG SA MULI! 😊

SANA NAGING MASAYA KAYO SA NOBELANG ITO.

Axel and Alex, signing off.